David Beniamin Lazar (født den 8. august 1991) er en rumænsk fodboldspiller, der spiller for Astra Giurgiu.

Han har tidligere har spillet den danske klub Vejle Boldklub.

Karriere

Pandurii Targu Jiu
Lazar kom på kontrakt i Pandurii, da han i 2010 blev seniorspiller. Han har i to omgange været udlejet til mindre rumænske klubber. Første gang i efteråret 2010, hvor han spillede i Vointa Sibiu og anden gang var han udlejet til FC Botosani fra januar 2014 og halvandet år frem.

Han har samlet set spillet 57 kampe i den bedste rumænske fodboldrække.

Ved årsskiftet 2017 udløb Lazars kontrakt med Pandurii, og han stod dermed uden klub.

Vejle Boldklub
Lazar skrev torsdag den 9. marts en kontrakt med Vejle Boldklub for forårssæsonen 2017. Han skidtede dermed til klubben på en fri transfer forud for forårssæsonens anden kamp mod Hobro IK. Han fik tildelt trøjenummer 1.

VB havde store målmandsproblemer i marts 2017. Førstevalget Pavol Bajza havde pådraget sig en skade under vintertræningen og var endnu ikke helt spilleklar. Reserven Michael Lansing stod på mål i forårspremieren mod Skive IK, men få dage senere blev den amerikanske målmand skadet i foden på træningsbanen og meldt ude i et par uger. Med kun de urutinerede ungdomsmålmænd Chen Zirong og Frederik Nørgaard som alternativer, måtte klubben handle hurtigt i dagene op til hjemmekampen mod Hobro IK den 12. marts.

Dermed var der lyndebut til David Lazar i hjemmekampen i mod Hobro IK den 12. marts 2017. Rumæneren fik dog en skidt debut, da Vejle Boldklub tabte med hele 5-1. Lazar spillede hele kampen uden dog at være skyld i nogle mål.

Den rumænske målmand blev ved debuten på Vejle Boldklubs divisionshold klubbens syvende udenlandske målmand gennem tiderne, og den første spiller nogensinde fra Rumænien til at spille en tællende ligakamp for klubben. Kampen blev dog også Lazars sidste, da hans kontrakt ikke blev forlænget efter sæsonen.

FC Astra Giurgiu
Han skiftede efterfølgende til rumænske klub Astra Giurgiu i sommertransfervinduet 2017.

International karriere
Lazar har repræsenteret det rumænske ungdomslandshold ved flere lejligheder. Senest var i 2012, hvor han spillede fire kampe på det rumænske U/21-landshold. Lazar har aldrig lukket et mål ind i en U21-landskamp. To af hans landskampe var mod Slovakiet, der havde den jævnaldrende Pavol Bajza, der var hans holdkammerat i Vejle Boldklub, mellem stængerne.

Referencer

Eksterne henvisninger
David Lazar  på soccerway.com

Fodboldspillere fra Vejle Boldklub
Fodboldspillere fra Rumænien

David Lazar


General Mills, Inc. () es una corporación estadounidense, principalmente relacionada con productos alimenticios, que tiene su sede en Golden Valley, Minesota, un suburbio de Mineápolis. La empresa comercializa numerosas marcas ampliamente conocidas, como Betty Crocker, Yoplait, Jeno's, Pillsbury, Green Giant, Old El Paso, Häagen-Dazs, Cheerios, Lucky Charms y Wanchai Ferry. Su portafolio de marcas incluye más de 100 marcas líderes en Estados Unidos y el mundo.

Historia

La empresa tiene sus orígenes en Minneapolis Milling Company, fundada en 1856 por el congresista de Illinois Robert Smith, que arrendó derechos de poder a los molinos que operaban a lo largo de las Cataratas Saint Anthony en el río Misisipi. Cadwallader C. Washburn adquirió la empresa poco después de su fundación y contrató a su hermano, William D. Washburn para asistirlo en el desarrollo de la empresa. En 1866, los Washburn ingresaron al negocio por su cuenta, construyendo el Molino "B" Washburn en las cataratas. En 1874 se construyó uno aún más grande, Molino "A" Washburn.

En 1877, el molino entró a una asociación con John Crosby para formar la Washburn-Crosby Company. En ese mismo año, Washburn envió a William Hood Dunwoody a Inglaterra para abrir el mercado de trigo de primavera. Dunwoody tuvo éxito y se convirtió en socio silencioso. Dunwoody se volvió rico y llegó a implementar un hospital en Mineápolis, el Dunwoody College of Technology, y un hogar de caridad en Pensilvania, denominado Dunwoody Village.

En 1878 hubo una explosión de polvo de harina que mató a 17 trabajadores y también destruyó cinco edificios cercanos. La construcción de un nuevo molino comenzó inmediatamente. El molino no sólo era más seguro sino que también era capaz de producir harina de mejor calidad.

En 1924, la empresa intervino para hacerse cargo de una estación de radio en Minneapolis-St. Paul, WLAG, renombrándola como WCCO. General Mills como tal fue creada en 1928 cuando el presidente de Washburn-Crosby, James Ford Bell, dirigió su empresa para fusionarse con otros 26 molinos.

A partir de 1929, los productos de General Mills contenían cupones en la parte superior de las cajas, conocidos como los cupones de Betty Crocker, con diferentes puntajes, los cuales eran canjeables por descuentos en una variedad de productos para el hogar que aparecían en el catálogo Betty Crocker. Los cupones y el catálogo fueron descontinuados por la empresa en 2006. Un programa similar, Box Tops for Education, en el cual los cupones adheridos en varios productos de General Mills pueden ser canjeados por dinero por parte de las escuelas, se inició en 1996 y aún está activo.

General Mills se convirtió en auspiciador del popular programa de radio El llanero solitario en 1941. El programa posteriormente fue llevado a la televisión, y, después de 20 años, su auspicio terminó en 1961.

Cuando el astronauta de la NASA Scott Carpenter fue lanzado al espacio en la cápsula Aurora 7 del Proyecto Mercury en 1962, llevaba con él la primera comida espacial sólida: pequeños cubos de comida desarrollados por el departamento de investigación y desarrollo de Pillsbury. Luego de más de un año de investigación por parte de los científicos de Pillsbury, los cubos de comida espacial fueron seguidos por otras comidas aptas para el espacio, como pastel no desmenuzable, condimentos que se podían servir en rodajas, y carne que no necesitaba refrigeración.

La primera incursión de General Mills en la industria de los juguetes fue en 1965. La empresa adquirió Rainbow Crafts, que era el fabricante de Play-Doh. La compra por parte de General Mills fue sustancial porque disminuyó los costos de producción y triplicó los ingresos.

Desde 1959, General Mills auspició el famoso programa de televisión Rocky and His Friends, que en 1961 dio origen a The Bullwinkle Show. Hasta 1968, Rocky y Bullwinkle aparecieron un varias publicidades de General Mills.

En 1970, General Mills adquirió una empresa de restaurantes llamada Red Lobster para expandirla nacionalmente. Pronto, una división de General Mills titulada General Mills Restaurants fue desarrollada para hacerse cargo de la cadena Red Lobster. En 1982, General Mills Restaurants fundó una nueva cadena de restaurantes de temática italiana denominada Olive Garden. Otro restaurante temático, China Coast, fue creado antes de que el grupo completo fuera separado de los accionistas de General Mills, creando Darden Restaurants.

Durante la misma década, General Mills incursionó más allá, iniciando la división General Mills Specialty Retail Group. Adquirieron dos empresas de vestuario y accesorios, Talbots y Eddie Bauer. La adquisición duró poco. Talbots fue adquirida por una empresa japonesa, entonces conocida como JUSCO, y Spiegel adquirió Bauer. Spiegel posteriormente se declaró en bancarrota, aunque Bauer aún se mantiene, aunque con poca presencia en los Estados Unidos.

Desde 1976 hasta 1985, General Mills fue a la corte como empresa dueña de Parker Brothers, que tenía los derechos de la marca e ideas del juego de mesa Monopoly, reclamando que el juego Anti-Monopoly de un profesor de economía infringía su marca registrada. La disputa se extendió hasta la Corte Suprema de los Estados Unidos, que resolvieron en contra de la empresa, señalando que mientras ellos tuvieran los derechos exclusivos del nombre Monopoly, no podían prevenir que otros usaran la palabra "monopolio" en el nombre de un juego. Durante los años 1980, General Mills vendió Parker Brothers a Kenner.

En 1991 General Mills hizo un acuerdo con la transnacional Nestlé y crearon CPW "Cereal Partners Worldwide" para vender cereales para el desayuno bajo la marca "Nestlé" en más de 130 países del mundo excepto en Canadá y Estados Unidos donde General Mill vende directamente a esos mercados.

En 2001, la empresa adquirió Pillsbury, aunque oficialmente fue descrita como una fusión.

Desde 2004, General Mills ha estado produciendo más productos enfocados a los crecientes grupos de consumidores conscientes de la salud. La empresa ha elegido cambiar toda su línea de cereales para el desayuno a grano integral. De acuerdo a nutricionistas, los granos integrales son una elección más saludable cuando se eligen productos de granos. La empresa también ha comenzado a fabricar su cereales infantiles con menos azúcar. General Mills ha reducido el nivel de azúcar en todos los cereales publicitados para niños a 11 gramos por porción.

Marcas
Los cereales para el desayuno de General Mills son Basic 4, Boo Berry, Buc Wheats, Cheerios y sus variantes, Chex y sus variantes, Cinnamon Toast Crunch, Cocoa Puffs, Cookie Crisp, Count Chocula, Crazy Cow, Fiber One, Franken Berry, French Toast Crunch, General Mills Kaboom, Gold Flakes, Golden Grahams, Chocolate Golden Grahams, Hidden Treasures, Honey Nut Clusters, Kix, Lucky Charms, Oatmeal Crisp, Raisin Nut Bran, Reese's Puffs, Total, Trix, y Wheaties.

Los productos para hornear incluyen las marcas Betty Crocker, Bisquick, Gold Medal Flour, Jus-Rol, Knack & Back, La Salteña, Pillsbury, V. Pearl, y Wanchai Ferry. General Mills también produce snacks de fruta como Fruit by the Foot, Fruit Gushers, Fruit Roll-Ups, y Fruit Shapes.

Los snacks de granos producidos por General Mills son Bugles, Cascadian Farms, Chex Mix, Gardetto's, Nature Valley, y las barras Fiber One. También produce los helados Häagen-Dazs fuera de los Estados Unidos. Sus productos para comidas incluyen Betty Crocker, Annie's Homegrown, Diablitos Underwood, Green Giant, Hamburger Helper, Old El Paso, and Wanchai Ferry. También produce comidas orgánicas como Cascadian Farms y Muir Glen. Otras marcas son Frescarini, Latina, Totinos, Jeno's, Progresso, Columbo, y Yoplait (51%).

Referencias

Enlaces externos
 General Mills
 General Mills Canadá

Empresas de alimentación de Estados Unidos
Empresas fundadas en 1856
Empresas de Minnesota

General Mills


ප්‍රෂියාවේ මාරි කුමරිය (ප්‍රෂියාවේ මාරි එළිසබෙත් ලුයීස් ෆ්‍රෙඩෙරිකා ;1855 සැප්තැම්බර් 14, මාර්මොපොලැයිස්, පොට්ස්ඩෑම් –1888 ජුනි 20, ඩ්‍රෙස්ඩෙන්), හෝහෙන්සලර්න් ගෘහයේ කුමරියක් විය. ඇය ප්‍රෂියාවේ ෆ්‍රෙඩෙරික් චාර්ල්ස් කුමරුගේ දියණිය වූ අතර නෙදර්ලන්තයේ හෙන්රි කුමරුගේ දෙවන බිරිඳ ද ඉන් පසුව සැක්ස්-ඇල්ටෙන්බර්ග්හි ඇල්බර්ට් කුමරුගේ පළමු බිරිඳ ද විය. ඇය ජර්මානු අධිරාජ්‍ය 1 වන විල්හෙල්ම්ගේ great-niece (සහෝදරයා හෝ සහෝදරියගේ පුතා හෝ දුව ගේ දුව) ද වූවා ය.

දිවිය

මාරි කුමරිය ප්‍රෂියානු ෆීල්ඩ්-මාර්ෂල් ප්‍රෂියාවේ ෆ්‍රෙඩෙරික් චාර්ල්ස් කුමරු (1828-1885) සහ ඔහුගේ බිරිඳ ඇන්හැල්ට්-දෙසාවුහි මරියා ඇනා කුමරිය (1837-1906) ගේ වැඩිමහල්ම දියණිය වූවා ය. මාරිගේ මව ඇන්හල්ට්හි 4 වන ලියෝපොල්ඩ් ආදිපාදවරයාගේ හා ප්‍රෂියාවේ ෆ්‍රෙඩරීකේ කුමරියගේ බාලම දියණිය වූවා ය.

1878 අගෝස්තු 23 දා මාරි කුමරිය 1850 සිට ලක්ස්ම්බෝර්ග්හි ආණ්ඩුකාරවරයා සහ අද්මිරාල්ලොයිට්නන් ද්සූ(ර්) සී (ජර්. මුහුදු අද්මිරාල්) වූ ඔරේන්ජ්-නෑසෝහි හෙන්රි කුමරු (1820–1879) සමඟ නොයෙන් පාලෙයි (Neuen Palais)හි දී විවාහ විය. ඔහු නෙදර්ලන්තයේ දෙවන විලියම් රජුගේ හා ඔහුගේ බිරිඳ රුසියාවේ මහා ආදිපාද ඇනා පැව්ලොව්නා ගේ තුන්වන පුත්‍රයා වූයේ ය. මාරි සහ හෙන්රි අතර විවාහය ඔරේන්ජ්-නෑසෝ නිවස වඳවී යාමෙන් බේරා ගැනීමට ගත් උත්සාහයකින් පිළියෙල කරන ලද්දකි. අවාසනාවන්ත ලෙස විවාහයෙන් යන්තම් මාස 5ක් පිරෙන විට 1879 ජනවාරියේ දී හෙන්රි කුමරු සරම්ප සෑදී මියයාමත් සමඟ එය දරුවන් නැති විවාහයක් බවට පත් විය.

