محمد سلماوي، أديب مصري، درس اللغة الإنجليزية بكلية الآداب - جامعة القاهرة، وتخرج فيها عام 1966، ثم حصل على دبلوم مسرح شكسبير بجامعة أكسفورد بإنجلترا عام 1969، ثم التحق بالجامعة الأمريكية بالقاهرة وحصل على درجة الماجستير في الاتصال الجماهيري عام 1975.

وكان محمد سلماوي قد عين مدرسًا للغة الإنجليزية وآدابها بكلية الآداب - جامعة القاهرة عام 1966، وفي عام 1970 انتقل إلى جريدة الأهرام ليعمل بها محررًا للشئون الخارجية، وفي عام 1988 انتدب وكيلاً لوزارة الثقافة للعلاقات الخارجية. وفي عام 1991 عين مديرًا للتحرير بجريدة «الأهرام ويكلي» الصادرة باللغة الإنجليزية، ثم عين رئيسًا للتحرير بجريدة «الأهرام إبدو» الصادرة بالفرنسية. وإلى جانب ذلك عمل محمد سلماوي كاتبًا بجريدة «الأهرام» اليومية، ورئيسا لمجلس أمناء صحيفة«المصري اليوم»، اليومية المصرية المستقلة، ثم رئيسا لمجلس تحرير الصحيفة، في الثالث من يناير، من العام 2014.

مؤلفاته

ولمحمد سلماوي عدد من المؤلفات في مجال مسرح:
«فوت علينا بكرة ؛ اللى بعده» (1983) - «القاتل خارج السجن» (1985) - «سالومي» (1986) - «اثنين تحت الأرض» (1987) – «الجنزير» (1992) - «رقصة سالومي الأخيرة» (1999). وقد قام محمد سلماوي بتأسيس مهرجان القاهرة الدولي للمسرح التجريبي عام 1988 وكان أول أمين عام للمهرجان.

كما صدرت لمحمد سلماوي المؤلفات القصصية والروائية، التالية في مجال القصة:
«الرجل الذي عادت إليه ذاكرته» (1983) - «الخرز الملون» (1990)، «باب التوفيق» (1994) - «وفاء إدريس وقصص فلسطينية أخرى» (2000)- «أجنحة الفراشة» (2011)، التي تنبأت باندلاع ثورة 25 يناير المصرية، في العام نفسه، الذي شهد ميلاد عمله الإبداعي.

وقام محمد سلماوي بإجراء العديد من الحوارات مع الكاتب الكبير نجيب محفوظ، وتم نشر هذه الحوارات وترجمتها إلى اللغتين الإنجليزية والفرنسية، وقد اختار نجيب محفوظ محمد سلماوي ممثلاً شخصيًا له في احتفالات نوبل في ستوكهولم عام 1988.

تقديرات

وقد حصل محمد سلماوى على العديد من الأوسمة والجوائز منها: جائزة الدولة التقديرية، في الآداب، عام 2012، وسام التاج الملكى البلجيكي من الملك ألبير الثاني، عام 2008 - وسام الاستحقاق من الرئيس الإيطالي كارلو تشامبى، عام 2006 - وسام الفنون والآداب الفرنسي، عام 1995. وحصلت مسرحيته «رقصة سالومي الأخيرة» على جائزة لجنة التحكيم بمهرجان قرطاج المسرحي عام 1999، وفازت مسرحية «الجنزير» بجائزة أفضل نص مسرحي ضمن جوائز معرض القاهرة الدولي للكتاب وذلك خلال افتتاح المعرض عام 1996، كما حصلت مسرحيته «سالومي» علي درع مهرجان جرش الدولي بالأردن عام 1989، واختيرت مسرحيته «فوت علينا بكرة» كأفضل عرض مسرحي لعام 1984 في المهرجان الأول للمسرح العربي.

حفاوة بـ«صاحب نبوءة 25 يناير»

وفي الثالث من يناير 2014، استقبلت أسرة تحرير «المصرى اليوم» «سلماوي»، رئيسا لمجلس تحرير المؤسسة، مسؤولاً عن إصدارها الأول، وهو الجريدة اليومية، بالإضافة لموقعها الإلكتروني، وسائر خدماتها الصحفية والإعلامية من خدمة الأخبار التليفونية إلى بثها التليفزيونى، المرتقب.

وذكرت الصحيفة، في افتتاحيتها، إن محمد سلماوى، أحد أبرز كتاب الجريدة منذ إنشائها، وأسهم في تحديد ومتابعة إستراتيجية المؤسسة على مختلف المستويات.

وأضافت الصحيفة، اليومية، واسعة الانتشار، في مصر: «ربما كان محمد سلماوى آخر أبناء الجيل الذي تربى على أيدى صحفى مصر الأول وأستاذها الكبير محمد حسنين هيكل، الذي اختاره للعمل بـ (الأهرام) عام 1970 إلى أن أخرجه منها حكم جماعة الإخوان عام 2012، حين أنهت رئاسة الجريدة تعاملها معه ككاتب بشكل نهائى غير لائق وبلا كلمة شكر».

وتابعت الجريدة، التي كان أول أعدادها، انطلق في يونيو العام 2004: «خلال فترة عمل محمد سلماوى بـ (الأهرام)، والتي امتدت لأكثر من 40 عاماً، عمل محرراً للشؤون الخارجية وخبيراً بمركز الدراسات السياسية والاستراتيجية وعضواً بالديسك المركزى، كما شارك في تأسيس جريدة (الأهرام ويكلى)، الناطقة بالإنجليزية، وكان مديراً لتحريرها، ثم أسس عام 1994 جريدة (الأهرام إبدو)، الناطقة بالفرنسية، والتي ظل رئيساً لتحريرها إلى أن ترك رئاسة التحرير بإرادته عام 2010 التزاماً بقانون الصحافة، الذي نص على عدم تولى المناصب القيادية بعد السن القانونية، وذلك بالمخالفة لما كان متبعاً في ذلك العهد».

وقالت:«مثلت كل من (الأهرام ويكلى والأهرام إبدو) مدرسة جديدة في الصحافة المصرية أكثر شباباً وحداثة، فجاءت متفقة مع المتطلبات التقنية لصحافة العصر، وواكبت المستحدثات الصحفية في العالم، واليوم فإن أبناء هاتين الجريدتين يثرون العمل الصحفى في العديد من الإصدارات الأخرى داخل وخارج الأهرام».

وأضافت الصحيفة:«جمع محمد سلماوى بتكوينه الفكرى الموسوعى بين الصحافة والأدب وبين الثقافة والسياسة، فهو الأديب الروائى الذي تنبأ بثورة 25 يناير في رواية (أجنحة الفراشة)، وهو الكاتب المسرحى الذي كان أول من تصدى للإرهاب باسم الدين في مسرحية (الجنزير)، وهو رئيس اتحاد كتاب مصر، والأمين العام لاتحاد الأدباء والكتاب العرب، وقد انتخب في العام الماضى أميناً عاماً لاتحاد كتاب أفريقيا وآسيا، كما انتخبه أعضاء لجنة الـ50 لكتابة الدستور بالتزكية متحدثاً رسمياً باسم اللجنة طوال فترة عملها».

وتابعت: «أسرة تحرير (المصرى اليوم) وهي ترحب برئيسها الجديد فهى تشعر بإرادة القدر التي جعلت تولى الأستاذ سلماوى رئاستها يتزامن مع بداية مرحلة جديدة في تاريخ مصر الحبيبة بإقرار دستور 2013، الذي سيفتح آفاقاً واسعة أمام تقدم البلاد وازدهارها، وهو دستور كان محمد سلماوى أحد صانعيه».

كتب صدرت عنه أو ورد بها دراسة عن أعماله
- مسرح المواجهة: قراءة في مسرح محمد سلماوى - تأليف خليل الجيزاوى - الهيئة المصرية العامة للكتاب - 2004
- عبثية الواقع.. وواقعية العبث - تألف الدكتور عثمان الحمامصى - الهيئة
المصرية العامة للكتاب - 2004
- أصداء «الجنزير» بأقلام: د. جابر عصفور، أحمد عبد المعطى حجازي، ألفريد فرج، سامى خشبة رجاء النقاش، وأخرين - دار «ألف» للنشر 1996
- المسرح المصري في الثمانينات - تأليف الدكتور مصطفى عبد الغنى - الهيئة المصرية العامة للكتاب - 1995.
- العبث والواقع: مسرح محمد سلماوى بأقلام: د. لويس عوض، د. نعيم عطية، سعد أردش، د.غالى شكرى، وأخرين - دار «ألف» للنشر - 1992
- أدب الفساد الجميل - تأليف جمال فاضل - الهيئة المصرية العامة للكتاب – 1987.

موسوعات ودوائر معارف ورد بها إسمه
- دائرة Who`s Who in the World، شيكاغو، الولايات المتحدة.

- دائرة Who`s Who in the Arab World العالمية، لندن، إنجلترا.

- دائرة Who`s Who ? Namenstexte Der Prominenz aus Politik , Wirtschaft und Cultur

- دار نشر إعلانات الصناعة والاقتصاد، برلين، ألمانيا.

- دائرة Men of Achievement، كمبردج، إنجلترا.

- دائرة Men & Women of Distinction، كمبردج، إنجلترا.

رسائل أكاديمية أعدت عنه
- الجامعة الأمريكية بالقاهرة - كلية الأدب الأنجليزى والأدب المقارن - رسالة ماجستير

اسم البحث: سالومى بين أوسكار وايلد ومحمد سلماوى
الباحثة: منيرة جمال سليمان
المشرف: أ.د. فريال غزول
السنة: 1993

- جامعة ليدز البريطانية - كلية الأدب الأنجليزى - رسالة دكتوراه
اسم البحث: تأثير مسرح العبث على الدراما العربية
الباحثة: حنان الغفرى
السنة: 1996

- أكاديمية الفنون - المعهد العالى للفنون المسرحية - قسم التمثيل والإخراج - رسالة دكتوراه

اسم البحث: دراسة في تقنيات الإخراج المسرحى بين الواقعية والعبثية في المسرح المصري في الفترة من 1965-1985
الباحث: عثمان محمود الحمامصى
المشرف: أ.د . سعد أردش
السنة: 1998

- جامعة حلوان - الفرقة الرابعة كلية الآداب - قسم المسرح - شعبة النقد
اسم البحث: التحريض السياسى في مسرح محمد سلماوى
الباحثة: رشا محمد زيدان سلامة
المشرف: أ.د. حسن عطية
السنة: 2001-2002

- أكاديمية الفنون - المعهد العالى للفنون المسرحية - قسم الدراما والنقد - رسالة بكالوريوس
اسم البحث: تطور مفهوم البطل دراميا وفكريا عند محمد سلماوى
الباحث: أحمد مرسى حافظ مرسى
المشرف: أ. د . حسن عطية
السنة: 2003-2004

- الجامعة العبرية بالقدس - قسم الدراسات الإسلامية ودراسات الشرق الأوسط - رسالة ماجستير
اسم البحث: الجوانب الاجتماعية والسياسية في أعمال محمد سلماوى
الباحثة: نعمة أفياد
المشرف: أ.د. جبرييل روزنباوم
السنة: 2005

- جامعة الدول العربية - معهد البحوث والدراسات العربية - قسم الدراسات الأدبية واللغوية- رسالة دكتوراه
اسم البحث: المسرح السياسى في مصر ودوره في تشكيل منظومة القيم الدرامية (1967-1981)
الباحث: توفيق موسى على اللوح
المشرف: أ.د. أحمد ذكى
السنة: 2005.

تفاصيل أخرى
- مثل مصر في عشرات المؤتمرات والمهرجانات الدولية الثقافية والأكاديمية في مختلف دول العالم .

- أجريت معه لقاءات في مختلف وسائل الإعلام الدولية مثل صحف الواشنطن بوست ولوموند وكانبيرا تايمز والجارديان وتايمز أوف إنديا وشبكات NBC وCBS وهيئة الإذاعة البريطانية BBC وإذاعة مونت كارلو وCNN وغيرها .

- انتخب عضوا بمجلس نقابة الصحفيين ورأس اللجنة الثقافية بها (1984-1988)

- أسس مهرجان القاهرة الدولى للمسرح التجريبى وكان أول أمين عام له
(1988)

- اختاره الكاتب الكبير نجيب محفوظ ممثلا شخصيا له في احتفالات نوبل في ستوكهولم (1988) حيث ألقي خطابه أمام الأكاديمية السويدية بالعربية والإنجليزية .

- شارك في تأسيس جريدة «الأهرام ويكلى» الصادرة بالإنجليزية (1991)، وأسس جريدة «الأهرام إبدو» الصادرة بالفرنسية (1994)

- اختير عضوا بالمجلس الأعلى للثقافة (لجنة المسرح) 1996-2003

- أسس أول جمعية أهلية في العالم العربي للدفاع عن الصورة العربية في الخارج وهي «جمعية الدفاع العربى» التي أشهرت برقم 457 لسنة 2000 وكان أول رئيس لها.

- عين مفوضا عاما عن الجانب المصري للإشراف على احتفالات عام مصر إيطاليا (2003)

- أختير عضوا بلجنة التحكيم بمهرجان FIPA الدولى بفرنسا للأفلام والبرامج التلفزيونية (2003)

- أختير عضوا بلجنة تحكيم مهرجان القاهرة السينمائي الدولى (2003)

- رأس لجنة تحكيم مهرجان Medfilm السينمائي الدولى لأفلام البحر الأبيض المتوسط في روما (2004).

- رأس لجنة تحكيم المهرجان القومى للأفلام الروائية بالقاهرة (2004)

- انتخب رئيسا لإتحاد كتاب مصر (2005)

- انتخب أمينا عاما للاتحاد العام للأدباء والكتاب العرب (2006)

الاتصالات
عرف وقابل عدد كبير من الشخصيات الدولية، من بينها: الرئيس النمساوي كورت فالدهايم، ملك المغرب الحسن الثاني، الرئيس البرتغالي ماريو سواريش، الرئيس الفرنسي جاك شيراك، مستشار النمسا برونو كرايسكي، الرئيس الروماني إيون إيليسكو. ملك المغرب محمد السادس، رئيس بيرو ألبرتو فوجيمورى. رئيس الوزراء الأسترالي جوف ويتلام، رئيسة وزراء الهند إنديرا غاندي، سكرتير عام الامم المتحدة بطرس بطرس غالي، ولي عهد بريطانيا الأمير شارلز، المؤلف المسرحي الأمريكي آرثر ميللر، الكاتب السويسري فريدريش دورنمات، الروائي الإيطالي ألبرتو مورافيا، الكاتب البرازيلى باولو كويللو، كاتبة جنوب إفريقيا الفائزة بجائزة نوبل نادين جورديمر، الأميرة ديانا، الزعيم الأفريقي كينث كاوندا رئيس قوات حلف «الناتو» الجنرال الكسندر هيج، وغيرهم .

