Gonioctena olivacea, de nom commun Chrysomèle insipide, est une espèce européenne de coléoptères  de la famille des Chrysomelidae.

Description
Le coléoptère a une longueur de corps de 3 à . La tête et le pronotum sont rougeâtres, les élytres jaunes. Ces derniers ont une couture noire et une bande sombre sur le renflement de l'épaule. Plusieurs rangées de points traversent les élytres.

Répartition
L'espèce est présente de la péninsule ibérique à l'Europe centrale et aux îles britanniques.

Comportement
L'espèce forme une génération par an. Les coléoptères adultes volent à partir de mai. Ils peuvent être observés le plus souvent fin juillet/début août.

Écologie
La larve et l'imago consomme les feuilles des plantes , Cytisus commutatus, Cytisus multiflorus, Cytisus oromediterraneus, Cytisus scoparius, Genista cinerascens, Genista florida, Genista tinctoria, Laburnum anagyroides, Lupinus, Ulex europaeus.

Notes et références

Liens externes

Espèce de Coléoptères (nom scientifique)
Chrysomelinae
Insecte décrit en 1771

Gonioctena olivacea


Pohronský Ruskov (bis 1948 slowakisch "Oroska"; ungarisch Oroszka – älter Kisoroszka) ist eine Gemeinde im Süden der Slowakei mit  Einwohnern (Stand ). Sie gehört zum Okres Levice innerhalb des Nitriansky kraj.

Geographie
Die Gemeinde befindet sich im Ostteil des slowakischen Donautieflands am Unterlauf des Hron. Das Ortszentrum liegt auf einer Höhe von  und ist 33 Kilometer von Levice gelegen.

Geschichte
Pohronský Ruskov wurde zum ersten Mal 1269 als Wruz schriftlich erwähnt.

Bis 1918/19 gehörte der Ort im Komitat Bars zum Königreich Ungarn und kam danach zur Tschechoslowakei. Auf Grund des Ersten Wiener Schiedsspruches lag er 1938–1945 noch einmal in Ungarn. 1948 wurde der auf ungarischer Schreibweise basierende Name aus nationalpolitischen Gründen in die slawische Variante und dem auf den Fluss Hron hinweisenden Namenszusatz geändert.

1974–1990 war der Nachbarort Čata Teil der Gemeinde.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (1326 Einwohner):

Ort in der Slowakei
Okres Levice
Ersterwähnung 1269

Pohronský Ruskov


Omar Hani (en ), né le  à Zarka, est un footballeur international jordanien. Il joue au poste d'ailier au FK Qabala.

Biographie

En club

Le , il rejoint le FK Qabala pour une saison, en provenance de l'APOEL Nicosie.

En sélection
Avec les moins de 23 ans, il participe au championnat d'Asie des moins de 23 ans en . Lors de cette compétition organisée en Thaïlande, il joue quatre matchs. Il marque un but contre la , puis délivre une passe décisive contre les Émirats arabes unis. La  s'incline en quart de finale face à la Corée du Sud.

Il joue son premier match en équipe de Jordanie le , lors d'une rencontre amicale remportée 4-1 contre l'Indonésie.

Références

Liens externes

Footballeur international jordanien
Joueur de l'APOEL Nicosie
Joueur de l'Olympiakos Nicosie
Joueur du FK Qabala
Naissance en juin 1999
Naissance à Zarka

Omar Hani


Schelb ist der Familienname der folgenden Personen:

 Josef Schelb (1894–1977), deutscher Komponist, Pianist und Musikhochschulprofessor
 Wilhelm Schelb (1888–1957), deutscher Jurist und Richter am Bundesgerichtshof

Schelb


François-René Jacob de Tigné, dit Le Bailli de Tigné, est un dignitaire de l'Ordre de Malte

Biographie
Issu d'une famille connue dans la région de Saumur depuis le , il fut reçu « de minorité » le , à l'âge de sept ans dans l'ordre de Malte, succédant ainsi à son oncle, le Brigadier René Jacob de Tigné (1664 – 1730 ) qui a été personnellement envoyé par Louis XIV afin de diriger une mission de renforcement des fortifications militaires des Îles Maltaises en 1715.

Après une carrière comme officier, il fut nommé « Bailli, Grand-Croix de l'Ordre de Malte » en 1775. Il meurt à La Valette le , peu après la prise de Malte par Bonaparte.

Naissance à Dampierre-sur-Loire le  – baptisé le  à Notre Dame de Nantilly à Saumur

Décès le  à La Valette – Malte

Références

Liens externes

Dignitaire de l'ordre souverain de Malte
Naissance en mai 1716
Décès en octobre 1801
Décès à La Valette
Décès à 85 ans

François-René Jacob de Tigné


Selski Pajar  es un jútor del raión de Labinsk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en la orilla derecha del Griaznuja 1º, afluente del río Chamlyk, de la cuenca del río Kubán a través del Labá, 31 km al sureste de Labinsk y 173 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 21 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Voznesénskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Сельский Пахарь.
Información sobre el municipio en un sitio web no oficial del raión .
Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Labinsk del krai de Krasnodar

Selski Pajar


The Göppingen Gö 4 or Goevier is a German sailplane of the late 1930s used for training pilots. Its most notable features include side-by-side seating and dual controls, making the plane ideal for use as a trainer. It boasted average performance, compared to other gliders of the day, and was advertised as making the process of learning to fly sailplanes easier.

Design and development
The Goevier (or Gövier; Gö 4 read aloud in German) was designed as a modern trainer with side-by-side seating for easy communication between student and tutor, with performance comparable to that of the intermediate single seat trainers of the day such as the Grunau Baby and Göppingen Gö 1 Wolf.  Its glide angle of 19:1 was rather better than that of both these aircraft (17:1).

It is a cantilever mid-wing monoplane.  The wing has a single spar and a plywood covered D-box nose; aft of the spar the wing is fabric covered.  The centre section is of constant chord and the outer panels tapered, with sweep on both edges. Here the trailing edge carries long span, broad chord ailerons with curved edges which extend aft of the centre section trailing edge, giving a roughly elliptical plan.

The side-by-side seat arrangement inevitably makes the front fuselage wider (945 mm; 37.4 in externally) than that of a single or tandem seat aircraft, though as the seats are just ahead of the main spar and the mid-wing placed at shoulder height, the interior opening into the wing roots provides extra working space.  These roots were early examples of the use of plastics in gliders, formed from hessian soaked in phenolic resins and shaped in a mould.  The cockpit is enclosed with glazing and its roof line runs smoothly into that of the upper fuselage above the wing.  The fuselage, plywood covered all over, tapers to the tail where the cross-section is shield shaped.  The ply covered tailplane is mounted on a small step above the fuselage; together with the fabric covered elevators the horizontal tail is trapezoidal in plan with rounded tips.  The fin and rudder were altered several times during the development of the Goevier, initially with both broad and with the fin extending forward to the leading edge of the tailplane, but on all production models it is narrow and upright, carrying several slightly different rudder designs.  From 1941 the rudder was aerodynamically balanced.  The Goevier lands on a monowheel undercarriage, with a skid reaching forward from it to the nose and with a small tail skid.

The Goevier V-1 made its first flight on 30 November 1937, piloted by Heinz Kensche.  Production began at Göppingen the following October.

Operational history
In a flight covering 1–3 June 1939, Josef Füringer and Hofmann flew a Goevier to a new world duration record of 49 h 45 min.

A Goevier was used to develop the now ubiquitous Schempp-Hirth airbrake with its parallel ruler action.

During World War II the Goevier was the standard advanced trainer with both the National Socialist Flyers Corps and the Werrmacht Luft gliding units.

Goeviers have been regular attendees at Veteran Glider meetings in the later part of the last century. In 2010 one Goevier II and four Goevier IIIs remained on the civil registers of European countries, three in Germany and two in the Netherlands.

Variants
Data from The Göppingen Gö 4 (GOEVIER), Der berühmtesten Segelfluzeuge, and Sailplanes 1920-1945
Goevier I Prototype V-1. Length 6.74 m (22 ft 1 in), span 14.80 m (48 ft 6.7 in). Broad fin and rudder.
Goevier II Production model before and during World War II.  About 100, possibly more, built before February 1941. Another 6 were built by Fokker immediately post-war.  Length 7.26 m (23 ft 10 in), span 14.73 m (48 ft 4 in). Narrower fin and rudder.  From 1941 with horn-balanced and slightly less rounded rudder on same fin.
Goevier III (aka Hirth-Hütter Goevier III) – Dipl.-Ing. Wolf Hirth/Wolfgang Hütter.Post-war production model, prototype V-2.  About 20 built. As later Goevier II but length 6.24 m (20 ft 5.6 in).
Hirth Hi-20 MoSe Powered, self launching version completed in 1941.  Retractable propeller.

Aircraft on display
Of the several surviving airframes, the following are on public static display.

Goevier II: OE-0104, Aviaticum Wiener Neustadt, Austria
Goevier III: D-6007, Deutsches Museum - Flugwerft Schleissheim, Oberschleissheim, Germany
Goevier III: D-1084, Deutsches Segelflugmuseum mit Modellflug, Wasserkuppe, Germany

Specifications (Gö 4 III)

Notes

References

1930s German sailplanes
Aircraft first flown in 1937
Mid-wing aircraft

Göppingen Gö 4


An Schoenus lanatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jacques-Julien Houtou de La Billardière. An Schoenus lanatus in nahilalakip ha genus nga Schoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenus

Schoenus lanatus


Pokalturneringen i ishockey 2018-19 var den 27. udgave af den danske pokalturnering i ishockey for mandlige klubhold. Turneringen blev arrangeret af Danmarks Ishockey Union og afviklet under navnet Metal Cup på grund af et sponsorat fra Dansk Metal. De første 18 spillerunder af Superisligaen 2018-19 fungerede som kvalifikation til turneringen, således at ligaens fire bedst placerede hold efter to indbyrdes opgør mellem hvert hold kvalificerede sig til turneringen. Kampene blev afviklet som et final 4-stævne den 25. - 26. januar 2019 i Gigantium Isarena, Aalborg.

Turneringen blev vundet af Rungsted Seier Capital, som i finalen besejrede Frederikshavn White Hawks med 3-2 efter undervejs at have været bagud med 0-2 inden tredje periode. Med et minut tilbage af finalen var Rungsted fortsat nede med 1-2, men to mål inden for det sidste minut vendte kampen og afjorde til fordel for nordsjællænderne, og Mattias Persson scorede det afgørende mål med blot 36 sekunder tilbage af kampen.

Dermed vandt Rungsted Seier Capital sin anden pokaltitel, idet holdet også havde vundet Metal Cup 2016-17, mens det for holdets moderklub, Rungsted IK, var den femte pokaltitel gennem tiden.

Tylder Fiddler, der scorede Rungsteds udlignende mål til 2-2, blev kåret som pokalfighter.

Format

Turneringen havde deltagelse af de fire bedst placerede hold i Superisligaen 2018-19 efter 18 spillerunder:
 Frederikshavn White Hawks
 Rungsted Seier Capital
 SønderjyskE Ishockey
 Aalborg Pirates

Turneringen afvikledes som et final 4-stævne, hvor alle kampene blev spillet i Gigantium Isarena i Aalborg i dagene 25. - 26. januar 2019.

Resultater

Kvalifikation

Da holdende i Superisligaen 2018-19 havde mødt hinanden to gange, gik de fire bedst placerede hold videre til pokalturneringens semifinaler.

Semifinaler

De fire hold blev parret i to semifinaler ved lodtrækning uden seedning, der blev foretaget den 20. november 2018 i Herlev. Kampene bliver spillet i Gigantium Isarena i Aalborg den 25. januar 2019. De to vindere går videre til finalen.

Finale

Finalen blev afgjort i én kamp, der bliver spillet i Gigantium Isarena i Aalborg.

Se også
 Superisligaen 2018-19
 Divisionen 2018-19

Kilder / eksterne henvisninger
 DIU Stats - Metal Final 4
 Faceoff - Metal Final4-deltagere kendes efter 18 spillerunder (24. juli 2018)

Noter

Ishockey i 2019
Pokalturneringen i ishockey

Metal Cup 2018-19


José Luis Torres Leiva (né le 2 avril 1975 au Chili) est un réalisateur, monteur et scénariste chilien. Il a notamment remporté le Prix FIPRESCI à Rotterdam avec le film El cielo, la tierra y la lluvia (2008).  Verano (2011), a été présenté en section Orizzonti à Venise puis El viento sabe que vuelvo a casa en section Zabaltegi à Saint-Sébastien en 2016. Il présente dans cette même section le court El sueño de Ana en 2017.

Filmographie

 2004 : Ningún Lugar en Ninguna Parte (documentaire)
 2005 : Obreras saliendo de la fábrica (court-métrage)
 2007 : El tiempo que se queda
 2008 : El cielo, la tierra, y la lluvia
 2010 : Tres semanas después (documentaire)
 2011 : Verano
 2012 : Copia imperfecta: para Raúl Ruiz (court-métrage)
 2013 : Ver y escuchar (documentaire)
 2013 : 11 habitaciones en Antártica (documentaire)
 2013 - 2017 : Nada Simple/Todo Simple (télévision, série documentaire : 3 épisodes)
 2016 : El viento sabe que vuelvo a casa (documentaire)
 2017 : Contra todos los males del mundo (documentaire)
 2017 : El Sueño de Ana (court-métrage)
 2018 : Sobre cosas que me han pasado (court-métrage)
 2019 : Vendrá la Muerte y Tendrá Tus Ojos

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Réalisateur chilien
Scénariste chilien
Documentariste chilien
Naissance en avril 1975
Naissance au Chili

José Luis Torres Leiva


Onthophagus purpurascens é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Boucomont em 1914.

Referências

Ligações externas

purpurascens
Coleópteros descritos em 1914

Onthophagus purpurascens


වර්ථමානයේ තෙවන ඇස යනු පාරහෞතික හා ගුප්තශාස්ත්‍රමය සංකල්පයකි. මෙහි ප්‍රධානම අදහස නම් සාමාන්‍ය ඇසට ගෝචර නොවන දේ පිලිබඳ අවබෝධය හා දෘශ්ථිය ලැබීමයි. තෙවන ඇස යනු හෞතිකව ස්පර්ශ කල නොහැකි මනසේ කොටසකි. මෙය ඇස් දෙකට මැදින් ඊට මදක් ඉහලින් පිහිටා ඇති බවට විශ්වාස කෙරේ. තවද මෙය සත්වන චක්‍රය (යෝග) ලෙස පිලිගැනේ. මෙය පෙති දහසකින් යුත් නෙලුම් මලකට උපමා කර ඇත.

ආගමික පසුබිම්
ක්‍රිස්තියානි

ක්‍රිස්තියානි ඉතිහාසය තුල තෙවැනි ඇස පිලිබඳ මුල්ම පැහැදිලි සාක්‍ෂියක් දක්නට ලැබෙන්නේ වර්_ෂ 1525 පොන්තොර්_මෝ (Pontormo) ඉතාලියානු චිත්‍රයක් තුලිනි. එහි ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ හිසට ඉහලින් ඇසක් සහිත ත්‍රිකෝණයක් පිළිබිඹු කෙරෙනවා. එම සංඛේතය තමයි අද වන විට ලෝකය පුරාම තෙවැනි ඇස සංඛේතවත් කිරීමට යොදා ගැනෙන්නෙ.