අවුරුදු සයකට පසුව 1885 මැයි 6 වැනි දා, මාරි කුමරිය සැක්ස්-ඇල්ටෙන්බර්ග්හි එඩුවාර්ඩ් කුමරුගේ හා ලුයීස් කැරොලීන් රොයිස්-ග්රයිස් කුමරියගේ පුතකු වූ සැක්ස්-ඇල්ටෙන්බර්ග්හි ඇල්බර්ට් කුමරු (1843–1902) සමඟ බර්ලින්හි දී විවාහ විය. මෙම විවාහය සංහිඳියාවෙන් යුතු විවාහයක් බව වාර්තාවන අතර ඉන් දරුවන් දෙදෙනෙක් ඉපැදුණි.
 සැක්ස්-ඇල්ටෙන්බර්ග්හි ඔල්ගා එළිසබෙත් කුමරිය (1886–1955); 1913 දී කාර්ල් ෆ්‍රිඩ්රික්ච් ෆොන් පුක්ලාර් බෝර්ග්හවුස් (1886–1945) සමඟ විවාහ වන ලදී.
 සැක්ස්-ඇල්ටෙන්බර්ග්හි මාරි කුමරිය (1888–1947); 1911 දී කොස්ට්‍රීට්ස්හි ප්‍රින්ස් හොන් රොයිස් (නිල නාමය), 35 වන හෙන්රික්  (1887–1936) සමඟ විවාහ වන ලදී; 1920 දී දික්කසාද විය.
කුමරිය ෂ්ක්ලොස් අල්බ්‍රෙයිච්ට්බර්ග්හි දී 1888 දී වැදූගෙයි උණ නිසා ඇති වූ තත්ත්වයන් හේතුවෙන් මිය ගිය අතර සැක්ස්-ඇල්ටෙන්බර්ග්හි පවුලේ සුරක්ෂිතාගාරයේ භූමදාන කරන ලදී. ඇගේ දෙවන සැමියා 1891 දී රෙම්ප්ලින්හි දී මෙක්ලන්බර්ග්-ස්ට්‍රෙලිට්ස්හි මහා ආදිපාද ෆ්‍රෙඩෙරික් විල්හෙල්ම්ගේ ලේලියක් හා රුසියාවේ පව්ලොවිච්හි මහා ආදිපාද මයිකල්ගේ මිණිපිරියක් වූ මෙක්ලන්බර්ග්-ස්ට්‍රෙලිට්ස්හි ආදිපාදවරිය හෙලීන් (1857–1936) සමඟ නැවත විවාහ වූයේ ය.

මාරි කුමරිය ඇගේ එකම සහෝදරිය වූ ප්‍රෂියාවේ ලුයීස් මාර්ගරෙට් කුමරියගේ එකම පුතා වූ හා තම බෑනා වූ කොනෝග්ට්හි ආතර් කුමරුගේ ඇපකාර මව (මඤ්ඤා?) විය. එම බෞතීස්මය වින්ඩ්සර් මාළිගයේ පුද්ගලික දේවස්ථානයක සිදු කරන ලදී.

තනතුරු හා ආමන්ත්‍රණ
 1855 සැප්තැම්බර් 14 – 1878 අගෝස්තු 23: හ' රෝයල් හෛනස් ප්‍රින්සස් මාරි ඔෆ් ප්‍රෂියා (රාජකීය උත්තමාවිය ප්‍රෂියාවේ මාරි කුමරිය)
 1878 අගෝස්තු 23 – 1885 මැයි 6: හ' රෝයල් හෛනස් ප්‍රින්සස් හෙන්රි ඔෆ් ඔරේන්ජ්-නෑසෝ; ප්‍රින්සස් ඔෆ් නෙදර්ලන්ඩ්ස් (රාජකීය උත්තමාවිය  ඔරේන්ජ්-නෑසෝහි හෙන්රි කුමරිය; නෙදර්ලන්තයේ කුමරිය)
 1885 මැයි 6 – 1888 ජුනි 20: හ' රෝයල් හෛනස් ප්‍රින්සස් ඇල්බර්ට් ඔෆ් සැක්ස්-ඇල්ටෙන්බර්ග් (රාජකීය උත්තමාවිය සැක්ස්-ඇල්ටෙන්බර්ග්හි ඇල්බර්ට් කුමරිය)

මුතුන්මිත්තන්

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

 C. ආර්නල්ඩ් මික්නෝටන්: The Book of Kings: A Royal Genealogy, වෙළුම් 3කින් (ලන්ඩන්, එ.රා.: ගාර්න්ස්ටෝන් මුද්‍රණාලය, 1973), වෙළුම 1, පිටුව 66.

යොමු

1855 උපත්
1888 මරණ

ප්‍රශියාවේ මාරි කුමරිය (1855-1888)


KK Križevci je hrvatski košarkaški klub iz Križevaca.

Poznati igrači i treneri
 Mladen Cetinja

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica KK Križevci
 KK Križevci na stranicama Košarkaškog saveza Koprivničko-križevačke županije
 Profili KK Križevci na Crošarka.hr , Basketball.hr i Eurobasket.com.

Križevci
Šport u Križevcima

KK Križevci


Przymorze Małe is one of the quarters of the city of Gdańsk, Poland. It mainly involves family housing and small industry. SKM (fast city train) stop called Gdańsk Przymorze-Uniwersytet.

External links
 Map of Przymorze Małe

Gdańsk

Przymorze Małe


Helen Constance White ( - ) est une universitaire américaine, professeure à l'université du Wisconsin à Madison. Elle est présidente de l'American Association of University Women  (AAUW) et connue comme écrivaine catholique de romans.

Biographie
Helen Constance White naît en 1896 à New Haven, dans le Connecticut, dans une famille catholique. La famille s'installe à Roslindale en 1901. Elle fait ses études à partir de 1909 à la Boston Girls High School et obtient son diplôme de fin d'études secondaires en 1913.

Elle poursuit ses études au Radcliffe College en 1913 et obtient son diplôme d'anglais en 1916, avec le prix de thèse George B. Sohie. Elle obtient son master en 1917 à Radcliffe, puis travaille quelques années comme enseignante. En , elle devient assistante au Smith College, où elle enseigne l'anglais pendant deux ans. Elle reprend des études pour préparer un doctorat, à l'université du Wisconsin à Madison. Elle enseigne dans le département d'anglais et travaille à la bibliothèque universitaire pendant qu'elle prépare son doctorat, et elle soutient sa thèse en 1924.

Elle est nommée professeure adjointe en 1925 puis elle est promue professeure titulaire en 1936. Elle enseigne la littérature anglaise du , la poésie métaphysique et fait un séminaire sur John Donne, George Herbert, Andrew Marvell, Richard Crashaw et Henry Vaughan . Elle enseigne également au Wisconsin Writers' Institute à partir de 1945.

Elle dirige le département d'anglais en 1955 puis en 1961. Elle bénéficie de bourses Guggenheim qui lui permettent de faire un premier séjour de recherche d'une année à Oxford et au British Museum en 1928-1929. Elle écrit durant cette année en Europe English Devotional Literature, 1600-1640 et commence son premier roman, A Watch in the Night. Elle bénéficie d'une seconde bourse dans les années 1930, et séjourne à Londres où elle finit l'édition de The Metaphysical Poets. En 1939-1940, elle est chercheuse invitée à la bibliothèque Huntington et prépare l'édition de Social Criticism in Popular Religious Literature of the Sixteenth Century. Elle est professeure invitée au Barnard College en 1943-1944, et à l'université Columbia pendant l'été 1948.

Helen White prend sa retraite en 1965. Elle meurt le . Un service commémoratif est organisé dans la chapelle de l'université St. Paul de Madison le .

Distinctions et postérité
Helen White est présidente de l'American Association of University Women (AAUW) de 1941 à 1947. Elle est vice-présidente de la Fédération internationale des femmes universitaires. Elle reçoit des doctorats honoris causa, notamment de l'université Miami, du Wilson College, du Smith College Elle est officier honoraire de l'ordre de l'Empire britannique en 1958 pour ses recherches sur la littérature anglaise des s. Elle est élue membre de l'Académie américaine des arts et des sciences en 1959.

L'université du Wisconsin donne son nom au bâtiment de la bibliothèque de premier cycle, connue sous le nom de bibliothèque du Collège.

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Liens externes

Professeur à l'université du Wisconsin à Madison
Personnalité américaine du catholicisme
Membre de l'Académie américaine des arts et des sciences
Étudiante du Radcliffe College
Récipiendaire de la médaille Laetare
Naissance en novembre 1896
Naissance à New Haven
Décès en juin 1967
Décès dans le comté de Norfolk (Massachusetts)
Décès à 70 ans

Helen Constance White


The British Rail Class 12 is a diesel locomotive built primarily for shunting duties around London.

History
This was the second batch of Southern Railway shunters based on the English Electric 6KT 350 hp (260 kW) diesel engine.  The first experimental batch (BR numbers 15201–15203) were designed by Richard Maunsell of the SR in 1937 and were later classified D3/12. These locomotives were Oliver Bulleid's development of Maunsell's original design, but were significantly lighter. They featured Bulleid's distinctive BFB wheels, and incorporated a number of details from the diesel-electric shunters produced by the London, Midland and Scottish Railway 1936–39. They were built at the BR Ashford Works over the period 1949–1952 and numbered 15211–15236. They later became Class 12, but no locomotives survived long enough to acquire Class 12 TOPS numbers.

Technical details
The diesel engine is an English Electric 6-cylinder, 4-stroke, 6KT and the traction motors are two EE506 axle-hung, nose-suspended, force-ventilated traction motors with 17.5:1 double reduction gear drive. The main generator is an EE type EE801/7D, flange-mounted single bearing rated at 490 kW.

Operational details
The locomotives were designed for use in the two South London marshalling yards at Norwood Junction and Hither Green, and remained there for much of their working lives. The three fitted with Westinghouse air train braking were often used at Dover shunting continental ferry vans before Classes 08 and 09 were generally converted to this system. They were also utilised as works shunters at Ashford, Brighton and Eastleigh.

Withdrawal and preservation
The entire class was withdrawn between 1968 and 1971 and most were scrapped soon afterwards. However, three were sold for industrial use with two of those locomotives being scrapped later on. One, 15222, had been used as a generator by a quarry in South Wales having been acquired from the Newport scrapyard of John Cashmore Ltd. A second, 15231, was sold by BR to Tilling Construction at Grassington. The third, 15224, was sold by BR to the National Coal Board for use in the Kent Coalfield. It was used at Betteshanger and Snowdown collieries, and was preserved in 1982. It is now the only surviving locomotive of the class, and is awaiting overhaul at the Spa Valley Railway, Royal Tunbridge Wells. A detailed overhaul and restoration scoping plan is in development; the locomotive requires a complete re-wire as the original wiring is suffering age related deterioration. As of January 2021, the project is on hold awaiting suitable funding.

Footnotes

References

Further reading

12
English Electric locomotives
C locomotives
Railway locomotives introduced in 1949
Standard gauge locomotives of Great Britain
Diesel-electric locomotives of Great Britain
Shunting locomotives

British Rail Class 12


Arama Kurtarma Derneği (Kısa adı anlamı : AKUT/Ani Gelişen); mağara, dağ gibi ulaşılması zor olabilecek yerlerde veya doğal afetlerde kaybolanların aranması ve bu koşullarda kaza geçirenlerin kurtarılması için etkinlik gösteren, Türkiye'nin arama kurtarma konusunda ilk sivil toplum örgütü olan dernek.

Derneğin bir dönem Onursal Başkanı, "Kar Leoparı" unvanı sahibi ve Everest Dağı'na tırmanan ilk Türk olan Ali Nasuh Mahruki'dir. 29 Kasım 2016'da gerçekleştirilen Olağanüstü Genel Kurul'da Saydun Gökşin derneğin yönetim kurulu başkanı seçilmiştir.
5 Mayıs 2019'da gerçekleştirilen Olağan Genel Kurul'da Recep Şalcı ikinci kez derneğin yönetim kurulu başkanı seçilmiştir. 2019 yılı Temmuz ayında Nasuh Mahruki Onursal başkanlık görevinden istifa etti.

Tarihçe
Türkiye'de, özellikle dağcılık sporunda, kaza geçiren veya kaybolanların aranma ve kurtarılmaları konusunda uzmanlaşmış bir kurumun bulunmamasından kaynaklanan boşluğun doldurulması, derneğin kuruluş amacıdır.

1994 yılında yaşanan bir dağ kazasının ardından, bir grup dağcının oluşturduğu bu topluluk, ilk kez 1995 yılı Aralık ayında Uludağ'daki Keşiştepe'de yapılan bir arama kurtarma operasyonunda "AKUT" adını kullanmıştır.

1996 yılında resmen kurulan dernek, 1997 yılından itibaren deprem ve sel gibi diğer doğal afetlerde de arama kurtarma çalışmalarına katılmaya başlamıştır. Çeşitli operasyonlarla birlikte ekip içi eğitimler, organizasyon ve tanıtım çalışmaları, kurum ve kuruluşlarla ilişkilerin geliştirilmesi ve sponsor araştırmalarının yürütüldüğü süreçte, 1998 yılında meydana gelen Adana-Ceyhan Depremi'nde gerçekleştirdiği enkaz arama-kurtarma çalışmalarının ardından AKUT'a, Bakanlar Kurulu tarafından 15 Ocak 1999 tarih ve 12304 sayılı karar ile "kamu yararına çalışan dernek" statüsü verilmiştir.

Adana-Ceyhan Depremi'nde 90 gönüllüsüyle görev alan dernek; 1999 Gölcük Depremi'nde 150 gönüllüsü ile çalışmış, 1000'in üzerinde insanın çalışmasını organize etmiş, yurt içi ve yurt dışından gelen yardım malzemelerinin lojistik koordinasyonunda görev almıştır. Türkiye'nin AKUT ile tam anlamıyla tanışması da, Gölcük depremi sonrasında olmuştur.

Türkiye'de 2000'in üzerinde gönüllü ile şu ana kadar 4500'ün üzerinde can kurtaran AKUT, 27 bölgede faaliyetlerini sürdürmektedir.

Uluslararası durum
AKUT 1999 senesinde; Birleşmiş Milletler'in arama kurtarma organizasyonu olan INSARAG'a üye olmuş, 2011 yılında INSARAG gözetmenlerinin denetiminde İstanbul'da yapılan sınavı geçerek "Orta Ölçekli Arama Kurtarma Ekibi" unvanını almış ve Türkiye'de operasyonel sınıflandırmaya giren ilk üye olmuştur. Ayrıca Uluslararası Kurtarma Köpekleri Organizasyonu (IRO) üyesidir.

