අපරාධ නම් වන ප්‍රපංචය නෛතික හා සමාජ විද්‍යාත්මක දෘෂ්ටීන් ඔස්සේ හඳුනාගනිමින් අපරාධ වර්ග පිළිබඳවත් අපරාධ විෂයෙහි දඬුවම ක්‍රියාත්මකවන ආකාරයත් පැහැදිලි කිරීම සිදුවෙයි. "නීතියක් නැතිව අපරාධයක් නැත - Nullum Crimen Sine Lege"(Tappan 1960:23) යන කතිකාව තුළින් අපරාධයත් නීතියත් අතර පවත්නා අත්‍යන්ත සම්බන්ධය විද්‍යමාන වේ. එහෙත් මෙම නීතියත් අපරාධයත් යන ද්විත්වයම කි‍්‍රයාත්මක වන්නේ සමාජය කේනද්‍රකර ගනිමිනි. එහෙයින් අපරාධයත් නීතියත් එක ලෙසම සාමාජයේ කර්යාවලිය කෙරෙහි බලපෑම් කරයි. මෙවන් සංදර්භයක් තුළ අපරාධය යන්න නෛතික පදනමකින් මෙන්ම සමාජ විද්‍යාත්මක පදනමකින් ද හඳුනා ගැනීම කෙරෙහි අපරාධ පිළිබඳව හෙළන විද්‍යාත්මක දෘෂ්ටියේ නාභිගත වීමක් අවශ්‍ය වේ.  අපරාධය සමාජයෙහි යහපැවත්ම හා සංවර්ධනය කෙරෙහි අහිතකර ලෙස බලපෑම් කරන අතර සමාජමය වශයෙන් පුද්ගලයෙකුගේ පෞරුෂය, අනන්‍යතාවය  තත්වය හා සමාජ ගරුත්වය තීරණය වීම කෙරෙහි ද බලපෑම් කරයි.එහි දී අපරාධය යන්න සම්බන්ධයෙන් නෛතික ක්ෂේත‍්‍රය සුවිශේෂී කාර්ය භාරයක් ඉටුකරන හෙයින් ද එම නීතියත් අපරාධයත් සමාජයේ සහ පුද්ගලයාගේ පැවැත්ම කෙරෙහි බලපෑම් කරන බැවින් ද උක්ත ප‍්‍රපංචය නෛතික හා සමාජ විද්‍යාත්මක යන ද්විත්වාකාර දෘෂ්ටින්ගෙන් හඳුනාගැනීම වැදගත් වේ. එමෙන්ම අපරාධ වර්ග පිළිබඳවත් අපරාධ විෂයෙහි දඬුවම කි‍්‍රයාත්මකවන ආකාරය පිළිබඳවත් සාකච්ඡා කිරීම සිදුවෙයි.

අපරාධ මෙසේද හදින්වියහැක

මිනිසුන් විසින් සිදුකරනුලබන දඩුවම් ලබිය හැකි වරද වලටය

අපරාධය නෛතික  දෘෂ්ටියෙන්

	අපරාධය නීතිය සමග මෙන්ම සමාජය සමග ද දැඩි ලෙස සම්බන්ධ වන බැවින් ඒ පිළිබඳව නෛතික මෙන්ම සමාජ විද්‍යාත්මක දෘෂ්ටිය ද යොමු වී ඇත. මේ නිසා මෙම එකිනෙක විෂය ක්ෂේත‍්‍රයන්හි අපරාධය නිර්වචනය වී ඇති ආකාරය හඳුනා ගැනීම   වැදගත් වේ.
නීති ශාස්ත‍්‍රයට අනුව  අපරාධයක් යනු නීතියෙන් සුවිශේෂීව තහනමට ලක්කොට ඇති යම් කි‍්‍රයාවක් හෝ පැහැර හැරීමකි" (Encyclopedia of Amaricana p.49). මෙහි යෙදී ඇති තහනම යන්නෙහි පුළුල් අර්ථයක් ගැබ්ව ඇත. එනම් එහි දඬුවමක්ද අන්තර්ගත වේ. අපරාධයක් ලෙස නීතියෙන් අර්ථ ගැන්වෙන්නේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳව ටැෆ්ට් (Taft) දක්වන අදහස ද වැදගත්ය. එනම්  සමාජ සම්මත නීති කැඞීම පෙරළා සමාජයට අහිතකර ලෙස බලපාන බැවින් එම සමාජ විරෝධී චර්යාව අපරාධ ලෙස පවතින නීතිය විසින් සලකනු ලැබෙයි(Taft 1968 :84 උපුටා ගත්තේ කරුණාතිලක 1998:45නි).  මෙවන් අර්ථ කථන හමුවේ අපරාධයක් යනු හුදු අපරාධ නීතිය කඩ කිරීමක් විනා අන් කිසිවක් නොවන බව සදර්ලන්ඩ් දක්වයි. ඔහුට අනුව  යම් හැසිරීමක වරදකාරි බව, දුරාචාරය හෝ අශෝභනත්වය නොසලකා හුදු අපරාධ නීතිය කඩ කිරීම අපරාධයකි. යම් කි‍්‍රයාවක නොවැදගත්කම, වගකීම, මරණ සංඛ්‍යාව කුමක් වුවත් නීතියෙන් තහනම්කර නැත්නම් එය අපරාධයක් නොවේ (Suthrland and Cressy 1968:-18) යම් සාමජයකට අපරාධ නීතිය අවශ්‍ය වන්නේ එහි සිදුවන අපරාධ සම්බන්ධයෙන් කි‍්‍රයා කිරීමටය. එහි දී අපරාධ නිතිය මගින් යම් පුද්ගල කි‍්‍රයාවක් හෝ වරදක් අපරාධයක් ලෙස සැලකීමට නම් මූලික කරුණු හතක් සම්පූර්ණ විය යුතු බව ඔහු පෙන්වා දෙයි.
එනම්,

1. යම් හැසිරිමක් අපරාධයක් ලෙස ප‍්‍රකාශ කිරීමට පෙර යම් බාහිර ප‍්‍රතිඵලයක් හෝ හිංසාවක් නැතහොත් වරදක් සිදුවිය         යුතුය. එය මානසික තත්වයක් පමණක් නොව සමාජයීය වශයෙන්  වූවක් විය යුතුය,

2. එම  හිංසාව නීතිමය වශයෙන් තහනමට ලක්කර තිබිය යුතුය. එපමණක් නොව එය අනිවාර්යයෙන්ම දණ්ඩ නීතියෙන්ද තහනමකට ලක් වී තිබිය යුතුය. සමාජ විරෝධී චර්යාව (Antisocial Behaviour) අපරාධයක් වීමට නම් එය නීතියෙන් තහනම් කර තිබිය යුතුය,

3. සිතාමතා නැතහොත් ආධ්‍යාශයික හෝ අනවධාන (An intentional or reckless)  ලෙස හිංසාකාරී කි‍්‍රයාවක් සිදුවිය යුතුය,

4. සාවද්‍ය චේතනාවක් නැතහොත් අපරාධකාරී චේතනාවක් (Mensrea or criminal intent)  තිබිය යුතුය. අදාළ වැරදි කි‍්‍රයාව සම්බන්ධයෙන් දක්වා අති මානසික තත්වය පැමිණිල්ල විසින් ඔප්පු කළයුතුවීමත් විත්තිකරු විසින් තම මානසික තත්වය පිළිබඳව නිදහසට කරුණු සමහරක් ඉදිරිපත් කළහොත් පැමිිණිල්ල විසින් විසාධනය කළයුතු වීමත් යම්කිසි විත්තිකරුවෙකුගේ කි‍්‍රයාව සාපරාධී වන කරුණු ඔහු දැන සිටියේ ද යන්න පිළිබඳ සෑහෙන පමණ සැකයක් තිබේ නම් ඔහු නිදහස් කළයුතුය,

5. සාපරාධී චේතනාව හා කි‍්‍රයාව අතර සමගාමීත්වයක් තිබිය යුතුය. නැතහොත් සම්බන්ධයක් තබිය යුතුය,

6. නීතිමය වශයෙන් තහනම් කරන ලද හිංසාව සහ ස්වේච්ඡාවෙන් සිදුකරන ලද විෂමාචාරය අතර හේතුඵල සබදතාවක් තිබිය යුතුය,

7. මෙවැනි කි‍්‍රයා සඳහා නීතිමය වශයෙන් නියමිත දඬුවමක් තිබිය යුතුය. ස්වකීය චේතනාවෙන්ම නීතිය කඩ කිරීම සඳහා නීතියෙන් දඩුවම් දිය යුතුය (Sutherland and cessey 1968:12:14)

මෙම සාධක සත්‍ය වශයෙන්ම අපරාධයක් යනු කුමක්දැයි තේරුම් ගැනිමේදී නිතිය විසින් භාවිත කරනු ලබන මූලිකාංග ලෙස හැදින්විය හැකිය. සෙසු සියලූ කරුණු මෙන්ම දඬුවම ද අපරාධයක් සඳහා අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම තිබිය යුතු  අංගයක් ලෙස නීතිය පිළිගන්නා බවට ඉහත සඳහන් අවසන් කරුණෙන් ගම්‍ය වේ.

අපරාධය සමාජ විද්‍යාත්මක දෘෂ්ටියෙන්

නීතියට අනුව උක්ත පරිදි අරුත් ගැන්වෙන අපරාධය සමාජ විද්‍යාත්මක දෘෂ්ටියෙන් අප හඳුනා ගන්නේ අපගාමිත්වය වශයෙනි. ඉන් අර්ථවත් වන්නේ සාමජමය වශයෙන් පවත්නා අගයන් ධර්මතා බිඳ දමමින් සමාජ සම්මතයට පටහැනි චර්යාවන්හි නියුක්තවීමයි. මේ නිසා එවැනි චර්යාවල නියුතුවූවන් සාමාන්‍ය පුදගලයින්ගෙන් වෙන්කොට හඳුනා ගැනේ. එවන් පුද්ගලයින් සම්බන්ධයෙන් කි‍්‍රයාත්මක විය යුතු ආකාරය ද නීතිය මගින්ම පෙන්වා දි ඇත. ඔවුහු ස්ථිරවම නිර්දිශ්ට දඬුවමට යටත් විය යුතුය. යථාර්ථයේ දී සියලූම අපරාධකරුවන් නීතියට යටත් නොවුණ ද නෛතික පිළිගැනීම වන්නේ එසේ විය යුතු බවයි. එහෙත් සමාජ විද්‍යාත්මකව අපරාධ යන්න හඳුනා ගන්නේ මිනිසා සමාජයීය සත්වයෙකි යන පදනමේ පිහිටමින් වන අතර එම සමාජ සත්වයා සමාජ සම්මතය බිඳිමින් කි‍්‍රයාත්මක කරන චර්යාවක් වශයෙනි. ඔවුහු පවත්නා සමාජ සම්මතයෙන් අපගමනය වූවන් හෙවත් අපගාමීන් ලෙසින් සමාජ විද්‍යාවේ දී හඳුනා ගැනේ. එවන් අපගාමී චර්යාව (නෛතිකව නම් අපරාධකාරී චර්යාව) කෙරෙන් පුද්ගලයා මුදවාගෙන ඔහු යළිත් පවත්නා සාමාජයට අනුගත කරවා ගැනිම නීතියේ මෙන්ම සමස්ත සාමාජයේම වගකීමයි. මේ නිසා අපරාධයේ බරපතල භාවය අනුව ඒවා වර්ග කරමින් දඬුවම් පැමිණවීමට අපරාධ නීතිය හඳුන්වා දීමටත් පුර්වයේ සිටම මානව වර්ගයා හැඩ ගැසී තිබුණි.  අපරාධ විෂයෙහි දඬුවම කි‍්‍රයාත්මක වන ආකාරය විමසා බැලීම වැදගත්ය.

