Die Ybbstaler Voralpen sind die den Lassingalpen nördlich vorgelagerte Gruppe der Ybbstaler Alpen in Niederösterreich, mit kleineren Teilen in Oberösterreich und der Steiermark. Das Bergland ist der Kernbereich der niederösterreichischen Eisenwurzen.

Lage und Landschaft

Die Ybbstaler Voralpen liegen am Nordrand der Alpen, südlich von Amstetten, zwischen dem Oberösterreichischen Ennstal im Westen und dem mittleren Erlauftal im Osten. Während sich weiter südlich, in den Lassingalpen, mit Ötscher und Kräuterin schon hochalpine Stöcke der Kalkhochalpen befinden, sind die Voralpenberge waldige bis almige Höhenzüge mit Mittelgebirgscharakter, die Gipfelhöhen zwischen 1000 und 1500 Meter erreichen, und nur ganz im Westen, zum Gesäuse hin, mit Gamsstein und Voralpe an die 1800er-Marke reichen und alpinere Gipfelfluren zeigen. Die Gruppe kulminiert im Hochkogel des Gamssteinstocks mit

Durchzogen ist das Gebiet von den Talungen der oberen Ybbs, der Schwarzen Ois und dem Oberlauf der Kleinen Erlauf. Am Nordrand finden sich mit Waidhofen an der Ybbs und Scheibbs noch zwei Städte, und am Westrand der Markt Weyer, das Innere der Gruppe ist dünn und kleinstrukturiert besiedelt.

Zum Begriff der Ybbstaler Voralpen
Der Begriff wurde von Hubert Trimmel für seine Gebirgsgruppengliederung für das österreichische Höhlenverzeichnis von 1962 geprägt, und in orographisch definierten Grenzen festgelegt. Sie finden sich nach Trimmel aber als Ybbstaler Alpen angegeben.
Nach den Empfehlungen der Österreichischen Raumordnungskonferenz (ÖROK) umfasst der Raum Ybbstaler Voralpen (Definition 1991, als touristisches Fördergebiet) die südlichen Gemeinden des Bezirks Amstetten inklusive der Statutarstadt Waidhofen an der Ybbs.

Umgrenzung und benachbarte Gruppen

Nach Trimmel, in dessen System sie die Untergruppe Nummer 1820 bilden, umgrenzen sich die Ybbstaler Voralpen:
 im Norden (grob nordostwärts): von Großraming an der Enns (Brücke ) entlang des  Neustiftbachs bis südlich des Bischofbergs (in einer Höhe von ca. ) – Wirtshaus Großau – Nellingbach bis Böhlerwerk (ca. ) – Ybbs aufwärts bis Bhf. Gstadt – Kleine Ybbs/Schwarze Ois bis östlich Ybbsitz – entlang B22 diverse Täler bis Saffen (Brücke )
 zu Flyschzone und Alpenvorland zwischen Enns und Erlauf (Nr. 1870 – bis Bischofberg/Ramingbach Gebiet zwischen Enns und Ramingbach 1871, dann Gebiet zwischen Ramingbach und Ybbs 1872, ab Böhlerwerk Gebiet zwischen Ybbs und Erlauf 1872)
 im Nordosten: Erlauf kurz aufwärts bis Scheibbs
  zur Flyschzone zwischen Erlauf und Traisen (Nr. 1880, namentlich Gebiet zwischen Erlauf und Melk 1881)
 im Osten: weiter Erlauf aufwärts über Neubruck, Kienberg an die Brücke bei den Vorderen Tormäuer
  zu den Türnitzer Alpen (im engeren Sinne Nr. 1830, und zwar bis Neubruck Pichlberg–Statzberg 1838, dann Bergland zwischen Erlauf und Pielach 1836)
 im Süden (grob südwestwärts): Nestelberggraben – Ortleitengraben – Raneck (Passhöhe ) – Lackenhof – Lackenbach abwärts nach Meierhöfen – Ois (Ybbs) über Lunz bis Göstling (Brücke ) – Göstlingbach – Lassing (Passhöhe ca. ) – Mendlingbach – Erzhalden an der Salza
  zu den Lassingalpen (Nr. 1810, und zwar bis Meierhöfen Ötscher 1816, bis kurz vor Göstling Dürrenstein 1815, dann Göstlinger Alpen 1814)
 im Südwesten (weiter südwestwärts): Salza bis zur Mündung bei Großreifling
  zur Hochschwabgruppe (Nr. 1740, und zwar Kalte Mauer 1741)
 im Südwesten (nordwärts): Enns abwärts bis Altenmarkt bei St. Gallen
  zu den Nördlichen Ennstaler Alpen (Nr. 1840, bis Weißenbach Zinödlberg–Haidach 1648, dann kurz Maiereck 1647)
 im Westen (nordwärts): Enns weiter abwärts bis Großraming
  zu den Windischgarstener und Reichraminger Alpen (Nr. 1650, bis Kleinreifling Bodenwies–Kühberg 1654, dann Almkogel–Ennsberg 1655)

Nach ÖROK hat die Region die Nummer 045, und umfasst, von Nord nach Süd, die niederösterreichischen Gemeinden Sonntagberg, Waidhofen, Ybbsitz, Opponitz, St. Georgen und Hollenstein, was dem Kernbereich der Gruppe nach Trimmel entspricht, aber bei Ybbsitz noch etwas weiter nach Norden ausgreift.
 Hier schließen an: im Südosten Ötscher–Hochkar (043), im Südwesten Gesäuse–Salzatal (124), im Westen Mittleres Ennstal (078).

Eingeordnet werden die Ybbstaler Voralpen als Untergruppe zur Hauptgruppe der Niederösterreichischen Kalkalpen (Trimmel Nr. 1800) der Großeinheit Nördliche Kalkalpen (Nr. 1000). Nach Alpenvereinseinteilung der Ostalpen (AVE) gehören sie zu den Ybbstaler Alpen, deren Mittelabschnitt sie darstellen. Die Oberösterreichischen Anteile gehören zur Raumeinheit Enns- und Steyrtaler Voralpen.

Gliederung

Gegliedert werden die Ybbstaler Voralpen von oberen Tal der Ybbs und ihren Nebenbächen im Zentrum, und den Bächen zur Enns im Westen, der Osten im Einzugsgebiet der Erläuf läuft in kuppiges Hügelland aus. Sie gliedern sich nach Trimmel in folgende Teilgruppen (angegeben mit den Außengrenzen der Gruppe):
 Voralpe (Gamsstein/Hochkogel ), Trimmel Nr. 1821 – höchste Gruppe im Südwesten, von Göstling bis Altenmarkt im Ennstal
 Königsberg (Schwarzkogel ), Nr. 1822 – langgezogener Stock, von Lassing bis Göstling
 Schöfftaler Wald (Schwarzkogel, bei Lunz ), Nr. 1823 – drei Höhenzüge, von Lunz bis Göstling
 Gföhleralm–Polzberg (Rainstock ), Nr. 1824 – Vorberge des Ötscher, von Kienberg bis Lunz
 Oisberg (), Nr. 1825 – Höhenzug im Zentrum der Gruppe
 Gaflenzer Kaibling (), Nr. 1826 – nordwärts abfallender Höhenzug, von Waidhofen bis Bahnhof Gstadt
 Prochenberg–Friesling (Friesling  und Prochenberg ), Nr. 1827 – die Berge südlich Ybbsitz, von Bahnhof Gstadt bis östlich Ybbsitz
 Kalkvoralpen zwischen Kleiner Ybbs und Erlauf (Egger Berg ), Nr. 1828 – Bergland im Osten, von östlich Ybbsitz bis Kienberg
 Spindeleben–Stubau (Feichteck/Stubau ), Nr. 1829 – die Bergland im Nordwesten, von Kastenreith bei Weyer bis Waidhofen

Die Landesgrenze zwischen Ober- und Niederösterreich läuft über die Wasserscheide Enns–Ybbs südwärts, diejenige zwischen Niederösterreich und Steiermark ab der Voralpe weiter ostwärts, die Grenze Oberösterreich zu Steiermark nach Altenmarkt, an der Grenze von Gesäuse und unterem Ennsdurchbruchstal. Die beiden letztgenannten Länder haben nur geringen Anteil an der Gruppe.

Natur und Tourismus

Im Südosten der Gruppe, im Voralm–Gamsstein-Gebiet, liegt der Naturparkkomplex (Niederösterreichische) Eisenwurzen und Steirische Eisenwurzen.

Das ganze Gebiet ist leichtes Wander- und Mountainbike-Gebiet, und mit Wegen wohlerschlossen, aber als Voralpenregion alpinistischer "Geheimtipp". Die Österreichischen Weitwanderwege 04 Voralpenweg, 06 Mariazeller Wege und 08 Eisenwurzenweg führen durch die ganze Gruppe, 04 und 06 vom Bischofberg bis Waidhofen gemeinsam, dann läuft der 04er nach Osten, der 06er nach Südosten, Mariazell zu. Der 08er quert Nord–Süd, ebenfalls über Waidhofen.
Mit dem Königsberg gibt es kleines Schigebiet.

Das Gebiet wird heute vorrangig unter dem Begriff Eisenstraße touristisch präsentiert, einem Verbund, der sich zwischen Steyr, Wieselburg und Leoben erstreckt, und auf die historische Bergbau- und frühindustrielle Metallverarbeitungsregion (Kleineisenindustrie) Bezug nimmt.

Literatur

Einzelnachweise

Gebirge in den Alpen
Lassingalpen
Region in Niederösterreich
Gebirge in Niederösterreich
Mostviertel
Gebirge in Oberösterreich
Traunviertel
Gebirge in der Steiermark
Geographie (Bezirk Liezen)
Orographie des Einzugsgebiets Enns
Region in Europa

Ybbstaler Voralpen


La route régionale 438 () est une route régionale allant de Iitlahti à Sulkava jusqu'à Virmutjoki à Ruokolahti  en Finlande.

Présentation
La Seututie 438 est une route régionale de Savonie du Sud et de Carélie du Sud.
Elle traverse  les municipalités de Sulkava, Savonlinna, Puumala ja Ruokolahti et relie Sulkava à Imatra.
La route traversait le  détroit de Vekaransalmi par un bac jusqu'en octobre 2019 quand le pont de Vekaransalmi a été ouvert à la circulation.

La route fait partie de la route culturelle de l'or vert.

Parcours
 Iitlahti
 Tiimataipale
  Lohilahti
 Lieviskä
 Eräjärvi
  Virmutjoki

Galerie

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

438

Transport à Sulkava
Transport à Ruokolahti
Transport à Puumala

Seututie 438


Kartofler er en dansk dokumentarfilm fra 1944, der er instrueret af Ole Palsbo efter manuskript af ham selv, Holger Land-Jensen og Lauritz Rasmussen.

Handling
En skildring af kartoffelavlens forskellige faser, hvor det overordnede mål er at højne kvaliteten og størrelsen af udbyttet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1944

Kartofler (dokumentarfilm)


L'édition 2021 du tournoi de tennis d'Angers se déroule du 6 au  sur dur en intérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 125.

Vitalia Diatchenko remporte le tournoi en simple. En finale, elle bat Zhang Shuai, décrochant à cette occasion son troisième titre dans cette catégorie.

L'épreuve de double voit quant à elle s'imposer Tereza Mihalíková et Greet Minnen.

Faits marquants

Forfaits

Lauréates
La Russe Vitalia Diatchenko remporte son troisième titre en simple en catégorie WTA 125 en dominant en finale la Chinoise Zhang Shuai.

La paire Tereza Mihalíková / Greet Minnen remporte le double.

Primes et points

Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis d'Angers
 Saison 2021 de la WTA

Lien externe
  Site officiel

Navigation

WTA 2021
Angers
Tennis en France en 2021
Sport en France en 2021
Tennis en décembre 2021

Tournoi de tennis d'Angers (WTA 2021)


Andrea Sawatzki é um atriz e escritora alemã, nascida em Kochel em 1963. É conhecida por seu livro "Brunnenstraße" e pela sua atuação em "Die Apothekerin".

Atrizes da Alemanha
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Andrea Sawatzki


Aye Nyein Thu (birmanês: အေးငြိမ်းသူ; nascida em 1996, em Xin) é uma médica do estado de Chim, em Myanmar, conhecida como A Nyein.

Ativismo
No primeiro trimestre de 2001, A Nyein participou ativamente das manifestações contra o governo militar de Mandalay. Em Setembro de 2021, o Exército do Myanmar acusou-a de dar apoio sanitário a deslocados internos do município de Mindat e de apoiar os grupos antigovernamentais. Além disso, o exército deteve outros três médicos que lhe deram apoio e confiscou vários equipamentos médicos. Em Novembro de 2021, A Nyein construiu um hospital improvisado com uma sala de operação e, sempre que pode, visita pacientes em outras regiões pobres da zona.

Reconhecimento
Em 2022, A Nyein foi incluída na lista das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo da BBC.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022
Pessoas vivas
Médicos de Myanmar
Ativistas de Myanmar

Aye Nyein Thu


Finlandia op. 26 je simfonijska poema finskog skladatelja Jeana Sibeliusa. Prvotno se kao 6. stavak s naslovom "Buđenje Finske" nalazila u sastavu glazbe napisane za proslavu Dana tiska 1899. godine. Prerađena u samostalnu poemu, premijerno je pod imenom "Domovina" izvedena 2. srpnja 1900. godine u Helsinkiju. Smatra se neslužbenom finskom himnom.

Nastanak
Jean Sibelius (rodno ime Johan Julius Christian Sibelius) bio je finski skladatelj i violinist iz razdoblja kasnog romantizma na prelasku u modernu. Studirao je glazbenu teoriju, kompoziciju i violinu u Helsinkiju, Berlinu i Beču. Njegov opus obuhvaća 116 djela u raznim žanrovima: 7 simfonija, 13 simfonijskih poema, niz vokalno-instrumentalnih djela, djela komorne glazbe te dva baleta i dvije suite.

Od 1809. godine Finska je bila u sastavu Ruskog Carstva. Zaoštravanje ruske cenzure tiska krajem 19. stoljeća vodilo je sve češćim protestima. Protesti su uključivali i proslave Dana tiska na kojima su izvođene kazališne predstave, a prihod je išao novinarskom mirovinskom fondu.