මෙහි ත්‍රිකෝණයේ මුළු තුනෙන් ලොවට සර්_ව බලධාරී දෙවියන් වහන්සේ පිතා, පුත්‍රයා, ස්ප්‍රීතු සාන්තු (ශුද්ධාත්මයාණන්) ලෙස ත්‍රිත්වීකව එකට එක්ව වැඩ සිටිමින් මේ ලෝකයේ සිදු වන සියළු දේ විමසීමෙන් බලා සිටින බව පිළිබිඹු කෙරෙනවා.

මූලාශ්‍ර

ගුප්තශාස්ත්‍ර

ආගමික

තෙවන ඇස


Marquess of the County of Bute, shortened in general usage to Marquess of Bute, is a title in the Peerage of Great Britain. It was created in 1796 for John Stuart, 4th Earl of Bute.

Family history
John Stuart was the member of a family that descended from John Stewart (1360–1449), Sheriff of Bute, a natural son of Robert II of Scotland and his mistress Moira Leitch, married to Janet Sympil and in 1407 to Elizabeth Graham. This John Stewart was granted the lands of Bute, Arran and Cumbrae by his father. He was known as the 'Black Stewart' because of his dark complexion; his brother John Stewart of Dundonald was known as the 'Red Stewart'. The grant of lands was confirmed in 1400 by a charter of Robert III.

About 1385, John Stewart of Bute was granted the hereditary office of Sheriff of Bute by his father Robert II. He died in 1449, aged 89. At about the time of Mary, Queen of Scots, the family adopted the spelling of 'Stuart', which she had used while living in France. James Stuart, seventh in descent from the Black Stewart, was created a , of Bute, in the Baronetage of Nova Scotia on 28 March 1627. His grandson, the third Baronet, represented Bute in the Parliament of Scotland and was one of the Commissioners that negotiated the Union between Scotland and England. On 14 April 1703, he was raised to the Peerage of Scotland as , , and . He was succeeded by his son, the 2nd Earl of Bute and 4th Baronet, who sat in the House of Lords as a Scottish Representative Peer and served as Lord-Lieutenant of Buteshire. On his early death, the titles passed to his son, the third Earl. He became a politician and favourite of George III and served as Prime Minister of Great Britain from 1762 to 1763. Lord Bute married Mary, a daughter of Edward Wortley Montagu and his wife the writer Lady Mary Wortley Montagu. In 1761, Lord Bute's wife Mary was raised to the Peerage of Great Britain in her own right as , of Wortley in the County of York, with remainder to the heirs male of her body by her then husband Lord Bute. Her son became the first Marquess of Bute, whose eldest son and heir John Stuart, Lord Mount Stuart (who predeceased his father) married Lady Elizabeth Penelope, daughter and heiress of Patrick McDouall-Crichton, 6th Earl of Dumfries. Lord Mount Stuart's eldest son John succeeded his maternal grandfather as seventh Earl of Dumfries in 1803, and his paternal grandfather as second Marquess of Bute in 1814. In 1805, he assumed by Royal licence the additional surname of Crichton before Stuart. He was succeeded by his only child, the third Marquess. He was an antiquarian, scholar, philanthropist and architectural patron and also held the post of Lord-Lieutenant of Buteshire. It was the 3rd Marquess who in 1868 first converted to Roman Catholicism, since which time the family have remained of that faith. His son the fourth Marquess was also Lord-Lieutenant of Buteshire. His grandson, John Crichton-Stuart, 6th Marquess of Bute, succeeded his father and was Lord-Lieutenant of Buteshire from 1967 to 1975. As of 2021, the peerages are held by the latter's grandson, John Crichton-Stuart, 8th Marquess of Bute.

Bute family titles
The Marquesses of Bute have important ancestors not only in Scotland but also in Wales, including the first Lord Herbert of Cardiff, son and heir of Richard Herbert of Ewyas. He was also created Earl of Pembroke. After the  Stuart Restoration, most of the Herbert family property was sold, and the rest was owned by Thomas, Viscount Windsor, who married Charlotte, the only child of Philip Herbert, 7th Earl of Pembroke. In 1766, Viscount Windsor's granddaughter, Charlotte Jane, was married to John Stuart, Lord Mount Stuart (1744-1814), the son and heir of the 3rd Earl of Bute, prime minister from 1762 to 1763, and through this marriage great estates in south Wales came into the Bute family. In 1776, sixteen years before he succeeded his father as Earl of Bute, he was raised to the Peerage of Great Britain in his own right as , of Cardiff Castle in the County of Glamorgan, in recognition of his substantial Welsh estates. In 1796, he was further honoured when he was created  and , in the Isle of Wight, revivals of the titles once held by his wife's family, and . These titles are also in the Peerage of Great Britain.

Other offices and duties
The marquess of Bute is the hereditary keeper of Rothesay Castle, a privilege granted to the ancestor of the Earls and Marquesses of Bute, John Stewart, by Robert II during the 14th century. In this capacity, the Crichton-Stuart family had been responsible for the upkeep and restoration of the castle up until the 1960s.

This branch of the Stewart (also Stuart) family previously held the office of Hereditary High Steward of Scotland, an office now held by the duke of Rothesay, in his capacity as a direct descendant of the House of Stuart.

Other family members
Many other members of the family have gained distinction. Robert Stuart, a younger son of the first Baronet, was created a Baronet in his own right in 1707. The Hon. James Stuart-Mackenzie, a younger son of the second Earl, succeeded to the Mackenzie estates through his paternal grandmother and assumed by Royal licence the additional surname of Mackenzie. He was a member of parliament. The Hon. James Stuart-Wortley-Mackenzie, second son of the third Earl, was a politician and the father of James Stuart-Wortley, 1st Baron Wharncliffe. Lieutenant-General Sir Charles Stuart, fourth son of the third Earl, was a distinguished soldier and the father of Charles Stuart, 1st Baron Stuart de Rothesay. The Most Reverend the Hon. William Stuart, fifth son of the third Earl, was Archbishop of Armagh. His son Sir William Stuart was a member of parliament. His eldest son William Stuart also sat as a member of parliament. Lady Louisa Stuart, daughter of the third Earl, was a writer. Lord Evelyn Stuart, second son of the first Marquess, was a soldier and politician. Lord Henry Crichton-Stuart, third son of the first Marquess, was the father of Henry Villiers-Stuart, 1st Baron Stuart de Decies (see the Baron Stuart de Decies for more information on this branch of the family).

Lord William Stuart, fourth son of the first Marquess, was a captain in the Royal Navy and Member of Parliament. Lord George Stuart (1780–1841), fifth son of the first Marquess, was a rear-admiral in the Royal Navy. Lord Dudley Stuart, sixth son of the first Marquess (and eldest from his second marriage), was a member of parliament. Lord Patrick Crichton-Stuart, second son of Lord Mount Stuart, eldest son of the first Marquess, was Member of Parliament for Cardiff. His eldest son James Crichton-Stuart also represented this constituency in Parliament. Lord Ninian Crichton-Stuart, second son of the third Marquess, was also Member of Parliament for Cardiff before his early death in the First World War. Lord Colum Crichton-Stuart, third and youngest son of the third Marquess, sat as Member of Parliament for Northwich for many years. Lord Robert Crichton-Stuart Crichton-Stuart, second son of the fourth Marquess, was Lord-Lieutenant of Buteshire. Lord Rhidian Crichton-Stuart, fifth and youngest son of the fourth Marquess, was a British member of the International Legislative Assembly of the Tangier International Zone.

The Earls and Marquesses of Bute originally used the courtesy title Lord Mount Stuart for the heir apparent. After the Earldom of Dumfries was inherited by the second Marquess, the heir apparent has been styled Earl of Dumfries and his heir apparent is styled Lord Mount Stuart. However, the current Marquess John Bryson Crichton-Stuart was styled as Lord Mount Stuart for some years after his father inherited the marquessate in 1993. This was because his father was well known at the time as Johnny Dumfries, Earl of Dumfries. Subsequently, the seventh Marquess became known as John or Johnny Bute and his heir adopted Jack Dumfries for short.

Heraldic achievement (coat of arms)

Seat

Mount Stuart House
Mount Stuart House is the seat of the family of the Stuarts of Bute, on land which has been in the family since 1157, on the Isle of Bute.
James Stuart, 2nd Earl of Bute, built a new Georgian house here which was finished in 1719. In 1877, this was damaged by fire, although the walls and most of the contents survived the blaze. A new Victorian Mount Stuart House was then built and was the first in Scotland to have electric lighting throughout, as well as having the world's first heated pool.

Although Mount Stuart House is the family seat of the Marquesses of Bute, the Mount Stuart Trust has operated it as a business since 1989.

Former seats

Dumfries House
In 1814, Dumfries House, near Cumnock, East Ayrshire, was inherited by John Crichton-Stuart, 2nd Marquess of Bute, and the property remained in the Crichton-Stuart family for two centuries. In 1885, the 3rd Marquess of Bute commissioned Robert Weir Schultz to design the pavilions. The heads of the Crichton-Stuart family had their main residence at Mount Stuart House on the Isle of Bute. In the later 20th century, the house was lived in by the Dowager Marchioness of Bute, Lady Eileen, until her death in 1993. The 6th Marquess died a few months later, and the house passed to her grandson the 7th Marquess, the racing driver known as John Bute.

Because of maintenance problems, in 2003 the 7th Marquess decided to sell Dumfries House and to send the contents to auction. However, Charles III, (then)-Prince of Wales was able to arrange for the sale of the house, its contents, and its 2000-acre estate to a consortium of organisations, including the Scottish government, the Art Fund, the Garfield Weston Foundation, the Monument Trust, the National Heritage Memorial Fund, and Save Britain's Heritage. The Prince's Charities Foundation borrowed much of the £45m total sale price.

Cardiff Castle
The 3rd Marquess worked with the architect William Burges in creating two Gothic revival castles in south Wales. The Work of William Burges at Cardiff Castle has been remodeled from the original Roman fort and the later Norman motte-and-bailey; it has since passed through the hands of many noble families until in 1766, it passed by marriage to the Bute family.
The 2nd Marquess of Bute was key in developing south Wales into one of the biggest coal exporters in its time by developing the port and Cardiff docks. Cardiff castle was inherited by his son John, the 3rd Marquess of Bute, who was extremely wealthy. The project begun in 1866 with the architect William Burges who transformed the castle grounds. Within the two towers one of which is a clock, he also designed expert interiors, with murals, stained glass, marble, gilding and elaborate wood carvings. The rooms included are the Mediterranean gardens and Italian, then also Arabian winter smoking room within the Herbert tower.
Despite both previous Marquesses dying in their 50's, the project was completed by the 4th Marquess. Then after death of the 4th Marquess of Bute, the family gave away the castle and its surrounding parks to city of Cardiff. For a quarter of a century, the Castle was leased by the National College of Music and Drama, and since 1974 Cardiff Castle has become one of Wales's most popular tourist destinations.

Castell Coch
The Herbert family ruins were acquired by the Earls of Bute in 1760 when John, 3rd Earl of Bute, married Lady Charlotte Windsor, sharing her inheritance in south Wales. His grandson, The 2nd Marquess of Bute, whose wealth came from Cardiff Docks, eventually inherited the castle. The 2nd Marquess carried out exploration for iron ore at Castell Coch in 1827 and considered establishing an ironworks there.

The 3rd Marquess of Bute, another John Crichton-Stuart, inherited Castell Coch and the family estates as a child in 1848. On his coming of age, Bute's landed estates and industrial inheritance made him one of the wealthiest men in the world. He had a wide range of interests including archaeology, theology, linguistics and history. In 1850 the antiquarian George Clark surveyed Castell Coch and published his findings, the first major scholarly work about the castle.
Castell Coch has been used for over 700 years, the previous owner were the De Clare Family. The castle was rarely used and given to the British government by the 5th Marquess in 1950.

Stuart Baronets of Bute (1627)

Sir James Stuart, 1st Baronet (died 1662)
Sir Dugald Stuart, 2nd Baronet (died 1670)
Sir James Stuart, 3rd Baronet (died 1710) (created Earl of Bute in 1703)

Earls of Bute (1703)
 James Stuart, 1st Earl of Bute (died 1710)
 James Stuart, 2nd Earl of Bute (died 1723)
 John Stuart, 3rd Earl of Bute (1713–1792)
 John Stuart, 4th Earl of Bute (1744–1814) (created Marquess of Bute in 1796)

Marquesses of Bute (1796)
John Stuart, 1st Marquess of Bute (1744–1814)
John Crichton-Stuart, 2nd Marquess of Bute (1793–1848) (had succeeded as Earl of Dumfries in 1803)
John Patrick Crichton-Stuart, 3rd Marquess of Bute (1847–1900)
John Crichton-Stuart, 4th Marquess of Bute (1881–1947)
John Crichton-Stuart, 5th Marquess of Bute (1907–1956)
John Crichton-Stuart, 6th Marquess of Bute (1933–1993)
John Colum Crichton-Stuart, 7th Marquess of Bute (1958–2021)
John Bryson Crichton-Stuart, 8th Marquess of Bute (born 1989)

Present peer
John Bryson Crichton-Stuart, 8th Marquess of Bute (born 21 December 1989) is the son of the 7th Marquess and his wife Carolyn E. R. M. Waddell. He was styled as Lord Mount Stuart from 1993.

On 22 March 2021 he succeeded his father as Marquess of Bute (G.B., 1796), Earl of Dumfries (S., 1633), Earl of Bute (S., 1703), Earl of Windsor (G.B., 1796), Viscount Air (S., 1622), Viscount Kingarth (S., 1703), Viscount Mountjoy (G.B., 1796), Lord Crichton of Sanquhar (S., 1488), Lord of Sanquhar (S., 1622), Lord Crichton of Sanquhar and Cumnock (S., 1633), Lord Mountstuart, Cumra and Inchmarnock (S., 1703), Baron Mount Stuart of Wortley (G.B., 1761), and Baron Cardiff of Cardiff Castle (G.B., 1776).
He also became the 14th Stuart baronet in the baronetage of Nova Scotia (1627).

The heir presumptive to the Marquessate of Bute is Lord Anthony Crichton-Stuart (born 1961), second son of the 6th Marquess.

The heir presumptive to the Earldom of Dumfries is Lady Caroline Crichton-Stuart (born 1984), eldest daughter of the 7th Marquess.