අපරාධ වර්ග Types of Crimes
	පෙර සඳහන් කළ නෛතික මූලධර්මයන්ට යටත්වන ආකාරයෙන් විවිධ අපරාධ විදයාඥයින් විසින් විවිධ ආකාරයෙන් අපරාධ වර්ගීකරණය කොට ඇත. මෙම අධ්‍යයනයේදී අපරාධ වර්ග පිළිබඳව දළ අවබෝධයක් ලබා ගැනීම පිණිස පහත වර්ගිකරණය උපයෝගීකර ගතහැක. එනම්,
	සාමාන්‍ය අපරාධ (Ordinary crims)
	සංවිධානාත්මක අපරාධ (Organized crims)
	වෘත්තීය අපරාධ (Proffesional crims)
	සුදු කරපටි අපරාධ (White coller crims)
	කම්කරුවන්ට එරෙහි අපරාධ (Crimes against workers)
	සාමූහික අපරාධ (Corporate crims)
	මහජන පැවැත්ම පිළිබඳ අපරාධ (Crims of public order)
(කරුණාතිලක 1998:58-59)

මින් සාමාන්‍ය අපරාධ  ඕනෑම සමාජයක දැකිය හැකි ලක්ෂණයකි. සාමාන්‍ය අපරාධ සහ වෘත්තිමය අපරාධ යන දෙවර්ගය නිරන්තයෙන් හමු නොවන අතර මේ දෙවර්ගයේම අපරාධ සමාජයීය කි‍්‍රයාවලියේ හේතූන් නිසා ඇති වන බව රෙක්ලස් දක්වා ඇත (Reckless1973:137 උපුටා ගත්තේ කරුණාතිලක 1998:60නි). මේ බව පැහැදිලි කරන කරුණාතිලකට අනුව රෙක්ලස් මෙසේද දක්වා ඇත.  ර්‍සාමාන්‍ය අපරාධකරුවන් තමන්ගේ දක්‍ෂතාව ගැන සිතන්නේ නැතිව බලය යෙදීමට උත්සාහ කරන අතර සමහර අවස්ථාවලදී ආයුධ පාවිච්චි කරනු ලබයි. (කරුණාතිලක 1998:60).
ඒ අනුව සාමාන්‍ය අපරාධ කිසිදු උපායශිලිත්වයක් නැතිව ඔවුනොවුන්ගේ අවශ්‍යතා සපුරා ගැනිමේ චේතනාවෙන් කරනු ලබන්නක් බව පැහැදිලි වේ.

	සංවිධානාත්මක අපරාධ නිදහස් හා අවිධිමත් ලෙස ආරම්භ වන අතර පසුව ඒවා විධිමත් බවට පත්වන විශේෂිත සබඳතාවලින් යුක්ත වූවක් බවට පත්වේ (Lindsmith 1941:119)ග එසේම සංවිධානාත්මක අපරාධ පාතාල ලෝකය සමඟද සමාන බවක් උසුලයි. බොහෝවිට පාතාල ලෝකයේ අපරාධ කල්ලි දේශිය වශයෙන් මෙන්ම ජාත්‍යන්තර වශයෙන්ද සංවිධානය වී තිබෙනු දැකිය හැකිය (කරුණාතිලක 1998:62).

	සාමාන්‍ය අපරාධකරුවන්ට වඩා වෙනස් වන වෘත්තීය අපරාධකරුවන් එම ක්ෂේත‍්‍රය තම වෘත්තිය වශයෙන් නොකඩවා කරගෙන යනු දැකිය හැක. සාමාන්‍යයෙන් මෙයට කියන්නේ ලාභ ලැබෙන අපරාධකාරී රැුකියාවන් ලෙසයි (කරුණාතිලක 1998:63).

	සමාජයේ ඉහළ තලයේ සිටින පරිපාලන නිලධාරින්, ව්‍යාපාරික හිමියන්, රාජ්‍ය නිලධාරින් සහ දේශපාලකයන් ආදීන් විසින් සිදුකරනු ලබන අපරාධ සුදු කරපටි අපරාධ ලෙස හැඳින්වේ (කරුණාතිලක 1998:65).

	කම්කරුවන්ට එරෙහිව අපරාධ බොහෝ විට කැපී පෙනෙන අංගයක් බවට පත් වන්නේ ධනවාදී සමාජයකය. ධනපතියා හා කම්කරුවා අතර පරතරය බෙහෙවින් වැඩි සමාජ අවධියක් වන ධනවාදී අවධියේදී ධනපතීන් විසින් කම්කරුවන් ව විවිධ අන්දමිින් සූරාකෑමට ලක් කිරිමේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස මෙවැනි අපරාධ ජනිත වේ  (කරුණාතිලක 1998:69).

	සාමුහික අපරාධ සමාජයේ කිසියම් විශේෂිත කොටසක් විසින් සිදු කරනු ලබන අපරාධ වර්ගයක් ලෙස සැලකිය නොහැක. සමාජයේ සියලූ දෙනා විසින්ම තම සමාජයේ පැවැත්මට එරෙහිව සිදු කරන අපරාධ වේ නම් ඒවා සාමුහික අපරාධ නම් වේ. රටක ආර්ථීකයේ පැවැත්ම එහි වර්ධනය ආශ‍්‍රිතව ද රටේ අපරාධ නීතිය යටතේ මහජනයාට  එරෙහිව  අපරාධ සිදු කර ඇත. එයට සම්බන්ධිත නිලධාරින් සියල්ල ඊට වගකිවයුතු වේ (කරුණාතිලක 1998:70).

	අපරාධ බොහෝ විට නිර්වචනය වන්නේ මහජන පැවැත්මට එරෙහි ක‍්‍රියාවක් ලෙසයි. එහෙත් මෙම මහජන පැවැත්ම පිළිබඳ අපරාධ සාමාන්‍ය අපරාධවලට වඩා කෙලින්ම සමාජයේ පැවැත්මට හානි පමුණුවයි. මෙවැනි අපරාධ ලෙස සැලකිය හැකි වන්නේ ගණිකා වෘත්තිය, සමලිංගික සේවනය, බීමත්කම, විෂ මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය, සූදුව, රථවාහන වැරදි, නොහොබිනා හැසිරිම් සහ අයාලේ යාම වැනි ක‍්‍රියාවන්ය. මෙවැනි ක‍්‍රියා සම්බන්ධයෙන් විවිධ සමාජවල විවිධ වූ පිළිගැනිම් හෝ ප‍්‍රතික්‍ෂ්ප කිරිම දැකිය හැකිය. නීතිමය වශයෙන්ද විවිධත්වයක් පිලිඹිබු කරයි (කරුණාතිලක 1998:72).

	මෙසේ අපරාධ වර්ග පිළිබඳ ව සංක්ෂිප්තව හඳුනා ගැනිමෙන් පසු අපරාධ විෂයෙහි දඩුවම ක‍්‍රියාත්මක වන ආකාරය සම්බන්ධයෙන් ද අවධානය යොමු කළ යුතුය.

අපරාධ විෂයෙහි දඬුවම ක‍්‍රියාත්මක වන ආකාරය

අපරාධය යනු කුමක්දැයි සත්‍ය වශයෙන් හඳුනා ගැනීමට නීතිමය වශයෙන් භාවිත කරන මූලධර්ම හතක් සදර්ලන්ඩ් විසින් ඉදිරිපත් කර ඇති බවත් ඒවා කවරේද යන්නත් ඉහත දී සාකච්ඡා කෙරුණි. ඒ අනුව අපරාධයක් සඳහා තිබිය යුතු අත්‍යවශ්‍ය අංගයක් ලෙස දඬුවම පිළිබඳව ද එහි කරුණු ඇතුළත් විය. අපරාධ නීතිය මෙන්ම අපරාධ හා සම්බන්ධ දඬුවමද ඉතා ගැඹුරු මෙන්ම සංකීර්ණ සංකල්පයක් ලෙස හඳුන්වා දිය හැක. නූතන සංකීර්ණ සමාජවල මෙම දඬුවම් ක‍්‍රියාත්මක කිරිම සදහා වෙනම ආයතන ගොඩනගා තිබීම විශේෂ ලක්‍ෂණයකි. නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කිරිමෙහි ලා බන්ධනාගාර හා පුනරුත්ථාපන ආයතනත් මෙම සමාජවල දැකිය හැකිය.
	දඬුවම යන්න නූතන සමාජවලට පමණක් විශේෂිත වුවක් නොවන බවත් එය පැරණි ගෝත‍්‍රික සමාජයන් හි පවා පැවති බවත් බි‍්‍රතාන්‍ය ජාතික සමාජ මානව විද්‍යාඥ මැලිනොව්ස්කි ගේ වනචාරි සමාජයේ අපරාධය සහ සිරිත(Crime and custom in savage society 1926 by Bronislaw Malinowski) යන කෘතියෙන් පැහැදිලි වේ. එම ප‍්‍රාථමික සමාජවල දඬුවම කි‍්‍රයාත්මක කිරීම පිණිස අපරාධ නීතියක් නොපැවති අතර එය කි‍්‍රයාත්මක කෙරුණේ සිරිත විසිනි. ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් මෙම සිරිත නීතිය දක්වා සංවර්ධනය වූයේ සමාජ පරිණාමයත් සමඟය. සමාජ පරිණාමය අනුව නීතිය යන්න වැදගත් වූ අතර, එම කි‍්‍රයාවලියට සාපේක්ෂව දඬුවම ද ප‍්‍රධාන මූලධර්ම කිහිපයක් ඔස්සේ සංවර්ධනය වී ඇත. එනම්,
	දඬුවම පලිගැනීමක් වශයෙන්  (Punishment as retribution)
	දඬුවම භය ගැන්වීමක් වශයෙන්  (Punishment as Detterent)
	දඬුවම චරිත ශෝධනයක් වශයෙන්(Punishment as Reformation)
	දඬුවම සමාජ ඒකාබද්ධතාව ආරක්ෂා කරන්නක් වශයෙන් (Punishment as a Social Solidari
(Bonger 1916 : 287 - 292)

දඬුවම පලි ගැනීමක් වශයෙන් කි‍්‍රයාත්මක කිරීම පැරණිතම මානව ශිෂ්ටාචාරවල සිට පැවත එන්නකි. කි‍්‍ර.පූ. 1857 දී ජීවත් වූ හමුරාබ් නම් පාලකයාගේ නීතිය මෙහිලා මාහැඟි සාක්ෂියකි. ඔහුගේ අදහස වී ඇත්තේ වරදෙහි බරපතල භාවය අනුව දඬුවම දිය යුතු බවයි. එනම් ඔහු  "දතට දතක්"  "ඇසට ඇසක්" යන මූල ධර්මය මත වරදකරුවන්ට දඬුවම පැමිණ වූ බව ප‍්‍රචලිතය.

