Die Variationen über ein Thema von Corelli, op. 42 sind ein 1931 komponiertes und 1932 veröffentlichtes Klavierwerk von Sergei Rachmaninow.

Wie in den längeren und virtuoseren Variationen über ein Thema von Chopin, op. 22 von 1903 bereicherte der Komponist die Variationsform, indem er ihren Verlauf mit der Dreiteiligkeit des Sonatenhauptsatzes und anschließender Coda kombinierte.

Die von einer Stimmung des Abschieds getragene Komposition hebt sich mit ihrem dramaturgischen, die einzelnen Nummern zusammenhaltenden Spannungsbogen und der zurückgenommenen Klangfülle der Akkorde von dem früheren Variationswerk ab.
Das Thema der Variationen, sein letztes großes Werk für Klavier solo, stammt – anders als es der Titel vermuten lässt – nicht von Arcangelo Corelli, sondern wurde von diesem nur für eine eigene Komposition genutzt. Rachmaninow war von Fritz Kreisler, dem die Komposition gewidmet ist, auf die Melodie aufmerksam gemacht worden.

Inhalt
Wie alle bedeutenden Werke des Komponisten steht der Zyklus in einer Molltonart (d-Moll) und präsentiert sich mit nur 20 Variationen und Coda sowie einer Spieldauer von etwa 20 Minuten vergleichsweise kurz und prägnant. Die einfache Struktur der Melodie – eine neunmalige Wiederholung der ersten Phrase mit fünftönigem Ambitus – eröffnet etliche Variationsmöglichkeiten, die schon von vielen anderen Komponisten vor Rachmaninow genutzt worden waren.

Dem wehmütigen Thema folgen drei Abschnitte, von denen der erste mit 13 Variationen seinerseits in drei Gruppen unterteilt ist, die jeweils mit einem langsamen Satz beginnen und mit einem schnellen schließen. Es folgt ein improvisatorisch anmutendes Intermezzo, das den Anfang des langsamen Mittelteils mit den Variationen 14 und 15 markiert, dem sich unmittelbar das kurze Finale anschließt, das durchweg in raschen Tempi gespielt wird. Die Coda (Andante) über dem Orgelpunkt D führt zurück zur schmerzlichen Stimmung und dem ursprünglichen Zeitmaß des Variationsthemas.

Sieht man von dem Zwischenspiel ab, bilden die einzelnen Variationen ein formal zusammenhängendes, geschlossenes Werk, zeigen indes eine Vielzahl kompositorischer Einzelheiten, die Rachmaninows Kunst der kleinen Form dokumentieren, so in der Gegenüberstellung von 3/4- und 2/4-Takt in der fünften, oder in dem Adagio misterioso der sechsten Variation. Vor allem die Stücke 11 bis 13 sowie das Intermezzo mit seiner Modulation nach Des-Dur bieten einen interessanten Einblick in den harmonischen Reichtum der Komposition.

Entstehung und Hintergrund

Das Variationsthema seiner letzten bedeutenden Komposition für Soloklavier ist die Melodie eines bekannten portugiesisch-spanischen Tanzes, die der Namenspatron in seiner Violinensonate op. 5 Nr. 12 in d-Moll verwendete, ein bei Violinisten sehr beliebtes und einflussreiches Variationswerk für Violine und Basso continuo, das seinerseits bearbeitet wurde und zahlreiche Komponisten zu weiteren Werken anregte.
Ihrer Herkunft gemäß nannte Corelli sie "La Folia" (dt. "die Wahnsinnige"), eine Bezeichnung, die sich auch auf das entsprechende Satzmodell der Barockmusik bezieht.

Die schlichte Melodie des alten Tanzes wurde auch von vielen anderen Komponisten aufgegriffen und verarbeitet. Johann Sebastian Bach etwa verwendete sie in seiner Bauernkantate, Luigi Cherubini in der Oper Hotellerie portugaise und Franz Liszt in seiner virtuosen Spanischen Rhapsodie.

Der Komponist und Geiger Fritz Kreisler stellte Rachmaninow die Melodie vor, als sie an Violinsonaten von Ludwig van Beethoven, Franz Schubert und Edvard Grieg arbeiteten und Schallplattenaufnahmen machten.

Der Uraufführung am 12. Oktober 1931 in Montreal war ebenso wenig Erfolg beschieden wie weiteren Konzerten der Saison in den Vereinigten Staaten. In einem Brief an Nikolai Karlowitsch Medtner schrieb Rachmaninow, dass nur eine von fünfzehn Aufführungen erfolgreich verlaufen sei und er selbst seine eigenen, ihm langweilig erscheinenden Kompositionen nicht interpretieren könne. Das Publikum, das nach wie vor großes Interesse an seinem zweiten und dritten Klavierkonzert zeigte, reagierte während der Vorführung ablehnend, so dass er die vollständige Reihe niemals spielte, sondern etliche Variationen ausließ.

Weblinks

Einzelnachweise

Werk von Sergei Wassiljewitsch Rachmaninow
Klaviervariationen


කෝණ්ඩානා ලෙන් පිහිටියේ ලෝනාවාලාවට 33 km පමණ උතුරින්, කාර්ලා ලෙන්වලට 16 km පමණ වයඹදිගින් කෝණ්ඩානා නම් කුඩා ගම්මානයේ ය. මෙහි බෞද්ධ ලෙන් 16ක් ඇත. මෙම ලෙන් මුලින්ම නිර්මාණය වී ඇත්තේ ක්‍රි.පූ. පළමු සියවසේ පමණ ය. එහි දැවමය ගෘහනිර්මාණ අනුකරණය කරමින් තැනූ අංග දැකගත හැක. රාජ්මාචි ගම්මානයේ සිට පහළට පැමිණීමෙන් මෙම ස්ථානයට ප්‍රවේශ විය හැක.

මෙහි චෛත්‍ය ගෘහය ඉදිරිපස එක් අභිලේඛනයක් පමණක් දක්නට ලැබෙන අතර එහි දානපතියන් පිළිබඳ සඳහන් වේ.

ආශ්‍රේයයන්

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
මහාරාෂ්ට්‍රයේ ලෙන්
ඉන්දියානු ශෛලමය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ විහාර

කෝණ්ඩානා ලෙන්


204842 Fengchia este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
204842 Fengchia este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Lulin de Chi-Sheng Lin și Ye Quan-Zhi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,16 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 2,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 204001-205000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

204842 Fengchia


An Schoenus andrewsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Vincent Fitzgerald. An Schoenus andrewsii in nahilalakip ha genus nga Schoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenus

Schoenus andrewsii


Crkva Uspenja Presvete Bogorodice  je pravoslavna crkva  u Drnišu.

Sagrađena na temeljima stare manje crkve iz 1618. godine. Nova crkva sagrađena je 1905. godine i posvećena 1908. Crkva je u samom centru Drniša. Crkva je zatvorena 1888. zbog trošnosti i starosti.

Za vrijeme ratova nije imala stradavanja. Po zatvaranju do izgradnje nove crkve mise se služe u grobljanskoj crkvi Svetog Arhanđela. Završetak radova na novoj  crkvi je 1908. te je i posvećena. U crkvi je dominantan kip čudotvorne Presvete Bogorodice.

Izvori

Pravoslavne crkve u Hrvatskoj
Drniš

Crkva Uspenja Presvete Bogorodice u Drnišu


Nicholas Joseph Braun (Bethpage, Nova Iorque, 1 de maio de 1988) é um ator norte-americano. É conhecido pelo papel de Greg Hirsch na série Succession (2018–presente), da HBO, pela qual recebeu duas nomeações para o Emmy de Melhor Ator Secundário em Série Dramática, em 2020 e 2022. Também participou em vários filmes, incluindo Sky High - Escola de Heróis (2005), Programa de Proteção de Princesas (2009), Red State (2011), Prom - A Primeira Noite do Resto da Tua Vida (2011), As Vantagens de Ser Invisível (2012), Patrulha de Bairro (2012), Encontros Trocados (2014), Como ser Solteira (2016) e Zola (2021).

Carreira
Em 2005, Braun desempenhou o papel de Zach no filme Sky High - Escola de Heróis. Posteriormente, participou em filmes originais do Disney Channel: Minutemen: Viajantes do Tempo (2008) e Programa de Proteção de Princesas (2009).

Braun desempenhou o papel recorrente de Cameron na série televisiva 10 Coisas que Odeio em Ti, até ao seu cancelamento, com o último episódio a ser exibido a 24 de maio de 2010. Também participou em A Vida Secreta de uma Adolescente Americana e interpretou o personagem Cole Waters na websérie A Legião de Dançarinos Extraordinários.

Em 2011, interpretou Lloyd Taylor no filme Prom - A Primeira Noite do Resto da Tua Vida, da Disney e Billy-Ray em Red State, de Kevin Smith.

Em 2015, participou em duas músicas do EP de estreia do duo Phantoms, Broken Halo, fornecendo vocais para "Broken Halo" e "Voyeur". Contracenou com Dakota Johnson em Encontros Trocados (2014) e Como Ser Solteira (2016).

Em 2018, Braun tornou-se um dos membros do elenco principal da série Succession, da HBO, interpretando Gregory Hirsch. Pela sua performance, na série, Braun foi aclamado pela crítica e foi nomeado duas vezes para um Emmy.

Filmografia

Filmes

Televisão

Web

Videoclipes

Prémios e Nomeações

Nascidos em 1988
Pessoas vivas
Artistas da Atlantic Records
!Artigos com hCards

Nicholas Braun


İsmail Kılıçarslan (d. 20 Ekim 1976, Ankara), Türk şair, senaryo yazarı, televizyon programı sunucusu, köşe yazarı.

İlk ve orta öğrenimini Ankara'da tamamladı. 1993 yılında Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'ni kazanarak İstanbul'a taşındı. İlahiyat eğitimini yarıda bırakarak bu kez aynı üniversitenin İletişim Fakültesi Radyo Televizyon Sinema bölümüne kaydoldu.

Hayatı
İlk ve orta öğrenimini Ankara'da tamamladı. 1993 yılında Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'ni kazanarak İstanbul'a taşındı. İlahiyat eğitimini yarıda bırakarak bu kez aynı üniversitenin İletişim Fakültesi Radyo Televizyon Sinema bölümüne kaydoldu.

İlk şiiri Kaknüs dergisiinde yayınlanan şairin; Hece, Yedi İklim, Dergah, Kırklar, Fayrap, Atlılar ve İtibar gibi dergilerde de şiirleri yayınlandı. "Ablam Uzak Ülkede" ile 2004 yılında Cahit Zarifoğlu Şiir Ödülü'nü aldı. Belgesel senaryoları kaleme aldı. Senaryosunu yazdığı belgeseller arasında "Aliya", "Cahit Zarifoğlu – Yaşamak" ve "Roger Garaudy" var. Bu belgesellerden "Aliya", "TYB Yılın Belgeseli" ödülünü aldı. "Cahit Zarifoğlu – Yaşamak" ise Antalya Film Festivali'nde finalde yarıştı. Son yıllarda Yeni Şafak Gazetesinde köşe yazıları yazmaktadır. Cins Dergisi'nin Genel Yayın Yönetmeni'dir ve İtibar dergisi yayın kurulu üyesidir. Türkiye Yazarlar Birliği tarafından her yıl farklı alanlarda verilen ödüllendirmede 2016 Yılı Basın-Fıkra dalında ödül kazandı.

Eserleri

Şiir
Portakal, Turta, Bir de Kirpi
Ablam Uzak Ülkede
Amerika Sen Busun
 Gelecek ve Diğer Meseleler

Düz Yazılar
Başka Masallar
Benim Meselem
Sokakta

Belgesel
Aliya
Roger Garaudy
Cahit Zarifoğlu - Yaşamak
Gönlümüzde Yaşayan Peygamber
Osmanlı'yı Kuran Şehir Bursa
Bir Masal Denizi: Haliç

TV Programları
Meksika Sınırı, Ülke TV / Haber 7 (Yusuf Armağan, Tarık Tufan, Selahattin Yusuf ve Mehmet Çelik ile beraber sunmuştur.
Bize müsaade, [tvnet] Selahattin Yusuf, Haşmet Babaoğlu ile sunmuşlardır.
Adres Defteri (tvnet), Yusuf Genç ile birlikte sunmuşlardır.
Yort Savul, Yusuf Genç ve Aykut Ertuğrul ile birlikte sunmuşlardır.