 John Stuart, 3rd Earl of Bute (1713–1792)
 John Stuart, 1st Marquess of Bute (1744–1814)
John Stuart, Lord Mount Stuart (1767–1794)
 John Crichton-Stuart, 2nd Marquess of Bute (1793–1848)
 John Crichton-Stuart, 3rd Marquess of Bute (1847–1900)
 John Crichton-Stuart, 4th Marquess of Bute (1881–1947)
 John Crichton-Stuart, 5th Marquess of Bute (1907–1956)
 John Crichton-Stuart, 6th Marquess of Bute (1933–1993)
 John Crichton-Stuart, 7th Marquess of Bute (1958–2021)
 John Crichton-Stuart, 8th Marquess of Bute (b. 1989)
(1). Lord Anthony Crichton-Stuart (b. 1961)
(2). Arthur Alec Crichton-Stuart (b. 2001)
Lord David Ogden Crichton-Stuart (1933–1977)
(3). Kenneth Edward David Crichton-Stuart (b. 1975)
Lord James Charles Crichton-Stuart (1935–1982)
(4). William Henry Crichton-Stuart (b. 1971)
(5). Hugh Bertram Crichton-Stuart (b. 1973)
(6). Alexander Blane Crichton-Stuart (b. 1982)
(7). James Callum Crichton-Stuart (b. 2014)
Lord Robert Crichton-Stuart (1909–1976)
Henry Colum Crichton-Stuart  (1938–2019)
male issue in succession
Lord Patrick Crichton-Stuart (1913–1956)
Charles Patrick Colum Henry Crichton-Stuart (1939–2001)
male issue in succession
Lord Rhidian Crichton-Stuart (1917–1969)
Frederick John Patrick Crichton-Stuart (1940–2011)
male issue in succession
Lord Ninian Crichton-Stuart (1883–1915)
Michael Duncan David Crichton-Stuart (1915–1981)
Ninian Stuart (b. 1957)
male issue in succession
Lord Patrick Crichton-Stuart (1794–1859)
James Crichton-Stuart (1824–1891)
Patrick James Crichton-Stuart (1868–1935)
Patrick Dudley Crichton-Stuart (1909–1978)
male issue in succession
Lord Henry Stuart (1777–1809)
William Villiers-Stuart (1804–1873)
Henry John Richard Villiers-Stuart (1837–1914)
John Patrick Villiers-Stuart (1879–1958)
John Michael Villiers-Stuart (1927–1986)
male issue in succession
Lord George Stuart (1780–1841)
James Stuart-Wortley-Mackenzie (1747–1818)
line of Barons and Earls of Wharncliffe

Barons Mount Stuart (1761)
 Mary Stuart, 1st Baroness Mount Stuart (1718–1794)
 John Crichton-Stuart, 4th Earl of Bute, 2nd Baron Mount Stuart (1744–1814) (created Marquess of Bute in 1796)
see above for further succession

Family tree

See also
Earl of Dumfries
Viscount Windsor
Earl of Wharncliffe
Baron Stuart de Decies
Baron Stuart of Wortley
Stuart Baronets
Clan Stuart of Bute

References

Sources

Marquessates in the Peerage of Great Britain
History of Cardiff
Lists of nobility

Noble titles created in 1796
1796 establishments in Great Britain
Clan Stewart

Marquess of Bute


Kōnstantinos Manōlas (Naxos, Grecia, 14 de junio de 1991) es un futbolista griego. Juega de defensa y su equipo es el Sharjah F. C. de la UAE Pro League.

Selección nacional
El 19 de mayo de 2014 el entrenador de la selección griega Fernando Santos incluyó a Manolas en la lista final de 23 jugadores que representaron a Grecia en la Copa Mundial de Fútbol de 2014 en Brasil.

Participaciones en Copas del Mundo

Estadísticas

Clubes
 Actualizado al último partido disputado el .

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en Soccerway

Nacidos en Atenas
Defensas centrales de fútbol
Futbolistas de Grecia
Futbolistas del Thrasyvoulos Fylis
Futbolistas del AEK Atenas F.C.
Futbolistas del Olympiakos Fútbol Club
Futbolistas de la Associazione Sportiva Roma
Futbolistas del Società Sportiva Calcio Napoli en los años 2010
Futbolistas de la Società Sportiva Calcio Napoli en los años 2020
Futbolistas del Sharjah FC
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Grecia
Futbolistas de Grecia en la Copa Mundial de 2014

Kōnstantinos Manōlas


A collider is a type of particle accelerator that brings two opposing particle beams together such that the particles collide. Colliders may either be ring accelerators or linear accelerators.

Colliders are used as a research tool in particle physics by accelerating particles to very high kinetic energy and letting them impact other particles. Analysis of the byproducts of these collisions gives scientists good evidence of the structure of the subatomic world and the laws of nature governing it. These may become apparent only at high energies and for tiny periods of time, and therefore may be hard or impossible to study in other ways.

Explanation
In particle physics one gains knowledge about elementary particles by accelerating particles to very high kinetic energy and letting them impact on other particles. For sufficiently high energy, a reaction occurs that transforms the particles into other particles. Detecting these products gives insight into the physics involved.

To do such experiments there are two possible setups:

 Fixed target setup: A beam of particles (the projectiles) is accelerated with a particle accelerator, and as collision partner, one puts a stationary target into the path of the beam.
 Collider: Two beams of particles are accelerated and the beams are directed against each other, so that the particles collide while flying in opposite directions.  This process can be used to make strange and anti-matter.

The collider setup is harder to construct but has the great advantage that according to special relativity the energy of an inelastic collision between two particles approaching each other with a given velocity is not just 4 times as high as in the case of one particle resting (as it would be in non-relativistic physics); it can be orders of magnitude higher if the collision velocity is near the speed of light.

In the case of a collider where the collision point is at rest in the laboratory frame (i.e. ), the center of mass energy  (the energy available for producing new particles in the collision) is simply , where  and  is the total energy of a particle from each beam.
For a fixed target experiment where particle 2 is at rest, .

History
The first serious proposal for a collider originated with a group at the Midwestern Universities Research Association (MURA).  This group proposed building two tangent radial-sector FFAG accelerator rings. Tihiro Ohkawa, one of the authors of the first paper, went on to develop a radial-sector FFAG accelerator design that could accelerate two counterrotating particle beams within a single ring of magnets.  The third FFAG prototype built by the MURA group was a 50 MeV electron machine built in 1961 to demonstrate the feasibility of this concept.

Gerard K. O'Neill proposed using a single accelerator to inject particles into a pair of tangent storage rings.  As in the original MURA proposal, collisions would occur in the tangent section.  The benefit of storage rings is that the storage ring can accumulate a high beam flux from an injection accelerator that achieves a much lower flux.

The first electron-positron colliders were built in late 1950s-early 1960s in Italy, at the Istituto Nazionale di Fisica Nucleare in Frascati near Rome, by the Austrian-Italian physicist Bruno Touschek and in the US, by the Stanford-Princeton team that included William C.Barber, Bernard Gittelman, Gerry O'Neill, and Burton Richter. Around the same time, the VEP-1 electron-electron collider was independently developed and built under supervision of Gersh Budker in the Institute of Nuclear Physics in Novosibirsk, USSR. The first observations of particle reactions in the colliding beams were reported almost simultaneously by the three teams in mid-1964 - early 1965.

In 1966, work began on the Intersecting Storage Rings at CERN, and in 1971, this collider was operational.  The ISR was a pair of storage rings that accumulated and collided protons injected by the CERN Proton Synchrotron.  This was the first hadron collider, as all of the earlier efforts had worked with electrons or with electrons and positrons.

In 1968 construction began on the highest energy proton accelerator complex at Fermilab. It was eventually upgraded to become the Tevatron collider and in October 1985 the first proton-antiproton collisions were recorded at a center of mass energy of 1.6 TeV, making it the highest energy collider in the world, at the time. The energy had later reached 1.96 TeV and at the end of the operation in 2011 the collider luminosity exceeded 430 times its original design goal.

Since 2009, the most high-energetic collider in the world is the Large Hadron Collider (LHC) at CERN. It currently operates at 13 TeV center of mass energy in proton-proton collisions. More than a dozen future particle collider projects of various types - circular and linear, colliding hadrons (proton-proton or ion-ion), leptons (electron-positron or muon-muon), or electrons and ions/protons - are currently under consideration for detail exploration of the Higgs/electroweak physics and discoveries at the post-LHC energy frontier.

Operating colliders
Sources: Information was taken from the website Particle Data Group.

See also
List of colliders
Fixed-target experiment
Large Electron–Positron Collider
Large Hadron Collider
Very Large Hadron Collider
Relativistic Heavy Ion Collider
International Linear Collider
Storage ring
Tevatron
International Conference on Photonic, Electronic and Atomic Collisions
Future Circular Collider

References

External links

LHC - The Large Hadron Collider on the web
The Relativistic Heavy Ion Collider (RHIC)

Accelerator physics

Collider


الشغل أو العمل في الديناميكا الحرارية هو كمية الطاقة المنتقلة من نظام إلى آخر دون أن يرافقه انتقال للاعتلاج.

يعد مبدأ الشغل في الديناميكا الحرارية تعميماً لمبدأ الشغل الفيزيائي.

حسب النظام الدولي للوحدات فإن وحدة قياس الشغل هي الجول. معدل العمل المنجز يسمى القدرة (الاستطاعة).

مقدمة

أبحاث سادي سادي كارنو

في عام 1824 عرف سادي كارنو أن الشغل، مثل «رفع ثقل إلى أعلى» في بحث علمي تحت عنوان «أفكار حول القوة الحركية للنار». وفي ذلك البحث العلمي كتب:

{{اقتباس خاص|نحن نستخدم القوة المحركة (الشغل) للتعبير عن التأثير المفيد مما يقوم   محرك من تقديمه . وهذا التأثير يمكن  مقارنته  برفع ثقل إلى ارتفاع  معلوم . وهذا التأثير يمكن قياسه وحسابه  كما نعرف  من أنه حاصل ضرب الوزن في الارتفاع الذي وصل إليه .}}

أبحاث جيمس جول

في عام 1845 كتب عالم الفيزياء البريطاني جيمس جول بحثا تحت عنوان «عن المكافي الميكانيكي للحرارة» وقدمه في جلسة الجمعية البريطانية في كامبريدج.
.
وقدم في محاضرته ما توصل إليه من تجربته المعروفة عنه جيدا والتي قام فيه الشغل الميكانيكي عن طريق «سقوط من ارتفاع» بتدوير مروحة غائرة في برميل من الماء.

في تلك التجربة أدى الاحتكاك الناتج عن دوران المروحة في الماء إلى تسخين الماء، الذي ارتفعت حرارته. وقام جيمس جول بتسجيل التغير في درجة حرارة الماء ∆T والتغير في ارتفاع الكتلة إلى اسفل ∆h. وعن طريق تلك القياسات استطاع جيمس جول حساب المكافيئ الميكانيكي للحرارة بأنه 819 ft•lbf/Btu .

ومنذ ذلك الحين تعتمد تعريفنا الحديث للحرارة، والشغل، ودرجة الحرارة، والطاقة، كل تلك الخواص على تجربة جول هذه.

تعريف

طبقا ل القانون الأول للديناميكا الحرارية: كل زيادة في الطاقة الداخلية U لنظام ترموديناميك ينقسم إلى قسمين، تغير الحرارة δQ الداخلة إلى النظام، والتغير في الشغل المؤدى من النظام. [*]

وتعرف إشارة الشغل التي يقدمه النظام إلي الوسط المحيط، مثل «النظام يتمدد»، تكون إشارته موجبة، حيث أن تلك هي الطاقة التي تنشأ على حساب الطاقة الداخلية للنظام.

ويعني حرف d التفاضل الدقيق بمعنى أن الطاقة الداخلية U هي خاصية لحالة النظام، تعتمد على الحالة الأولى والحالة الأخيرة للنظام، ولا تعتمد على طريق المسيرة بينهما. بينما حرف الدلتا اليوناني δ فهي تعني في المعادلة أن تغير الحرارة والتغير في الشغل ليسا من خواص الحالة النهائية للنظام، فقد يزداد الواحد منهما أو ينقص بحسب مسيرته إلى الحالة النهائية، وكلاهما «دوال لعملية» ترموديناميكية وليسا دالتين للحالة.

فبمعرفة الحالة الابتدائية والحالة النهائية للنظام يمكن معرفة التغير الكلي للطاقة الداخلية، ولكن لا يمكن معرفة مقدار الطاقة التي فقدت من النظام في هيئة حرارة ومقدار الطاقة التي تحول إلى شغل. ويمكننا تلخيص ذلك بالقول أن الحرارة والشغل ليسا دوال لحالة النظام.

شغل تغير الضغط والحجم

ينتج شغل الضغط والحجم عندما يتغير حجم V النظام. وترمز لشغل الضغط والحجم بشغل pV ويعين بوحدات لتر - ضغط جوي، حيث 1 [لتر.ضغط جوي ] = 101.325 جول.

غير أن وحدة لتر.ضغط جوي ليست من وحدات النظام الدولي للوحدات SI . وتعتبر شغل الضغط والحجم من أهم قطاعات الكيمياء الحرارية.

ويمثل شغل الضغط والحجم pV work بالمعادلة التفاضلية الآتية:

حيث:
 W = الشغل الذي يؤديه النظام
 p = الضغط
 V = الحجم

وتنطبق المعادلة أعلاه على العمليات العكوسية لنظام مغلق (معزول).

يمكن كتابة القانون الأول للديناميكا الحرارية كالآتي:

وتعني هذه المعادلة أن الحرارة الداخلية للنظام تساوي كمية الحرارة التي أمددناها للنظام مطروح منها الشغل الذي قام به النظام. وتذكرنا هذه المعادلة بمحرك احتراق داخلي، حيث نمده بوقود يحترق فيه فيختزن فيه جزءا من الحرارة والجزء الآخر يُنتج شغلا ميكانيكيا.

الطاقة الحرة

يحدد القانون الثاني للديناميكا الحرارية مقدار الشغل الذي يمكن الحصول عليه من النظام. وتوجد حالتان أساسيتان: في نظام ترموديناميكي الذي تحفظ فيه درجة الحرارة والحجم ثابتين، تكون مقدار الشغل الذي نحصل عليه هو طاقة هلمهولتز الحرة. وفي نظام تحفظ فيه درجة الحرارة والضغط ثابتين، يكون مقدار الشغل الناتج طاقة غيبس الحرة.

الاعتماد على المسار

بصفة عامة يعتمد شغل الضغط والحجم (PV work) على المسار وهو لذلك دالة للديناميكا الحرارية. ولكن في نوع العمليات التي تسمى «عملية أديباتية عكوسة» (عملية كظومة)، وفيها لا يعتمد الشغل المؤدى من النظام على المسار. ويقول القانون الأول للديناميكا الحرارية في صيغته الرياضية:

بانسبة إلى عملية أديباتية تكون  وبالتالي يكون الشغل الناتج مساويا للتغير في الطاقة الداخلية للنظام. ونظرا لأن الشغل يعتمد فقط على التغير في درجة الحرارة، فبالتالي لا يكون معتمدا على خط سير العملية، ذلك لأن درجة الحرارة هي دالة حالة ولا تعتمد على مسار عملية التغير.

