Subteranul este un film românesc din 1967 regizat de Virgil Calotescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Iurie Darie, Leopoldina Bălănuță și Ibolya Farkas.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Iurie Darie — ing. Mircea Tudoran, inventatorul unei metode de forare a straturilor poroase
 Leopoldina Bălănuță — ing. Irina Jelescu, specialistă în tratarea noroaielor de foraj, fosta iubită a ing. Tudoran
 Ibolya Farkas — Flora, reporter de televiziune, soția ing. Tudoran (menționată Viorica Farkaș)
 Ștefan Ciobotărașu — meșterul sondor Zamfir
 Emil Botta — ing. Barbu poreclit "Profesorul", colaboratorul ing. Tudoran
 Toma Caragiu — ing. Ovidiu Florescu, colaboratorul ing. Tudoran
 Mircea Bașta — Vasiliu, secretarul de partid al trustului
 Constantin Codrescu — ing. Albu, directorul Întreprinderii de Foraj de la Negra
 Geo Barton — ing. Tornea, directorul Trustului de extracție a petrolului
 Dem Rădulescu — muncitorul sondor Olteanu (menționat Dem. Rădulescu)
 Grigore Gonța — Virgil Pavelescu poreclit "Marconi", student în anul III la Institutul de Petrol și Gaze
 Dumitru Rucăreanu — muncitorul sondor Neagu
 Monica Ghiuță — Ortansa, secretara Întreprinderii de Foraj de la Negra
 Elena Caragiu — Maria, responsabila cabanei
 Mariana Popa
 Alexandra Polizu
 Nicolae Praida — inspectorul venit în anchetă
 Ștefan Georgescu
 Ilarion Ciobanu — muncitorul sondor de la cabană
 Alexandru Virgil Platon — muncitorul sondor înalt (menționat Al. Virgil Platon)
 Eugen Popiță — cameramanul echipei de televiziune
 Vasile Nițu
 Anton Boldojaru
 Nicolae Crișu — muncitor sondor (nemenționat)

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.490.872 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1967 în film

Filme din 1967
Filme regizate de Virgil Calotescu
Filme românești
Filme în limba română

Subteranul


1976 yılında Amerikalı müzisyen ve girişimci Dean Zelinsky tarafından üretimine başlanmış bir elektro gitar markasıdır.

Bu gitarlar, kendine has kafa yapısı ile ünlüdür. İki yana açılmış kanat şeklinde geniş bir kafa tipi ile üretilen Dean gitarları, 1976-1997 arası tamamen Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilmiş, 1997 yılında üretiminin bir kısmını Çekya'ya taşımıştır. Ayrıca 1999 yılından itibaren Kore'de ve 2002 yılından itibaren de Çin'de üretilmeye başlanan çeşitli ucuz modeller sayesinde Dean gitarları geniş kitlelere yayılarak ününü arttırmıştır. Amerika'da üretilen gitarlar daha üst seviyede malzeme ve işçilik ile üretilmekte ve fiyatları diğer modellere göre çok daha yukarıdadır.

Dean marka gitar kullanan ünlü gitaristler
 Dimebag Darrell (Pantera, Damageplan)
 Dave Mustaine (Megadeth)
 Michael Angelo Batio
 Rik Emmett (Triumph)
 Billy Gibbons (ZZ Top)
 Dusty Hill (ZZ Top)
 Michael Schenker (UFO, MSG)
 Rudolf Schenker (Scorpions)
 Sammy Hagar (Van Halen, Montrose)
 Matt Heafy (Trivium)
 Adam Zadel (SOiL)
 Steve Stevens
 Trent Reznor (Nine Inch Nails)
 Zakk Wylde (Black Label Society, Ozzy Osbourne)
 Corey Beaulieu (Trivium)
 Jerry Cantrell (Alice in Chains)
 Eric Bloom (Blue Oyster Cult)
 Michael Amott (Arch Enemy)
 Eric Peterson (Testament)

Amerika Birleşik Devletleri gitar üreticileri
Gitar amfisi üreticileri
Florida merkezli imalat şirketleri

Dean


Hijakint (starogrčki Ὑάκινθος, Huákinthos; Hijacint), lik iz grčke mitologije, spartanski kraljević izuzetne ljepote
 Sveti Hijacint, dominikanac i poljski svetac.

Hijacint


Die Saison 1916/17 war die sechste reguläre Saison der Pacific Coast Hockey Association (PCHA). Meister wurden die Seattle Metropolitans.

Teamänderungen
Folgende Änderungen wurden vor Beginn der Saison vorgenommen:
 Die Victoria Aristocrats wurden nach Spokane, Washington, umgesiedelt und änderten ihren Namen in Spokane Canaries.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die vier Mannschaften jeweils zwischen 23 und 24 Spielen. Der Erstplatzierte nach der regulären Saison wurde Meister. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Saisonverlauf
Zu Saisonbeginn erfolgte die zweite Franchise-Umsiedlung der PCHA-Geschichte. Da die Victoria Cougars als Letztplatzierter nur wenige Zuschauer angezogen hatten, wurde die Mannschaft nach Spokane, Washington, umgesiedelt und erhielt den Namen Spokane Canaries. Damit verblieb Vancouver als einziges kanadisches Team gegenüber drei US-amerikanischen Mannschaften. Die Umsiedlung der Aristocrats nach Spokane hatte jedoch weder sportlich noch bezüglich der Zuschauerzahlen einen besonderen Effekt, sodass die Comries nach der Saison ebenfalls den Spielbetrieb einstellten, nachdem man zuvor bereits auf das letzte Saisonspiel gegen Vancouver verzichtet hatte.

Tabelle Reguläre Saison
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Stanley Cup Challenge

Als PCHA-Meister trafen die Seattle Metropolitans um den Stanley Cup auf die Canadiens de Montréal aus der National Hockey Association, die ihren Spieler Reg Noble nicht einsetzen durften, da dieser für zu viele Mannschaften während der Spielzeit aufgelaufen sei. Mit 3:1 Siegen in der Best-of-Five-Serie gewannen die Metropolitans als erstes US-amerikanisches Team überhaupt den Stanley Cup.

Literatur

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1916
Eishockeysaison 1916/17

PCHA 1916/17


La Microrregión de Ariquemes es una de las ocho microrregiones del estado de Rondonia, en Brasil. Forma parte de la Mesorregión del Este Rondoniense. Está formada por siete municipios.

La región es conocida por la extracción de madera y plantación de cacao.

Municipios
 Alto Paraíso
 Ariquemes
 Cacaulândia
 Machadinho d'Oeste
 Monte Negro
 Río Crespo
 Valle del Anari

Ariquemes

Microrregión de Ariquemes


Johann Jakob Otto August Rühle von Lilienstern (né le  à Berlin et mort le  à Salzbourg) est un lieutenant général et écrivain militaire prussien.

Biographie

Origine
Otto August est le fils de Jakob Friedrich Rühle von Lilienstern (né le 3 mai 1749 à Francfort-sur-le-Main et mort le 19 novembre 1817 à Wittstock) et sa femme Christiane Sophie Katharina, née von Cronenfels, veuve von Quickmann (né le 20 avril 1751 à Berlin et mort le 7 novembre 1817 à Wittstock). Son père est sous-lieutenant du  d'infanterie "" et conseil de chevalerie à Wittstock et propriétaire du domaine de Königsberg près de Prignitz.

Carrière militaire
Rühle étudie à l'école des cadets de Berlin et est devenu, le 6 décembre 1795, enseigne dans le régiment de la Garde avec Heinrich von Kleist. Une étroite amitié le lie à ce dernier depuis cette époque. Son appartenance à la Société militaire prouve qu'il s'intéresse vivement à la chose militaire. Contrairement à Kleist, il fait carrière dans l'armée après avoir suivi les cours de Scharnhorst depuis 1801. En 1806, il combat dans le corps du prince Hohenlohe en tant qu'officier d'état-major général pendant la guerre de la Quatrième Coalition à la bataille d'Iéna et devient inactif après la reddition de Prenzlau. Après la paix de Tilsit, Rühle reçoit l'autorisation d'entrer au service de Weimar. Il y devient major, chambellan et gouverneur du prince Bernard de Weimar. Avec lui, il participe à la campagne contre l'Autriche en 1809 avec l'armée saxonne. En 1811, Rühle abandonne son emploi et travaille dans l'agriculture, sa demande d'emploi comme enseignant à l'École générale de guerre ayant été rejetée faute de postes.

Le 24 février 1813, le roi Frédéric-Guillaume III le réengage dans l'armée prussienne et affecte Rühle au quartier général de Blücher. Après la bataille de Leipzig, il est nommé commissaire général de l'armement et promu lieutenant-colonel. Comme il tomba malade, il ne lui est pas possible de continuer à participer à la campagne. Il est cependant appelé à participer au Congrès de Vienne en tant que commissaire général.

Après la campagne de 1815, il est chargé de la direction du département d'histoire de la guerre de l'état-major prussien. En 1816, en tant que colonel du Grand État-Major, il devient le premier rédacteur en chef du Militär-Wochenblatt, nouvellement fondé par ordre du cabinet royal. Rühle devient chef du grand état-major à Berlin en 1819. Cependant, il n'occupe ce poste que pendant deux ans jusqu'à ce qu'il soit remplacé par le général Karl von Müffling. En 1835, il est promu au grade de lieutenant général et deux ans plus tard, il devient directeur de l'École générale de Guerre de Berlin. De plus, à partir du 23 mai 1844, Rühle est également inspecteur général de l'instruction et de la formation militaires et président de la commission supérieure d'examen militaire.

Activité d'écriture
Il s'intéresse à de nombreux domaines. Pendant un certain temps (1824-1836), il s'efforce d'améliorer l'enseignement de la géographie et de l'histoire en publiant des atlas et des cartes murales. Dans cette optique, il collabore - non sans tensions - avec le célèbre cartographe Heinrich Heinrich Berghaus. Pour plus de détails, voir les études de J. Espenhorst (cf. bibliographie).

Ses publications ne sont pas toujours faciles à trouver, car il ne publie souvent ses travaux que sous l'abréviation R. v. L

L'étroite amitié avec Kleist est documentée par de nombreuses lettres. Kleist lui dédie l'essai Aufsatz den sicheren Weg des Glücks zu finden und ungestört, auch unter den größten Drangsalen des Lebens, ihn zu genießen. De son côté, Rühle von Lilienstern soutient l'œuvre littéraire de Kleist, par exemple en cofinançant la publication de la revue .

Collectionneur d'art
Sa collection savamment constituée, notamment de vieilles peintures allemandes (vendues aux enchères à Berlin en 1848), est aujourd'hui presque oubliée.

Famille
Rühle se marie le 30. juin 1808 à Dresde avec Henriette, veuve von Schwedthoff, née  (née en 1789 à Schüttlau et morte le 10 décembre 1847 à Berlin). Le mariage est resté sans enfant. Il adopte Jenny von Schwedthoff (née le 25 mai 1802 et morte le 10 mars 1888), qui épouse l'homme politique Julius von Schleinitz (1806-1865).

Honneurs
Le 6 mai 1846, il devient membre honoraire de l'Académie royale prussienne des sciences.

Rühle von Lilienstern est mort d'une brûlure pulmonaire à Salzbourg lors de son retour de Bad Gastein et est enterrée dans les arcades de la crypte du cimetière Saint-Sébastien. Son épitaphe sur l'un des piliers de l'arcade est conservée.

Travaux
 Bericht eines Augenzeugen von dem Feldzuge der während den Monaten September und Oktober 1806 unter dem Kommando des Fürsten zu Hohenlohe-Ingelfingen gestandenen Königl. preußischen und Kurfürstl. sächsischen Truppen: nebst 4 Planen und Beylagen. Tübingen 1807.
 Reise mit der Armee im Jahre 1809. 3 Bände. Rudolstadt 1810/11. (Neudruck in einem Band Wien 1986)
 Apologie des Krieges, besonders gegen Kant. In: Deutsches Museum 1813. Band 3. S. 158–173 und S. 177–192.
 Zur Geschichte der Pelasger und Etrusker, so wie der altgriechischen und altitalischen Völkerstämme überhaupt: Graphische Construktionen nach Hirt, Mannert, Niebuhr u. Otfr. Müller. Berlin 1831.

Bibliographie
 Rolf Elble: Der preußische General Rühle von Lilienstern. In: , 10, 1980, S. 510–515.
 Beatrice Heuser: Rühle von Lilienstern. In: Handbuch Kriegstheorien. Thomas Jäger, Rasmus Beckmann. Verlag für Sozialwissenschaften, Wiesbaden 2011, S. 206–213.
 Jean-Jacques Langendorf: Rühle von Lilienstern und seine Apologie des Krieges. In: Die Wiedergeburt des Krieges aus dem Geist der Revolution. Studien zum bellizistischen Diskurs des ausgehenden 18. und beginnenden 19. Jahrhunderts. Johannes Kunisch, Herfried Münkler. Berlin 1999, S. 211–223 (= Beiträge zur Politischen Wissenschaft, Band 110).
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 4, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg] o. J. [1937], DNB 367632799, S. 389–393, Nr. 1360.
 Günther Rühle: Otto August Rühle von Lilienstern. Ein Freund Heinrichs von Kleist. In: Kleist Jahrbuch 1987. Hrsg. von Hans Joachim Kreutzer, Berlin 1987, S. 76ff.
 Verzeichniss einer werthvollen Gemälde-Sammlung älterer Meister aus dem Nachlasse des verstorbenen General-Lieutnant, Herrn Rühle von Lilienstern. Berlin 1848 online.

Liens externes

 Testament du couple marié Pr. Br. Rep 4 A Kammergericht n° 10471-10473, copie numérique avec l'aimable autorisation des  accessible après inscription gratuite auprès de FamilySearch, film L n° 10449-n°. 10482 (de l'enregistrement 709).

Références

Generalleutnant prussien
Militaire prussien des guerres napoléoniennes
Écrivain militaire
Membre de l'Académie royale des sciences de Prusse
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 1re classe
Récipiendaire de l'ordre de Sainte-Anne
Naissance en avril 1780
Naissance à Berlin
Naissance dans la marche de Brandebourg
Décès en juillet 1847
Décès à Salzbourg
Décès dans l'empire d'Autriche
Décès à 67 ans

Otto August Rühle von Lilienstern


İtalya Bayrağı (İtalyanca: Il Tricolore üç renk), eşit genişlikteki 3 dikey renkten oluşur; yeşil, beyaz ve kırmızı. İtalya Cumhuriyeti'nin resmî bayrağıdır. Fransız İmparatoru Napolyon tarafından tasarlanmıştır.