Za izvedbu "živih slika finske povijesti i mitologije" na glavnoj proslavi Dana tiska 1899. godine Sibelius je 4. studenoga napisao glazbu koja se sastojala od uvertire i šest slika u kojima je opisao scene iz povijesti Finske:

 Uvertira
 Väinämöinenova pjesma
 Krštenje Finaca
 Vojvoda Ivan od Östergötlanda u zamku Turku
 Finci u tridesetogodišnjem ratu
 "Velika mržnja" (odnosi se na ruske represalije u Velikom sjevernom ratu)
 Buđenje Finske

Iz te je glazbe Sibelius kasnije izdvojio suitu Povijesne scene I, op. 25 (Scènes historiques I), a 6. sliku "Buđenje Finske" izdvojio je i preradio u Simfonijsku poemu "Domovina" op. 26.

Premijera poeme održana je 2. srpnja 1900. u Helsinkiju, dirigent je bio Robert Kajanus. Ruske vlasti zabranile su njeno izvođenje, tako da je Sibelius poemu izvodio pod raznim imenima. U studenome je Sibelius skladbu preradio za klavir i tom prilikom ju nazvao današnjim imenom "Finlandia".

Himnu iz drugog dijela poeme Sibelius je kasnije izdvojio u samostalnu skladbu "Himna Finlandia" i ta skladba, s riječima koje je 1941. napisao finski pjesnik Veikko Antero Koskenniemi, postala je jedna od najznačajnih finskih nacionalnih pjesama. I u poemi himnu ponekad pjeva zbor.

O glazbi
Orkestracija: 2 flaute, 2 oboe, 2 klarineta, 2 fagota, 4 horne, 3 trube, 3 trombona, tuba, timpani, udaraljke, gudači

Tonalitet: As-dur

Skladba je jednostavačna, a sastoji se od dvije cjeline.
 Andante sostenuto
 Allegro moderato, Allegro

Snažnom pretećem naletu limenih puhača odgovaraju drveni puhači uvodeći uzvišenu, "svetu" melodiju, a gudači dodaju humaniji ton. Poslije sporog uvoda, tempo se ubrzava, a limeni puhači dočaravaju fanfare i borbeni duh. Drveni puhači počinju mirnu, svečanu himnu, koju prihvaćaju gudači. Opet se vraćaju limeni puhači, pojačavaju tempo i uz temu himne vode melodiju u trijumfalno finale.

Trajanje poeme je oko 9 minuta.

Utjecaj
Sibelius i Kajanusov orkestar izvodili su poemu na europskoj turneji, koja je završena na svjetskoj izložbi u Parizu 1900. godine, čime je Europa upoznala Sibeliusa i finsko nacionalno pitanje. Finlandia je brzo postala dio finske nacionalne svijesti.

Finlandia je postala popularna u svijetu i napravljeni su mnogi njeni aranžmani, kao na primjer za vojni orkestar ili verzija sa zborom. Himna iz Finlandije je u svijetu pjevana uz razne tekstove, na što je Sibelius negodovao, ali je i sâm na kraju napisao verziju za muški zbor koja je uključena u djelo Masonska ritualna glazba op. 113.

Izvori
 Finlandija u neslužbenom vodiču koncerta Niškog simfonijskog orkestra 4. listopada 2018. godine, dirigentica Milena Injac, sa stranice "Rat protiv slova A"  (objavljeno: 1. listopada 2018., pristupljeno: 18. kolovoza 2020.)
 Sibelius, Jean. Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2020. (Pristupljeno: 18. kolovoza 2020.)
 Finlandia na stranici www.sibelius.fi  (Pristupljeno: 18. kolovoza 2020.)
 Finlandia na stranici www.britannica.com  (Pristupljeno: 18. kolovoza 2020.)
 Finlandia na stranici imslp.org  (Pristupljeno: 18. kolovoza 2020.)
 Finlandia, zvučni zapisi poeme i himne u više raznih izvođenja, MP3 Quack  (Pristupljeno: 10. rujna 2020.)

Skladbe razdoblja romantizma

Finlandia


Klapa Zadranke, bila je hrvatska ženska klapa iz Zadra, prva isključivo ženska klapa, osnovana 1976. Njezin osnutak i djelovanje označili su prekretnicu i početak ženskoga izvođenja klapske glazbe. Dvostruke su pobjednice Festivala dalmatinskih klapa u Omišu, natječući se zajedno s muškim klapama. Djelovale su do 1997. godine.

U svome drugonastupu na Omiškomu festivalu 1977. izborile su završnu večer i osvojile treću nagradu stručnoga žirija. God. 1983. osvajaju drugu nagradu stručnoga žirija i drugu nagradu publike. Sljedeće godine postaju apsolutnim pobjednicama Festivala, izvodeći Bukovicu voditelja Ivana Brkića i Kod Lepanta Ljube Stipišića. God. 1985. osvajaju treću nagradu stručnoga žirija, a 1986. drugi put postaju apsolutne pobjednice Festivala, osvajajući Zlatni štit i Zlatni leut. Na Festivalu u Omišu 1990. primaju skulpturu Vaska Lipovca, posebnu nagradu Slobodne Dalmacije za poseban doprinos očuvanju dalmatinske klapske pjesme, u čijem je obrazloženju navedeno kako su "Zadranke pokazale da je moguće stvoriti posebnu varijantu u klapskom pjevanju, izjednačivši se u vrsnosti nastupa s najboljim muškim klapama. Zadranke su utvrdile izvođački standard u ženskom klapskom pjevanju koji je bio i ostao uzorom za niz ženskih skupina koje su se iz godine u godinu pojavljivale na FDK u Omišu."

Nastupale su i na smotrama dalmatinskih klapa u Zadru, Skradinu, Bibinjama, Solinu, Korčuli, Splitu i Zagrebu te više puta gostovale u inozemstvu. Snimile su dvije LP ploče, u suradnji s FDK Omiš i Splitskim festivalom.

Tijekom Domovinskoga rata održale su niz humanitarnih koncerata diljem Hrvatske i Italije, samo od kolovoza 1992. do srpnja 1993. petnaest koncerata.

Osnivač, prvi i zadnji voditelj klape bio je Zvonko Keran. Klapa je zadnji nastup održala na Božić 1997.

Omiški festival
Nastupi
Klapa je na Omiškomu festivalu dalmatinskih klapa nastupila ukupno petanest puta, od čega samo dva puta u ženskoj konkurenciji.

 Završne večeri klapa: 1976., 1977., 1978., 1979., 1980., 1981., 1983., 1984., 1985., 1096.
 Završne večeri ženskih klapa: 1991. i 1993.
 Večer novih skladbi: 1984., 1985., 1987., 1988.
 Gosti festivala: 1990.

Nagrade
Zadranke su osvojile osam natjecateljskih nagrada i posebnu nagradu za doprinos razvoju dalmatinske klapske glazbe.

 I. nagrada žirija: 1984., 1986.
 II. nagrada žirija: 1983.
 III. nagrada žirija: 1977., 1985.
 I. nagrada publike: 1984., 1986.
 II. nagrada publike: 1983.
 Nagrada autorima nove skladbe: 1985.
 Apsolutni pobjednici: 1984., 1986.

Izvori

Vanjske poveznice
 Klapa Zadranke TVZ , 1987. Mali koncert redatelj: Anton Marti
 Zadranke na YouTubeu

Glazba u Zadru
Hrvatske klape

Klapa Zadranke


La Mayordomía de Nuestra Señora de los Dolores es una agrupación pasional fundada en el año 1754. Desfila el Domingo de Ramos y el Viernes Santo en la Semana Santa de Orihuela.

Historia
La Cofradía de María Santísima de los Dolores es el antecedente de la actual Mayordomía de Ntra. Sra. de los Dolores. En el archivo de la Iglesia de Santiago, catalogado por Francisco Javier Sánchez Portas, en los correspondientes libros de Cofradías y Visitas pastorales consta su erección como cofradía en 1754 a petición de los fieles, basada en bulas pontificias de Benedicto XIV y previa solicitud en la secretaría del obispado de Orihuela. Durante el episcopado de D. Juan Elías Gómez de Terán.

Podían pertenecer a la cofradía todos los fieles de ambos sexos inscribiéndose en el correspondiente libro de cofrades, tal como señalan los estatutos fundacionales. El día de su ingreso los cofrades tomaban el hábito y recibían un escapulario como signo distintivo con el emblema de la Virgen de los Dolores, es decir, el corazón atravesado por los siete puñales, símbolo de los siete Dolores de María.

Años más tarde se organizaba una procesión-misional que trasladaba las Imágenes a la Iglesia de San Agustín, donde tenía lugar el sermón de la misma y terminado éste se reintegraba a su Templo de Santiago.

Fundación de la Mayordomía de Ntra. Sra. de los Dolores
En el año 1927, un grupo de señoras que presididas por Doña Enriqueta Salmerón de Santonja, constituyeron la Mayordomía de Ntra. Sra. de los Dolores. La Junta Directiva estaba formada por: Dña. Enriqueta Salmerón de Santonja, presidenta; Dña. Dolores López de Calvet, vicepresidenta; Dña. Dolores Javaloyes de Linares, tesorera; Srta. Carmen Garrigos Marín, secretaria contadora; Srta. María Lafunte Martínez; Srta. María Olmos Cárceles; Srta. Marñia Ballesteros Brufal; Srta. Manuela Pescetto Sánchez y Srta. María Lucas Parra

ACTUALIDAD. AÑO 1 página 4 del n.º 1 Año 1928 En: "De procesiones"
"La Mayordomía de los Dolores nos merece punto y aparte. Todo encomio nos parece poco para las dignas señoras y simpáticas señoritas que la componen y que tan activamente trabajan para que de nuevo salga la antigua procesión del Domingo de Ramos, en la que nuestras bellas paisanas con la clásica mantilla española y la piedad en los corazones pondrán una vez más de relieve su gran devoción a la Virgen".

AÑO 1 n.º 6, 29 de marzo de 1928. página 4.
"Los actos religiosos del Domingo de Ramos serán los siguientes:...
"Por la tarde a las 4 en la Real e Insigne Iglesia de Santiago solemne Misión organizada por la Mayordomía de Ntra. Sra. de los Dolores; el sermón correrá a cargo del eminente orador sagrado D. Julio López Maymón; a las 5 saldrá la procesión de la referida Mayordomía yendo sus cofrades tocadas con la peineta y la clásica mantilla española".
"El trono lucirá espléndido como cabe esperar del exquisito gusto de las Sras. y Srtas. que componen tan entusiasta Agrupación".

Fue, pues, el primer desfile procesional de la Mayordomía – tal como persiste actualmente – en la tarde del Domingo de Ramos – 2 de abril – de 1928.

El paso que las agrupaba era grupo un escultórico del Descendimiento, de seis figuras, de autor desconocido, que tenía la siguiente composición: sentada al pie de la Cruz la Virgen María con su Hijo muerto en los brazos, a su derecha San Juan, el discípulo amado, e inclinadas contemplando a Cristo, María Magdalena, María la madre de Santiago el menor y de José y María Salomé.

Se inicia de esta forma una nueva etapa dentro de la cofradía de Ntra. Sra. de los Dolores, esta vez compuesta exclusivamente por señoritas ataviadas con la tradicional peina española acompañaban al grupo de la Virgen de los Dolores. Así ocurrió hasta 1935, último año en el que desfiló la Cofradía antes de la suspensión de las procesiones de Semana Santa por la Guerra Civil.

Durante los primeros meses de la guerra civil, la Iglesia de Santiago fue asaltada y saqueada quedando destruidas importantes piezas de valor artístico y entre las tallas de madera el grupo escultórico de la Virgen de los Dolores, la Virgen del Pilar, un niño Jesús, San Pedro de Alcántara y una Virgen del Carmen.

Finalizada la Guerra Civil, se reanudan las procesiones de Semana Santa en Orihuela. Durante la posguerra, algunas de las imágenes destruidas en la Iglesia de Santiago fueron repuestas; es el caso de la imagen de Piedra de Santiago, obra del madrileño Ferrant, la Virgen del Pilar y Santiago realizadas por Ponsoda en Valencia.

En la Semana Santa de 1940 de nuevo la procesión de Domingo de Ramos recuperaría su tradicional andadura, la Junta Directiva presidida por Carmen Pastor de Bonafós decidiría sacar en procesión la imagen de la Soledad de San Juan de la Penitencia, actualmente la Virgen del Consuelo, que pertenece a la Hermandad del Cristo de Zalamea, talla atribuida a Roque López.

El Domingo de Ramos de 1943 sale por primera vez, la Imagen tallada por el escultor Federico Coullaut-Valera. Su Presidenta Manola Pescetto dice "Hemos logrado esta bella escultura de Ntra. Sra. de los Dolores que la ciudad verá desfilar por sus calles...".

En 1948 se aprobaron nuevos estatutos, en el primer artículo se reconocía la antigüedad de la Cofradía, citando los privilegios e indulgencias que Benedicto XIV había concedido en 1754.
"Art.1º. La cofradía de Ntra. Sra. de los Dolores de la parroquia de Santiago, fue reconocida y enriquecida con innumerables indulgencias por el Papa Benedicto XIV..."

Hay que destacar que por primera vez hay referencia en los estatutos a la procesión de Domingo de Ramos como uno de los actos principales de la cofradía, aunque ya se venía celebrando durante siglos. Se regula como se debe ir vestido a la procesión; con traje negro, peina y clásica mantilla española. Por primera vez solo aparecen como cofrades las mujeres que será la única condición para ser socio.

El Domingo de Ramos de 2001 acompaña a la Virgen de los Dolores el "Cristo de las Santas Mujeres". El Cristo esta en el Monasterio de San Sebastián y la comunidad de Religiosas Agustinas se siente muy orgullosa de que el Cristo desfile en la Semana Santa Oriolana. La Mayordomía de Ntra. Sra. de los Dolores y la Comunidad de Agustinas mantienen una relación casi familiar, donde la Junta Directiva visita en muchas ocasiones a las Religiosas.