أما إذا اتخذت العملية مسارا آخر غير المسار الأديباتي فإن الشغل الناتج يختلف. ويحدث ذلك عندما نقوم بإمداد حرارة إلى النظام، وقد يخرج منه قدرا آخرا من الحرارة، فالعملية تكون بذلك غير أديباتية، بمعني أن مقدار الحرارة (وبالتالي مقدار الطاقة) في النظام قد تغير خلال العملية (قد يكون تغير العملية بتغيير الضغط أو تغيير حجم النظام مثلا).

في نظام مفترض، توجد عدة مسيرات بين درجة الحرارة العالية ودرجة الحرارة المنخفضة، بعض تلك المسارات تكون أديباتية. فإذا بدأنا من درجة حرارة معينة، يصل بنا كل مسار أديباتي إلى درجة حرارة نهائية مختلفة. ولكن بين درجتي حرارة معلمومتان فيوجد مسارا أدياباتيا واحدا، حيث يوجد مسارا واحدا تكون فيه  مساوية للصفر.

وبالتعبير الرياضي، يكون التغير في dW غير تغير تفاضلي. ولكن في حالة عدم الاعتماد على المسار يكون dW تفاضلية تماما. فبحسب القانون الأول للديناميكا الحرارية تكون:

 .

نلاحظ أن  للعملية العكوسية، وبالتالي تكون

علاقة دقيقة. إذ أن تفاضل الشغل يكون دقيقا، فيمكن حساب الشغل الناتج غير معتمدا على المسار.

لذلك نرمز أحيانا للشغل بالرمز đW (حيث نزيد على حرف d خطا في وسطه للتعبير عن أنه ليس تفاضليا حقيقيا)، لأن الشغل ليس دالة للحالة.

وحدة الشغل

الشغل هو طاقة ووحدته أيضا وحدة طاقة. وجدنا أعلاه أن الشغل dW = P.dV (قارن ب شغل في نظام مفتوح). فإذا كان الضغط P بوحدة باسكال ووحدة الحجم متر مكعب، نحصل على الآتي:

 1 باسكال = 1 نيوتن/متر مربع، أو
 1 باسكال = 1 جول/متر مكعب.

وبالتالي نحصل على:الشغل = جول/متر مكعب. متر مكعب = جول'''

المراجع

[*] : نرمز للشغل الخارج من النظام إلى الوسط المحيط (الجو) بإشارة موجبة، مثلما يحدث في حالة تمدد النظام. ويشكل هذا الشغل مقدار الطاقة المكتسبة من الطاقة الداخلية للنظام.

انظر أيضا

 شغل في نظام مفتوح
 محتوى الشغل
 توربين بخاري
 ميكانيكا لاغرانج
 معادلة هاميلتون
 ستة درجات حرية

 طاقة حرارية
 ديناميكا حرارية
 دالة الحالة
 تغير حالة
 حالة ثرموديناميكية

ديناميكا حرارية

شغل (ديناميكا حرارية)


Hacıağaç, Karabük ilinin Eflani ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktaydı. 1960'lı yıllarda adı Acıağaç olarak değiştirilen köye 2017 yılında eski adı iade edildi.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 55 km, Eflani ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eflani belde ve köyleri

Hacıağaç, Eflani


Akçalı, Adana ilinin Karaisalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 50 km, Karaisalı ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Karaisalı'nın mahalleleri

Akçalı, Karaisalı


An Psilochilus modestus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni João Barbosa Rodrigues. An Psilochilus modestus in nahilalakip ha genus nga Psilochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Psilochilus

Psilochilus modestus


Alix Rist, née le  à Paris et morte dans la même ville le , est une artiste française. Bien qu'elle ait peint depuis l'enfance, ce n'est que vers 1965 qu'elle met au point et fait sienne la technique de collage qui la fera connaître, à base de papiers imprimés découpés dans des magazines ou des affiches, puis assemblés en compositions principalement abstraites. S'ensuivra une période créatrice féconde jalonnée de plusieurs expositions personnelles, jusqu'à sa mort prématurée en 1980, des suites d'un cancer. En 1988, une rétrospective lui a été consacrée au Musée d'Art moderne de la Ville de Paris.

À son propos, le critique André Berne-Joffroy a écrit :

Expositions personnelles

 1955 : galerie Le Nombre d'or, Alger.
 1967 : galerie Zunini, Paris.
 1968 : Instituto Europeo di Storia d'Arte, Milan.
 1969 : galerie Philadelphie, Paris.
 1972 : galerie Barbizon, Paris.
 1978 : galerie Craven, Paris.
 1988 : Alix Rist, papiers collés, rétrospective, Musée d'Art moderne de la Ville de Paris.

Vie personnelle
Alix Rist était la fille de René de Montaigu, industriel et collectionneur, et de Marie-Claire, née Puerari. En 1942, elle épouse Bernard Rist avec qui elle aura six enfants.

Parallèlement à sa carrière artistique, son intérêt pour les sciences humaines et la psychanalyse l'a conduit à entreprendre dans les années 1960 des études de psychologie, puis à devenir psychothérapeute. Elle a souvent dit à quel point ses deux activités s'éclairaient et faisaient écho l'une à l'autre.

Bibliographie
 Alix Rist, collages, édition Monelle Hayot, 1982 (texte de Laurence Rist).

 Alix Rist, papiers collés, catalogue de l'exposition au Musée d'Art moderne de la Ville de Paris (textes de René de Montaigu, André Berne-Joffroy et Laurence Rist), 1988.

 Dictionnaire des peintres et sculpteurs, Bénézit, éd. Gründ, 1999.

Liens externes

Notes et références

Peintre français du XXe siècle
Naissance en février 1922
Naissance dans le 8e arrondissement de Paris
Décès en août 1980
Décès dans le 20e arrondissement de Paris
Décès à 58 ans

Alix Rist


ජ්‍යෝතිකා සරවණන් (විවාහයට පෙර ජ්‍යෝතිකා සදානා; උපත 1977 ඔක්තෝබර් 18) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන් දෙමළ චිත්‍රපටවල පෙනීසිටින ඉන්දියානු නිළියකි. මීට අමතරව ඇය ඇතැම් කන්නඩ, මලයාලම්, තෙලිඟු සහ හින්දි චිත්‍රපට සඳහා දායක වී ඇත.

ඇය බොලිවුඩය වෙත පිවිසියේ ප්‍රියදර්ශන් විසින් අධ්‍යක්ෂනය කළ හින්දි චිත්‍රපටයක් වූ ඩෝලි සාජා කේ රඛ්නා තුළිනි. ඇයව හොඳම කෝඩුකාර නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය සඳහා ද සලකා බැලුණේ, ඇගේ ප්‍රථම දෙමළ චිත්‍රපටය වූ වාලි සහ ඇගේ ප්‍රථම තෙලිඟු චිත්‍රපටය වූ චිරන්ජීවි සමග ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළ තාගෝර් චිත්‍රපටයටත් පෙරයි.

ජ්‍යොතිකා විචාරක පැසසුමට පාත්‍ර වූයේ පේරාලගන් චිත්‍රපටයේ ඇය නිරූපණය කළ අන්ධ කාන්තා චරිතය, චන්ද්‍රමුඛී චිත්‍රපටයේ චන්ද්‍රමුඛී සහ ගංගා චරිත, මොලි චිත්‍රපටයේ ගොලු බිහිරි යුවතියගේ චරිතය සහ 36 වයදිනිලේ චිත්‍රපටයේ මැදිවියේ කාන්තා චරිතය හේතුවෙනි. කෙසේනමුත්, ඇගේ රංගන දිවියේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍ය වූයේ වාලි (1999) සහ කුෂි (2000) යන චිත්‍රපට ලද සාර්ථකත්වයයි. ඇගේ රංගන දිවියේ උච්චස්ථානයේ ඇය පචෛකිලි මුතුචරම් (2006) චිත්‍රපටයේ දුෂ්ට චරිතයක් නිරූපණය කිරීමට එකඟවූවා ය.

වාලි චිත්‍රපටයේ රංගනය වෙනුවෙන් ඇය සිය ප්‍රථම ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය වූ  හොඳම කෝඩුකාර නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය – දකුණ සම්මානය හිමි කරගත්තා ය. කුෂි චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් ඇය ෆිල්ම්ෆෙයාර් හොඳම දෙමළ නිළිය සම්මානය හිමිකරගත්තා ය. අන් අනතුරුව එළැඹි සාර්ථක චිත්‍රපට මාලාව හේතුවෙන් ඇය ප්‍රමුඛත්වයට පත්වූවා ය. මෙහි දී කුෂි, ධූල්,  තෙනාලි, තිරුමලෛ, ඩුම් ඩුම් ඩුම්, ස්නේගිතියේ, කාක කාක, පේරාලගන්, චන්ද්‍රමුඛී, June R, පචෛකිලි මුතුචරම්, මොලි සහ 36 වයදිනිලේ යන චිත්‍රපට ප්‍රධාන විය.

වසර ගණනාවක් පෙම් සබැඳියාවකින් අනතුරුව 2006 සැප්තැම්බර් 11 දින නළු සූරියා සමග විවාහ වීමෙන් පසුව ඇය ක්ෂේත්‍රයෙන් ඉවත් වූවා ය. මේ වනවිට ඇය ක්ෂේත්‍රයේ උච්චස්ථානයේ පසුවූවා ය. ඔහු සමග ඇය චිත්‍රපට හතක චරිත නිරූපණය කොට තිබිණි. ඇය ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන තුනක්, තමිල් නාඩු ප්‍රාන්ත චිත්‍රපට සම්මාන තුනක්, දිනකරන් සම්මාන හතරක්, සිනෙමා එක්ස්ප්‍රස් සම්මාන, අන්තර්ජාතික දෙමළ චිත්‍රපට සම්මාන ඇතුළු සම්මාන සහ නිර්දේශ ගණනාවක් හිමි කරගෙන ඇත. මීට අමතරව ඇය කලෛමාමණි සම්මානලාභිනියක ද වේ.

ඇය චිත්‍රපට ක්ෂේත්‍රය වෙත සිය ආගමනය සනිටුහන් කළේ 36 වයදිනිලේ (2015) චිත්‍රපටය තුළිනි. මේ වෙනුවෙන් ඇය විචාරකයන් වෙතින් යහපත් ප්‍රතිචාර හිමි කරගත් අතර, ඇගේ රංගනය වෙනුවෙන් ඇය හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් විචාරක සම්මානය ද හිමි කරගත්තා ය. ෆිල්ම්ෆෙයාර් දකුණු සම්මාන උළෙලේ හොඳම නිළිය ප්‍රවර්ගයෙන් වැඩිම නිර්දේශ සංඛ්‍යාවක් හිමි කරගත් නිළිය ද ඇයයි. එසේම හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ සහ හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් විචාරක සම්මානය යන සම්මාන ද්විත්වයම හිමි කරගත් පළමු නිළිය ද ඇයයි.

මුල්කාලීන සහ පෞද්ගලික දිවිය
ජ්‍යෝතිකා උපත ලැබූයේ චිත්‍රපට නිෂ්පාදකයකු වූ චන්දර් සදානා සහ සීමා සදානාට දාව ඉන්දියාවේ මුම්බායිහි ය. නිළියක වන නාග්මා ඇගේ අර්ධ-සොයුරියයි. ඇය සිය පාසල් අධ්‍යාපනය හදාළේ මුම්බායේ ලර්නර්'ස් ඇකඩමිය වෙතිනි. පසුව ඇය මුම්බායේ මිථිබායි විද්‍යාලයෙන් මනෝවිද්‍යාව හැදෑරුවා ය. මීට අමතරව ඇයට රෝෂිනී (උපන් නම රාධිකා) නම් සොයුරියක ද, ප්‍රියදර්ශන් වෙනුවෙන් සහකාර අධ්‍යක්ෂක ලෙස කටයුතු කරන සුරාජ් නම් සොහොයුරකු ද වේ.

2006 සැප්තැම්බර් 11 දින ජ්‍යෝතිකා නළු සූරියා සමග විවාහ වූවා ය. ඔවුන් දෙදෙනා එක්ව චිත්‍රපට හතක රංගනයෙහි යෙදී තිබිණි. මෙම චිත්‍රපට වූයේ පූවෙල්ලම් කේට්ටුප්පාර්, උයිරිලේ කලන්තතු, කාක කාක, පේරාලගන්, මායවි, June R සහ සිල්ලුනු ඔරු කාදල් චිත්‍රපටයි. මෙම යුවළට මේ වනවිට දරුවන් දෙදෙනකු සිටින අතර, ඔවුන් දියා (උපත 2007 අගෝස්තු 10) නම් දියණියක සහ දේව් (2010 ජූනි 7) නැමැති පුත්‍රයෙකි.

වෘත්තිය

1998–2002
ඇය රංගන ක්ෂේත්‍රයට පිවිසියේ ප්‍රියදර්ශන් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ හින්දි චිත්‍රපටයක් වූ ඩෝලි සාජා කේ රඛ්නා තුළිනි. මෙය ආර්ථික අතින් එතරම් සාර්ථකත්වයට පත්නොවිණි. India Today පුවත්පත සමග 2000දී පැවති සම්මුඛ සාකච්ඡාවක දී, ප්‍රියදර්ශන් පැවසූයේ එම චිත්‍රපටය අවහිර වීමෙන් පසුව තමන් "පීඩනයට ලක්වූ බවයි". ඇයව හොඳම කෝඩුකාර නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය වෙත නිර්දේශ වුව ද, එම සම්මානය හිමි වූයේ දිල් සේ.. චිත්‍රපටයේ ප්‍රීති සින්ටා හටයි.