2018 Nisan ayında Bulgaristan'da tekrar INSARAG sınıflandırmasına giren AKUT Arama Kurtarma Derneği, 3 gün süren sınıflandırma tatbikatını başarıyla geçmiştir. Yeniden sınıflandırma 2023 yılında yapılacaktır.

Ayrıca Bulgaristan'da yapılan sınıflandırmada;
 İlk defa bir Türk ekibi, Avrupa Birliği'nin ModEX kapsamındaki çok uluslu saha tatbikatına katıldı.
 ModEX kapsamında ilk defa, AB dışındaki bir ülkeden, bir AB ülkesine operasyon düzenlendi.
 İlk defa bir Türk ekibi, kentsel arama kurtarma (USAR) alanında, Avrupa Sivil Korunma Mekanizması'nın operasyonel partneri olarak gorevlendirildi.
 İlk defa bir ModEX tatbikatı kapsamında düzenlenen INSARAG IER sınavina AB dışından bir ekip, AB içine intikal etti, ve bu intikali karayolu ile yaptı. Bu, her iki açıdan da birer ilktir.
 Bulgaristan'ın Montana bölgesinde gerçekleştirilen bu IER, ayni zamanda AKUT'un 22 yıllık tarihindeki en kapsamlı ve en yüksek katılımlı yurt dışı faaliyeti olarak kayıtlara geçti.

Dernek; yurt dışında Yunanistan, Tayvan, Hindistan, İran, Pakistan, Mozambik, Haiti, Japonya ve Nepal'deki afetlerde görev almıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'de acil durum hizmetleri
Türkiye merkezli hayır kuruluşları
Gönüllü arama-kurtarma kuruluşları
Dağlık alan arama-kurtarma kuruluşları
İstanbul merkezli kuruluşlar
İstanbul merkezli dernekler
1996'da kurulan kuruluşlar
1996'da kurulan dernekler ve vakıflar
1996'da Türkiye'de kurulan oluşumlar

AKUT Arama Kurtarma Derneği


Back to Earth is an album by Swedish singer Lisa Ekdahl, recorded with the Peter Nordahl Trio, and released in the United States by RCA Records in 1999. A special edition was also released in 1999 that had two bonus tracks.

Track listing
 "Stranger on Earth"  (Sid Feller, Rick Ward)
 "Nature Boy"  (Eden Ahbez)
 "Now or Never"  (Curtis Reginald Lewis, Billie Holiday)
 "Laziest Girl in Town"  (Cole Porter)
 "It Had to Be You"  (Gus Kahn, Isham Jones)
 "Down with Love"  (Harold Arlen, Edgar Yipsel Harburg)
 "What is This Thing Called Love?"  (Cole Porter)
 "Tea for Two"  (Vincent Youmans, Lyrics: Irving Caesar)
 "The Lonely One"  (Lenny Hambro, Roberta Heller)
 "I Get a Kick Out of You"  (Cole Porter)
 "Just For a Thrill"  (Lillian Hardin Armstrong, Don Raye)
 "Night & Day"  (Cole Porter)
 "Plaintive Rumba"  (Peter Nordahl)
 "After You Get What You Want"*  (Irving Berlin)
 "If I Were A Bell"*  (Frank Loesser)
* denotes bonus track on special edition

1999 albums
Lisa Ekdahl albums

Back to Earth (Lisa Ekdahl album)


A Coleção de Cerâmica Tapajônica de Belém é composta de 1.444 peças, que se encontram sob guarda do Museu do Estado do Pará (MEP). O conjunto foi tombado como patrimônio cultural do estado do Pará pelo DPHAC, em 2005.

Composição
A Coleção de Cerâmica Tapajônica de Belém é composta de 1.444 peças relacionadas à cultura e ao cotidiano das populações indígenas dos Tapajós, que habitavam o Oeste do Pará (ao longo dos Rios Tapajós e Amazonas), no período pré-colonial. 81 das peças estão completas e as outras 1.363 são fragmentos. São consideradas alguns dos artefatos arqueológicos mais antigos das Américas.

"O material descoberto revela-se bastante diverso, mas pela complexidade nos ornamentos é associado a práticas ritualísticas, algumas comprovadamente relacionadas ao tratamento que se dava aos mortos". Quanto à aparência, geralmente retratam figuras em forma de humanos (antropomorfismo) ou de animais (zoomorfismo); além disso, geralmente tem "cor ocre, temperadas com cauixi, cacos, rochas, areia e cariapé". Destacam-se as seguintes peças:

 Vasos;
 Vasos de gargalo,
 Vasos globulares, e
 Vasos cariátides.
 Estatuetas humanas;
 Mulheres em pé (muitas vezes grávidas) com base semilunar, e
 Homens sentados.
 Cachimbos angulares inspirados na flora regional;
 Pratos, tigelas e vasilhas com base e/ou alças; e
 Apitos.

Histórico
No início do século XX, vasto material arqueológico passou a ser encontrado pelas ruas da cidade de Santarém, no interior do Pará, por conta da erosão provocada por chuvas e da ocupação das terras para produção agrícola. A população passou a recolher o material e apelidou as peças de 'caretas', porque predominavam cabeças de bichos e formas humana esquisitas.

Entre 1923 e 1926, Curt Nimuendajú (etnólogo de origem alemã que percorreu o Brasil em meio aos índios por mais de quarenta anos) localizou 65 sítios arqueológicos em Santarém. Seus manuscritos sobre os Tapajó e os achados cerâmicos foi publicado em alemão em 1939, com o título Die Tapajó. Sobre os achados, ele comenta haver um grande sítio no bairro Aldeia (sobretudo na Rua da Alegria), pois o bairro estaria sobre um sítio habitado pela população indígena no período da colonização da região. Apesar de 200 anos terem se passado com intenso tráfego de pessoas, animais e veículos "esmagando essa superfície diariamente", ele comenta sua surpresa por encontrar peças cerâmicas em tão bom estado.

As peças que hoje compõem a Coleção de Cerâmica Tapajônica foram compradas pelo Governo do Estado do Pará de um morador da cidade de Santarém, Geraldo Caetano Corrêa Sobrinho, que era colecionador.

Tombamento
Por sua importância histórica e cultural, a coleção foi tombada como patrimônio cultural do estado do Pará pelo Departamento de Patrimônio Histórico Artístico e Cultural (DPHAC), em 28 de abril de 2005. Está inscrita no Livro do Tombo do Patrimônio Arqueológico e Antropológico (de número 2).

Patrimônio cultural do Pará
Cerâmica do Brasil
Tapajós
Coleções arqueológicas

Coleção de cerâmica tapajônica


Emil Larsen (* 22. Juni 1991 in Kopenhagen) ist ein ehemaliger dänischer Fußballspieler und jetziger Scout.

Karriere

Verein
Sein Debüt in der ersten Mannschaft von Lyngby BK gab am ersten Spieltag in der zweiten dänischen Liga Larsen am 9. August 2009 im Spiel gegen den FC Fredericia, als in der 63. Minute für Anders Christiansen eingewechselt wurde und vier Minuten später den Siegtreffer zum 2:1 erzielte. Er war fortan Stammspieler und erzielte in weiteren 26 Spielen zehn Treffer. Am Ende stieg Lyngby BK in die Superliga, die erste dänischen Liga, auf.

Zu seinem Debüt in der Superliga kam er am 19. Juli 2010 bei der 2:4-Niederlage gegen Aalborg BK. Am Ende der Saison stand der Klassenerhalt. Larsen trug mit fünf Treffern in 24 Spielen zum Klassenerhalt bei.

Ab 2012 spielte er für Odense BK und ging Anfang 2016 in die Major League Soccer zur Columbus Crew.

Doch schon ein halbes Jahr später unterschrieb er einen Vertrag bei seinem ehemaligen Verein Lyngby BK. Wegen anhaltender Knieprobleme beendete der Mittelfeldspieler im Sommer 2017 seine aktive Karriere. Seitdem ist er als Scout für den Verein tätig.

Nationalmannschaft
Seit 2007 spielt Larsen auch für dänische U-Nationalmannschaften. Larsen feierte am 8. April 2007 seinen Einstand für die U-16 Dänemarks, als er bei der 2:3-Niederlage gegen Georgien in der Anfangself stand und nach 64 Minuten durch Azad Corlu ersetzt wurde. Seinen zweiten und letzten Einsatz hatte er nur zwei Tage später, als er beim 2:2 gegen Portugal in der 41. Minute für Rasmus Lynge Christensen eingewechselt wurde.

Am 30. Juli 2007 gab Larsen im Zuge eines internordischen Turniers sein Debüt für die dänische U-17-Nationalmannschaft Dänemarks. Im nach Elfmeterschießen verlorenen Spiel gegen Belgien stand Larsen in der Anfangself und wurde nach 43 Minuten durch Kasper Hansen ersetzt. Für die U-17 kam er in 16 Spielen zum Einsatz; er erzielte einen Treffer. Mit Dänemark war Larsen auch bei der Qualifikation zur U-17-Fußball-Europameisterschaft 2009 dabei. Das Qualifikationsspiel am 24. März 2008, ebenfalls gegen Belgien sein letztes Länderspiel.

Sieben Monate danach spielte Larsen für die U-18. Sein Debüt feierte er am 28. Oktober 2008, als er beim 1:1-Unentschieden, gegen Frankreich, in der 59. Minute für Rasmus Lynge Christensen eingewechselt wurde. Für die U-18 kam Larsen in sieben Spielen zum Einsatz. Sein letztes Länderspiel machte er am 1. Mai 2009, als er gegen die Altersgenossen aus der Ukraine in der Anfangself stand und nach 73 Minuten durch Martin Braithwaite ersetzt wurde.

Am 18. August 2009 spielte Larsen zum ersten Mal für die U-19 Dänemarks. Beim 2:1-Sieg gegen Ungarn wurde Larsen in der 70. Minute für Bashkim Kadrii eingewechselt. Für die U-19 kam Larsen in 13 Spielen zum Einsatz und erzielte drei Tore. Zusammen mit der U-19 war Larsen auch bei der verpatzten Qualifikation zur U-19-Fußball-Europameisterschaft 2010 (nur der dritte Platz in der "Eliterunde") aktiv. Das letzte Spiel in der Eliterunde am 30. Mai 2010 (3:4 gegen die Schweiz) war auch das letzte Spiel von Larsen für die U-19.

Am 10. August 2011 spielte Larsen nach mehr als einem Jahr wieder für eine U-Nationalmannschaft. An jenem Tag debütierte Larsen für die U-21-Nationalmannschaft Dänemarks, als er bei der 0:1-Niederlage, gegen Polen, in der Anfangself stand und nach 65 Minuten durch Christian Sørensen eingewechselt wurde.

Emil Laursen wurde am 13. Oktober 2012 erstmals für die A-Nationalelf nominiert, als Nationaltrainer Morten Olsen Larsen für das WM-Qualifikationsspiel gegen Italien aufbot.

Weblinks

 Emil Larsens Länderspieldatenbank auf der Webpräsenz des dänischen Fußballverbandes DBU

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Dänemark)
Fußballspieler (Lyngby BK)
Fußballspieler (Odense BK)
Fußballspieler (Columbus Crew)
Olympiateilnehmer (Dänemark)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Sportler (Kopenhagen)
Däne
Geboren 1991
Mann

Emil Larsen


Infobox cricket ground maintenance
හිමාචල් ප්‍රදේශ් ක්‍රිකට් සංගම් ක්‍රීඩාංගනය (HPCA ක්‍රීඩාංගනය ලෙස කෙටියෙන්) යනු ඉන්දියාවේ හිමාචල් ප්‍රදේශ් හි ධරම්ෂලා කඳුකරයේ පිහිටි ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාංගනයකි .

මෙම ක්‍රීඩාංගණය හිමාචල් ප්‍රදේශ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ, හිමාචල් ප්‍රදේශ කාන්තා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ නිජබිම සහ හිමාචල් ප්‍රදේශ ප්‍රාන්තයේ ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය වන හිමාචල් ප්‍රදේශ් ක්‍රිකට් සංගමයේ මූලස්ථානය වේ. එය නවසීලන්තයට එරෙහිව ඉන්දියාව ඇතුළුව 2023 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලාන තරඟ 5කට සත්කාරකත්වය සපයනු ඇත.

ස්ථානය සහ ඉතිහාසය

මෙම ක්‍රීඩාංගණය හිමාචල් ප්‍රදේශ් ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ රන්ජි කුසලාන තරඟ සහ අනෙකුත් දේශීය තරඟ සඳහා නිවහන ලෙස ක්‍රියා කළේය. මෙම ක්‍රීඩාංගණය කිංග්ස් XI පන්ජාබ් සඳහා ගෘහස්ථ ක්‍රීඩාංගනයක් ලෙස IPL තරඟ කිහිපයක් ද පවත්වන ලදී.

මුහුදු මට්ටමේ සිට මීටර් 1,457 ක උන්නතාංශයක පිහිටා ඇති අතර පසුබිමේ හිමෙන් වැසී ඇති හිමාල කඳුකරය පිහිටා ඇති බැවින් මනරම් ස්ථානය ඉන්දියාවේ අද්විතීය වේ. කඳුකර භූමි ප්‍රදේශය සහ හිම වැටෙන කටුක ශීත කාලය හරහා කිලෝමීටර් 8 ක් පමණ දුරින් පිහිටි අසල පිහිටි කන්ග්‍රා ගුවන් තොටුපළෙන් ධර්මශාලා වෙත පැමිණීම සාමාන්‍ය තරඟ සංවිධානය කිරීමට බාධාවක් වේ.

යොමු කිරීම්
CS1 errors: bare URL
CS1 errors: missing title

HPCA ක්‍රීඩාංගනය


Kuyruksürengiller (Herpestidae), etçiller takımından bir kedimsi familyası.

Bu 35 türden oluşan familyanın üyelerine Afrika, Güney Asya ve Güney Avrupa'da rastlanılır. Familyanın Türkiye'de bulunan tek temsilcisi firavunfaresi'dir (Herpestes ichneumon).

Bu familyanın üyeleri zehirli yılan, akrep ve örümcek türlerine bile cesurca saldırıp bu tür hayvanlardan beslendikleri için insanlar antik çağdan beri bu hünerlerinden yararlanmak için kuyruksürengiller türlerini ev hayvanları olarak beslemiş ve daha geniş bir coğrafyaya yayılmalarında yardımcı olmuşlardır.