الرحلات والأسفار
زار معظم دول العالم في مهام صحفية ودراسية وثقافية : الولايات المتحدة، كندا، المكسيك، بريطانيا، فرنسا، السويد، فنلندا، هولندا، بولندا، بلجيكا، ألمانيا، سويسرا، النمسا، إيطاليا، أسبانيا، البرتغال، اليونان، يوغسلافيا، المجر، الاتحاد السوفيتي، الصين، اليابان، هونغ كونغ، تايلاند، الهند، سنغافورة، أستراليا، نيوزيلاندا، لبنان، سوريا، الأردن، العراق، الكويت . تونس، الجزائر، المغرب، ليبيا، اليمن، بوركينا فاسو، ساحل العاج، الإمارات العربية المتحدة، البحرين .
اللغات

إلي جانب العربية يجيد الإنجليزية والفرنسية.
الحالة الاجتماعية

متزوج من الفنانة التشكيلية نازلي مدكور وله ولد وبنت وحفيد واحد.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من القاهرة
خريجو الجامعة الأمريكية بالقاهرة
خريجو جامعة أوكسفورد
خريجو جامعة القاهرة
سياسيو حزب المصريين الأحرار
كتاب وكاتبات مصريون
مترجمون مصريون
مصريون حائزون على جائزة الدولة التقديرية
مواليد 1945
مصريون حائزون على جائزة النيل

محمد سلماوي


An Kobresia in uska genus han Liliopsida. An Kobresia in nahilalakip ha familia nga Cyperaceae.

Ilarom nga taxa

 Kobresia burangensis
 Kobresia capillifolia
 Kobresia cercostachys
 Kobresia condensata
 Kobresia cuneata
 Kobresia curticeps
 Kobresia curvirostris
 Kobresia duthiei
 Kobresia esbirajbhandarii
 Kobresia esenbeckii
 Kobresia falcata
 Kobresia filicina
 Kobresia filifolia
 Kobresia fissiglumis
 Kobresia fragilis
 Kobresia gammiei
 Kobresia gandakiensis
 Kobresia graminifolia
 Kobresia harae
 Kobresia hohxilensis
 Kobresia humilis
 Kobresia inflata
 Kobresia kanaii
 Kobresia kansuensis
 Kobresia karakorumensis
 Kobresia kobresioidea
 Kobresia kuekenthaliana
 Kobresia laxa
 Kobresia littledalei
 Kobresia loliacea
 Kobresia macrantha
 Kobresia macrolepis
 Kobresia mallae
 Kobresia myosuroides
 Kobresia nepalensis
 Kobresia nitens
 Kobresia prainii
 Kobresia pusilla
 Kobresia pygmaea
 Kobresia robusta
 Kobresia royleana
 Kobresia sanguinea
 Kobresia schoenoides
 Kobresia setschwanensis
 Kobresia sibirica
 Kobresia sikkimensis
 Kobresia simpliciuscula
 Kobresia smirnovii
 Kobresia squamiformis
 Kobresia tibetica
 Kobresia tunicata
 Kobresia uncinioides
 Kobresia vaginosa
 Kobresia vidua
 Kobresia woodii
 Kobresia yadongensis
 Kobresia yangii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Kobresia

Kobresia


ශික්ෂණ රෝහල - අනුරාධපුර, ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි රෝහලකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ රෝහල්

ශික්ෂණ රෝහල - අනුරාධපුර


මෙය, 1600, 1972, 2000, 2028, 2056, 2084, 2400 හෝ 2800 වැනි, ජනවාරි 1 දින සෙනසුරාදා දිනයකින් ඇරඹෙන ඕනෑම  අධික අවුරුද්දක්  (ඩොමිනිකල් අකුර BA) සඳහා,  දින දසුන වෙයි.

නොවැදගත්
සියවස-අවසන-අධික අවුරුද්ද, එනම් ඉතිරියක් නොමැතිව 400න් බෙදිය හැකි ඕනෑම සියවසක අවසන් වසර, සැම විටම  සෙනසුරාදා දිනයකින් ඇරඹෙන අධික අවුරුද්දක් වෙයි.

ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුනෙහි අවුරුදු

ආශ්‍රිත

ග්‍රෙගරි දින දසුන
ජූලියානු දින දසුන
සෙනසුරාදා

සෙනසුරාදා දිනයකින් ඇරඹෙන අධික අවුරුද්ද


Die Geschichte der Juden in Libyen begann in der griechischen Kyrenaika vor rund 2500 Jahren. Sie hat ihre Spuren in der Bibel hinterlassen und wurde in wechselnder Herrschaft über Libyen von Puniern, Römern, Berbern, Vandalen, Arabern, Türken und Italienern geprägt. Nach der Gründung des Staates Israel wurden zwischen 1949 und 1951 32.000 Juden vertrieben, was 90 % ihrer Gemeinschaft entsprach. Im Gefolge des Sechstagekriegs wurde der überwiegende Teil der verbliebenen Juden evakuiert, und unter Muammar al-Gaddafi siedelte die letzte verbliebene Jüdin 2003 nach Rom über. Libysche Juden und ihre Nachkommen leben heute vor allem in Israel, aber auch in Italien.

Altertum

Kyrenaika

Die Kyrenaika, also das heutige Ost-Libyen, war ab dem 7. Jahrhundert v. Chr. Siedlungsraum der Griechen und verfügte schon bald über einen starken jüdischen Bevölkerungsanteil. Die wohl älteste hebräische Inschrift in Libyen ist der Name des Besitzers auf einem Siegelstein, der in der Stadt Kyrene, dem Zentrum des Siedlungsgebiets der Griechen, gefunden wurde. Er konnte nur grob auf das zehnte bis vierte Jahrhundert vor Christus datiert werden. Aus dem ersten Jahrhundert v. Chr. stammt eine Grabstele, ausgestellt im kleinen Museum von Marsa Susa am Rande des antiken Apollonia, der früheren Hafenstadt von Kyrene, mit Namen und Alter von drei Personen einer jüdischen Familie. Weitere ähnliche Funde belegen, dass es in allen fünf Städten der Pentapolis jüdische Gemeinden gab.

Die ältesten jüdischen Diaspora-Gemeinden in Libyen gehen laut Flavius Josephus auf den Diadochen Ptolemäus I. (305–285 v. Chr.) zurück. Er soll Juden aus Alexandria in Kyrene und anderen Städten Ost-Libyens angesiedelt haben, um dieses Gebiet seines Reiches besser unter Kontrolle zu haben. Von ihrer starken Verbreitung und ihrem Einfluss in der Kyrenaika, die 74 v. Chr. römische Provinz wurde, berichtet Flavius Josephus, indem er den griechischen Geschichtsschreiber Strabon (ca. 63 v. Chr. bis 23 n. Chr.) zitiert: "In der Stadt Kyrene gab es vier Klassen: Bürger, Bauern, Metöken und Juden. Sie sind bereits in jede Stadt gekommen, und man kann nicht leicht einen Ort in der Welt finden, der nicht dieses Geschlecht aufgenommen hat und von ihm eingenommen wird." Allerdings wurden zur Zeit Strabons die Juden in der Kyrenaika von ihren griechischen Nachbarn so drangsaliert und bestohlen, dass Kaiser Augustus ihre Position per Dekret stärken musste. Er bestätigte den Juden das Recht freier Religionsausübung, erlaubte ausdrücklich die Abführung von Tempelgeldern nach Jerusalem und erklärte, deren Entwendung sei als Tempelraub zu bestrafen.

Nachdem 70 n. Chr. der erste große Aufstand der Juden in Palästina von Titus niedergeworfen und der Tempel von Jerusalem zerstört war, kam es im Jahre 73 in Kyrene zu dem vergeblichen Versuch eines Sikariers, den Kampf gegen die Römer wieder aufzunehmen. Große Verwüstungen und einen hohen Blutzoll – der Geschichtsschreiber Cassius Dio spricht von über 200.000 getöteten Römern und Griechen – forderte der jüdische Diasporaaufstand, der 115 von Kyrene ausging. Seine Niederwerfung verlangte den Römern große militärische Anstrengungen ab und dezimierte letztlich die jüdische Bevölkerung in der Kyrenaika, Zypern und Ägypten. An Hadrians Wiederaufbau der Stadt Kyrene nach diesem Tumultus Judaicus erinnern mehrere noch heute erhaltene lateinische Inschriften.

Wichtige Quellen zum Gemeindeleben in der Kyrenaika sind die in der frühen römischen Kaiserzeit entstandenen griechischen Inschriften von Berenike (Euhesperides), dem heutigen Bengasi. Das jüngere von zwei Ehrendekreten des jüdischen Politeuma der Stadt stammt von 24/25 n. Chr. Es war laut Inschrift an prominenter Stelle im "Amphitheater" der Stadt angebracht und verlieh dem Dank der jüdischen Gemeinde an den römischen Präfekten Marcus Tittius für dessen humanen Umgang mit den Juden Ausdruck.

Kyrene in der Bibel
Die Existenz jüdischer Gemeinden in der Kyrenaika ist auch aus der Bibel herauszulesen. So taucht in den Apokryphen ein Autor Jason von Kyrene auf, dessen nicht erhaltenes fünfbändiges Geschichtswerk die Basis für das Zweite Buch der Makkabäer bildete. Es ergänzt die im Ersten Buch der Makkabäer enthaltene Berichterstattung über den jüdischen Freiheitskampf gegen die Seleukiden (167–142 v. Chr.). Zu den Adressaten eines Rundschreibens des römischen Senats zugunsten der Juden von 139/138 v. Chr., das im Ersten Buch der Makkabäer erwähnt wird, gehört Kyrene.

Auch im Neuen Testament wird Kyrene mehrfach genannt. So wird beispielsweise ein Mann namens Simon von Kyrene, eventuell ein in Jerusalem lebender Diaspora-Jude aus der Kyrenaika, von römischen Soldaten gezwungen, das Kreuz Christi zu tragen. Und der Apostelgeschichte ist zu entnehmen, dass Diasporajuden aus Kyrene in Jerusalem eine eigene Synagoge hatten.

Tripolitanien
Es ist nicht unwahrscheinlich, dass sich Juden bereits ab 813 v. Chr. im Gefolge der sprachverwandten phönizischen Siedler längs der nordafrikanischen Küste niedergelassen haben. Gesicherte jüdische Spuren aus vorrömischer Zeit sind westlich der Kyrenaika allerdings praktisch nicht vorhanden. In Tripolitanien, das zum neu entstandenen punischen Kulturraum mit Zentrum Karthago gehörte, gab es ab 70 n. Chr. nach der Zerstörung des Tempels von Jerusalem jüdische Einwanderer in größerer Zahl. Zuwanderungswellen dürfte auch die Niederschlagung des Diasporaaufstands und des Bar-Kochba-Aufstands ausgelöst haben. Hinweise auf jüdische Gemeinden wurden in Leptis Magna und Oea, dem heutigen Tripolis, gefunden.

Carthago, im Nachbarland Tunesien, muss eine starke Anziehungskraft auf jüdische Händler und Siedler ausgeübt haben. Nach der totalen Zerstörung des punischen Metropole 146 v. Chr. baute sie erst Kaiser Augustus wieder auf und machte sie zur Hauptstadt der 27 v. Chr. gebildeten Provinz Africa proconsularis. Die am nordwestlichen Stadtrand Carthagos unter dem Gammarth-Hügel gefundene große Nekropole aus dem ersten bis fünften Jahrhundert enthält zahlreiche jüdische Schiebegräber. Eine aktuelle Zusammenstellung der archäologischen Tatbestände und deren neutrale Analyse hebt allerdings die stark lokale (nordafrikanische) Prägung der in Gammarth beobachtbaren Bestattungskultur hervor und hinterfragt den Grad talmudischer Einflüsse.

Schon der frühe christliche Schriftsteller Tertullian (ca. 150–230 n. Chr.) berichtete aus Carthago von missionarischer Aktivität der Juden, und der islamische Historiker Ibn Chaldun (1332–1406) erwähnt in seinem Werk über die Geschichte der Berber, dass diese vor der muslimischen Eroberung zum Teil jüdischen Glaubens gewesen seien. Zu den explizit genannten Stämmen gehören nicht nur die Dscharawa aus dem Aurès mit ihrer berühmten Führerin al-Kahina, sondern auch die "Nefouca, Berber aus Ifriqiya,". Ifrīqiya ist die mittelalterliche Bezeichnung für das Gebiet der römischen Provinz Africa proconsularis, die auch Tripolitanien einschließt, und die Nefouca teilen ihren Namen mit den Nefusa-Bergen, welche sich hinter der flachen Küstenzone Tripolitaniens erheben. Die von Ibn Chaldun angeführten wesentlich älteren Theorien über die Abstammung der Berber von Einwanderern aus Palästina dürften allerdings in die Kategorie der Legenden gehören.

Im Lauf der Jahrhunderte hatten sich die indigenen Berber in Sprache und religiösen Vorstellungen den semitischen Phöniziern und Juden stark angenähert. Aber auch Juden, die im Hinterland Libyens lebten, haben ihrerseits Sitten der Berber übernommen.

Spätantike
Bereits in der klassischen römischen Kaiserzeit war Libyen wegen seiner jüdischen Gemeinden und der geringen Entfernung zu Palästina ein wichtiges Ziel der ersten christlichen Missionsarbeit, die in Konkurrenz zu jüdischen Bekehrungsbemühungen stand. Die nordafrikanischen Christenführer bekämpften daher die Juden, so etwa der Kirchenvater Tertullian aus Carthago mit seiner Streitschrift Adversus Judaeos. Der Konflikt blieb ohne große Folgen, solange die römischen Kaiser, beispielsweise der aus Tripolitanien stammende Septimius Severus und sein Sohn und Nachfolger Caracalla die Christen verfolgten und die Juden weiterhin privilegiert behandelten. Tendenziell änderte sich aber die Lage, als Konstantin der Große ab 313 mit der Mailänder Vereinbarung das Christentum förderte und dieses ab 380 zur Staatsreligion avancierte. Konstantins Nachfolger verschlechterten mit Konzilsentscheiden und Gesetzen den rechtlichen Staus der Juden. So wurden beispielsweise 388 n. Chr. Eheschließungen zwischen Christen und Juden verboten.