Imágenes

Nuestra Señora de los Dolores

La Imagen de Ntra. Sra. de los Dolores data del año 1943 y fue hecha por Federico Coullaut-Valera. La Imagen representa el momento que se produjo después del Descendimiento, momento en el que María se encuentra con su hijo Cristo después de morir.
El conjunto se compone, además de la Virgen doliente y de Cristo muerto una Cruz cristiana árborea sobre la que reposa una mantilla blanca.

El paso también se compone de un trono de madera, trono que se compone de los símbolos de la Mayordomía, Los siete puñales, la cruz y los clavos...

Cristo de las Santas Mujeres

No se sabe exactamente de que año es este Cristo, lo que si se sabe es que es de la década de los 90' y que es del escultor gallego José Vázquez Juncal. Este Cristo en un primer momento no fue para Orihuela sino que fue para un convento de Madrid. Años después, el Cristo fue trasladado a Orihuela, concretamente a la iglesia de San Sebastián (Convento de Monjas Agustinas). En el año 2001 la Mayordomía decide sacarlo en procesión, pero solo en la procesión de Domingo de Ramos, cosa que aún se mantiene, portado por hombres.

El Cristo refleja uno de los últimos momentos de vida de Cristo, ya con la cabeza agachada.

Procesión

Itinerario y Horario
Procesión de Domingo de Ramos

Real, Insigne y Majestuosa Iglesia Parroquial de Santiago Apóstol (18,45h.) - C/. Francisco Díe - C/. Santa Justa - López Pozas (19,15h.) - Puente de Poniente - Plaza de Cubero - Plaza Nueva - C/. San Pascual - C/. Calderón de la Barca (19,45h.) - C/. Loazes - C/. Alfonso XIII - P. Teniente Linares - C/. Mayor de Ramón y Cajal (20,15h.) - López Pozas - C/. Santa Justa - C/. Francisco Díe - C/. Santiago - Santuario de Ntra. Sra. de Monserrate. (20,45h.).

Procesión General de la Pasión (Viernes Santo)

Santuario de Ntra. Sra. de Monserrate (19,00h.) - C/. Hospital - C/. Marqués de Arneva - C/. Santa Justa (19,45h.) - C/. López Pozas - Puente de Poniente - Plaza Cubero - Plaza Nueva - C/. Almunia - C/. San Agustín (20,15h.) - Avda. José Antonio (21,00h.) - C/. Calderón de la Barca - C/. Loazes - C/. Alfonso XIII - C/. Ballesteros Villanueva - Iglesia Museo de Ntra. Sra. de la Merced (21,30h.).

Orden de Procesión
Domingo de Ramos

 Cruz y Ciriales
 Clarines de la Mayordomía
 Bandera de la Mayordomía
 Alumbrantes
 Bandera con el paso Ntra. Sra. de los Dolores bordado en plata
 Cristo de las Santas Mujeres (década de los 90') de José Vázquez Juncal
 Alumbrantes
 Estandarte de la Escalera
 Alumbrantes
 Estandarte de los Clavos (1990)
 Alumbrantes
 Nuestra Señora de los Dolores (1943) de Federico Coullaut-Valera
 Autoridades

Viernes Santo

 Bandera de la Mayordomía
 Alumbrantes
 Estandarte de la Escalera
 Estandarte de los Clavos (1990)
 Alumbrantes
 Nuestra Señora de los Dolores (1943) de Federico Coullaut-Valera

Música
La Música de la Mayordomía es Esta:
 Toque de Clarines de la Mayordomía de Ntra. Sra. de los Dolores (Anónimo)
 España Llora (Antonio Contreras)

Nombramientos

La Mayordomía nombra cada año a los siguientes cargos:

Portaguión

2011

Portaguión: Pedro Ferrando Cremós

2012

Portaguión: María Dolores Esquer German

2013

Potaguión: ''' Manolo Ortuño Marcos'''

Enlaces externos
 Web de la Mayordomía

Notas y referencias

Cofradías de Semana Santa de Orihuela
Orihuela

Mayordomía de Nuestra Señora de los Dolores (Orihuela)


Edmund Theodore Sylvers (January 25, 1957 — March 11, 2004) was an American singer–songwriter, actor and musician. Sylvers was best known as the lead singer of the American family disco/soul music vocal group The Sylvers, which had popular success with songs such as "Boogie Fever" during the mid- to late-1970s.

Biography
Born in Memphis, Tennessee, and raised in Los Angeles, California, Sylvers was the fifth child born to Shirley Mae (née Wyble) (1932 — 2014) and Leon Frank Sylvers, Jr. (1932 — 2005). At the age of 14, he began his entertainment career as a voice actor playing the role of Marlon Jackson on the ABC–TV cartoon series The Jackson 5ive. After the series ended when he was 15, Sylvers joined his family-based group as the lead singer, and he was 18 in 1975 when he sang lead on the group's biggest hit, "Boogie Fever". After the group's success passed, Sylvers embarked on a solo career, releasing his debut Have You Heard in 1980.

Personal life and death
Sylvers dated singer Freda Payne (who was 15 years his senior) from 1979 until January 1983. Sylvers had 11 children, one of whom is actor Jeremy Sylvers, who is most known for his role in the 1991 horror film Child's Play 3. After a ten-month battle with lung cancer, Edmund Sylvers died at a Virginia hospital on March 11, 2004, at age 47.

References

External links

 Edmund Sylvers at Discogs

1957 births
2004 deaths
American male pop singers
20th-century African-American male singers
American rhythm and blues singers
American disco musicians
Deaths from lung cancer
20th-century American singers
20th-century American male singers
Deaths from cancer in Virginia
21st-century African-American people

Edmund Sylvers


George V. Grigore () este un actor român, cadru didactic, scriitor.
George V. Grigore s-a nascut in satul Scorteni, Comuna Mislea, din Judetul Prahova, la data de 27.07.1961. Este primul dintre cei doi copii ai familiei, mai avand o sora mai mica cu doi ani, Otilia Elena. Tatal a fost maistru petrolist, la fel ca si bunicul sau. George V. Grigore, de mic a fost fascinat de mistere si cercetare. Dupa liceu, a devenit Membru fondator si Presedinte al Clubului de Speologie "Adancurile" din Campina, club afiliat la Federatia Romana De Turism-Alpinism si la Comisia Centrala de Speologie Sportiva (in perioada 1984-1990), avand colaborari fructuase cu Institutul de Speologie "Emil Racovita"- Bucuresti. Tot in acea perioada a supravegheat si ecologizat Pestera Ialomita din masivul Bucegi. La scurt timp, George V. Grigore isi descopera pasiunea actoriceasca. Dupa mirajul pesterilor, este atras de lumina reflectoarelor si de arta pedagogica, devenind actor si cadru didactic universitar. Si-a inceput cariera didactica in cadrul Facultatii De Teatru a Universitatii Ecologice Bucuresti in anul 1996. Din 2002 a predat Artele Spectacolului de Teatru la Universitatea Spiru Haret.

George V. Grigore este profesor-actor masterant al Universitatii de Arta Teatrala si Cinematografica "Ion Luca Caragiale" din Bucuresti. A mai absolvit in cadrul Facultatii de Comunicare si Relatii Publice (Scoala Nationala De Studii Politice si Administrative) cursurile privind Studii Academice Postuniversitare. A obtinut diploma in Drept International , absolvind cursul postunivesitar din cadrul Facultatii de Drept - Universitate din Bucuresti.

George V. Grigore din anul 2015 este conferentiar univesitar doctor, decan si mai apoi prodecan al Facultatii de Arte din cadrul Universitatii Spiru Haret. Din anul 2016 a devenit sef la biroul de cultura in cadrul Centrului Judetean pentru Conservarea si Promovarea Culturii Traditionale Ilfov si redactor sef al publicatiei Condeie Ilfovene.

George V. Grigore este autorul a 29 carti:

 Apocalipsa - pericolul din spatiu;

2. Meta Tempesta - Tornada Cosmica apocaliptica;

3. Vorbire - Dictiune sau Rostirea cuvantului romanesc;

4. Tacere - Negraire sau Vorbire - Rostuire

5. Teatrul - Tentatia realitatii intru realitate

6. Moartea mortii - Nemurirea sau Expresivitatea artistic - teatrala a personajului Fat-Frumos din basmul "Tinerete fara batranete si Viata fara de moarte";

7. Taina Codului DaVinci - Potopul Pamantului;

8. Vorbire practica - Silabisire, Educatie si Implinire;

9. Arta improvizatiei Scenice;

10. Profetia lui Tanase;

11. Napasta lui Caragiale sau Neimplinitele iubiri;

12. Improvizatie scenica;

13. Teatrul terapeutic;

14. Teatrul gestual;

15. Vorbirea scenica;

16. Arta Commediei dell'Arte;

17. El Apocalipsis - El Peligro del Espacio

18. Vorba lui Tanase;

19. Getii de Aur;

20. Zeii Geti cu ochi albastri;

21. Getii care ne privesc;

22. Arta Teatrului Terapeutic;

23. D-ale lui Tanase;

24. Romania - In Top;

25. Adamclisi - Pamantul lui Adam;

26. Getii Rosii - Pretul sangelui;

27. Dinozauri si mamuti din Romania

28. Pesteri si grote din Romania;

29. Romania - A TOP COUNTRY.

Filmografie
George V. Grigore a jucat în câteva filme românești și internaționale conform IMDB:
 Timpul liber (1993) - menționat Grigore George
 Sphinx - Geheimnisse der Geschichte (serial TV documentar, 1999) - tânărul Nostradamus
 Prințul nopții (film TV, 2000) - preotul ortodox
 Madhouse (2004) - Scat Man
 The Prophecy: Forsaken (2005) (Video) - Face Licking Throne
 Dracula III: Legacy (2005) (Video) - Bruno
 Nature Unleashed: Tornado (2005) (Video) - Malik
 La urgență (serial TV, 2006)
 Ghouls (film TV, 2008) - Radu
 Coronation Street: Romanian Holiday (2009) (Video) - preotul Balthazar
 Werewolf: The Beast Among Us (2012) - vânătorul de vârcolaci
 Cheia Sol (serial TV, 2015) - Matei Manolache
 They're Watching (2016) - preotul satului

Note

Legături externe

Nașteri în 1961
Actori români

George V. Grigore


was a town located in Ogasa District, Shizuoka Prefecture, Japan.

Daitō Town was created in 1973 through the merger of Ohama Town with Joto Village.

As of April 2004, the town had an estimated population of 20,937 and a population density of 453.86 persons per km². The total area was 46.13 km². The main agricultural products were green tea, melons, strawberries and sake.

On April 1, 2005, Daitō, along with the town of Ōsuka (also from Ogasa District), was merged into the expanded city of Kakegawa.

External links
 Kakegawa official website

Dissolved municipalities of Shizuoka Prefecture
Kakegawa, Shizuoka

Daitō, Shizuoka


මමායනය යනු, තමන් පිළිබඳව මනාප අදහස් පමණක් ඉස්මතු කොට තබා ගැනීමට ඇති උත්සාහය වන අතර, යමෙකුගේ පුද්ගලික මුහුණුවර සහ වැදගත්කම පිළිබඳ ආධ්මාත මතයක් උලුපා දක්වයි. එය වෙත බොහෝවිට,  බුද්ධිමය, භෞතික, සාමාජීය සහ අනෙකුත් අධිතක්සේරුවන් අඩංගු වෙයි.

මමායනය


O tufão Maria, conhecido nas Filipinas como tufão Gardo, foi um poderoso ciclone tropical que afetou Guam, as ilhas Ryukyu, Taiwan e o leste da China no início de julho de 2018. Tornando-se a oitava tempestade tropical nomeada da temporada de tufões do Pacífico de 2018 e passando pelas Ilhas Marianas em 4 de julho, Maria se fortaleceu no quarto tufão da temporada e passou por uma rápida intensificação no dia seguinte em meio a condições ambientais favoráveis. O tufão atingiu seu primeiro pico de intensidade em 6 de julho; posteriormente, Maria enfraqueceu devido a um ciclo de substituição da parede do olho, mas se reintensificou e atingiu um segundo pico de intensidade mais forte em 9 de julho com ventos sustentados de 10 minutos de  e uma pressão mínima de 915 hPa (mbar ; 27,02 inHg). Nos três dias seguintes, começou a enfraquecer gradualmente devido a outro ciclo de substituição da parede do olho e à diminuição das temperaturas da superfície do mar. Depois de cruzar as Ilhas Yaeyama e passar ao norte de Taiwan em 10 de julho, Maria finalmente atingiu a costa de Fuquiém, China, no início de 11 de julho, antes de se dissipar no dia seguinte.

No início de sua existência, Maria trouxe ventos de tempestade tropical para Guam, danificando aeronaves na Base Aérea Anderson e desligando a energia em toda a ilha. Os danos em Guam foram avaliados em US$ 150.000. Em 10 de julho, Maria trouxe ventos fortes para a Prefeitura de Okinawa, causando danos significativos às plantações. Perdas na prefeitura chegaram a JP¥ 853,7 milhões (US$ 7.730 milhão). Simultaneamente, Maria produziu fortes chuvas e ventos fortes em Taiwan, matando um e ferindo oito. A energia de quase 60.000 residências foi cortada e os danos agrícolas foram de cerca de NT$ 1,3 milhões (US$ 43,000). Do desembarque à dissipação, Maria impactou as províncias chinesas de Fujian, Chequião, Jiangxi e Hunão com chuvas torrenciais e rajadas de vento. Pelo menos 510.000 pessoas nas regiões costeiras foram evacuadas e uma pessoa foi morta em Jiangxi. Cerca de 9.300 casas e mais de  de terras agrícolas foram danificados. Escolas e locais de trabalho foram fechados em partes de Fujian e mais de 200 voos foram cancelados. Os serviços de trem e balsa também foram interrompidos. Os cortes de energia foram generalizados em Fujian, onde mais de 320.000 clientes ficaram sem energia. As perdas econômicas em toda a China foram de cerca de CN¥ 4,16 bilhões (US$ 629 milhão).

história meteorológica

Em 3 de julho, a Agência Meteorológica do Japão (JMA) declarou que uma depressão tropical havia se formado às 00:00 UTC cerca de  sudeste de Guam. O amplo sistema seguiu para noroeste em torno de uma região de alta pressão atmosférica ao norte quando começou a se consolidar, com o Joint Typhoon Warning Center (JTWC), com sede nos Estados Unidos, determinando que o sistema havia se tornado uma depressão tropical às 12:00 UTC. Em meio a condições ambientais bastante favoráveis, abrangendo altas temperaturas da superfície do mar de , cisalhamento do vento baixo a moderado e padrões de vento na troposfera superior auxiliando no desenvolvimento da atividade de tempestade, o sistema se intensificou modestamente, com o JTWC avaliando que se tornou uma tempestade tropical às 00:00 UTC em 4 de julho. Doze horas depois, o JMA afirmou que a depressão havia se tornado uma tempestade tropical e batizou o sistema de Maria. Em 5 de julho, Maria começou a se intensificar rapidamente à medida que desenvolveu uma característica ocular. A apresentação do ciclone por satélite melhorou drasticamente nos próximos 24 horas, com o olho se contraindo até um diâmetro de . O JTWC avaliou que Maria se tornou um super tufão às 00:00 UTC em 6 de julho, possuindo ventos máximos sustentados de 250 km/h. Imediatamente depois, Maria começou a passar por um ciclo de substituição da parede do olho, com imagens de satélite de microondas revelando que uma nova parede do olho havia se desenvolvido e circundado a parede original. A JMA, no entanto, avaliou que Maria continuou a se fortalecer para atingir um pico de intensidade inicial às 12h. UTC com ventos de  e uma pressão central de 925 hPa (mbar ; 27,32 inHg).