සෑම අපරාධයක් සඳහාම සමාජය පිළිගත් පදනමක් මත දඬුවම ලබා දීම තුළින් අපරාධකරුවන් සහ සාමාන්‍ය මහජනතාව තුළ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් බියක් අති කිරීම මගින් අපරාධ පාලනය කිරීම දෙවන මූල ධර්මයෙන් අදහස් වේ. මිනිසා සතුටට වැඩි කැමැත්තක් දක්වන අතර වේදනාව ප‍්‍රතික්ෂේපකරයි. අපරාධය සඳහා දෙන දඬුවම වේදනාකාරී වුවකි. යම් අපරාධයක් කිරීමෙන් එවැනි වේදනාකාරී දඬුවමකට යටත්වීමට සිදුවන බවට පුද්ගලයෙකු තුළ ඇති කෙරෙන බිය ඔස්සේ ඔවුන් අපරාධ කිරීමෙන් වළක්වා ගත හැකි වේ. බෙත්තම් (Benthem1748 -1832). බෙකාරියා (Becaria 1738 -1794), සැමුවෙල් රොමිලි (Romilly 1737 - 1818) ආදී සම්භාව්‍ය ගුරුකුලය නියෝජනය කරන අපරාධ විද්‍යාඥයින්ගේ ද අවධානය යොමු වූයේ දඬුවම බිය ගැන්වීමක් වශයෙන් යොදාගත යුතු බවත් පුද්ගලයා කරනු ලබන අපරාධයේ ප‍්‍රමාණයට දඬුවම ලබාදිය යුතු බවත් පෙන්වා දීම කෙරෙහිය.

යම් පුද්ගලයෙකු අපරාධයක් සිදු කරන්නේ යම් චේතනාවක් සහ ඔහුගේ චරිතය හේතුකොට ගෙනද එම චරිතය හා චේතනාව වෙනස් කිරීම ඔස්සේ පුද්ගලයා අපරාධ සිදු කිරීමෙන් වළක්වා ගැනීම දඬුවම චරිත ශෝධනයක් වශයෙන් යොදා ගැනීමේ පරමාර්ථයයි. එනම් එය පුනරුත්ථාපනය මුල්කරගත් දඬුවම් ක‍්‍රමයකි. මෙවැනි දඬුවම් ක‍්‍රමයක් බිහි වීමට මුල් වූයේ ඉතාලි ජාතික ලොම්බ්‍රෝසෝ සහ ඔහුගේ අනුගාමිකයන් දෙදෙනෙකු වූ ෆෙරි (Ferri 1856 – 1928 )සහ ගරොෆාලෝ (Garofallo 1852 -1934 ) යන අපරාධ විද්‍යාඥයින්ගේ අදහස්ය. දඬුවම පිළිබඳ මෙම මූලධර්මය නූතන නීතිය සහ අධිකරණ පරිපාලනය තුළ බෙහෙවින් උපයෝගී කර ගන්නා අතරම එය පුද්ගල පුනරුත්ථාපනය (individual rehabilitation) දක්වා වර්ධනය වී ඇත.

යම් සමාජයක සාමාජිකයින්ගෙන් අපරාධ සිදු කරන්නේ සුළු පිරිසකි. එහෙයින් සෙසු බහුතරයගේ පැවැත්ම උදෙසා එම අපරාධකරුවන් හට දඬුවම් ලබා දිය යුතුවේ. මේ අනුව දඬුවම සමාජ පැවැත්මට අනිවාර්ය සාධකයක් ලෙස හඳුනා ගැනීමෙන් එය සමාජ ඒකාබද්ධතාවය ආරක්ෂා කරන්නක් වශයෙන් සැලකිය හැකිය.

මේ ආකාරයෙන් කි‍්‍රයාත්මක වන දඬුවම සාධාරණීකරණය කිරීමට බොහෝ නීතිවේදින්, අපරාධ විද්‍යාඥයින් හා සමාජ විද්‍යාඥයින් උත්සාහ කර ඇත්තේ ප‍්‍රධාන අවශ්‍යතා දෙකක් පදනම් කර ගනිමිින් බව Meier උපුටා ගනිමින් කරුණාතිලක දක්වයි. එනම්,

1. සාධාරණත්වය පිළිබඳ හැඟීම

2. සමාජ පාලනය හා ආරක්ෂාව පිළබඳ අවශ්‍යතාව
(Meier 1985 : 178 උපුටා ගත්තේ කරුණාතිලක 1998 : 86 නි).
එසේ ගොඩනැගෙන්නා වූ දඬුව‍මෙහි ප‍්‍රධාන ලක්ෂණ කිහිපයක් හඳුනාගෙන ඇත. එනම්,

1. විශ්ව සාධාරණ බව (uniformity)

2. නියත බව (Certainity)

3. ඉක්මන් බව(Celerity)

4. බරපතල බව (Severity)
(Sutherland and cressy 1995 :281).

ඉහත කරුණු අනුව අපරාධය සහ දඬුවම යන ප‍්‍රපංච ද්විත්වයම එකිනෙකට සමගාමීව ගමන් කරන බව පෙනේ. එමෙන්ම අපරාධ විෂයෙහි දඬුවම  කි‍්‍රයාත්මක වන්නේ සුවිශේෂී අරමුණු පෙරදැරිකර ගනිමින් බව ද ඉහත කරුණුවලින් ගම්‍ය වේ. දඬුවම  සම්බන්ධයෙන් වන කතිකාවෙහි දී සමාජ වෙනස්වීමට සාපේක්ෂව දඬුවම  ද වෙනස් විය යුතු බව ඩුර්ඛයිම්ගේ අදහසයි(Sutherland and cressy  1955:305-306).

ආශි‍්‍රත ග‍්‍රන්ථ
 කරුණාතිලක, කේ. 1998. අපරාධ බාල අපරාධ හා පුනරුත්ථාපනය. කඩවත: මාලිංග ප‍්‍රකාශකයෝ.
 Bonger,William A.1916.Criminality and Economic Condition. New York: Little Brown.
 Lindsmith, Aifred R. 1941. Organized Crime. The Annals of the American Academy of Political and Social Science. Volume 217.
 Sutherland, E.H. and Cressy, D.R.1955.Principls of Criminology(fifth edition). New York: J.B.Lippincott copmpany.
 Tappan, Paul W. 1960. Crime, Justice and Corrections. New York: Mc Grew Hill Book Company.

නීතිය
අපරාධ
පුනරුත්ථාපනය

සබැඳි පිටු
අපරාධ නීතියේ ඉතිහාසය
අපරාධ නීතිය සහ අපරාධයට ලබා දෙන දඩුවම්

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
Crime

අපරාධ


Gliese 146 (GJ 146, HD 22496) é uma estrela na constelação de Horologium. Tem uma magnitude aparente de 8,57, portanto tem um brilho baixo demais para ser visível a olho nu. Uma estrela relativamente próxima, está a uma distância de 44,4 anos-luz (13,6 parsecs) da Terra, determinada com precisão a partir de medições de paralaxe pela sonda Gaia.

Esta estrela é uma anã laranja com um tipo espectral de K6.5V, possuindo aproximadamente 68% da massa solar. Com uma idade de 970 milhões de anos, é uma estrela relativamente jovem e tem um alto nível de atividade cromosférica. Em 2021, foi anunciada a descoberta de um planeta extrassolar ao seu redor, com uma massa mínima de 5,6 vezes a massa da Terra.

Propriedades

HD 22496 é uma estrela de classe K da sequência principal (anã laranja) com um tipo espectral de K6.5V. Tem uma massa de aproximadamente 68% da massa solar e um raio de 67% do raio solar. Sua fotosfera está irradiando energia com cerca de 13% da luminosidade solar a uma temperatura efetiva de 4 390 K, dando à estrela a coloração alaranjada típica de estrelas de classe K. Sua metalicidade, a abundância de elementos além de hidrogênio e hélio, é levemente inferior à solar, com uma abundância de ferro equivalente a 80% da solar. Seu movimento pelo espaço é consistente com associação da estrela ao disco fino da Galáxia, o qual é formado por estrelas mais jovens e inclui a maioria das estrelas na vizinhança solar.

O espectro de HD 22496 apresenta sinais de emissão nas linhas K e H de cálcio ionizado (Ca II), indicando que esta é uma estrela cromosfericamente ativa. Seu alto nível de atividade indica que é uma estrela relativamente jovem, com uma idade estimada em 970 milhões de anos. A partir de sua luminosidade em raios X, é calculado que possua em média uma erupção a cada cinco dias. O alto nível de atividade é observado também nos dados de velocidade radial da estrela, os quais variam de forma semirregular com um período igual ao período de rotação estelar de 35 dias.

Esta estrela já foi classificada como uma possível variável BY Draconis, uma classe de estrelas ativas que variam de luminosidade devido à presença de manchas estelares, com uma suposta variação de brilho de até 0,7 magnitudes. Sua curva de luz obtida pela sonda TESS, no entanto, não apresenta variações de brilho superiores a 0,1%, embora mostre variações fracas de brilho aparentemente causadas por atividade estelar. As primeiras observações da sonda (nos setores 3 e 4) revelam variabilidade com períodos equivalentes ao terceiro, quarto e quinto harmônicos do período de rotação de 35 dias, enquanto observações posteriores (setores 30 e 31) apresentam uma curva de luz aproximadamente constante. Essas observações sugerem que a amplitude das variações de brilho de HD 22496 varia de acordo com o ponto do ciclo de atividade da estrela.

Sistema planetário

Em 2021 foi anunciada a descoberta de um planeta extrassolar ao redor de HD 22496, detectado pelo método da velocidade radial a partir de observações pelo espectrógrafo ESPRESSO, no Very Large Telescope. Esse foi o primeiro planeta descoberto apenas com dados do ESPRESSO, que começou a operar em 2018. O instrumento observou a estrela 41 vezes entre outubro de 2018 e abril de 2021, produzindo dados de velocidade radial com uma incerteza média de 0,18 m/s, uma ordem de magnitude melhor que o espectrógrafo HARPS. Dados do HARPS foram utilizados para criar a solução final, aumentando a significância da detecção. Os dados de velocidade radial foram modelados como um sinal com período de 5,09 dias, atribuído a um planeta em órbita, mais um sinal semiperiódico de 35 dias causado por atividade estelar. Os dados da sonda TESS descartam a possibilidade de o planeta transitar o disco de sua estrela.