Özellikler
Kuyruksürengiller zarif vücutlu, kısa bacaklı, küçük yırtıcı hayvanlardır. Çoğu türlerin renkleri gri ya da kahverengi olmak üzere tek renklidir; birkaç türün alacalı lekeleri veya çizgileri vardır. Çoğu türlerin kuyrukları kısadır. Uzunlukları 18–71 cm (+15–53 cm kuyruk) ve ağırlıkları 0,2–5 kg arası değişir. Ayaklarında çoğunlukla beş parmakları vardır. Birkaç cinste sadece dört parmak vardır. Tırnaklarını içeri çekemezler. Çoğu türde kötü bir koku üreten anal beze bulunur. Kafaları vücutlarına göre küçük, kulakları küçük ve yuvarlağımsı, burunları sivridir. Türden türe göre 36 ila 40 adet diş bulunur.

Yayılım ve yaşam alanı
Familyanın en büyük çeşitliliğine Afrika kıtasında Sahara çölünün güneyinde rastlanılır. Birkaç türleri Arap Yarımadası'nda, Güney ve Güneydoğu Asya'da bulunur. Herpestes cinsine ait bir türün (H. ichneumon) İspanya'da ve Türkiye'de bulunmasının doğal mı yoksa insanların yardımı ile mi gerçekleşmiş olduğu kesin olarak bilinmemektedir. Zehirli yılanlar, akrep ve örümcek gibi haşeratlardan korunmak için kuyruksüren türlerinin yardımını kullanan insanlar, bu türleri İtalya, Hırvatistan, Japonya, Karaip Adaları, bazı Büyük Okyanus ve Hint Okyanusu Adalarına da götürmüşlerdir.

Kuyruksürengiller birçok çeşitli yaşam alanlarında rastlanır; çoğu tür açık alanları tercih eder, ama ormanlarda yaşayan birkaç türü de vardır. Genelde fazla kurak olan bölgelerden uzak dururlar.

Yaşam şekli

Kuyruksürengiller genelde yerde, tırnakları ile kazdıkları tünellerde ya da başka hayvanların terk ettikleri mağaralarda yaşarlar. Çoğu tür bir grup içinde, birkaç tür ise yalnız yaşar. Çoğu türler gündüz aktif iken, birkaç tür gece aktif olur.

Kuyruksürengiller genelde küçük hayvanlar ile beslenir; Böcekler, böceklerin kurtları, diğer omurgasızlar (solucanlar ve yengeçler) ve küçük omurgalı hayvanlar. Bazı türler zehirli yılanları ve akrepleri avlayabilme yetenekleri ile tanılır. Farklı derecede meyve gibi bitkisel şeylerle de beslenirler.

Çoğu türün çiftleşme ve üremesi hakkında çok az bilinmektedir. Çoğu türde dişilerin senede bir defadan fazla 40-80 gün gebe kalıp, 1-5 yavru dünyaya getirdiği bilinir. Yavrular birkaç hafta emzirilir ve uzun süre annelerinin yanında kalırlar.

Sınıflandırma
Kuyruksürengiller etçiller takımının kedimsiler alt takımına aittir. Eskiden misk kedisigiller familyasına ait oldukları düşünülüp, kısmen bu familyanın bir alt familyası olarak sınıflandırılmışlardır. Yeni genetik araştırmalardan sonra kuyruksürengillerin sırtlangiller ile akrabalıkları daha yakın olduğu ortaya çıkmıştır. En yakın akrabaları ama madagaskar etçilleridir. Madagaskar etçillerinin ilk ortak atalarının bir kuyruksürengil olduğu ve zamanında Mozambik Boğazı'nı geçerek Madagaskar adasına yerleştiği düşünülür. Madagaskar etçillerinin bir kısmi eskiden kuyruksürengiller familyasının alt familyası olarak sınıflandırılmış, sonradan ama ayrılmıştır.

Sınıflandırma

 Familya: Herpestidae
 Cins: Atilax
 Bataklık kuyruksüreni (Atilax paludinosus)
 Cins Bdeogale
 Çalı kuyruklu kuyruksüren (Bdeogale crassicauda)
 Jackson kuyruksüreni (Bdeogale jacksoni)
 Kara ayaklı kuyruksüren (Bdeogale nigripes)
 Cins Crossarchus
 İskender kuyruksüreni (Crossarchus alexandri)
 Ansorge kuyruksüreni (Crossarchus ansorgei)
 Uzun burunlu kuyruksüren (Crossarchus obscurus)
 Yassı başlı kuyruksüren (Crossarchus platycephalus)
 Cins Cynictis
 Sarı kuyruksüren (Cynictis penicillata)
 Cins Dologale
 Pousargues kuyruksüreni (Dologale dybowskii)
 Cins Galerella
 Kara ince kuyruksüren (Galerella flavescens)
 Galerella ochracea
 Galerella pulverulenta
 İnce kuyruksüren (Galerella sanguinea)
 Kara kuyruksüren (Galerella nigrata)
 Cins Helogale
 Helogale hirtula
 Helogale parvula
 Cins Herpestes
 Kısa kuyruklu kuyruksüren (Herpestes brachyurus)
 Boz kuyruksüren (Herpestes edwardsii)
 Hint kahverengi kuyruksüren (Herpestes fuscus)
 Firavunfaresi (Herpestes ichneumon).
 Benekli kuyruksüren (Herpestes javanicus) veya (Herpestes auropunctatus)
 Herpestes naso
 Bengal kuyruksüreni (Herpestes palustris)
 Yakalı kuyruksüren (Herpestes semitorquatus)
 Kızıl kuyruksüren (Herpestes smithii)
 Yengeç yiyen kuyruksüren (Herpestes urva)
 Herpestes vitticollis
 Cins Ichneumia
 Beyaz kuyruklu kuyruksüren (Ichneumia albicauda)
 Cins Liberiictus
 Liberya kuyruksüreni (Liberiictis kuhni)
 Cins Mungos
 Gambiya kuyruksüreni (Mungos gambianus)
 Zebra kuyruksüreni (Mungos mungo)
 Cins Mungotictis
 Dar çizgili kuyruksüren (Mungotictis decemlineata)
 Cins Paracynictis
 Selous kuyruksüreni (Paracynictis selousi)
 Cins Rhynchogale kuyruksüreni
 Meller kuyruksüreni (Rhynchogale melleri)
 Cins Suricata
 Mirket (Suricata suricata)

Kitaplar
 Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. Johns Hopkins University Press, 1999 ISBN 0-8018-5789-9
 Wilson, D. E., and D. M. Reeder: Mammal Species of the World. Johns Hopkins University Press, 2005. ISBN 0-8018-8221-4

Dış bağlantılar

 Genellikle bir fotoğraf ve dağılım haritası ile bireysel türlerin (İngilizce) açıklaması.

1845'te tanımlanan taksonlar

Kuyruksürengiller


Antonio Farnese ( – 20. januar 1731) var hertug af det lille hertugdømme Parma i Norditalien fra 1727 til 1731. Han var den ottende og sidste hertug af Parma, der tilhørte slægten Farnese.

Se også
Hertugdømmet Parma

Referencer

Eksterne henvisninger

Huset Farnese
Hertuger af Parma
Italienere i 1600-tallet
Italienere i 1700-tallet
Personer fra Parma

Antonio Farnese af Parma


Takahiko Sumida (født 12. marts 1991) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Oita Trinita, Gainare Tottori og Grulla Morioka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takahiko Sumida


A Estação de Étampes é uma estação ferroviária francesa na linha de Paris-Austerlitz a Bordeaux-Saint-Jean, localizada no território da comuna de Étampes, no departamento de Essonne, na região da Ilha de França.

É uma estação da Société Nationale des Chemins de Fer Français (SNCF) servida por trens da rede TER Centre-Val de Loire, bem como pelo ramal C6 do RER C.

Situação ferroviária
Estabelecida a uma altitude de 89 metros, a estação de Étampes está localizada no ponto quilométrico (PK) 55.863 da linha de Paris-Austerlitz a Bordeaux-Saint-Jean, entre as estações de Étréchy e de Guillerval.

Estação de bifurcação, é também a origem das linhas de Étampes a Beaune-la-Rolande (parcialmente rebaixada) e de Étampes a Auneau-Embranchement.

História
A estação de Étampes foi oficialmente inaugurada em 5 de maio de 1843 pela Compagnie du chemin de fer de Paris à Orléans (PO), quando abre à operação os 102 quilômetros da sua linha de Juvisy (Paris) a Orléans.

Em 2010, a estação de Étampes foi renovada (instalação de catraca, melhoria dos sistemas de informação (telas Infogare) e melhor sinalização na estação e nas plataformas.

Antigo depósito
A estação incluía no anexo um depósito onde eram originalmente armazenadas as locomotivas que empurravam certos trens na rampa de 8‰ ao longo de 7 km de Étampes no vale do Juine a Guillerval no planalto do Beauce, porcentagem relativamente alta durante as primeiras décadas da linha antes do aumento da potência das máquinas. Posteriormente, foram atribuídas locomotivas de linhas secundárias que fluem do eixo principal de Paris a Orleans, linhas de Étampes a Auneau e de Étampes a Beaune-la-Rolande. Depois que o depósito foi abandonado, a destruição parcial reduziu a meia-rotunda original para um quarto e depois para um oitavo em 1964. Os edifícios das oficinas adjacentes a esta rotunda foram destruídos na década de 1990 e substituídos por um parque de estacionamento.

Frequência
De acordo com as estimativas da SNCF, a frequência anual da estação consta da tabela abaixo.

Serviço aos passageiros

Entrada
Ela está equipada com duas plataformas centrais e uma plataforma lateral que são enquadradas por cinco vias, bem como por vias de serviço. A mudança de plataforma é feita por uma passagem subterrânea.

Ligações
A estação é servida por:

 trens da rede TER Centre-Val de Loire (linha Paris - Orleans), com cinco ida e volta e quatro ida e volta. O tempo de viagem é de aproximadamente  de Paris-Austerlitz e  de Orleans;
 trens da rede RER C (ramal C6), ao ritmo de um trem de 30 em , exceto nos horários de pico, quando a frequência é de um trem de 15 em . O tempo de viagem é de aproximadamente  de ou para Saint-Martin-d'Étampes,  de ou para Paris-Invalides e  de ou para Saint-Quentin-en-Yvelines.

A estação é também o terminal de uma linha de ônibus rodoviários da rede TER Centro-Val de Loire (linha Angerville - Étampes). O tempo de viagem é de aproximadamente  de Angerville.

Intermodalidade
A estação é servida pelas linhas 1, 2, 3, 319, 330, 331, 332, 91-07, 913-07, 913-08, 913-10, 913-17A, 913-17B, 913-17C, 913-50, Soirée Étampes e o serviço de transporte sob demanda da rede de ônibus Essonne Sud Ouest, pelas linhas 284-002 e 284-004 da rede de ônibus Essonne Sud Est e pela linha 25 da rede Rémi.

Serviço de carga
Esta estação está aberta ao tráfego de carga.

Galeria de fotografias

Ver também
 Lista de estações ferroviárias na França
 Lista de estações do RER d'Île-de-France
 Lista de estações da rede Transilien
 Linha de Paris-Austerlitz a Bordeaux-Saint-Jean
 Linha de Étampes a Beaune-la-Rolande
 Linha de Étampes a Auneau-Embranchement

Ligações externas
 A Estação de Étampes, no site oficial Transilien da SNCF

Étampes

Estação de Étampes


Rudolph William Louis Giuliani III (d. 28 Mayıs 1944) New York'un 1994-2001 yılları arasında Belediye başkanlığını yapmasıyla tanınmış Amerikalı bir siyasetçi ve hukukçudur. Cumhuriyetçi Parti'den 2008 ABD başkanlık seçimleri'ne adaylığını koydu ancak başarılı olamayarak Ocak 2008'de adaylıktan çekildi.

Yaşamı
Rudy Giuliani 28 Mayıs 1944 tarihinde New York'un Brooklyn bölgesinde İtalyan göçmeni gelmiş bir ailede doğdu. 1968 yılında New York Üniversitesi Hukuk Fakültesini bitirdi.

1983 yılında New York eyaleti Güney bölge Federal savcılığına atandı. New York'ta Mafya ve New York borsasıyla ilgili davalarda ün kazandı. 1989 yılında New York Belediye başkanlığına Cumhuriyetçi Parti'in adayı olarak katılmasına rağmen seçilemedi. 1993 yılında tekrar seçime katıldı. Bu sefer seçimi kazanarak ABD'nin 20 milyonu aşkın nüfuslu en büyük kenti olan New York kentinin belediye başkanı oldu.

New York Belediye başkanlığı

Rudy Giuliani belediye başkanlığına seçildiğinde New York kentinde suç oranı zirveye ulaşmıştı. New York halkı can güvenliğinin yetersizliğinden şikayetçiydi. Rudy Giuliani 8 yıllık belediye başkanlığı sırasında kentteki adi suç oranını büyük oranda azalttı. Kentin can güvenliği sorunu olan birçok bölgelerini güvenli hale getirdi. Bu konudaki başarısı yüzünden örnek bir Belediye başkanı olarak görülmeye başladı. Ancak Rudy Giuliani'nin ünü en çok 11 Eylül Saldırıları sonrasında arttı. Saldırılar sonrasında gösterdiği otorite, TV ve radyolarda verdiği demeçlerde paniği azaltma ve halkı yatıştırma konusunda gösterdiği başarı övgü kazandı. Böylece ünü sadece New York içinde değil, ABD çapında, hatta uluslararası bir düzeye yükseldi. 31 Aralık 2001 tarihinde Belediye başkanlığından ayrılmasına rağmen ABD siyasetinde tanınmış bir isim olarak kabul edilmektedir.

ABD başkan adaylığı
Rudy Giuliani 13 Kasım 2006 tarihinde Cumhuriyetçi Parti'den 2008 ABD başkanlık seçimleri'ne adaylığını koydu. Bütün 2007 yılı boyunca kamuoyu yoklamalarında Cumhuriyetçi Parti'den en yüksek oyu alan aday durumunundaydı. Ancak 2008 yılının Ocak ayında başlayan önseçimler yaklaşırken aniden oy oranında büyük bir düşme gözlendi. 8 Ocak 2008'deki New Hampshire eyaletindeki ön seçimlerde ancak oyların %9'unu alabildi. Bu yenilgiye rağmen Giuliani umudunu Florida'daki ön seçimlere bağlıyordu. 29 Ocak'ta yapılan Florida'daki ön seçimleri ancak üçüncü olarak bitirince adaylıktan çekilmek zorunda kaldı.