Renklerin anlamı
Aslında renkler 1700'lerin sonunda bir akım olarak Fransız etkisiyle seçilmiştir. Genelde yeşilin doğayı, beyazın Alplerdeki karı, kırmızının da İtalyan Bağımsızlık Savaşı'nda akan kanı temsil ettiği söylenir. Daha dindar bir açıklamaya göre ise; yeşil umudu, beyaz kaderi, kırmızı da hâyırseverliği temsil eder.

Tarihçe

Bayrak Günü
1997 yılında tricolore'nin kabulünün 200. yıldönümünde, 7 Ocak "Millî Bayrak Günü" ilan edilmiştir. (kanun no. 671, 31 Aralık, 1996). Kutlamalar yapılır, ancak resmî tatil değildir.

Dış bağlantılar
 Il Tricolore  İtalya Başkanlık sitesindeki açıklama
 Hatıra pulu  Tricolore'nin kabulünün 200. yıldönümü için

Bayrak
Ulusal bayraklar
Risorgimento
Avrupa bayrakları

İtalya bayrağı


Anna Opstrup Kristensen (født 25. oktober 2000 i Skanderborg) er en kvindelig dansk håndboldspiller, der spiller for Team Esbjerg i Damehåndboldligaen og Danmarks kvindehåndboldlandshold. Hun er målvogter.

Karriere

Klubhold
Anna Kristensen spillede oprindeligt i Skanderborg Håndbold i fødebyen, inden hun i 2019 skiftede til den danske topklub Viborg HK. I sin første sæson her vandt hun bronze og blev samtidig kåret til sæsonens bedste målvogter i ligaen.

I slutningen af 2022 skrev hun kontrakt med Team Esbjerg fra sommeren 2023, men da denne klub kom til at have problemer på målvogterpositionen, blev det aftalt, at hun skiftede allerede i januar 2023. Allerede få måneder efter skiftet var hun med til at blive pokalmester med sin nye klub, og hun blev kåret som årets pokalfighter i finalen.

Landshold
Anna Kristensen fik debut på A-landsholdet 21. marts 2019 ved Golden League 2019 mod , og hun blev derpå udtaget af den daværende landstræner Klavs Bruun Jørgensen til bruttotruppen til VM 2019 i Japan, men var ikke blandt de 16 udvalgte.

Meritter
Damehåndboldligaen
Bronze (1): 2020 (Viborg HK)

 DHF's Landspokalturnering
Mester (1): 2022 (Team Esbjerg)

Udmærkelser
All-Star Målvogter i HTH Ligaen 2019-20
Årets Spiller i Viborg HK 2020
Årets pokalfighter i DHF's Landspokalturnering 2022

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Skanderborg
Personer fra Skanderborg Kommune
Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Skanderborg Håndbold
Håndboldspillere fra Viborg HK
Håndboldspillere fra Team Esbjerg

Anna Kristensen


Christine Buhl Andersen (født 27. april 1967) er en dansk kunsthistoriker og museumsleder. Efter ansættelser på Louisiana, Kunstforeningen Gl. Strand,  Sorø Kunstmuseum og Kunststyrelsen blev hun i 2007 leder af KØS - Museum for kunst i det offentlige rum i Køge. Hun har desuden været medlem af Ny Carlsbergfondets bestyrelse. Siden marts 2017 har hun været direktør for Ny Carlsberg Glyptoteket.

Buhl Andersen har i en årrække været deltager i Kunstquiz på DR K.

Referencer

Embedsmænd fra Danmark
Kunsthistorikere fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog
Museumsdirektører fra Danmark
Danskere i 1900-tallet
Danskere i 2000-tallet

Christine Buhl Andersen


Osøyro est le centre administratif de la municipalité de Bjørnafjorden dans le comté de Vestland en Norvège. Le village se trouve sur la partie sud-ouest de la péninsule de Bergen, le long de la rive ouest du Fusafjorden, à environ 25 kilomètres au sud du centre-ville de Bergen. La route européenne 39 traverse le village en direction de Bergen. Il y a un car-ferry du côté est d'Osøyro au village de Fusa, qui traverse le Fusafjorden. L'église Os est située dans le village.

Osøyro a plusieurs petits villages de banlieue qui l'entourent : Søfteland au nord, Søvik au nord-ouest, Hagavik à l'ouest, Søre Øyane au sud-ouest et Halhjem au sud. Le village a une superficie de 8,89 kilomètres carrés (2200 acres) et une population (en 2019) de 13911 habitants, soit une densité de population de 1565 habitants par kilomètre carré.

Notes et références

Localité de Vestland
Village en Norvège

Osøyro


Özlem Tekin, née le 18 novembre 1971, est une chanteuse, actrice et animatrice de télévision turque. Multi-instrumentiste, elle est notamment à l'origine du premier album entièrement électronique enregistré en Turquie. Son style musical évolue tout au long de sa carrière, en passant par le hard rock, la pop, ou encore la house. Figure féminine de la musique populaire turque, elle intègre dans ses albums des éléments de musique folklorique de son pays.

Biographie

Enfance et adolescence
Özlem Tekin est née en Californie, d'une famille d'origine turque. Elle est la fille de Talât Tekin, un important turcologue et spécialiste des langues altaïques à l'Université de Berkeley. Sa famille part vivre à Ankara lorsqu'elle est âgée de 4 ans. Elle est scolarisée au lycée Tevfik Fikret d'Ankara, où débute sa formation musicale.

Elle entre au Conservatoire de l'Université d'Hacettepe d'Ankara, où elle est initiée à la musique savante occidentale et obtient le premier prix de la classe de clarinette. Elle y pratique aussi le théâtre. Sa famille a un très grand impact sur sa formation musicale. En effet, c'est en écoutant les pièces de piano interprétées à la maison par ses grandes sœurs qu'elle décide d'apprendre cet instrument.

Débuts musicaux
Özlem Tekin commence à composer à partir des années 1991-1992, juste après avoir été diplômée du conservatoire. Elle s'intéresse maintenant à la guitare acoustique et commence à évoluer sur scène, notamment dans la ville de Bodrum lors des périodes estivales. C'est à Istanbul qu'elle s'établit par la suite musicalement, sous l'impulsion de différentes formations musicales telles que "Lokomotiv" ou encore "The Bad", avec lesquelles elle se produit dans les bars de la ville.

En 1993, elle rencontre Sebnem Ferah, une autre chanteuse turque à la carrière solo importante. Cette dernière lui propose de rejoindre le groupe exclusivement féminin Volvox. Özlem Tekin accepte et y occupe la place de claviériste et occasionnellement celle de chanteuse (chœurs). N'ayant sorti aucun album, le groupe rencontre néanmoins un succès important. La distance géographique entre les membres ainsi que les divergences d'influences et de goûts musicaux ont raison du groupe, qui se sépare en 1994.

Carrière solo
En 1994, Özlem fait la rencontre du chanteur et danseur turc Hakan Peker, qui l'accueille au sein de son propre label et avec qui elle va travailler sur son premier album solo, intitulé Kime Ne. Ce dernier parait en janvier 1996 et est acclamé par la critique. Le premier single de l'album, Aşk Herşeyi Affeder Mi ? ("L'amour pardonne-t-il tout ?"), écrit par Barlas Erinç, se hisse au sommet des charts. L'album présente aussi d'autres succès, tels que Duvaksız Gelin ("Mariée sans voile") et Herkes Şanslı Doğmuyor ("Tout le monde ne nait pas chanceux"). Par des paroles engagées, dans un registre rock et brisant certains tabous, Özlem se démarque en tant qu'artiste féminine et attire l'attention.

Pour son deuxième album, elle change complètement de genre musical : Öz, sorti en février 1998, est le tout premier album entièrement électronique enregistré en Turquie. Ce changement de genre musical ne satisfaisant pas le label d'Hakan Peker, c'est vers la célèbre maison de disque Istanbul Plak (ayant travaillé avec d'autres artistes très populaires, tels que Tarkan) que se tourne Özlem Tekin. Elle sort avec le même label son troisième album intitulé Laubali, mêlant les musiques populaires occidentales et orientales dans l'instrumentation ou encore dans les mélismes d'Özlem (dans le titre Yazmamışlar par exemple).

Après une pause musicale d'environ 2 ans, l'album Tek Başıma ("Toute seule") parait en 2002. Arborant des sonorités plus acoustiques, la chanteuse y aborde les thématiques de l'amour mais aussi de l'indépendance des femmes, en atteste son titre Dağları Deldim ("J'ai percé les montagnes"). En 2005, Özlem sort sont 5ème album intitulé 10987654321, avec de nouveaux un changement radical de son genre musical puisque ce disque évolue dans des sonorités hard-rock. Cette année-là, elle est la musicienne de rock turque s'étant produit le plus en concert.

En 2010 sort son avant dernier album intitulé Bana Bi'şey Olmaz, où l'on retrouve la chanson Sil Baştan, écrite pour la série du même nom (dans laquelle Özlem jouera). Dans cet album, la chanteuse reprend une très célèbre chanson anatolienne folklorique du nom de Hey Onbeşli. Son dernier album, Kargalar, date de 2013 et aborde des thématiques plus sombres. La chanteuse s'étant retirée de la vie artistique aux alentours de 2018. Une forêt est nommée en son honneur pour célébrer ses 10 ans de carrière : Özlem Tekin-Bahar Ormanı ("La forêt printanière d'Özlem Tekin).

Carrière sur grand et petit écran
Sur la chaîne privée turque Kanal D, Özelm Tekin présente dès 2000 sa première émission télévisée intitulée Yaz Rüzgarı ("Vent d'été"). A l'antenne 5 jours par semaine, ses émissions d'une heure une ont une forte audience.

En 2004, elle s'illustre aussi dans le genre de la comédie musicale avec Mucizeler Komedisi ("La comédie des miracles"), où elle tient le rôle principal. Bien que partageant l'affiche avec des acteurs très célèbres, elle est encensée par la critique, cette dernière allant jusqu'à la qualifier "d'artiste complète". En 2008, elle présente un autre show télévisé sur la chaîne Kral TV, une des chaînes musicales les plus populaires en Turquie. Ce programme se nomme Hiperaktif ("Hyperactif"), d'après son propre caractère.

De 2002 à 2015, c'est dans une douzaine de films et séries télévisées que l'on retrouve la chanteuse turque. Ayant étudié le théâtre au lycée, on la demande aussi, en 2007, sur une pièce intitulée "Who is it ?" ("Qui est-ce ?") où elle joue avec le comédien turque Metin Serezli. La pièce est représentée durant pas moins de 7 mois, et ce dans toute la Turquie.

Discographie

Kargalar
Label : Ateş Müzik (2013).

Titres :
 Kargalar
 Asker
 Kiyamet
 Ay
 Sebepsiz Savaş
 Dünyam
 Tarlalar
 Kargalar Remix
 Dünyam Remix
 Asker Remix

Bana Bi'şey Olmaz
Label : Sony Music (2010).

Titres :
 Bana Bi'şey Olmaz
 Kimse Bilmez
 Yatağım Boş
 Şikayetim Var
 Sen Anla
 Yüzde Seksen
 Erkekliğime Ver
 Vur Beni
 Aslan Yarim
 Sil Baştan
 Kimse Bilmez (Acoustic)

109876543210
Label : Istanbul Plak (2005).

Titres:
 Değmez
 Gezegen X
 Cinayet
 Belki
 Dene
 Kaf Dağı
 Aşk Yangın
 A) Şık
 Aşinayım Firara
 Adımı Söyle

Tek Başıma
Label : Istanbul Plak (2002).

Titres :
 Kimbilir
 Dağları Deldim
 Hep Yek
 Oof
 Kırıldım
 Deli Gibi
 Onun İçin
 Aşka Dair
 İki Adım
 Daa

Laubali
Label : Istanbul Plak (1999).

Titres :
 Laubali
 Vurma
 Biri Var
 Biberi Bol
 Bu Kalp
 Kumdan Kaleler
 Yazmamışlar
 Ve Olamadı Aşk
 Sorma
 Beni Yakan Aşkın
 Bir yaz Günü

Öz
Label : Istanbul Plak (1998).

Titres :
 Bahar
 Öz
 Yol
 Saat
 Paparazzi
 Tarlalar
 Duvar
 Dünya
 Çok
 Hiç

Kime Ne
Label :  Peker Müzik (1996).

Titres :
 Aşk Her Şeyi Affeder mi
 Sebepsiz Savaş
 Duvaksız Gelin
 Yar Bana Varmadı
 Kime Ne
 Herkes Şanslı Doğmuyor
 Niye Bana Bu Ceza
 Adresler Karıştı
 Var mı Yan Bakan
 Gel Bu Yaz

Filmographie

Films

 Sonsuz Bir Ask (2015)

 Mavi Pansiyon (2011)

 Kaledeki Yalnizlik (2011)

 Le saltimbanque (2006)

 O Simdi Asker (2003)

Séries télévisées

 Acayip hikayeler (2012)
 Bizim Yenge (2011)
 Fesupanallah (2007)
 Maçolar (2006)
 Biçak sirti (2005)
 Sil bastan (2004)
 Karaoglan (2002)

Comédie musicale

 Mucizeler komedisi (2004)

Pièce de théâtre

 "Who is it ?" (2007)

Féminisme
Les productions musicales d'Özlem Tekin sont le résultat de son expérience personnelle en tant que femme. Il s'agit d'un aspect très important de sa musique, qui lui permet de donner, selon elle, l'énergie nécessaire à leur interprétation. Elle se voit et se chante en tant que femme forte, "capable d'utiliser une perceuse" (dans son titre Dağları Deldim ("J'ai percé les montagnes"). La montagne est une métaphore des difficultés et des inégalités rencontrées par les femmes tout au long de leur vie).

Ainsi, bien que s'étant essayée à de nombreux genres musicaux différents, tous ses albums abordent des thématiques du quotidien sous le prisme du féminisme. En mettant en évidence son caractère et sa forte personnalité, elle incite les femmes à ne pas rester passives face aux difficultés de la vie. Ayant réussi à bâtir une carrière autour de la musique et du cinéma, Özlem Tekin, "hyperactive" et "artiste complète", s'est érigée en tant que modèle à suivre pour de nombreuses jeunes femmes dans son pays.