Denominado HD 22496 b, o planeta detectado tem uma massa mínima de 5,6 vezes a massa da Terra (M⊕), estando na transição entre as super-Terras (rochosas) e os mini-Netunos (gasosos). A massa real do planeta (e portanto sua densidade e composição) depende da inclinação orbital, que é desconhecida, mas é considerado improvável que seja superior a 16 M⊕. A órbita do planeta é aproximadamente circular e tem um período de 5,09 dias, o que significa que o planeta está a uma distância de aproximadamente 0,05 UA da estrela, sete vezes menor que a distância de Mercúrio ao Sol.

O planeta recebe de sua estrela 22,8 vezes a irradiação que a Terra recebe do Sol, portanto é muito quente para abrigar vida como a da Terra, com uma temperatura de equilíbrio de 573 K. Os limites de detecção atuais permitem excluir a presença de planetas mais massivos que 5–7 M⊕ na zona habitável no sistema, então ainda não são sensíveis o suficiente para descobrir planetas terrestres nessa zona.

Ligações externas

HD 22496 NASA Exoplanet Archive
HD 22496 b The Extrasolar Planets Encyclopaedia

146
Constelação de Horologium
Estrelas de classe K da sequência principal
Variáveis BY Draconis
Sistemas planetários

Gliese 146


Zgrada Galerije umjetnina je zgrada u Splitu, Kralja Tomislava 15.

Opis
Zgrada Galerije umjetnina izgrađena je unutar baroknog bastiona Cornaro 1792. prema projektu Petra Kurira kao najstarija bolnica u Splitu. Doživjela je brojne rekonstrukcije. Pročelje i unutarnje dvorište neorenesansnoga sloga oblikovani su u proširenju sklopa 1872., prema projektu Josipa Slade. Krajem 70-ih 20. st. postaje Muzej revolucije prema projektu Vuke Bombardellija, a od 2004. do 2009. rekonstruirana je i adaptirana za Galeriju umjetnina prema projektu Vinka Peračića. Unutrašnje uređenje potpisuje Katja Dešković, a autori arhitektonskog dijela izložbenog postava su Ana Grgić i Samuel Martin. Vizualni identitet galerije potpisuje Viktor Popović.

Zgrada Galerije umjetnina vrijedan je primjer neostilske arhitekture u Splitu. Treba istaknuti i njezin smještaj unutar, do danas najbolje očuvanog, baroknog bastiona Cornaro, te činjenicu da je izvorno riječ o zgradi, prvoj takve vrste u Splitu, koja je izgrađena isključivo za potrebe pružanja zdravstvene pomoći. Danas, s vrijednim fundusom koji obuhvaća preko 5200 umjetnina i vremenski period od 14. stoljeća do recentne umjetničke produkcije, Galerija umjetnina jedna je od nekoliko najvažnijih muzejskih institucija od nacionalnog značaja u Hrvatskoj.

Zaštita
Pod oznakom Z-7058 zavedena je skupa s bastionom Cornarom kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "vojne i obrambene građevine".

Izvori

Zgrade u Splitu
Zaštićene vojne i obrambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Zgrada Galerije umjetnina Split


Porto Real do Colégio es un municipio brasileño del estado de Alagoas. Su población estimada en 2007 era de 17.947 habitantes. Posee un área total de 236,1 km².

Historia
El poblamiento de Porto Real do Colégio remonta a mediados del . Diferentes tribus de indios, entre estas los Tupinambás, Carapotas, Acoranes o Aconãs y Karirís habitaban hasta entonces la región.

Economía
La agricultura de subsistencia consiste en la producción de arroz, maíz, frijol, mandioca y una pequeña producción de caña de azúcar, además de tabaco. La ganadería consiste en ganado, ovinos, porcinos, caprinos. La pesca está en reducción. Existe también la producción de cerámicas rudimentarias (potes y paneras), arte realizado por los indios Kariri-xokó que viven en la Colonia Agrícola de la Unión y en la Hacienda Modelo.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Alagoas

Porto Real do Colégio


Maskedrifter er en film instrueret af Lejf Marcussen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1981

Eksperimentalfilm fra Danmark

Maskedrifter


Frederick William Gehring (né le 7 août 1925 à Ann Arbor, où il est mort le 29 mai 2012) est un mathématicien américain qui travaillait en théorie des fonctions, notamment en applications quasi-conformes.

Biographie
Le père de Gehring était journaliste et critique musical, sa mère la fille d'un professeur de physique à l'Université du Michigan et d'un professeur d'allemand à l'université. Gehring voulait d'abord étudier au Massachusetts Institute of Technology (MIT) mais, pendant la Seconde Guerre mondiale, il a rejoint la marine américaine, dans le cadre du V-12 Navy College Training Program de l'université du Michigan, ce qui lui a permis d'étudier le génie électrique et les mathématiques à l'université du Michigan ; il obtient le baccalauréat dans les deux matières en 1946. Après la guerre, il obtient une maîtrise en mathématiques à l'université du Michigan en 1949, puis continue à l'université de Cambridge grâce à une bourse Fulbright, où il suit notamment les cours de John Edensor Littlewood et où il obtient son doctorat en 1952 avec John Charles Burkill (Study of the th power variation). Après son doctorat, il est instructeur Peirce à l'université Harvard.

À partir de 1955, il est de retour à l'université du Michigan, où obtient un poste de professeur titulaire en 1962 et où il est resté jusqu'à sa retraite en 1996. En 1973-1975, 1977-1980 et 1981-1984, il est président de la faculté et en 1987, il est devenu T. H. Hildebrandt Distinguished University Professor.

En 1953, il épouse la microbiologiste Lois Bigger rencontrée à Cambridge ;  ils ont deux fils.

Recherche

Gehring a principalement travaillé en théorie des fonctions quasi-conformes, théorie qu'il a été amené à étudier lors d'un séjour d'étude en 1958-1959, en tant que boursier Guggenheim, à l'université d'Helsinki avec Olli Lehto. Il a ensuite travaillé en 1959-1960 à l'École polytechnique fédérale de Zurich avec Albert Pfluger.

Gehring a développé la théorie des applications quasi-conformes en plus de deux dimensions et a contribué de façon substantielle à faire progresser les applications des fonctions quasi-conformes dans d'autres domaines des mathématiques tels que la théorie des équations aux dérivées partielles, la topologie géométrique, la dynamique complexe, les groupes de transformation discrète, et la géométrie riemannienne. Dans les années 1950 et 1960, en particulier avec des mathématiciens de l'école finlandaise, il a prouvé l'équivalence des définitions géométriques, métriques et analytiques de fonctions quasi-conformes en deux dimensions ou plus. Gehring a été fortement influencé par l'école finlandaise de théories des fonctions et a créé sa propre école américaine de théoriciens des fonctions à l'université du Michigan. Durant son activité, il y a supervisé quelque 29 Ph. D..

Avec Lars Ahlfors, il est l'un des éditeurs des œuvres complètes d'Oswald Teichmüller en 1982.

Honneurs et distinctions

En 1986, il est nommé commandeur de l'Ordre de la Rose blanche de Finlande.
En 1989, Gehring est élu à l'Académie nationale des sciences et à l'Académie américaine des arts et des sciences. En 2006, il reçoit le  prix Leroy P. Steele pour l'ensemble de son œuvre. Il a également reçu le prix de recherche Humboldt. Il est titulaire de doctorats honoris causa de l'université d'Helsinki, de l'Institut norvégien de technologie et de l'université de Jyväskylä en Finlande.

En 1995, il est lauréat de la .

Il a été conférencier invité au congrès international des mathématiciens en 1986 à Berkeley (Quasiconformal mappings), en 1962 à Stockholm (Extremal length definitions for the conformal capacity of space rings), en 1966 à Moscou (Extension theorems for quasiconformal mappings in n-space) et en 1974 à Vancouver (Some metric properties of quasiconformal mappings).

Notes et références

Publications (sélection)

Bibliographie
 .
 . (Numéro spécial pour commémorer Gehring)

Liens externes

 « 2006 Steele Prize to Gehring », Notices AMS
 « A quasiconformal life: Celebration of the legacy and work of F. W. Gehring », Conférence en l'honneur de Gehring , lien vers de nombreuses photos de Gehring.

Décès en mai 2012
Naissance en août 1925
Membre de l'Académie nationale des sciences
Membre de l'Académie américaine des arts et des sciences
Lauréat du prix Leroy P. Steele
Docteur honoris causa de l'université de Jyväskylä
Docteur honoris causa de l'université d'Helsinki
Professeur à l'université du Michigan
Mathématicien américain du XXe siècle
Mathématicien américain du XXIe siècle
Décès à 86 ans

Frederick Gehring


An Agropyron dasyanthum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Friedrich von Ledebour. An Agropyron dasyanthum in nahilalakip ha genus nga Agropyron, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Agropyron

Agropyron dasyanthum


McWilliam ist der Familienname folgender Personen:
 Colin McWilliam (1928–1989), schottischer Architekt und Autor
 Joss McWilliam (* 1959), australischer Schauspieler

Siehe auch:
 MacWilliam
 MacWilliams
 McWilliams

McWilliam


Lagoa da Lomba (portugiesisch in etwa für "See auf der Anhöhe", auch Caldeira Lomba) ist ein 3,5 Hektar großer, etwa 15 m tiefer Kratersee im Osten des zentralen Berglands der portugiesischen Azoren-Insel Flores. Er liegt auf dem Gebiet des Kreises Lajes das Flores unterhalb des Pico do Touro.

Das Seeufer ist von kleinen Baumgruppen, Weiden und Hortensien umgeben. Der eutrophe See selbst ist geradezu verwachsen. Die vielen Wasserpflanzen erlauben kein Schwimmen in ihm.

Weblinks
 azoren-online.com: Die Hochebene

Einzelnachweise

da Lomba Flores
da Lomba
Lajes das Flores
Flores (Azoren)

Lagoa da Lomba (Flores)


جاك برادبري  (ولِد : 27 ديسمبر 1914 - مات : 15 مايو 2005) كان جاك رسام أمريكي، يرسم الصور المتحركة، وكان فناناً في الكتب الكوميدية.

بدأ العمل لدي ديزني وعمره 20 عاما وكان مسئولا عن المشاهد الهامة والرئيسية في الأفلام كفيلم بامبي، وفانتازيا، وبينوكيو. بعد العمل لمدة قصيرة لفريز فريلينج في شركة وارنر بروس، بدأ العمل لشركة ويسترن بابليشينج في 1947، راسماً سلسلة كتب تسمى «كتب ذهبية صغيرة» (Little Golden Books)، وهو كتاب أطفالٍ آخر وكتاب كوميدي وكتاب قصص مصورة لـديل كوميكس.

مات في 2004 بسبب فشل كلوي.