Ödülleri
 2016 Türkiye Yazarlar Birliği Basın Fıkra Ödülü (Yeni Şafak)

Kaynakça

Dış bağlantılar
Birikimler.com - şiirleri

1976 doğumlular
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri

İsmail Kılıçarslan


Melaleuka (lat. Melaleuca), rod vazdazelenih grmova i drveća iz porodice mirtovki (Myrtaceae). Postoji preko 250 priznatih vrsta rasprostranjenijh najviše po Australiji i jugoistočnoj Aziji vi susjednoj Oceaniji. Mnoge vrste su introducirane po drugim državama, osobito u Africi i Srednjoj Americi.

Vrsta M. alternifolia (australski čajevac) koja raste u Queenslanduy i New South Walesu koristi se za izradu eteričnih ulja koja djeluju antivirusno, antibakterijski i antifungalno, a od davnina se koristio u tradicionalnoj medicini na području Australije. Tijekom Drugog svjetskog rata svaki australski vojnik morao je imati bočicu s eteričnim uljem čajevca.

Vrste

 Melaleuca acacioides F.Muell.
 Melaleuca accedens (Hawkeswood) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca acrifolia Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca acuminata F.Muell.
 Melaleuca acutifolia (Benth.) Craven & Lepschi
 Melaleuca adenostyla K.J.Cowley
 Melaleuca adnata Turcz.
 Melaleuca aestiva (K.J.Brooks) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca aestuosa G.Forst.
 Melaleuca agathosmoides C.A.Gardner
 Melaleuca aglaia Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca alilateralis Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca alsophila A.Cunn. ex Benth.
 Melaleuca alternifolia (Maiden & Betche) Cheel
 Melaleuca amydra Craven
 Melaleuca anisandra (Schauer) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca apodocephala Turcz.
 Melaleuca apostiba K.J.Cowley
 Melaleuca aquilonia Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca araucarioides Barlow
 Melaleuca arcana S.T.Blake
 Melaleuca arcuata (A.S.George) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca × arenicola S.Moore
 Melaleuca argentea W.Fitzg.
 Melaleuca arida (Hawkeswood) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca armillaris (Sol. ex Gaertn.) Sm.
 Melaleuca aspalathoides Schauer
 Melaleuca asterocarpa (Hnatiuk) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca atala (Hnatiuk) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca atroviridis Craven & Lepschi
 Melaleuca aurea (Turcz.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca barlowii Craven
 Melaleuca basicephala Benth.
 Melaleuca beardii Craven
 Melaleuca beaufortioides (Benth.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca biconvexa Byrnes
 Melaleuca bisulcata F.Muell.
 Melaleuca blackwelliana (Hnatiuk) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca blaeriifolia Turcz.
 Melaleuca blepharosperma (F.Muell.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca boeophylla Craven
 Melaleuca borealis Craven
 Melaleuca brachyandra (Lindl.) Craven
 Melaleuca bracteata F.Muell.
 Melaleuca bracteosa Turcz.
 Melaleuca brevifolia Turcz.
 Melaleuca brevisepala (J.W.Dawson) Craven & J.W.Dawson
 Melaleuca bromelioides Barlow
 Melaleuca brongniartii Däniker
 Melaleuca brophyi Craven
 Melaleuca buseana (Guillaumin) Craven & J.W.Dawson
 Melaleuca caeca Craven
 Melaleuca cajuputi Maton & Sm. ex R.Powell
 Melaleuca calcicola (Barlow ex Craven) Craven & Lepschi
 Melaleuca calothamnoides F.Muell.
 Melaleuca calycina R.Br.
 Melaleuca calyptroides Craven
 Melaleuca campanae Craven
 Melaleuca camptoclada F.C.Quinn
 Melaleuca capitata Cheel
 Melaleuca cardiophylla F.Muell.
 Melaleuca caroli-huegelii Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca carrii Craven
 Melaleuca cheelii C.T.White
 Melaleuca chisholmii (Cheel) Craven
 Melaleuca chrysantherea (F.Muell.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca ciliosa Turcz.
 Melaleuca cinerea Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca citrina (Curtis) Dum.Cours.
 Melaleuca citrolens Barlow
 Melaleuca clarksonii Barlow
 Melaleuca clavifolia Craven
 Melaleuca cliffortioides Diels
 Melaleuca coccinea A.S.George
 Melaleuca × codonocarpa (Hnatiuk) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca comboynensis (Cheel) Craven
 Melaleuca comosa A.R.Bean
 Melaleuca concinna Turcz.
 Melaleuca concreta F.Muell.
 Melaleuca condylosa Craven
 Melaleuca conothamnoides C.A.Gardner
 Melaleuca cordata Turcz.
 Melaleuca cornucopiae Byrnes
 Melaleuca crispii Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca crossota Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca croxfordiae Craven
 Melaleuca ctenoides F.C.Quinn
 Melaleuca cucullata Turcz.
 Melaleuca cupularis (A.S.George) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca curtifolia Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca cuspidata Turcz.
 Melaleuca cuticularis Labill.
 Melaleuca cyathifolia Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca cyrtodonta Turcz.
 Melaleuca dawsonii Craven
 Melaleuca dealbata S.T.Blake
 Melaleuca deanei F.Muell.
 Melaleuca decora (Salisb.) Britten
 Melaleuca decussata R.Br.
 Melaleuca delta Craven
 Melaleuca dempta (Barlow) Craven
 Melaleuca dendroidea (Hnatiuk) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca densa R.Br.
 Melaleuca densispicata Byrnes
 Melaleuca depauperata Turcz.
 Melaleuca depressa Diels
 Melaleuca dichroma Craven & Lepschi
 Melaleuca diosmatifolia Dum.Cours.
 Melaleuca diosmifolia Andrews
 Melaleuca dissitiflora F.Muell.
 Melaleuca ebracteata (F.Muell.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca ectadioclada (Hnatiuk) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca eleuterostachya F.Muell.
 Melaleuca elliptica Labill.
 Melaleuca empetrifolia Rchb.
 Melaleuca ericifolia Sm.
 Melaleuca eriocarpa (Lindl.) ined.
 Melaleuca eulobata Craven
 Melaleuca eurystoma Craven
 Melaleuca eximia (K.J.Cowley) Craven
 Melaleuca exuvia Craven & Lepschi
 Melaleuca fabri Craven
 Melaleuca faucicola Craven
 Melaleuca ferruginea Craven & Cowie
 Melaleuca filifolia F.Muell.
 Melaleuca fissurata Barlow
 Melaleuca flammea Craven
 Melaleuca flavovirens (Cheel) Craven
 Melaleuca fluviatilis Barlow
 Melaleuca foliolosa A.Cunn. ex Benth.
 Melaleuca formosa (S.T.Blake) Craven
 Melaleuca fulgens R.Br.
 Melaleuca gardneri Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca genialis Lepschi
 Melaleuca georgei Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca gibbosa Labill.
 Melaleuca gilesii (F.Muell.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca glaberrima F.Muell.
 Melaleuca glabra (Benth.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca glauca (DC.) Craven
 Melaleuca glena Craven
 Melaleuca globifera R.Br.
 Melaleuca glomerata F.Muell.
 Melaleuca glumacea Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca gnidioides Brongn. & Gris
 Melaleuca gracilis (R.Br.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca granitica (Hawkeswood) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca grieveana Craven
 Melaleuca groveana Cheel & C.T.White
 Melaleuca hadra (Hnatiuk) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca hakeifolia (Gaudich.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca halmaturorum F.Muell. ex Miq.
 Melaleuca halophila Craven
 Melaleuca hamata Fielding & Gardner
 Melaleuca hamulosa Turcz.
 Melaleuca haplantha Barlow
 Melaleuca hawkeswoodii Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca hemisticta S.T.Blake ex Craven
 Melaleuca hirsuta (Hawkeswood) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca hislopii Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca hnatiukii Craven
 Melaleuca hollidayi Craven
 Melaleuca holosericea Schauer
 Melaleuca howeana Cheel
 Melaleuca huegelii Endl.
 Melaleuca huttensis Craven
 Melaleuca hypericifolia Sm.
 Melaleuca idana Craven
 Melaleuca incana R.Br.
 Melaleuca inops (Schauer) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca interioris Craven & Lepschi
 Melaleuca interstans (F.Muell.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca irbyana R.T.Baker
 Melaleuca johnsonii Craven
 Melaleuca jonesii Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca kalbarriensis (Hawkeswood) ined.
 Melaleuca keigheryi Craven
 Melaleuca kunzeoides Byrnes
 Melaleuca kybeliona Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca lachnocephala Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca laetifica Craven
 Melaleuca lanceolata Otto
 Melaleuca lara Craven
 Melaleuca lasiandra F.Muell.
 Melaleuca lateralis Turcz.
 Melaleuca lateriflora Benth.
 Melaleuca lateritia A.Dietr.
 Melaleuca laxiflora Turcz.
 Melaleuca lazaridis Craven
 Melaleuca lecanantha Barlow
 Melaleuca leiocarpa F.Muell.
 Melaleuca leiopyxis F.Muell. ex Benth.
 Melaleuca lepschii Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca leptospermoides Schauer
 Melaleuca leucadendra (L.) L.
 Melaleuca leuropoma Craven
 Melaleuca linariifolia Sm.
 Melaleuca linearifolia (Link) Craven
 Melaleuca linearis Schrad. & J.C.Wendl.
 Melaleuca linguiformis Craven
 Melaleuca linophylla F.Muell.
 Melaleuca longissima (F.Muell.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca longistaminea (F.Muell.) Barlow ex Craven
 Melaleuca lophantha (Vent.) ined.
 Melaleuca lophocoracorum A.J.Ford, Craven & Brophy
 Melaleuca lutea Craven
 Melaleuca macrocarpa (Hawkeswood) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca macronychia Turcz.
 Melaleuca macrostemon (Lindl.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca manglesii Schauer
 Melaleuca marginata (Sond.) Hislop, Lepschi & Craven
 Melaleuca maxwellii (F.Muell.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca megacephala F.Muell.
 Melaleuca megalongensis Craven & S.M.Douglas
 Melaleuca micrantha (Schauer) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca microcarpa (F.Muell.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca micromera Schauer
 Melaleuca microphylla Sm.
 Melaleuca minutifolia F.Muell.
 Melaleuca monantha (Barlow) Craven
 Melaleuca montana (C.T.White ex S.T.Blake) Craven
 Melaleuca montis-zamia Craven
 Melaleuca × mulleola Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca nanophylla Carrick
 Melaleuca nematophylla F.Muell. ex Craven
 Melaleuca nervosa (Lindl.) Cheel
 Melaleuca nesophila F.Muell.
 Melaleuca nodosa (Sol. ex Gaertn.) Sm.
 Melaleuca ochroma Lepschi
 Melaleuca oldfieldii F.Muell.
 Melaleuca orbicularis Craven
 Melaleuca orbifolia (F.Muell.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca ordinifolia Barlow
 Melaleuca orophila Craven
 Melaleuca ostrina Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca osullivanii Craven & Lepschi
 Melaleuca oxyphylla Carrick
 Melaleuca pachyphylla (Cheel) Craven
 Melaleuca pachystachya (Benth.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca pallescens Byrnes
 Melaleuca pallida (Bonpl.) Craven
 Melaleuca paludicola Craven
 Melaleuca pancheri (Brongn. & Gris) Craven & J.W.Dawson
 Melaleuca papillosa Craven
 Melaleuca parviceps Lindl.
 Melaleuca parvistaminea Byrnes
 Melaleuca pauciflora Turcz.
 Melaleuca pauperiflora F.Muell.
 Melaleuca pearsonii (R.D.Spencer & Lumley) Craven
 Melaleuca penicula (K.J.Cowley) Craven
 Melaleuca pentagona Labill.
 Melaleuca peucophylla Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca phellosa (A.S.George) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca phoenicea (Lindl.) Craven
 Melaleuca phoidophylla Barlow ex Craven
 Melaleuca phratra Craven
 Melaleuca pilosa (Lindl.) ined.
 Melaleuca pityoides (F.Muell.) Craven
 Melaleuca planifolia (Lehm.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca platycalyx Diels
 Melaleuca plumea Craven
 Melaleuca plumosa (Turcz.) ined.
 Melaleuca podiocarpa Barlow ex Craven
 Melaleuca polandii (F.M.Bailey) Craven
 Melaleuca polycephala Benth.
 Melaleuca pomphostoma Barlow
 Melaleuca porphyrocephala (F.Muell.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca preissiana Schauer
 Melaleuca preissii (Schauer) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca pritzelii (Domin) Barlow
 Melaleuca procera Craven
 Melaleuca propinqua Schauer
 Melaleuca protrusa Craven & Lepschi
 Melaleuca protumida Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca psammophila Diels
 Melaleuca pulchella R.Br.
 Melaleuca pulcherrima Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca pungens Schauer
 Melaleuca punicea Byrnes
 Melaleuca purpurea (Lindl.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca pustulata Hook.f.
 Melaleuca pyramidalis Craven
 Melaleuca quadrifaria F.Muell.
 Melaleuca quadrifida (R.Br.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca quercina Craven
 Melaleuca quinquenervia (Cav.) S.T.Blake
 Melaleuca radula Lindl.
 Melaleuca recurva (R.D.Spencer & Lumley) Craven
 Melaleuca relativa Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca rhaphiophylla Schauer
 Melaleuca rigidifolia Turcz.
 Melaleuca ringens Barlow
 Melaleuca robusta (Schauer) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca rosea (A.S.George) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca rugulosa (Link) Craven
 Melaleuca rupestris (Schauer) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca ryeae Craven
 Melaleuca sabrina Craven
 Melaleuca saligna Schauer
 Melaleuca sapientes Craven
 Melaleuca scabra R.Br.
 Melaleuca scabrida (A.S.George) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca scalena Craven & Lepschi
 Melaleuca schaueri (Lehm.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca sciotostyla Barlow
 Melaleuca scitula Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca sclerophylla Diels
 Melaleuca sculponeata Barlow
 Melaleuca seriata Lindl.
 Melaleuca sericea Byrnes
 Melaleuca serpentina Craven
 Melaleuca sheathiana W.Fitzg.
 Melaleuca shiressii (Blakely) Craven
 Melaleuca sieberi Schauer
 Melaleuca similis Craven
 Melaleuca societatis Craven
 Melaleuca sophisma Lepschi
 Melaleuca sparsa (R.Br.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca sparsiflora Turcz.
 Melaleuca spathulata Schauer
 Melaleuca spectabilis (Barlow ex Craven) Craven & Lepschi
 Melaleuca sphaerodendra Craven & J.W.Dawson
 Melaleuca spicigera S.Moore
 Melaleuca sprengelioides DC.
 Melaleuca squamea Labill.
 Melaleuca squamophloia (Byrnes) Craven
 Melaleuca squarrosa Donn ex Sm.
 Melaleuca stenostachya S.T.Blake
 Melaleuca stereophloia Craven
 Melaleuca stipitata Craven
 Melaleuca stramentosa Craven
 Melaleuca striata Labill.
 Melaleuca strobophylla Barlow
 Melaleuca styphelioides Sm.
 Melaleuca subalaris Barlow
 Melaleuca suberosa (Schauer) C.A.Gardner
 Melaleuca subfalcata Turcz.
 Melaleuca subtrigona Schauer
 Melaleuca subulata (Cheel) Craven
 Melaleuca sulcata (A.S.George) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca superba (Hawkeswood & Mollemans) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca sylvana Craven & A.J.Ford
 Melaleuca systena Craven
 Melaleuca tamariscina Hook.
 Melaleuca teretifolia Endl.
 Melaleuca teuthidoides Barlow
 Melaleuca thapsina Craven
 Melaleuca thymifolia Sm.
 Melaleuca thymoides Labill.
 Melaleuca thyoides Turcz.
 Melaleuca thysanota Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca tinkeri Craven
 Melaleuca torquata Barlow
 Melaleuca tortifolia Byrnes
 Melaleuca torulosa (Schauer) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca transversa Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca trichophylla Lindl.
 Melaleuca trichostachya Lindl.
 Melaleuca triumphalis Craven
 Melaleuca tuberculata Schauer
 Melaleuca tuberosa (Hawkeswood) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca ulicoides Craven & Lepschi
 Melaleuca uncinata R.Br.
 Melaleuca undulata Benth.
 Melaleuca urceolaris F.Muell. ex Benth.
 Melaleuca uxorum Craven, G.Holmes & Sankowsky
 Melaleuca valida (S.Moore) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca variegata Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca velutina (Turcz.) Craven & R.D.Edwards
 Melaleuca venusta Craven
 Melaleuca villosisepala Craven
 Melaleuca viminalis (Sol. ex Gaertn.) Byrnes
 Melaleuca viminea Lindl.
 Melaleuca vinnula Craven & Lepschi
 Melaleuca violacea Schauer
 Melaleuca virens Craven
 Melaleuca viridiflora Sol. ex Gaertn.
 Melaleuca williamsii Craven
 Melaleuca wilsonii F.Muell.
 Melaleuca wimmerensis (Marriott & G.W.Carr) Craven
 Melaleuca wonganensis Craven
 Melaleuca xerophila Barlow
 Melaleuca zeteticorum Craven & Lepschi
 Melaleuca zonalis Craven