Die Grenze, die bei der Reichsteilung von 395 nach Chr. zwischen den beiden römischen Reichen entstand, verlief mitten durch Libyen. Nach dem Einfall der Vandalen, die Carthago im Jahre 439 zu ihrer Hauptstadt machten, blieb Libyens Westen ein Jahrhundert Teil des Vandalenreichs. Es ist anzunehmen, dass die arianischen Vandalenherrscher toleranter gegen die Juden waren als zuvor die christlichen Kaiser. Die Rückeroberung Libyens durch Justinian I. brachte dem Land nicht nur dessen rege Bautätigkeit, die Prokop in seinem Buch de aedificiis beschreibt, sondern auch dessen radikale Christianisierungspolitik, die "Götzendiener" und Getaufte, die "mit dem Irrtum der Heiden weiter leben", mit der Todesstrafe bedrohte. Zusätzlich erhielt der Statthalter von Africa den Auftrag, sämtliche Synagogen sowie die Kirchen der Arianer und der Donatisten in Kirchen der Rechtgläubigen umzuwandeln. Diese Novelle wurde jedoch wegen der instabilen Lage in der Region nicht in die Tat umgesetzt. Von einem Ausnahmefall berichtet allerdings der Historiker Prokop: Über die jüdische Gemeinde Borieum (auch Borion) am Westrand der Kyrenaika verhängte Justinian eine Konversion zum Christentum und die Umwandlung der Synagoge in eine christliche Kirche – und das, obwohl in der Gemeinde die alte Überlieferung bestand, ihre Synagoge sei von König Salomo gebaut worden.

Araber- und Türkenherrschaft

Bei der Eroberung Nordafrikas durch die Araber wurde die Kyrenaika 643 und Tripolitanien 647 besetzt und das Land islamisiert. Nach Jahren der Unterdrückung durch Ostrom begrüßte vermutlich die überwiegende Mehrheit der Juden diesen Umbruch. Trotz mehrfach wechselnder arabischer Dynastien konnten sie mit ihrem Dhimma-Status, der sie zwar diskriminierte, ihnen aber immerhin die Ausübung ihrer Religion gestattete, über Jahrhunderte überwiegend gut mit den muslimischen Herrschern auskommen. Eine Ausnahme bildete die Herrschaft der Almohaden, die bis Tripolitanien und nach Spanien vorstießen und Juden und Christen gleichermaßen hart verfolgten.

Unter Kalif Muawiya I. (661–680), dem Gründer der Umayyaden-Dynastie, verwandelte sich die arabische Welt in einen säkularen Staat. Muawiya sah die Juden als treue Verbündete an und förderte ihre Ansiedlung in Tripolis. In der Zeit der Abbasiden engagierten sich die Juden stark im Fernhandel, und jüdische Siedlungen längs des Ost-West-Handelswegs durch Libyen waren dabei ein strategischer Vorteil. Im Nachbarland Tunesien entwickelte sich in der Zeit der schiitischen Fatimiden die jüdische Gemeinde von Kairouan zu einem bedeutsamen Zentrum der jüdischen Welt. Im Streit der Jeschiwot von Palästina und Bagdad um die Vorherrschaft in Nordafrika schrieb Rabbi Scherira Gaon 987 seinen historisch wichtigen Brief an die Juden von Kairouan.

Dass das jüdische Leben in Libyen im Goldenen Zeitalter nicht die Blüte erreichte wie im übrigen Maghreb und in Spanien, lässt ein Brief von Maimonides (ca. 1135–1204) vermuten. Er empfiehlt darin seinem Sohn, er solle den Kontakt mit Juden westlich von Djerba meiden. Diese seien ignorant und hätten ungewöhnliche Sitten. Tatsächlich dürften die häufig wechselnde Herrschaft über die Küste und Nomadenüberfälle aus dem Hinterland den Kontakt der jüdischen Gemeinden in Libyen mit den westlichen Nachbarn behindert haben.

Informationen über das Leben der libyschen Juden liefert auch die Geniza von Kairo. Berichtet wird beispielsweise in Briefen aus dem 11. Jahrhundert über einen Warenaustausch zwischen Sizilien und Tripolis am Vorabend des Endes der islamischen Herrschaft über Sizilien. Tripolitanien bildete auch nach der Reconquista einen wichtigen Fluchtpunkt für die Juden, die auf der Iberischen Halbinsel eine lange kulturelle Blüteperiode erlebt hatten und nach der Vertreibung der Mauren ihre Heimat aufgrund des Alhambra-Edikts von 1492 ebenfalls verlassen mussten. Bei Ankunft der Spanier in Tripolis 1510 flohen 800 jüdische Familien aus der Stadt. Ein Teil davon verstärkte in den Nafusa-Bergen bei Gharyan die Gemeinden der Troglodyten-Juden. Viele kehrten zurück, nachdem die Türken, die schon ab 1517 in der Kyrenaika auftraten, 1551 Tripolis erobert hatten.

Zu denen, die Spanien in Richtung Nordafrika verließen, gehörten die Vorfahren von Shimon ibn Lavi. Dieser Sefarde reorganisierte im 16. Jahrhundert das religiöse Leben der Juden in Libyen und gilt bis heute als Vater der libyschen Tradition im Judentum.

Vom 16. bis zum frühen 19. Jahrhundert grassierte im westlichen Mittelmeer die Piraterie der Barbareskenstaaten. Bei Lösegelderpressungen für gefangene Christen traten Juden häufig als Vermittler auf. Sie waren aber auch 1705 an der Verteidigung von Tripolis beteiligt, als der Bey von Tunis, Ibrahim el-Scherif, bei einer Strafaktion gegen Piraten die Stadt belagerte. Der überraschende Abbruch der Belagerung und damit die Rettung der Juden ist der Grund für ihr traditionelles Fest Purim Scherif. Ein weiteres regionales Purim-Fest, Purim Burghol, erinnert an die Erlösung der Stadt aus der Schreckensherrschaft des Korsaren gleichen Namens.

Von 1711 bis 1835 wurde Libyen von der weitgehend autonomen Dynastie der Qaramanli regiert. Danach übernahm 1835 die Hohe Pforte direkt die Verwaltung Libyens und hob alle bestehenden diskriminierenden Vorschriften für Juden auf. Der Rumäne Israel Joseph Benjamin, der Libyen Mitte des 19. Jahrhunderts bereiste, berichtete von fast 1000 jüdischen Familien mit acht Synagogen in Tripolis, 400 Familien mit zwei Synagogen in Bengasi sowie von acht weiteren kleinen Gemeinden – teilweise in Troglodyten. Die insgesamt 2200 Familien lebten von Handel, Hausieren, Handwerk (besonders Weberei und Schlosserei) und Landwirtschaft. Trotz ihrer verbrieften Rechte hätten sie unter der Intoleranz der Muslime zu leiden gehabt.

Schon bald nach der Einigung Italiens bemühte sich dieser junge Staat um Einfluss in Libyen. Bereits 1876 wurde eine italienische Schule in Tripolis eröffnet, die ein Jahr später auch Mädchen aufnahm. Die Eröffnung einer Schule der Alliance Israélite Universelle (AIU) im Jahre 1895 führte wegen ihrer modernen abendländischen Ausrichtung – sie nahm ebenfalls Mädchen auf – zu einer Spaltung der jüdischen Gemeinschaft.

Italienische Herrschaft

Die kolonialistische Eroberung Libyens durch Italien setzte im Jahre 1911 ein und konzentrierte sich zunächst auf Tripolitanien. Der Fessan konnte erst 1924 und die Kyrenaika erst 1932 völlig unter Kontrolle gebracht werden. Die Zahl jüdischer Bürger wuchs an und betrug nach einer Erfassung von 1931 21.000 Personen in Tripolitanien, was etwa vier Prozent der Bevölkerung entsprach. Davon lebten 15.000 in Tripolis. In der Kyrenaika wurden 3000 Juden gezählt, davon über 2000 in Bengasi. Der Oberrabbiner in Tripolis und viele Rabbiner stammten aus Italien, desgleichen zahlreiche der oft aus Livorno eingewanderten Gläubigen.

Die Juden Libyens erfreuten sich während der ersten 25 Jahre einer gewissen Wertschätzung durch die italienische Kolonialmacht und erlebten eine Zeit des Wohlstands und des Fortschritts, bis in den 1930er Jahren der italienische Faschismus und die Allianz Italiens mit Nazideutschland zu erneuter Diskriminierung führten. Allerdings wurden die Gesetze des Mutterlandes von 1939 bis 1940 auf die Juden in Libyen nicht sofort angewandt, weil diese oft eine wichtige Rolle im Aufbau der Kolonie spielten. Nach dem Einmarsch des deutschen Afrikakorps 1941 zur Unterstützung der italienischen Truppen gegen die Briten wurden viele Juden Libyens von den Achsenmächten mit Zwangsarbeit in Frontnähe belegt, deportiert oder interniert. Nach zweimaligem Frontwechsel in Bengasi wurde fast die gesamte jüdische Bevölkerung wegen Sympathie mit dem Feind in die Nafusa-Berge deportiert. Im KZ Giado starb innerhalb von 14 Monaten fast ein Viertel der 2600 Insassen an Hunger und Typhus, bevor die Überlebenden im Januar 1943 durch die britische 8. Armee befreit wurden.

Königreich und Massenexodus
Auf die Niederlage der deutschen und italienischen Truppen folgte von 1943 bis 1951 die Herrschaft einer britischen (Tripolitanien und Kyrenaika) und französischen (Fezzan) Treuhandadministration im Auftrag der Vereinten Nationen. Sie wurde 1951 durch das Königreich Libyen mit dem Herrscher Idris I. abgelöst. Die Briten konnten 1945 und 1948 wenig erreichen, als die durch den arabischen Nationalismus und den Zionismus sich rapide verschlechternden Beziehungen zwischen Arabern und Juden zu Pogromen führten. Das Pogrom von Tripolis 1945 begann am 4. Dezember 1945 mit antijüdischen Gewalttätigkeiten in der Hauptstadt, die auch auf andere Städte übergriffen. Insgesamt kamen 135 Juden sofort ums Leben, 300 werden verwundet – zum Teil tödlich. Die Juden bauten daraufhin eine Selbstverteidigungsorganisation auf, die bei Ausbruch erneuter Angriffe auf Juden nach Ausrufung des Staates Israel am 12. Juni 1948 ihr altes Quartier in Tripolis verteidigen konnte. Auf jüdischer Seite waren 14 Tote zu beklagen. Die Unruhen in Bengasi am 16. Juni forderten ein weiteres Opfer.

Da ihre Position im Lande hoffnungslos geworden war, verließen zwischen 1949 und 1952 in einem Massenexodus 90 % der rund 36.000 libyschen Juden das Land. Sie gingen überwiegend nach Israel, siedelten aber auch teilweise nach Rom und in andere italienische Städte über. Um die verbliebenen Juden während des Sechstagekriegs (5. Juni bis zum 10. Juni 1967) vor der Volkswut zu schützen, entschied die libysche Regierung, sie in einem Lager außerhalb von Tripoli bzw. in einer Kaserne in Bengasi unterzubringen. Gleichwohl gab es mehrere Tote und zahlreiche Brandschatzungen sowie Plünderungen von Synagogen, Läden und Häusern – auch in den neuen Judenquartieren. Besonders Italien half bei der Evakuierung der Flüchtlinge.

Herrschaft Gaddafis

Muammar al-Gaddafi entmachtete am 1. September 1969 in einem unblutigen Staatsstreich König Idris I., der im Ausland weilte. Zu dieser Zeit blieben im Land um die 100 Juden. Er verschärfte die Bestimmungen bezüglich des Verbleibs von Juden im Land und der Verstaatlichung des Besitzes ausgewanderter oder abwesender Juden. Synagogen wurden in Moscheen umgewandelt oder geschlossen. Alleine in Tripolis gab es vor der Vertreibung der Juden 62 Synagogen. Die im Jahre 1628 gebaute Sla-El-Kebira-Synagoge wurde eine Moschee, das Gebäude der früheren Dar-E-Serousi-Synagoge und hebräischen Schule wurde 1994 erneuert und als Stadtarchiv genutzt, und die Dar-Bishi-Synagoge, an deren Einweihung einst der italienische König Viktor Emanuel III. teilgenommen hatte, wurde verschlossen und dem Verfall preisgegeben.

Als am 10. Oktober 2003 die 81-jährige Rina Debash zu ihrem Neffen David Gerbi nach Rom übersiedelte, war damit das jüdische Leben in Libyen völlig erloschen – anders als in allen anderen arabischen Ländern. Kultur und Bräuche der libyschen Juden aber lebten weiter und bereicherten in vielfacher Hinsicht die neue Heimat der Flüchtlinge. Etwa 200.000 Menschen in Israel und Italien, aber auch in Großbritannien, den USA und in anderen Ländern gelten heute als Nachfahren libyscher Juden. Lokale Gruppierungen und vor allem die World Organization of Libyan Jews (WOLJ) versuchen deren Interessen wahrzunehmen und die Erinnerung an die alte Heimat wachzuhalten. Dazu dienen unter anderem das Museum in Or Jehuda und eine spezielle Libyenabteilung des jüdischen Museums in Rom.

Bürgerkrieg
Als 2011 im Verlauf des Arabischen Frühlings der Bürgerkrieg in Libyen ausbrach, der mit dem Sieg der Rebellen und dem Tod Gaddafis endete, war Antisemitismus auch bei den Revolutionären anzutreffen. Um Gaddafis Herkunft hatte es schon immer mehr oder weniger ernstzunehmende Gerüchte gegeben, er habe jüdische Vorfahren. Nun tauchten besonders an öffentlichen Gebäuden häufig Graffiti der Aufständischen auf, die ihn als Juden und Handlanger Israels beschimpften. Der Experte für das libysche Judentum, Maurice Roumani, meinte nach dem Ende des Gaddafi-Regimes in einem Interview durch Manfred Gerstenfeld vom Jerusalem Center of Public Affairs: "Libysche Juden begrüßten fast einhellig den Sturz Muammar Gaddafis; sie glaubten, er verdiene sein Schicksal. Gaddafi war berüchtigt dafür antiisraelisch zu sein."

Schon früh hatte die World Organization of Libyan Jews (WOLJ) versucht, mit dem Nationalen Übergangsrat der Aufstandsbewegung Kontakt aufzunehmen. David Gerbi, ein italienischer Analytischer Psychologe, der als Zwölfjähriger mit seinen Eltern aus Tripolis nach Italien geflohen war, besuchte 2011 als WOLJ-Delegierter zunächst Bengasi. Im Kampfgebiet der Berber, einer in Gaddafis Libyen diskriminierten Minderheit, wurde er besonders herzlich empfangen. Als er aber in einer medienwirksamen Aktion in Tripolis die Mauer, die den Eingang zur Dar-Bishi-Synagoge versperrte, einriss und ankündigte, er wolle die Synagoge wieder aufbauen, wurde er in der Folge von einer Miliz bedroht und musste fliehen. Seine Einladung zu einem Kongress der Berber (International Forum of the Constitutional Rights of the Amazigh of Libya) anlässlich ihres Neujahrfestes am 12. Januar 2013 in Tripolis wurde in letzter Minute mit der Begründung zurückgezogen, sein Besuch sei "verfrüht".