Kaynakça

1944 doğumlular
Brooklyn doğumlular
20. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
21. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
Amerika Birleşik Devletleri başkan adayları
20. yüzyıl Amerikalı iş insanları
21. yüzyıl Amerikalı iş insanları
İtalyan asıllı Amerikalılar
New York Üniversitesinde öğrenim görenler
New York belediye başkanları
11 Eylül saldırıları
Disfazi olan kişiler
Yaşayan insanlar
Amerikalı siyasetçiler
Time Yılın Kişisi

Rudy Giuliani


Staza Silverstone (Silverstone Circuit) je automobilistička staza u selu Silverstone u Engleskoj. Staza je trenutno domaćin Velike nagrade Velike Britanije u Formuli 1. Prva neprvenstvena utrka Formule 1 na ovoj stazi se vozila 1948., a 1950. staza Silverstone je bila prva utrka prvog Svjetskog prvenstva Formule 1. Od tada do danas, Velika nagrada Velike Britanije vožena je još na stazama Aintree i Brands Hatch, a od 1987. se vozi samo na Silverstoneu. Staza je gotovo podjednako udaljena od Milton Keynesa, Northamptona i Oxforda, a izgrađena je unutar bivšeg RAF-ovog vojnog aerodroma iz Drugog svjetskog rata, čije se tri piste u specifičnom rasporedu u obliku trokuta, nalaze oko same staze.

Povijest staze

Izvori

Vanjske poveznice
Silverstone Circuit - StatsF1

Silverstone
Silverstone
Športski objekti u Engleskoj
Automobilizam u Ujedinjenom Kraljevstvu
Formula 1 u Ujedinjenom Kraljevstvu

Staza Silverstone


Marcel Reich-Ranicki (Włocławek, 2. lipnja 1920. – Frankfurt na Majni, 18. rujna 2013.) bio je književni kritičar poljsko-njemačkog podrijetla i član skupine književnika Gruppe 47. Smatra se jednim od najutjecajnijih suvremenih književnih kritičara na području njemačke književnosti. U njemačkom govornom području bio je poznat i pod nadimkom Literaturpapst ("Papa književnosti").

Marcel Reich-Ranicki rođen je 2. lipnja 1920. u poljskom gradu Włocławek. Odrastao je u Berlinu. Preminuo je 18. rujna 2013. u Frankfurtu, nakon što mu je dijagnosticiran rak prostate.

Izvori

Njemački književni kritičari

Marcel Reich-Ranicki


The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket, written in 1838, is the only complete novel by American writer Edgar Allan Poe. The work relates the tale of the young Arthur Gordon Pym, who stows away aboard a whaling ship called the Grampus. Various adventures and misadventures befall Pym, including shipwreck, mutiny, and cannibalism, before he is saved by the crew of the Jane Guy. Aboard this vessel, Pym and a sailor named Dirk Peters continue their adventures farther south. Docking on land, they encounter hostile, black-skinned natives before escaping back to the ocean. The novel ends abruptly as Pym and Peters continue toward the South Pole.

The story starts out as a fairly conventional adventure at sea, but it becomes increasingly strange and hard to classify. Poe, who intended to present a realistic story, was inspired by several real-life accounts of sea voyages, and drew heavily from Jeremiah N. Reynolds and referenced the Hollow Earth theory. He also drew from his own experiences at sea. Analyses of the novel often focus on possible autobiographical elements as well as its portrayal of race and the symbolism in the final lines of the work.

Difficulty in finding literary success early in his short story-writing career inspired Poe to pursue writing a longer work. A few serialized installments of The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket were first published in the Southern Literary Messenger, though never completed. The full novel was published in July 1838 in two volumes. Some critics responded negatively to the work for being too gruesome and for cribbing heavily from other works, while others praised its exciting adventures. Poe himself later called it "a very silly book". The novel later influenced Herman Melville and Jules Verne.

Plot summary
The book comprises a preface, 25 chapters, and an afterword, with a total of around 72,000 words.

On board the Ariel (Chapter I)

Arthur Gordon Pym was born on the island of Nantucket, famous for its fishing harbor and whaling. His best friend, Augustus Barnard, is the son of the captain of a whaling ship. One night, the two boys become drunk and decide, on Augustus's whim, to take advantage of the breeze and sail out on Pym's sailboat, the Ariel. The breeze, however, turns out to be the beginnings of a violent storm. The situation gets critical when Augustus passes out drunk, and the inexperienced Pym must take control of the dinghy. The Ariel is overtaken by the Penguin, a returning whaling ship. Against the captain's wishes, the crew of the Penguin turns back to search for and rescue both Augustus and Pym. After they are safely back on land, they decide to keep this episode a secret from their parents.

On board the Grampus (Chapters II – XIII)
His first ocean misadventure does not dissuade Pym from sailing again; rather, his imagination is ignited by the experience. His interest is further fueled by the tales of a sailor's life that Augustus tells him. Pym decides to follow Augustus as a stowaway aboard the Grampus, a whaling vessel commanded by Augustus's father that is bound for the southern seas. Augustus helps Pym by preparing a hideout in the hold for him and smuggling Tiger, Pym's faithful dog, on board. Augustus promises to provide Pym with water and food until the ship is too far from shore to return, at which time Pym will reveal himself.

Due to the stuffy atmosphere and vapors in the dark and cramped hold, Pym becomes increasingly comatose and delirious over the days. He can't communicate with Augustus, and the promised supplies fail to arrive, so Pym runs out of water. In the course of his ordeal, he discovers a letter written in blood attached to his dog Tiger, warning Pym to remain hidden, as his life depends on it.

Augustus finally sets Pym free, explaining the mysterious message, as well as his delay in retrieving his friend: a mutiny had erupted on the whaling ship. Part of the crew was slaughtered by the mutineers, while another group, including Augustus's father, were set adrift in a small boat. Augustus survived because he had befriended one of the mutineers, Dirk Peters, who now regrets his part in the uprising.

Peters, Pym, and Augustus hatch a plan to seize control of the ship: Pym, whose presence is unknown to the mutineers, will wait for a storm and then dress in the clothes of a recently dead sailor, masquerading as a ghost. In the confusion sure to break out among the superstitious sailors, Peters and Augustus, helped by Tiger, will take over the ship again. Everything goes according to plan, and soon the three men are masters of the Grampus: all the mutineers are killed or thrown overboard except one, Richard Parker, whom they spare to help them run the vessel. (At this point, the dog Tiger disappears from the novel; his unknown fate is a loose end in the narrative.)

The storm increases in force, breaking the mast, tearing the sails and flooding the hold. All four manage to survive by lashing themselves to the hull. As the storm abates, they find themselves safe for the moment, but without provisions. Over the following days, the men face death by starvation and thirst.

They sight an erratically moving Dutch ship with a grinning red-capped seaman on deck, nodding in apparent greeting as they approach. Initially delighted with the prospect of deliverance, they quickly become horrified as they are overcome with an awful stench. They soon realize that the apparently cheerful sailor is, in fact, a corpse propped up in the ship's rigging, his "grin" a result of his partially decomposed skull moving as a seagull feeds upon it. As the ship passes, it becomes clear that all its occupants are rotting corpses.

As time passes, with no sign of land or other ships, Parker suggests that one of them should be killed as food for the others. They draw straws, following the custom of the sea, and Parker is sacrificed. This gives the others a reprieve, but Augustus soon dies from wounds received when they reclaimed the Grampus, and several more storms batter the already badly damaged ship. Pym and Peters float on the upturned hull and are close to death when they are rescued by the Jane Guy, a ship out of Liverpool.

On board the Jane Guy (Chapters XIV – XX)
On the Jane Guy, Pym and Peters become part of the crew and join the ship on its expedition to hunt sea calves and seals for fur, and to explore the southern oceans. Pym studies the islands around the Cape of Good Hope, becoming interested in the social structures of penguins, albatrosses, and other sea birds. Upon his urging, the captain agrees to sail farther south towards the unexplored Antarctic regions.

The ship crosses an ice barrier and arrives in open sea, close to the South Pole, albeit with a mild climate. Here the Jane Guy comes upon a mysterious island called Tsalal, inhabited by a tribe of black, apparently friendly natives led by a chief named Too-Wit. The color white is alien to the island's inhabitants and unnerves them, because nothing of that color exists there. Even the natives' teeth are black. The island is also home to many undiscovered species of flora and fauna. Its water is also different from water elsewhere, being strangely thick and exhibiting multicolored veins.

The natives' relationship with the sailors is initially cordial, so Too-Wit and the captain begin trading. Their friendliness, however, turns out to be a ruse and on the eve of the ship's proposed departure, the natives ambush the crew in a narrow gorge. Everyone except Pym and Peters is slaughtered, and the Jane Guy is overrun and burned by the malevolent tribe.

Tsalal and farther south (Chapters XXI – XXV)

Pym and Peters hide in the mountains surrounding the site of the ambush. They discover a labyrinth of passages in the hills with strange marks on the walls, and disagree about whether these are the result of artificial or natural causes. Facing a shortage of food, they make a desperate run and steal a pirogue from the natives, narrowly escaping from the island and taking one of its inhabitants prisoner.

The small boat drifts farther south on a current of increasingly warm water, which has become milky white in color. After several days they encounter a rain of ashes and then observe a huge cataract of fog or mist, which splits open to accommodate their entrance upon approach. The native dies as a huge shrouded white figure appears before them.

Here the novel ends abruptly. A short post-scriptural note, ostensibly written by the book's editors, explains that Pym was killed in an accident and speculates his final two or three chapters were lost with him, though assuring the public the chapters will be restored to the text if found. The note further explains that Peters is alive in Illinois but cannot be interviewed at present. The editors then compare the shapes of the labyrinth and the wall marks noted by Pym to Arabian and Egyptian letters and hieroglyphs with meanings of "Shaded", "White", and "Region to the South".

Sources

In order to present the tale as an authentic exploration, Poe drew from contemporary travel journals. Poe's most significant source was the explorer Jeremiah N. Reynolds, whose work Address on the Subject of a Surveying and Exploring Expedition to the Pacific Ocean and the South Seas was reviewed favorably by Poe in January 1837. Poe used about 700 words of Reynolds' address in Chapter XVI, almost half the length of the chapter. In 1843, Poe also praised Reynolds in a review of A Brief Account of the Discoveries and Results of the United States' Exploring Expedition printed in Graham's Magazine. It is unknown whether Poe and Reynolds ever met. Shortly before Poe's mysterious death, he is said to have called out the name "Reynolds" in his delirium. If true, this may have reflected the influence of Jeremiah Reynolds.

In a footnote to Chapter XIII, Poe refers to the Polly, a wreck which drifted for six months across the Atlantic Ocean in 1811–1812. Poe probably read this history in an 1836 book by R. Thomas, Remarkable Events and Remarkable Shipwrecks, from which he quotes verbatim.

In Chapter XVI, Poe recounts Captain James Cook's circumnavigation of the globe aboard the Resolution that reached 70°10′ latitude. He also drew from A Narrative of Four Voyages (1832), an account by Benjamin Morrell that became a bestseller. A Narrative of Four Voyages may have given Poe the idea of the summarized title of his novel. Poe may have used these real-life accounts in an attempt to hoax his readers into believing the novel was an autobiographical narrative by Pym.

In addition to historical sources, Poe was influenced by fiction writers. The Rime of the Ancient Mariner by Samuel Taylor Coleridge was a general influence, and scenes of Pym and Dirk Peters in a cave echo scenes in Daniel Defoe's Robinson Crusoe, which many reviewers noted at the time, including London publications such as the Court Gazette and the Torch. The ship of corpses recalls the legend of the Flying Dutchman, a ship which is cursed and unable to return home. The more gruesome and psychological elements may have been drawn from Logan by John Neal, whom Poe considered "first, or at all events second, among our men of indisputable genius".

Poe also incorporated the theories of Reynolds and John Cleves Symmes Jr. on the Hollow Earth. The theory of these works was that a hole at the South Pole led to the interior of the planet, where undiscovered civilizations prospered. As Symmes wrote, the earth was "hollow, habitable, and widely open about the poles". This theory, which he presented as early as 1818, was taken seriously throughout the nineteenth century. Symmes' theory had already served Poe when he wrote, in 1831, "MS. Found in a Bottle", based partly on Symmes' Theory of the Concentric Spheres, published in 1826. "MS. Found in a Bottle" is similar to Poe's novel in setting, characterization, and some elements of plot. Other writers who later fictionalized this theory include Edgar Rice Burroughs and L. Frank Baum.

In describing life on a long sea voyage, Poe also drew from personal experience. In 1815, a six-year-old Poe along with his foster-parents traveled from Norfolk, Virginia to Liverpool, England, a journey of 34 days. During the difficult trip, young Poe asked his foster father, John Allan, to include him in a letter he was writing. Allan wrote, "Edgar says Pa say something for me, say I was not afraid of the sea." The family returned to the United States in 1820 aboard the Martha and docked in New York after 31 days. Closer to the time Poe wrote his novel, he had sailed during his military career, the longest trip being from Boston to Charleston, South Carolina.

Analysis
The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket has defied a universally accepted interpretation. Scholar Scott Peeples wrote that it is "at once a mock nonfictional exploration narrative, adventure saga, bildungsroman, hoax, largely plagiarized travelogue, and spiritual allegory" and "one of the most elusive major texts of American literature." Biographer James M. Hutchisson writes that the plot both "soars to new heights of fictional ingenuity and descends to new lows of silliness and absurdity".

One reason for the confusion comes from many continuity errors throughout the novel. For example, Pym notes that breaking a bottle while trapped in the hold saved his life because the sound alerted Augustus to his presence while searching. However, Pym notes that Augustus did not tell him this until "many years elapsed", even though Augustus is dead eight chapters later. Nevertheless, much of the novel is carefully plotted. Novelist John Barth notes, for example, that the midway point of the novel occurs when Pym reaches the equator, the midway point of the globe.