ඇගේ පළමු චරිතය වූ වාලි (1999) චිත්‍රපටයේ චරිතය වෙනුවෙන් ඇය හොඳම කෝඩුකාර නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දකුණ, සහ දිනකරණ් හොඳම කෝඩුකාර නිළිය, සිනෙමා එක්ක්ප්‍රස් හොඳම දෙමළ නවක නිළිය සඳහා වන සම්මානය ද හිමිකරගත්තා ය. එසේම ඇය "අමුදා සුරාභි" හොඳම නවක නිළිය සම්මානය ද හිමි කරගත්තා ය. පසුව එම වර්ෂයේම, ඇය පූවෙල්ලම් කේට්ටුප්පාර් චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළා ය. මෙහි ඇය විසින් නිරූපණය කළේ එහි ප්‍රධාන නළුවාට පෙම්කරන තැනැත්තියකගේ චරිතයයි. මෙහි ප්‍රධාන නළුවා වූයේ ඇගේ සැමියා වූ සූරියායි. කුෂි චිත්‍රපටය ලද සාර්ථකත්වය ඇගේ දිවියේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් විය. 2000 සහ 2002 අතර කාලයේ සාර්ථක චිත්‍රපට මාලාවකටම ඇය දායකත්වය සැපයුවා ය. මේ අතර මුගවරී, ඩුම් ඩුම් ඩුම් සහ ස්නේගිතියේ චිත්‍රපට ප්‍රධාන වේ. මෙහි වීරයාගේ චරිතය සේම ඇගේ චරිතය ද අතිශයින් වැදගත් විය. මෙම කාලයේම ඇය කමල් හාසන් සමග විනෝදාත්මක චිත්‍රපටයක් වූ තෙනාලි චිත්‍රපටයට දායක වූවා ය. කුෂි චිත්‍රපටයේ රංගනය වෙනුවෙන් ඇය ෆිල්ම්ෆෙයාර් හොඳම දෙමළ නිළිය සම්මානය සහ සිනෙමා එක්ස්ප්‍රස් හොඳම නිළිය සඳහා සම්මානය - දෙමළ යන සම්මාන හිමි කරගත්තා ය. Rhythm චිත්‍රපටයේ ඇගේ චරිතය කුඩා එකක් වුව ද, එය පුළුල් පැසසුමට ලක් විය. කුෂි චිත්‍රපටයේ සාර්ථකත්වයෙන් පසු, ඇය Friends චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය සඳහා තෝරාගැනුණේ විජේ සමග ය. නමුත් පසුව ඒ සඳහා දේවයාණි තෝරාගැනිණි. ඇය පළමුවරට මණි රත්නම් සමග කටයුතු කළේ ඔහුගේ නිෂ්පාදන සමාගම වූ මැඩ්‍රාස් ටෝකීස්හි ප්‍රේමනීය ප්‍රහසන චිත්‍රපටයක් වූ ඩුම් ඩුම් ඩුම් චිත්‍රපටයේ රාංගනයේ යෙදෙමිනි. මෙහි ඇය සහ මාධවන් විසින් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළ අතර, මෙම චිත්‍රපටය විචාරක පැසසුමට ලක් විය. මෙය තමිල් නාඩුවේ පමණක් නොව, එහි හඬකැවූ ප්‍රභේදය සමගින් ආන්ධ්‍ර ප්‍රදේශයේ ද සාර්ථකත්වයට පත් විය. මීට අමතරව ඇය කන්නඩ චිත්‍රපට කර්මාන්තයට දායක වූයේ උපේන්ද්‍රා සමග රංගනයේ යෙදුණු නගරාහවු චිත්‍රපටය තුළිනි. මෙහි ඇය ද්විත්ව චරිත නිරූපණයක් සිදුකළා ය. පසුව ඇය ප්‍රියදර්ශන් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ දෙමළ සංත්‍රාස චිත්‍රපටයක් වූ ස්නේගිතියේ සඳහා දායක විය. මෙය සියලුම දකුණු ඉන්දීය භාෂාවලින් නිර්මාණය කෙරිණි.

2003–2006
2003දී ඇය වික්‍රම් සමග ධූල් චිත්‍රපටයේත්, සූරියා සමග කාක කාක චිත්‍රපටයේත් සහ විජේ සමග තිරුමලෛ චිත්‍රපටයේත් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය සිදුකළා ය. මේ සියල්ල බොක්ස් ඔෆීස් අතින් සාර්ථක විය. මින් කාක කාක චිත්‍රපටය ඇගේ රංගන දිවියේ දැවැන්ත සන්ධිස්ථානයක් ලෙස සැලකේ. ධූල් සහ කාක කාක චිත්‍රපටවල රංගනය හේතුවෙන් ඇය දකුණු ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන සඳහා නිර්දේශ වූවා ය. අන්තර්ජාතික දෙමළ චිත්‍රපට සම්මාන උළෙලේ දී හොඳම නිළිය සඳහා විශේෂ ජූරියේ සම්මානය ඇයට හිමි විය. ධූල්, කාක කාක සහ තිරුමලෛ චිත්‍රපට වසරේ ඉහළම චිත්‍රපට 10 අතරට පැමිණීමට සමත් විය. ද හින්දු පුවත්පත රචනා කළේ ඇය "සැබැවින්ම කොලිවුඩයේ අවිවාදිත රැජින" බවයි. රංගනය කෙරෙහි ඇගේ කැපවීම හේතුවෙන් නළු වික්‍රම් විසින් ඇයව හැඳින්වූයේ කමල් හාසන් ආර්යාව ලෙසයි. 2004දී, ඇය සූරියා සමගින් විචාරක පැසසුමට පත් පේරාලගන් චිතපටයේ ද්විත්ව චරිත නිරූපණය කළා ය. මෙහි දී ඇය දිනකරණ් හොඳම නිළිය සම්මානය, තමිල් නාඩු ප්‍රාන්ත හොඳම නිළිය සම්මානය, ෆිල්ම්ෆෙයාර් හොඳම නිළිය නිර්දේශ වීම ඇතුළු සම්මාන කිහිපයක් හිමි කරගත්තා ය. 2005දී, ඇය මන්මදන් චිත්‍රපටයේ රංගනයේ යෙදුණේ සිලම්බරසන් සමගිනි. තෙලිඟු චිත්‍රපටයක් වූ තාගෝර් චිත්‍රපටයේ ඇය ප්‍රධාන චරිත නිරූපණයෙන් දායක වූයේ චිරන්ජීවි ද සමගයි. ආර්ථික වශයෙන් සාර්ථකත්වයට පත් මෙය අන්තර්ජාතික ඉන්දියානු චිත්‍රපට ඇකඩමි සම්මාන උළෙලේ දී තිරගත විය.

ඇගේ වඩාත් සාර්ථකම චිත්‍රපටය වූයේ රජිනිකාන්ත රැඟූ චන්ද්‍රමුඛී නම් 2005 චිත්‍රපටයයි. මෙහි ඇය චන්ද්‍රමුඛී නම් චරිතය නිරූපණය කළා ය. චන්ද්‍රමුඛීහි රංගන ප්‍රතිභාව වෙනුවෙන් ඇය සම්මාන ගණනාවක් හිමි කරගත් අතර තමිල් නාඩු ප්‍රාන්ත චිත්‍රපට සම්මානයක් සහ ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන නිර්දේශයක් ද මීට ඇතුළත් ය. භද්‍රන් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ උදයොන් චිත්‍රපටයේ මෝහන්ලාල් සමග රංගනයේ යෙදීමට ඇයට අවස්ථාවක් හිමිවූ නමුත්, දෙමළ චිත්‍රපටවල කාර්ය බහුලත්වය හේතුවෙන් ඇයට එයට දායක විය නොහැකි විය. 2006 වර්ෂයේ ඇගේ පළමු චිත්‍රපටය වූයේ සිලම්බරසන් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළ සරවණා චිත්‍රපටයයි. මෙය මන්මදන් චිත්‍රපටයෙන් පසුව තිරගත වූවකි. June R චිත්‍රපටයේ ඇගේ චරිතය චිත්‍රපටය මුදාහැරීමටත් පෙර ඇගයුමට ලක් විය. ජ්‍යෝතිකාගේ අංගනය මනාව ඔපමට්ටම් වී ඇති අතර, හෘදයාංගම ලෙසින් ඉදිරිපත් කරන්නී ය. ඇය ඇගේ හැඟීම් අලංකෘත ලෙසින් ඉදිරිපත් කරන්නී ය. 2006දී නිකුත් වූ ඇගේ චිත්‍රපට අතර ගෞතම් මෙනන් විසින් රචනය සහ අධ්‍යක්ෂණය කළ අපරාධ-සංත්‍රාස චිත්‍රපටයක් වූ වේට්ටෛයාඩු විලෛයාඩු සහ සූරියා සමග රංගනයේ යෙදුණු සිල්ලුනු ඔරු කාදල් චිත්‍රපට ප්‍රධාන වේ. මෙම චිත්‍රපටවල නිරූපණය කළ චරිත හේතුවෙන් ඇය ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ දී හොඳම නිළිය ප්‍රවර්ගයෙන් නිර්දේශ ලබා ගැනීමට සමත් වූවා ය. මින් පළමුව සඳහන් චිත්‍රපටය හින්දියෙන් හඬකවා The Smart Hunt යනුවෙන් ප්‍රදර්ශනය කෙරිණි.

2007–2008
2007 වර්ෂයේ ඇගේ අවසන් චිත්‍රපට වූයේ ගෞතම් මෙනන්ගේම පචෛකිලි මුතුචරම් සහ විචාරක පැසසුමට පත් මොලි චිත්‍රපටයයි. මෙම චිත්‍රපට දෙකෙන් පළමුවැන්නෙහි ඇය ඍණාත්මක චරිතයක් (ඇගේ රංගන දිවියේ ප්‍රථම වරට) නිරූපණය කළ අතර, දෙවන චිත්‍රපටයෙහි ගොළු බිහිරි යුවතියක ලෙස ඇය නිරූපණය කළ චරිතය පුළුල් ඇගයුමට ලක් විය. මොලි චිත්‍රපටය ඇයට විචාරක පැසසුම් හිමි කරදුන්නේ ය. මෙම රංගනය හේතුවෙන් ඇයට හොඳම නිළිය සඳහා ජාතික චිත්‍රපට සම්මානය සමීපයටම යාමට හැකි විය. කෙසේනමුත් ඇයට අවසානයේ එම සම්මානය හිමිනොවිණි. පචෛකිලි මුතුචරම් තුළ ඇය තීරණාත්මක රංගනයක යෙදෙයි. ඇගේ මලයාලම් චිත්‍රපට වූ රාකිලිපට්ටු සහ සීත කල්‍යාණම් චිත්‍රපට පිළිවෙලින් 2007 සහ 2009 වර්ෂවල දී තිරගත විය. පසුව ජ්‍යෝතිකා රූපවාහිනී වෙළඳ දැන්වීම් ඔස්සේ සිය යළි පැමිණීම සනිටුහන් කළා ය. 2008දී, ඇය කෙටි චිත්‍රපටයක් වූ හීරෝවා? සීරෝවා? චිත්‍රපටයේ රංගනයේ යෙදුණා ය. මෙම චිත්‍රපටය රචනය සහ නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ ඇගේ මාමණ්ඩිය වූ සිවකුමාර් විසිනි. විජේ, ආර්. මාධවන් සහ සූරියා මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණයෙන් දායක වූහ.

2015–වර්තමානය (යළි පැමිණීම)
ජ්‍යෝතිකා දෙමළ සිනමාව වෙත සිය පුනරාගමනය සනිටුහන් කළේ 36 වයදිනිලේ චිත්‍රපටය තුළිනි. මෙය ජනප්‍රිය How Old Are You? මලයාලම් චිත්‍රපටයේ ප්‍රතිනිර්මාණයකි. මෙහි ඇය නිරූපණය කළ සිය දෙපයින් නැගී සිටීමට උත්සාහ දරන මැදිවියේ ගෘහණියගේ චරිතය හේතුවෙන් ජ්‍යෝතිකා විචාරක පැසසුමට ලක් විය. 63වන බ්‍රිටැනියා දකුණු ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් විචාරක සම්මානය ඇය හිමි කරගත්තා ය. මෙම සම්මානයත් සමග හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ සහ හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් විචාරක සම්මානය යන සම්මාන ද්විත්වයම හිමි කරගත් ප්‍රථම නිළිය වීමට ඇය සමත්වූවා ය. හොඳම නිළිය සහ හොඳම චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් සූරියා සමගින් ඇය බිහයින්ඩ්වුඩ්ස් ස්වර්ණ පදක්කම් හිමි කරගත්තා ය. මෙම චිත්‍රපටය බොක්ස් ඔෆීස් අතින් මධ්‍යස්ථ සාර්ථකත්වයක් හිමි කරගත්තේ ය. 36 වයදිනිලේ චිත්‍රපටයේ ශ්‍රව්‍ය නිකුතුවේ සහ චිත්‍රපටයේ සාර්ථක මුදාහැරීමත් සමග ජ්‍යෝතිකා සිය සැමියා වූ සූරියා සහ ඇගේ ඇතැම් මිතුරන්ව අගය කළේ ඔවුන් තමන්ගේ යළි පැමිණීමට පෙළඹවූ බව පවසමිනි. දෙමළ රූපවාහිනී වැඩසටහනක් වූ Koffee with DDහි දී ජ්‍යෝතිකා සඳහන් කළේ අපට අනාගතයේ ඇය කලාකාරිණියක මිස වීරවරියක ලෙස දැකගත නොහැකි බවයි.

36 වයදිනිලේ චිත්‍රපටයේ සාර්ථකත්වයෙන් පසු, 2016 පෙබරවාරියේ දී අධ්‍යක්ෂක බ්‍රම්මා විසින් තමන් විසින් රච‍නයෙහි යෙදුණු "ස්ත්‍රී-කේන්ද්‍රීය" චිත්‍රපටයක් සඳහා ඇයව තෝරාගන්නා ලදී. ඇගේ සැමියා වූ සූරියා මෙයට මූල්‍යමය අනුග්‍රහය දැක්වීමට ඉදිරිපත් විය. අනතුරුව චිත්‍රපටයේ සිය චරිතය සඳහා සූදානම් වීමට ජ්‍යෝතිකා දින විස්සක් පුරා වැඩමුළු මාලාවකට සහභාගී වූවා ය. මගලිර් මාට්ටුම් නැමැති මෙම චිත්‍රපටය රචනය සහ අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ බ්‍රම්මා විසිනි. මෙය කූට්ට්‍රම් කඩිතල් (2015) චිත්‍රපටයෙන් පසු සිය දෙවන නිර්මාණය විය. මෙහි ප්‍රමුඛ චරිත නිරූපණය කරන්නේ සාරණ්‍යා, ඌර්වෂි, භානුප්‍රියා, නසාර් සහ ලිවිංස්ටන් විසිනි. සූරියා විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද මෙහි නිෂ්පාදන කටයුතු 2016 ජූලි මස ආරම්භ විය. මීට අමතරව ඇය 2016 සැප්තැම්බරයේ දී ශ්‍රී තේනන්දල් ෆිල්ම්ස් ආයතනයේ තවත් චිත්‍රපටයක් සඳහා අත්සන් තැබුවා ය. අට්ලී විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන මෙහි ප්‍රධාන චරිතය විජේ විසින් නිරූපණය කරනු ලබයි. රූගත කිරීම් ඇරඹී දින කිහිපයකට පසුව ජ්‍යෝතිකා ව්‍යාපෘතියෙන් ඉවත් වූ අතර, නිත්‍යා මෙනන් ඇගේ චරිතය නිරූපණය කළා ය. මෙම විස්ථාපනය පිළිබඳ මෙතෙක් කිසිදු නිල නිවේදනයක් නිකුත් කොට නැත. පෙබරවාරි මස අග දී සූරියා විසින් ජ්‍යෝතිකාගේ නව චිත්‍රපටය ප්‍රවීණ අධ්‍යක්ෂකගේ චිත්‍රපටයක් බව සනාථ කළේ එහි මුහුරත් පෝස්ටර මුදාහැරීමෙනි. මෙම චිත්‍රපටය නාචියාර් ලෙස නම්කොට ඇති අතර, ජ්‍යෝතිකා විසින් එහි අවතාරයකගේ චරිතය නිරූපණය කරයි. නාචියාර් චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන නළුවා ලෙස ජී. වී. ප්‍රකාශ් තෝරාගෙන ඇත. ඔහුගේ මංගල දැක්ම පෝස්ටර මෑතක දී මුදාහැර ඇත. චිත්‍රපටයේ සංගීත නිර්මාණය ඉලයරාජා විසින් සිදු කරනු ලබයි.