Izvori

Mirtovke

Melaleuka


කලා කීර්ති ආචාර්ය හෙන්රි ජයසේන යනු නවකථාකරුවෙක්, කවියෙක්, නාට්‍ය රචකයෙක්, පරිවර්තකයෙක්, නාට්‍ය නිෂ්පාදක‍යෙක් ආදී ලෙස නන්වෑදෑරුම් කුසලතා දක්වා ඇති  අද්වතීය නාට්‍ය කරුවෙකි. කලා ලෝකයේ ඔහු සුවිශේෂී පරාසයක් නියෝජනය කරන්නේ අග්‍රගන්‍ය නාට්‍ය රචකයෙක් හා නාට්‍ය නිෂ්පාදකයෙක් ලෙසය. ලොව මෙතෙක් පහළ වූ විශිෂ්ට ගණයේ නාට්‍යවේදියෙකු වන බර්ටෝල් බ්‍රෙෂ්ට් මෙරට ප්‍රේක්ෂකයාට හඳුන්වාදීමේ පුරෝගාමියා වූයේ හෙන්රි ජයසේන ය.

ඔහුගේ අතීතය.
1931 ජූලි 6වැනිදා ගම්පහ බ්‍රැන්ඩියමුල්ලේ උපත ලද හෙන්රි ජයසේනගේ මව නවගමුවගේ සිසිලියා පෙරේරාය. පියා  බස්තියන් කෝරලගේ ඇල්බට් රුද්‍රිගෝ ජයසේන විය. ඔහු වෙළෙඳ ව්‍යාපාරිකයෙකි. කුඩා හෙන්රි  ජයසේන ඇතිදැඩි වුයේ මව් සෙනෙහස තුළ නොව කුඩම්මාගේ සෙනෙහස යටතේය හෙන්රි කුඩා කල ඔහුගේ පවුලේ උදව්යත් ගමේ උදව්යත් ගමේ යහලුවන් ඔහුව හැදින් වුයේ චන්ද්‍රසේම යන නම්නි.  නිවසේදී සිංහල, ඉංග්‍රීසි, හා  ගණිතය අධ්‍යාපනය ලැබූ හෙන්රි,  මුලින්ම පාසල් ගියේ ගම්පහ බ්‍රැන්ඩියමුල්ල රෝමානු කතෝලික පාසලට ය. කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයෙන් උසස් අධ්‍යාපනය ලැබීය.

නාලන්දා ශිෂ්‍ය ජීවිතය
මෙතුමාගේ ජීව්තයේ තවත්වැදගත්ම සංසිද්දියක් වන්නේ 1945 න් පසු කොළඹ නාලන්දා වේදි ඔහු ප්‍රථම වරට වේදිකා නාට්‍යකට රංගනයෙන් දායක ව්මයි ඵ් ඉන්දියානු දේව කතාවල සත්‍යවාදි හරිෂ් තුලින්බ්හිවු හරිෂ්චන්දු නම් නාටකයේ පුංච් රෝහිත කුමරා ගේචරිතයට පණ පෙව්මයි ඵහිදි මෙතුමා ප්‍රථම වරට තම ජීව්තයේ දී ගුණපාල මලලසේකර මැතිතුමන් ගේ ආශිර්වාදයට පත්ව්ය පසු කාලීනව ඔහු නියත වේදිකාවට පැම්ණිමට මෙම සිදුව්ම බොහෝ සේ ඉවහල් ව්ය  නාලන්දා විද්‍යාල‍යේ අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටි කාලයේදී,  සිරි පෙරේරා (යූ.එස්. පෙරේරා - සිරි අයියා) නිෂ්පාදනය කළ හරිස්චන්ද්‍ර නාpaka
ට්‍යයේ රෝහණ කුමාරයාගේ චරිතය ඔහු නිරූපනය කළේය. එය ඔහුගේ වේදිකාවට තැබූ පළමු පියවර විය.

ආරම්භක සභාපති ලෝක අක්ෂි දාන සංගමය දේශබන්දු අක්ෂි ශල්‍ය වෛද්‍ය හඩ්සන් සිල්වා, කරුණාරත්න අබේසේකර, හිටපු දේශිය වෛද්‍ය ඇමති ගෞරවණීය වෛද්‍ය ධර්මසේන ආටිගල, හිටපු වැවිලි ඇමති ගෞරවණීය  රුපා කරුණාතිලක, සිංහලයේ මහාසම්මත භූමිපුත්‍ර පක්ෂයේ නායක ආචාර්ය හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග, හිටපු සිලෝන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක හා එන්ගලන්ත ලැන්කශයර් ක්‍රීඩක ස්ටැන්ලි ජයසිංහ, වෛද්‍ය ගුණදාස අමරසේකර, ප්‍රවීන චිත්‍රපට නළු රවීන්ද්‍ර රූපසේන, කීර්තිමත් සිවිල් නිලධාරි රිජ්වේ තිලකරත්න  ජයසේනයන්ගේ කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ සමකාලීනයෝය.

වසර 2003 දී ඔහු ඉගෙන ගත් නාලන්දා විද්‍යාලය ඔහුට නාලන්දාවේ වැදගත්ම ආදි සිසුවාට පිරිනමන නාලන්දා කීර්ති ශ්‍රී සම්මානය පිරිනැමුවේය.