روابط خارجية

مراجع

رسامو رسوم متحركة من ولاية واشنطن
رسامو كاريكاتير
فنانو قصص ديزني المصورة
فنانو قصص مصورة أمريكيون
مواليد 1914
مواليد في سياتل
وفيات 2004
وفيات بسبب الفشل الكلوي

جاك برادبري


رقص بَهلواني  وهي رقصة التكسير تكون على موسيقى الهيب هوب أو الراب وتطورت باعتباره جزءا من ثقافة الهيب هوب. وأيضا يمكن تعريفها أنها التعبير الجسدي لموسيقى الراب. وأصبح الآن الرقص في الشوارع tunisie
تعتبر من أصعب الرقص واخطره وتعتمد على حسب الإيقاع وتتعب التفكير ولكنها تعطي جسدا قويا في ممارستها
أصبحت منتشرة في جميع مناطق العالم
الرقص البهلواني انتشر في أمريكا جنوب أفريقيا وايضا اشتهر الكورين والفرنسين بها والبرازيل وإيطاليا وهولندا
عند العرب اشتهر واهمها تونس والجزائر والمغرب والأردن وسوريا فهي تعتبر رياضة صعبة وايضا رقص يدخل فيه العديد من الحركات ومنها الباركور وجبا وكيز وبوبينغ ورقص العادي وحركات الدوران واللياقة لانها تحتاج لياقه عالية وتركيز عالي جدا

بي بوي
بعض أنواع الرقص الدانسرز
بنقسم لقسمين الأول freeze style والثاني power move style

اولا: freeze style وهو أسلوب بتبع أي حركة توازن يعني أي شي تسوي في ثبات
يسمى فريز ستايل
ثانيا: power move style وهو أسلوب يعبر عن أي حركة فيها دوران spinning

نظر أيضاً
 سروال المظلة

مراجع

أنواع رقص
بريكدانس
رقص هيب هوب

رقص بهلواني


Friedrich Lamprecht (* 18. Juli 1893 in Bautzen; † 17. September 1941 bei Dnepropetrowsk) war ein deutscher Geologe und Bergsteiger. Von 1936 bis zu seinem Tod war er sächsischer Landesmuseumspfleger.

Leben

Ausbildung
Nach dem Abitur begann der Sohn eines Bautzener Oberstudienrats 1913 mit einem Studium in München. Im August 1914 meldete er sich als Kriegsfreiwilliger zum Einsatz im Ersten Weltkrieg. In der Schlacht um Verdun wurde er schwer verwundet. Nach Kriegsende ging er an die Technische Hochschule Dresden zum Studium der Mineralogie und Geologie. 1921 legte er das Staatsexamen ab und ging als Lehrer in den höheren Schuldienst an die Dresdner Dreikönigschule. Zu seinen Schülern gehörte unter anderen Ernst Neef. 1928 promovierte er an der TH Dresden zum Thema Schichtenfolge und Oberflächenformen im Winterberggebiete des Elbsandsteingebirges.

Bergsteiger
Bereits während des Studiums war Lamprecht als Bergsteiger im Klettergebiet Sächsische Schweiz aktiv, unter anderem als Begleiter bekannter Kletterer wie Emanuel Strubich, Erhardt Renger oder Waldemar Pfeilschmidt. Er war Mitglied der Akademischen Sektion Dresden des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins. Reisen führten ihn auch zu Bergtouren in den Alpen und in den Kaukasus, wo er 1931 den Elbrus bestieg.

Aktiver Nationalsozialist
Lamprecht war aktiver und überzeugter Nationalsozialist. 1935 verließ er den Schuldienst und übernahm eine Stelle als Fachreferent für Heimatmuseen im Gauschulungsamt Sachsen der NSDAP und kurz darauf das gleichnamige Referat im Sächsischen Volksbildungsministerium, obwohl er bis dahin in seinem Lebenslauf keinen Bezug zur Museumsarbeit aufwies. Ein Jahr später wurde er sächsischer Landesmuseumspfleger und war damit für alle privaten und kommunalen Museen in Sachsen zuständig.

Als Landesmuseumspfleger verfolgte Lamprecht aktiv das Ziel, die Museen entsprechend der nationalsozialistischen Ideologie auszurichten und sie der NS-Propaganda dienlich zu machen. Die Auflösung und Abwicklung des Wendischen Museums in Bautzen wurde von ihm mitbefördert. Ebenso betrieb er 1937 die Auflösung der "Vereinigung mitteldeutscher Ortsmuseen", in der Museen der Länder Anhalt, Sachsen und Thüringen sowie der Provinz Sachsen seit 1921 organisiert waren. Diese übergreifende Struktur entsprach nicht dem Organisationsprinzip der Gleichschaltung. Lamprecht organisierte die Museen stattdessen im Fachreferat Heimatmuseen des 1936 gegründeten und von Friedrich Emil Krauß geleiteten Heimatwerks Sachsen, eines eng an die Staatskanzlei des Gauleiters und Ministerpräsidenten Martin Mutschmann angebundenen Vereins zur Steuerung und Gleichschaltung aller sächsischen kulturellen Aktivitäten im Sinne des Nationalsozialismus. Lamprecht wurde Leiter dieses Fachreferats und vereinte damit Ämter von Staat und Partei in seiner Person.

Mit Kriegsbeginn 1939 ging Lamprecht als Offizier zur Wehrmacht. Er fiel wenige Monate nach Beginn des Russlandfeldzugs 1941 in der Ukraine.

Geologische Bedeutung
Lamprecht entwickelte die erste vollständige lithostratigraphisch-morphologische Gliederung des Elbsandsteingebirges, die er zunächst in seiner Dissertation am Beispiel des Winterberggebiets ausarbeitete und in den Folgejahren auf weite Teile des Elbsandsteingebirges übertrug. Seine Schichtengliederung dient seither als Grundlage für geologische Beschreibungen der Sächsischen und Böhmischen Schweiz.

Neben seinen Arbeiten über das Elbsandsteingebirge veröffentlichte Lamprecht auch Arbeiten über die Geologie der Alpen.

Veröffentlichungen
 Das Werden und Vergehen des Elbsandsteingebirges; eine gemeinverständliche geologische Einführung. Hartung, Dresden 1922
 Sächsische Schweiz: Ein erdkundlicher Führer. unter Mitarb. von A. Kittler und A. Naumann, Hrsg.: Johannes Rußner, Sächsische Wanderbücher.  v. Kommerstädt & Schobloch, Dresden-Wachwitz 1925
 Schichtenfolge und Oberflächenformen im Winterberggebiete des Elbsandsteingebirges. Dresden, Techn. Hochsch., Diss., 1928
 Zwei Beiträge zur Analyse alpiner Formen. Dresdner geographische Studien Band 4, Zahn & Jaensch, Dresden 1933
 Die Schichtlagerung des Turons im sächsisch-böhmischen Elbsandsteingebirge. Berichte der mathematisch-physikalischen Klasse der sächsischen Akademie der Wissenschaften Leipzig 86, 1934, S. 155–186
 Gesteins- und flußbedingte Großformen des Elbsandsteingebirges; in: Mitteilungen des Vereins für Erdkunde zu Dresden; N.F. 1934/35, S. 111–157

Weblinks

Einzelnachweise

Geologe (20. Jahrhundert)
Bergsteiger (Deutschland)
Deutscher
NSDAP-Mitglied
Person (Dresden)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Elbsandsteingebirge
Geboren 1893
Gestorben 1941
Mann
Person im Zweiten Weltkrieg (Deutsches Reich)

Friedrich Lamprecht


Dimmer, şehir şebeke voltajıyla çalışan, genelde aydınlatma sistemlerinde yaygın olarak kullanılmakla beraber, birçok elektrikli cihazlarla gerektiğinde kullanılabilen bir güç ayarlama devresidir. Alternatif akımı sınırlandırarak (direnç göstererek), şebeke voltajının bir kısmının dimmer devresi üzerinde, diğer kısmının da dimmere seri olarak bağlanan elektrikli cihaz üzerinde düşmesini sağlayarak bu elektrikli cihazın istenen güçte çalışmasını sağlamaktadır.

Dimmer devresinin en önemli devre elemanı Triyak'tır. Bu yarı iletken elemanın iletkenliğinin ayarlanması için genelde bir ayarlı dirençten tetikleyici akım alınır. Ayarlı direnç sayesinde istenilen derecede beslenen Triyak, üzerinden geçen akıma o derece iletkenlik-direnç göstererek güç ayarlaması yapılmış olunur.

Aydınlatma

Dimmer


Viscount Davidson, of Little Gaddesden in the County of Hertford, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 11 June 1937 for the Conservative politician and former Member of Parliament for Hemel Hempstead, Sir J. C. C. Davidson.

His elder son Andrew, the second Viscount, served as Captain of the Yeomen of the Guard from 1986 to 1991 in the Conservative administrations of Margaret Thatcher and John Major. However, he lost his seat in the House of Lords after the passing of the House of Lords Act 1999. Andrew died in 2012 and the title was inherited by his brother Malcolm. Malcolm died in 2019 and the title was inherited by Malcolm's son John.

Viscounts Davidson (1937)
John Colin Campbell Davidson, 1st Viscount Davidson (1889–1970)
(John) Andrew Davidson, 2nd Viscount Davidson (1928–2012)
Malcolm William Mackenzie Davidson, 3rd Viscount Davidson (1934–2019)
(John) Nicolas Alexander Davidson, 4th Viscount Davidson (b. 1971)

There is no heir to the viscountcy.

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1937
Noble titles created for UK MPs

Viscount Davidson


This is a list of mayors of Thunder Bay and the former cities of Port Arthur and Fort William. Thunder Bay was incorporated in 1970, amalgamating the cities of Port Arthur and Fort William.

Mayors of Thunder Bay (since 1970)
Saul Laskin (1970–1972)
Walter Assef (1973–1978) and (1981–1985)
Dusty Miller (1978–1980)
Jack Masters (1986–1991)
David Hamilton (1992–1997)
Ken Boshcoff (1997–2003)
Lynn Peterson (2003–November 30, 2010)
Keith Hobbs (December 1, 2010 – December 4, 2018)
Bill Mauro (December 4, 2018 -  2022)
Ken Boshcoff (2022-present)

Pre-Amalgamation

Mayors of Port Arthur (1884-1969)

From the incorporation of Port Arthur in May 1884 to December 1969.

 Thomas Marks (1884)
 James Conmee (1885)
 George Hugh Macdonell (1886–1888) and (1900)
 Thomas Ambrose Gorham (1889)
 Aaron Squier (1890)
 James Farrand Ruttan (1891–1892)
 George Thomas Marks (1893–1899)Thunder Bay city council sworn inThunder Bay city council sworn in
 Isaac Lamont Matthews (1901–1902) and (1909–1910) and (1920–1923)
 George O.P. Clavet (1903–1904) and (1906–1907)
 Richard Vigars (1905)
 John James Carrick (1908)
 Samuel Wellington Ray (1911–1912)
 John Albert Oliver (1913–1914)
 James Patrick Mooney (1915)
 Donald James Cowan (1916–1917)
 Edward John Blaquier (1918–1919)
 James White Crooks (1924–1925)
 Milton Francis (1926–1927)
 John Oswald Hourigan (1928)
 George Gibbon (1929–1930)
 Percy Victor Ibbetson (1931–1932)
 George Blanchard (1933)
 Charles Winnans Cox (1934–1948) and (1952)
 Frederick Oliver Robinson (1949–1951) and (1953–August 1955)
 Albert James Hinton (September–December 1955)
 Eunice Marian Wishart (1956–1958)
 Norman Robert Wilson (1959–1961)
 Saul Laskin (1962–1969)

Mayors of Fort William (1892-1969)

From the incorporation of Fort William in April 1892 to December 1969.