තෙලිඟු වෘත්තිය

ජ්‍යෝතිකාගේ පළමු තෙලිඟු දායකත්වය වූයේ තාගෝර් චිත්‍රපටයේ ඇය නිරූපණය කළ ප්‍රධාන චරිතයයි. මෙහි ඇය චිරන්ජීවිගේ බිරිඳ ලෙස චරිත නිරූපණය කළා ය. අන්තර්ජාතික ඉන්දියානු චිත්‍රපට ඇකඩමි සම්මාන උළෙලේ දී ප්‍රදර්ශනය කෙරුණු මෙය ආර්ථික අතින් සාර්ථකත්වයට පත් විය. ඔහු සමග ඉන්ද්‍රා චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිත දෙකෙන් ඕනෑම එකක් නිරූපණයට ඇයට ආරාධනා හිමිවුව ද, ඇය ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කළේ දෙමළ චිත්‍රපටවල සහ උපේන්ද්‍රා සමග ඇය රැඟූ ඇගේ ප්‍රථම කන්නඩ චිත්‍රපටයේ කටයුතුවල කාර්යබහුලත්වය හේතුවෙනි. ඇය තෙලිඟු සිනමාවට පිවිසියේ චිරක්ජීවි සමග රංගනයෙන් වුව ද, ඇගේ පළමු තෙලිඟු චිත්‍රපටය වූයේ වන් ටූ ත්‍රී නම් ත්‍රිභාෂා චිත්‍රප‍ටයයි. ඇයට ලක්ෂ්මි නරසිංහ චිත්‍රපටයේ නන්දමුරි බාලක්‍රිෂ්ණා සමග සහ මහාරාධි චිත්‍රපටයේත් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණයට ආරාධනා හිමිවුව ද ඇය එය ප්‍රතික්ෂේප කළේ දින සම්බන්ධ ගැටලු හේතුවෙනි. මින් දෙවනුව සඳහන් කළ චිත්‍රපටය ඇය රංගනයේ යෙදුණු 2003 සාර්ථක දෙමළ චිත්‍රපටයක් වූ කාක කාක චිත්‍රපටයේ තෙලිඟු ප්‍රතිනිර්මාණයයි. ආධුනික අධ්‍යක්ෂකවරයකු වූ රාඝවා ලෝරන්ස්ගේ මාස් චිත්‍රපටයේ නාගාර්ජුනා අක්කිනේනි සමගින් ඇය රංගනයෙහි යෙදුණා ය. ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ හොඳම නිළිය ප්‍රවර්ගයෙන් ඇය නිර්දේශ වූවා ය. මෙම චිත්‍රපටය දෙමළ බසින් හඬකවා වීරන් ලෙස විකාශය කෙරුණු අතර එය අතිශය සාර්ථක විය. මෙහි හින්දියෙන් හඬකැවූ ප්‍රභේදය මේරි ජුන්ග් - වන් මෑන් ආමි නම් විය. මෙම චිත්‍රපටය බොක්ස් ඔෆීස් අතින් අතිශය සාර්ථකත්වයට පත් වූයේ ආදායම් වාර්තා තබමිනි.

නිෂ්පාදක එම්. එස්. රාජු විසින් සිය වර්ෂම් චිත්‍රපටයේ ප්‍රභාස් සමග ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කිරීමට ඇයට ආරාධනා කළ නමුත්, ඇය එම ආරාධනය ප්‍රතික්ෂේප කළා ය. එයට හේතුව චන්ද්‍රමුඛී චිත්‍රපටයේ සුපිරි නළු රජ්නිකාන්ත් සමග රංගනයේ යෙදීමට එහි දින බාධාවක් වීමයි. චන්ද්‍රමුඛීහි සාර්ථකත්වයත් සමගින් ඇය සුපිරි නිළියක ලෙස විරුදාවලි ලැබුවා ය. ඇගේ අවසන් තෙලිඟු චිත්‍රපටය වූයේ රවි තේජා සමග රංගනයේ යෙදුණු Shock චිත්‍රපටයයි. මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ රාම් ගෝපාල් වර්මා විසිනි. මේ හේතුවෙන් ඇය නැවත වරක් ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන උළෙලේ හොඳම නිළිය ලෙස නිර්දේශ හිමි කරගැනීමට සමත් වූවා ය. ස්ටාලින් තෙලිඟු චිත්‍රපටයේ චිරන්ජීවි සමග රංගනයේ යෙදීමට ඇයට නැවත වරක් ඇයට අවස්ථාවක් හිමිවූ නමුත්, එය පසුව අහිමි විය. ශ්‍රී රාමදාසු චිත්‍රපටයේ නාගාර්ජුනා සමගත් ලක්ෂ්මි චිත්‍රපටයේ වෙන්කටේෂ් සමගත් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණයට ඇයට ආරාධනා හිමිවූ නමුත්, ඇය ඒ සියල්ල ප්‍රතික්ෂේප කළේ කාර්යබහුල වීම හේතුවෙනි.

දෙමළ චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂක ශ්‍රී රාඝවාගේ (හෙවත් සෙල්වරාඝවන්) කුළුඳුල් තෙලිඟු අධ්‍යක්ෂණය වූ ආදාවරි මටකලු අර්ධලු වෙරුලේ චිත්‍රපටයේ වෙන්කටේෂ් සමග රැඟුමට ජ්‍යෝතිකා තෝරාගැනිණි. ජ්‍යෝතිකා මෙයට අත්සන් තැබූව ද, පසුව ඉන් ඉවත් වූයේ සිය විවාහයේ තටයුතු හේතුවෙනි. පසුව මෙම චරිතය ත්‍රිෂා ක්‍රිෂ්ණන් විසින් නිරූපණය කරන ලදී.

ඇගේ මොලි චිත්‍රපටය තෙලිඟු බසින් මාතරානෛ මෞනමිඩි යන නාමයෙන් මුදාහැරුණු අතර, ඇගේ රංගනය වෙනුවෙන් විචාරක පැසසුමට ඇය ලක්වූවා ය. මෙය ආර්ථික අතින් ද සාර්ථක විය.

වෙනත් නිර්මාණ
අතීතයේ ජ්‍යෝතිකා ඉදයම් තෙල් සහ පැරගන් පාවහන් සඳහා සන්නාම තානාපතිනියක ලෙස කටයුතු කොට ඇත. මීට අමතරව ඇය RmKV සේද සාරි සහ චෙන්නායිහි Wardrobe Hub වෙනුවෙන් ද සන්නාම තානාපතිනියක ලෙස කටයුතු කළා ය. පසුව, ඇය සිය සැමියා වූ සූරියා සමගින් Aircel සහ Nescafé වෙළඳ දැන්වීම සඳහා ද පෙනීසිටියා ය. මීට අමතරව ඇය Comfort සහ සන්තූර් සබන් දැන්වීමවල ද පෙනීසිට තිබේ.

චිත්‍රපට නාමාවලිය

කෙටි චිත්‍රපට

සම්මාන

තමිල් නාඩු ප්‍රාන්ත චිත්‍රපට සම්මාන
 2004 – හොඳම නිළිය සඳහා තමිල් නාඩු ප්‍රාන්ත චිත්‍රපට සම්මානය: පේරාලගන්
 2005 – හොඳම නිළිය සඳහා තමිල් නාඩු ප්‍රාන්ත චිත්‍රපට සම්මානය: චන්ද්‍රමුඛී
 2007 – හොඳම නිළිය සඳහා තමිල් නාඩු ප්‍රාන්ත චිත්‍රපට සම්මානය: මොලි

අන්තර්ජාතික දෙමළ චිත්‍රපට සම්මාන
2004 - හොඳම නිළිය සඳහා අන්තර්ජාතික දෙමළ චිත්‍රපට සම්මාන විශේෂ ජූරි සම්මානය: කාක කාක
2007 - හොඳම නිළිය සඳහා අන්තර්ජාතික දෙමළ චිත්‍රපට සම්මානය: මොලි

කලෛමාමණි සම්මාන
 2005 – කලෛමාමණි හොඳම නිළිය සම්මානය: කලාව - චිත්‍රපට කර්මාන්තය

චිත්‍රපට රසික සංගමයේ සම්මාන
2001 - හොඳම දෙමළ නිළිය: පූවෙල්ලම් උන් වාසම්
2004 - හොඳම දෙමළ නිළිය: පේරාලගන්
2005 - හොඳම දෙමළ නිළිය සම්මානය: චන්ද්‍රමුඛී
2006 - හොඳම දෙමළ නිළිය සම්මානය: වේට්ටෛයාඩු විලෛයාඩු
2007 - හොඳම දෙමළ නිළිය සම්මානය: මොලි

වෙනත් සම්මාන
1999 - අමුද සුරාභි හොඳම නවකයා: වාලි
2003 - හොඳම නිළිය සඳහා මදුරාසි සංස්ථා සංගම් සම්මානය: ධූල්
2005 - හොඳම නිළිය සඳහා චිත්‍රපට විචාරක සම්මානය: චන්ද්‍රමුඛී
2007 - හොඳහ නිළිය සඳහා හබ්ස් තේරීම සම්මානය: මොලි
2007 - හොඳම නිළිය සඳහා බෙන්ස් සම්මානය: මොලි
2007 - හොඳම නිළිය සඳහා රිට්ස් සම්මානය: මොලි
2007 - ඉසෛයුරවි දෙමළ සංගීත සම්මාන - හොඳම වීරවරිය: මොලි

විකටන් සම්මාන
2001 - හොඳම දෙමළ නිළිය - පූවෙල්ලම් උන් වාසම්

සිනෙමා එක්ස්ප්‍රස් සම්මාන
1999 - හොඳම නවක නිළිය සඳහා සිනෙමා එක්ස්ප්‍රස් සම්මානය - දෙමළ: වාලි
2000 - හොඳම නිළිය සඳහා සිනෙමා එක්ස්ප්‍රස් සම්මානය - දෙමළ: කුෂි
2001 - හොඳම තිරයේ යුවළ සඳහා සිනෙමා එක්ස්ප්‍රස් සම්මානය (මාධවන් සමග සමව):  ඩුම් ඩුම් ඩුම්

ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන දකුණ
 1999 – හොඳම ආධුනික නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දකුණ: වාලි
 2000 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: කුෂි
 2015 – දකුණේ හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් විචාරක සම්මානය: 36 වයදිනිලේ

දිනකරණ් චිත්‍රපට සම්මාන
1999 - දිනකරණ් හොඳම නවකයා සම්මානය: වාලි
2001 - දිනකරණ් හොඳම නිළිය දෙමළ: පූවෙල්ලම් උන් වාසම්
2004 - දිනකරණ්: පේරාලගන් සහ මන්මදන්
2005 - හොඳම නිළිය සඳහා දිනකරණ් සම්මානය: චන්ද්‍රමුඛී

බිහයින්ඩ්වුඩ්ස් ස්වර්ණ පදක්කම් සම්මාන
බිහයින්ඩ්වුඩ්ස් ජනතාවගේ තේරීම නිළිය - 36 වයතිනිලේ
බිහයින්ඩ්වුඩ්ස් හොඳම ආධුනික නිෂ්පාදක - සූරියා සමග (2D එන්ටර්ටේන්මන්ට්) - 36 වයතිනිලේ

දකුණු ඉන්දියානු අන්තර්ජාතික චිත්‍රපට සම්මාන
2015 නිර්දේශිත - හොඳම නිළිය සම්මානය - දෙමළ - 36 වයදිනිලේ

අයිෆා උත්සවම් සම්මාන
2015 නිර්දේශිත - හොඳම නිළිය සම්මානය - දෙමළ - 36 වයදිනිලේ

විජේ සම්මාන
2006 නිර්දේශිත - ප්‍රියතම වීරවරිය - වේට්ටෛයාඩු විලෛයාඩු
2007 නිර්දේශිත - ප්‍රියතම වීරවරිය - මොලි
2007 නිර්දේශිත - හොඳම නිළිය - මොලි

ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන
1998 නිර්දේශිත - හොඳම කෝඩුකාර නිළිය - ඩෝලි සාජා කේ රඛ්නා

නිර්දේශ

දෙමළ
 2001 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: පූවෙල්ලම් උන් වාසම්
 2002 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: රාජා
 2003 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: ධූල්
 2003 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: කාක කාක
 2004 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: පේරාලගන්
 2004 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: මන්මදන්
 2005 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: චන්ද්‍රමුඛී
 2006 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: වේට්ටෛයාඩු විලෛයාඩු
 2006 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: සිල්ලුනු ඔරු කාදල්
 2007 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: මොලි
 2015 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - දෙමළ: 36 වයදිනිලේ

තෙලිඟු
 2004 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - තෙලිඟු: Mass
 2006 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - තෙලිඟු: Shock

මලයාලම්
 2009 – හොඳම නිළිය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය - මලයාලම්: සීත කල්‍යාණම්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියන්
දෙමළ සිනමාවේ නිළියන්
1977 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
මුම්බායිහි නිළියන්
හින්දි සිනමාවේ නිළියන්
මලයාලම් සිනමාවේ නිළියන්
තමිල් නාඩු ප්‍රාන්ත චිත්‍රපට සම්මාන ජයග්‍රාහකයින්
ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන දකුණ ජයග්‍රාහකයින්
කන්නඩ සිනමාවේ නිළියන්
කලෛමාමණි සම්මාන ලාභීන්
තෙලිඟු සිනමාවේ නිළියන්
20වන-සියවසේ ඉන්දියානු නිළියන්
21වන-සියවසේ ඉන්දියානු නිළියන්

ජ්‍යෝතිකා


Anton Friedrich Florian von Seydlitz-Kurzbach (* 20. Februar 1777 in Greußen bei Magdeburg; † 18. Februar 1832 in Köln) war ein preußischer Generalmajor.

Leben

Familie
Er ist ein Spross des schlesischen Uradelsgeschlechts von Seydlitz aus dem Stamme Kurzbach. Sein Vater, Florian Boglislav von Seydlitz (1746–1796), war Forstmeister zu Aken, seine Mutter, Elisabeth Antonie Friederike (1750–1830), war eine geborene Muscat.

Anton Friedrich Florian heiratete am 4. Juni 1809 in Berlin Karoline von Schack (1789–1865), Tochter des preußischen Generals Wilhelm Georg von Schack. Der Ehe entstammten zwei Kinder:
 Hermann Florian (1810–1895), preußischer Generalleutnant ⚭ Louise von Sybel (1819–1895), Tochter von Heinrich Ferdinand Philipp von Sybel
 Karoline Floriane Auguste (1817–1898), Stiftsdame

Jugend
Der junge Page am preußischen Hof wurde 1790 zur Ausbildung in das Berliner Kadettenhaus aufgenommen. Als Junker trat er 1792 in das Feldjägerregiment zu Fuß ein, mit welchem er unter anderem an der Schlacht bei Kaiserslautern und an der Belagerung von Landau teilnahm. 1794 wurde er zum Sekondeleutnant ernannt und 1801 zum Adjutanten seines Regiments befördert, das in Mittenwalde stationiert war.