Notes et références

Bibliographie

Chanteuse turque
Chanteur de rock
Auteur-compositeur-interprète turc

Özlem Tekin


James Clayton Dobson yngri (fæddur 21. apríl 1936), einnig þekktur sem Jim Dobson, er bandarískur rithöfundur, sálfræðingur og stofnandi kristnu íhaldssamtakanna Focus on the Family sem hann var í forsvari fyrir til ársins 2010. Á níunda áratugnum var hann einn áhrifamesti talsmaður íhaldssamra kristinna samfélagsgilda í Bandaríkjunum. Þó svo að hann hafi aldrei verið vígður til prests var hann titlaður "áhrifamesti trúarleiðtogi bandarísku þjóðarinnar" af The New York Times á meðan Slate lýsti honum sem arftaka trúarleiðtoganna Jerry Falwell og Pat Robertson.

Dobson var fyrirferðarmikill í mörgum átakamálum sem tengjast bandarísku menningarstríðunum (e. Culture Wars), átökum um menningu og samfélagssáttmála Bandaríkjanna sem rekja má til sjöunda áratugarins, ris hinnar Nýju vinstrihreyfingar og gagnmenningarinnar (e. Counter Culture). Dobson taldi að kynfrelsisbylting sjöunda áratugarins hefði bæði getið af sér femínisma og klámvæðingu sem ógnuðu fjölskyldunni sem væri hornsteinn samfélagsins.

Uppvöxtur og ferill
Dobson fæddist þann 21. apríl 1936 í Shreveport í Louisiana. Faðir hans, James Dobson eldri (1911–1977), var trúboði og ferðaðist aðallega um Suð-Vesturríki Bandaríkjanna. Trúarbrögð léku stóran þátt í lífi hans allt frá bernsku. Hann sagði einu sinni við blaðamann að hann hefði lært að biðja áður en hann lærði að tala og segist hafa gefið Jesú líf sitt þriggja ára að aldri, til að bregðast við altariskalli frá föður sínum.

Dobson lærði klíníska sálfræði. Hann trúði því að hann hefði fengið köllun til að starfa sem sálfræðingur fyrir Jesú Krist. Hann stundaði grunnnám í Pasadena College (nú Point Loma Nazarene University) og gegndi stöði fyrirliða í tennisliði skólans. Árið 1967 útskrifaðist Dobson með doktorsgráðu í sálfræði frá Háskólanum í Suður-Kaliforníu. Næstu 14 ár starfaði hann við deild Keck-læknadeildar háskólans. Um tíma starfaði Dobson sem aðstoðarmaður Paul Popenoe hjá Institute of Family Relations, miðstöð hjónabandsráðgjafar, í Los Angeles.

Dobson varð fyrst þekktur eftir útgáfu bókarinnar Dare to Discipline (1970), þar sem hann hvatti foreldra til að beita líkamlegum refsingum til að aga börn sín. Félagslegar og pólitískar skoðanir Dobson hafa gríðarlega mikil áhrif meðal margra evangelískra kirkjusafnaða í Bandaríkjunum.

"Focus on the Family"
Árið 1977 stofnaði Dobson samtökin Focus on the Family, sem veittu kristna hjónabandsráðgjöf. Focus on the Family framleiddi meðal annars samnefndan útvarsþátt þar sem Dobson veitti innhringjendum ráð og svaraði spurningum um ýmis fjölskyldumál, þar á meðal barnauppeldi og sambúð hjóna. Þátturinn var sendur út daglega og naut gríðarlegra vinsælda í Bandaríkjunum og víða um heim. Focus on the Family gaf einnig út bækur og tímarit, auk þess að standa fyrir fundum og fyrirlestrum.

Á áttunda áratugnum varð Dobson einn áhrifamesti talsmaður kristinna íhaldsmanna sem voru að rísa til áhrifa innan Repúblíkanaflokksins. Árið 1981 stofnaði Dobson samtökin Family Research Council til þess að berjast fyrir kristnum samfélagsgildum á hinum pólítíska vettvangi.

Meðferðarhugsjón Dobson á kristinni sálfræði, sem fræðimenn telja hafa hjálpað milljónum kristinna Bandaríkjamanna að aðlagast síðfemínísku menningarmynstri. Nálgun sem virtist árangursríkara en reiði-stíll Falwells við að heyja menningarstríð gegn femínisma. Í lok áttunda áratugarins sagði Dobson starfi sínu lausu sem sálfræðingur við læknadeild háskólans í Suður-Kaliforníu, þar sem hann "sá af eigin raun hvernig skilnaður, misnotkun og aðrar tegundir fjölskylduátaka rífa líf fólks í sundur." Hann kvaðst sannfærður um að tilgangur lífsins væri að verja hefðbundna fjölskyldueiningu. Hann stofnaði í kjölfarið Focus on the Family til að hjálpa til við að spyrna við kynferðislegri byltingu, kynfrelsisbyltingu sem hann lýsti sem: "skyndilegu siðrofi án hliðstæðu í mannkynssögunni."

Focus on the Family stóð fyrir útvarpsþætti sem var ólíkur öllu sambærilegu kristilegu útvarpsefni, með því að taka reglulega símtöl frá mönnum sem brotnuðu saman og grétu í beinni útsendingu.

Dobson laðaði að sér kvenkyns áhorfendur, með nálgun sinni á málefnin út frá "kristinni visku". Hann fékk póst í bílförmum frá konum sem leituðu ráða hjá honum varðandi persónuleg mál af ýmsum toga. Hann réð hóp kvenkyns ritara til að bregðast við þessu yfirþyrmandi magni pósts og kom á laggirnar símaráðgjöf. Þegar Dobson flutti Focus on the Family til Colorado Springs árið 1991 störfuðu fleiri en þúsund manns hjá honum við ráðgjöf í síma og póstleiðis. Ráðgjafaþjónustan var gríðarlega arðbær, en bréfahöfundar og innhringjendur greiddu gjarnan félagsgjöld til Focus on the Family og versluðu bækur og tímarit Dobson um sama efni, Focus.

Hugmyndafræði
Dobson notaði ráðgjafaþáttinn óspart til að koma pólitískum skoðunum sínum á framfæri. Konur hringdu bugaðar inn vegna klám-fíknar eða framhjáhalds eiginmanna, en Dobson brást við með því að útskýra í þaula hvernig breyskleiki eiginmannanna stafaði af menningarlegri rotnun sem væri að rífa niður kjarnafjölskylduna, kynfrelsisbyltingunni og femínisma. Konurnar fengu leiðbeiningar um hvernig væri best að endurhæfa fjölskylduna og verða undirgefnari eiginmönnum sínum. Haft er eftir Dobson; "Vinsamlegast skiljið að ég trúi staðfastlega á biblíulegulega undirgefni kvenna, eins og lýst er í Efesusbókinni og annars staðar í ritningunni," En það er ekki það sama að vera sjálfsörugg og undirgefin eiginmanni sínum, og að láta einfaldlega vaða yfir sig." Framsetningin í ráðleggingum hans var ætíð á þá leið að valdefla konur.

Dobson lagði mikla áherslu á meðfæddan mun kynjanna og taldi að viðurkenning á þessum "líffræðilega grunni" væri lykilinn að farsælu hjónabandi. "Fyrsta Mósebók segir okkur að skaparinn hafi búið til tvö kyn, ekki eitt, og að hann hannaði hvert kyn í ákveðnum tilgangi. Hve leiðinlegt það væri ef kynin væru eins, eins og róttæku femínistarnir hafa reynt að segja okkur!"  Áhrif Dobson voru gríðarleg og milljónir kristinna íhaldsmanna tóku upp hefðbundnar hugmyndir Dobson um hjónabandið, og að það farsæld þess væri fyrst og fremst byggð á íhaldssömum kynhlutverkum.

Fordæming á The Last Temptation
Kvikmynd Martins Scorsese, The Last Temptation of Christ, olli mikilli reiði meðal kristinna íhaldsmanna í Bandaríkjunum, en hún er talin leggja áherslu á mannlega bresti Krists og erfiðleika. James Dobson fordæmdi myndina harðlega, eftir að viðurkenna að hafa ekki séð hana, og sagði opinberlega að: "hún virtist vera mesta guðlastið og grimmasta árásin á kirkjuna og málstað Krists í sögu skemmtanaiðnaðarins."

Tilvísanir

Bandarískir sálfræðingar
Repúblikanar

James Dobson


The Stand Cricket Club (Stand CC) was established in 1853. The club's ground is situated between Hamilton Road and Higher Lane in Whitefield, Bury, Greater Manchester. The club were founder members of the North Western Cricket league, which became the Lancashire and Cheshire Cricket League. In 1992 they became a member of the Central Lancashire League. Between 1993 and 2004, Stand CC had limited success (highest position 4th 1995), but in 2005, they moved into the Lancashire County League (LCL) for the 2005 season. Since joining the LCL the club have won the Walkden Cup (2008), the Hulme Trophy (2009), the 2nd XI Last Six Competition (2010) and the 3rd XI League, and the Bryden Trophy (2006, 2007, 2008). The Stand Cricket Club were founder members of the Greater Manchester Cricket League in 2016, winning the Second Division as champions and the First Division Title in 2018.

In the 2019 season, the club ran three senior teams and five junior teams (U9s, U11s, U13s, U15s, and U18s).

First Class players have included Warren Hegg of Lancashire County Cricket Club and England, Norman McVicker of Warwickshire Cricket Club, Leicestershire Cricket Club, and Hugh Milling of Ireland.

Club honours list

1XI
1941 Lancashire and Cheshire Champions
1951 Lancashire and Cheshire Champions
1961 Lancashire and Cheshire Champions and Walkden cup winners Saville Whittle Shield winners
1962 Walken Cup Winners
1986 Lancashire and Cheshire Division Two Runners Up
1988 Hough Shield Winners
1989 Hough Shield Runners Up
2008 Walkden Cup Winners  MOM S Catterall
2016 Greater Manchester Cricket League Division Two Champions
2018 Greater Manchester Cricket League Division One Champions
2023 T20 winners

2XI
1977 Hulme cup winners
1985 Lancs and Cheshire 1st Division Champions
1985 Hulme cup runners Up
1988 Lancs and Cheshire 2nd Division Champions
2009 Hulme Trophy Winners MOM D. Foreman
2009 LCL Sportsman's Trophy
2010 LCL Last Six Competition Winners
2016 GMCL 4th Division Promotion
2019 GMCL 3rd Division Promotion

3XI
1982 North Manchester 3rd Division Winners Stokes Cup winners
1983 Hodgson Cup Runners up
1990 North Manchester 2nd Division Runners Up
1991 Hodson Cup Winners MOM B. McVicker
1999 North Manchester 3rd Division Runners Up
2002 Stokes Cup Runners Up
2003 CLL Division and Cup winners
2006 LCC Division winners
2007 LCC Division winners
2008 LCC Division winners
2019 GMCL Division C winners

U18s
1978 Greenhaugh Cup Runners up
1979 Division Runners up
1980 Greenhaulgh Cup winners
1984 Division Winners and Greenhalgh Cup Winners
2007 Greenhaugh Cup Winners

Other awards

2009 LCL Sportsmanship Trophy

Professionals and Overseas Amateurs

Professionals
1981         Jim Kenyon          (Eng)
1982         Jim Kenyon          (Eng)
1983         Jim Kenyon          (Eng)
1984         Jim Kenyon          (Eng)
1985         Steve Burnage       (Eng)
1986         Dave(Percy)Parsons  (Eng)
1987         Dave(Percy)Parsons  (Eng)
1988         Dave(Percy)Parsons  (Eng)
1989         Franny Daly         (Eng)
1990         Franny Daly         (Eng)
1991         Dave Townley        (Aus)
1992         Andy Williams       (Eng)
1993         Michael J Warden    (Aus)
1994         Michael J Warden    (Aus)
1995         Michael J Warden    (Aus)
1996         Michael J Warden    (Aus)
1997         Michael J Warden    (Aus)
1998         Michael J Warden    (Aus)
1999         Sampath             (SL)
2000         Brad Flegg          (SA)
2001         Brad Flegg          (SA)
2002         Martin Hegg         (Eng)
2003         Martin Hegg         (Eng)
2004         John Seedle         (Eng)
2005         John Seedle         (Eng)
2006         Trent Scott         (Aus)
2007         Trent Scott         (Aus)
2008         Naranjan Kumara     (SL)
2009         Amila Wethhassinghe (SL)
2010         Amila Weththasinghe (SL)
2011         James Cutt          (Eng)
2012         No Professional
2013         No Professional
2014         No Professional
2015         Chandi Kumara       (Pak)
2016         Ali Azmat           (Pak)
2017         Ali Azmat           (Pak)
2018         Geshan Wimaladharma  (SL)
2019         N. Nawella           (SL)
2020         Chris Williams       (Eng)
2021         Chris Williams(Eng)
2022        Chris Williams (Eng)
2023         Chris Williams (Eng)

Overseas Amateurs

1984          Dave Townley        (Aus)
1993          Geoff Nelson        (Aus)
1994          Dean Temple         (Aus)
1995          Dean Temple         (Aus)
2001          Josh McClean        (Aus)
2012          Brett Ernst         (Aus)
2014          Brett Ernst         (Aus)
2018          J. Sukhon           (NZ)
2019          J. Sukhon           (NZ)
2022          D.Faram (Aus)
2023.         D.Faram (Aus)
Dean Temple broke and held the amateur batting record for the number of runs scored in the 1995 season
Michael J Warden took over 600 wickets

References

External links
 Official website
 Lancashire Cricket Club Scorecard Archive

Central Lancashire League cricket clubs
Sport in the Metropolitan Borough of Bury
1853 establishments in England

Stand Cricket Club


An Chaetopogon fasciculatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Friedrich Link, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni August von Hayek. An Chaetopogon fasciculatus in nahilalakip ha genus nga Chaetopogon, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: C. f. prostratus.

Mga kasarigan

Chaetopogon

Chaetopogon fasciculatus


frakcija (kemija)
frakcija (politika)
frakcionaštvo
In-The-Go, glazbeni sastav iz Splita, prvotnog imena Frakcija
frakcijska destilacija
Frakcija Crvene armije

Frakcija


Badhamiopsis cavifera ist eine Schleimpilzart aus der Ordnung der Physarida. Sie ist nur von einem einzigen Fund aus Japan bekannt.

Merkmale
Die 0,3 bis 0,4 Millimeter im Durchmesser messenden, creme-weiß glänzenden Fruchtkörper sind polsterförmige Sporokarpe, an der Oberfläche mit vielen punktartigen Vertiefungen.