 John McKellar (1892–1898)
 Charles William Jarvis (1899–1900)
 William Frederick Hogarth (1901)
 Joshua Dyke (1902–1903)
 Clarence Hugh Jackson (1904)
 Edward Saunders Rutledge (1905–1906)
 James Murphy (1907–1908)
 Louis Lawrence Peltier (1909–1910)
 Samuel Crawford Young (1911–May 1912) and (1914–1915)
 George Alexander Graham (June 1912–1913)
 Harry Murphy (1916–1919)
 Albert Hugh Dennis (1920–1921)
 Newton Edmeston (1922–1925)
 Joseph Edmund Crawford (1926–1928)
 Nathaniel Bascome Darrell (1929–1930)
 Eugene Grimes Murphy (1931–1932)
 Robert Barclay Pow (1933–1936)
 Benjamin Charles Hardiman (1937)
 Chisholm Mackenzie Ross (1938–1942)
 Garfield Anderson (1943–1948)
 Hubert Badanai  (1949–1952) and (1955–1958)
 Edward Gordon Carson (1953–1954)
 Catherine Seppala (1959–September 1960)
 John Oliver Booth (September–December 1960)
 Ernest H. Reid (1961–1969)

References

Thunder Bay, Ontario

List of mayors of Thunder Bay


Koya Shimizu (født 15. juni 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Vegalta Sendai, Sagan Tosu og Tokyo Verdy.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Koya Shimizu


La Banque BTA () (BTA Bank Joint-Stock Company en toutes lettres pour les anglophones) est une banque kazakhe dont le siège est à Almaty. En 2013 c'était l'une des plus grandes banques de l'espace post-URSS, et le troisième plus grand prêteur en termes d'actifs. En 2009, des enquêteurs révèlent l'une des plus grandes fraudes financières au monde (au moins 5 milliards de dollars américains).

Histoire

Les débuts
En 1925, le Présidium du Conseil central de l'économie nationale du Kazakhstan décide (le 15 octobre) d'ouvrir le département de la Banque industrielle Promyshlennyi (Prombank).

Lors de la période soviétique, la banque subira plusieurs réorganisations.

En 1991, elle est baptisée Turanbank (Banque républicaine kazakhe de la banque commerciale, industrielle et de construction de l'État), avant d'être, en 1992, baptisée Alem Bank Kazakhstan, la Banque des activités économiques extérieures de la république du Kazakhstan.

En 1997, la banque TuranAlem est privatisée le 15 janvier, transformée en société par actions fermée, via un décret de la république du Kazakhstan « Sur la réorganisation de la banque par actions kazakhe Turanbank et de la banque par actions AlemBank Kazakhstan ».

EN 1998, la baanque TuranAlem CJSC est renommée Banque TuranAlem OJSC Le 1er octobre, puis Banque TuranAlem JSC.

En 2008, la banque subi un changement de marque (avec changement du nom, du logo et d'identité visuelle). Depuis, le nom BTA Bank JSC n'est plus perçu comme un acronyme.

Évènements entre 2009 et 2012

Fraude et détournement de fonds
En 2009, il est révélé que la banque a été escroquée de jusqu'à 6 milliards de dollars en espèces (c'est l'un des plus grands cas de fraude financière au monde).
L'ancien président de la banque Moukhtar Abliazov est lui-même accusé d'avoir perpétré cette fraude. Il reconnait que sous sa direction, BTA a dissimulé des actifs, mais, selon lui, pour qu'ils ne soient pas saisis par le gouvernement.

Des détectives privés sont payés pour tenter de récupérer une partie des fonds.
Ils trouvent, en octobre 2010, des documents et des disques durs relatifs à la banque dans une installation de self-stockage au nord de Londres.

Faillite
En 2010, la Banque BTA demande une protection contre la faillite auprès des créanciers américains alors qu'elle restructurait une dette de 11,6 milliards de dollars.

Des dettes issues d'une mauvaise gestion et d'un détournement de fonds présumés par l'ancien président de la BTA Bank, Muktar Ablyazov.

Restructuration
En 2009, le Fonds Samruk-Kazyna achète (en février) 75,1 % des actions de la banque BTA, dans le cadre de mesures d'urgence du gouvernement de la république du Kazakhstan. La banque acquiert ainsi un capital supplémentaire de 251,3 milliards de KZT (Tenge kazakh, monnaie kazakhe).

En 2009–2010, La BTA achève de restructurer certaines de ses dettes, diminuant son endettement (qui possède 16,65 milliards de dollars à 4,2 milliards de dollars), la part du Fonds Samruk-Kazyna dans le capital augmentant jusqu'à 81,48 %, les créanciers nationaux et étrangers devenant actionnaires de la Banque pour 18,5 % du capital.

En 2011, la situation financière de la Banque se dégrade, avec une pénurie relative d'actifs liquides et des performances financières négatives.

En 2012 une deuxième restructuration abouti à l'annulation de certaines dettes financières de la Banque. En contrepartie, les créanciers ont reçu  en espèces et 750 millions de dollars.
La BTA conclu aussi une version révisée de Revocable Committed Trade Finance Facility (RCTFF) avec des passifs s'élevant à environ 348 millions de dollars à compter de la date de restructuration. Le Fonds Samruk-Kazyna accorde 1,592 milliard de dollars de prêt. Au cours de cette restructuration, la BTA est recapitalisée à hauteur d'environ 10 milliards de dollars. La part de Samruk-Kazyna dans les fonds propres de la Banque est montée à 97,3 %. La part des créanciers s'élevait à 2,5 %, la part des actionnaires minoritaires, qui détenaient des actions avant la restructuration de 2009-2010, s'élevait à 0,2 % des actions de la Banque au total.

Après 2013
Après l'achèvement réussi d'un processus de restructuration plutôt difficile et à grande échelle, la BTA se concentre sur la restauration de ses anciennes positions sur le marché. Elle semble être redevenue une institution financière stable et durable. Au cours des six premiers mois de 2013, BTA Bank a reçu 15,579 milliards de KZT du résultat net (états IFRS consolidés intermédiaires résumés non audités).

En 2013, le conseil d'administration, au mois de juin, met fin aux pouvoirs de M. Yerik Balapanov qui présidait le directoire de la Banque depuis avril 2012 sur sa propre initiative. Le 5 août, Kadyrzhan Damitov est nommé président du conseil d'administration de la Banque

En 2014, la BTA Bank et la Kazkommertsbank annoncent en février fusionner pour former la plus grande banque d'Asie centrale. La Kazkommertsbank reprendra 46,5 % des actions BTA de la société holding d'État kazakhe Samruk-Kazyna, 46,5 % supplémentaires achèteront les parts de l'actuel président Kenes Rakischew, l'un des plus grands investisseurs privés du Kazakhstan. La Kazkommerzbank et la Rakischew acquerront ses parts pour chacune 72 milliards de Tenge (environ 465 millions de dollars US)[8].

Activités
La BTA offre une large gamme de services bancaires aux particuliers, aux petites et moyennes entreprises et aux grandes entreprises.

Elle a 19 succursales et plus de 170 points de vente au Kazakhstan et des bureaux de représentation internationaux en Russie, en Grande-Bretagne et en Chine.

Les réseaux bancaires de BTA sont répartis au Kazakhstan, en Russie, en Biélorussie, en Ukraine, au Kirghizistan, en Arménie, en Géorgie et en Turquie.

En décembre 2021, BTA Bank vend 100 % de « Nord Star », opérateur du port maritime de Vitino dans l'oblast de Mourmansk, à Vladimir Golubev, copropriétaire de la holding « Adamant ».

Actionnaires et direction
Le principal actionnaire de BTA est Rakishev Kenes Khamituly. Il détient  actions (93,28 % des actions placées, soit 97,79 % des actions ordinaires avec droit de vote). Auparavant, 58 % des actions de la Banque étaient détenues par un groupe d'hommes d'affaires kazakhs dirigé par Mukhtar Ablyazov, 11 % supplémentaires étaient détenus par la famille de feu Yerzhan Tatishev, des participations minoritaires étaient détenues par la Banque européenne pour la reconstruction et le développement, IFC et FMO.

Yerjan Tatishev meurt, assassiné, en 2004.

Le président du conseil d'administration de la Banque est Yelena Bakhmutova. Vice-président du conseil d'administration de Samruk-Kazyna JSC (depuis le 15 février 2013). Depuis le 5 août 2013, le président du directoire était Kadyrzhan Damitov.

Le 14 février 2014, Kenes Rakishev a été élu président du conseil d'administration.

Structure
BTA a des filiales et des bureaux de représentation au Kazakhstan, en Ukraine, en Russie, en Chine, en Turquie, en Géorgie, en Biélorussie et en Arménie.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des banques du Kazakhstan
 Moukhtar Abliazov (ancien directeur de la banque, accusé de détournement et d'assassinat)

Liens externes

Banques partenaires stratégiques
 Banque par actions BTA Kazan OJSC (Tatarstan)
 BTA Bank PJSC (Ukraine)
 BTA Bank CJSC (Biélorussie)
 BTA Bank JSC (Géorgie)
 BTA Bank CJSC (Arménie)
 « Şekerbank TAŞ. » (Dinde)

Autres sociétés du groupe BTA
 Filiale de BTA Bank JSC BTA Ipoteka JSC (Kazakhstan)
 SPF Ular Umit JSC (Kazakhstan)
 Filiale de « BTA Bank » JSC BTA Securities JSC (Kazakhstan)
 SK Leasing JSC (Kazakhstan)
 Temirleasing JSC (Kazakhstan)
 Filiale d'assurance-vie de BTA Bank JSC BTA Zhizn JSC (Kazakhstan)
 Filiale de BTA Bank JSC BTA Insurance JSC (Kazakhstan)
 Filiale de BTA Bank JSC Insurance Company London-Almaty (Kazakhstan)
 Société nationale d'assurance par actions « Oranta » OJSC (Ukraine)
 Titan-Inkasatsia LLP (Kazakhstan)
 Filiale de BTA Bank JSC AlemCard LLP (Kazakhstan)

Entreprise fondée en 1991
Banque ayant son siège au Kazakhstan
Scandale d'entreprise

Banque BTA


Hiroyuki Hayashi (født 5. oktober 1983) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Avispa Fukuoka, Tokushima Vortis og Giravanz Kitakyushu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroyuki Hayashi


Andrias Høgenni (født 28. oktober 1988) er en færøsk filminstruktør fra Tórshavn. Før han startede på filmskole i Danmark, fik han erfaringer fra Færøerne, da han var med til at lave udsendelser til det færøske fjernsyn, der kaldes Agurk. I 2012 blev han uddannet fra den alternative danske filmskole 18 Frames. Hans afslutningsprojekt Timerne med Christine blev vist ved Odense Internationale Film Festival i 2013. Derefter lavede han kortfilmene Eina, og Det Mand Ikke Taler Om. Filmen Det Mand Ikke Taler Om var en del af et projekt, hvor det var meningen at sætte fokus på det, at mænd bliver voldtaget. Efter planen skal filmen fremover vises til diskussionsforum og bruges til undervisning. Filmen er produceeret af El Cine Production med støtte fra Fynske Filmfortællinger, og derudover er filmen et samarbejde mellem Odense Filmværksted, Syddansk Universitet, Kulturregion Fyn og Det Danske Filminstitut.