රැකියාව
අ.පො.ස උ/පෙළ නිමවා ඵහි ප්‍රතිඵල ඵනතුරු හෙන්රි ජයසේනයන් කොළඹ රෙජිස්ත්‍රාල් කාර්යාලයේ තාවකාලික ලිපිකරුවකු ලෙස වැඩ කරන ලදී. අනතුරුව ඵම උසස් පෙල ව්භාග ප්‍රතිපල මත ඔහු අධ්‍යාපන දෙපාර්තුමේන්තුවේඉංග්‍රිසි උපගුරු මුල්පත් ව්ම භාරගන්නා ලදී. ඵ් අනුව 1950 දී සිංහල ප්‍රාථම්ක පාසලේ ඉංග්‍රිසි උපගුරු තනතුරට පත් වී පදියැල්ලට යන ලදී ඵහිදී ඵම පාසලේ දුප්පත් ළමුන්ගේ අඩු ලුහුඩුකම් දැක ඵ් දරුවන් ගේ දුප්පත්කම පරදා අධ්‍යාපන නගා සිටු ව්මට ව්ශාල මෙහෙවරක් කරන ලදී මේ සදහා ඔහු ප්‍රථම වරට ඵම දුප්පත් පාසලේ දී තම කළා දිව්යේ මංගල සමරුව තබන ලදී. එනම් නාට්‍යක් පිටපත් කර රඟ දක්වා අධාර එකතු කර ගැනිමයි ඵ් සදහා ඔහු ව්සින් තෝරා ගනු  ලැබුවේ රාමායනයේ පරිඡෙදයකි. එය ජනකී නම් ව්ය එම නාට්‍ය තුලින් උපයාගත් මුදලින් දුප්පත් දරුවන්ට පොත් පත් ලබා දුනි මෙලෙස කාගේත් සිත් දිනා ගනිම්න් එම පාසලේ වැඩකටයුතු කරගෙන ගියත් ඔහුට එම පාසැලෙන් සමුගැනීමට සිදු ව්යනිශ්ශංක අයියා ගේ දැනුම් දිම මත 1951 දී පාසැල් ගුරුකමට සමුදී ලිපිකරු සේවයට එක්ව්මට ඔහුට සිදු ව්ය. සිත යටින් ගුරු ජීව්තයට ආදරය කරම්න් දියතලාවේ ප්‍රසිද්ධ ඉංජනේරු කාර්යාලයේ සේවයට එක්ව්ය දියතලාවේදී ඔහුගේ ජීව්තයට රසබර අත්දැකීමක් එක්වීය ඒඔහු එක්තරා පාසැල්යන තරුණියකට පෙම් කිරීමයි  එහෙත් එය අසාර්ථක ඒකපාර්ශවීය ප්‍රේමයක් ව්ය.

නාට්‍ය නිර්මාණ
ඵතුමා කුඩා කල සිටම වේදිකාව පිළිබද සිහින මවම්න් ප්‍ර්‍වත් වු අයෙකි.ඵනම් ගම්පහ පාසැලට යම්න් අධ්‍යාපනය හදාරද්දීම ඔහු වේදිකාවට ඩැඩිව
ඇළුම් කලේය ව්ශේෂයෙන් ම මේ සදහා අනුබල දෙම්න් ඔහුව ඒ දෙසට නැඹුරු කර ලද්දේ ඵරික් නම් ඥාති සොහොයුරකු ව්සිනි මේ අතැරින්සිදු වු   සුව්ශේෂි සිදුව්ම වන්නේ  බී ඵ් ජයමාන්නගේ මීගමුවේ ම්නර්වා කණ්ඩායමේ රුක්මණී දේව්ය ප්‍රමුඛකරගනිමින් සැගවුණු පිළිතුර නමින් වේදිකා නාට්‍යක් රඟ දැක්ව්මයි ඒදෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු සමයේය ළමා කල උන් හෙන්රි රුක්මණී දේව්ය දැක තම ජීවිතයේ සිහින අතරට වේදිකා සිහිනය ද ඵක්කර ගත්තේය

ඵහෙත් ඔහු තුළ මේ නාට්‍ය සදහා වන ඇල්ම පිළිබද ඔහුගේපවුලේ අයට මහත් බිය ගෙන දෙන්නක් විය ඵම අනියත බිය හේතු කොට ගෙන තම සොහොයුරකු වන නිශ්ශංක අයියාගේ මග පෙන්ව්ම යටතේ ගුවන් විදුලියට ඵක් විමට සිදු විය. ඵහිදි ඔහු  ගුවන් විදුලියේ රෙඩියෝ සිලෝන් හි සිරි අයියා ගේ  ළමා තීරයට ඵක් විය. මේ ගුවන් විදුලි වැඩසටහන ඔහුව කොළඹ විද්‍යලයකට ඇතුලත් කිරීමට ද හේතු ව්ය. ඵ් කෙසේ වුවද මෙම ගුවන් විදුලිය වැඩසටහන පසුකාලිනව ඔහුගේ වේදිකා රංගනයේදි Stage Fright හෙවත් වේදිකා භීතිය නැති කිරීමට සමත් වු බව වරෙක ඔහු ව්සින්ම පවසා තිබේ.

හෙන්රි,  සිංහල වේදිකාව තුළ නොමැකෙන නමක් සනිටුහන් කළ නාට්‍ය රැසක් නිෂ්පාදනය කළේය. 1951 දී නිෂ්පාදනය කළ ජානකී ඔහුගේ පළමු නාට්‍යය විය. එය ඔහු එවකට සේවය කළ දෙහිපේ පදිය පැළැල්ල ප්‍රාථමික විද්‍යාලයේ සිසුන් හා ගුරු මණ්ඩලය සමඟ කළ නාට්‍යයකි. මීට අමතරව හෙන්රි ජයසේනගේ නාට්‍ය නිර්මාණ වන්නේ (පහත බලන්න)
මෙතුමා විසින් පරිවර්තනය කරන ලද බ්‍රටෝල් බ්‍රෙෂ්ට්ගේ "ද කොකේසියන් චෝල්ක් සර්කල්" නම් නාට්‍ය හුණුවටයේ කතාව නමින් මෙරට ඉතා ප්‍රසිද්ධියක් ලැබීය.

විවාහය
1962 දී නාට්‍ය ශිල්පිනියක වන මානෙල් ජයසේන හා විවාහ වූ හෙන්රි,  එක් දරු පියෙකි. සෞම්‍ය සුධාරක ජයසේන ඔහුගේ එකම පුතුය.

අභාවය
මෙරට ජ්‍යෙෂ්ඨතම නාට්‍යවේදියකු වූ හෙන්රි ජයසේන මහතා  2009  නොවැ  12  දහවල් කළුබෝවිල රෝහලේ දැඩිසත්කාර ඒකකයේ ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටිය දී අභාවප්‍රාප්ත විය. මිය යන විට අසූ දෙවැනි වියේ පසු වූ ජයසේනයන් වේදිකාව, සිනමාව හා රූපවාහිනිය හරහා සිය කලා කෞශල්‍ය විදහා දැක්වු ජ්‍යෙෂ්ඨ කලාකරුවෙකි.

නාට්‍ය නිර්මාණ

  මනමාලයෝ     - පරිවර්තන (1953)
  වැදගත්කම      - පරිවර්තන(1954),
  ඇත්ත කුමක්ද? -  පරිවර්තන (1955)
  පව්කාරයෝ       -ස්වත්‍රන්ත්‍ර (1959)
  ජනේලය           -ස්වත්‍රන්ත්‍ර (1962)
  කුවේණි              -ස්වත්‍රන්ත්‍ර (1962)
  තවත් උදෑසනක් - ස්වත්‍රන්ත්‍ර (1946)
  මනරංජන වැඩවර්ජන - ස්වත්‍රන්ත්‍ර (1965)
  අහස් මාළිගා      - පරිවර්තන(1966)
  හුණු වටයේ කථාව  -පරිවර්තන (1967)
  අපට පුතේ මගක් නැතේ -ස්වත්‍රන්ත්‍ර(1968)
  දිරිය මව සහ ඇගේ දරුවෝ-පරිවර්තන (1972)
  මකරා        -  පරිවර්තන(1973)
  සරන සියොත් සේ පුතුනි හඹා යන -ස්වත්‍රන්ත්‍ර (1975)
  සිරිසඟ‍බෝ    - (ජෝන් ද සිල්වාගේ සිරිසඟ‍බෝ නූර්ති පිටපත යළි නිශ්පාදනය )
  ජයතු ලංකා    - 1983

1956 එදිරිවීර සරත්චන්ද්‍ර මනමේ නිෂ්පාදනය කිරීමත් සමඟ,  ලාංකීය නාට්‍ය ක්ෂේත්‍රය තුළ එතෙක් පැවති නාට්‍ය සම්ප්‍රදාය කඩා වැටුනි. මනමේ ආභාශය ලබමින් ශෛලිගත ආකෘතියේ නාට්‍ය නිෂ්පාදනය වන්නට විය. මේ තුළින් නාට්‍ය කලාව මේ යුගයේ අර්බුදයකට පත්ව තිබුණි. නමුත් නිෂ්පාදන ශෛලිය අතින් මනමේ අනුකරණයට නොව ඊට පිටු පෑමට හෙන්රි ජයසේන උත්සාහ ගත්තේය. තමන්ගේ "කුවේණි" නාට්‍යය ශෛලිගත නාට්‍යයක් ලෙස හැඳින්වීමට මැළිවන ඔහු,  1961 නිර්මාණය කළ ' ජනේලය ' නම් නාට්‍යයද ඉහත නාට්‍ය රැල්ලට දුන් කදිම පිළිතුරකි. එම නාට්‍ය නිපදවා ඇත්තේ ශෛලිගත, තාත්වික යන සම්ප්‍රදායේ මනා සංකලනයකිනි. හෙන්රි සිය නාට්‍ය චාරිකාව අරඹන්නේ "මනමාලයෝ",
"වැදගත්කම" වැනි පරිවර්තන නාට්‍ය නිෂ්පාදනය තුළිනි. 1959 දී නිර්මාණය කළ "පව්කාරයෝ" ඔහුගේ පළමු ස්වත්‍රන්ත්‍ර නාට්‍ය නිෂ්පාදනයයි. කෙසේ නමුත් හෙන්රි නාට්‍යකරුවෙක් ලෙස ස්ථාපිත වන්නේ කුවේණි නාට්‍යය තුළිනි. එය ප්‍රේක්ෂක විචාරක නොමද ප්‍රසාදයට පාත්‍ර වූ නාට්‍ය නිර්මාණයකි. ස්වත්‍රන්ත්‍ර, අනුවර්තන, පරිවර්තන නිර්මාණ රැසක් කරළියට ගෙන ආ ඔහු, ඒ හැම තැන්හිදීම ස්වකීය අනන්‍යතාවය සනිටුහන් කිරීමට සමත් වීය. ඒ අනුවර්තන හා පරිවර්තන නාට්‍ය කරුණු 2 ක් යටතේ වැදගත්ය.

1.ලොව විවිධ නාට්‍යකරුවන් තම රටවල සිතුම් පැතුම් අනුව නිර්මාණය කළ දැවැන්ත නාට්‍ය අප රටේ  සංස්කෘතියට හා සභ්‍යත්වයට ගැලපෙන ලෙස ඉදිරිපත් කිරීම.

2. අනුවර්තනයේදී හා පරිවර්තනයේදී සංයමයකින් යුතුව බස හසුරුවමින් මතු කළ දේශීය අනන්‍යතාවය පරිවර්තන හා අනුවර්තන නාට්‍ය නිෂ්පාදනයෙන් සිංහල වේදිකාවට එක් කළ නැවුම් අත්දැකීම් සම්භාරය හා ප්‍රේක්ෂකයාට ලබා දුන් උසස් රසවින්දනය.

මීට දශක තුනකට පෙර ඔහු නිෂ්පාදනය කළ බර්ටෝල් බ්‍රෙෂ්ට්ගේ "ද චෝක් සර්කල්"  (හුණු වටයේ කථාව) මෙරට පරිවර්තන නාට්‍ය කලාවේ මුදුන් මල්කඩ ලෙස පිළිගැනේ. හෙන්රිගේ හුණු වටයේ කථාව පරිපූර්ණ නාට්‍යයක් පමණක් නොව, නාට්‍යකරු‍වෙකු ලෙස හෙන්රි ජයසේන  විකාශනයේ කූටප්‍රාප්තිය පමණක් නොව, එය නූතන සිංහල නාට්‍ය කලාවේ විකාශනයේ අතිශය වැදගත්බවක් ද ගෙන ඇත.
ඔහු අනුගමනය කළ ශෛලිගත , ස්වභාවික හා මිශ්‍ර රංග රීතිය තුළ ගීතයද සුවිශාල මෙහෙවරක් කළේය. හෙන්රි කවදත් ගීතයට හා සංගීතයට ලොල් කළ නාට්‍යකරුවෙකි. ජනේලය, කුවේණි, තවත් උදෑසනක්, දිරිය මව, අපට පුතේ මගක් නැතේ, සරන සියොත් සේ පුතුනි හඹා යන ආදී නාටය ඊට නිදසුන්ය. ඔහුගේ ගීත ජනේලයේදී හාස‍්‍යය උපදවයි. කුවේණි නාට්‍යයේදී දාර්ශනික විය. තවත් උදෑසනක් හි සෞන්දර්යාත්මක විය. හුණු වටයේ කථාවේ දී නව නඑ රසයෙන් අනූන විය.