Adjutant bei Yorck
Als der damalige Oberst Yorck das Regiment übernahm, wählte er Seydlitz zu seinem persönlichen Adjutanten. Zwischen dem menschlich schwierigen, äußerst misstrauischen Oberst und Seydlitz entstand in den Schicksalsjahren der Napoleonischen Kriege eine jahrelange enge und vertrauensvolle Zusammenarbeit, die zudem von einer privaten Freundschaft getragen war. Während des Gefechts von Altenzaun kämpft er an der Seite Yorcks. Nach der Schlacht bei Lübeck konnte er sich über Holstein nach Ostpreußen durchschlagen, wo er am Gefecht bei Königsberg teilnahm.

Nach dem Tilsiter Frieden beteiligt er sich an der Preußischen Heeresreform mit einem Aufsatz zur Reorganisation der Armee, den er König Friedrich Wilhelm III. vorlegte.

1811 zum Major befördert, nahm er an der Seite Yorcks am Preußischen Feldzug von 1812 teil. Für seine Verdienste in den Gefechten bei Olai, Eckau, Gräfenthal und Garossenkrug wurde er mit dem Orden Pour le Mérite ausgezeichnet. Neben seinem Schwager Wilhelm von Schack wurde Seydlitz zu Yorcks wichtigsten Vertrauten während der Verhandlungen über die Konvention von Tauroggen sowie bei den Geheimverhandlungen zwischen Russland und Preußen, die dem Vertrag von Kalisch (1813) vorausgingen und den Übertritt Preußens ins Lager der Gegner Napoleons vorbereiteten.

Befreiungskriege
Mit Beginn der Befreiungskriege wurde Seydlitz auf Befehl des Königs und seiner Berater von Yorck getrennt, was dieser als persönliche Zurücksetzung und bewusste Intrige gegen seine Person verstand. Als Kommandeur des Garde-Jäger-Bataillon nahm Seydlitz an der Schlacht bei Großgörschen, der Schlacht bei Bautzen, der Schlacht von Dresden und der Schlacht bei Kulm teil. Die russischen Verbündeten würdigten ihn durch die Verleihung des Ordens der Heiligen Anna II. Klasse.

Am 14. Dezember 1813 ernannte ihn der König zum Kommandeur des 2. Westpreußischen Infanterie-Regiments Nr. 7, "um Ihnen einen erweiterten Wirkungskreis und dadurch zugleich einen neuen Beweis Meines besonderen Vertrauens zu Ihrer Kenntniß des Dienstes und Ihrem Eifer für denselben zu geben". Für seine Verdienste in den Schlachten bei Ligny und Waterloo erhielt er das Eiserne Kreuz I. Klasse.

Nach einer günstigen Beurteilung seines Brigadechefs wurde Seydlitz 1815 zum Oberst befördert und mit seinem Regiment dem mobilen Armeekorps in Frankreich unterstellt. Dort erhielt er als Dank für die rücksichtsvolle und schonende Behandlung der Bevölkerung der besetzten Gebiete im Jahr 1817 das Offizierskreuz der Ehrenlegion.

Nach den Napoleonischen Kriegen

Nachdem er aus Frankreich zurückgekehrt war, wurde Seydlitz 1821 zum Kommandeur der 8. Infanterie-Brigade in Erfurt ernannt. In dieser Zeit begann er, gemeinsam mit seinem Schwager Wilhelm von Schack, die dramatischen Ereignisse der Jahre 1811 und 1812 im Stab Yorcks aufzuarbeiten. 1823 erschien sein Werk unter dem Titel Tagebuch des Königlich Preußischen Armeekorps unter Befehl des General-Lieutenants von York im Feldzuge von 1812. Es wurde zu einem Standardwerk der Militärliteratur.

Im selben Jahr wurde er zum Generalmajor befördert und 1825 mit dem Roten Adlerorden III. Klasse ausgezeichnet. Bereits körperlich schwer leidend, rückte er dennoch mit seiner Brigade aus, als das IV. Armee-Korps an den Rhein befohlen wurde. Er starb 1832 zwei Tage vor seinem 55. Geburtstag in Köln und wurde auf dem dortigen Melaten-Friedhof (Lit. C, zwischen HWG und Lit. H) begraben. Sein Grabmonument, ein etwa drei Meter hoher Steinzylinder, der mit einem Helm und einem Schwert bekrönt ist, zählt zu den ältesten erhaltenen Grabmalen des Friedhofs und befindet sich direkt neben einer über 200-jährigen Platane und in unmittelbarer Nachbarschaft zum Grab von Dirk Bach.

Werke
 Tagebuch des Königlich Preußischen Armeekorps unter Befehl des General-Lieutenants von York im Feldzuge von 1812. Teile 1 und 2. Mittler, Berlin und Posen 1823.
 Aus den Akten der Militärreorganisations-Kommission von 1808: eine Denkschrift des Premierlieutenants von Seydlitz. Duncker und Humblot, Berlin 1892.

Ferner hat er ein Tagebuch geführt, welches sich im Geheimen Staatsarchiv Preußischer Kulturbesitz befindet .

Literatur
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 4, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 431–433, Nr. 1377.
 Johann Gustav Droysen: Das Leben des Generalfeldmarschalls Grafen Yorck von Wartenburg. Insel Verlag, Leipzig 1930.

Weblinks

Einzelnachweise

Generalmajor (Königreich Preußen)
Person in den Koalitionskriegen (Preußen)
Mitglied der Ehrenlegion (Offizier)
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Träger des Roten Adlerordens 3. Klasse
Träger des Ordens der Heiligen Anna
Träger des Eisernen Kreuzes I. Klasse
Florian
Deutscher
Geboren 1777
Gestorben 1832
Mann

Florian von Seydlitz


Blaž Kavčič (nacido el 5 de marzo de 1987 en Liubliana, Eslovenia) es un jugador profesional de tenis esloveno. Comenzó su carrera profesional en 2005. Se considera que su superficie favorita es el polvo de ladrillo. Es el jugador de tenis esloveno mejor clasificado, alcanzando la posición N.º 72 en junio de 2011.

Carrera tenística
Tras comenzar su carrera profesional, Kavčič comenzó a competir exclusivamente en los circuitos de Futures y ATP Challenger Series del circuito, durante tres temporadas. En 2006, Kavčič hizo su debut en la Copa Davis representando a Eslovenia, y ganó dos torneos del circuito Futures, el primero en Cakovec derrotando en la final a Predrag Rusevski, y el segundo en Zagreb sobre Rok Jarc.

En 2008, Kavčič continuó compitiendo en Futures y Challengers. Asimismo se clasificó para dos eventos de la ATP, en Zagreb donde perdió ante Roko Karanušić, y en Pörtschach donde derrotó a Teimuraz Gabashvili en la primera ronda antes de perder con Igor Kunitsyn. Terminó el año Clasificado en el puesto 260.

En 2009 continuó compitiendo en el circuito ATP Challenger Series, donde tuvo un año decisivo. LLegó a la final del Challenger de San Remo, habiendo provenido de la clasificación, perdiendo finalmente con Kevin Anderson. En vez de jugar la clasificación de Roland Garros, Kavcic siguió centrándose en el circuito Challenger y ganó títulos en Alessandria y Constanza.

Perdió en la final del torneo de Rijeka después de vencer a Mathieu Montcourt en la semifinal. Ese fue el último partido antes de que Montcourt muriera de un paro cardíaco.

En 2010, llegó a la segunda ronda en Houston sobre polvo de ladrillo, pero perdió afrente a Sam Querrey. Kavčič jugó en el Torneo de Roland Garros 2010, donde ganó su primer partido de Grand Slam al derrotar a Eduardo Schwank, después de que Schwank se retirara en el cuarto set. Se convirtió en el primer jugador esloveno hombre en clasificar directamente para un torneo de Grand Slam sin tener que pasar a través de rondas de clasificación.

En el año 2011 en Chennai Open llegó a cuartos de final por primera vez en el TourATP, perdió allí en contra de Tomáš Berdych de República Checa. En el Abierto de Australia 2011 llegó a la segunda ronda por primera vez en su carrera. En el año 2011 en Serbia Open perdió partido en cuartos de final contra Novak Djokovic.

Títulos; 19 (17 + 2)

Individuales

Dobles

Referencias

 Página web oficial

Enlaces externos

Tenistas masculinos de Eslovenia
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Deportistas de Eslovenia en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Nacidos en Liubliana

Blaž Kavčič


An Aira provincialis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Claude Thomas Alexis Jordan. An Aira provincialis in nahilalakip ha genus nga Aira, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aira

Aira provincialis


Le massacre d'Arcey est un massacre qui eut lieu à Arcey (Doubs), le , pendant la guerre de Hollande ou la seconde guerre de conquête de la Franche-Comté par la France. Des troupes françaises en expédition punitive attaquent le bourg d'Arcey et après avoir pillé le village, massacrent les habitants retranchés dans l'église et le cimetière. Cet événement connut un très fort retentissement dans toute la région et poussa les Comtois à résister à la conquête française.

Contexte
Janvier 1674, la guerre de conquête de la Franche-Comté a débuté. À la suite d'un raid comtois victorieux en Alsace, mené par le colonel de Massiet, le commandement militaire français installé à Belfort organise une expédition punitive en Franche-Comté. Le marquis de Vaubrun donne l'ordre au colonel de Vascal d'attaquer l'est du comté de Bourgogne entre Villersexel et la frontière suisse.

Déroulement des faits

Assaut contre le village
Dans la nuit du 7 au 8 janvier, le colonel de Vascal, à la tête de 2600 hommes, quitte Belfort et traverse le comté de Montbéliard, la région d'Héricourt et arrive à l'aube dans les environs d'Arcey. De Vascal part à l'assaut du village avec douze escadrons : l'objectif initial est simplement le pillage et la soumission du lieu. Les cavaliers français dévastent alors le village, pillent et incendient les maisons. Les villageois se retranchent dans l'église et le cimetière, espérant recevoir des renforts des villages voisins. Les Français parviennent au centre du village et se retrouvent devant l'église. Une partie des habitants sont retranchés derrière une palissade qui ceinture l'église, une autre dans le clocher et d'autres encore dans la nef.

Échec des négociations
Sébastien Viennot, un des habitants retranchés dans l'église, demande à parlementer avec le lieutenant de dragons Asfils. Il lui déclare qu'ils laisseront les Français piller leurs maisons et prendre leurs biens mais qu'ils ne consentiront ni à se rendre ni à laisser l'église être pillée ou détruite. Le Français rétorque qu'il est déterminé à s'emparer de l'église et recommande aux Comtois de ne pas résister en vain. Alors que la discussion cesse, les soldats français attaquent la palissade érigée autour de l'église et le lieutenant Asfils tire au pistolet sur l'église. Les assiégés répondent par une salve d'un quinzaine de tirs qui tue plusieurs Français dont un des officiers qui eut la cervelle arrachée.

Assaut contre l'église
Les Français, pris d'indignation, s'en prennent au reste du village qui n'a pas encore brûlé. Une vingtaine de Comtois se sont installés dans le clocher et renouvellent leurs tirs. Les femmes rechargent les fusils pendant que les hommes tirent. Les échanges de coups de feu vont durer plus de deux heures.

Peu après, des Français qui vinrent à bout de la palissade, réussissent à passer par une fenêtre et à entrer par la sacristie qu'ils pillent et saccagent aussitôt. Ils entrent peu après dans l'église, mais sont reçus par un Comtois, Jacques Cabet, qui s'était positionné dans la chaire, s'apprêtant à abattre le premier Français qui entrerait dans l'église, dans le but de couvrir la retraite des survivants dans le clocher. S'il parvient dans un premier temps à les contenir, il doit abandonner sa position devant le déferlement de soldats qui investissent les lieux. Il s'élance par une fenêtre à l'extérieur mais est abattu avant de pouvoir franchir la palissade. Les Français sont à présent maîtres du rez-de-chaussée de l'église. Les Comtois s'étant entièrement barricadés dans le clocher, les Français ne parviennent plus à progresser.

Massacre des Comtois
Ils rassemblent alors du foin et du bois et mettent le feu au bas du clocher qui génère immédiatement une épaisse fumée qui se répand dans le clocher. Une vieille femme restée en bas dans l'église, s'écrie qu'elle n'aurait jamais cru les Français capables d'un acte aussi atroce: elle est aussitôt tuée d'un coup de pistolet.

Le chapelain du Comte de Vascal, supplie ce dernier de faire cesser tout cela, mais le colonel lui rétorque qu'il était expédient pour l'honneur de la France de procéder de la sorte et enfin qu'il fallait exécuter et presser cet ordre et se retirer promptement...

Les Comtois agitent un drapeau blanc au sommet du clocher et demandent que les femmes et les enfants puissent être évacués. Les Français acceptent et les laissent sortir. Ils exhortent les hommes à en faire autant, mais ces derniers refusent, préférant rester fidèles à Dieu et à leur roi. Une partie des femmes se refusent à évacuer. L'incendie repart aussitôt et les Comtois continuent à tirer depuis le clocher jusqu'à la mort du dernier dans des conditions effroyables. Certains brûlent vif dans le clocher et d'autres tentent de sauter. Ceux qui survécurent à la chute furent achevés ensuite. Une jeune fille de 14 ans saute en flamme du clocher. Elle sera sauvée par un soldat français qui éteint les flammes sur ses vêtements: elle sera la seule survivante des occupants du clocher. Une centaine de personnes périront finalement dans cette église et notamment 23 dans le clocher.

Suites et conséquences
Les soldats français capturèrent les blessés, et les ramenèrent à Belfort dans cinq chariots. Mais sur leur chemin du retour ils furent harcelés par des bandes comtoises qui leur tendirent plusieurs embuscades. Leur retour se changea en déroute avec environ 200 morts dans les rangs français.

L'événement déclencha une vague de haine et d'indignation sans précédent. Les Comtois, jusque là divisés sur la conduite à tenir, réagissent en s'opposant massivement à l'invasion française qui s'ensuit. À Arbois, Gray, Besançon, Salins, Luxeuil et surtout Faucogney, les habitants assiégés préféreront résister plutôt que de se rendre. En juillet 1674, lors du siège de Faucogney, le commandant espagnol de la ville répond à la sommation des Français  qu'il est résolu à mourir pour le Roy à l'exemple de ceux d'Arcey, plutôt que de tomber aux mains des Français. Là aussi, les Français incendient la ville pour soumettre les défenseurs et tuent femmes, enfants et vieillards.

En février 1675, une garnison française stationnée à Pont de Roide, est attaquée et massacrée par les Comtois s'écriant "Mort aux bourreaux d'Arcey!".

Commémoration

En souvenir de cet événement, la commune d'Arcey a modifié son blason  en 2017:

D'azur semé de billettes d'or, au lion couronné de même armé et lampassé de gueules, issant d'un brasier de même et brandissant une épée d'argent, au chef échancré de trois pièces d'azur, chargé d'une rose de gueules boutonnée d'or et rayonnante de seize pièces de même, paraissant dissiper des nuées d'argent mouvant des bords du chef.