Høgenni er bestyrelsesmedlem af Føroysk Filmsfólk. Han er uddannet bachelor i medievidenskab fra Syddansk Universitet i 2013. I 2018 blev han uddannet filminstruktør fra den alternative filmskole Super16. Hans afgangsfilm fra Super16, Ikki illa meint, vandt den færøske filmpris Geytin og Canal+ Award i Semaine de la Critique i Cannes i maj 2019.

Flere af hans kortfilm har været nomineret til den færøske filmpris Geytin, og i 2015 vandt han hovedprisen med filmen Stina Karina. Han vandt også hovedprisen ved Geytin i 2016 og 2019. Vindere af Geytin får en statuette, et hædersbevis samt 30.000 kroner.

I januar 2016 modtog han Pris til ung kunstner fra Færøernes landsstyre, prisen er en del af de priser der uddeles en gang om året og samlet kaldes Mentanarvirðisløn Landsins (Færøernes Kulturpriser).

Film

Kortfilm
 Imens bladene falder, 2010
 Harmoni, 2012
 Timerne med Christine, 2013
 Eina, 2013
 Det Mand Ikke Taler Om, 2014
 Kom og dansa, 2015
 Stina Karina, 2015 (vandt hovedprisen Geytin ved den årlige Geytin i Tórshavn den 11. dec. 2015)
 Et knæk, 2016 (vandt begge færøske filmpriser ved Geytin i Nordens Hus i Tórshavn 11. dec. 2016, Geytin samt tilskuerprisen)
Ikki illa meint, 2018 (vandt hovedprisen ved Geytin i Nordens Hus i Tórshavn 22. februar 2019)

Hæder
 2014 - Blev nomineret til Årets Talent 2014 fra Odense Filmværksted
 2014 - To af hans film, Det Mand Ikke Taler Om og Kom og dansa, blev nomineret til den færøske filmpris Geytin i 2014.
 2015 - Vandt Geytin for kortfilmen Stina Karina
 2015 - Modtog Pris til ung kunstner fra det færøske landsstyre (Mentanarvirðislønir Landsins)
 2016 - Vandt to priser ved Geytin, en årlig filmfestival på Færøerne for kortfilm. Han vandt for kortfilmen Et knæk.
 2019 - Vandt hovedprisen ved Geytin i Nordens Hus i Tórshavn 5. februar 2019 for kortfilmen Ikki illa meint (2018).
 2019 - Vandt Canal+ Award í Semaine de la Critique for filmen Ikki illa meint (2018)

Noter

Eksterne henvisninger

Manuskriptforfattere fra Færøerne
Filminstruktører fra Færøerne
Personer fra Thorshavn

Andrias Høgenni


Kuddus Gozjamiarov (uigurisk: Куддус Ғоҗамияров; født 12 maj 1918 i Kajnazar, Semiretjenskaja oblast (nuværende Kasakhstan), Russiske SFSR, død 8 april 1994 i Almaty, Kasakhstan) var en russisk komponist, pianist, lærer og professor, der var af uighurisk afstamning.

Gozjamiarov studerede komposition og klaver på musikkonservatoriet Alma-Ata hos Jevgenij Brusilovskij, og hos Vissarion Sjebalin på musikkonservatoriet i Moskva.
Han har skrevet 5 symfonier, orkesterværker, kammermusik, operaer, sange og instrumentalværker for mange instrumenter.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 "Til minde om f Abdulla Rozybakiev" (1971) - for sopran og orkester
 Symfoni nr. 2 (1974) - for orkester
 Symfoni nr. 3 (1981) - for orkester
 Symfoni nr. 4 "Takla-Makan" (1984) - for orkester
 Symfoni nr. 5 (1987) - for orkester
 Symfonisk digt "Rizvangul" (1950) - for orkester
 Symfoniske billeder "Forbandelsen" (1972) - for orkester
 Trompetkoncert (1973) - for trompet og orkester
 "Nazugum" (1956) - opera
 Børnealbum (1937) - (15 klaverstykker) - for klaver

Kilde
 Om Kuddus Kuzjamjarov på www.musicweb-international.com

Komponister fra Rusland
Komponister fra Kasakhstan
Pianister fra Rusland
Lærere
Professorer fra Rusland

Kuddus Gozjamiarov


Alice Mouton est une biologiste belge. Elle est chargée de recherches Fonds de la recherche scientifique à la Faculté des Sciences, Laboratoire de génétique de la conservation, de l'Université de Liège. Elle est diplômée de l'Université de Liège (biologie option zoologie), elle est titulaire d'un doctorat en sciences (ULiège) sur l'histoire évolutive du muscardin.

Ses recherches portent sur l'utilisation de la génomique pour étudier des questions évolutives et de conservation chez les gliridae (muscardin, lérot, lérotins), les mustelidae (le vison d'Europe) et les canidae (chiens). Elle est membre du European Reference Genome Atlas consortium (ERGA). Elle est auteure de nombreuses publications.

Prix et distinctions

En , Alice Mouton a reçu le prix Julien et Nora Fautrez-Firlefijn, remis tous les trois ans par l'Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique à un ou une biologiste de l'Union européenne, notamment pour un article publié dans la revue Nature portant sur l'évolution des canidés. Les résultats de cet article consacré aux loups géants d'Amérique du Nord sont par ailleurs repris dans la presse généraliste surfant sur le succès de la série télévisée Game of Thrones qui met en scène de telles créatures.

Références

Liens externes
 Dire wolves were the last of an ancient New World canid lineage sur Nature.com
 InBios
 European Reference Genome Atlas consortium

Biologiste belge
Étudiant de l'université de Liège
Naissance en octobre 1983

Alice Mouton


Kigali, Afrika kıtasında bulunan Ruanda devletinin başkentidir. Ülkenin orta kesiminde Ekvator çizgisinin hemen güneyinde yer alan şehir, bu konumundan dolayı yıl boyu ılıman bir iklime sahiptir. Kigali ve çevresinin Kigali Eyaleti olarak ayrı bir statüsü vardır ve diğer eyaletlere bağlı bir konumda değildir. Şehir kendi içerisinde Gasabo, Kicukiro ve Nyarugenge ilçelerine ayrılmaktadır.

Tarih
Kigali, 1907 yılında bir Alman kolonisi olarak kuruldu. Şehir 1916 yılına kadar Alman Doğu Afrikası 'nın bir parçası olarak yer almış, 1922 yılında ise Belçika hakimiyetinde Milletler Meclisi manda sisteminde Ruanda-Urundi bölgesinin bir parçası olmuştur. Her iki bölgenin de Ruanda ve Burundi olarak bağımsızlıklarını kazanması neticesinde, Kigali 1962 yılında Ruanda'nın başkenti olmuştur.

1994 yılında Ruanda'da yaşanan ve Tutsilere uygulanan soykırımın başlangıcı Kigali'de olmuş, 100 gün süren bu soykırımlar neticesinde 100.000'i  Kigali'de olmak üzere 1.000.000'dan fazla kişi Ruanda'da ölmüştür.

Nüfus
Kigali'de 2013 tahmini nüfus verilerine göre 1,242,418 kişi yaşamaktadır. Şehrin yıllar içerisinde gerçekleştirilen nüfus sayımlarında elde ettiği sonuçlar şu şekildedir:

İdari yapılanma

Şehir ülke içerisinde çevre yerleşim yerleri ile birlikte Kigali Eyaleti'ni oluşturmakta olup, yönetimi bir kent konseyi tarafından gerçekleştirilmektedir. Şehrin icra komitesi bir belediye başkanı ve iki milletvekili tarafından oluşturulmuştur. Eyalet kendi içerisinde üç ayrı ilçeye ayrılmış durumdadır. Bu ilçeler Gasabo, Kicukiro ve Nyarugenge'dir.

Ulaşım
Ülke içerisinde olduğu gibi Kigali'de de trafik sağ şeritten akmaktadır. Kigali şehri ülkenin güneyinde bulunan Burundi ve doğuda bulunan Angola ülkeleri ile birbirine bağlayan otoyol üzerinde bulunmaktadır.

Ülkenin uluslararası havaalanı bu şehirde bulunmakta olup, günlük olarak komşu ülkelerin yanı sıra Afrika'nın önemli ülkelerine ve Avrupa'ya Nairobi ve Addis Ababa aktarmalı uçuşlar mevcuttur.

İklim

Galeri

Ayrıca bakınız
Ruanda'daki şehirler listesi

Kaynakça

Ruanda'nın eyalet merkezi olan şehirleri

Kigali


Eirik Jensen  (født 30. juli 1957) er en tidligere norsk politimand. Han blev fængslet i 2020. Han er forfatter af På innsiden, udgivet af Kagge Forlag.

Kriminalitet

Anholdelse
Den 24. februar 2014 blev politioverbetjent Jensen pågrebet og blev sigtet for grov korruption. Han var fra 2011 leder af Oslopolitiets Avdeling for Spesielle operasjoner. (Norsk)TV2 berettede, at Eirik Jensen også var et eventuelt delmål for Operation Silent. Det var på grund af Asker og Bærum politidistrikts mangeårige mistanker om urent spil fra Jensens side, at aktionen fik navnet Operation Silent. Sagen var ekstra delikat, fordi Jensen havde været i en alvorlig arbejdskonflikt med sin arbejdsgiver, efter han blev degraderet og internt omplaceret mod sin vilje".

 Retssag
Retssagen mod Jensen begyndte den 9. januar 2017 i Norge og varede frem til juni. Den tidligere politibetjent blev tiltalt for grov korruption og medvirkning til smugling af mere end tretten ton hash.

Kagge Forlag har bedt Torgrim Eggen om at skrive en bog om retssagen mod Eirik Jensen; Forbindelsen'' blev publiceret i 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Cappelens manglende svar kan hindre full strafferabatt
 Jo mer han dømmes for, jo lavere straff kan han få. Hasjbaronen har grunn til å lyve.
 Slik ble Eirik Jensen en politikjendis
 Eirik Jensen skrev boka for barna sine: - Man gjør noen valg i livet. Kanskje uten å se konsekvensene av dem
 Rettskommentar: Ingen god dag i retten for Eirik Jensen
 Levde i en pengebinge
 Ekstrem oppussing
 Hvorfor skulle Eirik Jensen sette kriminelle penger i banken?
 Eirik Jensen har hatt sin klart dårligste dag i retten så langt

Politifolk fra Norge

Eirik Jensen


Dr. Terrance Thirteen (sometimes Terrence), known simply as Doctor Thirteen, Dr. 13 and The Ghost-Breaker, is a fictional character in comic books set in the DC Universe. The character's first published appearance is in Star Spangled Comics #122 (November 1951).