මේක තමයි කන්තෝරුව - මහ රැජිනගෙ කන්තෝරුව (ජනේලය )

නොහඩන් කුමරුනි ඇවිල යසෝ ගිනි...
සත් සියක් රත් මල් රැගෙන මම...(කුවේණි)

උදෑසනක් තවත් උදාවෙලා ඇවිත්...(තවත් උදෑසනක්)

පුත නොබලන් හෙළ ගැඹුරුයි...
යුද්දෙට මං ගියා...(හුණු වටය)

ආදී ගීත නොඇසූ ප්‍රේක්ෂකයෙකු සිංහල නාට්‍ය රසිකයන් අතර නොමැති තරම්ය. ගීතරචකයෙකු කවියෙකු ලෙස පමණක් නොව වේදිකාව සිනමාව යන අංශ තුනේම ඔහු දස්කම් පාන ලදී.

හෙන්රි 1959 සිට 1996 දක්වා වසර 39 ක කාලය තුළ චිත්‍රපට 19 ක රඟ පා ඇත. ඔහු රඟ පෑ ගම්පෙරළියේ පියල්ගේ චරිතය ප්‍රේක්ෂකයන්ට කිසිදා අමතක නොවන චරිතයක් විය. චිත්‍රපටය රූපගත කිරීමට පෙර ඊට පාදක වූ 'ගම්පෙරළිය' 15 වරක් කිය වූ බව (චරිතය අවබෝධ කර ගැනීමට) හෙන්රි පවසයි.

1982 ආරම්භයත් සමඟ රුපවාහිනිය මෙරටට පැමිණී තැන් සිට සිනමා සහ නාට්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ කුසලතා දැක්වූ ලාංකීය කලාකරුවෝ ක්‍රමයෙන් රුපවාහිනිය හරහාද ප්‍රේක්ෂකයන් ඇමතූහ. 1983-88 කාලයේ හෙන්රි ශ්‍රී ලංකා රුපවාහිනී සංස්ථාවේ අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් ධුරය හෙබවූ අතර ඒ කාලය තුළ ඔහුගේ පරිපාලනමය හැකියාව ප්‍රත්‍යක්ෂ කරන්නට වු නිසා ඔහුගේ කලා දායකත්වය අඩු විය.

1990 දශකයේ ඔහු මෙරට ජනතාව අතරට වඩාත්ම පිවිසියේ ඔහුට වඩාත් හුරු පුරුදු නාට්‍ය හා චිත්‍රපට මාධ්‍යයෙන් නොව ටෙලි නාට්‍ය තුළිනි. නෑදෑයෝ, දු දරුවෝ, මානව වාරණ වැනි ජනප්‍රසාදයට පත් වූ මාලා නාටක කීපයක කුශලතා දැක්වීමට හෙන්රි සමත් විය. නාට්‍යකරුවෙකු ලෙස පමණක් නොව සාහිත්‍යධරයෙකු ලෙසද සිය කුසලතාව පළකළ හෙතෙම මිනිසුන් වූ දරුවෝ (1965), ලාසරස් (1999) යන නවකථා දෙකක් පළ කරන ලදී. තම ජීවිත කථාව කරළියක කථාවක්, නිම් නැති කථාවක් 1, 2 ලෙස වෙළුම් තුනකින් 1996 දී පළ කර තිබේ.

සිය දීර්ඝ නාට්‍ය චාරිකාවේ දී අවස්ථා කීපයකදීම ඔහු සම්මාන වලින් පිදුම් ලැබීය. 1963 දී කුවේණි නාට්‍යය රාජ්‍ය නාට්‍ය උළෙලේ හොඳම රචනය, හොඳම නිළිය, නිෂ්පාදනය, සංගීතය යන අංශ වලින් සම්මාන ලැබීය. 1979 'හඳයා' චිත්‍රපටයේ රංගනයට හොඳම සහය නඑවාට හිමි සරසවි සම්මානයද, හංස විලක්, බැද්දේගම යන චිත්‍රපටවල රංගනය උදෙසා සරසවි සම්මානත් ඔහුට ලැබී ඇත. 1988 වසරේ කලාශූරී සම්මානය ලැබූ ඔහු සුමති ටෙලි සම්මාන උළෙළේ දී ජීවිතයේ එක් වරක් කලාකරුවෙකුට හිමිවන සම්මානය දිනා ඇත.

හෙන්රි ජයසේන නම් නාට්‍යකරුවා පිළිබඳ තිස්ස අබේසේකර මහතා මෙසේ කියයි.
..."සිංහල නාට්‍ය කලාව උදෙසා තම ජීවිතයේ හොඳම කාලය වැය කළ හෙන්රිට හොඳ වැඩක් කළා යැයි හිත පුරාසතුටු විය හැක. මින් පසු එකම නාට්‍යයක්වත් බිහි නොකළත් හෙන්රිගේ නම නාට්‍ය වංශයේ ඉහළින්ම ලියවෙන්නට හුණු වටයේ කථාව පමණක් ප්‍රමාණවත් ය..."

හුණු වටයේම එන පරිදි
"දෙයක් වේ නම් එය
සුදූස්සාටම අයිති විය යුතු..."
යන්න සනාථ කළ පුද්ගලයෙක් ලෙස ඔහු හැඳින්විය හැකිය. හුණු වටයේ කථාවේ අසඩක්, ගම්පෙරළියේ පියල්, මනමේ නාට්‍යයේ මනමේ කුමරු, දු දරුවෝහි සුදු සීයා ලෙස මෙරට රසික මතකයේ  නොමැකී රඳමින් හෙන්රි ජයසේන අප අතර සදා සජීවී කලාකරුවෙක් ලෙස රඳනු ඇත.

මෙරට ජ්‍යෙෂ්ඨතම නාට්‍යවේදියකු වූ හෙන්රි ජයසේන මහතා 2009 නොවැ 12 දහවල් කළුබෝවිල රෝහලේ දැඩිසත්කාර ඒකකයේ ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටිය දී අභාවප්‍රාප්ත විය. මිය යන විට අසූ දෙවැනි වියේ පසු වූ ජයසේනයන් වේදිකාව, සිනමාව හා රූපවාහිනිය හරහා සිය කලා කෞශල්‍ය විදහා දැක්වු ජ්‍යෙෂ්ඨ කලාකරුවෙකි. ප්‍රවීණ රංගනවේදිනි මානෙල් ජයසේන ප්‍රිය බිරිඳගේ වියෝවෙන් දැඩි ලෙස කම්පාවට පත් ව නිහඬ ජීවිතයක් ගත කළ හෙන්රි ජයසේන මහතා නුගේගොඩ පදිංචිය අතහැර තම එකම පුතුණුවන් වන සුදාරක සහ දරු මුණුපුරන් සමඟ ගල්කිස්සේ කලාපුරයේ පදිංචිව සිටියේ ය.

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ
කුවේණී නාට්‍ය

කරලියේ පෙරළියක්

ආශ්‍රිත

 Pinbara Udesana (පින්බර උදෑසන) | 2017-02-12 | 8.30 AM (නාලන්දා විද්‍යාලය (කොළඹ 10))

1931 උපත්
2009 මරණ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
රංගන ශිල්පීන්
චිත්‍රපටි නළුවන්
කලාකරුවෝ
චරිත කතා

හෙන්රි ජයසේන


Comorian (Shikomori, or Shimasiwa, the "language of islands") is the name given to a group of four Bantu languages spoken in the Comoro Islands, an archipelago in the southwestern Indian Ocean between Mozambique and Madagascar. It is named as one of the official languages of the Union of the Comoros in the Comorian constitution. Shimaore, one of the languages, is spoken on the disputed island of Mayotte, a French department claimed by Comoros.

Like Swahili, the Comorian languages are Sabaki languages, part of the Bantu language family. Each island has its own language, and the four are conventionally divided into two groups: the eastern group is composed of Shindzuani (spoken on Ndzuani) and Shimaore (Mayotte), while the western group is composed of Shimwali (Mwali) and Shingazija (Ngazidja). Although the languages of different groups are not usually mutually intelligible, only sharing about 80% of their lexicon, there is mutual intelligibility between the languages within each group, suggesting that Shikomori should be considered as two language groups, each including two languages, rather than four distinct languages.

Historically, the language was written in the Arabic-based Ajami script. The French colonial administration introduced the Latin script, of which a modified version was officially decreed in 2009. Many Comorians now use the Latin script when writing the Comorian language although the Ajami script is still widely used, especially by women.

It is the language of Umodja wa Masiwa, the national anthem.

Phonology
The consonants and vowels in the Comorian languages:

Vowels

Consonants

The consonants mb, nd, b, d are phonemically implosives, but may also be phonetically recognized as ranging from implosives to voiced stops as , , , . A glottal stop  can also be heard when in between vowels.

References

Works cited

  2 vols.

Further reading
Ahmed-Chamanga, Mohamed. (1997) Dictionnaire français-comorien (dialecte Shindzuani). Paris: L'Harmattan.
Djohar, Abdou. (2014) Approche contrastive franco-comorienne: les séquences figées à caractère adjectival. Université Paris-Nord.
Johansen, Aimee. A History of Comorian Linguistics. in John M. Mugane (ed.), Linguistic Typology and Representation of African Languages. Africa World Press. Trenton, New Jersey.
Rey, Veronique. (1994) Première approche du mwali. Africana Linguistica XI. Tervuren: MRAC.

External links
Shingazidja

Languages of the Comoros
Swahili language
Culture of Mayotte

Comorian languages


Gene duplication (or chromosomal duplication or      gene amplification) is a major mechanism through which new genetic material is generated during molecular evolution. It can be defined as any duplication of a region of DNA that contains a gene.  Gene duplications can arise as products of several types of errors in DNA replication and repair machinery as well as through fortuitous capture by selfish genetic elements.  Common sources of gene duplications include ectopic recombination,  retrotransposition event, aneuploidy, polyploidy, and replication slippage.

Mechanisms of duplication

Ectopic recombination
Duplications arise from an event termed unequal crossing-over that occurs during meiosis between misaligned homologous chromosomes. The chance of it happening is a function of the degree of sharing of repetitive elements between two chromosomes. The products of this recombination are a duplication at the site of the exchange and a reciprocal deletion. Ectopic recombination is typically mediated by sequence similarity at the duplicate breakpoints, which form direct repeats.  Repetitive genetic elements such as transposable elements offer one source of repetitive DNA that can facilitate recombination, and they are often found at duplication breakpoints in plants and mammals.

Replication slippage
Replication slippage is an error in DNA replication that can produce duplications of short genetic sequences.  During replication DNA polymerase begins to copy the DNA.  At some point during the replication process, the polymerase dissociates from the DNA and replication stalls.  When the polymerase reattaches to the DNA strand, it aligns the replicating strand to an incorrect position and incidentally copies the same section more than once.  Replication slippage is also often facilitated by repetitive sequences, but requires only a few bases of similarity.

Retrotransposition
Retrotransposons, mainly L1, can occasionally act on cellular mRNA. Transcripts are reverse transcribed to DNA and inserted into random place in the genome, creating retrogenes.  Resulting sequence usually lack introns and often contain poly, sequences that are also integrated into the genome. Many retrogenes display changes in gene regulation in comparison to their parental gene sequences, which sometimes results in novel functions. Retrogenes can move between different chromosomes to shape chromosomal evolution.

Aneuploidy
Aneuploidy occurs when nondisjunction at a single chromosome results in an abnormal number of chromosomes. Aneuploidy is often harmful and in mammals regularly leads to spontaneous abortions (miscarriages).  Some aneuploid individuals are viable, for example trisomy 21 in humans, which leads to Down syndrome.  Aneuploidy often alters gene dosage in ways that are detrimental to the organism; therefore, it is unlikely to spread through populations.