Algum enfraquecimento ocorreu em 7 de julho enquanto Maria passava pelo ciclo de substituição da parede do olho, com o JTWC avaliando que Maria havia caído abaixo da força do super tufão. Uma área de alta pressão em desenvolvimento a noroeste de Maria fez com que o movimento para frente do sistema diminuísse enquanto a parede interna do olho se dissipava e a externa começava a se contrair. No entanto, Maria não se fortaleceu imediatamente, pois os padrões de vento de nível superior tornaram-se temporariamente desfavoráveis. A reintensificação mais substancial ocorreu em 8 de julho quando Maria começou a acelerar para noroeste mais uma vez e o sistema recuperou a força do supertufão às 00:00 UTC. O JTWC julgou que Maria atingiu seu pico de intensidade às 12h. UTC em 8 de julho com ventos de , equivalente à categoria 5 status na escala Saffir-Simpson. Exibindo um olho bem definido de  largura, o sistema manteve uma impressionante apresentação de satélite em 9 de julho, quando o JMA estimou que Maria atingiu o pico de intensidade com ventos de  e uma pressão mínima de .

No final de 9 de julho, Maria desenvolveu paredes oculares concêntricas mais uma vez, indicando que outro ciclo de substituição da parede ocular estava em andamento. Combinado com a diminuição do conteúdo de calor oceânico superior ao longo do caminho do ciclone, Maria começou a enfraquecer de forma constante à medida que virava para oeste-noroeste. Às 21:00 UTC em 9 de julho, Maria entrou na Área de Responsabilidade das Filipinas e recebeu o nome local de Gardo. Como o sistema passou ao norte de Taiwan em 10 de julho, os efeitos de atrito com as montanhas da ilha, bem como o aumento do cisalhamento do vento do norte enfraqueceram ainda mais o ciclone. Às 01:10 UTC em 11 de julho, Maria atingiu a Península de Huangqi do Condado de Lianjiang, Fucheu em Fuquiém, China. Na época, o sistema possuía ventos sustentados de 10 minutos de  e ventos sustentados de 1 minuto de 175 km/h. O rápido enfraquecimento ocorreu quando Maria se mudou para o interior, com a tempestade degradando para uma depressão tropical por volta das 18:00. UTC. O sistema remanescente continuou no interior e se dissipou sobre Hubei antes das 00:00 UTC em 13 de julho.

Preparativos e impacto

Guam
Maria danificou várias aeronaves KC-135 na Base Aérea Andersen ao passar perto de Guam como uma tempestade tropical em 5 de julho. A base aérea registrou uma rajada de vento excepcionalmente forte de  associado à passagem de um vórtice convectivo de mesoescala e uma torre quente incorporada - características que geralmente suportam a rápida intensificação de ciclones tropicais. Vários voos de e para a ilha foram cancelados. Uma queda de energia em toda a ilha ocorreu em 5 de julho depois que rajadas de vento derrubaram as linhas de energia e o radar meteorológico local foi desativado. Os danos na ilha foram estimados em US$ 150.000.

Ilhas Ryukyu
Como um tufão enfraquecido, Maria atingiu Miyako-jima, na província de Okinawa, em 10 de julho. Naquele dia, as escolas em Miyakojima foram fechadas, enquanto os voos de e para o Aeroporto de Miyako e o Novo Aeroporto de Ishigaki foram cancelados. Os serviços de balsa conectando Miyakojima e a Ilha Ishigaki com as ilhas vizinhas foram suspensos por dez dias. A safra de cana -de-açúcar sofreu graves danos causados pelo vento, com alguns campos em Miyakojima relatando que até 70% de suas plantações foram danificadas. O dano total na província de Okinawa foi de cerca de JP¥853,7 milhões (US$ 7.730 milhões), dos quais nove décimos vieram da safra de cana-de-açúcar. Outras culturas afetadas incluem abacaxi, manga, painço e quiabo. Os danos à infraestrutura foram limitados, chegando a JP¥6,75 milhões (US$ 61,100) em Kumejima.

Taiwan
Quando Maria passou ao norte de Taiwan, fortes chuvas e rajadas de vento atingiram a ilha. Locais de trabalho e escolas foram fechados em 10 de julho e retomou as operações em 11 de julho. Os serviços ao longo do Taiwan High Speed Rail foram interrompidos pelas condições climáticas adversas. O Departamento Florestal fechou 14 áreas recreativas da floresta nacional a partir de 10 de julho a 12. Um homem na cidade de Nova Taipé sofreu ferimentos fatais na cabeça depois de perder o equilíbrio ao inspecionar sua casa. Sete homens e uma mulher ficaram feridos no norte de Taiwan pela queda de galhos. Ventos fortes causaram queda de energia em 59.485 residências, mas a situação foi resolvida em 11 de julho. Danos agrícolas em Taiwan foram avaliados em NT$ 1,3 milhões (US$ 43,000). O tufão também erodiu parte da ilhota Huaping, fazendo com que sua forma agora se assemelhasse a um camelo de duas corcovas em vez de um camelo de uma corcunda.

Leste da china

Antes do tufão Maria, as autoridades iniciaram evacuações nas partes costeiras das províncias de Fuquiém e Chequião. Até 11 de julho, pelo menos 226.600 pessoas foram evacuadas em Fujian, enquanto em Chequião, cerca de 390.000 pessoas foram transferidas para um local seguro, incluindo 270.000 pessoas de Wenzhou. Em ambas as províncias, os barcos de pesca receberam ordem de retornar ao porto; o porto de Xiamen recebeu 851 navios, enquanto 25.000 barcos buscaram abrigo em Zhejiang. As fazendas de peixes offshore em Fuquiém foram fechadas e mais de 27.600 trabalhadores retornaram à costa. Os serviços de balsa entre Xiamen e Quemói foram suspensos. Pelo menos 200 serviços de trem dentro e fora de Fujian foram interrompidos, enquanto 206 voos de e para Zhejiang foram cancelados. Em Fujian, 7.865 escolas foram fechadas e as obras em 4.439 canteiros de obras foram interrompidas. Em Fucheu, capital da província de Fujian, todas as escolas e fábricas foram fechadas em 11 de julho. Na província de Jiangxi, as autoridades evacuaram mais de 1.100 pessoas, fecharam 21 atrações turísticas e suspenderam os serviços de transporte de passageiros para Fujian e Zhejiang.

Após o desembarque no condado de Lianjiã em 11 de julho, o tufão Maria se tornou o tufão de julho mais forte a atingir a costa de Fujian. Maria trouxe fortes chuvas e rajadas de vento para Fujian, Zhejiang, Jiangxi e Hunão, afetando 1.424 milhões de pessoas e causando perdas econômicas diretas de CN¥4,16 bilhões (US$ 629 milhão). Um pico de precipitação total de 313 mm (12,3 in) foi registrado em Lishui, Zhejiang, enquanto uma rajada de pico de  foi observado em Sansha no condado de Xiapu, Fujian. A maré de tempestade de Maria combinou com a maré alta astronômica para criar marés que excedem os níveis de alerta em até 0,93 m (3,1 pés). Um medidor de maré em Shacheng em Fuding, Fujian observou uma maré alta recorde de 4,4 m (14,4 pés) acima do nível médio do mar. Em Fujian e Zhejiang, cerca de  de terras agrícolas sofreram danos, dos quais  foram completamente destruídos. Cerca de 800 pessoas em Zhejiang foram resgatadas pelos serviços de emergência e 200 casas foram danificadas em graus variados. Em Fujian, 8.800 casas foram danificadas e outras 300 foram destruídas. Quedas de energia generalizadas ocorreram em Fujian: mais de 86.000 clientes no condado de Lianjiang e outros 240.000 clientes em Fuzhou perderam energia. Inundações até os joelhos ocorreram em algumas áreas residenciais em Fuzhou, onde a polícia destacou 1.623 pessoas para ajudar nos esforços de controle de inundações. A infra-estrutura de água de Fujian sofreu CN¥76 milhões (US$ 11 milhões) em danos. As comunicações em Fujian foram severamente interrompidas, com 2.901 estações base desligadas e  de cabos de rede danificados de acordo com o Ministério da Indústria e Tecnologia da Informação. As autoridades mobilizaram 11.000 funcionários em toda a província para realizar reparos. Em Ningde, as perdas econômicas diretas atingiram CN¥959 milhões (US$ 145 milhão). Pelo menos 40 casas na cidade desabaram e 184 empresas foram fechadas. Cerca de 2.000 árvores em Ningde foram danificadas por fortes ventos. Em Ji'an, Jiangxi, o tufão afetou mais de 24.200 pessoas, danificou  de terras agrícolas e causou CN¥13,61 milhões (US$ 2.060 milhões) em perdas. Uma pessoa no condado de Ji'an foi morta por uma árvore que foi derrubada pelos ventos do tufão.

Ver também

 Outras tempestades chamadas Maria
 [[Tufão Gardo|Outras tempestades chamadas Gardo
 Ciclones tropicais em 2018
 Tufão Sinlaku (2002) – passou ao norte de Taiwan e atingiu a costa de Zhejiang em setembro
 Tufão Saomai (2006) - tufão mais poderoso já registrado para impactar o leste da China
 Tufão Soulik (2013) – sistema de julho que atingiu o norte de Taiwan e Fujian
 Tufão Nesat (2017) – outro sistema de julho que atingiu Taiwan e Fujian

Referências

Ligações externas

 JMA Informações Gerais do Tufão Maria (1808) da Digital Typhoon
 JMA Best Track Data do Tufão Maria (1808)
 10W. MARIA do Laboratório de Pesquisa Naval dos Estados Unidos

Temporada de tufões no Pacífico de 2018
Eventos de julho de 2018
Ciclones tropicais em 2018
Tufões na China
Tufões em Taiwan
Tufões no Japão

Tufão Maria (2018)


Einar Jan Aas (født 12. oktober 1955 i Moss, Norge) er en norsk tidligere fodboldspiller (midterforsvarer).

Aas startede sin karriere hos Moss FK i sin fødeby, hvor han spillede frem til 1979. Herefter skiftede han til den tyske storklub Bayern München, hvor han var med til at vinde Bundesligaen i både 1980 og 1981. Efterfølgende spillede han i England hos Nottingham Forest, inden han stoppede sin karriere med endnu et ophold hos Moss FK. I sin sidste sæson med klubben, 1987, vandt han med holdet det norske mesterskab.

Aas spillede desuden 35 kampe for Norges landshold, hvori han scorede tre mål. Han debuterede for holdet 30. juni 1977 i en venskabskamp mod Island.

Titler
Bundesligaen
 1980 og 1981 med Bayern München

Norsk mesterskab
 1987 med Moss FK

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Norge
Fodboldspillere fra Moss FK
Fodboldspillere fra FC Bayern München
Fodboldspillere fra Nottingham Forest F.C.

Einar Jan Aas


Claudia Álvarez Ocampo (Ciudad de México, México, 6 de octubre de 1981) es una actriz mexicana.

Carrera
Álvarez inició en comerciales de televisión; más tarde ingresó a la Universidad donde estudió publicidad para dejarla poco después para dedicarse de lleno a la actuación en un papel secundario en la telenovela Mirada de mujer, el regreso.

En 2004 trabajó en la telenovela de Azteca Trece, Las Juanas, en donde interpretó a Juana Prudencia Matamoros.
Luego de esto hizo su primer papel antagónico llamado Sofía en la telenovela del Canal Caracol y TV Azteca, Amores cruzados, compartiendo créditos con Ana Lucía Domínguez y Patricia Vásquez.

En 2007 protagoniza la telenovela Bellezas indomables junto con Yahir.

Para 2009 obtiene el rol antagónico en la telenovela Pobre Diabla junto a Alejandra Lazcano y Cristóbal Lander y siendo esta su última telenovela en TV Azteca.

En 2011 firma con Televisa y se une al elenco de la serie de El equipo, compartiendo créditos con Zuria Vega y Alberto Estrella.

Ese mismo año en manos de Emilio Larrosa interpretó a Adela en la telenovela Dos hogares, con Anahí Puente y Carlos Ponce.

En el 2012 actúa en Porque el amor manda, dando vida a Verónica Hierro, con Fernando Colunga y Blanca Soto como la antagonista de la historia.

En 2014 trabaja en Hasta el fin del mundo, junto a David Zepeda.

En el 2015 protagoniza la telenovela Simplemente María, junto a Ferdinando Valencia y José Ron.

En 2017 protagoniza de nueva cuenta En tierras salvajes, junto a Cristián de la Fuente.

En 2020 protagonizó Vencer el desamor donde dio vida a Ariadna López y compartió créditos con David Zepeda, Daniela Romo, Altair Jarabo y Juan Diego Covarrubias.