Scholar Shawn Rosenheim believes that the use of hieroglyphs in the novel served as a precursor to Poe's interest in cryptography. The pictographs themselves were likely inspired by The Kentuckian in New-York (1834) by William Alexander Caruthers, where similar writing is the work of a black slave. Unlike the previous sea-voyage tales that Poe had written, such as "MS. Found in a Bottle", Pym is undertaking this trip on purpose. It has been suggested that the journey is about establishing a national American identity as well as discovering a personal identity.

Poe also presents the effects of alcohol in the novel. The opening episode, for example, shows that intoxicated people can sometimes seem entirely sober and then, suddenly, the effects of alcohol show through. Such a depiction is a small version of a larger focus in the novel on contradictions between chaos and order. Even nature seems unnatural. Water, for example, is very different at the end of the novel, appearing either colorful or "unnaturally clear."

Autobiographical elements
Elements of the novel are often read as autobiographical. The novel begins with Arthur Gordon Pym, a name similar to Edgar Allan Poe, departing from Edgartown, Massachusetts, on Martha's Vineyard. Interpreted this way, the protagonist is actually sailing away from himself, or his ego. The middle name of "Gordon", in replacing Poe's connection to the Allan family, was turned into a reference to George Gordon Byron, a poet whom Poe deeply admired. The scene where Pym disguises himself from his grandfather while noting that he intends to inherit wealth from him also indicates a desire for Poe to free himself from family obligation and, specifically, scorning the patrimony of his foster-father John Allan.

Dates are also relevant to this autobiographical reading. According to the text, Pym arrives at the island of Tsalal on January 19—Poe's birthday. Some scholars, including Burton R. Pollin and Richard Wilbur, suggest that the character of Augustus was based on Poe's childhood friend Ebenezer Burling; others argue he represents Poe's brother William Henry Leonard Poe, who served in South America and elsewhere as a sailor aboard the USS Macedonian. In the novel, the date of Augustus's death corresponds to that of the death of Poe's brother. The first chapter features Pym's sloop named the Ariel, the name of a character once played by Poe's mother Eliza Poe, and also the name of Percy Bysshe Shelley's boat, on which he died, originally named Don Juan in honor of Lord Byron.

Race
One thread of critical analysis of this tale focuses on the possibly racist implications of Poe's plot and imagery. One such plot element is the black cook who leads the mutiny on the Grampus and is its most bloodthirsty participant. Dirk Peters, a hybrid of white and Native American ancestry, is described as having a ferocious appearance, with long, protruding teeth, bowed legs, and a bald head like "the head of most negroes." The brilliant whiteness of the final figure in the novel contrasts with the dark-skinned savages and such a contrast may call to mind the escalating racial tensions over the question of slavery in the United States as Poe was writing the novel.

Additionally, the novel drew from prevalent assumptions during the time that dark-skinned people were inherently inferior. One critic of the use of race in The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket is Toni Morrison. In her 1992 book Playing in the Dark: Whiteness and the Literary Imagination, Morrison discusses how the Africanist presence in the novel is used as an "Other" against which the author defines "white", "free", and "individual". In her explorations of the depiction of African characters in white American literature, Morrison writes that "no early American writer is more important to the concept of American Africanism than Poe" because of the focus on the symbolism of black and white in Poe's novel. This possible racial symbolism is explored further in Mat Johnson's satirical fantasy Pym (2011).

Ending

The novel ends abruptly with the sudden appearance of a bizarre enshrouded figure having skin hued "of the perfect whiteness of the snow." Many readers were left unsatisfied by this ending because, as Poe relative and scholar Harry Lee Poe wrote, "it didn't match the kind of clear ending they expected from a novel." Poe may have purposely left the ending subject to speculation. Some scholars have suggested that the ending serves as a symbolic conclusion to Pym's spiritual journey and others suggest that Pym has actually died in this scene, as though his tale is somehow being told posthumously. Alternatively, Pym may die in the retelling of the story at precisely the same point he should have died during the actual adventure. Like other characters in works by Poe, Pym seems to submit willingly to this fate, whatever it is. Kenneth Silverman notes that the figure radiates ambivalence and it is not clear if it is a symbol of destruction or of protection.

The chasms that open throughout the sea in the final moments of the book derive from the Hollow Earth theory. The area closest to the Pole is also, surprisingly, warm rather than cold, as Symmes believed. Symmes also believed there were civilizations inside this Hollow Earth and the enshrouded figure who appears at the end may indicate one such civilization near the Pole.

Composition and publication history

Poe had intended to collect a number of his early short stories into a volume titled Tales of the Folio Club in the 1830s. The collection would be unified as a series of tales presented by members of a literary association based on the Delphian Club, designed as burlesque of contemporary literary criticism. Poe had previously printed several of these stories in the Philadelphia Saturday Courier and the Baltimore Saturday Visiter.

An editor, James Kirke Paulding, tried to assist him in publishing this collection. However, Paulding reported back to Poe that the publishers at Harper & Brothers declined the collection, saying that readers were looking for simple, long works like novels. They suggested, "if he will lower himself a little to the ordinary comprehension of the generality of readers, and prepare... a single work... they will make such arrangements with him as will be liberal and satisfactory." They suggested "if other engagements permit... undertake a Tale in a couple volumes, for that is the magical number." The response from Harper & Brothers inspired Poe to begin a long work and began writing The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket. Poe arranged with his boss at the Southern Literary Messenger to publish his novel in several serialized installments at a pay rate of $3 per page.

However, Poe retired from his role at the Messenger on January 3, 1837, as the installments were being published; some scholars suggest he was fired and this led him to abandoning the novel. His split with the Messenger began a "blank period" where he did not publish much and suffered from unemployment, poverty, and no success in his literary pursuits. Poe soon realized writing a book-length narrative was a necessary career decision, partly because he had no steady job and the economy was suffering from the Panic of 1837. He also set part of the story as a quest to Antarctica to capitalize the public's sudden interest in that topic.

After his marriage to Virginia Clemm, Poe spent the following winter and spring completing his manuscript for this novel in New York. He earned a small amount of money by taking in a boarder named William Gowans. During his fifteen months in New York, amidst the harsh economic climate, Poe published only two tales, "Von Jung, the Mystific" and "Siope. A Fable". Harper & Brothers announced Poe's novel would be published in May 1837, but the Panic forced them to delay.

The novel was finally published in book form under the title The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket in July 1838, although it did not include Poe's name and was instead presented as an account by Pym himself. Poe excused the earlier serialized version by noting that the Messenger had mistakenly adapted it "under the garb of fiction". As Harper & Brothers recommended, it was printed in two volumes. Its full subtitle was:

The first overseas publication of The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket appeared only a few months later when it was printed in London without Poe's permission, although the final paragraph was omitted. This early publication of the novel initiated British interest in Poe.

Literary significance and reception
Contemporary reviews for The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket were generally unfavorable. Fifteen months after its publication, it was reviewed by Lewis Gaylord Clark, a fellow author who carried on a substantial feud with Poe. His review printed in The Knickerbocker said the book was "told in a loose and slip-shod style, seldom chequered by any of the more common graces of composition." Clark went on, "This work is one of much interest, with all its defects, not the least of which is that it is too liberally stuffed with 'horrid circumstances of blood and battle.

Many reviewers commented on the excess of violent scenes. In addition to noting the novel's gruesome details, a review in Burton's Gentleman's Magazine (possibly William Evans Burton himself) criticized its borrowed descriptions of geography and errors in nautical information. The reviewer considered it a literary hoax and called it an "impudent attempt at humbugging the public" and regretted "Mr. Poe's name in connexion with such a mass of ignorance and effrontery". Poe later wrote to Burton that he agreed with the review, saying it "was essentially correct" and the novel was "a very silly book".

Other reviews condemned the attempt at presenting a true story. A reviewer for the Metropolitan Magazine noted that, though the story was good as fiction, "when palmed upon the public as a true thing, it cannot appear in any other light than that of a bungling business—an impudent attempt at imposing on the credulity of the ignorant." Nevertheless, some readers believed portions of Poe's novel were true, especially in England, and justified the absurdity of the book with an assumption that author Pym was exaggerating the truth. Publisher George Putnam later noted that "whole columns of these new 'discoveries', including the hieroglyphics (sic) found on the rocks, were copied by many of the English country papers as sober historical truth."

In contrast, 20th-century Argentine writer Jorge Luis Borges, who admitted Poe as a strong influence, praised the novel as "Poe's greatest work". He later included one of the species invented for the story in his dictionary of fantastical creatures, the Book of Imaginary Beings, in a chapter titled "an animal dreamt by Poe". H. G. Wells noted that "Pym tells what a very intelligent mind could imagine about the south polar region a century ago". Even so, most scholars did not engage in much serious discussion or analysis of the novel until the 1950s, though many in France recognized the work much earlier. In 2013, The Guardian cited The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket as one of the 100 best novels written in English, and noted its influence on later authors such as Henry James, Arthur Conan Doyle, B. Traven and David Morrell.

The financial and critical failure of The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket was a turning point in Poe's career. For one, he was driven to literary duties that would make him money, notably his controversial role as editor of The Conchologist's First Book in April 1839. He also wrote a short series called "Literary Small Talk" for a new Baltimore-based magazine called American Museum of Science, Literature and the Arts.

In need of work, Poe accepted a job at the low salary of $10 per week as assistant editor for Burton's Gentleman's Magazine, despite their negative review of his novel. He also returned to his focus on short stories rather than longer works of prose; Poe's next published book after this, his only completed novel, was the collection Tales of the Grotesque and Arabesque in 1840.

Influence and legacy

19th century
Scholars, including Patrick F. Quinn and John J. McAleer, have noted parallels between Herman Melville's Moby-Dick and The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket and other Poe works. Quinn noted that there were enough similarities that Melville must have studied Poe's novel and, if not, it would be "one of the most extraordinary accidents in literature". McAleer noted that Poe's short story "The Fall of the House of Usher" inspired "Ahab's flawed character" in Moby-Dick. Scholar Jack Scherting also noted similarities between Moby-Dick and Poe's "MS. Found in a Bottle".

The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket became one of Poe's most-translated works; by 1978, scholars had counted over 300 editions, adaptations, and translations. This novel has proven to be particularly influential in France. French poet and author Charles Baudelaire translated the novel in 1857 as Les Aventures d'Arthur Gordon Pym. Baudelaire was also inspired by Poe's novel in his own poetry. "Voyage to Cythera" rewrites part of Poe's scene where birds eat human flesh.

French author Jules Verne greatly admired Poe and wrote a study, Edgar Poe et ses œuvres, in 1864. Poe's story "Three Sundays in a Week" may have inspired Verne's novel Around the World in Eighty Days (1873). In 1897, Verne published a sequel to The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket called An Antarctic Mystery. Like Poe's novel, Verne attempted to present an imaginative work of fiction as a believable story by including accurate factual details. The two-volume novel explores the adventures of the Halbrane as its crew searches for answers to what became of Pym. Translations of this text are sometimes titled The Sphinx of Ice or The Mystery of Arthur Gordon Pym.

An informal sequel to The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket is the 1899 novel A Strange Discovery by Charles Romeyn Dake, where the narrator, Doctor Bainbridge, recounts the story his patient Dirk Peters told him of his journey with Gordon Pym in Antarctica, including a discussion of Poe's poem "The Raven".

20th century
Prince Amerigo in Henry James's novel The Golden Bowl (1904) recalled The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket: "He remembered to have read as a boy a wonderful tale by Allan Poe ... which was a thing to show, by the way, what imagination Americans could have: the story of the shipwrecked Gordon Pym, who ... found ... a thickness of white air ... of the color of milk or of snow."

Poe's novel was also an influence on H. P. Lovecraft, whose 1936 novel At the Mountains of Madness follows similar thematic direction and borrows the cry tekeli-li or takkeli from the novel. Chaosium's role-playing adventure Beyond the Mountains of Madness (1999), a sequel to Lovecraft's novel, includes a "missing ending" of Poe's novel, in which Pym encounters some of Lovecraft's creatures at their Antarctic city.

René Magritte's 1937 painting Not to Be Reproduced depicts an 1858 French edition of Poe's book in the lower right of the work.

Another French sequel was La Conquête de l'Eternel (1947) by Dominique André.

Georges Perec's 1969 novel A Void, notable for not containing a single letter e, contains an e-less rewriting of Poe's "The Raven" that is attributed to Arthur Gordon Pym in order to avoid using the two es found in Poe's name.

On May 5, 1974, author and journalist Arthur Koestler published a letter from reader Nigel Parker in The Sunday Times of a striking coincidence between a scene in Poe's novel and an actual event that happened decades later: In 1884, the yacht Mignonette sank, with four men cast adrift. After weeks without food, they decided that one of them should be sacrificed as food for the other three, just as in Poe's novel. The loser was a young cabin boy named Richard Parker, coincidentally the same name as Poe's fictional character. Parker's shipmates, Tom Dudley and Edwin Stephens, were later tried for murder in a precedent-setting English common law trial, the renowned R v Dudley and Stephens.

In Paul Theroux's travelogue The Old Patagonian Express (1979), Theroux reads parts of The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket to Jorge Luis Borges. Theroux describes it in this book as being the "most terrifying" story he had ever read.

In Paul Auster's City of Glass (1985), the lead character Quinn has a revelation that makes him think of the discovery of the strange hieroglyphs at the end of Poe's novel.

In a 1988 Young All-Stars comic book written by Roy and Dann Thomas, Arthur Gordon Pym is a 19th-century explorer who discovered the lost Arctic civilization of the alien Dyzan. Pym goes on to become Jules Verne's Captain Nemo, eventually sinking the RMS Titanic. This story also uses elements of Edward Bulwer-Lytton's 1871 novel Vril.

21st century
Yann Martel named a character in his Man Booker Prize-winning novel Life of Pi (2001) after Poe's fictional character, Richard Parker. Mat Johnson's 2011 novel Pym, a satirical fantasy exploring racial politics in the United States, draws its inspiration from The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket, and closely models the original.

Funeral doom band Ahab based their 2012 album The Giant on The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket.