Das Peridium ist gelb-braun und mit weißem Kalk besetzt. Das Capillitium besteht aus einfachen, verzweigten oder etwas netzartig ausfallenden, dunkelbraunen Röhren, die an den Verbindungsstellen verdickt und an den Vertiefungen der Oberfläche mit dem Peridium verwachsen sind. Sie sind nur spärlich mit Kalkkörnchen besetzt. Die Sporen sind blass grau, an der Oberfläche dicht mit dunklen, bis zu 0,5 Mikrometern langen Stacheln besetzt und messen 13,5 bis 15 Mikrometer.

Verbreitung
Badhamiopsis cavifera ist nur von einem Einzelfund aus Japan bekannt.

Systematik und Forschungsgeschichte

Die Art wurde 1988 durch Neeltje Elizabeth Nannenga-Bremekamp und Yukinori Yamamoto erstbeschrieben. Sie gilt als der Gattung Diderma nahestehend.

Nachweise

Fußnoten direkt hinter einer Aussage belegen die einzelne Aussage, Fußnoten direkt hinter einem Satzzeichen den gesamten vorangehenden Satz. Fußnoten hinter einer Leerstelle beziehen sich auf den kompletten vorangegangenen Text.

Myxogastrien
Myxogastria

Badhamiopsis cavifera


Arroyomolinos de León, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en çok nüfusa sahip olan, ülkenin güneybatı köşesindeki Endülüs otonom bölgesinin 8 eyaletinden Portekiz ve Atlas Okyanusu'na kıyısı bulunan Huelva eyaletine bağlı belediyesi. Arroyomolinos de León belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 1.078 kişidir.

Arroyomolinos de León


An Eragrostis glutinosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Olof Swartz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Bernhard von Trinius. An Eragrostis glutinosa in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis glutinosa


Christin Ulrich (* 19. September 1990 in Schmalkalden) ist eine ehemalige deutsche Gewichtheberin, die in der 58- oder 63-kg-Gewichtsklasse startete.

Leben
Christin Ulrich wohnte in Leimen und trainierte dort am Bundesleistungszentrum bei Thomas Faselt. Sie erlernte im Alter von 12 Jahren das Gewichtheben in Breitungen (Thüringen). 2004 wechselte sie auf die Jan-Amos-Comenius-Sportmittelschule in Chemnitz und absolvierte diese erfolgreich. Bereits 2007 wurde sie in Pavia/Italien dreifache Jugend-Europameisterin. Im Oktober 2007 trat sie der Bundeswehr als Sportsoldatin bei. Seit dem Jahr 2009 startete Ulrich für den ASV Ladenburg. Sie ist mehrfache deutsche Meisterin in verschiedenen Gewichts- und Altersklassen. International erreichte sie im Erwachsenenbereich bei den Europameisterschaften 2012 Platz fünf. Mit einer Zweikampfleistung von 199 Kilogramm qualifizierte sich Ulrich für die Olympischen Spiele in London. Hier landete sie mit neuen deutschen Rekorden auf Rang Dreizehn. Im Februar 2013 zog sie sich vom Leistungssport zurück.

Zu ihren international bedeutsamen Leistungen zählen:
 Europameisterschaften 2007 (Senioren): 10. Platz der 58-kg-Klasse in der Gesamtwertung mit 186 kg (83 kg + 103 kg)
 Europameisterschaften 2007 (Jugend): drei 1. Plätze der 63-kg-Klasse mit 191 kg (85 kg + 106 kg)
 Europameisterschaften 2008 (Senioren): 14. Platz der 63-kg-Klasse mit 181 kg (81 kg + 100 kg)
 Europameisterschaften 2008 (Junioren): 5. Platz der 63-kg-Klasse mit 194 kg (85 kg + 109 kg), 2. Platz im Stoßen der 63-kg-Klasse mit 109 kg
 Weltmeisterschaften 2011: 15. Platz der 58-kg-Klasse mit 199 kg (88 kg + 111 kg)
 Europameisterschaften 2012: 5. Platz der 58-kg-Klasse mit 203 kg (90 kg + 113 kg), 4. Platz im Stoßen der 58-kg-Klasse mit 113 kg
 Olympische Sommerspiele 2012: 13. Platz der 58-kg-Klasse mit 207 kg (93 kg + 114 kg), zugleich neue deutsche Bestleistungen

Einzelnachweise

Weblinks
 Kurzportrait beim BVDG
 Kurzporträt beim Team London Metropolregion Rhein-Neckar
 Foto von den Olympischen Spielen 2012
 Foto Forst 2011

Gewichtheber (Deutschland)
Deutscher
Person (Rhein-Neckar-Kreis)
Geboren 1990
Frau
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012

Christin Ulrich


Str8 off tha Streetz of Muthaphukkin Compton es el segundo y último álbum de estudio del rapero estadounidense Eazy-E, lanzado el 30 de enero de 1996 por la discográfica Ruthless Records, diez meses después de su muerte relacionada con el SIDA. Contiene los sencillos "Just tah Let U Know" y "Tha Muthaphukkin Real", y fueron las últimas grabaciones de Eazy-E.

Información del disco
Este álbum originalmente iba a ser un doble disco titulado Temporary Insanity que iba a ser lanzado en 1993 y tendría 60 canciones, pero debido a la rivalidad con Dr. Dre, Eazy descarta ese proyecto y lanza It's On (Dr. Dre) 187um Killa. Solo 14 temas nuevos e inéditos fueron publicados. Algunas de las canciones sin publicar fueron remezcladas y aparecieron en el EP del 2002, Impact Of A Legend.

En una entrevista que aparece en el documental de Lil Eazy-E, The Life and Timez of Eric Wright, Eazy-E menciona la colaboración de artistas importantes en este álbum como Bootsy Collins, Guns N' Roses, Tupac Shakur, Notorious B.I.G., Ice-T, Too Short, entre otros.

La canción "Wut Would You Do" fue un diss dirigido a Death Row Records. La canción hace comentarios sobre Dr. Dre, y otros artistas relacionados como Snoop Dogg y Tha Dogg Pound.

Lista de canciones

Posicionamiento

Posiciones de fin de año

Referencias

Álbumes de 1996
Álbumes póstumos
Álbumes en inglés


Klemen Lavrič (født 12. juni 1981) er en slovensk tidligere fodboldspiller. Han nåede 25 kampe og seks scoringer for det slovenske landshold.

Sloveniens fodboldlandshold

|-
|2004||3||0
|-
|2005||4||1
|-
|2006||6||1
|-
|2007||11||4
|-
|2008||1||0
|-
!Total||25||6
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Slovenien

Klemen Lavrič


E-type asteroids  are asteroids thought to have enstatite (MgSiO3) achondrite surfaces. They form a large proportion of asteroids inward of the asteroid belt known as Hungaria asteroids, but rapidly become very rare as the asteroid belt proper is entered. Some are quite far from the inner edge of the asteroid belt, such as 64 Angelina. They are thought to have originated from the highly reduced mantle of a differentiated asteroid.

Description
E-type asteroids have a high albedo (0.3 or higher), which distinguishes them from the more common M-type asteroids. Their spectrum is featureless flat to reddish. Probably because they originated from the edge of a larger parent body rather than a core, E-types are all small, with only three (44 Nysa, 55 Pandora, 64 Angelina) having diameters above 50 kilometres and no others above 25 kilometers (the biggest three also orbit atypically far, c. 3 AU, from the Sun). Aubrites (enstatite achondrite meteorites) are believed to come from E-type asteroids, because Aubrites could be linked to the E-type asteroid 3103 Eger.

This grouping may be related to the Xe-type of the SMASS classification.

E-Belt

The E-type asteroids of the Hungaria family are thought to be the remains of the hypothetical E-belt asteroid population.  The dispersal of most of that hypothetical E-Belt might have been caused by the outward migration of the gas giants of the Solar System according to simulations done under the Nice model – and these dispersed E-Belt asteroids might in turn have been the impactors of the Late Heavy Bombardment.

Exploration
On September 5, 2008, ESA's robotic spaceprobe Rosetta visited the E-type asteroid 2867 Šteins.  Spectral data from the spacecraft confirmed the asteroid was composed mainly of iron-poor minerals such as enstatite (magnesium-rich pyroxene), forsterite (magnesium-rich olivine) and feldspar.

See also
Asteroid spectral types
L-type asteroid
S-type asteroid
X-type asteroid
2867 Šteins

References

Asteroid spectral classes

E-type asteroid


Doğal Dil İşleme, yaygın olarak NLP (Natural Language Processing) olarak bilinen yapay zekâ ve dilbilim alt kategorisidir. Türkçe, İngilizce, Almanca, Fransızca gibi doğal dillerin işlenmesi ve kullanılması amacı ile araştırma yapan bilim dalıdır.

Uzman Sistemler ve Doğal Dil İşleme
NLP yani Doğal Dil İşleme, doğal dillerin kurallı yapısının çözümlenerek anlaşılması veya yeniden üretilmesi amacını taşır.Bu çözümlemenin insana getireceği kolaylıklar, yazılı dokümanların otomatik çevrilmesi, soru-cevap makineleri, otomatik konuşma ve komut anlama, konuşma sentezi, konuşma üretme, otomatik metin özetleme, bilgi sağlama gibi birçok başlıkla özetlenebilir. Bilgisayar teknolojisinin yaygın kullanımı, bu başlıklardan üretilen uzman yazılımların gündelik hayatımızın her alanına girmesini sağlamıştır. Örneğin, tüm kelime işlem yazılımları birer imlâ düzeltme aracı taşır. Bu araçlar aslında yazılan metni çözümleyerek dil kurallarını denetleyen doğal dil işleme yazılımlarıdır.

Batı dillerinde SAPI (Microsoft şirketinin konuşma sentezleyici üretmek amacı ile satışa sunduğu geliştirici program) tabanlı Konuşma sentezleyici bileşenleri, yazılımcıların multimedia (çoklu ortam) sunuları hazırlamaları için hizmete sunulmuştur.

Konuşma ve komut anlama yazılımları ise gelecekte insan ve bilgisayar arasındaki klavye, fare gibi veri girişi aygıtlarını ortadan kaldıracak yazılımlardır. Bu gelişmeler makine-insan iletişiminde yeni ve devrimci değişimlere yol açacak ve bilgisayarların daha çok insan tarafından kabul görmesine yol açacaktır.

Yapay Zekâ ve Doğal Dil İşleme
Gelecekte, konuşma sentezleyiciler ve konuşma anlama alanındaki gelişmeler ve makine-insan iletişiminin gelişmesi, insanın makineden beklentilerini yükseltecektir. İnsanlar makinelerin kendisini anlamalarını isteyecek, karmaşık kullanımı olan makineler pazar bulamayacaktır. Giderek gelişen ve insanı anlayan makinelerin daha zeki olması insanın yaşam kalitesini yükselteceğinden, vazgeçilmez olması kaçınılmazdır. Zeki makine kavramı, yapay zekâ çalışmalarının hızlanmasına yol açmıştır. Geleceğin en önemli sektörlerinden biri olan yapay zekâ ile insanın iletişim kuracağı tek araç dildir.

Dil, insanoğlunun uygarlaşmasını sağlamakla kalmamış, onun zekâsının doğada daha önce görülmemiş şekilde parlamasını sağlamıştır.Kültür dediğimiz insanlık birikimi, dil kullanan ve iletişim kuran insanın sosyalleşme sürecinin ürünüdür.

Dilin Matematik Modeli
Dilin işlenmek üzere çözümlenebilmesi için, matematik modelinin oluşturulması gerekmekteydi.

Genişletilmiş Geçiş Ağları
ATN Genişletilmiş Geçiş Ağları (Augmented Transition Network),Woods tarafından 1970 ve 1973 yılları arasında geliştirilmiş bir yaklaşımdır.

Genişletilmiş geçiş ağları (GGA) üç bileşenden oluşur:

 En az başlangıç ve son (/s) durumları olan sonlu sayıdaki durumlar kümesi,
 Belli bir metindeki mümkün olan harflerden oluşan alfabe (e),
 Sonlu sayıdaki bir durumdan diğer bir duruma geçişi sağlayacak geçişler kümesi.

Genişletilmiş geçiş ağlarında, bir durumdan diğer bir duruma geçmek için gerekli harf okunur ve bu harf geçilecek olan duruma geçmek için gereken harfle karşılaştırılır; uygun ise diğer duruma geçilir. Geçiş ağlarında doğru bir yol, bir başlangıç durumundan başlayıp, son duruma ulaşan geçişler sağlandığında tamamlanır. Harflerin birbirine eklenmesiyle oluşan metin, ağın kabul etmesi için verilen metin ise, bu metin ağ tarafından kabul edilmiş demektir.

Yanda: "Bal" metnini kabul eden Genişletilmiş Geçiş Ağı.

Fonetik ve fonoloji
Fonetik, konuşulurken, dil, gırtlak, ses telleri, damak, dişler ve dudaklar ile çıkarılan sesleri ve bu seslerin dil ile olan ilişkilerini tanımlamak için kullanılan bir terimdir.Doğal dillerde anlam ayırıcı olarak kullanılan en küçük ses fondur (phon) dur. Fonetik terimi bu kökten gelmektedir.

Fon kavramı evrensel değildir ve her dilde farklı seslere kaşılık gelir. Farklı dillerdeki fonların tek ortak özelliği ayırıcı temel sesler olmalarıdır.Sesle ifade edilen dili, yani konuşmayı kaydetmek için yazı icad edilmişti.Konuşmayı yazı ile ifade etmek için ses birim veya fonları harflerle eşleştirmek gerekmekteydi. Bazı dillerde, örneğin Türkçe, Fince ve Japoncada, sesbirimler doğrudan harflere karşılık gelmektedir. Bu tip dillere fonetik diller denir.İngilizce, Almanca, Fransızca gibi dillerde ise Fonlar harflere kaşılık gelmezler.Bu yaklaşımın yerine uluslararası olarak geçerliliği olan fonetik bir alfabe ses birimleri ifade etmek için kullanılır. Ses birimlerin simgesel olarak ifade edilmesi sonucu olusan simgeler fonem (phoneme) olarak adlandırılır. Bir başka deyişle aslında fonemlerin seslendirilmesiyle ses birimler (phon) oluşur.

Dildeki ses birimler belirlenirken iki yaklaşım kullanılır.Bunlar,

 Parçalı sesbirimler (segmental) ve,
 Parçalarüstü ses birimler (supra-segmental, prosodic) dir.

Dilin morfolojisi
Dil bilime terim olarak 1859 yılında August Schleicher tarafından kazandırılan morfoloji, dilde biçimi oluşturan ögelerin türlerini tanımlamak ve özetle dil bilgisi kuralları denen biçimsel ögelerin sınıflandırmasını yapmaktır.