Filmografía

Televisión

Cine

Videos musicales
 Simplemente tú - Cristian Castro.
 Doy un paso atrás - Samo
 De tu voz - Mariana Vega
 Tu nombre - Dan Masciarelli
 Una sonrisa - Jaime Kohen

Teatro
 Los Monólogos de la Vagina
 No se si cortarme las venas o dejármelas largas
 Extraños en un tren

Premios y nominaciones

Premios Bravo

La Agrupación de Críticos y Periodistas de Teatro (ACPT)

Referencias

Enlaces externos
 Biografía de Claudia Álvarez  (en esmas)

Nacidos en Ciudad de México
Actrices de teatro de México
Actrices de televisión de México
Actrices de cine de México

Claudia Álvarez


Arheološko nalazište Stari Majdan nalazi se u općini Sanski Most, Bosna i Hercegovina.

Povijest
U željeznom dobu, u 5. i 4. st. pr. Kr. postojalo je u Sanskom Mostu naseobina, čiji su se stanovnici bavili proizvodnjom željeza i izradom željeznih predmeta.

Za vrijeme Rimske uprave zabilježena su brojna naselja uz rimsku puteve, koja je tim pravcem prolazila. Na lokalitetu Crkvina, u selu Šehovci, otkriveno je rimsko naselje i metalurški pogon.

Topionica (officina ferraria) u Starom Majdanu djelovala je u 3. i 4. st. pr. Kr., nešto kasnije od pogonâ u dolini Japre. Ο dugotrajnosti i snažnosti njenog rada govore prostrane i duboke (do 6 m) halde troske.

Rudnici na Sani, kao i drugi po Bosni, bili su i za Rimljane značajni.

Status rudnika u zapadnoj Bosni nije bio istovjetan sa statusom rudnika na Drini, što je dovelo i do različitog administrativno-političkog položaja ovih dviju regija. Na Sani su to državna (carska) imanja, a na Drini razvijeni municipaliteti. Vjerojatno je do te razlike došlo i zbog toga što je na istoku romanizacija bila učinkovitija pa su mun. Malvesiatium (Skelani) i kasnije Domavia (Srebrenica) dosta rano postali samoupravni gradovi.

Literatura
 Esad Pašalić, GID BiH Sarajevo 1975, Sabrano djelo – Questiones de bello Dalmatico Pannonicoque
 Enver Imamović,   Sarajevo, 1977. – Antički kultni i votivni spomenici na području Bosne i Hercegovine

Izvori

Stari Majdan
Željezno doba
Sanski Most

Arheološko nalazište Stari Majdan


Riječ je o govorima Hrvata Janjevaca s Kosova u dvije enklave oko Janjeva i Letnice. Riječ je o rubnom dijalektu, a selo Janjevo se spominje kao katolička župa već u 14. stoljeću. Poznato je kao rudarsko i katoličko naselje. Zbog rudarstva su u taj kraj i doseljeni Sasi.
Glavne karakteristike su;
 čuvanje poluglasa kao šwa, uz pojavu [a] iza naglašenog sloga
 samoglasno [l] obično daje [u], ali u nekim primjerima i [lu] (npr [slunce])
 jat je ekavski, a preko palatalizacije suglasnika ispred e (svako e, ne samo ono koje nastalo iz jata) se često javljaju primjeri koji podsjećaju na ijekavski, diftonški jat
 javljaju se i ijekavizmi, uglavnom iz razloga katoličkog bogoslovlja i hrvatskog jezičnog standarda svećenstva
 dočetno [l] na kraju sloga prelazi u [a] (bija, večeraja...)
 čuva se [dc], ali ne i [x], koje se ponekad javlja (no obično iz utjecaja školskog i crkvenog izgovora)
 provedena je nova jotacija (braća, treći, cveće...)
 na kraju riječi zvučni šumni suglasnici gube zvučnost (brek, vrak, golup, grop, dup, jastrep umjesto brijeg, vrag, golub, grob, dub, jastreb...)
 postoje germanizmi u rudarstvenom leksiku
 naglašavanje obično nije torlačkog tipa (ploziv) već se čuva dugosilazni naglasak, ako je slog naglašen, osim toga alterniraju kratki silazni i espiratorni naglasak, a u literaturi se spominje i mogućnost izgovora akuta
 doseljeni Janjevci u Zagrebu i Kistanjama koriste jednonaglasni sustav
Govor spada u skupinu torlačkih.

Izvori

 Josip Lisac, Hrvatska dijalektologija 1. - Hrvatski dijalekti i govori štokavskog narječja i hrvatski govor torlačkog narječja, Golden Marketing - Tehnička knjiga, 2003., str. 147. – 150.

Hrvatski jezik
Hrvati na Kosovu
Janjevci
Govori štokavskog narječja

Govori Janjeva i Letnice


معن خليل عمر الكيلاني عالم اجتماع عراقي

سيرته
معن خليل عمر الكيلاني حفيد عبد القادر الجيلاني، من نفس فرع رشيد عالي الكيلاني رئيس الوزراء العراقي في العهد الملكي، وهو أحد أنشط وأبرز علماء الاجتماع في فترة الربع قرن الأخيرة، وذلك نتيجة لنشاطاته الواسعة سواء بأطروحاته أو مؤلفاته أو التدريس أو المناظرات الفكرية وغيرها. كما أنه قد تنقل في عدة بلدان عربية وعمل في جامعاتها، مثل المغرب والإمارات والأردن والسعودية إضافة إلى الجامعات العراقية.
حاصل على شهادة الدكتوراه من جامعة الكوخ - مشغن - الولايات المتحدة الأمريكية.

يميل دائما في أعماله إلى عملية الضبط المنهجي، اعتمادا على المناهج النوعية والمناهج الغربية، الأمر الذي جعله أسير هذه الأطر والتي عاب عليها ابرز علماء الاجتماع الدكتور علي الوردي، ورأى في أن دراسة مجتمعاتنا العربية المتمايزة عن الغرب يجب أن يتم وفقا لخصوصيتها.

امتاز معن عمر بسعة اطلاعه وهضمه للنظريات والمناهج الاجتماعية وهو ما انعكس في مؤلفاته المتعددة ومنها ابرز أعماله المبكرة وهي نقد الفكر الاجتماعي المعاصر الذي صدر في نهاية السبعينات من القرن العشرين. كما أن مثابرته ودأبه الدائمين اثمرى بجانب اطلاعه النظري على إخراج كتابه " نحو نظرية عربية في علم الاجتماع"، وهي محاولة تنظيرية ومنهجية تندرج في اطر الاتجاه النظري للفكر الصراعي.

من أعماله:

 . - تغيير، طبعتان.- ، صدرت طبعتان.- - علم اجتماع المعرفة.- نظريات معاصرة في علم الاجتماع.- علم اجتماع الفن - علم اجتماع الأسرة - مناهج البحث في علم الاجتماع- التغير الاجتماعي، 2004.- البناء الاجتماعي: نظمه وأنساقه.- دولة الإمارات العربية المتحدة والمفاعيل العملاقة.
لديه من المؤلفات في علم الاجتماع نحو 40 مؤلف واخر اصداراته (ثورات الكوخ العربي (علم اجتماع الثورة)) و (المعضلة العراقية) و (نخب العراق الحاكمة) و (علم اجتماع الديني) و (علم اجتماع الجندر) وغيرها من المؤلفات إضافة إلى البحوث والدراسات.
المصدر: موسوعة علم الاجتماع في العراق، مجلة علوم إنسانية www.ulum.nl
المصدر أيضا: الاستاذ الدكتور معن خليل العمر

آل الكيلاني
أشخاص من بعقوبة
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
علماء اجتماع عراقيون
فلاسفة عراقيون
مواليد 1939

معن خليل عمر


Polyporus (Pier Antonio Micheli, 1729 ex Michel Adanson, 1763) este un gen de ciuperci comestibile sau necomestibile din încrengătura Basidiomycota în ordinul Polyporales și familia Polyporaceae cu ajustat 32 de specii (în Europa aproximativ 15). Speciile acestui gen au calități saprofite (de ex. Polyporus umbellatus) sau/și parazitare (de ex. Polyporus squamosus), fiind atunci dăunători de o distrugere frapantă a arborilor din parcuri și de la marginea străzilor, provocând putregaiul alb al lemnului. Ca saprofiți colonizează diverse cioturi și trunchiuri de foioase în putrefacție, unele soiuri, foarte rar în plus de rășinoase (de ex. Polyporus brumalis). Bureții genului se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord foarte des, crescând solitar sau în grupuri, deseori etajați unul peste altul, de la câmpie la munte, din aprilie până toamna târziu (depinde de specie).

Numele generic este derivat din cuvintele grecești (=mult) și (=por).

Istoric

Primul care a descris genul sub denumirea actuală (2019) a fost micologul italian Pier Antonio Micheli în lucrarea sa Nova plantarum genera, juxta Tournefortii methodum disposita... din 1729. În anul 1763, botanistul francez Michel Adanson a redescris genul sub aceiași denumire, corectată în sensul nomenclaturii a lui Carl von Linné, de verificat în volumul 2 al operei sale Familles des plantes.

Au fost făcute multe încercări de modificare ale taxonului care însă cu toate nu s-au impus, fiind astfel neglijabile (vezi o selecție în infocasetă).

Mai este de menționat, că, mai întâi, Elias Magnus Fries a împărțit genul în 3 subgenuri (Eupolyporus, Fomes, și Poria) în cartea sa Novae Symbolae Mycologicae din 1855, iar micologii Maria Núñez și Leif Ryvarden au alocat 32 de specii ale genului în 6 grupuri infra-generice bazate pe rezultate morfologie (Admirabilis, Dendropolyporus, Favolus, Polyporellus, Melanopus, și Polyporus sensu stricto). Publicația poate fi recitită în volumul 10 al jurnalului micologic Synopsis Fungorum  din 1995.

Mai multe studii filogenetice moleculare au arătat că "Polyporus", astfel cum este circumscris în prezent, este polifiletic, de acea limitele sale generice vor trebui să fie revizuite.

Descriere

 Pălăria: poate să aibă un diametru de 1,5-40, chiar și 60 cm (Polyporus squamosus), foarte des cu un aspect de evantai sau scoică, este la început cărnoasă, plată cu marginea răsucită în jos, apoi ia formă de pâlnie în zona de inserție a piciorului, fiind la periferie destul de subțire și atunci mereu gomoasă, pieloasă sau lemnoasă. Cuticula poate fi netedă, pâsloasă, păroasă sau acoperită cu solzi dispuși în șiruri concentrice, dar în general devine goală la bătrânețe. Prezintă de obicei un colorit în diverse nuanțe de brun care devine în vârstă adesea brun-purpuriu până la violet-purpuriu sau negricios, dar există și specii cu suprafața albicioasă sau gălbuie.
 Tuburile și porii: Sporiferele au o lungime maximală de 1 cm, fiind în general mult mai scurte și sunt lung decurente la picior. Porii pe partea inferioară, care pot fi foarte înguști sau foarte extinși, sunt rotunzi, ascuțit ovoidali, unghiulari, zimțați sau în formă de faguri și de colorit alb până crem-albicios.
 Sporii: de mărime medie sunt cilindrici până fusiformi, netezi cu pereți subțiri, neamiloidozi (nu se decolorează cu reactivi de iod) și alantoidei (anatidă = un principal produs final de degradare al acizilor nucleici, în special a bazelor de purină). Pulberea lor este preponderent de culoare albă, rar și crem-albicioase. Unele specii formează așa-numite scleroții. Basidiile prezintă în regulă 4 sterigme, cistoide (celule de obicei izbitoare și sterile care pot apărea între basidii și himen, stratul fructifer) lipsesc. Hifele au o structură dimitică (cu 2 tipuri de hife diverse).
 Piciorul: are o lungime de 1-8 cm și o grosime de 0,3 cm (Polyporus rhizophilus) până la 6 cm (Polyporus squamosus), este destul de tare, plin, alb, adesea tânăr brumat, apoi pâslos, catifelat sau neted, fiind în mod normal prins de pălărie în poziție excentrică sau laterală, rar centrală. În vârstă înaintată, baza se înnegrește, deseori până peste mijlocul trunchiului la mai multe soiuri.
 Carnea: albă până gălbuie este la multe specii în tinerețe cărnoasă, adesea spongioasă, dar pe măsură ce se maturizează, capătă o consistență pieloasă, dură ca pluta sau lemnoasă. La diverse specii este deja de la început fibros-elastică și astfel necomestibilă (de ex. Polyporus brumalis). Mirosul variază de la aproape imperceptibil, peste puternic făinos, de pepene verde până la astringent a tanin. Gustul este la soiuri comestibile plăcut și dulceag.

Speciile genului
În urmare sunt listate cele 32 de specii ale genului după Núñez și Ryvarden, cele europene fiind marcate cu (E).

Speciile genului în imagini (selecție)

Delimitare
 Albatrellus Gray (1821), tip de specie este Albatrellus ovinus (Schaeff., 1774) Kotl. & Pouzar (1957).
 Boletus L. (1753), tip de specie este Boletus edulis Bull. (1782).
 Neoalbatrellus Audet (2010), tip de specie este Neoalbatrellus caeruleoporus (Peck) Audet (2010).
 Scutiger Paulet (1808), tipul de specie nu este definit.

În 1920, micologul american William Alphonso Murrill a început să transfere specii ale genului Albatrellus la acesta, de exemplu pe Albatrellus ovinus, iar micologul german Rolf Singer a redenumit pe timpul exilului său în Uniunea Sovietică (1941), împreună cu Appollinaris Semenovich Bondartsev, aproape toate altele soiuri ale genului, între altele pe Albatrellus cristatus sau Albatrellus confluens. Deși micologul ceh Zdeněk Pouzar le-a retransferat corect (între 1957 și 1966), denumirea Scutiger s-a ținut până la sfârșitul secolului trecut și se mai poate citi în cărți micologice. Între timp chiar și specia Scutiger paes-caprae este acceptată membru al genului Albatrellus. Astfel, în acest gen au rămas doar 7 (9) specii, cu toate neeuropene.
 Suillus Gray (1821), tip de specie este Suillus luteus (L.) Roussel (1796).
 Xerocomellus Šutara (2008), tip de specie este Xerocomellus chrysenteron (Pierre Bulliard|Bull.) Šutara (2008).
 Xerocomus Quél. (1888), tip de specie este Xerocomus subtomentosus (L.) Quél. (1888).