Notes

References
Bittner, William. Poe: A Biography. Boston: Little, Brown and Company, 1962.
Carlson, Eric W. A Companion to Poe Studies. Westport, CT: Greenwood, 1996.
Hoffman, Daniel. Poe Poe Poe Poe Poe Poe Poe. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1972.
Hutchisson, James M. Poe. Jackson, MS: University Press of Mississippi, 2005.
Kennedy, J. Gerald. "Trust No Man: Poe, Douglass, and the Culture of Slavery", Romancing the Shadow: Poe and Race, J. Gerald Kennedy and Liliane Weissberg, editors. New York: Oxford University Press, 2001.
Meyers, Jeffrey. Edgar Allan Poe: His Life and Legacy. New York: Cooper Square Press, 1991.
Peeples, Scott. Edgar Allan Poe Revisited. New York: Twayne Publishers, 1998.
Poe, Harry Lee. Edgar Allan Poe: An Illustrated Companion to His Tell-Tale Stores. New York: Metro Books, 2008.
Silverman, Kenneth. Edgar A. Poe: Mournful and Never-ending Remembrance. New York: HarperPerennial, 1991.
Sova, Dawn B. Edgar Allan Poe: A to Z. New York: Checkmark Books, 2001.
Standish, David. Hollow Earth: The Long and Curious History of Imagining Strange Lands, Fantastical Creatures, Advanced Civilizations, and Marvelous Machines Below the Earth's Surface. Cambridge, MA: Da Capo Press, 2006.
Stashower, Daniel. The Beautiful Cigar Girl: Mary Rogers, Edgar Allan Poe, and the Invention of Murder. New York: Dutton, 2006.0-525-94981-X
Thomas, Dwight & David K. Jackson. The Poe Log: A Documentary Life of Edgar Allan Poe, 1809–1849. Boston: G. K. Hall & Co., 1987.

Further reading
Almy, Robert F. "J. N. Reynolds: A Brief Biography with Particular Reference to Poe and Symmes", The Colophon 2 (1937): 227-245.
 Ricardou, John. "The Singular Character of the Water", English translation of a French analysis of the last part of Pym, Poe Studies, vol. VIII, no. 1, June 1976.
 Ridgely, J. V. "The Continuing Puzzle of Arthur Gordon Pym, Some Notes and Queries", Poe Newsletter, vol. III, no. 1, June 1970
 Sands, Kathleen. "The Mythic Initiation of Arthur Gordon Pym", Poe Studies, vol. VII, no. 1, June 1974
 Wells, Daniel A. "Engraved Within the Hills: Further Perspectives on the Ending of Pym", Poe Studies, vol. X, no. 1, June 1977: 13-15.

External links

 "The Strange Dis/Appearance of Arthur G. Pym" by the University of Virginia
 "Tekeli-li" or Hollow Earth Lives: A Bibliography of Antarctic Fiction compiled by Fauno Lancaster Cordes

1838 American novels
1830s debut novels
1830s science fiction novels
American bildungsromans
American gothic novels
Cannibalism in fiction
Fiction set in 1827
Harper & Brothers books
Lost world novels
Novels by Edgar Allan Poe
Novels set in Antarctica
Novels set on ships
Novels first published in serial form
Works originally published in the Southern Literary Messenger
Written fiction presented as fact
1838 debut novels
Books about whaling
Race-related controversies in literature
Stowaways


La Königlich Preußische Jagdstaffel Nr 18 ou  18 était un  (c'est-à-dire un escadron de chasseurs) de la Luftstreitkräfte, la branche aérienne de l'Armée impériale allemande pendant la Première Guerre mondiale.  est un acronyme formé par l'abréviation du mot allemand Jagdstaffel (escadrille de chasse). L'unité totalise 112 victoires aériennes (dont 5 ballons d'observation) pendant la guerre, au prix de 8 de ses pilotes tués au combat, 11 blessés au combat et un autre fait prisonnier.

Histoire
La  18 est formée le , à Halluin, et subordonnée à la  armée. L Karl von Grieffenhagen est transféré de la Jagdstaffel 1 pour en prendre le commandement. L'unité ne réalise toutefois pas de vols de combat avant . En , Rudolf Berthold prend le commandement de la  mais doit quitter son commandement en octobre à la suite d'une grave blessure au bras. Lors de son retour de convalescence au printemps 1918, il ne reprend pas le commandement de son ancienne unité, mais est affecté à celui du Jagdgeschwader II qui regroupe quatre autres . Berthold joue d'une habitude des commandants de l'armée de l'air allemande de l'époque, qui permettait à un commandant nouvellement nommé de faire venir avec lui des pilotes qu'il connaissait. En mars, Berthold abuse de cette pratique en interchangeant complètement les personnels de la Jagdstaffel 15 et de la . Le commandement passe alors à August Raben jusqu'à la fin de la guerre. À partir de  et jusqu'à la fin de la guerre, les pilotes de la  sont surtout confrontés aux pilotes américains du , l'unité héritière de la célèbre escadrille Lafayette. La  est dissoute dès la fin de la guerre.

Liste des commandants ()

 Oberleutnant Karl von Grieffenhagen : 30 octobre 1916 - 12 août 1917
 Oberleutnant Rudolf Berthold : 14 octobre 1916 - 12 août 1917
 Oberleutnant Ernst Turck : 10 octobre 1917 - mars 1918
 Leutnant August Raben : 14 mars 1918 - novembre 1918

Liste des bases d'opérations

 Halluin
 Marckebeke
 Houplin
 Avelin
 Carnières
 Avelin
 Bruille
 Avelin
 Faches
 Lomme
 Möntingen

Membres célèbres
La  18 compta 12 as de l'aviation dans ses rangs :

 Rudolf Berthold

 Walter von Bülow-Bothkamp

 Richard Runge

 Karl Mendel

 Ernst Wiessner

Notes et références

Bibliographie

Unité militaire allemande de la Première Guerre mondiale
Unité aérienne allemande de la Première Guerre mondiale

Jagdstaffel 18


Talas, aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yer
 Talas, Kayseri, Kayseri ili ilçesi
 Talas, Demirci, Manisa ili Demirci ilçesine bağlı mahalle
 Talas İli, Kırgızistan'ın bir vilayeti.
 Talas, Kırgızistan, Kırgızistan'da Talas vilayeti'nin merkezi olan şehir.
 Talas Irmağı, Kırgızistan'da bir ırmak
 Talas Ala Dağları, Özbekistan, Kırgızistan ve Kazakistan'da bir dağ sırası

Tarih
 Talas Muharebesi,  751 yılında bugünkü Kırgızistan civarında Abbâsîler ve müttefiki Karluklar ile Çinliler arasında yapılan muharebe
 Talas-Yenisey Yazıtları, Talas ve Yenisey nehirleri civarında bulunan Türk yazıtları

Kişi
 Cahit Talas, Öğretim üyesi, eski bakan

Diğer
 Talas Amerikan Okulu, Kayseri'nin Talas kasabasında 1871'de kurulmuş bir misyon okulu

Talas


Zlatna štitarka (lat. Phaeolepiota aurea) je jestiva gljiva iz porodice Amanitaceae. Dosta je rijetka. Zlatna štitarka voli mjesta bogata hranjivim tvarima i dušikom izvan šuma. Pojavljuje se od kraja ljeta do jeseni i obično plodi u većim skupinama. Iako je vrsta nekada bila popularna jestiva gljiva, sada se vjeruje da je otrovna za ljude.

Opis
 Klobuk zlatne štitarke je širok od 5 do 15 centimetara (može i do 20 cm), u mladosti okruglast i zatvoren, zatim se otvori, može biti lagano ulegnut ili malo ispupčen, najprije vlažan i baršunast, posut zrncima i dlačicama boje cimeta; kada se osuši postane tamniji, svijetlo do tamnosmeđ; rub je gladak i dugo vremena podvinut s krpastim ostacima ovoja koji u mladosti štiti listiće.
 Listići su gusti, nejednaki, široki, prirasli za stručak sa zupcem, najprije bijelooker, zatim smeđi.
 Stručak je visok od 5 do 15 centimetara, valjkast, prema dolje nekad uži nekad širi, pun, debeo, čvrst; od prstenka prema dolje prekriven smeđom kožicom zrnate strukture poput klobua, od prstena prema gore bijel ili oker te posut prahom; kada se klobuk raširi, ukaže se vjenčić koji je najprije ljevkasto postavljen (prema gore), s vremenom se objesi i traje do kraja života.
 Meso je bjelkasto, zatim žučkasto, na kraju požuti; kod starijih gljiva je žuto, a pi dnu stručka crvenkasto; miris je jako izražen poput vilina klinčaca, ugodan; okus nije osobito prijatan.
 Spore su limunastog ili vretenastog oblika, bradavičave, nisu amiloidne, 9 – 12 x 4 –5 (6) μm, otrusina je rđastosmeđa.

Stanište
Zlatna štitarka raste od rujna do listopada po smrekovim i listopadnim šumama na humusnom tlu u blizini korijenja ili u koprivama.

Upotrebljivost
Zlatna štitarka je jestiva, srednje kvalitete.

Sličnosti
Zlatna štitarka nije osobito česta; po morfološkim značajkama podsjeća na vrstu Cystoderma amiantinum (Scop. ex Fr.) Fay., ali su joj dimenzije mnogo veće. Najlakše se prepozna po zrnatoj strukturi plodnog tijela te iznad svega po karakterističnom opnastom vjenčiću koji u mladosti potpuno zatvara (štiti) listiće. Zamjena s divnom čehavkom (lat. Gymnopilus spectabilis (Fr./Sing,) nije moguća, jer ona raste na panjevima ili pri dnu na živim stablima.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Jestive gljive

Zlatna štitarka


An Pterostylis vittata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Pterostylis vittata in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Pterostylis

Pterostylis vittata


Rektificirani koncentrirani mošt je u Republici Hrvatskoj, u smislu Pravilnika o proizvodnji vina, proizvod od grožđa. To je tekući nekaramelizirani mošt koji je dobiven djelomičnom dehidracijom mošta koja je provedena dopuštenim postupkom različitim od djelovanja topline, pri čemu je stupanj koncentriranosti pri 20°C mjereno refraktometrom najmanje 61,7%, je podvrgnut dopuštenim postupcima otkiseljavanja i uklanjanja drugih sastojaka osim šećera,  pH vrijednosti do 5 pri 25° Brixa, ima optičku gustoću pri 425 nm za debljinu od 1 cm do 0,100 u moštu pri 25° Brixa, kojem sva saharoza potječe iz grožđa, ima Fiolin-Ciocalteau index do 6,00 pri 25° Brixa, titrirajuću kiselost do 15 mEq/kg ukupnih šećera, sadržaj sumpornog dioksida do 25 mg/kg ukupnih šećera, ukupni sadržaj kationa do 8 mEq/kg ukupnih šećera, provodljivost do 120 mikro-Siemensa/ cm pri 25° Brixa na 20°C, sadržaj hidroksimetilfurfurola do 25 mg/kg ukupnih šećera, prisutnost mesoinositola, te koji je dobiven isključivo od sorata vinove loze sukladno članku 2. Zakona o vinu, iz mošta koji sadrži najmanju volumnu alkoholnu jakost propisanu za vinogradarsku zonu u kojoj je grožđe ubrano.

Izvori

Enologija

Rektificirani koncentrirani mošt


Tianxingzhoubroen () er to store broer, som krydser floden Chang Jiang i provinsen Wuhan i Kina.

Skråstagsbroer
Wuhan
Broer i Kina

Tianxingzhoubroen


Oynaş, Eskişehir ilinin Seyitgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.== Tarihçe ==
Mahalle, 1484 yılı kayıtlarında Oynaşhisarı adıyla geçmekte olup, 1784 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Yapıldak köyüne bağlı bir mahalle iken, 16 Nisan 1947'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Osmanlı Yer Adları Sözlüğüne göre, 1528 tarihinde Karahisar-ı sahib'e (Afyon) bağlı bir kaza olan ve yakın tarihte Kırka, Seyitgazi ve Eskişehir'e ait bir köy.
438 Numaralı Muhasebe-i Vilayet-i Anadolu Defterinde Nahiye-i Oynaş tamamı Barçınlu kazası şeklinde kayıtlı, 1530 kayıtları. Barçınlu, bugünkü Han ilçesi, 1530'dan sonra Barçınlu'ya han yapılasıyla Barçınhan, Barçınluhan ve sonra da Han diye adlandırılıyor.

Coğrafya
Eskişehir iline 87 km, Seyitgazi ilçesine 44 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Seyitgazi'nin mahalleleri

Oynaş, Seyitgazi


බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් යනු නළු ජීතේන්ද්‍ර හිමිකාරීත්වය දරන ඉන්දියානු සමාගමකි. මෙමගින් විවිධ ඉන්දියානු භාෂාවලින් ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරා, රියැලිටි ටීවී, ප්‍රහසන, ක්‍රීඩා වැඩසටහන්, විනෝදාස්වාද සහ වාර්තා වැඩසටහන් නිෂ්පාදනය කරනු ලබයි. 1997 සිට 2006 දක්වා බාලාජි සහ වයිට් ලීෆ් ප්‍රොඩක්ෂන්ස් අතර හවුල්කාරීත්වයක් පැවතිණි.

බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් ප්‍රවර්ධනය කරනු ලබන්නේ ඒක්තා කපූර් සහ ශෝභා කපූර් විසින් වන අතර එය බොම්බේ කොටස් වෙළඳපොල සහ ඉන්දියාවේ ජාතික කොටස් වෙළඳපොල තුළ ලැයිස්තුගත මහජන සමාගමකි. එහි නිර්මාණ අතරට ක්‍යුන්කි සාස් භි කබි බාහු ති, කහානි ඝාර් ඝාර් කී, කසෞතී සින්දගී කේ, කාහින් කිසී රොස්, කහීන් තෝ හෝගා, කොහි අප්නා සා, කුසුම්, කුටුම්බ්, කසම් සේ, පවිත්‍ර රිෂ්තා, බඩේ අඡේ ලග්තේ හේන්, ඉත්නා කරෝ නා මුජේ ප්‍යාර්, ප්‍යාර් කී යේ ඒක් කහානි, මෙරි ආෂිකි තුම් සේ හි, පවිත්‍ර බන්ධන්, යේ හේ මොහබ්බතයින් , කුංකුම් භාග්‍යා, නාගින්, බ්‍රහ්මරාක්ෂස්, කසම් තේරේ ප්‍යාර් කි, චන්ද්‍ර නන්දිනී සහ පර්දේස් මේන් හේ මේරා දිල් වැනි කතාමාලා අයත් වේ.