M. Roumani sagte nach Gerbis Versuch der Öffnung der Dar-Bishi-Synagoge über den Nationalen Übergangsrat (TNC): "Ein Jude, der kommt, um jüdisches Erbe wiederherzustellen, in einem Land, in dem eine Revolution läuft, ist das Letzte, was der TNC am Hals haben wollte." Nach einer Volkswahl wurde inzwischen das Provisorium TNC am 8. August 2012 durch den libyschen Allgemeinen Volkskongress abgelöst. Aber angesichts der weiterhin instabilen Lage im Lande sind Entschädigungen für enteignetes Privat- und Kollektiveigentum der Flüchtlinge, die Wiederherstellung von Synagogen und Friedhöfen sowie die Möglichkeit, auf der Suche nach den eigenen Wurzeln nach Libyen zu reisen oder zurückzukehren, nach wie vor nicht absehbar.

Alija nach Israel

Quelle

Literatur
 M. Rachmuth: Die Juden in Nordafrika bis zur Invasion der Araber. Monatsschrift für Geschichte und Wissenschaft des Judentums 14, Koebner, Breslau 1906.
 Eli Barnavi: Universalgeschichte der Juden. dtv, München 2004, ISBN 3-423-34087-8.
 Haim Hillel Ben-Sasson, (Hrsg.): Geschichte des jüdischen Volkes – von den Anfängen bis zur Gegenwart. Übersetzung von Siegfried Schmitz, Beck, München 2007, ISBN 978-3-406-55918-1.
 Shimon Applebaum: Jews and Greeks in Ancient Cyrenaica. Brill, Leiden 1979, ISBN 90-04-05970-9.
 M. Roumani: The Jews of Libya: Coexistence, Persecution, Resettlement. Sussex Academic Press, USA 2008, ISBN 978-1-84519-137-5.
 R. Simon: Changes within Tradition among Jewish Women in Libya. University of Washington Press, Washington 1992, ISBN 0-295-97167-3.
 André Chouraqui: Histoire des juifs en Afrique du Nord, Tome 1. Roucher, Monaco 1998, .
 Joachim Wilhelm Hirschberg u. a.: A History of the Jews in North Africa. 2. Auflage. Brill, Leiden 1981, ISBN 90-04-06295-5.

Weblinks

 M. Roumani: The Final Exodus of the Libyan Jews in 1967. In: Jewish Political Studies Review. 19, S. 3–4 (Fall 2007)

Einzelnachweise

Libyen
 Judische

Geschichte der Juden in Libyen


Telefilm Chișinău (Телефильм-Кишинэу) este un studio de film din Republica Moldova și o companie de producție înființată din RSS Moldovenească.  A fost fondat în 1959.

Filme
Au fost realizate peste 300 de filme.
 1959 - Drumuri largi
 1961 - Poem despre Nistru
 1965 - O zi
 1968 - Colinda
 1971 - Vocea mea e pentru tine
 1973 - Melodii nistrene
 1975 - Cântă Maria Bieșu
 1979 - Cu dragoste către voi
1981 -  Cio-Cio San (operă)
 1982 -  Floria Tosca (operă)
 1984 - O, Marie!...
 1986 - Luceafărul
 1989 - Cine arvonește, acela plătește
 1990 - Meșterul Manole
 1990 - Moara
 1990 - Troița
 1991 - Văleu, văleu, nu turna!
 1995 - Călugărul Negru
 1997 - Angel Geminii

Referințe

Legături externe
Telefilm Chișinău la IMDb.com
 Telefilm Chișinău, cinema.art.md

Vezi și
Listă de filme moldovenești

Fondări în 1967
Cinematografia moldovenească

Telefilm Chișinău


දේ මනුවෙහි හෙවත් ජ්‍යාමිතියෙහි, දෙකොනැලියක් හෙවත් විකර්ණයක් යනු නනැසියකැ (බහුඅස්‍රයකැ) හෝ polyhedronයකැ හෝ එකම දාරයේ නොවන මුදුන් දෙකක් ආඳන ඉරි කඩකි. අවිධිමත් ලෙස, ඕනෑම ඇල ඉරක් දෙකොනැලිය ලෙස හැඳින්වේ. ඉංගිරිසි diagonal යන වදන ව්‍යුත්පන්න වැ ඇත්තේ පැරැණි ගරසි διαγώνιος diagonios,  "කොනුවෙන් කොනුවට" යන්නෙනි. ස්ට්‍රාබොන් හා යුක්ලීඩ් හා විසින් රොම්බස හෝ cuboid හෝ වලැ සිරස් දෙකක් අවුණන ඉරක් හඟවනුව යෙදුණු එය පසු වැ ලතිනයට diagonus ("ඇල ඉර") ලෙස වැදැගැනිණ.

සංගම් පාපන්දු ක්‍රීඩාවේදී දෙකොනැලි පලු සැටිය යනු පිටියේ හතරෙන් එක් කඩකැ (one of the four quadrants) ස්ථානගත වීමට විනිසුරුවන් හා සහයු විනිසුරුවන් හා භාවිතා කරන ක්‍රමයයි.

සටහන්

යොමු

මූලික ජ්‍යාමිතිය

දෙකොනැලිය


Koparski zaljev (slovenski: Koprski zaliv, talijanski: Golfo di Capodistria) je široka morska uvala koja se nalazi na jugoistočnoj strani Tršćanskoga zaljeva, između Miljskoga i Piranskoga poluotoka.

Ime
Zaljev je dobio ime po gradu Kopru koji je smješten na obali zaljeva. Na slovenskome zaljev se zove Koprski zaliv, a na talijanskome Golfo di Capodistria.

Smještaj

Zaljev se prostire isključivo na slovenskome teritoriju, te se prostire od rta Debeli Rtič kraj Milja do rta Madone kraj Pirana. koji je i također najsjevernija točka Savudrijske vale (Piranskoga zaljeva). Na sjevernoj obali zaljeva nalaze se gradovi Kopar, Izola i Piran te mjesta Ankaran, Bertoki, Jagodje, Dobrava i Strunjan.

Karakteristike
Uglavnom je plitak te mu u prosjeku dubina ne prelazi 20 metara. Zaljev je potopljena riječna dolin koja je nastala nakon posljednje oledbe. U unutrašnjosti se nastavlja u nisko akumulacijsko dno rijeke Glinščice i Osapske rijeke. Akumulacijski dio zaljeva znatno je preoblikovan, prvotno radi solana (tršćanske, žavljanske), a poslije radi industrijske zone (Žavlje, Štramar) i urbanizacije (Trst, Milje). Sjeverno obalu uvale zauzima tršćansko pristanište.

Izvori

Vidi još
 Savudrijska vala
 Tršćanski zaljev
 Venecijanski zaljev

Zaljevi u Sloveniji

Koparski zaljev


Frederik Ferdinand af Anhalt-Köthen (; 25. juni 1769 – 23. august 1830) var en tysk fyrste fra Huset Askanien, der var hertug af det lille tyske hertugdømme Anhalt-Köthen fra 1818 til 1830.

Frederik Ferdinand var den næstældste søn af fyrst Frederik Erdmann af Anhalt-Köthen-Pleß. Han giftede sig første gang i 1803 med Prinsesse Louise af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Beck, datter af hertug Frederik Carl Ludvig af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Beck, og anden gang i 1816 med Grevinde Julie von Brandenburg, uægte datter af kong Frederik Vilhelm 2. af Preussen. I 1818 efterfulgte han sin mindreårige fætter Ludvig 2. af Anhalt-Köthen som fyrste af Anhalt-Köthen. Den barnløse Fyrst Frederik Ferdinand blev efterfulgt som hertug af sin yngre bror, Henrik.

Eksterne links

 Slægten Askaniens officielle hjemmeside

Huset Askanien
Hertuger af Anhalt-Köthen
Tyskere i 1700-tallet
Tyskere i 1800-tallet
Personer fra Pszczyna

Frederik Ferdinand af Anhalt-Köthen


6543 Senna este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6543 Senna este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Carolyn S. Shoemaker și Eugene M. Shoemaker. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1985
Centura de asteroizi

6543 Senna


زيموفنيكي  هي مدينة في مقاطعة روستوف أوبلاست في روسيا. يبلغ عدد سكانها حوالي 17148 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة روستوف
مواقع ريفية في مقاطعة روستوف

زيموفنيكي


Un medio de transporte en microbiología, es un medio de cultivo que es capaz de mantener viva una muestra o cepa de microorganismos por un periodo prolongado, manteniendo a los microorganismos vivos y sobre todo sin alterar su concentración.

Características
Los medios de transporte deben cumplir con los siguientes criterios:
 almacenamiento temporal de los especímenes que se transportan al laboratorio para su cultivo.
 mantener la viabilidad de todos los organismos presentes en la muestra sin alterar su concentración.
 Solo contienen buffers y la sal.
{| class="wikitable
 falta de carbono, nitrógeno, y factores de crecimiento orgánico con el fin de evitar la multiplicación microbiana.
 medios de transporte utilizados en el aislamiento de anaerobios deben estar libres de oxígeno molecular.
Ejemplos de medios de transporte son:
 Caldo de Tioglicolato para anaerobios estrictos.
 Medio de transporte Stuart : Medio destinado a la recolección, transporte y preservación de muestras clínicas aptas para exámenes bacteriológicos. Es útil para mantener la viabilidad de gonococos y de otros microorganismos de difícil desarrollo.
 Venkat-Ramakrishnan (VR) medio para el V. cholerae.
 Amies-carbón: Medio Amies con carbón activado se utiliza para secreciones de heridas y urogenital , para el cultivo y aislamiento de gérmenes fastidiosos , tratados o en tratamiento con antimicrobianos y/o expuestos a metabolitos tóxicos para su desarrollo. .V. cholerae permanece viable y cultivable durante sesenta días en el medio de transporte Amies con carbón

Véase también
Agar de conservación

Referencias

Técnicas microbiológicas
Medios de cultivo

Medio de transporte (microbiología)


Bradauskas ist der litauische männliche Familienname, abgeleitet von brad + -auskas (litauischer Familiennamensuffix).

Weibliche Formen
Bradauskaitė (ledig)
Bradauskienė (verheiratet)

Personen
 Bronius Bradauskas (* 1944), Politiker, Seimas-Mitglied, ehemaliger Umweltminister
 Dainoras Bradauskas (* 1965), Beamter, Leiter des Finanzamtes Litauens

Familienname
Litauischer Personenname

Bradauskas


Der FIS Snowboard-Weltcup 2004/05 begann am 16. September 2004  im chilenischen Valle Nevado und endete am 19. März 2006 im schwedischen Tandådalen. Bei den Männern wurden 36 Wettbewerbe ausgetragen (7 Parallel-Riesenslaloms, 7 Parallel-Slaloms, 8 Snowboardcross, 8 Halfpipe und 6 Big Air). Bei den Frauen waren es 30 Wettbewerbe (7 Parallel-Riesenslaloms, 7 Parallel-Slaloms, 8 Snowboardcross und 8 Halfpipe).

Höhepunkt der Saison waren die Weltmeisterschaften, die vom 15. bis 23. Januar 2005 in Whistler Mountain stattfanden. Es wurden fünf Wettbewerbe bei den Männern und vier bei den Frauen ausgetragen.

Männer

Podestplätze
PGS = Parallel-Riesenslalom
PSL = Parallelslalom
SBX = Snowboardcross
HP = Halfpipe
BA = Big Air

Weltcupstände

Frauen

Podestplatzierungen
PGS = Parallel-Riesenslalom
PSL = Parallelslalom
SBX = Snowboardcross
HP = Halfpipe

Weltcupstände

Weblinks
Weltcup Herren

Weltcup Damen

Wintersport-Weltcup 2004/05
2004/05

Snowboard-Weltcup 2004/05


මී ඔය (), දඹුලු කඳුවැටි පෙළින් ආරම්භ වී පුත්තලම් කලපුව දක්වා දිවෙන සැතපුම් 67 ක් දිග ඔයකි.

ආශ්‍රිත
 ඉඟිනිමිටිය ජලාශය

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ ඔයවල්

මී ඔය


شمال أمريكا هي منطقة تقع في أقصى شمال الأمريكتين، تتضمن دول كندا، الولايات المتحدة، غرينلاند، برمودا، وسان بيار وميكلون.

أصل سكانها

قارة قطنها الأمريكيون الأوائل الذين نزحوا عبر ممر أرضي كان بمضيق بيرنج بشمال شرق سيبيريا إلي القارة منذ 10 آلاف سنة قبل انحصار العصر الجليدي الأخير. واستوطنوها منذ آلاف السنين قبل أن يستعمرهم الأوربيون بعد اكتشاف العالم الجديد في القرن 15. وكان هذا الممر وقتها يربط شمال غرب أمريكا الشمالية بشمال شرق آسيا.واستطاعوا تسخير المصادر الطبيغية وتأقلموا مع المناخ والأرض التي كانوا يعيشون بها . وخلال آلاف السنين أقاموا لهم ثقافاتهم وحضارتهم بشمال شرق القارة .فاستعملوا أخشاب الغابات في بناء بيوتهم وصنع قواربهم (الكانو) من جذوع الأشجار وآلاتهم الخشبية. وفي جنوب غرب الصحراء زرعوا الذرة وبنوا بيوتهم من طابقين من الطوب اللين أو المجفف في الشمس . وفي المنطقة القطبية الشمالية مارسوا صيد الأسماك والحيوانات.وبين مئات الجماعات التي عاشت نفس ألأمريكان المستوطنين كونوا لكل مجموعة نظامها العشائري والسياسي ونموذج الملابس والأطعمة واللغة والفنون ونماذج موسيقية ومعتقداتها الفلسغية والدينية الخاصة .
وكانت لهم سمات ثقافية تشيه ما هو موجود في مجتعات أخرى بالعالم القدبم من بينها إلإرتباط بالأرض التي يعيشون فيها . ولما إستعمرهم الأوربيون في القرن 15واجهوا تحديات كبيرة . فبعضهم تعايش وتبادل التجارة معهم واستوعبوا تقنياتهم. لكن الأوربيين استولوا علي أراضيهم وكانوا يبيدونهم في كندا والولايات المتحدة .
وكانت هذه القبائل يطلق عليها قبائل أوننداجو وموهاك وشيروكي . وكلهم كان يطلق عليهم الهنود الأمريكان (الهنود الحمر). وفي كندا يطلق عليهم شعب أبورجينال aboriginal people عادة . ولما وصل كريستوفر كولومبس عام 1492 أرضهم كان عددهم من 40 – 90 مليون . ولما جاء الأسبان وجدوا 50 قبيلة هندية في الغرب بما فيها شعب بيبلو Pueblo وكومانش Comanche وبيمان Piman ويمان Yuman لغاتهم متنوعة . وجلب الأوربيون معهم الأمراض عن طريق الحرب البيلوجية كالجدري والحصبة والطاعون والكوليرا والتيفويد والدفتريا والسعال الديكي والملاريا وبقية الأوبئة التي كانت تحصد الوطنيين الأصلبيين .