Polyploidy
Polyploidy, or whole genome duplication is a product of nondisjunction during meiosis which results in additional copies of the entire genome.  Polyploidy is common in plants, but it has also occurred in animals, with two rounds of whole genome duplication (2R event) in the vertebrate lineage leading to humans. It has also occurred in the hemiascomycete yeasts ~100 mya.

After a whole genome duplication, there is a relatively short period of genome instability, extensive gene loss, elevated levels of nucleotide substitution and regulatory network rewiring.  In addition, gene dosage effects play a significant role. Thus, most duplicates are lost within a short period, however, a considerable fraction of duplicates survive.  Interestingly, genes involved in regulation are preferentially retained. Furthermore, retention of regulatory genes, most notably the Hox genes, has led to adaptive innovation.

Rapid evolution and functional divergence have been observed at the level of the transcription of duplicated genes, usually by point mutations in short transcription factor binding motifs. Furthermore, rapid evolution of protein phosphorylation motifs, usually embedded within rapidly evolving intrinsically disordered regions is another contributing factor for survival and rapid adaptation/neofunctionalization of duplicate genes. Thus, a link seems to exist between gene regulation (at least at the post-translational level) and genome evolution.

Polyploidy is also a well known source of speciation, as offspring, which have different numbers of chromosomes compared to parent species, are often unable to interbreed with non-polyploid organisms.  Whole genome duplications are thought to be less detrimental than aneuploidy as the relative dosage of individual genes should be the same.

As an evolutionary event

Rate of gene duplication
Comparisons of genomes demonstrate that gene duplications are common in most species investigated. This is indicated by variable copy numbers (copy number variation) in the genome of humans or fruit flies. However, it has been difficult to measure the rate at which such duplications occur. Recent studies yielded a first direct estimate of the genome-wide rate of gene duplication in C. elegans, the first multicellular eukaryote for which such as estimate became available. The gene duplication rate in C. elegans is on the order of 10−7 duplications/gene/generation, that is, in a population of 10 million worms, one will have a gene duplication per generation. This rate is two orders of magnitude greater than the spontaneous rate of point mutation per nucleotide site in this species. Older (indirect) studies reported locus-specific duplication rates in bacteria, Drosophila, and humans ranging from 10−3 to 10−7/gene/generation.

Neofunctionalization

Gene duplications are an essential source of genetic novelty that can lead to evolutionary innovation. Duplication creates genetic redundancy, where the second copy of the gene is often free from selective pressure—that is, mutations of it have no deleterious effects to its host organism.  If one copy of a gene experiences a mutation that affects its original function, the second copy can serve as a 'spare part' and continue to function correctly.  Thus, duplicate genes accumulate mutations faster than a functional single-copy gene, over generations of organisms, and it is possible for one of the two copies to develop a new and different function. Some examples of such neofunctionalization is the apparent mutation of a duplicated digestive gene in a family of ice fish into an antifreeze gene and duplication leading to a novel snake venom gene and the synthesis of 1 beta-hydroxytestosterone in pigs.

Gene duplication is believed to play a major role in evolution; this stance has been held by members of the scientific community for over 100 years. Susumu Ohno was one of the most famous developers of this theory in his classic book Evolution by gene duplication (1970).  Ohno argued that gene duplication is the most important evolutionary force since the emergence of the universal common ancestor.
Major genome duplication events can be quite common. It is believed that the entire yeast genome underwent duplication about 100 million years ago.  Plants are the most prolific genome duplicators.  For example, wheat is hexaploid (a kind of polyploid), meaning that it has six copies of its genome.

Subfunctionalization

Another possible fate for duplicate genes is that both copies are equally free to accumulate degenerative mutations, so long as any defects are complemented by the other copy. This leads to a neutral "subfunctionalization" (a process of constructive neutral evolution) or DDC (duplication-degeneration-complementation) model, in which the functionality of the original gene is distributed among the two copies.  Neither gene can be lost, as both now perform important non-redundant functions, but ultimately neither is able to achieve novel functionality.

Subfunctionalization can occur through neutral processes in which mutations accumulate with no detrimental or beneficial effects.  However, in some cases subfunctionalization can occur with clear adaptive benefits.  If an ancestral gene is pleiotropic and performs two functions, often neither one of these two functions can be changed without affecting the other function.  In this way, partitioning the ancestral functions into two separate genes can allow for adaptive specialization of subfunctions, thereby providing an adaptive benefit.

Loss
Often the resulting genomic variation leads to gene dosage dependent neurological disorders such as Rett-like syndrome and Pelizaeus–Merzbacher disease.  Such detrimental mutations are likely to be lost from the population and will not be preserved or develop novel functions. However, many duplications are, in fact, not detrimental or beneficial, and these neutral sequences may be lost or may spread through the population through random fluctuations via genetic drift.

Identifying duplications in sequenced genomes

Criteria and single genome scans
The two genes that exist after a gene duplication event are called paralogs and usually code for proteins with a similar function and/or structure.  By contrast, orthologous genes present in different species which are each originally derived from the same ancestral sequence.  (See Homology of sequences in genetics).

It is important (but often difficult) to differentiate between paralogs and orthologs in biological research. Experiments on human gene function can often be carried out on other species if a homolog to a human gene can be found in the genome of that species, but only if the homolog is orthologous. If they are paralogs and resulted from a gene duplication event, their functions are likely to be too different. One or more copies of duplicated genes that constitute a gene family may be affected by insertion of transposable elements that causes significant variation between them in their sequence and finally may become responsible for divergent evolution. This may also render the chances and the rate of gene conversion between the homologs of gene duplicates due to less or no similarity in their sequences.

Paralogs can be identified in single genomes through a sequence comparison of all annotated gene models to one another.  Such a comparison can be performed on translated amino acid sequences (e.g. BLASTp, tBLASTx) to identify ancient duplications or on DNA nucleotide sequences (e.g. BLASTn, megablast) to identify more recent duplications.  Most studies to identify gene duplications require reciprocal-best-hits or fuzzy reciprocal-best-hits, where each paralog must be the other's single best match in a sequence comparison.

Most gene duplications exist as low copy repeats (LCRs), rather highly repetitive sequences like transposable elements. They are mostly found in pericentronomic, subtelomeric and interstitial regions of a chromosome. Many LCRs, due to their size (>1Kb), similarity, and orientation, are highly susceptible to duplications and deletions.

Genomic microarrays detect duplications
Technologies such as genomic microarrays, also called array comparative genomic hybridization (array CGH), are used to detect chromosomal abnormalities, such as microduplications, in a high throughput fashion from genomic DNA samples. In particular, DNA microarray technology can simultaneously monitor the expression levels of thousands of genes across many  treatments or experimental conditions, greatly facilitating the evolutionary studies of gene regulation after gene duplication or speciation.

Next generation sequencing
Gene duplications can also be identified through the use of next-generation sequencing platforms.  The simplest means to identify duplications in genomic resequencing data is through the use of paired-end sequencing reads.  Tandem duplications are indicated by sequencing read pairs which map in abnormal orientations.  Through a combination of increased sequence coverage and abnormal mapping orientation, it is possible to identify duplications in genomic sequencing data.

Nomenclature

The International System for Human Cytogenomic Nomenclature (ISCN) is an international standard for human chromosome nomenclature, which includes band names, symbols and abbreviated terms used in the description of human chromosome and chromosome abnormalities. Abbreviations include dup for duplications of parts of a chromosome. For example, dup(17p12) causes Charcot–Marie–Tooth disease type 1A.

As amplification
Gene duplication does not necessarily constitute a lasting change in a species' genome.  In fact, such changes often don't last past the initial host organism.  From the perspective of molecular genetics, gene amplification is one of many ways in which a gene can be overexpressed.  Genetic amplification can occur artificially, as with the use of the polymerase chain reaction technique to amplify short strands of DNA in vitro using enzymes, or it can occur naturally, as described above.  If it's a natural duplication, it can still take place in a somatic cell, rather than a germline cell (which would be necessary for a lasting evolutionary change).

Role in cancer
Duplications of oncogenes are a common cause of many types of cancer. In such cases the genetic duplication occurs in a somatic cell and affects only the genome of the cancer cells themselves, not the entire organism, much less any subsequent offspring. Recent comprehensive patient-level classification and quantification of driver events in TCGA cohorts revealed that there are on average 12 driver events per tumor, of which 1.5 are amplifications of oncogenes.

Whole-genome duplications are also frequent in cancers, detected in 30% to 36% of tumors from the most common cancer types. Their exact role in carcinogenesis is unclear, but they in some cases lead to loss of chromatin segregation leading to chromatin conformation changes that in turn lead to oncogenic epigenetic and transcriptional modifications.

See also

References

External links
 A bibliography on gene and genome duplication
 A brief overview of mutation, gene duplication and translocation

Evolutionary biology concepts
Genetics concepts
Modification of genetic information
Molecular evolution
Mutation

Gene duplication


Die Kanadische Badmintonmeisterschaft 2007 fand vom 1. bis zum 3. Februar 2007 in Calgary statt.

Medaillengewinner

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=5C08517E-821C-48B5-AE67-8F25A0FF9C6A

2007
Badminton 2007
Badmintonwettbewerb in Calgary

Kanadische Badmintonmeisterschaft 2007


Andrew James Redmayne  (Gosford, 13 de janeiro de 1989), é um futebolista australiano que atua como goleiro. Atualmente joga pelo Sydney FC.

Carreira
Jogou futebol juvenil no Australian Institute of Sport Football Program antes de iniciar sua carreira profissional no Central Coast Mariners . Depois de se mudar para Brisbane Roar em 2010, Redmayne mudou-se para Melbourne Heart (agora City) em 2012. Em 2015, transferiu-se para Western Sydney Wanderers .

Sydney FC
Em janeiro de 2017, Redmayne mudou-se para o Sydney FC . Com o goleiro titular Danny Vukovic fora do serviço internacional, Redmayne fez sua primeira aparição pelo Sky Blues contra o Perth Glory, mantendo uma folha limpa na vitória por 3-0.  Com a saída de Vukovic, Redmayne começou a pré-temporada como titular e titular em todas as partidas. Ele começou o primeiro jogo da temporada contra os rivais Melbourne Victory, ajudando a equipe a uma vitória por 1-0. Posteriormente, ele venceu o Campeonato da A-League com Sydney em 2019 e novamente em 2020.

Ele estreou pela Austrália em 7 de junho de 2019 em um amistoso contra a Coreia do Sul, como titular.

Na partida do play-off da Copa do Mundo da FIFA contra o Peru, saiu do banco aos 118 minutos na qual conseguiu salvar seu último chute na disputa de pênaltis e garantir a passagem da Austrália para a Copa do Mundo de 2022 .

Referências

Futebolistas do Sydney Football Club
Futebolistas do Western Sydney Wanderers Football Club
Futebolistas do Melbourne City Football Club
Futebolistas do Brisbane Roar Football Club
Futebolistas do Central Coast Mariners Football Club
Jogadores da Seleção Australiana de Futebol
Goleiros da Austrália
Pessoas vivas
Nascidos em 1989
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Andrew Redmayne


Šaranje tikvica je hrvatsko tradicijsko narodno umijeće ukrašavanja tikvica na području Slavonije, koje na osebujan način sjedinjuje pučko rezbarstvo i likovnost. To su umijeće nekoć često njegovali pastiri čuvajući stoku na ispaši, a danas je ono uglavnom samo dio slavonskog folklora. Rješenjem Ministarstva kulture RH od 20. prosinca 2007. godine (Klasa: UP/I-612-08/07-06/0398), to je umijeće uvršteno na Listu zaštićenih nematerijalnih kulturnih dobara Republike Hrvatske.

Osim dekorativne, išarane su tikvice nekoć imale i uporabnu ulogu te su, primjerice,  služile kao posude za tekućine, za vađenje vina i rakije iz bačvi, kao zdjele, soljenke i slično. U današnje su vrijeme najprisutnije kao osebujan, prepoznatljiv i omiljen slavonski tradicijski suvenir.