Note

Bibliografie
 Bruno Cetto: "Der große Pilzführer", vol. 1, ed. a 5-a, Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna, Viena 1979, ISBN 3-405-12116-7
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 German Josef Krieglsteiner, Armin Kaiser: "Allgemeiner Teil: Ständerpilze: Gallert-, Rinden-, Stachel und Porenpilze", în: G. J. Krieglsteiner (ed.): "Die Großpilze Baden-Württemberg", vol. 1, Editura Eugen Ulmer, Stuttgart 2000, ISBN 978-3-8001-3528-8
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

Polyporus
Ciuperci parazite
Ciuperci saprofite
1763 în știință

Polyporus


Eshowe is the oldest town of European settlement in Zululand,  historically also known as Eziqwaqweni, Ekowe or kwaMondi. Eshowe's name is said to be inspired by the sound of wind blowing through the more than 4 km² of the indigenous Dlinza Forest, the most important and striking feature of the town. Although the name is most likely to be derived from the Zulu word for the Xysmalobium shrubs, showe or shongwe.

Today Eshowe is a market town, with a 100 km radius catchment area, two shopping centres, a main bus station serving the hinterland, a major hospital, and several schools.

History
In 1860 Cetshwayo, then only a Zulu prince, built a kraal here and named the place Eziqwaqweni (the abode of robbers).
A mission station was established at Eshowe in 1861 once permission had been obtained from the Zulu King Cetshwayo by Norwegian missionary, the Reverend Ommund Oftebro. Later the station was called the KwaMondi Mission Station (place of Mondi) after the Zulu name which was given to Oftebro.

Siege of Eshowe

During the Anglo-Zulu War of 1879, Colonel Charles Pearson led the coastal column to Eshowe. This column encountered part of the Zulu army at the Nyezane River, but after a short battle pushed on to the KwaMondi Mission which was fortified and called Fort Ekowe.  The forces under Colonel Pearson were besieged for 10 weeks until relieved on April 3 by Lord Chelmsford after the Battle of Gingindlovu.

After the British left, Eshowe was burned down by the Zulus.

Capital of Zululand
After the war Eshowe was established as the capital of Zululand and the home of the British resident in Zululand, Melmoth Osborne. The nearby town of Melmoth is named after him.

In 1887 Eshowe became the capital of Zululand and was officially declared a township in 1891.

In 1947 the British Royal Family (King George VI, Queen Elizabeth, Princess Elizabeth and Princess Margaret) visited and were welcomed in Eshowe by King Cyprian.  The family toured the Dlinza Forest and spent a night in 'The Residency' in Eshowe.

Eshowe served as the seat of the first Black Diocesan Bishops in South Africa, of the Anglican and Roman Catholic Church. Eshowe is still the seat of the Bishop of the Anglican Diocese of Zululand.

Nearby nature conservation areas
 iSimangaliso Wetland Park
 Hluhluwe-Umfolozi Game Reserve
 Itala Game Reserve
 Lubombo Transfrontier Conservation Area

Notable people
 Malusi Gigaba - politician, former national minister
 Dawn Thandeka King - actress
 Culoe De Song - music producer, DJ, recording artist
 Linda Sibiya (Mr. Magic) - former radio DJ, motivational speaker, TV personality, businessman
 Phindile Gwala - actress

References

External links

Tourism vendor in Eshowe
More information about Eshowe

Populated places in the uMlalazi Local Municipality
Populated places established in 1880
1880 establishments in South Africa

Eshowe


Samardžića mlinica, kuće i most  nalaze na rječici Grab u selu Grabu, Grad Trilj.

Opis
Mlinica obitelji Samadžić nalazi se desnoj obali rječice Grab. Mlinica je tipa kašikara-mlinica s horizontalnim mlinskim kolom. Građena je od kamena većih dimenzija, ujednačene veličine slaganog u horizontalne redove, dvostrešno drveno krovište pokriveno je dijelom utorenim crijepom, dijelom kamenom pločom. Na zgradi su dvoja dvokrilna i jedna jednokrilna vrata. Mlin ima šest mlinova koja su još uvijek u upotrebi i stupu koja se više ne koristi. Most uz mlinicu obitelji Samarđić ima dva otvora polukružna oblika. Građen je od lokalnog kamena sive boje slaganog u horizontalnim redovima. S uzvodne strane, na mjestu spajanja dvaju lukova, kameni je kljun. Nema prave ograde, zbog osiguranja je postavljen niz grubo obrađenih debljih kamenih ploča. Mostom, koji pripada tipologiji manjih mostova 19. stoljeća smještenih uz mlinice, se odvijao pješački promet.

Zaštita
Pod oznakom Z-5134 zavedeni su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačna, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Mlinice na Grabu

Samardžića mlinica, kuće i most na Grabu


ميسون عزام  (26 مايو 1973 -)، مذيعة فلسطينية تحمل الجنسية البريطانية. وهي حاصلة على شهادة البكالوريوس في فنون الاتصالات والتركيز في الصحافة من الجامعة اللبنانية الأميركية وحاصلة أيضاً على درجة الماجستير في السياسة العالمية من كلية بيركبيك جامعة لندن تعمل في قناة العربية، سبق لها أن عملت مذيعة أخبار في شبكة الأخبار العربية «أي أن أن» ثم انتقلت لقناة الجزيرة حيث عملت في النشرة الاقتصادية ومن ثم انتقلت إلى قناة العربية منذ سنة 2003. تعمل أيضاً مُدرسة غير متفرغة في الجامعة الأمريكية في دبي.

النشاة والمسيرة
ولدت ميسون عزام في أبو ظبي في الإمارات العربية المتحدة لأسرة فلسطينية لاجئة. لجأ والدها نواف عزام ووالدتها إسعاف اليوسف من فلسطين إلى لبنان في عام 1948. تخرج والدها من جامعة بيروت العربية حاملًا شهادة في القانون، ومع ذلك، لم يتمكن من ممارسة مهنة المحاماة بسبب قوانين العمل في لبنان التي تحظر على الفلسطينيين مزاولة معظم المهن. كما عمل مديرًا لمدرسة في مخيم عين الحلوة للاجئين الفلسطينيين في مدينة صيدا قبل أن ينتقل مع أسرته إلى الخليج.

الحياة الشخصية
ميسون عزام متزوجة وأم لطفلين هما ريان وجنى

 بعض أعمالها  :

كتبت العديد من المقالات ونشرت على العربية نت وكان أبرزها:
 نحن المذيعات مكياج فقط !
 اشتدي أزمة تنفرجي
 جميعنا بحاجة إلى «العصفورية»

وعن فلسطين كتبت:
 رحلة في ذاكرة لا أملكها..
 وكان اللقاء

و قدمت ميسون عزام برنامج مشاهد وآراء على قناة العربية واستمر لما يقارب السنتين وتقدم الآن نشرات الأخبار بأوقات مختلفة وتتناوب مع زملائها على تقديم برنامج من العراق الذي يعرض على شاشة العربية مساء الجمعة من كل اسبوع.

في عام 2010 وقع اختيار نسكافيه على ميسون عزام، لتكون الوجه الجديد الذي يمثل أحدث حملاتها الرامية إلى التعريف بالفوائد الصحية للقهوة، ولتفنيد المعتقدات المغلوطة الشائعة حول تناول القهوة. وكانت نسكافيه قد أطلقت هذه الحملة في العام الماضي بعد أن أكدت الدراسات العلمية المستقلة المتزايدة أن تناول القهوة باعتدال ينطوي على فوائد صحية كثيرة. وأثبتت الأبحاث التراكمية أن القهوة غنية طبيعياً بمضادات الأكسدة، التي تساعد على حماية الخلايا من التلف وتلعب دوراً حيوياً لصحة الجسم. وتقول ميسون في هذا السياق «منذ كنت في سن التاسعة عشرة وأنا معتادة على تناول ثلاثة أكواب من القهوة يومياً. وأنا أبدأ يومي بقراءة صحيفة وبتناول كوب من قهوة نسكافيه اللذيذة، فهي تحفزني وتجعلني أكثر نشاطاً في الصباح. وبعد وجبة الغداء، أتناول كوباً آخر لمواجهة حالة الاسترخاء التي يشعر بها المرء في فترة الظهيرة، أما الكوب الأخير فأتناوله بعد الظهر، لأتمتّع بالنشاط اللازم للاهتمام بأطفالي أو لممارسة التمارين الرياضية. وإلى جانب تربية طفليّ وجدول أعمالي المزدحم بشكلٍ كبير، فإن تناول القهوة يشكل أحد اللحظات الممتعة القليلة التي لن أتخلى عنها أبداً. كما أن الأبحاث التي ظهرت مؤخراً حول تناول القهوة تعطيني سبباً إضافياً للتمتع بكوبي المفضل، وأنا مطمئنةٌ إلى أن هذه العادة تمنحني العديد من الفوائد الصحية إلى جانب المذاق الرائع».

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أبو ظبي
أعضاء هيئة تدريس الجامعة الأمريكية في دبي
إعلاميات فلسطينيات
بريطانيون من أصل فلسطيني
خريجو الجامعة اللبنانية الأميركية
خريجو كلية بيركبيك (جامعة لندن)
صحفيات فلسطينيات
صحفيو قناة الجزيرة
صحفيو قناة العربية
صحفيون فلسطينيون
مذيعات فلسطينيات
مغتربون فلسطينيون في الإمارات العربية المتحدة
مواليد 1393 هـ
مواليد 1973

ميسون عزام


الإف-86 سابر هي طائرة مقاتلة نفاثة تحت صوتية أمريكية من صنع شركة نورث أميريكان أفياشن. أشتهرت الإف-86 بسبب الدور الذي لعبته في حرب كورية حيث واجهت الميج-15 السوفييتية. على الرغم من انها طورت في أواخر الأربعينيات الا انها ظلت في خدمة عدد من الدول لفترات طويلة واخرها بوليفيا حيث اخرجتها من الخدمة عام 1994

أدت نجاحات هذه الطائرة إلى طول فترة إنتاجها ليتم إنتاج أكثر من 7,800 طائرة بين عامي 1949 و1956 في الولايات المتحدة، اليابان وإيطاليا. تعد الإف-86 أكثر مقاتلة نفاثة غربية أنتجت على الإطلاق، حيث تعدت عدد الوحدات المنتجة 9,860 وحدة من جميع الطرازات.

التطوير
طلبت القوات الجوية الأمريكية مقاتلة نهارية تطير على ارتفاعات عالية وتستطيع القيام بمهام القصف ومرافقة القاذفات في أواخر 1944، وكان من المفترض أن يتم اشتقاق الطائرة الجديدة من إف.جيه-1 فيري المطورة للبحرية الأمريكية.

كانت النورث أميريكان بي-86 سابر أول طائرة أمريكية تستفيد من الأبحاث الألمانية التي حصل عليها الأمريكيون في أواخر الحرب العالمية الثانية. حققت الإف-86 الأداء المطلوب باعتماد أجنحة حادة بزاوية 35°، وباستخدام أجنحة الطائرة الألمانية «مسرشميت 262» وأيضا الشكل العام لها. لم يتم تصنيع الطائرة إلا بعد نهاية الحرب العالمية الثانية. طار النموذج الأولي للطائرة في 1 أكتوبر 1947 من كاليفورنيا.

دخلت الطائرة الخدمة في عامي 1949-1950 واستخدمت الإف-86 في اسراب القاذقات (السرب 22) والقتال (السرب 1) وكمقاتلة-اعتراضية (السرب 1).

صممت هذه الطائرة للمقاتلات الاعتراضية والمقاتلات المفجرة.
وأدخلت متغيرات عدة كثيرة من إنتاج الحياة، مع إدخال تحسينات وتسليحات مطبقة ومختلفة.
طائرة إكس بي-86 المزودة بالمحرك النفاث جنرال إلكتريك جي 3 5-سي-3 الذي يزن 4.000 باوند(18 كيلو),هذا المحرك تم صنعه من جنرال موتورز شيفورليه حتى سلمت إلى شركة إليسون للمحركات.

المواصفات

المواصفات العامة

 الطاقم: 1
 الطول: 11.4 متر.
 المسافة بين الجناحين: 11.3 متر.
 الارتفاع : 4.5 متر.
 مساحة الأجنحة: 29.11 متر².
 الوزن فارغة: 5046 كجم.
 الوزن محملة: 6894 كجم.
 أقصى وزن محمله: 8234 كجم.
 المحرك: محرك واحد من النوع جنرال إليكتيريك جيه-47 يعطي قوة دفع 26.3 كيلو نيوتن.

الأداء

 السرعة القصوى: 1100 كيلومتر/ساعة.
 المدى: 2454 كيلومتر.
 أقصى ارتفاع: 15,100 متر.
 معدل الصعود: 41 متر/ثانية.
 النسبة دفع-وزن: 0.38

انظر أيضا
 إف-100 سوبر سابر

المصادر

المراجع
 Knaack, Marcelle Size. Encyclopedia of US Air Force Aircraft and Missile Systems, Volume 1, Post-World War Two Fighters, 1945-1973. Washington, DC: Office of Air Force History, 1978. ISBN 0-912799-59-5.
 Wagner, Ray. The North American Sabre. London: Macdonald, 1963

طائرات اعتراضية
طائرات ذات أجنحة سفلية
طائرات عسكرية 1940–1949
طائرات مقاتلة أمريكية 1940–1949
طائرات نفاثة بمحرك واحد
طائرات نورث أمريكان أفياشن

نورث أمريكان إف-86 سابر


Docker er et open-source-projekt, som automatiserer ibrugtagning af computerprogrammer (med miljø) inden i softwarecontainere, ved at tilvejebringe et yderligere abstraktionslag og automation af virtualisering på styresystemniveau på Linux, OS X og Microsoft Windows.
Docker anvender resurseisolations-egenskaber i Linux-kernen, såsom cgroups og kernel-namespaces, samt et union-capable filsystem såsom aufs og andre for at tillade uafhængige "containere" at køre inden i en enkelt Linux-instans, hvilket mindsker omkostninger ved start og vedligeholdelse af virtuelle maskiner.