وتقسم حضارة أمريكا الشمالية وشمال المكسيك إلي حضارات جنوب شرق وشمال شرق وجنوب غرب كاليفورنيا والحوض الكبير. وكان سكان شمال أمريكا يعتقدون أنهم جزء من العالمين الروحي والطبيعي . وكانت أعيادهم مرتبطة بمواسم الحصاد والزراعة. وكانوا يمارسون الرسم الملون علي الرمل باستخدام المساحيق الطبيعية الملونة. وكانت قبائل بيبلو تصنع نساؤهم الفخار المصقول من الطمي الملون بالزخارف الهندسية .

واشتهر هنود جنوب غرب بصنع السلال. وكان هنود كاليفورنيا مشهورين بصنع المشغولات من الحجر وقرون الحيوانات والأصداف والخشب وخزف وكانوا ينسجون ملابسهم من الأعشاب ولحاء الشجر والجذور النباتية وسيقان الغاب .وصنعوا الحصير والأواني وكان الجاموس الوحشي له أهميته بالنسبة للهنود الحمر لأنهم كانوا يصنعون من جلوده الخيام والسروج والسياط والأوعية والملابس والقوارب . وكانوا يصنعون من عظامه السهام وأسنة الرماح والحراب والأمشاط والخناجر وإبر الخياطة . ويصنعون من قرونه الأبواق والأكواب ومن حوافره الغراء ولم يستأنسوا الجاموس الوحشي كما فعل الإنسان البدائي في آسيا وأفريقيا . وكانوا يصطادونه بالسهام ويتعقبون آثار قطعانه عندما تكون في مراعيها أو تقترب لمصادر المياه لتشرب منها . لهذا أجادوا علم القيافة واقتفاء الأثر .
وكانوا يعرفون اسم القبيلة من أثرها ويحصون عدد أفرادها ووجهتهم ولاسيما بعد إغارتهم عليهم . لهذا كانوا يحددون أقصر الطرق للحاق بهم وأسرعها لتعقبهم واللحاق بهم والانتقام منهم .وكان سكان المدن لايسلمون من غارات الرعاة . وكانوا يحرقونها ويدمرونها . وكان الهنود الآباش يتجهون من الشمال الأمريكي إلي الجنوب حيث ممالك المايا والتولتك يخربوها ويحرقوها . وكانوا يجيدون الكر والفر في القتال .
وكانت القبائل الهندية أعرافها وتقاليدها تشيه ما كان سائدا في القبائل الرعوية الرحل في بقية العالم القديم .وكانت هذه الأعراف شفاهية . فمن كان يستأجر بقبيلة أجارته حتي ولو كان عدوا لها وتركته لحال سبيله . ولايقتل الأطفال أو النسوة أثناء القتال . ولا يقاتلون بالليل . وكان الإنسان الأول بأمريكا الشمالية يعيش في الكهوف أثناء العصر الحجري . وكان يزخرفها بصوره وصور الحيوانات . وكان يجلخ بالحجر لصنع حرابه ويصقل به سكاكينه وسهامه . وكان يصنع بيديه الفخار . وظهرت بأمريكا الشمالية حضارة بوبلو التي نسجت القطن وأقامت البيوت من عدة غرف من بينها غرفة تحت الأرض ليمارس فيها الطقوس الدينية . وصنعت تماثيل المرمر والبلاط النحاسية وعقود من الأصداف . وكان يصنع بها الفخار من خليط الطين مع الألياف النباتية والأواني المزخرفة بأشكال هندسية حول الحواف .وكانت المدن قد شيدت في شرق أمريكا الشمالية حيث كانت التجارة . وكانت تلني فيها القري البسيطة وكل قرية كانت تتكون من بيتين أو خمسة بيوت خشبية ودائرية قطرالبيت 30قدم . وكانوا يدفنون موتاهم في شق تحت تل صغير. وكانت المقابر مزينة . وكانت الملابس من جلود أو شعر الحيوانات أو من ألياف النباتات . وكانت تزين بالريش والخرز وصفائح النحاس قي شكل هندسي. وكانت بها المعابد التلية بها سلم وكانت حولها القرى . وهناك ظهرت حضارة أدنا (800ق.م. –700ق.م.) في وادي نهر المسيسبي وجضارة هوبول (400ق.م. – 400 م.) في الجانب الشرقي منه بجنوب شرق أمريكا الشمالية . وكلا الحضارتين كانتا متماثلتين . و جنوب غرب الولايات المتجدة الأمريكية شهد حضارة صناع السلال (100ق.م. –100م.). وكانت البيوت وقتها من غرفة واحدة من الطبن وبقايا الشجر . وكانوا يعيشون بالكهوف أو يدفنون موتاهم بها . وكانوا يعيشون علي صيد الغزلان والسناجب والأرانب أو الكلاب البرية . وكانوا يمسكونها بالأيدي أو الشباك، كانوا يصنعون الحقائب والصنادل من ألياف النباتات . ثم بعد سنة 700ق.م. بنوا البيوت من الحجارة ونسجوا القطن . كما ظهرت حضارة النحاس وحضارة الصيادين بالبر والبحر ولاسيما حول البحيرات الكبري بكندا والولايات المتحدة الأمريكية . وكانوا بصنعون من النحاس آلاتهم بطرقه علي الساخن أو البارد . لكنهم لم يعرفوا طريقة صهره ولا كيفية صبه قي القوالب كما كان متبعا في العالم القديم منذ سنة 1500 ق.م.وحول نهر اللينوي ترك الهنود الشماليون آثارهم التي يربجع تاريخها مابين سنة 3500ق.م. و2500ٌ.م. وهب عبارة عن سكاكين عظمية وأنسجة قطنية سميكة . وقرب بحيرة لاموكا وجدت مكاشط ومطارق حجرية وأخشاب محفورة . وكانوا لايعرفون صهر النحاس وصيه . لهذا كانت المشغولات النحاسية بالطرق لصنع السكاكين ونصال الرماح . وكانوا بصنعون الحلقان من الأصداف ويتزينون بالأحجار الكريمة . وبصفة عامة لم تكن الحضارة الأمريكية تسير بإيقاع سريع أو متنام كما كانت في بقية العالم القديم حيث شهد الحضارات الكبري التاريخية . وكان الهنود الحمر يعيشون في غابات كندا علي جمع الثمار وصيد السمك . وكان لهم سمات خاصة ويحتفظون بنظام ثقافة ولغات خاصة بهم وكانت مستمدة من حضارة المايا .

مراجع

أمريكا الشمالية
أمريكيون أصليون
تاريخ قديم
تحديدات تاريخية للأعراق
سكان الأمريكيتين الأصليون
شعوب قديمة
مناطق أمريكا الشمالية
مناطق في القارة الأمريكية

شمال أمريكا


Abraham Storck (født 1644 i Amsterdam, død 1708 sammesteds) var en nederlandsk landskabs- og marinemaler.

Abraham Storch blev født i en kunstnerfamilie i Amsterdam, idet hans fader og tre af hans brødre var malere. Han uddannede sig hos sin fader, arbejdede sammen med ham og blev medlem af Sankt Lukasgildet i Amsterdam. Han anvendte navnet Sturckenburch til 1688.

Han blev påvirket af Ludolf Bakhuizen, Willem van de Velde den yngre og Jan Abrahamsz Beerstraaten.

I 1694 giftede han sig med Neeltje Pieters van Meyservelt, en enke efter en læge.

Eksterne henvisninger

 Om Abraham Storch på sphinxfineart.com , läst 2012-06-11

Malere fra Nederlandene
Personer fra Amsterdam

Abraham Storck


Tetsuharu Yamaguchi (født 8. september 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sanfrecce Hiroshima og Sagan Tosu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tetsuharu Yamaguchi


Baranjska nogometna liga predstavljala je 6. rang natjecanja. Prvak lige bi se kvalificirao u Područnu nogometnu ligu NSP Beli Manastir. Iz lige nitko nije ispadao, pošto je Baranjska liga bila najniži rang natjecanja.

Bilješke
Iako je NK Jovan Lazić Bolman osvojio prvenstvo, u viši rang se plasirao NK Radnički Mirkovac.

Izvori

 Boro Borivoj Novaković, "50 godina nogometa u Baranji (1947/48-1996/97)", Beli Manastir 2005.,

1973-74
1973-74 Baranja
Baranja

Baranjska nogometna liga 1973./74.


La Valériane celte, Nard celtique ou Spic celtique (Valeriana celtica) est une espèce de plantes vivaces de la famille des Caprifoliacées.

Liens externes

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Caprifoliaceae
Taxon décrit par Carl von Linné

Valeriana celtica


Jacques Curie () a fost un fizician francez, profesor de mineralogie la Universitatea din Montpellier. A fost fratele lui Pierre Curie, alături de care a făcut prima demonstrație a efectului piezoelectric în 1880. Este îngropat în cimitirul Saint-Lazare din Montpellier.

Biografie
În 1883, Jacques Curie a fost numit profesor de mineralogie la Universitatea din Montpellier. Această nominalizare marchează sfârșitul colaborării sale cu fratele său Pierre. A rămas la Montpellier până la moartea sa survenită în 1941, cu excepția anilor 1887-1889, perioadă petrecută în Algeria pentru a preda la Scoala de Știință din Alger. A devenit profesor de fizică abia în 1903, poziție pe care a păstrat-o până la pensionarea sa în 1925. Fiica lui, Madeleine, s-a căsătorit cu Jacques de Hauteclocque, văr primar al mareșalul Leclerc. Fiul său, Maurice Curie, a fost fizician.

Lucrări
Contribuția științifică majoră a lui Jacques Curie a fost descoperirea efectului piezoelectric, alături de fratele său Pierre, în 1880. Cei doi frați arau preparatori la Facultatea de Științe din Paris, sub conducerea lui Charles Friedel. Relatările asupra descoperirii îi atribuie doar un rol minor lui Jacques Curie. Cu toate acestea, nu există niciun indiciu asupra acestui fapt, Jacques având mai multă experiență decât fratele său Pierre în studiul piroelectricității. De fapt, este aproape imposibil să se discearnă în mod clar contribuțiile celor doi frați, deoarece aceștia și-au împărtășit în mod constant ideile. Potrivit lui Shaul Katzir, trebuie luat în considerare faptul că descoperirea reprezintă rodul contribuțiilor lor comune.

Note

Vezi și
 Pierre Curie
 Marie Curie
 Familia Curie

Nașteri în 1855
Decese în 1941
Jacques
Fizicieni francezi
Articole din domeniul proiectului Franța

Jacques Curie


Calificările europene pentru Campionatul Mondial de Handbal Feminin pentru Tineret din 2018, care se va desfășura în Ungaria, au avut loc între 23 și 25 martie 2018. În total, 30 de echipe din federații membre ale EHF s-au înscris pentru a lua parte la calificări, dar Ungaria, gazda din 2018, precum și Franța, Rusia și Danemarca, echipe clasate pe primele trei locuri la CE U19 din 2017, au fost calificate automat la campionatul mondial. Cele 26 de echipe rămase au fost distribuite în șapte grupe în care au concurat pentru cele nouă locuri disponibile care le permit să participe la turneul final.

Distribuția

Tragerea la sorți
Tragerea la sorți s-a desfășurat pe 21 noiembrie 2017, la ora locală 11:00, la sediul EHF din Viena, în Austria, și a fost transmisă în direct pe canalul YouTube al ehfTV și pe pagina de Facebook a EHF. Extragerea a fost precedată de tragerea la sorți pentru șaisprezecimile Cupei Challenge.

Tot în cadrul acestei ceremonii au fost acordate și drepturile de găzduire a grupelor de calificare.

Distribuția în urnele valorice
Cele 26 de echipe au fost distribuite în trei urne valorice pe baza coeficienților EHF și au fost apoi extrase în șapte grupe de calificare. Distribuția echipelor în urnele valorice a fost anunțată pe 15 noiembrie 2017. Echipele clasate pe primele două locuri în grupele 1–2 și câștigătoarele grupelor 3–7 s-au calificat la Campionatul Mondial.

Rezultatele extragerii
În urma tragerii la sorți au rezultat următoarele grupe:

Grupele de calificare

Grupa 1
Meciurile acestei grupe au fost găzduite de Portugalia, la São Romão Leiria, și au fost difuzate în direct pe internet de platforma Andebol TV.

Grupa a 2-a
Meciurile acestei grupe au fost găzduite de România, în Sala Polivalentă din Cluj-Napoca, și au fost transmise în direct de Televiziunea Română.

Grupa a 3-a
Meciurile acestei grupe au fost găzduite de Suedia, la Trollhättan, și au fost difuzate în direct pe internet de saitul www.ttela.se.

Grupa a 4-a
Meciurile acestei grupe au fost găzduite de Islanda, la Vestmannaeyjar. La orele de desfășurare a meciurilor a fost disponibil un live ticker. De asemenea, partidele au fost transmise în direct și înregistrat pe canalul YouTube al Federației Islandeze de Handbal.

Grupa a 5-a
Grupa a 5-a este singura din care doar echipa clasată pe primul loc se va califica la turneul final. Meciurile acestei grupe ar fi trebuit găzduite de orașul Kragujevac, Serbia, dar au fost mutate la Belgrad din motive de securitate. După desfășurarea unei singure partide, Ministerul de Interne al Serbiei a decis să nu mai permită continuarea turneului de calificare.

Grupa a 6-a
Meciurile acestei grupe au fost găzduite de Insulele Faroe, la Hoyvík, și au fost difuzate în direct pe internet de canalul oficial YouTube al EHF.

Grupa a 7-a
Meciurile acestei grupe au fost găzduite de Muntenegru, la Podgorica. La orele de desfășurare a meciurilor a fost disponibil un live ticker.

Clasamentul marcatoarelor
Actualizat pe data de 25 martie 2018:

Note
[a] - Kosovo este subiectul unei dispute teritoriale între Republica Serbia și Republica Kosovo. Cea din urmă și-a declarat independența pe 17 februarie 2008, dar Serbia continuă să o considere parte a propriului teritoriu suveran. Independența Kosovo a fost recunoscută de 108 din cele 193 de state membre ale Organizației Națiunilor Unite. Georgia, Grecia, România, Serbia, Slovacia, Spania și Ucraina, șapte dintre națiunile care participă în fazele de calificare pentru Campionatul Mondial din 2018, nu au recunoscut independența Kosovo.

[b] - Ținând cont de sensibilitatea unor meciuri din Grupa a 5-a, în special a partidei dintre Serbia și Kosovo, Federația Europeană de Handbal a decis ca jocurile din această grupă să se desfășoare fără arborarea drapelelor naționale și fără intonarea imnurilor de stat ale echipelor componente. Această situație a fost contestată de Federația Slovacă de Handbal și nu a fost acceptată de Federația de Handbal din Kosovo, care a anunțat că echipa kosovară nu va participa la calificări decât dacă afișarea simbolurilor naționale va fi permisă. Ulterior, pentru a detensiona situația, Federația Europeană de Handbal a acceptat cererea Federației Sârbe de Handbal de a muta turneul 5 de calificare de la Kragujevac, unde era prevăzut a se desfășura inițial, în Complexul Sportiv Kovilovo din Belgrad, "pentru a se putea asigura siguranța tuturor echipelor". Totuși, prezența publicului și a mass-media nu a fost permisă.