Morfolojik çözümlemede analitik yaklaşımlar
Doğal dil işleme çalışmalarında anlam bütünsel çözümleme yapabilmek için, bazı yaklaşımlar belirmiştir. Bu yaklaşımlar aşağıdaki süreçlerden oluşur.

Sözdizimsel (sentaktik) analiz
Sözdizimsel analiz, sözdizimini (syntax) veya cümleyi oluşturan morfolojik ögelerin hiyerarşik kurallara uyumunu karşılaştırarak ölçümlemektir. Böylece söz dizimin anlamlı olup olmadığının ölçülebilmesi için düzenleyici bir süreç gerçekleşmiş olur.

Türkçede cümleler en genel şekliyle özne, nesne ve yüklem bileşenlerinden oluşur. Cümleye eklenmek istenen anlamlar arttıkça cümleler, özne, yer tamlayıcısı, zarf tamlayıcısı, nesne ve yüklem gibi bileşenleri içerir.Ayrıca cümlenin anlamını kuvvetlendiren cümle dışı bileşenler de (bağlaç, edat, vb) cümlede bulunabilir.Bunlara örnek olarak "ile, için, ama, çünkü" kelimeleri verilebilir. Türkçede özne ile yüklem cümlenin temel bileşenleridir ve genelde tüm cümlelerde yer alırlar. Yer tamlayıcısı, zarf tamlayıcısı, nesne gibi bileşenler bazı cümlelerde yer almayabilirler veya bazı cümlelerde sadece biri, bazılarında sadece ikisi bulunabilir. Bu bileşenlerin cümle içindeki sıralanışları da değişebilir.

Bilgisayarla doğal dilin modellenmesinde anlamsal analizden önce kelimelerden oluşturulan yapının cümle olup olmadığının test edilmesi faydalıdır.Bu işlem sentaktik eşleştirme işleminde anlamsız eşleşmelerin önlenmesine faydalı olur.

Yandaki Şekil : Sözdizimsel Analiz.

Simgeler: Ö: özne, D: dolaylı tümleç, Z: zarf tümleci, N: nesne, Y: yüklem, İG: isim grubu, SG: sıfat grubu, İN: isim nesnesi, SN: sıfat nesnesi, DZ: diğer zarflar, S: sıfat, İ: isim, ZB: zaman belirteçleri, T: tamlayan, TN: tamlanan, ZM: zamir, NE: nesne eki, TE: tamlayan eki, TNE: tamlanan eki, KE: kip eki, ZE: zaman eki, DE: dolaylı tümleç eki, EF: ek fiil

Anlambilimsel (semantik) analiz
Anlambilimsel analiz, sözdizimini oluşturan morfolojik ögelerin ayrılması, yani sözdizimsel analiz ile anlam taşıyan kelimelerin sınıflandırılması işleminden sonra gelen anlamlandırma veya anlama sürecidir.Bu süreçte anlam taşıyan kelimelerin, ekler ve cümle hiyerarşisi içindeki konumlarının saptanması sayesinde birbirleri ile ilişkileri kurulabilir. Bu ilişkiler anlam çıkarma, fikir yürütme gibi ileri seviye bilişsel fonksiyonların oluşturulmasında ham bilgi olarak kullanılacaktır.

Yapay konuşma
Morfolojik çözümleme aşamalarından sonra sözdizimsel kurgu veya yapay konuşma süreci ile yapay zekâ ya veya uzman sistemlere iletişim becerisi kazandırılacaktır. Sözdizimsel çözümlemenin tersi süreçlerden oluşan birleştirme sürecinde, önceki süreçlerde ele geçen bilgi yine morfolojik kurallar dahilinde birleştirilir.

Ayrıca bakınız
Doğal dil üretme

Kaynakça

 Vasif Nabiyev - Yapay Zekâ: Problemler, Yöntemler, Algoritmalar, 764 say., Seçkin, Ankara, 2005
 Devrim Çamoğlu - D.U.Y.G.U. Projesi araştırma tezleri.
 Ünal Çakıroğlu - (KTU) Şekiller, Sözdizimsel Analiz ve matematik model bölümü

Dış bağlantılar
 İTÜ Doğal Dil İşleme Takımı
 Stanford Üniversitesi Doğal Dil İşleme Öbeği
 Survey of the State of the Art in Human Language Technology
 Natural Language Processing Group at the Johns-Hopkins University
 DNLP - Dalhousie Natural Language Processing Group
 2004 International Workshop on Natural Language Understanding and Cognitive Science
 CLAC: Computational Linguistics At Concordia
 TCC: Cognitive and Communication Technologies (TCC) at ITC-Irst
 YTÜ Doğal Dil İşleme Araştırma Grubu
 Fatih Ü. Doğal Dil İşleme Grubu
 Cognitive Science Society of Trakya (CSST)

Doğal dil işleme


بلدية بلج الحسناء أو بلش الحسناء أو فيليس-روبايو , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 7.037 نسمة.

توأمة
لفيليس-روبايو اتفاقيات توأمة مع كل من:
 أورتيغويرا
 أورانج (فوكلوز)

أعلام
 فلورينسيو اماريلا
 خافيير شاكون

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

بلش الحسناء


Gao Zhunyi (født 21. august 1995) er en kinesisk fodboldspiller.

Kinas fodboldlandshold

|-
|2017||2||0
|-
!Total||2||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Kina

Gao Zhunyi


În chimie, deprotonarea este un proces de transfer al unui proton (H+) la un atom, o moleculă sau un ion de la un acid Brønsted-Lowry, formându-se baza conjugată a acestuia.

O specie chimică ce poate atât să accepte, cât și să doneze un proton, se numește specie amfoteră. Un exemplu este molecula de apă H2O, care prin protonare formează ionul hidroniu H3O+, iar prin deprotonare formează ionul hidroxid OH−.

Vezi și
 Dehidrogenare
 Constantă de aciditate
 Mecanism de reacție
 Proton
 Protonare

Referințe

Mecanisme de reacție
Reacții acido-bazice

Deprotonare


Articles with hCards

ඔටාරා ගුණවර්ධන යනු ශ්‍රී ලාංකික ව්‍යවසායකයෙක්, සත්ව සුභසාධන උපදේශකයෙක්, සංරක්‍ෂකයෙක් සහ දානපතියෙකි .  ඇය ODEL, Embark සහ Otara පදනමේ නිර්මාතෘවරියයි.

මුල් ජීවිතය සහ අධ්‍යාපනය
ඔටාරා ඩෙල් ගුණවර්ධන 1964 අගෝස්තු 30 වන දින ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹදී නෝමන් සහ ඩෙලිසියා ගුණවර්ධනට දාව තුන්වැනි දරුවා ලෙස උපත ලැබුවාය.  ඇයගේ පියා එයිට්කන් ස්පෙන්ස් හි හිටපු සභාපතිවරයෙකු වූ අතර ඇගේ මව, ඩෙලිසියා, ආබාධ සහිත දරුවන් සඳහා චිත්‍රා පටුමග පාසල ආරම්භ කළාය.

ගුණවර්ධන කොළඹ CMS කාන්තා විද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ අතර,  එහිදී ඇය රට නියෝජනය කරමින් මලල ක්‍රීඩා සහ පිහිනුම් ක්‍රීඩාවන්හි දස්කම් දැක්වූවාය. ගුණවර්ධන ඔහියෝ හි බෝලිං ග්‍රීන් රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ජීව විද්‍යාව පිළිබඳ උපාධියක් ලබා ඇත.

නිවාඩුවක් ගත කරමින් ගෙදර යන අතරතුර, ඇය විලාසිතා නිරූපිකාවක්  කළා - විශ්ව විද්‍යාලයෙන් උපාධිය ලැබීමෙන් පසු ඉහළ පෙළේ සන්නාම සහ ජාත්‍යන්තර ඇඟලුම් නාමාවලි සඳහා රූගත කිරීම් කළාය.

වෘත්තීය
1989 දී ගුණවර්ධන කම්හලේ අතිරික්ත ඇඟලුම් සහ ඇඟලුම් ඇගේ මෝටර් රථයේ සිට පවුලේ අයට සහ මිතුරන්ට විකිණීමට පටන් ගත්තේය.    1990 දී ඇය සිය පළමු වෙළඳසැල වන ODEL, කොළඹ ඩික්මන්ස් පාරේ  විවෘත කළ අතර 2010 වන විට කොළඹ පුරා වෙළඳසැල් දහඅටකින් සමන්විත විය.

2007 දී ගුණවර්ධන විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ පාරිසරික හා වනජීවී සංරක්ෂණය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන ලාභ නොලබන සංවිධානයක් වන ඔටාරා පදනම දියත් කරන ලදී.  2007 දී ඇය එම්බාර්ක් නම් විලාසිතා සන්නාමය ද දියත් කළාය, එයින් ලැබෙන ආදායමෙන් කොටසක් ජලභීතිකා රෝගය තුරන් කිරීම, සුනඛ එන්නත් කිරීම, වන්ධ්‍යාකරණ සැත්කම්, බලු පැටවුන් දරුකමට හදා ගැනීම සහ තුවාල වූ වීදි සුනඛයන් රැකබලා ගැනීම සඳහා පරිත්‍යාග කරන ලදී.

2010 පෙබරවාරි මාසයේදී ඇය ODEL පොදු සීමිත වගකීම් සමාගමක් බවට පත් කළ අතර එය කොළඹ කොටස් වෙළෙඳපොළේ ලැයිස්තුගත කළ පළමු විලාසිතා සිල්ලර ව්‍යාපාරය බවට පත් විය.  2014 සැප්තැම්බර් 11 දින ගුණවර්ධන එම්බාර්ක් වෙත අවධානය යොමු කිරීම සඳහා ODEL PLC හි ඇයගේ සියලුම කොටස් Softlogic Group වෙත විකුණා ඇත.

2015 වසරේ එම්බාර්ක් සිය ප්‍රථම හුදකලා වෙළඳසැල ගාල්ලේ විවෘත කළ අතර ඉන් අනතුරුව කැන්ඩි සිටි සෙන්ටර්, බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපළ සහ කොළඹ ඩික්මන්ස් පාරේ අමතර වෙළඳසැල් තුනක් විවෘත කරන ලදී.  2017 සැප්තැම්බර් මාසයේදී Embark සිය දහවන වෙළඳසැල K-Zone Ja-Ela හි විවෘත කරන ලදී.

උපදේශනය
2015 දී ගුණවර්ධන විසින් යෝජිත සත්ත්ව සුභසාධන පනත් කෙටුම්පත බලාත්මක කරන ලෙස රජයෙන් ඉල්ලා  ව්‍යාපාරයක් දියත් කරන ලද අතර එය අත්සන් 100,000 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ලබාගෙන එකල එම පනත් කෙටුම්පතට කැබිනට් අනුමැතිය ලබා ගැනීමට හේතු විය. මෙය රට තුළ සමාජ හේතු සඳහා පෙත්සම් නිර්මාණය කිරීමේ ප්‍රවණතාවක් ඇති කළේය.  ඇය සත්ත්ව සුබසාධන පනත් කෙටුම්පතේ පුනර්ජීවනය සහ යෝග්‍යතාවය වෙනුවෙන් දිගටම පෙනී සිටින අතර, එය සම්මත කිරීම දිගටම එකතැන පල්වෙමින් පවතී.

2016 දී ඇය දෙහිවල සත්වෝද්‍යානයට එරෙහිව ව්‍යාපාරයක් දියත් කළ අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සත්වෝද්‍යානය වන සතුන් රඳවා තබා ගැනීමේ තත්ත්වය වැඩිදියුණු විය.

2020 දී, ඇය දේශීය, පරිසර හිතකාමී, සදාචාරාත්මක මූලාශ්‍ර, කෲරත්වයෙන් තොර සහ තිරසාර නිෂ්පාදන අලෙවි කරන ශ්‍රී ලාංකික ව්‍යවසායකයින් සහ කුඩා ව්‍යාපාර ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා Who We Are,   අන්තර්ජාල වේදිකාවක් දියත් කළාය.

සම්මාන සහ පිළිගැනීම
ගුණවර්ධන ශ්‍රී ලංකාවේ සහ ජාත්‍යන්තර වශයෙන් පුළුල් පිළිගැනීමක් ලබා ඇත.

 2000 - ජේසීස් ශ්‍රී ලංකාවේ විශිෂ්ටතම තරුණ පුද්ගලයා
 2001 - ශ්‍රී ලංකා වාණිජ හා කර්මාන්ත සම්මේලනය (FCCISL) 2001 වසරේ ව්‍යවසායකයා සම්මානය
 2002 - Zonta Woman of Achievement සම්මානය
 2007 - Alankara Jewelry, Alankara සන්නාම තානාපතිගේ මුහුණ
 2008 - ඩලස්-හැමිල්ටන් ව්‍යවසායකත්ව ශාලාවට ඇතුළත් කරන ලදී, 2009 පන්තියේ බෝලිං ග්‍රීන් රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයේ කැපී පෙනෙන නවෝත්පාදකයෙකු ලෙස; දකුණු ආසියානු කලාපීය සංස්ථාවේ (SAARC) ජයග්‍රහණ පිළිබඳ කාන්තාව;  සිල්ලර නායකත්ව සම්මානය, Asia Retail Congress, India;  Saabstance කාන්තාව, Saab කාර්, සිංගප්පූරුව; ලෝක සත්ව දිනය, ශ්‍රී ලංකා තානාපති 2008 දී ලෝක සත්ව දින තානාපති - ශ්‍රී ලංකාවේ ගෞරවය පිරිනමන ලදී
 2009 - මනුෂ්‍යත්වය සඳහා වාසස්ථාන සඳහා ශ්‍රී ලංකා සුහද තානාපති; Colombo Jewellery Stores, Dior සන්නාම තානාපති
 2010 - ශ්‍රී ලංකා උද්‍යාන විද්‍යාත්මක හා වෘක්ෂලතා සංරක්ෂණ සංගමය විසින් ඕකිඩ් ( Dendrobrium Otara ) නමින් නම් කරන ලදී;  හත්වන US Stevie Awards for Women in Business  ජයග්‍රාහකයා 'හොඳම කාන්තා ව්‍යවසායිකාව' සම්මානය
 2013 - Echelon සඟරාවේ 'ශ්‍රී ලංකාවේ බලවත්ම කාන්තාව' ලෙස නම් කර ඇත,  'The Sri Lanka Rich List 2013' හි ලැයිස්තුගත කර ඇත; ඇයගේ පුද්ගලික වෙබ් අඩවිය වන www.otara.lk 2010 වසරේ ලංකා වසම් රෙජිස්ට්‍රි කාර්යාලය විසින් පවත්වන ලද 'හොඳම පුද්ගලික වෙබ් අඩවිය' සම්මානය ප්‍රථම වරට දිනා ගන්නා ලදී
 2014 - ව්‍යාපාරික ක්ෂේත්‍රයේ ඇයගේ ජයග්‍රහණ සහ රටට කළ මෙහෙවර වෙනුවෙන් කාන්තා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී මණ්ඩලය විසින් 'රටේ ප්‍රමුඛ කාන්තාවක්' ලෙස තෝරාගෙන ගෞරවයට පාත්‍ර වීම; මිහිකත හෝරාව ශ්‍රී ලංකා තානාපති.
 2017 - Business Today විසින් 'Passionate 2017'.
 2018 - වසරේ කාන්තාව සම්මානය, කළමනාකරණ කාන්තා (WIM) ලෝක බැංකු සමූහයේ සාමාජික IFC සමඟ හවුල්කාරිත්වයෙන්.  LMD හි 2018 ශ්‍රී ලංකාවේ හොඳම ව්‍යාපාරිකයින් 50 දෙනාගේ A-ලැයිස්තුවෙහි විශේෂාංග කර ඇත.