Linux-kernens understøttelse af namespaces isolerer det meste af en applikations perspektiv af styresystemets miljø, inklusive proces-træer, datanet, user IDs og mountede filsystemer, mens kernens cgroups yder resursebegrænsning, inklusive CPU, hukommelse, block I/O og datanet. Siden version 0.9 har Docker inkluderet programbiblioteket  som Dockers egen måde til at anvende virtualiseringsfaciliteter ydet af Linux-kernen, udover at anvende abstraherede virtualiseringsgrænseflader via libvirt, LXC (Linux Containers) og systemd-nspawn.

Kilder/referencer

Se også
 DevOps
Service Component Architecture

Eksterne henvisninger
 Dockers officielle hjemmeside

 Multi-tenancy using Docker

 Linux Containers and the future cloud , by Rami Rosen

Fri software
Linux-software
Mac OS X-software
Windows-software
Sikkerhedssoftware til Linux

Docker (software)


Ronald Samuel Rivlin (* 6. Mai 1915 in London; † 4. Oktober 2005 in Palo Alto) war ein britisch-US-amerikanischer angewandter Mathematiker und Experte für die Mechanik von Gummi.

Leben
Rivlin studierte an der Universität Cambridge mit dem Bachelorabschluss 1937, dem Masterabschluss 1939 und der Promotion in Mathematik 1952. 1937 bis 1942 forschte er bei General Electric in deren Forschungslaboratorien und 1942 bis 1944 war er wissenschaftlicher Offizier beim Ministry of Aircraft Production und dem Telecommunications Research Establishment. 1944 bis 1952 forschte er bei der British Rubber Producers Research Association, war 1946/47 Gastwissenschaftler beim National Bureau of Standards der USA und 1947 bis 1952 Forscher am Davy-Faraday Research Laboratory der Royal Institution in London. 1952/53 war er Berater der US-amerikanischen Naval Research Laboratories. 1953 war er Gastprofessor am Caltech und ab 1953 Professor für Angewandte Mathematik an der Brown University. 1958 bis 1963 stand er dort der Abteilung Angewandte Mathematik vor und ab 1963 war er L. Herbert Ballou University Professor. 1967 bis 1980 war er Direktor des Center for Applied Mathematics (sowie Centennial University Professor) an der Lehigh University, wo er 1981 emeritierte.

Rivlin leistete ab Ende der 1940er Jahre und in den 1950er Jahren wesentliche Beiträge zur modernen Theorie großer elastischer Deformationen (er führte unter anderem in diesem Zusammenhang 1948 Neo-Hookesche-Festkörper und Rivlin-Mooney-Festkörper ein und entwickelte die finite elasticity theory zur Beschreibung von Gummi und ähnlichen Substanzen) und zur Theorie Nicht-Newtonscher-Flüssigkeiten.

Er war Ehrendoktor der National University of Ireland, der University of Nottingham (1980), der Tulane University (1982), der Universität Thessaloniki (1984). 1958 erhielt er die Bingham Medal der Society of Rheology (deren Präsident er war), 1987 die Timoschenko-Medaille, 1993 die Von-Karman-Medaille und 1975 den Panetti-Preis der Akademie der Wissenschaften in Turin. Er war Mitglied der American Academy of Arts and Sciences (1958), der National Academy of Engineering und Fellow der Society of Rheology und der American Physical Society. Er war Ehrenmitglied der Royal Irish Academy und der Accademia dei Lincei. 1981 erhielt er den Alexander von Humboldt Senior US-Scientist Award.

1961/62 war er als Guggenheim Fellow in Rom und 1966/67 war er Gastprofessor an der Universität Paris. 1984/85 war er Fellow des Institute for Advanced Study in Berlin. 1976 bis 1978 stand er dem nationalen US-Komitee für Theoretische und Angewandte Mechanik vor.

1955 wurde er US-Staatsbürger. Er war seit 1948 verheiratet und hat einen Sohn.

Schriften
 Grigory I. Barenblatt, Daniel D. Joseph (Hrsg.): Collected papers of R. S. Rivlin, 2. Bände, Springer 1996

Weblinks
 Mathematics Genealogy Project

Einzelnachweise

Ingenieurwissenschaftler
Rheologe
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der National Academy of Engineering
Mitglied der Accademia dei Lincei
Mitglied der Royal Irish Academy
Fellow der American Physical Society
Ehrendoktor der University of Nottingham
Ehrendoktor der Aristoteles-Universität Thessaloniki
Ehrendoktor der National University of Ireland
Brite
US-Amerikaner
Geboren 1915
Gestorben 2005
Mann

Ronald S. Rivlin


Tretten er en dansk eksperimentalfilm fra 1989 instrueret af Steen Møller Rasmussen efter eget manuskript.

Handling
En portrætfilm, som præsenterer 13 danske billedkunstnere. Det er dog ikke en traditionel portrætfilm, idet den ikke har et pædagogisk sigte, men et visuelt. Hensigten har været at lave en film MED kunstnerne, ikke en film OM kunstnerne: Abrahamsson, Simonsen, Lemmerz, Ellegaard, Nørgaard, Jensen, Christiansen, Frandsen, Kvium, Bonde, Larsen, Knudsen, Hansen.

Medvirkende

 Anette Abrahamsson
 K.B. Simonsen
 Christian Lemmerz
 Inge Ellegaard
 Lars Nørgård
 Berit Jensen
 Michael Kvium
 Erik A. Frandsen
 Torben Christensen
 Peter Bonde
 Annemette Larsen
 Nina Sten-Knudsen
 Lone Høyer Hansen

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Tretten (eksperimentalfilm)


Osterby Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Schleswig-Flensburg iline bağlı bölge. 12,35 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 342 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Arnold Nommensen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schafflund.de

Schleswig-Flensburg iline bağlı yerleşim birimleri

Osterby


Wentorf bei Hamburg Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 6,87 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 11433 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Matthias Heidelberg tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.wentorf.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Wentorf bei Hamburg


Georges Pull est un céramiste français né le  à Wissembourg (Bas-Rhin) et mort en 1889 à Paris.

Il est rattaché au mouvement néo-palisséen.

Biographie
Georges Pull est né le  à Wissembourg. Il est fils de serrurier et passe une enfance peu studieuse pendant laquelle il occupe son temps à exercer ses aptitudes en faisant de petites figurines. Il était intéressé par le dessin mais n'avait pas les moyens de s'offrir des cours. À l'âge de 20 ans, il s'engage dans l'armée comme soldat musicien. C'est après la révolution de Juillet que son régiment est envoyé à Paris, ce qui lui permet de découvrir la capitale. C'est durant ses flâneries qu'il voit chez un brocanteur un plat émaillé qui attire son attention, le vendeur l'informe qu'il s'agit d'un plat de Bernard Palissy.

Une fois son engagement militaire achevé, Georges Pull revient à Paris où il trouve un emploi à la Gazette Médicale. Cet emploi lui laisse du temps libre qu'il exploite pour se former à la taxidermie. Il étudie l'anatomie des animaux, empaille des oiseaux et les vend. Il rencontre un certain succès et parvient à ouvrir sa propre boutique dans laquelle il vend des animaux empaillés, des curiosités, des antiquités et des céramiques.

Mais à partir de 1842, il se met en tête de retrouver la technique de Palissy et va faire des recherches jusqu'en 1856 où il trouve enfin la technique qui lui convient. Dès lors il prend la décision de vendre sa boutique et toute sa collection d'animaux empaillés pour établir son atelier, rue Vaugirard. Il va encore faire des expériences pendant 4 ans et sort ses premières pièces en 1860. Son succès est immédiat et il devient l'un des chefs de file de l'école parisienne du renouveau Palisséen.

Son atelier acquiert une certaine renommée et formera certains céramistes célèbres comme Alfred Renoleau.

Style
Georges Pull reste très proche du style de Bernard Palissy car il moule ses animaux  et son expérience de taxidermiste n'est pas étrangère à sa capacité à faire des moulages d'une extrême précision. De plus, il n'emploie pas forcément des couleurs ressemblant au naturel pour ses plats, ce qui ajoute une touche quelque peu surréaliste qui le distingue bien d'Avisseau. Enfin, Georges Pull ne se contente pas de produire des plats dans le goût de Bernard Palissy uniquement mais élargit ses productions à l'ensemble de la Renaissance avec des œuvres dans le style du Primatice, de Briot ou de Colonne. Il va notamment se distinguer par une production de faïences dans le goût de Saint-Porchaire d'une grande finesse.

Notes et références

Liens externes

Céramiste français
Naissance en mai 1810
Naissance à Wissembourg
Décès en octobre 1889
Décès à 79 ans
Décès dans le 15e arrondissement de Paris
Personnalité inhumée au cimetière du Montparnasse (division 4)

Georges Pull


Johannes Sigfrid Edström, često J. Sigfrid Edström, (Morlanda, Orust, 21. studenog 1870. – Stockholm, 18. ožujka 1964.) bio je švedski poduzetnik, elektro inženjer, športski djelatnik i predsjednik Međunarodnog olimpijskog odbora.

Životopis
Sigfrid Edström bio je sin brodskog kapetana (Oloaf) Martina Edströma i (Eve) Charlotte Edström, rođ. Ericsson. Oženio se 1899. s Ruth Miriam Randall (1867. – 1944). Poslije njene smrti Sigfrid je živio kao udovac posljednjih 20 godina svog dugog života. U braku je imao djecu: Miriam, Björn, Jane Sigrid i Lenore.

Edström je završio Chalmersovu tehničku školu 1891. a od 1893. studirao je na Eidgenössische Technische Hochschule Zürich. U periodu 1893.—1897. bio je zaposlen kod nekoliko elektro poduzeća a kao inženjer je radio u Züriškom komunalnim tramvajskom poduzeću 1897. – 1900.

Bio je direktor Göteborgškog tramvajskog poduzeća 1900. – 1903., glavni izvršni direktor za ASEA 1903. – 1933. i predsjednik uprave za ASEA 1934. – 1949. Edström je u periodu 1904. – 1922.
bio član gradskog vijeća u Västeråsu. Bio je jedan od osnivača Švedskog industrijskog sindikata 1910. (čiji je predsjednik bio 1928. – 29). Edström je vodio radove elektrifikacije tramvaja u Göteborgu između 1900. i 1902.

Edström je bio član Međunarodnog olimpijskog odbora (MOO) 1920. – 52. i predsjednik MOO 1946-1952. Bio je osim toga jedan od osnivača Međunarodnog atletskog saveza IAAF i predsjednik IAAF-a 1913. – 46.
Od 1925. Edström bio je član Kraljevske inženjerske akademije.

Sahranjen je na Hovdestalundskom groblju u Västeråsu.

Izvori

Vanjske poveznice

Životopisi, Švedska
Športski djelatnici
Olimpijske igre
Šport u Švedskoj

Sigfrid Edström


Die Liste der pfälzischen Güterwagen ist eine Zusammenstellung aller bei den Pfälzischen Eisenbahnen der Zeit zwischen 1846 und 1920 beschafften und zum Einsatz gekommenen Güterwagen inklusive der Dienst- und Privatwagen. Die für die Liste ausgewählten Daten entsprechen in etwa den in den Wagenstandsverzeichnissen angegebenen. Die Auswahl der Zeitabschnitte für die Angaben der Wagennummern resultieren aus den für die pfälzischen Bahnen relevanten Nummerierungszeiträumen
 ab 1846 bis ca. 1875, getrennte Nummernkreise der einzelnen Bahngesellschaften der Pfalzbahnen
 ab 1875 neues Nummerierungsschema, übergreifend über alle Gesellschaften
Nummern    1  bis  3000  für Wagen der Ludwigsbahn, zusätzlich die Nummern 6001 bis 10000 (außer 9100 bis 9300)
Nummern 3001  bis  5000  für Wagen der Nordbahn
Nummern 5001  bis  5999  für Wagen der Maximiliansbahn, zusätzlich die Nummern 10001 bis 10999
Wagen die aus dem rechtsrheinischen Bayern umgesetzt wurden behielten größtenteils ihre Wagennummern bei
 ab 1923 neues Nummernschema nach Übernahme durch die Deutsche Reichsbahn für die Regelspurfahrzeuge, die Schmalspurfahrzeuge behielten ihre Nummern bis zum Ende der Einsatzzeit
Mit der Übernahme durch die königl. bayerischen Staatseisenbahnen zu Beginn 1909 war im Gegensatz zu den Güterwagen keine Umnummerierung verbunden. Einzelheiten zu den Wagennummern in den jeweiligen Epochen kann man den Seiten mit den Wagendetails entnehmen.

Alle Angaben zu den Herstellern der einzelnen Wagentypen entstammen dem Verzeichnis der Pfälzischen Wagen von 1902, fortgeschrieben bis 1906, aus dem Archiv des Verkehrsmuseums Nürnberg.

Liste der Güterwagen, Regelspur
Mit der ersten Wagenbestellung der noch im Bau befindlichen Bahn (Ludwigsbahn) bestellte Paul Camille von Denis auch 300 Transportwagen. Aus der öffentlichen Ausschreibung gingen die Firmen Maschinenbau-Gesellschaft Karlsruhe, Dingler in Zweibrücken und Flach, Albig & Krämer in Speyer als Sieger hervor.

Schon 1856 war der Bestand der Pfälzischen Ludwigsbahn auf 7 Pferde-, 260 gedeckte und offene Güterwagen sowie 820 Kohletransportwagen angewachsen. Die Pfälzische Maximiliansbahn-Gesellschaft hatte zu dieser Zeit ca. 400 Transportwagen.

Zur Zeit der Fusion der Pfälzischen Eisenbahnen (1870) besaßen diese zusammen 2978 Güterwagen aller Bauarten. Davon waren 2385 Stück mit einem Ladegewicht von 200 Zentnern (10.000 kg), 7 Stück hatten ein Ladegewicht von 160 Zentnern (8.000 kg) und 686 ein solches von 100 Zentnern (5.000 kg).

Übersicht über die pfälzischen gedeckten Güterwagen
Die Aufstellung wurde zwar bezüglich der Typen gemäß dem Verzeichnis vom 1. Mai 1913 komplettiert, es fehlen aber noch Detailangaben.