Pe 23 martie, guvernul sârb a interzis desfășurarea meciului dintre Serbia și Kosovo, citând motive de securitate. În consecință, Federația Europeană de Handbal a exclus echipa Serbiei din turneul de calificare, însă a anunțat că celelalte partide se vor desfășura conform orarului anunțat.

[c] - După excluderea Serbiei, Federația Europeană de Handbal a anunțat că celelalte partide din cadrul Grupei a 5-a se vor desfășura conform orarului anunțat anterior. Pe 24 martie însă, Ministerul de Interne al Serbiei a decis să nu mai permită desfășurarea partidelor Kosovo−Norvegia, respectiv Kosovo−Slovacia, citând "motive de securitate". Federația Europeană de Handbal (EHF) a solicitat și a primit confirmarea de la Federația Sârbă de Handbal că turneul de la Belgrad nu mai poate continua. În consecință, EHF a luat "dificila decizie" de anulare a celor două partide rămase.

Datele privind reprogramarea meciurilor din Grupa a 5-a de calificare ar fi trebuit fi făcute publice, la o dată ulterioară, pe pagina oficială a EHF, eurohandball.com. Totuși EHF a decis că meciurile nu se vor mai juca și Norvegia va fi singura echipă din grupă calificată la turneul final.

Pe 4 iunie, Curtea de Handbal a EHF a publicat hotărârea sa de a amenda Federația Sârbă de Handbal cu 15.000 de euro și de a interzice Serbiei să organizeze timp de doi ani orice competiție aflată sub egida EHF.

Referințe

2017 în handbal
2018 în handbal

Campionatul Mondial de Handbal Feminin pentru Tineret din 2018 - Barajele de calificare


Stateira a II-a (în ; d. 323 î.Hr.), cunoscută posibil, de asemenea, sub numele de Barsine, a fost fiica Stateirei I-a și a regelui Darius al III-lea al Persiei. După înfrângerea tatălui ei în Bătălia de la Issos, Stateira și surorile ei au devenit prizonierele lui Alexandru cel Mare. Au fost bine tratate, iar ea a devenit cea de-a doua soție a lui Alexandru după nunta de la Susa din anul 324 î.Hr. În aceeași ceremonie Alexandru s-a căsătorit, de asemenea, cu verișoara Stateirei, Parysatis, fiica regelui , predecesorul lui Darius. După moartea lui Alexandru în 323 î.Hr., Stateira a fost ucisă de Roxana, prima soție a acestuia.

Nume
Cercetătorii istorici s-au contrazis cu privire la numele ei. În lista lui de căsătorii care au avut loc la Susa, Arrian (c. 86 -  după 146), o numește "Barsine". Ea este frecvent confundată cu o altă Barsine, care a fost, de asemenea, ținută captivă de către Alexandru aproximativ în aceeași perioadă. Istoricul William Woodthorpe Tarn afirmă că numele ei oficial a fost "Barsine", dar că ar fi fost numită în mod popular "Stateira". Tarn citează și alte cazuri de confuzie, menționând că până la sfârșitul secolului al III-lea î.Hr., legendele au confundat-o adesea pe Roxana cu Stateira, ca fiind fiica lui Darius.

Primii ani
Stateira a fost fiica cea mare a regelui Darius al III-lea al Persiei și a soției lui, numită, de asemenea, Stateira. Ambii ei părinți au fost adesea descriși ca fiind frumoși sau chipeși, ceea ce l-a determinat pe Tarn să presupună că Stateira "era suficient de atrăgătoare, în orice caz pentru o prințesă, pentru a fi considerată... frumoasă". Data nașterii ei este necunoscută; prin 333 î.Hr. ea avea vârsta potrivită pentru căsătorie. După ce Alexandru cel Mare a invadat Persia, Stateira și familia ei au însoțit armata lui Darius. În noiembrie 333 armata lui Alexandru i-a înfrânt pe perși în Bătălia de la Issos. Darius a fugit și armata macedoneană i-a capturat curând familia. Deși multe femei persane capturate au fost tratate cu brutalitate, Stateira, mama ei, sora ei, Drypetis, fratele ei mai mic și bunica lor paternă, Sisygambis, au fost bine tratate, din ordinul lui Alexandru, și li s-a permis să-și păstreze statutul lor social.

Căsătoria cu Alexandru cel Mare
În următorii doi ani, Stateira și familia ei au urmat armata lui Alexandru. Mama ei a murit la un moment dat între 333 și 331 î.Hr., lăsând-o pe Sisygambis ca tutore a copiilor. Deși Darius a încercat de mai multe ori să-și răscumpere familia, Alexandru a refuzat să-i returneze femeile. Darius i-a propus apoi lui Alexandru să se căsătorească cu Stateira și a fost de acord să renunțe la pretențiile lui cu privire la o parte din terenurile pe care Alexandru le cucerise deja, dorind să obțină încetarea războiului. Alexandru a refuzat oferta, amintindu-i lui Darius că el stăpânea deja atât pământul, cât și pe Stateira, și că, dacă ar vrea să se căsătorească cu ea, nu i-ar trebui permisiunea lui Darius.

În 330 î.Hr. Alexandru a părăsit-o pe Stateira și pe familia ei la Susa, recomandându-i să învețe limba macedoneană veche. Istoricul Elizabeth Donnelly Carney speculează că Alexandru a decis deja să se căsătorească cu Stateira și că dorea să o pregătească pentru a-i deveni soție. Stateira a devenit soția lui Alexandru în 324 î.Hr., la aproape zece ani după capturarea ei, într-o ceremonie cunoscută sub numele de "Nunțile de la Susa", care a durat cinci zile. Nouăzeci de alte femei aristocrate persane s-au căsătorit tot atunci cu soldații macedoneni care îi erau loiali lui Alexandru; una dintre acestea a fost Drypetis, care s-a căsătorit cu prietenul lui Alexandru, Hephaestion. În aceeași ceremonie, Alexandru s-a căsătorit și cu Parysatis, fiica fostului rege persan Artaxerxes al III-lea. Era o practică destul de comună în acea vreme căsătoria conducătorilor cuceritori cu văduva sau fiica regelui detronat. Prin căsătoria sa cu ambele femei, Alexandru a consolidat legăturile lui cu ambele ramuri ale familiei regale a Imperiului Ahemenid.

Alexandru cel Mare a murit în anul următor, 323 î.Hr. După moartea lui, prima sa soție, Roxana, a complotat împreună cu diadohul  pentru uciderea Stateirei. Roxana a dorit să întărească poziția ei și a fiului ei, Alexandru al IV-lea, debarasându-se de o rivală care ar fi putut pretinde - sau a pretins a fi - însărcinată. Potrivit relatării lui Plutarh, sora Stateirei, Drypetis, a fost ucisă în același timp; Carney consideră că Plutarh a făcut o confuzie și că Parysatis a murit de fapt odată cu Stateira.

Reprezentări

Stateira ar putea fi reprezentată într-o frescă descoperită în cursul săpăturilor de la Pompeii. Fresca înfățișează un războinic nud cu o mantie macedoneană purpurie, considerat a fi probabil Alexandru. În stânga lui se află o femeie purtând o coroană și ținând un sceptru. Oamenii de știință nu s-au pus de acord dacă această femeie este Roxana sau Stateira.

În filmul Alexander (2004) al lui Oliver Stone, Stateira este interpretată de actrița franceză Annelise Hesme.

Note

Bibliografie

  originally published 1948 by Cambridge University Press

Legături externe
 Pothos.org - Stateira, mama si fiica
 Livius.org - Barsine/Statira

Decese în 323 î.Hr.
Alexandru cel Mare
Perși

Stateira a II-a


An Masdevallia navicularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay ngan Galfrid Clement Keyworth Dunsterville. An Masdevallia navicularis in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia navicularis


Pancar, İzmir'in Torbalı ilçesine bağlı bir mahalledir. Eski adı Kayas olan semtin daha sonra yöredeki bir pancar çiftliğinden dolayı Pancar ismini aldığı bilinmektedir. 2000 yılındaki nüfusu 4.500 kişiydi. 17 Mart 1967'de belediye statüsü alarak beldeye dönüşen Pancar, 22 Mart 2008'de yürürlüğe giren 5747 sayılı kanunla mahalle hâline geldi.

Cumhuriyet dönemi öncesinde bir Rum köyü olan Pancar, Yunan işgali sırasında 1922 Eylül'ünde geri çekilen Yunan kuvvetleri tarafından tamamen yakılmıştır.

Bölgenin geçim kaynağı öncelerde çiftçilikti fakat günümüzde Torbalı'nın sanayileşmesiyle birlikte, Pancar'da da halkın çoğunluğu sanayi kuruluşlarında çalışarak geçimini sağlamaktadır.

Semtte tarihî bir tren istasyonu vardır ve günümüzde İZBAN istasyonu olarak da hizmet vermektedir.

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Torbalı'nın mahalleleri
Bilgi kutusu bulunmayan yerleşim yerleri

Pancar, Torbalı


Victor Muffat-Jeandet () este un schior francez ce participă la Cupa Mondială de Schi Alpin.

Născut la Aix-les-Bains, Savoie, Muffat-Jeandet și-a făcut debutul la Cupa Mondială în 2009 la Kranjska Gora, Slovenia. A reușit să se claseze pe podium pentru prima dată în 2015 când a terminat pe locul al doilea la combinata alpină la Wengen, Elveția.

La  Campionatul Mondial, Muffat-Jeandet a terminat pe 26 în  slalom în 2013 și al 7-lea în  slalom uriaș în 2015.

Rezultate Cupa Mondială

Clasări pe sezoane

Podiumuri în curse
 4 podiumuri – (3 Slalom Uriaș, 1 Combinată)

Rezultate Campionate Mondiale

Note

Legături externe

Schiori francezi
Schi alpin
Francezi în viață
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Victor Muffat-Jeandet


Bez şu manalara gelebilir:

 Bebek bezi
 Kumaş
 Salgı bezi
 Dış salgı bezleri
 İç salgı bezleri
 Bez (biyoloji)

Bez


Les Versets pour les vêpres d'un confesseur non pontife sont un recueil de cinq pièces pour orgue composé par Déodat de Séverac en 1912.

Composition
Déodat de Séverac compose ses Versets pour les vêpres d'un confesseur non pontife pour grand orgue à trois claviers en 1912. La partition, éditée par la Librairie de l'Art catholique en 1914, est dédiée à Félix Raugel, maître de chapelle à Saint-Eustache.

L'ambition de Séverac est de commenter à l'orgue les offices de l'Édition Vaticane, en donnant .

Présentation
L'œuvre, inspirée des thèmes liturgiques correspondants, est en cinq mouvements :

 «  » —  à  ;
 «  » —  à  ;
 «  » —  à quatre temps (noté ) ;
 «  » —  à quatre temps (noté ) ;
 «  » —  à .

Pour Pierre Guillot, chaque pièce . L'organiste et musicologue loue dans la partition les  qui la caractérisent.

Guillot souligne aussi la registration de l'œuvre, , et constate que . Quant au troisième verset, Fidelis servus et prudens, il .

Pour François Sabatier, ces Versets .

Discographie

 Déodat de Séverac, L'Œuvre pour orgue (intégrale des œuvres pour orgue), Pierre Guillot (orgues Cavaillé-Coll de l'Église Saint-François-de-Sales de Lyon, 1979) CD Erato / distribution Warner Music (2009)
 Déodat de Séverac, La lyre de l'âme (l'œuvre pour orgue et motets pour chœur et orgue), Olivier Vernet (orgue), Maîtrise de garçons de Colmar, Arlette Steyer (dir.), CD Ligia 0104244-12 / distribution Harmonia Mundi (2011-2012)

Bibliographie

Ouvrages généraux

 .

Monographies

 .
 .

Notes discographiques

Références

Liens externes

Œuvre de Déodat de Séverac
Œuvre pour orgue


චම්පකේස්වර ශිව දේවාලය පිහිටියේ ඉන්දියාවේ ඔඩිෂාවේ භුබනේස්වර් පැරණි නගර කලාපයේ අම්බිකා සාහි නම් ස්ථානයේ ය. මෙය බින්දුසාගර වෙත දිවෙන කෝතීර්ථේස්වර වීථියේ දකුණුපස පරසුරාමේස්වර දේවාලයට මීටර 157ක් දුරින් පිහිටා ඇත.මෙය ලැටරයිට් දේවාලයකි. ප්‍රදේශයේ ජනයා විශ්වාස කරන්නේ මෙහි ගර්භගෘහයේ ඇති ශිව ලිංගය පාතාලඵුටයක් බවත්, එම පරිශ්‍රය නාගයන්ගේ(චම්පා නාග) විමානයක් බවත් ය. මේ නිසා මෙහි දේවතාවා ද චම්පකේස්වර ලෙස නම්කොට ඇත. එසේම ප්‍රදේශයේ ජනයා විශ්වාස කරන්නේ සර්පයන් සඳහා ගුහාවක් බඳු මෙම පරිශ්‍රයේ සිටින සර්පයන් කිසිවකුටත් කරදර නොකරන බවයි.

දේවාලය
මෙම දේවාලයේ ඉතිහාසය ක්‍රි.ව. 13වන සියවස තෙක් දිවෙයි. අතීතයේ මෙන්ම වර්තමානයේ ද මෙයට විශේෂ වැදගත්කමක් හිමිව ඇත. ගංග යුගයේ දී මෙය වැදගත් සිද්ධස්ථානයක් විය. ශිවරාත්‍රී, ජාලසායී, රුද්‍රාභිෂේක, සංක්‍රාන්ති වැනි උත්සව මෙහි සමරනු ලබේ. නූල් උත්සව, උපන්දින සහ විවාහ චාරිත්‍ර ද මෙහි සිදුකරනු දැකගත හැකි ය. ලැටරයිට් ප්‍රාකාරයක් ඇතුළත පිහිටි මෙම දේවාලය වටා උතුරු දෙසින් නිවාස ගොඩනැගිලි ඇති අතර, දකුණු දෙසින් එය විස්වනාථ දේවාලයෙන් මායිම් වේ. නැගෙනහිරින් කෝතීර්ථේස්වර ජලාශයෙන් මායිම් වන මෙහි උතුරු සහ බටහිර පැතිවලින් මාර්ගයක් දැකගත හැක.