Culture

 Poème de Joseph Bouvier, Arcey, 8 janvier 1674, 1882

Bibliographie

 Le catholicisme et le protestantisme dans le pays de Montbéliard, C Tournier, 1894
Relation de l'embrasement et du sac du village d'Arcey en la Franche-Comté de Bourgogne, faits par les François, le 8 janvier de l'an 1674, archives de la ville de Besançon
Deux époques militaires à Besançon et en Franche-Comté, 1674-1814, Léon Ordinaire, Tubergue, 1856

Articles connexes
 Guerre de Hollande
 Siège de Besançon (1674)
 Siège de Gray (1674)
 Siège d'Arbois (1674)
 Siège de Salins (1674)
 Siège de Faucogney (1674)

Notes et références

Massacre ou atrocité visant un village
Massacre en France
Crime de guerre (France)
Histoire du Doubs
1674 en France
Janvier 1674

Massacre d'Arcey (1674)


Pouke za čestit život prema primjerima svetaca (hrvatski prijevod latinskog izvornika De institutione bene vivendi per exempla sanctorum) je moralistički je spis hrvatskog književnika Marka Marulića. Djelo je biblijskoga i hagiografskog nadahnuća, zbirka poučnih pričica i anegdota, religiozno, moralno i poučno djelo u šest knjiga iz 1498. godine. To je njegovo u svijetu najprevođenije djelo, koje je za njegova života prevedeno čak i na japanski jezik, a tiskano je šezdesetak puta (četiri puta za života).

Hrvatski latinizam
Knjige


Tuanku Abdul Rahman Stadyumu Malezya'nın Seremban şehrinde 1992 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Çoğunlukla futbol müsabakalarının yapıldığı Tuanku Abdul Rahman Stadyumu, 30.000  seyirci kapasitelidir.

Malezya'daki stadyumlar

Tuanku Abdul Rahman Stadyumu


Premiul criticilor de film din New York pentru cel mai bun regizor este unul dintre premiile acordate anual de către criticii din New York în onoarea celui mai bun regizor.

Câștigători
 = Premiul Oscar pentru cel mai bun regizor

Anii 1930

Anii 1940

Anii 1950

Anii 1960

Anii 1970

Anii 1980

Anii 1990

Anii 2000

Anii 2010

Vezi și
 Premiul criticilor de film din New York
 Premiul criticilor de film din New York pentru cel mai bun film
 Premiul criticilor de film din New York pentru cel mai bun actor
 Premiul criticilor de film din New York pentru cea mai bună actriță
 Premiul criticilor de film din New York pentru cel mai bun scenariu
 Premiul criticilor de film din New York pentru cel mai bun actor în rol secundar
 Premiul criticilor de film din New York pentru cea mai bună actriță în rol secundar

Premii cinematografice pentru cel mai bun regizor


Die Route nationale 742, kurz N 742 oder RN 742, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen Lusignan und einer Kreuzung mit der Nationalstraße 741 nördlich von Gençay verlief. Ihre Länge betrug 27 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 742 auf WikiSara (französisch)

742

Route nationale 742


Ciocârlia de câmp (Alauda arvensis) este o pasăre cântătoare mică din familia alaudide (Alaudidae), cu penele pestrițe, care are un ciripit caracteristic, în triluri. Are un areal extins în palearctic, din Africa de Nord prin toată Eurasia până în Kamceatka și Sahalin. Populațiile din regiunile nordice și estice ale arealului iernează în sudul Europei. Populațiile sudice nu sunt migratoare, dar în iernile cu temperaturi extrem de scăzute pot să se retragă spontan către regiuni mai sudice. Este comună în zonele deschise cu sol nivelat și umed, acoperit cu vegetație erbacee (inclusiv cerealele), terenuri cultivate, dar și pe pârloage, pășuni, lunci, la periferia terenurilor mlăștinoase, în stepe și dune. Evită însă pădurile. Specia este larg răspândită în România și Republica Moldova, preferând terenurile deschise, ajungând uneori și la 2.000 m altitudine (Bucegi etc.). Majoritatea ciocârliilor din România și Republica Moldova migrează în septembrie spre locurile de iernare din zone mediteraneene, foarte puține exemplare rămânând peste iarnă. În România numărul perechilor cuibăritoare este estimat la 2.000.000- 3.000.000. Populația cuibăritoare din Republica Moldova este estimată la 60.000-80.000 de perechi. Este o pasăre mică (mai mare decât vrabia), are o lungime de 16–19 cm și o greutate de 22-50 g. Longevitatea maximă înregistrată este de 10 ani. Femela este asemănătoare cu masculul și sexele nu se pot distinge după penaj. În penajul nupțial masculii au un moț scurt. Penajul pe partea superioară a corpului este brun, cu pete longitudinale late, întunecate, pe cea inferioară - alb, cu nuanță ruginie și striații închise pe piept. Coada lungă, brun-neagră tivită cu brun, rectricele externe parțial albe. Ciocârlie de câmp este o specie monogamă, o pereche având un teritoriu de 2-8 ha. Se reproduce de la sfârșitul lunii aprilie și începutul lui mai până în august-septembrie. Într-un sezon de reproducere sunt scoase 2-3 serii de pui (foarte rar 4). Cuibul este construit de femelă pe sol între ierburi mai mult sau mai mai puțin dezvoltate sau lângă o piatră mai mare. Întotdeauna se află într-o scobitură din sol. În culturile de cereale păioase, la începutul cuibăritului, cuibul este adesea ușor vizibil, însă, pe măsură ce cresc, plantele îl acoperă. Acesta are aspectul unui coșuleț subțire, împletit simplu din iarbă uscată, marginea sa superioară se află la același nivel cu suprafața solului. Fundul cuibului este minuțios căptușit cu fire subțiri de plante și uneori chiar păr de animale. Femela depune 3-5 ouă pământii, cu pete brune. Clocitul este asigurat numai de femelă timp de 10-13 zile, prima pontă fiind depusă în prima decadă a lunii aprilie. Puii din cuib sunt hrăniți de către ambele sexe și părăsesc cuibul după 8-10 zile, nefiind încă pe deplin zburători, ei alergă pe sol și se ascund în așteptarea hranei adusă încă de părinți până la vârsta de 19-20 zile, apoi zboară începând după câteva zile să ducă o viață independentă. Femela poate muta puii luându-i în cioc la câțiva metri de cuib, în cazul depistării cuibului de către răpitori sau de om. În timpul cuibăritului masculii cântă intens protejându-și propriul teritoriu de rivali. Începe să cânte încă de la primele ore ale dimineții, iar apoi poate fi auzit toată ziua. În general, începe să cânte de pe sol sau de pe un suport mai înalt, după care se ridică zburând tot mai sus, până nu se mai vede; cântă timp de 10-15 minute fără întrerupere, după care se lasă pe sol. Spre toamnă devine tăcut. În perioada de vară consumă diverse insecte, inclusiv dăunători ai câmpurilor cultivate, iar toamna se hrănesc cu semințele plantelor spontane și cultivate, la care iarna se adaugă și resturi vegetale sau frunze. Puii sunt hrăniți cu insecte, în special cu larvele acestora. Ciocârlie de câmp este o pasăre folositoare, consumând insecte dăunătoare agriculturii. Sunt recunoscute 13 subspecii. În România și Republica Moldova cuibărește subspecia Alauda arvensis cantarella, în pasajul de primăvară și de toamnă se întâlnește și subspecia Alauda arvensis arvensis.

Note

Legături externe
 Ciocârlie de câmp Alauda arvensis. SOR
 Eurasian Skylark   Alauda arvensis. The Internet Bird Collection (IBC). Video
 Skylark (Alauda arvensis). Arkive.  Video
 Eurasian Skylark (Alauda arvensis). BirdGuides
 Alouette des champs Alauda arvensis - Eurasian Skylark. Oiseaux.net
 Alouette des champs Alauda arvensis - Eurasian Skylark. Photos, Oiseaux.net.
 Alauda arvensis Linnaeus, 1758 - Полевой жаворонок. Позвоночные животные России
 Полевой жаворонок Alauda arvensis (Linnaeus, 1758). Птицы Казахстана

 Alaudidae
Păsări din România
Păsări din Republica Moldova
Păsări descrise în 1758
Taxoni clasificați de Carl Linnaeus

Ciocârlie de câmp


1. ŽNL Virovitičko-podravska za sezonu 2020./21.

Prvak je bila "Sloga" iz Zdenaca.

Momčadi

Ljestvica

Povezani članci

 1. ŽNL Virovitičko-podravska

Vanjske poveznice

 Službene stranice ŽNS Virovitičko-podravske županije
 znsvpz.hr, 1. ŽNL Virovitičko-podravska

Izvori

  sofascore.com, 1. ŽNL Virovitičko-podravska

2022-23
Virovitičko-podravska-1

1. ŽNL Virovitičko-podravska 2020./21.


Zoïle d'Alexandrie est nommé Patriarche d'Alexandrie entre  540 et .

Contexte
Zacharie le Rhéteur raconte comment Paul d'Alexandrie a été impliqué dans un meurtre. Il fut par conséquent déposé et remplacé par un certain Zoilus ou Zoïle en 539/540 et comment Acacius était l'officier militaire chargé de protéger Zoilus de l'hostilité de la population d'Alexandrie. Zacharie détaille comment: « Ephraïm d'Antioche a été envoyé à Alexandrie, et Abraham Bar Khili [l'a accompagné] ; et, alors qu'ils traversaient la Palestine, ils ont emmené avec eux un moine nommé Zoilus. Et ils sont allés à Alexandria et ont enquêté sur l'action de Paul; puis ils l'ont chassé de son siège et ont intronisé Zoilus, un synodite, dans la ville; et afin de protéger cet homme de la violence [des] gens de la ville, ils ont nommé Acacius Bar Eshkhofo d'Amida tribun des Romains là-bas. »

Notes et références

Bibliographie

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du VIe siècle
Personnalité byzantine du VIe siècle
Personnalité du haut Moyen Âge par nom
Patriarche du VIe siècle

Zoïle d'Alexandrie


චන්ද්‍ර දිනදසුන් වලට අනුව මැදින් මාසයේ 18වන තිථියයි. මැදින් මාසයේ අව පක්‍ෂයේ 3වන තිථියයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 චන්ද්‍ර මාස
 පෝය

මැදින්
චන්ද්‍ර දිනදසුනේ අව පක්‍ෂයේ දින

මැදින් අව තියවක


التصنيع بمساعدة الحاسوب  وهو استعمال برامج وأدوات الحاسوب لمساعدة المهندسين لصنع نماذج أو للتصنيع مكونات المنتجات. وهو برنامج حاسوبي يمكن تصنيع نماذج حقيقية من النماذج المرسومة على برامج التصميم بمساعدة الحاسوب. وبدأ استخدام هذه التكنولوجيا عام 1971 لتصنيع نموذج عن هيئة سيارة.

الفكرة
بدلا من الرسم التقليدي، يعمل برنامج التحكم الإلكتروني () على إنشاء جزء مباشر بناء على البيانات والمعلومات المرتبطة بالتصميم بمساعدة الحاسوب (تصميم بمساعدة الحاسوب). التعليمات والارشادات الضرورية والمهمة لالة التحكم الرقمي عن طريق الحاسوبCNC-Maschine والاوامر لا تتم طباعتها وانما يتم الإرسال الكترونيا من أجل المعالجة.

برنامج CAM
أفضل 20 أكبر شركات البرمجيات CAM، من الإيرادات المباشرة في عام 2015، يتم فرز من عائدات العالمية:
 Dassault Systèmes: CATIA
 Siemens AG: NX CAM
 Vero Software part of HEXAGON: AlphaCAM, EdgeCAM, Machining Strategist, PEPS, SurfCAM, VISI, WorkNC / Dental
 Autodesk Inc.: HSM (Works, Express, Inventor), PowerMill, FeatureCAM, PartMaker, ArtCAM, Delcam Robot, Fusion 360
 Geometric Ltd.: CAMWorks
 OPEN MIND Technologies: hyperMill
 Tebis Technische Informationssysteme AG: Tebis
 CNC Software Inc.: MasterCAM
 3D Systems: Cimatron, GibbsCAM
 PTC: Creo
 CGTech: VERICUT
 Missler Software: TopSolid
 SPRUT Technology Ltd.: SprutCAM, SprutCAM Robot
 SAI Software: FlexiSign
 Gravotech Group: TYPE3
 MecSoft Corporation: VisualCAM (VisualMill, VisualTURN, VisualNEST, VisualART), RhinoCAM, FreeMill
 C&G Systems: cam-tool
 SolidCAM GmbH: SolidCAM
 NTT Data Engineering Systems: Space-E (based on the Catia system)
 BobCAD-CAM Inc.: BobCAD-CAM

مصادر

اقرأ أيضا
 نظام تصنيع مرن
 ستيريوليثغرافي

إدارة تكنولوجيا المعلومات
إدارة دورة حياة المنتج
تصميم بمساعدة الحاسوب
تصنيع

تصنيع بمساعدة الحاسوب


Zelenkasti stolisnik može označavati dvije vrste biljaka iz porodice glavočika:
 Achillea odorata L., nazivana i nekrilasti jezičac
 Achillea virescens (Fenzl) Heimerl

Zelenkasti stolisnik (razdvojba)


Lotzorai (sardisk: Lotzorài) er en by og en kommune (comune) i provinsen Nuoro i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 11 meters højde og har 2.186 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 16,87 km² og grænser til kommunerne Baunei, Girasole, Talana, Tortolì, Triei og Villagrande Strisaili.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Nuoro

Lotzorai


إي أم دي 690  وهي سلسلة من مجموعة الشرائح تم تصميمها من قبل شركة إي تي آي التابعة لشركة إي أم دي. وهي تركز على الحواسيب المكبية والمحمولة. وإن مجموعة الشرائح من هذه السلسلة المخصصة لوحدات المعالجة المركزية التابعة لشركة إنتل كان يرمز لها في الشركة بـRS600. وكان رمز لقسم هذه السلسلة المخصصة للحوايب المحمولة يرمز لها باسم RS600M لوحدات شركة إنتل و RS690M لوحدات شركة إي أم دي. ولكن كان الاسم التجاري لقسم المخصص لوحدات شركة إنتل هو ريدون إكسبرس 1200 (Radeon Xpress 1200) والاسم التجاري لقسم المخصص لوحدات شركة إي أم دي جي 690 (690G). وكلاهما احتويا على وحدة معالجة الرسوميات مندمجة من سلسلة إي تي آي ريدون إكس 700 (ATI Radeon X700) بتكنولوجيا أفايفو (AVIVO) لتسريع عرض الفيديو بواسطة المعدات. وإن نسخات هذه السلسلة المخصصة للحواسيب المحمولة تحوي على نظام باور بلي لتوفير الطاقة. وإن هذه السلسلة هي خليفة سلسلة إكسبرس 200.

مراجع

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 2007
إي أم دي

إي أم دي 690