පෞද්ගලික ජීවිතය
1990 දී ගුණවර්ධන රාජු චන්දිරාම් සමඟ විවාහ වූ අතර,  ඇයට පුතුන් දෙදෙනෙකු සිටි අතර, ඔවුන් උපත ලැබුවේ 1994 සහ 2000 දීය. මෙම යුවළ 2006 දී වෙන් විය.  චන්දිරම් ඔඩෙල් හි ජ්‍යෙෂ්ඨ විධායක නිලධාරියෙකු ලෙස සේවය කළ අතර ඔවුන්ගේ දික්කසාදයෙන් පසුව 2005 මැයි සිට 2008 මාර්තු දක්වා ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සේවයේ අධ්‍යක්ෂවරයෙකු ලෙස කටයුතු කළේය.

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 Embark
 Otara Foundation
ජීවමාන ජනයා
1964 උපත්
Pages with unreviewed translations

ඔටාරා ගුණවර්ධන


Mramorizacija papira slikarska je tehnika koja može proizvesti uzorke slične glatkom mramoru ili drugim vrstama kamena odnosno uzorcima dobivenim tehnikom mokume gane na metalu. Uzorci su rezultat boje koja pluta na običnoj vodi ili viskoznoj otopini, a zatim se pažljivo prenosi na upijajuću površinu, poput papira ili tkanine. Kroz nekoliko stoljeća ljudi su nanosili mramoru slične uzorke na različite površine. Često se koristi kao površina za pisanje za kaligrafiju, a posebno za korice knjiga. Dio privlačnosti ove tehnike je to što je svaki otisak jedinstven te je u tom smislu tehnika srodna momotipiji.

Postupak
Postoji nekoliko metoda za izradu mramoriziranih papira. Plitka posuda se napuni vodom, a razne vrste tinte ili boje pažljivo se nanose na površinu kistom za tintu. Različiti aditivi ili kemikalije poput tenzida koriste se kako bi se pomoglo plutanju boje. Postupak se ponavlja sve dok se površina vode (ili neke guste tekućine) ne prekrije koncentričnim prstenovima ili razlivenim linijama. Plutajućim bojama se zatim pažljivo manipulira bilo puhanjem u njih izravno ili kroz slamku, raspršivanjem boja ili pažljivom uporabom ljudske kose za miješanje boja. Složenije se uzorke najčešće dobiva korištenjem posebnih češlju sličnih alata. Danas postoji i izrazito pojednostavljena verzija tehnike koja koristi pjenu za brijanje u spreju kao podlogu.

Povijest
Postoje različite verzije podrijetla tehnike. Smatra se da tehnika potječe iz Kine, no spominju se i Japan, Uzbekistan, Indija, Pakistan, Perzija i druge zemlje. Oko XII stoljeća u Japanu je postojala umjetnost zvana suminagashi (jap. plutajuća tinta). Šintoistički redovnici koristili su ovu tehniku za stvaranje dizajna na papiru i tkanini. Strast prema ovoj umjetnosti bila je toliko raširena da je zahvatila japanskog cara i njegove dvorjane.

U Turskoj se tehnika pojavila u 7. stoljeću. Naziv ebru počeo se koristiti tek tri stoljeća kasnije. Turski majstori toliko su ovladali ovom tehnikom da su osim apstraktnih i cvjetnih uzoraka mogli stvarati i realistične slike. U Europi se tehnika pojavila negdje u XVII stoljeću.

Izvori

Bibliografija
Miura, Einen (1991). The Art of Marbled Paper: Marbled Patterns and How to Make Them. Kodansha International. ISBN 4-7700-1548-8.

Vanjske poveznice
Art of the Marbler, 1970 film - Bedfordshire Record Office of Cockerell marbling

 The International Marbling Network

Slikarske tehnike

Mramorizacija papira


Estisk Ingermanland er et mindre område i de vestligste dele af Ingermanland, som kom under estisk styre efter Freden i Tartu den 2. februar 1920.

Grænser

Området var mod vest begrænset af floden Narva og i øst af en linje fra Finske Bugt mod øst til Kullaåen lige syd for Bolsjoje Kuzemkino, derfra sydover langs Kullaåen og videre en bue mod floden Luga, derfra mod vest vest til søen Peipus.

Administrative forhold

Estisk Ingermanland bestod af Narva, Kose (senere Piiri) og Skarjatina  (senere Raja) sognekommuner og hørte administrativt til Vaivara sogn.

Vaivara sogns område 1919–1925 omfattede landsbyerne: Bolšaja Mokred, Bolšaja Žerdjanka, Bolšoje Zagrivje, Dolgaja Niva, Hannika, Karstula, Konduši, Kukin Bereg, Kuritšek, Malaja Mokred, Maloje Zagrivje, Odrasaare, Olga-Risti, Otradnoje, Perevolok, Popovka, Pustoi Konets, Radovel, Saarküla, Skarjatina Gora, Ust-Žerdjanka, Vanaküla, Väiküla.

Kirkeligt hørte de historiske områder og landsbyer: Uusi Arsia, Uusi-Feodormaa, Hanike, Kalliviere, Karstala, Kullaankylä, Magdeburg, Uusi-Ropsu, Räkälä, Saarkylä, Tervola (Smolka), Vanhakulä, Väikylä til Kalliviere kirkesogn.

Narva vald (kommune), den nordligste, hørte ved valget til de estiske parlament (Riigivolikogu) i 1938 til 73. valgkreds, som valgte Elmar-Aleksander Lehtmets, og Piiri ja Raja vald, de to sydligste, hørte til 66. valgkreds, som valgte Aleksander Ossipov.

Det administrative ansvar for forholdene og overvågning af grænseegne hørte fra 20. februar 1939 under minister Ants Oidermaale.

I sit direktiv af 28. februar 1936 understregede lederen for forsvaret, Johan Laidoner, at området hinsides Narva-floden burde holdes uopdyrket og tyndt befolket. Skovområder skulle derfor bevares for at begrænse bosættelsen. Man skulle virke for, at de lokale russere skulle blive loyale borgere i staten Estland..

Befolkningsforhold

I henhold til folketællinger i 1922 og 1934 var befolkningsfordelingen således:

*Andre omfatter voter, finner, ingrere, tyskere, svenskere, letter m.fl.
kilde: Edgar Mattisen: Eesti-vene piir; ILO 1993; s. 85

I henhold til en undersøgelse fra 1941 var befolkningsfordelingen på landsbyer denne:

Kilde: Noormets, s. 98f

Finsk kultur

Till forskel fra de andre dele af Ingermanland blomstrede den finske kultur op i dette område efter 1920. Centralfigur i denne udvikling var Leander Reijo (også Reijonen og Reiju) fra Kullankylä, senere kaldt "Ingermanlands Konge". Man oprettede finske skoler og udgav et stencileret finsk tidsskrift. I Kallivieri blev i 1920 opført en kirke, som fik en finsk præst. Sproget blev renset for russiske låneord. Kallivieri forsamling havde 1928 ca 1.300 indbyggere.

Området blev ramt meget hårdt under 2. verdenskrig, hvor mange flygtede til Finland og i en del tilfælde videre til Sverige, og hele byer blev jævnet med jorden. Kirken i Kallivieri blev lukket i 1940 og nedrevet i 1948.

Efter 1944 blev Estisk Ingermanland besat af Sovjetunionen, og der efter er områdets finske præg stadig mere udtyndet.

I dag indgår området i Leningrad oblast, Rusland.

Noter

Eksterne henvisninger
Tiit Noormets: "Eesti Ingerimaa" (Tuna 2, 2013,; s. 96-104)

Ingermanland

Estisk Ingermanland


هركولانيوم  مدينة رومانية قديمة، تقع في جنوب إيطاليا بالقرب من مدينة بومبي الأثرية على مشارف
خليج نابولي، تعرضت المدينة إلى الدمار إثر ثوران بركان فيزوف الهائل عام 79م والذي أدى إلى تدميرها وتدمير جارتها بومبي، حيث لقي بسسبه العديد من الأهالي مصرعهم، وقد عثر في حفريات عام 1981 على 150 هيكلا عظميا بالقرب من الشاطئ يحتمل أنهم كانوا ينتظرون سفينة تنقذهم من البركان الهائج، وكانت هركولانيوم أصغر مساحة من بومبي ولكن أهلها كانوا أكثر ثراءً.

التقليد القديم يربط بين المدينة وبين البطل الإغريقي الشهير هيراكليس ويعتقد أن اسم المدينة اشتق من هذا البطل الأسطوري.

مصادر

 مكتبة هركولانيوم

أماكن مأهولة أسست في الألفية الأولى قبل الميلاد
أماكن مأهولة انحلت في 79
أماكن مأهولة انحلت في القرن 1
أماكن مأهولة سابقا في إيطاليا
اكتشافات أثرية في 1738
انحلالات سنة 79
إركولانو
بلدات شاطئية في كامبانيا
بلدات ومدن رومانية في إيطاليا
تأسيسات الألفية 1 ق م في إيطاليا
جبل فيزوف
متاحف في روما القديمة في إيطاليا
متاحف وطنية في إيطاليا
متنزهات أثرية
مدن رومانية
مدن مدمرة
مواقع أثرية في كامبانيا
مواقع التراث العالمي في إيطاليا
مواقع رومانية في كامبانيا
هرقل (أسطورة)

هركولانيوم


My World  fue el primer álbum en vivo de un concierto de Lavigne, filmado en Buffalo (New York), en la última noche de su gira de cinco semanas por América del Norte, llamada "Try to Shut Me Up Tour". El DVD ha vendido más de 70.000 copias en Canadá, recibiendo séptuple certificación de Platino. En Brasil, llegó a la cima de las listas, registrando más de 50 000 ejemplares vendidos, lo que le valió la certificación de platino RIAA, por ser el noveno DVD más vendido en 2003, de acuerdo con ABPD.

My World contiene todas las canciones de Avril Lavigne hasta ese momento, incluyendo sus canciones favoritas del primer álbum, como "Complicated", "I'm With You", "Losing Grip" y "Sk8er Boi", además de nuevas canciones y el cóver de la canción de Bob Dylan, Knockin' on Heaven's Door". El DVD contiene 68 minutos de concierto, así como escenas detrás de bastidores de la gira por 24 ciudades de EE.UU., Europa y Japón. Este álbum de video fue el más vendido hasta entonces por la discográfica BMG y el cuarto ese año en todo el mundo, de acuerdo a IFPI.

El DVD consiste de 16 canciones que Lavigne interpretó en su primera gira Try to Shut Me Up Tour en el HSBC Arena en Buffalo, New York. La myoría de las pistas son de su álbum debut, Let Go, mientras 2 de las canciones son cóvers. Tiene también un lado B-side. En el CD en vivo, 3 canciones son cóvers, con un sencillo.

Contenido del DVD

Lista de canciones de la sección "Try to Shut Me Up Tour (Buffalo NY concert)"

Características especiales (Bonus)

Lanzamiento de edición con CD
Algunas ediciones posteriores del DVD contienen un CD. Todas las canciones son grabaciones en vivo, excepto el tema "Why", el cual hasta ese momento sólo había aparecido en el lado B del sencillo en CD "Complicated".

Lista de canciones

Recepción de la crítica

Adam Gonshor del sitio web "And pop", dijo que todos los artistas deberían realizar y lanzar un proyecto como "My World" de Avril Lavigne, con características adicionales y canciones grabadas en los conciertos, porque es el molde perfecto a seguir para todos los DVD de música.

El DVD se venden en Canadá más de 70 000 ejemplares por lo tanto recibir un certificado siete veces platino por la CRIA, llegó a Brasil en la 3 ª posición de los más vendidos y más tarde grabó más de 50 000 ejemplares de recibir Disco de Platino pela ABPD, y en 2003 fue el noveno mejor DVD de venta del país. el DVD también ha sido certificado Disco de Platino, Australia por 15 000 ejemplares vendidos por ARIA, e na Argentina en un 40 por mil copias vendidas de acuerdo con CAPIF.

Certificaciones y ventas

|}

Premios

Referencias

Álbumes de Avril Lavigne
Álbumes de Estados Unidos de 2003
Álbumes en vivo de 2003
Videoálbumes de Avril Lavigne
Videoálbumes de 2003

My World (álbum de Avril Lavigne)


Carlos Fidalgo (nascido em Queluz, 16 maio 1987) è um voleibolista português.

Ele fez parte da Seleção Portuguesa de Voleibol Masculino .

Observação

links externos

Naturais de Sintra
Voleibolistas de Portugal

Carlos Fidalgo


An Bulbostylis bodardii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sheila Spenser Hooper. An Bulbostylis bodardii in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis bodardii


Conform Legii 29/2000, Ordinul Meritul pentru Învățământ (în grad de Mare Ofițer, Comandor, Ofițer și Cavaler) este o decorație care se poate acorda cetățenilor români sau străini, personal didactic, de cercetare științifică și alte categorii de personal, care au merite deosebite în dezvoltarea învățământului de diferite tipuri, niveluri și forme de organizare și în cercetarea științifică sau au contribuit la strângerea legăturilor dintre instituțiile de învățământ din străinătate și cele din România. Instituțiile și unitățile de învățământ de prestigiu din țară sau din străinătate, care au o vechime de cel puțin 50 de ani, pot fi decorate, în mod excepțional, cu Ordinul Meritul pentru Învățământ.