ගෘහනිර්මාණ ලක්ෂණ
මෙම දේවාලය සතුව දිගින් මීටර 11.05ක් සහ පළලින් මීටර 6.00ක් වන විමානයක් සහ ජාගමෝහනයක් ඇත. දේවාලය පංචරථ ආකාරයෙන් යුතු ය. විමාන, ජගමෝහන සහ අන්තරාල යන අංග පිළිවෙලින් වර්ග අඩි 4.50ක්, වර්ග අඩි 6.00ක් සහ වර්ග අඩි 0.55 ලෙස වේ. විමාන රේඛා සම්ප්‍රදායයෙන් යුත් අතර, ජාග මෝහනය අපීඪ දියුල් ආකාරයක් ගනියි. පංචාංගබාද දේවාලයක් වන මෙහි පභාග, තල ජංඝ, බන්ධනා, උපර ජංඝ සහ බරන්ද යන අංගවල මිනුම් පිළිවෙලින් මීටර 0.75, මීටර 0.75, මීටර 0.17, මීටර 0.72, සහ මීටර 0.82 ලෙස වේ. ගර්භගෘහය පොළොව මට්ටමින් මීටර 0.90ක් පහළින් පිහිටා ඇත. පභාගයේ බොරදම් පහක් ඇති අතර, ඒවා ඛුර, කුම්භ, පට, කනි සහ බසන්ත ලෙස වේ. බරන්ද කොටසේ ද බොරදම් පහක් දැකගත හැක. ජගමෝහන කොටසේ පභාග නම් අංගය  මීටර 0.70ක් උසැති අතර එහි බොරදම් හතරක් වේ. පභාගයට ඉහළින් පිහිටි සම්පූර්ණ ව්‍යූහයම නූතන ප්‍රතිසංස්කරණයකි. බරන්ද බොරදම්වලට ඉහළින් පිහිටි ප්‍රධාන දේවාලයේ ගන්දි කොටස මීටර 5.81ක ප්‍රමාණයෙන් යුක්ත ය. මස්තකය මීටර 2.00ක උසින් යුත් අතර, එහි බේකි, ආම්ලක, ඛාපූරි සහ කලස යන අංග දක්නට ලැබේ. දේවාල පරිශ්‍රය වටා ලැටරයිට් පාෂාණයෙන් තැනූ ප්‍රාකාරයක් ඇති අතර, එහි උතුරු පෙදෙසේ පිවිසුම් දොරටුවක් ඇත. මෙම අංගණය දිගින් මීටර 30.50ක් ද, පළලින් මීටර 15.80ක් සහ උසින් මීටර 1.35ක් ද වේ.

රාහ නිකේතන
බටහිර, උතුරු සහ දකුණු පැතිවල පිහිටි රාහ නිකේතන පෙනුමින් සමාන අතර ඒවා උසින් මීටර 0.85ක්, පළලින් මීටර 0.47ක් සහ ගැඹුරින් මීටර 0.34ක් වේ. මෙම සියලු නිකේතන හිස් ය.

මෝස්තර අංග
මෙහි උළුවහු කණු පසුකාලීනව එක් කරන ලද ඒවා වන අතර, ඒවා චාම් ය. මෙහි නවග්‍රහ ස්තරයක් දක්නට නොමැත. පභාගය කිසිදු ප්‍රතිමා අංගයකින් තොර ය. ජංඝ කොටස තනි බොරදම් බන්ධනාවකින් වෙන් වේ. ජංඝ කොටස ද සරල නෙරි කුළුණු මෝස්තරවලින් අලංකාර කොට ඇත. බරන්ද කොටස ද චාම් ය. රාහ පාග කොටසෙහි ඇති ගන්දි අංගයේ පාදමේ ලඝු රේඛා දෙවොල් තුනක් ඇති අතර, ඉන් මධ්‍යයේ ඇති එක අනෙක් දෙකට වඩා උසින් වැඩි ය. ලඝු රේඛා දියුල් සහ කණික පාගයෙහි භූමි ආම්ල යන අංග හැරුණු විට, ගන්දි කොටස ද චාම් ය. ගන්දි කොටසේ රාහ පාගයෙහි සිව් දිශාවෙහි උද්‍යෝත සිංහ රූ දැකගත හැක.

විශේෂ ලක්ෂණ
මෙම පරිශ්‍රයේ බටහිර අන්තයේ වූ දේවාල නටබුන්වලින් පෙනීයන්නේ ලැටරයිට් දේවාලය මුලින් පංචායතන පරිශ්‍රයට අයත් වූ බවයි. මේ අසල්වැසි කුඩා දේවාලයක සිටගත් අත් සතරකින් යුත් කාර්තිකේයගේ කැඩීගිය ප්‍රතිමාවක් ඇත. එහි පහළ වම් අත බිඳීගොස් ඇති අතර, වම් අත කුකුළකු මත තබාගෙන සිටියි. මෙම කුකුළාව ඔසවාගෙන සිටින්නේ කුඩා ස්ත්‍රියකි. දේවාලයට ඉදිරියෙන් වර්ග මීටර 1.30ක වර්ග ප්‍රමාණයක් පැතිරි මීටර 5.25ක් ගැඹුරු පුරාතන ළිඳක් ද ඇත.

මේවාත් බලන්න
 ඉන්දියාවේ හින්දු දේවාල ලැයිස්තුව
 කෝතීර්ථ ජලාශය

ආශ්‍රේයයන්

ඔඩිෂාවේ ශිව දේවාල
භුබනේස්වර්හි හින්දු දේවාල
13වන සියවසේ හින්දු දේවාල

චම්පකේස්වර ශිව දේවාලය


An Schismatoglottis ecaudata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alistair Hay. An Schismatoglottis ecaudata in nahilalakip ha genus nga Schismatoglottis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schismatoglottis

Schismatoglottis ecaudata


La Medalla de oro del CNRS es la más alta distinción científica francesa. Es un galardón discernido por el Centre national de la recherche scientifique (CNRS) todos los años desde su creación en 1954. Recompensa a . El CNRS discierne igualmente numerosas medallas de plata y de bronce cada año.

Laureados

Referencias

Véase también
 Medalla de plata del CNRS
 Medalla de bronce del CNRS
 Medalla de la innovación del CNRS

Enlaces externos
 Lista de medallas de oro del CNRS, en el sitio oficial del CNRS

Medalla de oro del CNRS


In jazz, comping (an abbreviation of accompaniment; or possibly from the verb, to "complement") is the chords, rhythms, and countermelodies that keyboard players (piano or organ), guitar players, or drummers use to support a musician's improvised solo or melody lines. It is also the action of accompanying, and the left-hand part of a solo pianist.

Types
In a standard jazz combo, the pianist or guitarist typically comps during the horn and double bass solos by improvising chords and countermelodies.

The chordal accompaniment used in jazz is different from the chordal accompaniment style used in many types of popular music, such as rock and folk.
In a rock or folk band, a guitarist or piano player will accompany by playing primarily root-position triads consisting of the notes of the chord known as the root, 3rd, and 5th. In the key of C, the G chord would include the notes G, B, and D (the root, 3rd, and 5th of the chord). In a hard rock or heavy metal music band, a guitarist often comps by playing power chords (root, fifth and octave, or for fast chord changes, just root and fifth).
 In a jazz band a guitarist or pianist will comp by playing a variety of chords that include the notes of the chord known as the 3rd, 7th, 9th, and 13th (jazz chord players often omit the root, because the bassist usually plays the root. The fifth of the chord is also omitted, except when the fifth is flattened or sharpened). In the key of C, the G7 chord in a jazz context might be performed by playing the notes B, E, F, and A (the 3rd, 13th, flat 7th, and 9th notes of the chord). As well, jazz compers may use altered chords that contain flattened or sharpened 5ths, sharp 11ths, flat or sharpened 9ths, and flat 13ths for some songs or soloists. For example, an altered G7 chord might be played with a basic voicing, often the 3rd (B) and 7th (F), along with some of the following notes A, A, C, and E (9, 9, 11, 13), subject to the taste and style of the performer and/or the bandleader.

In combos with a guitar player, the guitar player usually comps for soloists.  If there are both a pianist and a guitarist, as sometimes occurs in organ trios or big bands, they may either alternate comping or comp at the same time.  Having two chordal instruments comp at the same time is difficult to do well. The two compers may make different, clashing interpretations of the same chord (e.g., the pianist may add a flat 13th, while the guitarist plays a natural 13th), or the texture may become overly cluttered. One solution is for the two comping instrumentalists to play sparsely.

Chords
Comping is almost always improvised by the comping musicians based on a chord chart, lead sheet (which contains the chords written above the melody), sheet music, or, in country music, the Nashville Number System. The exception is well-known progressions (e.g., 12 bar blues) and jazz standards such as "I Got Rhythm", known colloquially as "rhythm changes". For well-known progressions, the bandleader may simply say "solos on blues changes" or "solos on rhythm changes", and the comping musicians are expected to be familiar with these chord progressions. Top soloists playing with the most advanced comping musicians may simply call out the name of jazz standards, and the sidemen will be expected to know the chord progression. For example, the soloist may request "Autumn Leaves" without providing the compers with a chord chart or sheet music. The compers at the highest professional level would be expected to know this tune.

Since there are many variant versions of these chord progressions, the comping musicians will have to come to an unspoken consensus on which chords to use. For example, there are many different turnarounds used for the last two bars of a 12 bar blues; however, if the bandleader, playing Hammond organ, plays I/VI7/ii7/V7 for the turnaround, most skilled compers will hear these chords by ear and then replicate them in subsequent choruses (each full playing of the 12-bar progression is colloquially called a "chorus").

Drums
During swing-feel songs, drummers will usually comp with one hand on the snare drum while playing time on the cymbals, typically on the ride cymbal (see drum kit). More skilled drummers often comp with even all three limbs excluding their right-hand ride pattern (snare drum, bass drum, hi-hats). They will most likely develop the simple jazz drum pattern and add a few "bomb" bass drum notes for extra effect.

Horns
In small jazz ensembles ("combos") with more unusual instrumentation, horn players (e.g., saxophone, trumpet, etc.) can comp by playing the melody line in the background, or by playing a sequence of notes called "guide tones" which outline the harmonic framework. Guide tones are usually the 3rd, 7th, or 9th notes of a given chord. Guide tone lines are constructed by descending (or ascending) through the guide tones of the chart, normally by semitone or tone. For instance, in a duo for saxophone and bass, the saxophonist might comp during the bass solo by playing guide tones.

For example, during the standard jazz chord progression ii7/V7/I/VI7 (in the key of C Major, this would be Dm7/G7/C/A7), a horn player might play the guide tones, in whole notes, C (minor 7th of d minor), B (third of G7), A (sixth of C; sixths are added to major chords in jazz even when not specified) and G (minor 7th of A7). This is only one possible guide tone sequence. A second guide tone sequence (in whole notes) might be F (minor third of d minor), E (sixth of G7), D (ninth of C Major; as with sixths, ninths are often added to chord voicings even when not indicated), C# (major third of A7).

Drum solo
During a drum solo, the entire band may tacet (called "laying out" in jazz slang). Alternatively, the pianist (and possibly the bassist and/or guitarist or organist) sometimes comps, often using a predictable pattern of rhythmically played chords called "hits". A well-known example is the second half of "Take Five", with Dave Brubeck's piano vamp comping for Joe Morello's drum solo. During piano solos, pianists often comp for themselves, playing melodic lines and solos with the right hand while comping with the left hand.

Roles
While any jazz instrument can be used for comping, the chordal rhythm section instruments (piano, organ, and guitar) have developed the largest collection of pedagogical materials about comping. Since a jazz soloist has such wide-ranging harmonic, melodic, and rhythmic possibilities, chordal instrumentalists must have a similarly wide range of tools at their disposal to support the soloist properly.

Comping musicians must know many different types of chord voicings so that they can match the mood the soloist is trying to create. To support some soloists, a comper needs to use very simple voicings (such as the 3rd and 7th of a chord). However, for other soloists who play in a very dense, complicated style, compers may need to use chords with many additional extensions, such as 9ths, 13ths, and altered voicings; they may also re-harmonize chord progressions depending on the soloist, thus creating a feedback of idea exchange between the soloist and the comper. For the most sophisticated soloists, a comper may need to be able to respond in real time to newly improvised implied chord changes.

Compers must have an understanding of rhythm that allows them to respond to the rhythms and beat patterns the soloist plays, such as Latin or Afro-Cuban rhythms. As well, they must have a melodic sense based on a knowledge of a huge repertoire of different scales and scalar patterns, to be able to improvise countermelodies to supplement the soloist's melodies and fill in empty spaces.

By comping, pianists, organists, and guitarists provide the "glue" that holds the rhythm section together. They take the soloist's improvised solos and melodies and add harmonies (as a bass player does) and rhythms (as a drummer does). By doing this, the comper helps ensure that the band is always at the same energy level as the soloist. Wynton Kelly and Herbie Hancock are examples of pianists who are responsive when comping. Oscar Peterson usually comped busily, while Count Basie comped sparsely. There is no single appropriate way to comp for a soloist.

Adapting to soloist
A comper adapts his or her style to that of the soloist. In a jazz band with multiple soloists, this may require different styles for different soloists. For example, the saxophone player in a band may imply many extensions and altered chords in his soloing (e.g., b9, b13, etc.). For this soloist, a comper may decide to play altered dominants and dense harmonies. The next soloist, a jazz guitarist, may play sparse, delicate melody lines, with much space. For this soloist, the comper may use open voicings, omit passing chords, and try to play mainly in the space left by the soloist. If a soloist starts implying a certain style or feel in his solo, whether this is Afro-Cuban music or hard-driving swing, the entire rhythm section may shift to this style to support him.

In a tune, if a soloist starts playing in a jazz-rock fusion style, the comping musicians may adapt and shift into a rock-influenced groove. A guitarist who is comping may turn on an overdrive pedal to add rock music-style "growl" to his tone. A guitarist may also use other effects units, such as a chorus effect. A keyboardist playing Fender Rhodes electric piano or Hammond organ may turn up his preamplifier to produce a natural tube overdrive tone for his sound. A drummer may shift to a rock style of drumming.

Soloing
In all but the largest big bands, the comping sidemen in a jazz show are often called upon by the bandleader to improvise a solo. Here, the comper takes centre stage and performs an improvised melody line. For 1920s Dixieland and some Swing era jazz, the comper may embellish the melody line and improvise by ear during his solo. For Bebop-style groups, the comper playing a solo will often base his improvisations on the chord progression of the song. Bebop tunes often have one, two or even three chord changes per bar and some tunes change keys every few bars; as such, it is hard to solo "by ear" on a Bebop song.

See also

 Chord chart
 Organ trios, a type of ensemble which poses particular comping challenges, since there are usually two chordal instruments which have to share the accompanying tasks (e.g., Hammond organ and guitar)
 Basso continuo, a similar type of accompaniment in Western classical music

Further reading

 Green, Andrew (2005). Jazz Guitar Comping. .