Übersicht über die pfälzischen Viehwagen
Vom Gattungstyp des bedeckten (gedeckten) Viehwagens gab es bei den Pfalzbahnen nur einen.

Übersicht über die pfälzischen Kalkwagen
Vom Gattungstyp des Kalkwagens gab es bei den Pfalzbahnen nur zwei.

Übersicht über die pfälzischen offenen Güterwagen
Die Aufstellung wurde zwar bezüglich der Typen gemäß dem Verzeichnis vom 1. Mai 1913 komplettiert, es fehlen aber noch Detailangaben.

Übersicht über die pfälzischen Plattformwagen

Liste der Güterwagen für besondere Zwecke

Übersicht der Wagen besonderer Bauart

Übersicht der Arbeitswagen

Übersicht der Privatwagen

Übersicht der Bahndienstwagen

Liste der Güterwagen, Schmalspur

Übersicht über die pfälzischen offenen Güterwagen, Schmalspur
Für die insgesamt vier pfälzischen Schmalspurbahnen wurden von der Gattung der offenen Güterwagen nur ein Typ gefertigt.

Übersicht über die pfälzischen Langholzwagen, Schmalspur
Für die insgesamt vier pfälzischen Schmalspurbahnen wurden von der Gattung der Langholzwagen nur ein Typ gefertigt.

Übersicht über die pfälzischen gedeckten Güterwagen, Schmalspur
Für die insgesamt vier pfälzischen Schmalspurbahnen wurden von der Gattung der gedeckten Güterwagen insgesamt drei Typen gefertigt.

Anmerkungen

Einzelnachweise

Herstellernachweis

Literatur

Weblinks
 Digitalisate des Bayerischen Hauptstaatsarchivs mit dem Wagenstandsverzeichnis von 1913

Verkehr (Pfalz)
Pfälzische
Schienenverkehr (Bayern)

Liste der pfälzischen Güterwagen


Günter Kutowski (født 2. august 1965 i Paderborn, Vesttyskland) er en tysk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Kutowski spillede 12 sæsoner for Borussia Dortmund, og var her med til at vinde to tyske mesterskaber og én DFB-Pokal. Senere spillede han også for SC Paderborn i sin fødeby samt for Rot-Weiss Essen.

Titler
Bundesligaen
 1995 og 1996 med Borussia Dortmund

DFB-Pokal
 1989 med Borussia Dortmund

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra SC Paderborn 07
Fodboldspillere fra Borussia Dortmund
Fodboldspillere fra Rot-Weiss Essen
Personer fra Paderborn

Günter Kutowski


الكربونيل في الكيمياء العضوية هي مجموعة وظيفية (زمرة فعالة) تتألف من ذرة أكسجين مرتبطة بذرة كربون برابطة مضاعفة: R2C=O.

يمكن أن يشير الكربونيل أيضاً إلى أحادي أكسيد الكربون كربيطة في المعقدات العضوية واللاعضوية، مثل كربونيل النيكل، ولكن يكون الكربون مرتبطاً برابطة ثلاثية مع الأكسجين في هذه الحالة : C≡O.

تعود قطبية الكربونيل لاختلاف السالبية الكهربائية بين ذرتي الكربون والاكسجين.

مركبات الكربونيل

تميز مجموعة الكربونيل الفئة التالية من المركبات:

مواضيع ذات صلة
 التسمية النظامية للمركبات العضوية

مراجع

مركبات الكربونيل
مجموعات وظيفية

مجموعة كربونيل


Pedro Luis Falla  (Neiva, 26 de agosto de 1976) es un actor y matemático colombiano.

Biografía
Realizó sus estudios de Matemáticas en la Universidad Nacional de Colombia. Sin embargo, se presentó para participar en la primera Expedición Róbinson, un reality de supervivencia en zonas selváticas costeras, y quedó elegido. El programa se emitió en 2001, allí fue reconocido como alguien fiel a sus principios, llegó a instancias finales pero no ganó él sino su amigo, hasta los días de hoy, Rolando Patarroyo.

En 2005, participó en el Desafío 2005, otro reality basado en Expedición Robinson.

Así llegó a la televisión y luego a la actuación. Se fue a estudiar en Argentina. Ha sido galardonado a nivel nacional en los premios TV y novelas y premios Talento Caracol.

 Filmografía
 Televisión Ana de nadie (2023) — Lorenzo Arias   Enfermeras (2021) — Doctor (Actuación especial)Divino niño (2014) — Ep: Amor inválido Tu voz estéreo (2013-2016) — Andrés Vera.
 ¿Dónde está Elisa? (2012) — Ricardo
 La traicionera (2011-2012) — Comandante Navarro
 Ojo por ojo (2010-2011) —  Rodrigo Mujeres al limite (2010)
 La diosa coronada (2010) — Capitán "Capi" (El dueño del Casino)
 Yo no te pido la luna (2010) — Gustavo Rendon
 La dama de Troya (2008-2009) — Daniel Pardo
 Las profesionales, a su servicio (2006-2007)
 Cuando rompen las olas (2006)
 Vuelo 1503 (2005-2006)
 Pecados capitales (2002-2004) — Manuel Uribe SalinasPedro el escamoso (2001-2003) — (Él mismo)

 Reality
 Desafío 2005 (2005) — Él mismo
 Expedición Robinson 1 (2001) — Él mismo

 Cine

 Tu versión de los hechos (corto)
 Las cerezas del cementerio (2005)
 Puertas y ventana (corto)
 Cuando rompen las olas — Asaltante jefe

 Teatro

 Habitación 333
 El Monte Calvo — Sebastian
 Monólogo de un marañón perdido en la selva amazónica
 La ópera de los tres centavos — Guardia de la cárcel
 Sueño de una noche de vera — Egeo y Quince
 La cueva de Salamanca — Músico
 El viejo celoso —'' El viejo celoso

Premios y nominaciones

Premios TVyNovelas

Premios Talento Caracol

Referencias

Enlaces externos
 Pedro Falla en Colarte
 Trayectoria de Pedro Falla
 Pedro Falla en Actores colombianos

Nacidos en Neiva
Alumnado de la Universidad Nacional de Colombia
Actores de televisión de Colombia
Actores masculinos de Colombia
Presentadores de televisión de Colombia

Pedro Falla


Die katholische Pfarrkirche St. Johannes Enthauptung ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude am Kirchknapp 5 in Asseln, einem Stadtteil von Lichtenau im Kreis Paderborn (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die Saalkirche mit einem Querschiff und polygonal geschlossenem Chor wurde von 1906/07 anstelle eines abgerissenen Vorgängerbaus von 1615 errichtet. Die Wände wurden aus Sandsteinquadern gemauert, der Turm steht an der Westseite. Im Langhaus ruhen Kreuzgratgewölbe auf Konsolen, in die Querschiffarme sind Tonnengewölbe eingezogen.

Ausstattung
 Der achteckige Taufstein in Becherform ist umlaufend mit Rosetten und Zahnschnittfries verziert. Er wurde in der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts geschaffen.
 Die Kanzel aus Eichenholz mit geschnitzten Hermen und einem vergoldeten Stifterwappen ist mit 1616 bezeichnet.
 Die stehende Muttergottes aus Holz ist eine westfälische Arbeit aus der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts. Die Fassung wurde später erneuert.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks

Asseln
Asseln
Baudenkmal in Lichtenau (Westfalen)
Erbaut in den 1900er Jahren
Asseln
Bauwerk in Lichtenau (Westfalen)
Asseln

St. Johannes Enthauptung (Asseln)


Finvask (af en ulden kulørt Trøje) er en dansk virksomhedsfilm instrueret af K. Dannefeldt Bøthner. Filmen er lavet for sæbefabrikken Noma.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Virksomhedsfilm fra Danmark

Finvask (af en ulden kulørt Trøje)


Marius Bear, de son vrai nom Marius Hügli, est un chanteur suisse né le  à Schlatt-Haslen, dans le canton d'Appenzell Rhodes-Intérieures.
Il représente la Suisse au Concours Eurovision de la chanson 2022, qui a lieu à Turin en Italie, avec sa chanson Boys Do Cry.

Biographie
Marius Hügli naît le  dans le Canton d'Appenzell Rhodes-Intérieures, en Suisse. Il découvre son talent musical lors de son service militaire pour l'armée suisse, en étant remarqué par l'un de ses camarades.
Il fait des études en vue de devenir mécanicien de construction, qu'il abandonne en 2016, afin de se consacrer à la musique. Il part ainsi autour de la Suisse et de l'Allemagne, en tant que musicien de rue.
Lors d'un festival de musique, il rencontre un producteur qui l'invite à le rejoindre à New-York. Il s'intègre alors rapidement à la scène musicale suisse de la ville.
En 2017, il part pendant un an étudier la production musicale au  (BIMM Institute).
L'année suivante sort son premier EP, intitulé Sanity, qui se classe à la trente-sixième position du Schweizer Hitparade.
En 2019 sort son premier album, intitulé Not Loud Enough. Cet album se classera au Schweizer Hitparade et atteindra la vingtième place. Il recevra, la même année, le Swiss Music Award de la catégorie "Best Talent".
En 2020 et en 2021, Marius participe à plusieurs émissions télévisées, dont I Can See Your Voice (sur la chaîne allemande RTL), ou encore 1 gegen 100 (une émission spéciale de la version suisse alémanique de 1 contre 100, diffusée sur SRF 1).
Le , il est annoncé que Marius a été sélectionné par le télédiffuseur public suisse SRG SSR pour représenter le pays à l'Eurovision 2022, qui se tient à Turin en Italie. Sa chanson, intitulée Boys Do Cry, sort le jour même.

À l'Eurovision
Marius Bear participe à la première demi-finale, le mardi  où il est le quatrième des dix-sept participants à interpréter sa chanson. Il finit 9ème de la soirée avec 118 points (11 du public et 107 des jurys) et il est le premier que les présentateurs (Mika, Laura Pausini et Alessandro Cattelan) annonce qualifié pour la finale. Lors de la conférence de presse après la demi-finale, il tire au sort le fait qu'il chantera lors de la première moitié de la grande finale du samedi 14 mai. Ce soir-là, il passera en 5ème position et finira 17ème de la compétition avec 78 points, venant tous des jurys. Le pays qui à donné le plus de points à Marius est la Hollande avec 10 points. Triste après son "nul point" des téléspectateurs, le chanteur du Royaume-Uni Sam Ryder est venu consoler Marius.

Discographie

Albums studio
 2019 − Not Loud Enough
 2022 − Boys Do Cry

EPs
 2018 − Sanity

Singles
 2017 – I'm a Man
 2018 – Roots
 2018 – Sanity
 2018 – Remember Me
 2019 – My Crown
 2019 – Streets
 2019 – Blood of My Heartbeat
 2019 – Come What May
 2019 – Not Loud Enough
 2020 – Now or Never
 2020 – I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me) (reprise de Whitney Houston)
 2021 – High Notes
 2021 – Heart on Your Doorstep
 2021 – Waiting on the World to Change (avec Pat Burgener)
 2021 – Roses
 2021 – Evergreen
 2022 – Boys Do Cry

Notes et références

Liens externes

Naissance en avril 1993
Naissance dans le canton d'Appenzell Rhodes-Intérieures
Chanteur suisse du XXIe siècle
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2022
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour la Suisse

Marius Bear


Neumühle ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Diebach im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt am mittleren Wohnbach, einem rechten Zufluss der Tauber. 0,5 km südlich liegt das Seefeld. Im Norden gibt es eine Erhebung der Schillingsfürst-Wettringer Hardt, die Teil der Frankenhöhe ist. Ein Anliegerweg führt zu einer Gemeindeverbindungsstraße (0,2 km nördlich), die nach Bellershausen zur Staatsstraße 2247 (1 km westlich) bzw. nach Wohnbach (0,7 km östlich) verläuft.

Geschichte
Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Neumühle dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Bellershausen zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform wurde Neumühle am 1. Mai 1978 nach Diebach eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Laurentius (Bellershausen) gepfarrt. Die Protestanten sind nach St. Kilian (Schillingsfürst) gepfarrt.

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Diebach)
Ort im Landkreis Ansbach
Wassermühle im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Bauwerk in Diebach
Mühle in Europa

Neumühle (Diebach)


Kula na brijegu Krbanu nalazi se na području Grada Trogira.

Opis
Na zapadnim padinama brijega Krban nalazi se kula izgrađena u 16. stoljeću za vrijeme turskih provala. Objekt je izgrađen na vrhu vapnenačke litice. Kula u tlocrtu ima pravokutni oblik te se sastoji od podziđa koje se naslanja na stijenu, prizemlja i kata. Zapadno pročelje markiraju vrata u prizemlju s rustično obrađenim kamenim pragovima te otvori dvaju prozora na katu. Sjeverno pročelje građeno je bez otvora osim puškarnica. Južno pročelje markirano je s po dva prozora u prizemlju i na katu. U unutrašnjosti na katu južnog pročelja nalazi se udubljenje dimnjaka. Istočno pročelje ima prozor na katu te puškarnice. Prozori su četvrtastog oblika s rustično obrađenim doprozornicima.

Zaštita
Pod oznakom Z-4565 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "vojne i obrambene građevine".

Izvori

Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Trogiru
Utvrde u Hrvatskoj

Kula na Krbanu


Rosalinda (šp. Rosalinda) je meksička telenovela
produkcijske kuće Televisa koja je snimana i emitirana  1999. godine. Glavne uloge tumače Thalia i Fernando Carrillo.

Serija se u Hrvatskoj premijerno emitirala 2011. i 2012.

Sinopsis
Rosalinda je prekrasna mlada djevojka koja radi u cvjećari kako bi zaradila za život i prehranila obitelj. San joj je postati pjevačica. Jednoga dana, prodavajući cvijeće po restoranima, upoznaje bogatog i uspješnog skladatelja Fernanda Josea. Oni se zaljube i vjenčaju, te dobiju kćer Eriku. Rosalinda ne zna da je godinama njena majka bila u zatvoru pod optužbom da je ubila Fernandovog oca.

Uloge

Meksičke serije

Rosalinda (telenovela)