ඉතිහාසය
1994 නොවැම්බර් 11 දින මුම්බායිහි දී ඒක්තා කපූර් සහ ශෝභා කපූර් විසින් 'බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් ප්‍රයිවට් ලිමිටඩ්' ලෙස ලියාපදිංචි කෙරුණු මෙම සමාගමේ පරමාර්ථය කතාමාලා සහ විනෝදාස්වාද අංග වැනි රූපවාහිනී මෘදුකාංග නිර්මණය කිරීමයි. ආකෘතික වැඩසටහන්කරණය සඳහා ප්‍රවීණයන් වන මෙම සමාගමේ නිර්මාණ ලොව පුරා විවිධ භාෂාවලට ද අනුවර්තනය වේ. මෙහි වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් වන ක්‍යුන්කි සාස් භි කභි බාහු ති කතාමාලාව සියලු ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරා සඳහා මූලාදර්ශයක් වෙමින් ඉන්දියානු රූපවාහිනිය සඳහා ස්වර්ණමය යුගයක් උදාකළේ ය. සෙසු නිදසුන් අතරට කහානි ඝාර් ඝාර් කී, කසෞතී සින්දගී කේ, කාහින් කිසී රොස්, කහීන් තෝ හෝගා, කුසුම්, කුටුම්බ්, කොහි අප්නා සා, කසම් සේ, පවිත්‍ර රිෂ්තා, පරිචේ, යේ හේ මොහබ්බතයින් (මෙය ඉන්දියාව පුරා විවිධ භාෂාවලින් හඬකැවීම සහ ප්‍රතිනිර්මාණය සිදු විය), බඩේ අඡේ ලග්තේ හේන්, ක්‍යා හුවා තෙරා වාඩා, සහ ජෝධා අක්බර් අයත් වේ. මෑතක දී මෙම සමාගම සෝනි ටීවීහි බොක්ස් ක්‍රිකට් ලීගය වැනි රියැලිටි වැඩසටහන් නිර්මාණය කෙරෙහි උනන්දු වී ඇත.

2000 පෙබරවාරි 29 දින බාලාජි මහජන සමාගමක් ලෙස නීතිගත කෙරිණි. 2000 අප්‍රේල් 19 දින එහි නම 'බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් ලිමිටඩ්' ලෙස වෙනස් කෙරිණි. මෙම සමාගම 10 සම කොටස් 28,00,000ක් 120ක අධි මිලට නිකුත් කිරීමෙන්  කෝටි 36.40ක් රැස් කොටගෙන ඇත. එම වර්ෂයේම, නයින් බ්‍රෝඩ්කාස්ටිං ඉන්ඩියා ප්‍රයිවට් ලිමිටඩ් අතිරේකී පූර්ණ හිමිකාරීත්වය දරන 'නයින් නෙට්වර්ක් එන්ටර්ටේන්මන්ට් ඉන්ඩියා ප්‍රයිවට් ලිමිටඩ්' සමාගම බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් ලිමිටඩ් සමග සම්බන්ධ විය. 2000-2004 කාලයේ කොටස් වෙළඳපොල ප්‍රාග්ධනායනය දහසය ගුණයකින් වර්ධනය වී  කෝටි 571ක අගයයක් වාර්තා කළ අතර, 'ස්ටාර් ඉන්ඩියා' ව්‍යාපාරයේ 21%ක් අවස්ථා තැන්පතු කොට තිබිණි.

2007ද, මෙම සමාගම සිය පූර්ණ හිමිකාරීත්වය සහිත බාලාජි මෝෂන් පික්චර්ස් අතිරේක සමාගම නීතිගත කළේ ය. එමගින් බොලිවුඩ් චිත්‍රපට නිෂ්පාදනය සිදුවේ. 2010දී මෙම සමාගම විසින් ALT එන්ටර්ටේන්මන්ට් ලිමිටඩ් නීතිගත කරන ලදී. එය චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනියේ යොවුන් තේමා නිෂ්පාදනය කෙරෙහි අවධානය යොමුකළ බැනරයකි.

2012දී බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් විසින් සිය පූර්ණ හිමිකාරීත්වය යටතේ ඇති BOLT මීඩියා ලිමිටඩ් නීතිගත කරන ලදී. මෙමගින් ලව් බයි චාන්ස්, යේ ජවානි තා රා රි රි සහ ධර්මක්ෂේත්‍ර යන වැඩසටහන් සහ දැන්වීම් නිපදවන ලදී.

2014 නොවැම්බරයේ දී, මෙය පූර්ණ හිමිකාරීත්වය දරන අනු-සමාගමක් වන බාලාජි මෝෂන් පික්චර්ස් බොලිවුඩ් චිත්‍රපට නිෂ්පාදන සමාගමක් වන B4U සමග සම්බන්ධ වූයේ බොලිවුඩ් චිත්‍රපට සම-නිෂ්පාදනය කිරීම සඳහායි.

2014දී, මෙම සමාගම සහ ඒක්තා කපූර් ජයිපූර්හි දී ශ්‍රී රාජ්පුත් කර්ණි සේනා (SRKS) නම් හින්දුත්ව කණ්ඩායම විසින් මෙහෙයවූ විරෝධතාවන්ට මුහුණපෑවේ ය. එයට හේතුව ඇගේ ජෝධා අක්බර් රූපවාහිනී කතාමාලාවේ අන්තර්ගත වූ ඇතැම් වර්ගවාදී කරුණු ය. 2015දී මෙම බැනරය විසින් සීමිත කතාමාලාවක් වූ නාගින් නිෂ්පාදනය කරන ලදී. මෙය එහි ආරම්භයේ සිටම ඉන්දියානු රූපවාහිනී වඩාත්ම නැරඹූ වැඩසටහන බවට පත් විය. අතිශයින් ජනප්‍රිය වූ මෙම වැඩසටහන සම්මාන ඝනනාවක් දිනාගත් අතර, එහි දෙවන කථාවාරය දැවැන්ත ජනමෝදකයක් විය. 2017 නොවැම්බ‍රයේ දී එහි තෙවන කථාවාරය දියත් කිරීමට සමාගම සැලසුම් කොට ඇත.

2017දී රිලයන්ස් ඉන්ඩස්ට්‍රීස් ආයතනය විසින් බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස්හි 25%ක තැන්පතු තමන් සතු කරගත්තේ රුපියල් කෝටි 413ක මුදලකටයි. මෙම ගනුදෙනුව හේතුවෙන් RIL වෙත බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස්හි අන්තර්ගතයනට ටෙලිකොම් ඒකකය වූ රිලයන්ස් ජියෝහි භාවිතයට ගතහැකි විය.

වත්මන් නිෂ්පාදන
කලර්ස් ටීවී
 කසම් තේරේ ප්‍යාර් කි සඳුදා–සිකුරාදා ප.ව. 10:30
 චන්ද්‍රකාන්තා සෙනසුරාදා–ඉරිදා ප.ව. 8:00
 නාගින් 3 සෙනසුරාදා–ඉරිදා ප.ව. 8:00

ස්ටාර් ප්ලස්

 යේ හේ මොහබ්බතයින් සඳුදා–ඉරිදා ප.ව. 7:30
 චන්ද්‍ර නන්දිනී සඳුදා–සිකුරාදා ප.ව. 8:30
 ධායි කිලෝ ප්‍රේම් සඳුදා–සෙනුසරාදා ප.ව. 1:00

සී ටීවී

 කුංකුම් භාග්‍යා Monday–Friday 9 pm
 කුණ්ඩලී භාග්‍යා Monday–Friday 9:30 pm

පසුගිය නිෂ්පාදන

 1995 – ම‍නෝ යා නා මනෝ
 1995–1997 – හම් පාන්ච් (වාරය 1)
 1995 – පාදෝසන්
 1995 – කැප්ටන් හවුස්
 2000-2002 – කෝශිෂ්... ඒක් ආශා
 2000 – ඉතිහාස්
 2000 – කසම්
 2000–2001 – කුණ්ඩලී
 2000 – කවිතා
 2000–2008 – ක්‍යුන්කි සාස් භි කභි බාහු ති
 2000–2008 – කහානි ඝාර් ඝාර් කි
 2000–2002 – ඝාර් ඒක් මන්දිර්
 2001 – කලීරේන්
 2001 – කරම්
 2001–2002 – කභී සෞතන් කභී සහේලී
 2001 – කිත්නේ කූල් හේ හම්
 2001–2005 – කුසුම්
 2001–2003 – කෝහි අප්නා සා
 2001–2003 – කලාෂ්
 2001–2004 – කාහින් කිසී රොස්
 2001–2002 – කුටුම්බ් (වාරය 1)
 2001–2008 – කසෞතී සින්දගී කේ
 2002–2004 – ක්‍යා හඩ්සා ක්‍යා හකීකත්
 2002–2003 – කුච් ජුකි පල්කේන්
 2002–2006 – හම් පාන්ච් (වාරය 2)
 2002–2003 – කම්මල්
 2002–2003 – කහී තෝ මිලෙන්ගේ
 2003 – කහානි තේරී මේරී
 2003–2007 – කහීන් තෝ හෝගා
 2004–2007 – කේසර්
 2004 – කල්කි
 2004–2005 – කර්ම
 2004–2005 – ක්‍යා කහේන්
 2004 – කොස්මික් චැට්
 2004 – කාර්තිකා
 2004–2006 – කේ. ස්ට්‍රීට් පාලි හිල්
 2004–2005 – කිත්නි මස්ත් හේ සින්දගි
 2004–2005 – කෙහ්නා හේ කුච් මුජ්කෝ
 2005–2006 – කාව්‍යාංජලී
 2006 - එල්ඕසී: ලයිෆ් අවුට් ඔෆ් කන්ට්‍රෝල්
 2005–2006 – කේසා යේ ප්‍යාර් හේ
 2006 – කයාමත්
 2006–2009 – කසම් සේ
 2006–2009 – කරම් අප්නා අප්නා
 2006 – කැන්ඩි ෆ්ලොස් 2006–2007 – ක්‍යා හෝගා නිම්මෝ කා 2006–2007 – තෝඩි සි සමීන් තෝඩා සා ආස්මාන් 2007–2009 – කයාමත් 2007–2009 – කස්තුරි 2007–2008 – ඛ්වාඉෂ් 2007–2008 – කුච් ඊස් තාරා 2007–2009 – ක්‍යා දිග් මේන් හේ 2008–2010 – කිස් දේශ් මේන් හේ මේරා දිල් 2008 – කෝන් ජීතේගා බොලිවුඩ් කා ටිකට් 2008 – කහානි හමාරේ මහාභාරත් කී 2008 – කභි කභී ප්‍යාර් කභි කභී යාර් 2008–2009 – කාර්තිකා 2008–2010 – තුජ් සන්ග් ප්‍රීත් ලගේ සජ්නා 2009 – කිතනි මොහබ්බති හේ (වාරය 1) 2009–2011 – බන්දිනී 2009 – කොයි ආනේ කෝ හේ 2009–2014 – පවිත්‍ර රිෂ්තා 2009–2010 – බේතාබ් දිල් කී තමන්නා හේ 2009–2010 – ප්‍යාර් කා බන්ධන් 2010 – සර්වගුණ් සම්පන්න 2010–2011 – තේරේ ලියේ 2010–2011 – කිතනි මොහබ්බත් හේ (වාරය 2) 2010–2011 – ප්‍යාර් කී යේ ඒක් කහානි 2011–2013 – පරිචේ – නායී සින්දගි කේ සප්නෝ කා 2011–2014 – බඩේ අච්චේ ලග්තේ හේන් 2012–2013 – ක්‍යා හුවා තෙරා වාඩා 2012–2016 – ගුම්රා: එන්ඩ් ඔ‍ෆ් ඉනසන්ස්: වාරය 1-5 2012 – වී ද සීරියල් 2013 – සාව්ධාන් ඉන්ඩියා 2013 – ඒක් ති නායිකා 2013–2014 – එම්ටීවී වෙබ්ඩ්: වාරය 1-2 2013–2015 – ජෝධා අක්බර් 2013 – කන්ෆෙෂන්ස් ඔෆ් ඇන් ඉන්ඩියන් ටීනේජර් 2013–2016 - පවිත්‍ර බන්ධන් 2014–2015 – යේ දිල් සුන් රහා හේ
 2014–2015 – බොක්ස් ක්‍රිකට් ලීගය වාරය 1
 2014–2015 – අජීබ් දාස්තාන් හේ යේ
 2014–2015 – ඉත්නා කරෝ නා මුජේ ප්‍යාර්
 2014–2016 – මෙරි ආෂිකි තුම් සේ හි
 2015 – නච් බලියේ 7
 2015–2016 – කුච් තෝ හේ තේරේ මේරේ දර්මියාන්
 2015–2016 – නාගින් 1 වාරය
 2015–2016 – ප්‍යාර් කෝ හෝ ජානේ දෝ
 2015–2016 – යේ කහාන් ආ ගයේ හම්
 2015–2017 – කලාශ්
 2016 - කුච් රන්ග් ප්‍යාර් කේ ඒසේ භි
 2016 - බොක්ස් ක්‍රිකට් ලීගය වාරය 2
 2016 - මසාක් මසාක් මේන්
 2016 - කවච්...කාලි ශක්තියොන් සේ
 2016–2017 - බ්‍රහ්මරාක්ෂස් - ජාග් උතා ශෛතාන්'''''Brahmarakshas' to end on February 18
 2016–2017 - නාගින් 2 වාරයWhy did Rocky kill Shivangi? Naagin 2 climax is ridiculous but might be inspired from Baahubali
 2016–2017- පර්දේස් මේන් හේ මේරා දිල්''

මේවාත් බලන්න
 ALT බාලාජි – 2017 අප්‍රේල් මස බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් වෙතින් මුදාහළ වීඩියෝ අන්තර්ගත ඇප් එක.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 නිල වෙබ්අඩවිය

මුම්බායි පාදක කරගත් සමාගම්
ඉන්දියානු හඬකැවීම් චිත්‍රාගාර
ඉන්දියාවේ රූපවාහිනී නිෂ්පාදන සමාගම්
ඉන්දියාවේ විනෝදාස්වාද සමාගම්
ඉන්දියාවේ චිත්‍රපට නිෂ්පාදන සමාගම්
1994දී ස්ථාපිත ඉන්දියානු සමාගම්
1994දී ස්ථාපිත විනෝදාස්වාද සමාගම්

බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස්


Eğlence, Adana ilinin Karaisalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Adana il merkezine 67 km, Karaisalı ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Karaisalı'nın mahalleleri

Eğlence, Karaisalı