Povijest
U doba osmanskih napada na hrvatske krajeve, točnije u razdoblju od kraja 15. do kraja 17. stoljeća Osmanlije su na hrvatske prostore donijeli mnoge i danas omiljene biljke poput trešanja, lubenica, dinja, dunja, nekih vrsta jabuka i tikvica koje u nekim slavonskim selima nazivaju i turkinjama.

Najstarija šarana tikvica u Hrvatskoj spomenuta je u Osječkom zborniku 1956. godine: to je tikvica iz 1734. godine (godina je urezana na tikvici, ali se ne zna gdje je šarana). U godinama između Prvog i Drugog svjetskog rata kao vrsni šarači tikvica u raznim se etnološkim prilozima spominju Tuna Mikinac-Gabrin, Franja Kovačević-Ilišev, Marica Kovačević-Ružička, Antun Blaževac-Salerov, Iva Kadić-Sojdan, Šima Dretvić te Andrija i Franja Ivkovac. Primjerci njihovih šaranih tikvica nalaze se u raznim muzejima, a najviše ih ima u Etnografskom muzeju u Zagrebu.

Nekoć je šaranje tikvica bilo znatno raširenije na području bivše slavonske Vojne krajine, osobito u Bošnjacima, Drenovcima, Babinoj Gredi, Gradištu, Soljanima, Cerni, Štitaru i Račinovcima. U spomenutim mjestima šaranje tikvica nije uvijek bilo jednako intenzivno: mijenjao se broj šarača ili se samo pokoji istaknuo svojim umijećem. Danas se to umijeće u izvornom obliku najviše održalo u Gradištu.

Ilija Dretvić-Filakov, pučki pisac i pripovjedač, bio je najčuveniji i najplodonosniji šarač tikvica u Gradištu, selu u kojemu se šaranje tikvica njegovalo i u obiteljima Franje i Đule Dretvić, Kate Žigmundovac, Ivana Ivanšića-Martinovog, Ruže Mikulić, Marka Kadića i Marka Nikolića. Ono se i danas njeguje u obiteljima Marice Stojanović, Ivana Jovanovca-Jerkovog i Đure Jovanovca-Jerkovog te Marice i Kate Nikolić, a jedan od najmlađih gradištanskih šarača i promotor tog tradicijskog umijeća je Vinko Babić, čije su išarane tikvice kao osobit dar 2016. darovane i japanskom careviću Akishinu.

Sadnja, priprema i šaranje tikvica

Tikvice se sade u proljeće, nakon proljetnih mrazeva, najčešće ispod osušenih voćki da bi se nesmetano mogle penjati po granama i formirati pravilne plodove. Uz redovito okopavanje i plijevljenje zriju početkom jeseni, a tada se i beru. Nakon branja im treba nožem ostrugati vanjsku pokožicu da bi se brže osušile i da se na njima ne bi pojavile mrlje plijesni. Suši ih se obješene na otvorenom prozračnome mjestu zaštićenom od oborina. Ako je jesen suha i topla, tikvica se osuši za mjesec dana.

Među tikvicama ima nekoliko vrsta pogodnih za šaranje pa se tako razlikuju tikve i tukvanji: tikva je oblik ploda s proširenim vratom (slično obliku broja 8), dok je tukvanj plod s ravnim kratkim vratom. Osim ta dva najčešća oblika, razlikuju se i teglice – plodovi s izduženim tankim vratom te kruščice ili kruškice – male tikvice koje oblikom i veličinom podsjećaju na plodove kruške.

Ako se iz tikvice želi odstraniti sjeme i usplođe, u tom ju se slučaju užarenom željeznom šipkom na vrhu probuši i sjeme izvadi posebnom kukicom. Na dobro osušenu i čistu tikvicu se najprije olovkom ucrtaju željeni motivi i ornamenti po kojima se potom posebnim nožićima urezuju plitke brazde. Nakon urezivanja motiva i ornamenata pojedine se dijelove tikvice – tzv. polja – boji dušičnom kiselinom ili šatvosira (u lokalnom se narječju za dušičnu kiselinu kaže šatvoser). Kiselina se na polja tikvice nanosi štapićem, tzv. metljicom: iako je bezbojna, ona pod utjecajem topline – primjerice plamena svijeće ili petrolejske svjetiljke – promijeni boju u crvenkastosmeđu. Urezi na tikvici se nakon šatvosiranja zacrnjuju prženim orasima: orasi se usitne i zagrijavaju na tavi dok sasvim pougljene i postanu crni. Dobivenom crnom tvari, koju odlikuje velika masnoća, premazuje se tikvicu i tako svaki njen prethodno urezani dio biva obojen u crno. Zbog povećane količine ulja u prženim orasima, glatki i neuzrezani dijelovi tikvice dobivaju poseban sjaj.

Motivi i ornamentika u šaranju tikvica su raznoliki, a može ih se podijeliti u dvije skupine: apstraktne i figuralne. Apstraktni su motivi najčešće razni geometrijski likovi, različite šare i zubre, cik-cak linije, zvijezde, rozete, kružnice, a iste je moguće usporediti s različitim staroslavenskim motivima i ukrasima na drugim narodnim rukotvorinama, primjerice u drvorezbarstvu, ukrašavanju pisanica, vezovima na narodnim nošnjama i slično. Dno tikvice najčešće se ukrašava raznim geometrijskim motivima. Figuralni motivi uglavnom tematiziraju stvari, ljude i prizore iz svagdanjeg seoskog života, a moguće ih je podijeliti u četiri vrste:
 vegetabilni (biljni) – npr. hrastova grana s lišćem i žirovima, vinova loza, cvjetovi, voćke u cvatu i s plodovima i dr.;
 animalni (životinjski) – domaće i divlje životinje tipične za Slavoniju, npr. konji, svinje, goveda, pjetlovi, fazani, srne, jelen i dr.;
 antropomorfni – prikaz ljudi u narodnim nošnjama, pri raznim poslovima i slavljima, npr. u žetvi, pri čuvanju stoke, u svatovima i sl.;
 heraldički – grbovi i zastave te razni simboli.

Literatura
Matasović, Antun: Slavonske graničarske tikvice, u: Narodna starina : nepovremeni časopis za povijest kulture i etnografiju južnih Slovjena, knj.1 (1922), 2, str. 146-161
Lechner, Zdenka: Šaranje tikvica u županjskom kraju, u: Godišnjak Hrvatskog etnološkog društva, Vol. 11-12 No. 4-5 (1983), str. 77-86
Umijeće šaranja tikvica u Slavoniji / Nematerijalno kulturno dobro Republike Hrvatske, nakladnik: Zavičajni muzej Stjepan Gruber Županja, sunakladnici: Muzejska udruga istočne Hrvatske i Muzej Đakovštine; Đakovo, 2019.

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
 Etnografski muzej Zagreb: Zbirka šaranih tikvica
 YouTube: Šaraj lane, emisija pučke i predajne kulture (2019.)
 YouTube: HRT: U selu Gradištu još se uvijek šaraju tikvice (2016.)
 YouTube: Etnološka radionica "Šaranja tikvica" – Muzej Đakovštine, 15. svibnja 2014.
 Vimeo.com – Umijeće šaranja tikvica u Gradskom muzeju Požega

Hrvatska kulturna baština
Hrvatska likovna umjetnost

Šaranje tikvica


An Garnotia micrantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Henry Kendrick Thwaites. An Garnotia micrantha in nahilalakip ha genus nga Garnotia, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: G. m. nana.

Mga kasarigan

Garnotia

Garnotia micrantha


El uliche o huliche que en maya chontal significa «mole», es un platillo mexicano típico del estado de Tabasco, México, y se prepara principalmente para el Día de muertos y en rezos, en las comunidades rurales del estado, aunque puede ser consumido cualquier otro día, y consiste en caldo elaborado de masa batida y agua, con carne de res o pavo con hueso, hervida, al que se le adiciona un guiso de cebolla, tomate, chile dulce y ajo, ya servido, se le agregan pepitas  de calabaza y chile amashito al gusto.

El uliche es popular en las comunidades chontales del estado de Tabasco, y surgió en el centro del estado, principalmente en el medio rural (en los municipios de Nacajuca, Centro, Jalpa de Méndez, Macuspana y Centla).

Con una tradición milenaria, el uliche es considerado como el «mole blanco» de las zonas indígenas, por su consistencia, olor y sabor, el cual se hace originalmente de pavo, sin embargo también puede ser elaborado de carne de gallina, cerdo, o res, lo que permite diversificar los olores y sabores de este platillo.

Preparación
En una cazuela de barro con agua se ponen las piezas de pavo o carne de res y se deja en el fogón hasta que hierva; posteriormente se retira toda la carne dejando que esta se ventile a temperatura ambiente, después, se machaca masa de maíz, revuelta con un poco de agua y se hecha a la cazuela, y se mueve hasta que se espesa el caldo. A continuación se hecha la carne de nuevo a la cazuela y al caldo se le agrega el guiso que se prepara machacando en metate 1/2 cebolla, un chile dulce, dos tomates y dos dientes de ajo; se fríe el guiso antes de echarlo a la cazuela.

Adicionalmente se muele en molcajete achiote y comino, y se agrega al caldo. Se mueve hasta que la masa ya este cocida.   Al final se sirve en un plato de barro llamado "cajete" y se le echa semillas de calabaza molida y chile amashito al gusto. Por lo general, el uliche se acompaña con una "manea chontal" que es un tamal muy delgado, típico de la gastronomía chontal elaborado de masa, sin relleno, y que se usa a manera de tortilla.

Véase también

 Gastronomía de Tabasco
 Gastronomía de México
 Cultura de Tabasco
 Turismo en Tabasco
 Tabasco

Referencias

Enlaces externos
Preservan el Huliche, platillo milenario de los indígenas

El Uliche: Platillo prehispánico

Uliche: El pipián tabasqueño

Gastronomía de Tabasco
Gastronomía de México

Uliche


Değişören, Eskişehir ilinin Seyitgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
1800 lü yılların başlarında şimdiki yerleşim yerinin 3 km kadar kuzeyinde nogay  tatarı hüdaverdi isimli kişi tarafında örenlik ismi ile kurulmuştur.sel sıkıntısı yüzünden 1900 lerin başlarında şimdiki yerine yine tatarlar tarafından taşınmıştır. bu yerleşim değişikliği nedeniyle ismi değişören olarak anılmıştır. birinci dünya savaşından önce osmanlı tarafından mısırdan sürgün edilen araplar köye yerleştirilmişlerdir. birinci dünya savaşında yunan ordusu tarafından karargâh olarak kullanıldığı için tahribat ve kıyım görmemiştir. cumhuriyetten sonra köye macurlar da yerleştirilmiştir.

Coğrafya
Eskişehir il merkezine 32 km, Seyitgazi ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Seyitgazi'nin mahalleleri

Değişören, Seyitgazi


Eye of the Beholder ( für: "Auge des Betrachters") ist ein Lied der US-amerikanischen Metal-Band Metallica. Das Stück wurde 1988 in Nordamerika als zweite Single ihres vierten Studioalbums …And Justice for All ausgekoppelt.

Entstehung
Eye of the Beholder wurde von James Hetfield, Lars Ulrich und Kirk Hammett geschrieben. Das Lied basiert auf einer im Staccato gespielten E-Dur/G-Dur/Fis-Dur-Sequenz und wird im mittleren Tempo gespielt. Der Text spricht sich gegen gesetzliche Einschränkungen der Meinungsfreiheit aus.

Inspiriert wurde der Song vom Zensurverfahren gegen das Album Frankenchrist der US-amerikanischen Hardcore-Punk-Band Dead Kennedys. Dem Album lag als Poster das Bild Landscape #XX, auch bekannt als "Penis Landscape" des Schweizer Künstlers HR Giger bei. Das Bild zeigt mehrere erigierte Penisse, die in Vaginen eindringen.

Als B-Seite nahm die Band eine Coverversion des Liedes Breadfan auf, das im Original von der walisischen Heavy-Metal-Band Budgie stammt.

Live-Aufführungen
Eye of the Beholder wurde nur auf der Damaged-Justice-Tournee live gespielt. Zuletzt wurde das Lied bei einem Konzert am 14. Juli 1989 in Middletown aufgeführt. Seitdem spielten Metallica Teile des Liedes im Rahmen eines Potpourris. Eine Liveaufnahme von Eye of the Beholder wurde 2010 auf der limitierten EP Six Feet Down Under veröffentlicht.