Medalia Meritul pentru Învățământ este o decorație ce se acordă cetățenilor români sau străini, personal didactic și alte categorii de personal, pentru rezultate meritorii în promovarea învățământului de diferite tipuri, niveluri și forme de organizare și în asigurarea condițiilor optime pentru buna desfășurare a procesului de învățământ.

Note

Ordine, decorații și medalii ale României

Meritul pentru Învățământ


John Spencer Stanhope (1787-1873) est un propriétaire terrien et antiquaire anglais.

Biographie
Fils de Walter Spencer-Stanhope, il est né le 27 mai 1787. Il s'inscrit à Christ Church, Oxford en 1804. Vers 1807, il est à Édimbourg et rejoint la Speculative Society .

Spencer Stanhope, après avoir voyagé, passe les années 1810 à 1813 en tant que prisonnier de guerre français des Français. Il est détenu pendant deux ans à Verdun, autorisé à visiter Paris, puis remis en liberté. Il voyage avec Thomas Allason en Grèce. Sur la base des recherches effectuées là-bas, il publie Topographie illustrative de la bataille de Platées en 1817 . En 1816, il ajoute aux marbres d'Elgin du British Museum un morceau de la frise du Parthénon qu'il a achetée en Grèce .

Avec un domaine également à Horsforth, Spencer Stanhope réside à Cannon Hall, dans le Yorkshire. Il meurt le 8 novembre 1873. Il est membre de la Royal Society (FRS) et de la Society of Antiquaries of London.

Famille
Stanhope épouse en 1822 Elizabeth Wilhelmina Coke, fille de Thomas William Coke,  comte de Leicester. Ils ont deux fils, Walter Spencer-Stanhope (1827-1911) et John Roddam Spencer Stanhope et quatre filles. Anna Wilhelmina épouse l'avocat Percival Pickering et est la mère d'AMW Stirling et de Percival Spencer Umfreville Pickering. Eliza Anne épouse Richard St John Tyrwhitt. Anne Alicia et Louisa Elizabeth restent célibataires.

Références

Liens externes

Membre de la Society of Antiquaries of London
Membre de la Royal Society
Décès en novembre 1873
Naissance en mai 1787
Décès à 86 ans

John Spencer Stanhope


TSG 1899 Hoffenheims kvindeafdeling blev etableret i 2007 og startede i de lavere rækker og rykkede op i Bundesligaen i 2013.

I sæsonen 2012/13 kæmpede klubben for at oprykke til 1. Frauen-Bundesligaen, efter mange år i 2. Bundesliga, i den direkte duel på sidste spilledag mod elevatorholdet fra 1. FC Köln. Foran 3.050 tilskuere, satta kampen også ny tilskuerrekord for ligaen, spillede holdene uafgjort 3-3, hvilket var nok til at sikre klubben oprykning til landets bedste kvindelige fodboldrække. I løbet af sæsonen spillede også den tyske landsholdslegende Birgit Prinz flere gange.

De efterfølgende sæsoner formåede Hoffenheim at etablere sig som et midterhold i ligaen. Først en niendepladsen i oprykningsåret og derefter i sjetteplads 2014/15-sæsonen. I sæsonen 2019/20 overraskede klubben, hvor man for første gang sluttede på tredjepladsen i ligaen. Tredjepladsen i 2020/21-sæsonen betød også kvalifikation til UEFA Women's Champions League 2021-22 for første gang. Her vandt man kvalifikationskampene samlet mod svenske FC Rosengård og deltog derved i turneringens gruppespil. Holdet endte på en samlet tredjeplads med 9 point. Dette var lige præcis ikke nok at avancerer til kvartfinalen da engelske Arsenal W.F.C., der trods pointlighed, havde en bedre målscorere. I gruppespillet mødte klubben derudover også spanske FC Barcelona og danske HB Køge.

Aktuel trup

Resultater

Forklaring

Referencer

Kvindefodboldklubber i Tyskland

TSG 1899 Hoffenheim (kvinder)


RAF Transport Command was a  Royal Air Force command  that controlled all transport aircraft of the RAF. It was established on 25 March 1943 by the renaming of the RAF Ferry Command, and was subsequently renamed RAF Air Support Command in 1967.

History

Second World War
During the Second World War, it at first ferried aircraft from factories to operational units and performed air transport.  Later it took over the job of dropping paratroops from Army Cooperation Command as well.  Transport Command was the only RAF command in to which aircrew originating in the Caribbean were not posted due to the fact that they might be required to fly to the United States where racial discrimination was legally entrenched at the time.

In June 1944 the Command was made up of No. 38 Group RAF; No. 44 Group RAF; No. 45 Group RAF; No. 46 Group RAF; No. 216 Group RAF; No. 229 Group RAF; No. 114 Wing RAF, and No. 116 Wing RAF at RAF Hendon.

No. 44 Group RAF - HQ at Gloucester
 "In the early days of the North Atlantic route, there was ..at the eastern end ..the Overseas Air Movements Control Unit (OAMCU) which in August 1941 was up-rated to become No 44 Group, thus becoming the second piece of the Transport Command jigsaw. With its Headquarters at Barnwood (near RAF Innsworth) in Gloucester, [the group] organised the receipt of all aircraft arriving from across the Atlantic, as well as the despatch of those going out to the Mediterranean and the Far East; it also co-ordinated the massive influx of USAAF aircraft and crews under Operation Bolero."
 Controlled airfields such as Bramcote (where 105 Operational Training Unit was located), Filton, Hendon, Hurn, Kemble, Llandow, Lyneham, Melton Mowbray, Pershore, Portreath, Prestwick, St Mawgan and Talbenny

No. 45 Group RAF - HQ at Dorval in Canada, (the former Atlantic Ferry Organization)
 No. 112 Wing at Dorval
 No. 113 Wing at Nassau
 became No. 45 Wing for a short time before disbanding

No. 46 Group RAF - HQ at Harrow Weald
 Controlled airfields such as Blakehill Farm
 Units included Nos 233, 512 575 Squadrons

No. 216 Group RAF HQ in Egypt

No. 229 Group RAF HQ at Delhi, India (formed 1943–44); controlled No. 177 Wing

No. 114 Wing RAF - HQ at Accra in the Gold Coast,
 Controlled airfields such as Heliopolis
 Units included No. 284 Wing

No. 116 Wing RAF at RAF Hendon, which supervised scheduled services to India.

On 17 February 1945 No. 87 Group RAF was formed in Paris to control units in Paris and southern France. It was disbanded by being reduced to No. 87 Wing RAF on 15 July 1946.

Accidents

Operating as it did under wartime conditions, Transport Command had a relatively high accident rate. Prominent accidents included a July 1943 crash at Gibraltar, killing the Polish leader General Sikorski and several other senior figures in the exile government; a February 1945 crash in the Mediterranean, killing eleven members of the British delegation to the Yalta Conference; and a March 1945 disappearance over the North Atlantic involving the aircraft formerly used as a private transport by Winston Churchill.

Following these and other losses, in April 1945, concerns were raised in Parliament about the experience of crews and the maintenance of aircraft within Transport Command. One frequent issue reported was that VIP passengers were said to put pressure on crews to fly in difficult conditions; the Air Ministry reported that it had tried to put in place orders to prevent this.

Post war

As the Second World War ended, on 7 May 1945, No. 4 Group RAF was transferred into the command, from Bomber Command, but disbanded in early 1948; No. 44 Group disbanded by being amalgamated into No 46 Group on 14 August 1946; No. 48 Group RAF was established, but then disbanded on 15 May 1946; and No. 216 Group was transferred to RAF Mediterranean and Middle East. On 1 November 1949, No. 47 Group RAF disbanded by being renumbered 46 Group.

Overseas, two groups had been formed in India and Australia towards the end of the war. No. 232 Group RAF disbanded, now in Singapore on 15 August 1946, and 300 Group (24 April 1946 – 7 November 1946) in Sydney.

The Command took part in several big operations, including the Berlin Airlift in 1948, which reinforced the need for a large RAF transport fleet. The Handley Page Hastings, a four-engined transport, was introduced during the Berlin Airlift and continued as a mainstay transport aircraft of the RAF for the next 15 years. In 1956, new aircraft designs became available, including  the de Havilland Comet (the first operational jet transport), and the Blackburn Beverley. In 1959, the Bristol Britannia was introduced, with No. 99 Squadron RAF. No. 511 Squadron RAF was re-formed again at RAF Lyneham on 15 December 1959, as the second squadron to operate the Britannia on long-range trooping flights.

During the 1960s the command was divided into three different forces:
 Strategic Force which operated the Comets, Britannias, VC-10s and Belfasts. Deliveries of the Vickers VC10 to No. 10 Squadron RAF began in December 1966 and ended in August 1968.
 Medium Range Force which operated Beverleys, Hastings and Argosys
 Short Range Force which operated helicopters such as the Bristol Belvedere, Westland Whirlwind and Westland Wessex and fixed wing aircraft such as Scottish Aviation Pioneers, Scottish Aviation Twin Pioneers and Hawker Siddeley Andovers.

During the 1950s and 1960s Transport Command evacuated military personnel from the Suez Canal Zone prior and after the Suez Crisis of October–November 1956; evacuated casualties from South Korea during the Korean War and from the Malaya during the Malayan Emergency; moved essential supplies to Woomera, South Australia, and ferried personnel and supplies out to Christmas Island for the UK's atomic bomb tests. In addition, Transport Command ran scheduled routes to military staging posts and bases in the Indian Ocean region, Southeast Asia and the Far East, to maintain contact between the UK and military bases of strategic importance. It also carried out special flights worldwide covering all the continents bar Antarctica. Many varied tasks were undertaken during the 1950s.

The 1960s saw a reduction of the RAF and a loss of independence of the former functional commands. Transport Command was renamed Air Support Command in 1967.

Other tasks in the 1950s
Operation Becher's Brook was a major operation of Transport Command – the ferrying of 400 Canadair Sabre fighters from North America to the UK, circa 1952. This required pilots and ground crew to be transported to Canada. The Sabres were flown via Keflavik (Iceland) on to Shetland and from there to mainland Scotland.

Transport Command also supported the British North Greenland expedition a research expedition from 1952–54 on the Greenland ice.

Structure

Groups
No. 44 (Ferry) Group RAF was formed on 15 August 1941 at Eastern Avenue, Barnwood, Gloucester within RAF Ferry Command. It moved to Transport Command on 25 March 1943 and controlled non-operational aircraft moving to and from the UK to the south or west. It was disbanded on 14 August 1946 and absorbed into No. 46 Group.

 April 1942 - HQ at Gloucester
 RAF Prestwick = No. 1527 (Beam Approach Training) Flight RAF
 RAF Kemble = No. 1 Overseas Aircraft Preparation Unit RAF & No. 2 Overseas Aircraft Preparation Unit RAF
 RAF Filton = No. 3 Overseas Aircraft Preparation Unit RAF & No. 4 Overseas Aircraft Preparation Unit RAF
 RAF Honeybourne = Ferry Training Unit RAF
 RAF Hurn = No. 1425 (Communication) Flight RAF
 RAF Lyneham = No. 1445 Flight RAF

No. 47 (Transport) Group RAF was formed on 1 January 1945 at The Hall, Milton Ernest, Bedfordshire within Transport Command. It reabsorbed No. 48 (Transport) Group on 1 April 1946, No. 47 moved to RAF Abingdon on 15 April 1948 and was redesignated No. 46 Group on 1 November 1949.

No. 48 (Transport) Group was formed on 29 October 1945 out of No. 47 Group at The Hall, Milton Ernest, Bedfordshire within Transport Command. It was disbanded into No. 47 Group on 15 May 1946.

Wings
During its existence the command supervised a number of wings:

Units
Units included:
 The Airborne Forces Tactical Development Unit was formed at RAF Tarrant Rushton on 1 December 1943 and was disbanded on 14 January 1944 to become the Air Transport Tactical Development Unit. This new unit was then disbanded on 31 August 1945 at RAF Netheravon to become the Transport Command Development Unit. This unit was disbanded at RAF Abingdon on 28 February 1950 to become the Air Transport Development Flight, this new unit was disbanded on 14 October 1951 still at Abingdon to become the Transport Command Development Flight. This unit was disbanded on 8 February 1957 at RAF Benson.
 The Transport Command Aircrew Examining Unit was previously the Aircrew Testing and Grading Unit and was formed on 1 November 1945 at RAF Melbourne. It used a variety of transport aircraft until it was disbanded on 7 August 1946 at RAF Bramcote to become the Transport Command Examining Unit. This unit continued the work of the previous unit until it was disbanded on 23 June 1964 at RAF Benson, the unit then became the Transport Command Examining Staff until 1 August 1967 while still at RAF Benson became the Air Support Examining Unit
 Transport Command Air Support Flight was formed on 1 February 1953 at RAF Abingdon but was shortly disbanded on 14 September 1954 to become No. 1312 (Transport Support) Flight
 Transport Command Communication Flight was initially 'C' Flight of the Metropolitan Communication Squadron RAF and was separated doing May 1946 when it moved to RAF Upavon. At some point it became the Transport Command Communication Squadron and was disbanded on 1 April 1964 and was absorbed by the Western Communication Squadron RAF at RAF Upavon

Aircraft operated

Commanders-in-Chief
Commanders-in-Chief included:

See also
List of aircraft of the Royal Air Force
Royal Air Force station
 List of Royal Air Force commands

References

Citations

Bibliography

 Kenneth Cross, "Transport Command Today," RUSI Journal, 1965 - aircraft types included Hastings, Beverleys, Argosys, Westland Wessex, Andovers, Hawker Hunter ground attack aircraft (under 38 Group), Britannias, Comets (under HQ Transport Command).

 M Milner, Review of Carl A. Christie, "Ocean Bridge: The History of RAF Ferry Command", The Canadian Historical Review, 1997
 Royal Air Force Historical Society Journal No 22

 Wilson, Keith. RAF Transport Command: A Pictorial History. Amberley Publishing Limited, 15/06/2017
 Wynn, Humphrey. Forged in War: A History of Royal Air Force Transport Command, 1943–1967. London: Her Majesty's Stationery Office, 1996. .

External links

Military units and formations established in 1943
Transport Command
Transport units and formations of the Royal Air Force
Military units and formations of the Royal Air Force in World War II
Military units and formations disestablished in 1967
Air force transport commands

RAF Transport Command


Yuta Toyokawa (født 9. september 1994) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashima Antlers og Fagiano Okayama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuta Toyokawa


Agrilus bonariensis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1903.