References

Accompaniment
Jazz terminology
Rhythm section
Guitar performance techniques
Popular music

Comping (jazz)


Nullermænd er betegnelsen for små totter af fortrinsvis støv, hår, døde hudceller, spindelvæv og tøjfnuller.

Nullermænd opstår når nedfaldne støvpartikler finder et fælles samlingspunkt, det kunne f.eks være et stykke tråd eller en brødkrumme. Nullermænd holdes dels sammen af sammenfiltring og dels af statisk elektricitet. Dette sker som regel under møbler eller i hjørner, der sjældent får besøg af støvsugere og andre rengøringsredskaber.

Nullermænd i litteratur og film
Nullermænd bliver ofte besjælet af filmskabere og forfattere, heriblandt Hayao Miyazaki og Jørn Birkeholm.
 I Hayao Miyazakis anerkendte anime film - "Min nabo Totoro" og "Chihiro og heksene", bliver nullermænd portrætteret som en form for husånder, originalt kaldet "Susuwatari". De bliver vist og beskrevet som sorte og pjuskede væsner, på størrelse med en hasselnød(med skal), med to store øjne og et par lange tynde ben og arme. De udstøder pivende lyde når de er spændte eller glade over en hændelse, og bliver til støv hvis de bliver mast. "Susuwatari" bliver i begge film potræteret som loyale og flittige flok-ånder, som hjælper de mennesker og husstande de har tiltro til.
 I Jørn Birkeholms børnebog "Historien om de små nullermænd", følger man Ole og hans familie, en dag da Oles sengetøj skal luftes finder han en koloni af nullermænd, som viser sig at have deres helt eget liv. Bogen blev udgivet første gang i 1967 og er siden da genudgivet 5 gange.
 I Nickelodeons børne tv-serie 'Rollinger' (originalt kaldet Rugrats) bliver nullermænd portrætteret som et element i hovedpersonerne Tommy og Chuckies fantasi. Her ses det hvordan de forestiller sig at nullermændene er monstre med lange lodne ører, der tager fat i børns ankler og trækker dem ned i undergrunden. Denne forestilling kunne tænkes at komme fra den engelske betegnelse af nullermænd - nemlig "dust bunnies", som betyder "støv kaniner" - og kaniner bor som bekendt i huller i jorden.

Referencer

Kultur
Dagligliv

Nullermænd


NGC 347 este o galaxie spirală situată în constelația Balena. A fost descoperită în 27 septembrie 1864 de către Albert Marth.

Note

Vezi și

 NGC 346
 NGC 348

Legături externe

 NGC 347 pe WikiSky
 NGC 347 pe spider.seds.org

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1864
Obiecte astronomice descoperite de Albert Marth

NGC 347


Det Lille Kørekort er en 20 minutter lang børneudsendelse, der er opdelt i 5 afsnit af 5 minutters varighed. Filmen handler om hvordan man gebærder sig i trafikken og blev vist på DR i 2003, og er lavet af Rådet for Sikker Trafik.

Filmen handler om politimesteren Bruno og hans elev Niller som spilles af Hella Joof og Peter Frödin, Nillers største ønsker er at blive en rigtig politibetjent, men det kan kun lade sig gøre ved at der bl.a. skal tages fem prøver som består i at der skal tjekkes cykler, cykles over kryds, og køres på cykelbane. Når disse prøver er bestået kan han få det lille kørekort, som det kræves for at blive en rigtig politibetjent.

Afsnit
Introduktion (Her præsenter Bruno og Niller sig)
Cykeltjek - Bruno og Niller tjekker cykler
Cykelsignaler - Bruno og Niller i krydset
Cykelbane - Bruno og Niller på cykelbanen
Cykelopførsel - Bruno og Niller viser stil

Referencer

Danske film fra 2003

Det Lille Kørekort


Albatros er en stengrund, der ligger 1,5 sømil vest for Sjællands Odde. Den mindste dybde er på 3,2 m.

Grunden er opkaldt efter den tysk kanonbåd, Albatros, der grundstødte på dette sted i 1882. Der hersker tvivl om, hvad et tysk krigsskib havde at gøre i dansk territorialfarvand på den tid, men det menes, at fartøjet blev brugt til opmåling med henblik på at vurdere behovet for en udgravning af Kielerkanalen: Hvis de danske farvande var tilstrækkeligt farbare, var der måske ikke behov for investeringen i at etablere en alternativ rute mellem Østersøen og Nordsøen.

Referencer

Rev i Danmark

Albatros (stengrund)


În familie (titlu original în franceză: En famille) este un roman de Hector Malot, publicat în 1893.

Prezentare
În familie, al cărui titlu face ecou la Fără familie/Singur pe lume, publicată în 1878, este cea de-a cincizecea lucrare a lui Malot, operă care denunță condițiile de muncă, în special cele ale copiilor.

Hector Malot a militat, de asemenea, pentru dreptul la divorț, reforma legii privind spitalele de psihiatrie, sau chiar drepturile copiilor naturali.

În linia poveștilor despre copii în căutarea originilor lor, acest roman "popular" se concentrează de asemenea pe problema socială care preocupa pe mulți scriitori din epocă.

Teme
Acest roman povestește destinul unei tinere orfane de aproximativ 12 ani, Perrine (care este, de asemenea, primul nume al nepoatei lui Malot). Pe de altă parte, cartea prezintă viața și evoluția unui mare complex industrial de la sfârșitul -lea: uzinele Saint Frères din valea Nievrei, la Flixecourt în Somme (80).

Premii și distincții
 În familie a fost încoronat de către Academia franceză (premiul Montijon).

Referințe

Bibliografie

Legături externe
 În familie,  de Hector Malot, în versiune audio
 În familie (ebook).

Romane pentru copii
Romane din 1893
Romane de Hector Malot

În familie


Brereton and Ravenhill es una parroquia civil del distrito de Cannock Chase, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Brereton and Ravenhill tiene una superficie de 5,28 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Brereton and Ravenhill tenía 6524 habitantes (48,61% varones, 51,39% mujeres) y una densidad de población de 1235,61 hab/km². El 21,57% eran menores de 16 años, el 71,78% tenían entre 16 y 74, y el 6,65% eran mayores de 74. La media de edad era de 38,41 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 25,72% estaban solteros, el 56,42% casados, y el 17,86% divorciados o viudos.

Según su grupo étnico, el 98,88% de los habitantes eran blancos, el 0,48% mestizos, el 0,52% asiáticos, el 0,05% negros, y el 0,08% chinos. La mayor parte (98,18%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,04% de la población, mientras que el 0,78% había nacido en cualquier otro lugar. El cristianismo era profesado por el 78,83%, el budismo por el 0,05%, el islam por el 0,38%, el sijismo por el 0,11%, y cualquier otra religión, salvo el hinduismo y el judaísmo, por el 0,09%. El 10,39% no eran religiosos y el 10,15% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 2598 hogares con residentes y 47 vacíos.

Referencias

Parroquias civiles de Staffordshire

Brereton and Ravenhill


An Lasiacis divaricata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Lasiacis divaricata in nahilalakip ha genus nga Lasiacis, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 L. d. austroamericana
 L. d. leptostachya

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lasiacis

Lasiacis divaricata


La gare de Quittebeuf est une gare ferroviaire, fermée, de la ligne d'Évreux-Embranchement à Quetteville, située sur le territoire de la commune de Quittebeuf, dans le département de l'Eure en région Normandie.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare de Quittebeuf était située au point kilométrique (PK) 123,097 de la ligne d'Évreux-Embranchement à Quetteville, entre la gare de Bacquepuis et la halte de Sainte-Colombe-la-Campagne.

Elle disposait de deux voies et de deux quais.

Histoire
La section d'Évreux à Glos-Monfort a été déclarée d'intérêt public le , et a été mise en service en deux étapes : le  entre Évreux et Le Neubourg, comprenant la gare de Quittebeuf, et le  jusqu'à Glos-Montfort. La ligne est fermée aux voyageurs le  et le trafic marchandises est supprimé entre Évreux et Le Neubourg le , ce qui entraîne la fermeture définitive de la gare. La section d'Évreux au Neubourg est déclassée le .

Patrimoine ferroviaire
Le bâtiment voyageurs d'origine est toujours présent, réaffecté, il comprend désormais des logements.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de gares en France
 Ligne d'Évreux-Embranchement à Quetteville

Liens externes
Le blog sur les gares SNCF : la gare de Quittebeuf

Gare mise en service en 1888
Gare fermée dans l'Eure

Gare de Quittebeuf


OTG may refer to:
 Octylthioglucoside, a detergent
 Off-the-grid, a lifestyle without access to public utilities
 On-The-Go, a USB communications standard for portable devices
 One-Two-GO Airlines (ICAO code), a defunct Thai air carrier
 Oven-Toast-Grill

OTG


Shinichi Fujita (født 10. april 1973) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Albirex Niigata og Ventforet Kofu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinichi Fujita


Júlían Jóhann Karl Jóhannsson (f. 25. janúar 1993) er íslenskur kraftlyftingamaður. Hann var kjörinn íþróttamaður ársins árið 2019.

Tilvísanir

Fólk fætt árið 1993
Íslenskir kraftlyftingamenn

Júlían Jóhann Karl Jóhannsson


Maria Zambrano (1904-1991) var en spansk filosof og den første kvindelige modtager af Miguel de Cervantesprisen.
Maria blev født d. 22 april 1904 i Vélez-Málaga, Spanien. Hun er datter af Blas José Zambrano García de Carabante og Araceli Alarcón Delgado.

Zambrano læste under José Ortego y Gasset og underviste i metafysik på Madrid Universitet og på Instituto Cervantes fra 1931 til 1936.

Personer fra Spanien
Filosoffer fra Spanien
Kvindelige filosoffer

María Zambrano


Marchantiales, red jetrenjarki u razredu jetrenjarnica (Marchantiopsida).

Postoji preko 440 vrsta u 14 porodica

Porodice
 Familia Aytoniaceae Cavers
 Familia Cleveaceae Cavers
 Familia Conocephalaceae Müll. Frib. ex Grolle
 Familia Corsiniaceae Engl.
 Familia Cyathodiaceae Stotler & Crand.-Stotl.
 Familia Dumortieraceae D.G. Long
 Familia Exormothecaceae Grolle
 Familia Marchantiaceae  Lindl.
 Familia Monocleaceae A.B. Frank
 Familia Monosoleniaceae Inoue
 Familia Oxymitraceae Müll. Frib. ex Grolle
 Familia Ricciaceae  Rchb.
 Familia Targioniaceae  Dumort.
 Familia Wiesnerellaceae  Inoue

Izvori

Jetrenjarnice

Marchantiales


تجمعات سكانية
 بانياس، مدينة في محافظة طرطوس، سوريا
 بانياس الحولة، مدينة في محافظة القنيطرة، سوريا

أنهار

 نهر بانياس الساحل، نهر في محافظة طرطوس، سوريا
 نهر بانياس (فرع بردى) أحد فروع نهر بردى في دمشق، سوريا
 نهر بانياس (رافد الأردن) أحد روافد نهر الأردن في شمال فلسطين

بانياس (توضيح)


Lithuanian orthography employs a Latin-script alphabet of 32 letters, two of which denote sounds not native to the Lithuanian language. Additionally, it uses five digraphs.

Alphabet
Today, the Lithuanian alphabet consists of 32 letters.  It features an unusual collation order in that "Y" occurs between I nosinė (Į) and J.

The distinctive Lithuanian letter Ė was used for the first time in Daniel Klein's Grammatica Litvanica, and has been firmly established in the Lithuanian language since then. However, linguist August Schleicher used Ë (with two points above it) instead of Ė for expressing the same. In the Grammatica Litvanica Klein also established the  letter W for marking the sound V, the use of which was later abolished in the Lithuanian language (it was replaced with letter V, notably by authors of the Varpas newspaper).  The usage of letter V instead of W especially increased since the early 20th century, likely considerably influenced by Lithuanian press and schools.

Due to the Polish influence, the Lithuanian alphabet included sz, cz and the Polish Ł for the sound [] and regular L (without a following i) for the sound []: łupa, lutas. During the Lithuanian National Revival in the 19th century the Polish Ł was abolished, while digraphs sz, cz (that are also common in the Polish orthography) were replaced with letters š and č from the Czech orthography because they formally were shorter. Nevertheless, another argument to abolish digraphs sz, cz was to distinguish the Lithuanian language from the Polish language. The new letters š and č were cautiously used in publications intended for more educated readers (e.g. Varpas, Tėvynės sargas, Ūkininkas), however digraphs sz, cz continued to be in use in publications intended for less educated readers as š and č caused tension in society; š and č have prevailed only since 1906.

The Lithuanians also adopted letter ž from the Czechs.

The letters ą and ę were taken from the Polish spelling for what at the time were nasal vowels. They were first used by Renaissance Lithuanian writers. Later the letters į and ų were introduced for the remaining nasal vowels, which have since denasalized. Letter ū is the latest addition by linguist Jonas Jablonskis.

Acute, grave, and macron/tilde accents can mark stress and vowel length.  However, these are generally not used, except in dictionaries and where needed for clarity.  In addition, Lithuanian orthography uses five digraphs (Ch Dz Dž Ie Uo); these function as sequences of two letters for collation purposes.  The "Ch" digraph represents a voiceless velar fricative, while the others are straightforward compositions of their component letters. The letters F and H, as well as the digraph CH, denote sounds only appearing in loanwords. Q (kū), w (vė dviguboji) and x (iks) are only used in foreign names. For foreign names, two spelling variants are used: original spelling (e. g. George Walker Bush as a title of an encyclopedic article or as a name of an author of a book, or George'as Walkeris Bushas in a sentence, conforming to the Lithuanian morphology) and phonetic spelling adapted to the Lithuanian phonology (e. g. Džordžas Volkeris Bušas). In Soviet times, phonetic spelling was the only standard way to write foreign names in Lithuanian (original spelling could be shown in parentheses if needed), but in post-Soviet times the original spelling came to be widely used. The Lithuanian Wikipedia uses original spelling in article titles, but phonetic spelling in article texts.

Sound–spelling correspondences

 is short only in loanwords.  are always short without accent and under accent in endings -a, -e, -es,  in comparative, in pronouns, and in loanwords; otherwise, they are usually long.

Consonants are always palatalized before ; before , palatalization is denoted by inserting an  between the consonant and the vowel.

Unicode
The majority of the Lithuanian alphabet is in the Unicode block C0 controls and basic Latin (non-accented symbols), and the rest of the Lithuanian alphabet (ą Ą č Č ę Ę ė Ė į Į š Š ų Ų ū Ū ž Ž) is in the Latin Extended-A.

See also
Lithuanian phonology

References

General sources

External links
Lithuanian spelling rules (2022, in Lithuanian)

Lithuanian punctuation rules (2020, in Lithuanian)

Lithuanian language
Indo-European Latin-script orthographies

Lithuanian orthography