Rezeption
Borivoj Krgin vom Magazin Metal Forces bezeichnete das Lied in einer Kritik als ein episches Lied mit einem starken Refrain, der gleich beim ersten Hören im Kopf hängen bliebe. Der britische Journalist Joel McIver bezeichnete Eye of the Beholder in seiner Bandbiografie Justice for All: Die Wahrheit über Metallica als das schwächste Lied des Albums.

Die Single konnte sich nicht in den Charts platzieren. In einer Aufstellung des Magazins Guitar World der 100 besten Lieder von Metallica belegt Eye of the Beholder Platz 65.

Einzelnachweise

Lied 1988
Thrash-Metal-Song
Metallica-Lied
Lied von Kirk Hammett
Lied von James Hetfield
Lied von Lars Ulrich

Eye of the Beholder (Lied)


Olaylar
 Polonya'nın Hristiyanlaşması

Doğumlar
 12 Ağustos - XVII. İoannes, papa (ö. 1003)
 tarihi bilinmeyen
 Sei Şonagon, Heian Dönemi'nde Japonya'da sarayda yüksek mevkide görev almış yazar (ö. 1025)

Ölümler
 12 Kasım - Ebu İshak İbrahim, Gazne Devleti sultanı
 tarihi bilinmeyen
 Dub, İskoçya kralı

966


Konstal 114Na je tip zglobnog niskopodnog tramvaja kojega je 1997. godine proizvodila poljska tvrtka Konstal. Rađeni su jedino za Gdanjsk. Oba dva tramvaja ovoga tipa je još u upotrebi. U tramvaju se istodobno može prevoziti 289 osoba.

Konstrukcija
1997. godine je proizveden prototip. Prvi prototip je probno vozio po Gdanjsku, drugi prototip je nakon proba zajedno s prvim vozio u redovnom prometu. Tramvaj je odvojen od tipa Konstal 112N zbog toga što ima tri dijela. Konstal 114Na je jednosmjerni osmoosovinski trodijelni tramvaj, a karoserija je spojena zglobom za zakretanje. Tramvaj je 13% niskopodan. Tramvaj ima na desnoj strani četvera dvokrilna vrata.

Nabave tramvaja

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice
 Konstal 114Na - mkm.szczecin.pl

Tramvajska vozila Konstal

Konstal 114Na


Türingiya, (Almanca: Thüringen) Orta Almanya'da bir eyalettir. Başkenti Erfurt'tur. 16.171 km²''lik yüzölçümüne ve 2.290.000 kişilik bir nüfusa sahiptir. Almanya'nın 16 eyaleti arasında yüzölçümüne göre altıncı, nüfusa göre beşinci en küçük eyalettir.

İdari bölümler
Türingiya 17 il (Landkreise) ve 6 bağımsız şehre (Kreisfreie Städte) bölünmüştür.

İlçe, otomobil plakası ve idari merkez:

Bağımsız sehirler ve otomobil plakası:

 Eisenach EA
 Erfurt EF
 Gera G
 Jena J
 Suhl SHL
 Weimar WE

Ayrıca bakınız
 Almanya'nın yeni eyaletleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Resmi web sitesi

Thüringen


Total War: Shogun 2 es un videojuego de estrategia en tiempo real desarrollado por The Creative Assembly y publicado por Sega. Esta es la quinta entrega de la serie Total War y nos ingresa en el Japón del  del primer juego de Total War, Shogun: Total War tras una serie de juegos ambientados en Europa, Asia occidental y las costas africanas. El juego fue lanzado el 15 de marzo de 2011. Shogun 2 recibió elogios de la crítica de los revisores. Es especialmente elogiado por la simplificación y el perfeccionamiento de la serie al volver a sus raíces.

Escenario
Shogun 2 se establece en el Japón feudal del , a raíz de la guerra Ōnin. El país se separa en clanes rivales liderados por caudillos locales que luchan por el control de Japón. El jugador asume la gestión de uno de estos clanes, con el objetivo de derrotar a otras facciones y afirmar su dominio sobre Japón. La edición estándar del juego cuenta con un total de ocho facciones (más una facción novena para el tutorial), cada uno con una única posición inicial y diferentes fuerzas políticas y militares. La edición limitada incluye un clan ninja exclusivo, Hattori, y un DLC desbloquea un clan décimo, Ikko-Ikki. El juego se aleja del marco europeo de juegos anteriores de la saga y vuelve a la región geográfica del primer juego, aunque haciendo cambios significativos a los elementos característicos en Shogun 2. Como ejemplo, para reflejar las características de la guerra en Asia oriental, la IA está diseñada con los principios de El arte de la guerra de Sun Tzu. Además, en comparación con el juego anterior, Empire, que abarcó casi todo el mundo, la nueva entrega se centra sólo en las islas de Japón (excepto Hokkaido) y en un número reducido de tipos de unidad.

En la campaña, el jugador debe supervisar el desarrollo de los asentamientos, la producción militar, el crecimiento económico y el avance tecnológico, respectivamente. Los ejércitos y las unidades se organizan y se mueven alrededor del mapa de campaña estilizado por el jugador para llevar a cabo batallas con las otras facciones. Además de luchar, el jugador puede participar en la diplomacia, las maniobras políticas y el uso de agentes especiales para ganar la partida. Los ninjas y geisha también están presentes en el juego como asesinos y espías. Si bien la religión no es tan relevante como lo fue en el Medieval II: Total War, no puede ser descuidada por el jugador. Una mayor interacción con los extranjeros europeos (comercio Nanban), por ejemplo, para mejorar el comercio y adquirir armas de fuego, expone el clan al cristianismo, lo que aumentará seriamente el malestar religioso en las provincias. Los agentes religiosos, como los monjes y los sacerdotes, pueden usarse para convertir a la población enemiga.

Hay nueve clanes principales que habitan las provincias de Japón de los que el jugador puede elegir. Hay otros, incluido el "clan de retención de Akamasu". Todos los clanes tienen ventajas particulares en ciertas áreas, para dar más variedad de estilo al juego.

 El clan Chosokabe, anteriormente protegidos por el clan Ichijo, con quienes luego rompieron, habita la provincia de Tosa y puede reclutar infantería superior con arco y generar más ingresos gracias a la agricultura, debido a su experta experiencia en el cultivo.
 El clan Date, caracterizado por sus feroces ataques y de tener numerosos enemigos, con el clan Mogami entre ellos, controla Iwate y puede reclutar samuráis ōdachi superiores, y sus unidades también obtienen un bonus al cargar.
 El clan Hojo, maestros en defensa, son grandes constructores de castillos y especialistas en asedios. Habitan Izu y Sagami, y, aunque viven constantemente amenazados, actualmente están en paz con los Takeda y los Imagawa.
 El clan Mori habita en Aki y tiene una larga historia de maestría naval, especialmente debido a las batallas entre los clanes Ouchi y Amako.
 El clan Oda están establecidos en Owari y sus comandantes potencian a los ashigaru, que consiguen grandes beneficios.
 El clan Shimazu, con una larga tradición, controla Satsuma y puede reclutar samuráis superiores armados con katana, sus generales también son más leales a su clan.
 Los caudillos del clan Takeda presiden Kai y reclutan caballería superior, con los cuales enfrentaron duras batallas contra los clanes Hojo e Imagawa.
 El clan Tokugawa habita en la provincia de Mikawa inicialmente como un vasallo del clan Imagawa y depende de las relaciones diplomáticas y el reclutamiento de los mejores guerreros ninja y metsuke.
 El clan Uesugi controla Echigo y se especializa en el budismo, lo que les permite reclutar mejores monjes y monjes guerreros, así como generar más ingresos gracias al comercio.

También hay tres facciones disponibles como contenido descargable (sin embargo, la facción de Hattori se complementó con las reservas del juego):
 Los Hattori son la familia líder en Iga y reclutan ninjas y guerrero ninjas especializados con más experiencia.
 El clan Ikko-Ikki es una "familia" de rebeldes religiosos que controlan Echizen y Kaga y reclutan a ronins y monjes guerreros superiores.
 El clan Otomo controla la provincia de Bungo y la de Buzen, comienzan bajo la fe católica y pueden reclutar unidades de armas de fuego superiores, así como una infantería de élite portuguesa conocida como los tercios.

Sistema de juego
Al igual que en Empire: Total War y Napoleon: Total War, Total War: Shogun 2 incluye enfrentamientos navales a gran escala. Esta vez, sin embargo, alrededor, los mapas de batalla incluyen islas de tierra para la orientación del jugador. Las unidades navales que se incluyen son una mezcla de Bunes, Kobayas y especial sello rojo y barcos de comercio de Nanban.
También, la mecánica de asedio del Shogun 2: Total War ha sido mejorada enormemente. En lugar de ser simplemente unidades que rodean al enemigo y se mantienen a la espera de un agujero que aparezca en las defensas, los atacantes deben luchar a través de castillos y fortalezas de varios niveles. The Creative Assembly ha anunciado que habrá castillos con 5 niveles de construcción, como en Medieval II: Total War.
The Creative Assembly también ha rehecho la inteligencia artificial de Total War: Shogun 2. Los juegos contienen una AI, como la del original Shogun: Total War, que supuestamente está programado según las enseñanzas del Libro de Sun Tzu en el arte de la guerra.

Multijugador
El Multijugador en Shogun 2: Total War ha sido implementado a través del servicio de Steam Valve. Hay 2 principales modos multijugador, la campaña Co-op (Cooperativa) y la conquista de Avatar.

Campaña Co-op
La campaña Co-op permite a dos jugadores hacer equipo y dedicarse a aniquilar las facciones rivales en el juego. La campaña cooperativa funciona en gran parte del mismo modo que la campaña de un jugador, con la salvedad de tener un amigo jugando junto contigo controlando tu mismo Clan mientras que también existe la opción de controlar el suyo. Se puede luchar batallas en el mapa 3D juntos y controlar el mapa de estrategia juntos de esta forma.

Conquista de Avatar
El Avatar de conquista es un Nuevo modo añadido a la franquicia Total War. Le permite al jugador, crear su propio Avatar Personalizando, su uniforme, combinación de colores, Estandarte del clan y mucho más. Luego sereis colocados en un mapa de Japón, donde se puede mover tu avatar por el mapa en distintos territorios y participar en batallas terrestres y marítimos vivos a través de emparejamiento.

Recepción
{{VG Reviews
| GR = 89.33%
| MC = 90%
| S2H = 9.2/10
| IGN = 9/10
| GI = 95%
| PCGUK = 92%
| EuroG = 9 of 10
| GSpot = 9/10
| XPlay = 5/5
| rev1 = GameScope
| rev1Score = 10/10
| award1Pub = GameSpot  IGN  Game Trailers  GameSpy  '| award1 = Best Strategy Game of 2011
}}Total War: Shogun 2 recibió elogios de la crítica, teniendo las puntuaciones de revisión de un 90 por ciento y 89 por ciento en Metacritic y GameRankings respectivamente.http://www.gamerankings.com/pc/997383-total-war-shogun-2/index.html IGN le dio un 9/10. Daniel Shannon de GameSpot calificó como "el mejor juego de Total War hasta ahora".

Alan Blair (programador de la campaña), Kevin McDowell (artista principal) y Scott Pitkethley (programador de la campaña) ganaron premios British Academy Video Games Awards por Total War: Shogun 2'' por el mejor juego de estrategia.

Referencias

Videojuegos de Sega
Videojuegos de The Creative Assembly
Videojuegos de estrategia por turnos
Videojuegos de táctica en tiempo real
Videojuegos para Windows
Videojuegos desarrollados en Reino Unido
Videojuegos de 2011
Videojuegos históricos
Total War
Videojuegos disponibles en Steam
Videojuegos ambientados en el Japón feudal
Videojuegos con contenido descargable
Videojuegos de un solo jugador y de multijugador
Japón en la cultura no japonesa
Videojuegos con música de Jeff van Dyck

Total War: Shogun 2