Referências

bonariensis

Agrilus bonariensis


دييغو بيروتي  (مواليد 26 يوليو 1988 في مورينو - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى روم الإيطالي في مركز الجناح الأيسر كما يجيد اللعب في مركز الجناح الأيمن والوسط المهاجم .

لعب بيروتي لنادي إشبيليه منذ 2007 قبل أن ينتقل إلى نادي جنوى في صيف 2014. وهو الآن يلعب لنادي روما.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
أجنحة كرة قدم
أرجنتينيون من أصل إيطالي
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في تركيا
رياضيون من مقاطعة بوينس آيرس
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو إشبيلية
لاعبو إشبيلية أتلتيكو
لاعبو بوكا جونيورز
لاعبو جنوى
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو ديبورتيفو مورون
لاعبو روما
لاعبو ساليرنيتانا
لاعبو فنار باغجه
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم من مقاطعة بوينس آيرس
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
مواليد 1988
مواليد في بوينس آيرس

دييغو بيروتي


('u sredini') u kulturama Kanaka Maoli (Havaji) i Maohi (Tahiti) osobe su trećeg roda s tradicionalnim duhovnim i društvenim ulogama u kulturi, slično  i samoanski . Povijesno i danas, rod māhū može se po rođenju dodijeliti djevojčici ili dječaku.

Māhū se ne smije miješati s aikāneom, koji su mladi kāne (muškarci) koji su bili ljubavnici i miljenici ali'ija ili poglavara, i koji su imali posebne društvene uloge i rodoslovlja zbog svojih saveza sa svetim tijelima ali'i.

Prema današnjem māhū kumu hula Kaua'i Iki:

Povijest

U pretkolonijalnoj povijesti Hawai'ija, Māhū su bili zapaženi svećenici i iscjelitelji, iako je velik dio te povijesti uklonjen intervencijom misionara. Prvi objavljeni opis māhūa pojavljuje se u dnevniku Bounty-a kapetana Williama Bligha, koji se zaustavio na Tahitiju 1789. godine, gdje ga je upoznao pripadnik "klase ljudi vrlo uobičajenih u Otaheitieu zvane Mahoo ... koji su, iako su sigurno bili muškarac, bili dosta ženstveni."

Preživjeli spomenik ove povijesti su "Čarobnjački kamenčići" iz Kapaemāhūa na plaži Waikiki, koji obilježavaju četiri važna mahua, koji su prvi donijeli iscjeliteljsku umjetnost s Tahitija na Havaje. Njih havajska povjesničarka Mary Kawena Pukui naziva pae māhū ili doslovno red māhūa. Izraz māhū zabunom je definiran u Havajskom rječniku Pukuija i Eberta kao "n. Homoseksualac, bilo kojeg spola; hermafrodit." Pretpostavka o istospolnom ponašanju odražava povezanost spola i seksualnosti koja je bila uobičajena u to vrijeme. Čini se da ideja da su māhū biološki mozaici ne uzima u obzir pojam hermafrodit koji se u ranim izdanjima seksologa i antropologa uglavnom koristio u značenju "pojedinac koji ima atribute i muškog i ženskog spola", uključujući socijalne i ponašajne osobine, ne nužno biološki hibrid ili interspolna jedinka. To je dovelo do toga da su homoseksualne, biseksualne i osobe neskladne s rodom u medicinskoj literaturi bile pogrešno označene kao "hermafroditi".

Kaomi Moe, aikāne kralja Kamehameha III. i māhū, još je jedan primjer iz povijesti.

Godine 1891., kada je slikar Paul Gauguin prvi put došao na Tahiti, autohtono stanovništvo smatralo ga je māhūom zbog njegovog tadašnjeg drečavog načina odijevanja. Njegova slika Papa Moe (Tajanstvena voda) iz 1893. prikazuje māhū kako pije iz malog vodopada.

Misionari na Havajima uveli su biblijske zakone na otoke 1820-ih; pod njihovim utjecajem prvi havajski zakon protiv sodomije donesen je 1850. Ti su zakoni doveli do društvene stigmatizacije mahu na Havajima. Početkom sredine 1960-ih gradsko vijeće Honolulua zahtijevalo je od trans žena da nose značku kojom se identificira kao muškarac.

U Tahitian Journal američkog umjetnika Georgea Biddlea (1920. – 1922.) piše o nekoliko prijatelja māhūa na Tahitiju, o njihovoj ulozi u rodnom tahitijskom društvu i o progonu prijatelja māhūa Naipua, koji je pobjegao s Tahitija zbog kolonijalnih francuskih zakona koji su poslali māhū i homoseksualce na teški rad u zatvor na Novoj Kaledoniji. Rae-rae je socijalna kategorija māhū koja je na Tahitiju počela koristiti 1960-ih, iako je neki māhū kritiziraju kao oštru referencu na seksualni rad.

Tijekom Drugog svjetskog rata američki muškarci i žene u američkoj vojsci susreli su se s māhūima i drugim rodno promjenljivim osobama južnog Tihog oceana, što je pomoglo utjecati na početke oslobođenja gayeva.

U suvremenim kulturama
Osamdesetih godina prošlog stoljeća, Māhū i fa'afafine iz Samoe i drugih queer kultura na Tihom okeanu počeli su se organizirati, dok su māhū i queer pacifički otočani počinjali dobivati međunarodno priznanje na raznim poljima.

Godine 2003., pojam mahuwahine nastao je unutar havajske queer zajednice: māhū (u sredini) + wahine (žena), struktura riječi slična je samoanskoj fa'a (način) + fafine (žena / žena). Pojam mahuwahine nalikuje transrodnom identitetu koji se podudara s havajskom kulturnom renesansom.  Kumu Hinaleimoana Kwai Kong Wong-Kalu pojasnila je:

Značajna suvremena , ili mahuwahine, uključuju aktivisticu i kumu hula Hinaleimoana Kwai Kong Wong-Kalu, kumu hula Kaumakaiwa Kanaka'ole i kumu hula Kaua'i Iki ; i unutar šire māhū LGBT zajednice, povjesničar Noenoe Silva, aktivist Ku'u-mealoha Gomes, pjevač i slikar Bobby Holcomb i pjevač Kealii Reichel.

U mnogim tradicionalnim zajednicama Māhū igra važnu ulogu u nastavljanju polinezijske kulture i podučavanju "ravnoteži ženskog i muškog spola tijekom stvaranja". Suvremeni Māhū nastavlja tradiciju povezivanja sa zemljom, očuvanja jezika te očuvanja i oživljavanja kulturnih aktivnosti, uključujući tradicionalne plesove, pjesme i metode sviranja na kulturno posebnim glazbenim instrumentima. Simbolično tetoviranje također je popularna praksa. Suvremeni Māhū ne mijenjaju svoja tijela onim što bi drugi smatrali operacijom promjene spola, nego kao što se bilo koja osoba u havajskom / tahitijskom društvu različito odijeva za posao, dom i noćne provode.

Snažni obiteljski odnosi važni su u kulturi Māhū, jer su rodbinske veze u svim havajskim/tahitijskim kulturama ključne za opstanak obitelji. Kad je to moguće, Māhū održavaju čvrste odnose sa svojim izvornim obiteljima, često postajući udomitelji nećakinja i nećaka, a zapaženi su kao posebno "suosjećajni i kreativni". Ova sposobnost odgoja djece smatra se posebnom vještinom svojstvenom Māhū ljudima. Māhū također doprinosi njihovim širim obiteljima i zajednicama kroz prikupljanje i održavanje znanja te prakticiranje i podučavanje hula tradicije koje se tradicionalno prenose preko žena.

U situacijama kada su ih njihove obitelji porijeklom odbile zbog homofobije i kolonizacije, Māhū su osnovali vlastite zajednice, podržavajući jedni druge i čuvajući i podučavajući kulturne tradicije sljedećih generacija. U dokumentarnom filmu Kumu Hina, Hinaleimoana Wong-Kalu posjećuje jednu od ovih zajednica staraca u planinama i sastaje se s nekim od Mahhua koji su joj bili učitelji i odabrana obitelj dok je bila mlada.

Poveznice
 Hinaleimoana Wong-Kalu - suvremena haw. māhū, učitelj i havajski kulturni djelatnik
 Kumu Hina (2014) - dokumentarni film o Hinaleimoani Wong-Kalu
 Dvoduh, panindijanski krovni izraz za sve tradicionalne indijanske identitete koji se ne uklapaju u binarne ili heteroseksualne uloge zapadnog spola
 Prava LGBT osoba na Havajima
 Rae-rae

Napomene

Izvori

Vanjske poveznice
Kumu Hina: A Place in the Middle – web stranice o
"Coming Out & Overcoming – A Visit With Hinaleimoana Wong" – intervju sa  Hinaleimoana Wong, Ehu Kekahu Cardwell, od Voices of Truth dokumentarni program Koani Foundation
"The Beautiful Way Hawaiian Culture Embraces a Particular Kind of Transgender Identity" – kratka kolumna "Queer Voices" o temi u  The Huffington Post

LGBT na Havajima

Māhū


Imaste dio, Ímaste dió or Eimaste dio (, meaning 'We are two') is a song by Mikis Theodorakis, the pro-leftist Greek composer and politician.

Background
Ímaste dió was one of the songs written by Mikis Theodorakis for prominent member of the Greek left Andreas Lentakis (1935-1997) towards the end of the 1960s. At the time of the 7 year military dictatorship in Greece this song, whose theme was the torture and isolation of a political detainee in prison, became a major rallying cry of the Greek leftwing political groups. The song is also featured in a comedy by Thanasis Veggos about the forbidden songs in Greece during the time of the Colonels.

Versions
A French version of Eimaste Dio, Nous sommes deux, was popularized by singer Georges Moustaki in the 1970s. A second version was recorded with different lyrics by singer Dalida with the title A chaque fois j'y crois in 1977.

A Swedish version, Två, was recorded by singer Sven-Bertil Taube in 1974.

References

External links
 Page with lyrics and MIDI

Mikis Theodorakis songs
Demis Roussos songs
Songs written by Mikis Theodorakis
1968 songs

Imaste dio


Oliver Wood (21 February 1942 – 13 February 2023) was a British cinematographer, best known for his work on blockbuster action and comedy films such as Die Hard 2, Face/Off, Freaky Friday, Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby, and the Bourne franchise. He collaborated with directors like Paul Greengrass, John Woo, Renny Harlin, Ron Underwood, and Adam McKay, and was nominated for a BAFTA Award for Best Cinematography for The Bourne Ultimatum.

Biography
Wood was born in London on 21 February 1942. At the age of 19, he moved to New York City. His first break came for director Leonard Kastle on cult crime film The Honeymoon Killers (1969) where he used available light to give the dark comedy a newsreel look. He shot numerous B-movies and independent films throughout the late 1970s and 1980s,  frequently collaborating with cinematographers Joseph Mangine and Fred Murphy. He also worked as a camera operator on higher-profile projects including Body Rock (1984) and To Live and Die in L.A. (1985), both of which were shot by Robby Müller. He also became a music video and commercial cinematographer, working for directors like Bob Giraldi and Rupert Wainwright.

His big break came when he was director of photography for 53 episodes of stylish crime drama Miami Vice, serving as the series primary DP between 1987 and 1989. His work on the series caught the attention of producers, enabling him to work on big-budget Hollywood films including Die Hard 2 (1990), Face/Off (1997), U-571 (2000) Fantastic Four (2005), and Anchorman 2: The Legend Continues (2013). He was the original director of photography on the swashbuckling action film Cutthroat Island, but suffered an on-set injury and was replaced by Peter Levy. He also shot the Bourne Trilogy, where he worked with director Paul Greengrass to produce a spontaneous, naturalistic effect, often using multiple cameras, frequently handheld, citing films such as The Battle of Algiers as an influence. He was nominated for a BAFTA for The Bourne Ultimatum (2007).

In 2016, Wood shot the remake of Ben-Hur, directed by Timur Bekmambetov, utilizing GoPro cameras to film the movie's action sequences. His last credit was for Morbius (2022).

Death
Wood died from cancer at his home in Los Angeles, California on 13 February 2023 at the age of 80, eight days before his 81st birthday.

Filmography

Director of photography
Film

Short films

Television

Other credits
Camera operator

Director of Photography: 2nd Unit

Additional photography

References

External links

 Profile
 Selected Resume

1942 births
2023 deaths
Deaths from cancer in California
English cinematographers
English emigrants to the United States
Film people from London

Oliver Wood (cinematographer)


حبيبة بنت خارجة الخزرجية الأنصارية وقيل ان اسمها مليكة الزوجة الرابعة للخليفة أبو بكر تزوجها أبو بكر في المدينة بعد الهجرة. ذكرها أبو بكر للنبي محمد بقوله .

نسبها
 هي : حبيبة بنت خارجة بن زيد بن أبي زهير بن مالك بن امرئ القيس بن مالك بن القيس بن مالك بن ثعلبة بن كعب بن الخزرج بن الحارث بن الخزرج بن حارثة بن ثعلبة بن عمرو بن عامر بن حارثة بن ثعلبة بن غسان بن الأزد بن الغوث بن نبت بن مالك بن زيد بن كهلان بن سبأ بن يشجب بن يعرب بن قحطان، الخزرجية الأنصارية.
 أمها : هزيلة بنت عتبة بن عمرو بن خديج بن عامر بن جشم بن الحارث بن الخزرج بن حارثة بن ثعلبة بن عمرو بن عامر بن حارثة بن ثعلبة بن غسان بن الأزد بن الغوث بن نبت بن مالك بن زيد بن كهلان بن سبأ بن يشجب بن يعرب بن قحطان، الخزرجية الأنصارية.
 أخوها لأمها : سعد بن الربيع بن أبي زهير.

المصادر

وصلات خارجية
 مركز بحوث ودراسات المدينة المنورة.
 الشبكة الإسلامية.

صحابيات
عائلة أبي بكر الصديق

حبيبة بنت خارجة


كوتاتي  هي إحدى مدن مقاطعة سونوما، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 16 يوليو، 1963.

مراجع

الموقع الجغرافي
الموقع الجغرافي للمناطق المحيطة بهذه النقطة هو كالتالي:

أماكن مأهولة أسست في 1963
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مدن كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1963 في كاليفورنيا

مدن في مقاطعة سونوما (كاليفورنيا)

كوتاتي (كاليفورنيا)


An Warczewiczella wailesiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Jacques Édouard Morren. An Warczewiczella wailesiana in nahilalakip ha genus nga Warczewiczella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Warczewiczella

Warczewiczella wailesiana