Publication history
Dr. Thirteen, also known as Dr. Thirteen the Ghost Breaker, debuted in his own feature in Star Spangled Comics, from issue #122–130 (Nov. 1951 – July 1952). The feature then moved to House of Mystery and was canceled after issue #7. The character was created by an unknown writer with artist Leonard Starr.

The character next appeared in Showcase #80 in 1969 as a supporting character in the Phantom Stranger story and then as a regular character in the Phantom Stranger series that began later that year. Early issues featured a few new pages of story and art that framed reprints of the two characters' old stories. The feature was temporarily replaced by The Spawn of Frankenstein in Phantom Stranger #23–30, in which Dr. Thirteen appeared, blaming Frankenstein's monster for putting his wife, Maria, in a coma. He made one further appearance in issue #36, replacing the Black Orchid serial that had replaced The Spawn of Frankenstein. He also had a serial in Ghosts #95–99 and #101-102. In three of these issues, he confronted the Spectre. He also appeared in House of Secrets #150 alongside his longtime rival, the Phantom Stranger.

Dr. Thirteen also appeared in Batman #341–342 (November–December 1981) to research a mystery in the abandoned Wayne Manor involving the Man-Bat. He reappeared in Gotham City in Batman #354 (December 1982) to reluctantly aid Rupert Thorne, who believed that he was being haunted by the ghost of Hugo Strange.

Fictional character biography

Pre-Crisis
Dr. Thirteen is a parapsychologist who investigates reports of possible supernatural activity with the goal of proving them to be hoaxes. Dr. Thirteen's stories are set in the DC Universe, where many stories involving the supernatural also are set. He was usually accompanied by his wife, Maria, sometimes called Marie.

In his origin story, as presented in Showcase #80, Terrence's [sic—the spelling varied, but it was spelled with an e in the first story] father tries to hide his ancestry from him, but eventually went into a locked room, showing his son the history of his ancestors, many of whom were executed for practicing magic, such as Daniel, who was killed by the ancient Romans for diagramming the solar system, and Rebecca, who was executed during the Salem witch trials, when she was actually developing anesthesia. Terry and his unnamed father enter into a pact to prove that the supernatural is false by determining things that Mr. Thirteen will say to Terry by the grandfather clock on the one-year anniversary of his death. Mr. Thirteen is then killed in a road accident three months later. On the first anniversary of his father's death, Terry asks the questions and gets no response, then remembers that he was supposed to set the clock before asking the questions. At this point, he hears the correct responses to the questions. He discovers that these responses are on a gramophone record that was planted by his fiancée, Marie, who also had a pact with Mr. Thirteen to show Terry that anything that appears to be supernatural has a rational explanation.

Post-Crisis
In the limited series The Books of Magic, John Constantine explains to Timothy Hunter that because Dr. Thirteen does not believe, magic and the supernatural truly do not work for him.

Vertigo Visions
In the Vertigo Comics one-shot Vertigo Visions: Doctor 13 – Do AIs Dream of Electric Sheep?, Dr. Terrence Thirteen and his wife Marie go to marriage counseling, as Marie is becoming increasingly alienated from Terrence due to his overbearing behavior and the fact that he refuses to take payment for his services and therefore lives off her bank account. Dr. Thirteen becomes trapped in a virtual reality and embroiled in a conflict between benign and malicious artificial intelligences with the ability to manipulate media and sensory perceptions on a global scale. At the conclusion of the comic, Dr. Thirteen is seen in a mental institution, having apparently suffered a mental breakdown during the visit to the marriage counselor and hallucinated everything, although the AIs are also seen to be real.

Seven Soldiers of Victory
In the first issue of Grant Morrison's Seven Soldiers: Zatanna miniseries, Dr. Thirteen is said to have been dating the title character, believing her to be just a very talented stage magician. After she attends his book signing, he agrees to go with her to obtain proof that magic is real. Joined by Ibis the Invincible, his wife Taia, and Swamp Thing supporting character Timothy Ravenwind, the group journey to many mystical realms. The purpose is to hunt for an approaching magical threat. Thirteen and the other three mystics are skeletonized by an entity called Gwdion. Zatanna blames her lack of preparation for the mystical journey, along with her addiction to using magic for selfish purposes.

Tales of the Unexpected
In the eight-issue miniseries Tales of the Unexpected published in 2006, Dr. Thirteen unites with other characters from cancelled series, including Genius Jones, Andrew Bennett, Anthro, the Primate Patrol, Infectious Lass from the Legion of Substitute-Heroes, Captain Fear from a 1970s feature within the pages of Adventure Comics, and the Haunted Tank, in a story that repeatedly breaks the fourth wall and comments on the then-current state of DC Comics and its continuity. Dr. Thirteen's group fights the Architects, the four writers who were heavily involved in the direction of the DC Universe titles at the time — Geoff Johns, Grant Morrison, Greg Rucka and Mark Waid — to convince them to include them in the new Universe. The story ends with Dr. Thirteen warning his companions and the readers of a new danger.

Post-Infinite Crisis, Dr. Thirteen lives with his daughter Traci Thirteen in Doomsbury Mansion, still working as a paranormal investigator. Traci is a sorceress, a fact that he finds most upsetting.

Flashpoint
In the alternate timeline of the Flashpoint event, Dr. Thirteen was rescued from Paris before its destruction by his daughter, and is a member of the H.I.V.E., who vote on using nuclear weapons to end the Atlantean/Amazonian threat in Western Europe. When Traci tries to stop this, he injects her with a drug and proceeds to start the countdown. Traci teleports away to find help. When she returns to face her father without the desired help, she discovers that he had learnt the art of black magic, which he uses to attack her. During the battle, Traci teleports herself to Paris, showing her father that, if the nuclear weapons are used, then she will die, along with 118 million people. She becomes badly injured from an Amazon spear. This snaps Dr. Thirteen out of his rampage. The two reconcile and Dr. Thirteen uses his remaining magic to stop the satellite, less than two minutes before it attacks. Traci then saves him, and it is revealed they have both used up all of their magic.

The New 52
Following the events of Flashpoint, Dr. Thirteen appeared in a two-part backup story in All-Star Western #11-12. In this rebooted version, he lives in 1880s Gotham City, where he is enlisted by the police to hunt down a paranormal highwayman. Dr. Thirteen's descendant (also named Dr. Terrance Thirteen) later appears in The Phantom Stranger (vol. 4) #2, enlisting the aid of the Phantom Stranger to repel the Haunted Highwayman in the present time. Dr. Terrance is killed by Nimraa's minion, Zalkoat, while hunting down the Phantom Stranger. While battling Phantom Stranger, Zalkoat states that Terrance's soul is trapped in its sword. Phantom Stranger revives Terrance by stabbing the latter's body with Zalkoat's sword.

Other versions
Grant Morrison in Doom Patrol (vol. 2) #54 substituted him in Danny the Street's dreams with Doctor Occult in a superhero version of The Trenchcoat Brigade in which Constantine uses "Hellblazer" as a superhero name. That version of the character was "the Multiple Man" rather than the Ghost-Breaker, of which his Dr. 8 identity was second most important to the story.

References

External links

 Doctor Thirteen at the DCU Guide

Comics characters introduced in 1951
DC Comics fantasy characters
DC Comics male superheroes
DC Comics scientists
DC Comics superheroes
DC Comics titles
Fictional characters with anti-magic or power negation abilities
Fictional occult and psychic detectives
Fictional parapsychologists

de:Phantom Stranger#Doctor Thirteen

Doctor Thirteen


9866 Kanaimitsuo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9866 Kanaimitsuo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiyosato de Satoru Ōtomo. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,17 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 3,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

9866 Kanaimitsuo


Keiki  é um vocábulo de origem havaiana usado para se referir às pequenas mudas enraizadas que possibilitam a reprodução assexuada de algumas espécies de orquídeas, especialmente as plantas dos gêneros Dendrobium, Epidendrum e Phalaenopsis.

Um keiki consiste em um clone geneticamente idêntico à planta mãe, carregando assim todas suas características, inclusive coloração e intensidade do perfume de suas flores.

Origem do termo
A palavra keiki se inspira no termo utilizado para designar bebês no idioma nativo do Havaí. Nesta linguagem, keiki significa, literalmente, "bebê", "filho" ou "pequeno ser".

Características
Nas Phalaenopsis, os keikis surgem a partir de nós localizados nas hastes das plantas, ocorrendo após cessada sua floração. O surgimento desses pequenos brotos enraizados podem ser induzidos nas plantas deste gênero por meio da exposição prolongada da planta mãe à elevadas temperaturas na fase final de sua floração.

Por outro lado, nas Dendrobium, os keikis brotam diretamente a partir dos pseudobulbos, crescendo em direção à parte superior da planta, expandindo suas raízes até tocar o substrato. Neste gênero, keikis podem surgir com maior intensidade após a planta ter passado por episódios de poda.

No caso das Epidendrum, existem espécies que apresentam a propensão de formarem keikis a partir das porções superiores dos pseudobulbos, após transcorrido certo tempo de vida do vegetal.

Como os keikis já surgem como clones de plantas adultas, em pouco tempo tornam-se plantas adultas e aptas a florescerem, ao contrário das brotações originadas a partir da germinação de sementes.

Desenvolvimento
O surgimento dos Keikis normalmente ocorrem em resposta à alguns estímulos externos nas orquídeas tais como:

 Adubação: algumas espécies de Dendrobium, respondem ao incremento da presença de compostos nitrogenados, quando aplicados próximos a época da floração. Este excedente de nitrogênio disponível para nutrição da planta pode induzir a formação de keikis, que surgem, muitas vezes, em substituição à floração.
 Morte de gemas basais: a maior parte das orquídeas lançam brotação nova pelas gemas basais do rizoma. Caso ocorra ressecamento ou morte dessas gemas, pode ocorrer estimulo para que as gemas superiores restantes gerem keikis. Desta forma, é comum ao verificar o nascimento de vários keikis quando ocorre a morte da base da planta.
 Indução hormonal: o keiki pode ser formado por meio de indução pela ação de hormônios do tipo citocinina.  Desta forma, ferimentos deliberadamente efetuados nos rizomas ou pseudobulbos podem ativar a produção de hormônios que levam a planta a formar novos keikis.
 Fisiologia da espécie: algumas orquídeas naturalmente formam muitos keikis como, por exemplo, algumas espécies de plantas do gênero Epidendrum.

Remoção e plantio dos keikis
Caso se deseje obter uma nova planta a partir de um keiki, deve-se aguardar até que o novo broto desenvolva-se de forma suficiente para suportar o transplante ao novo local. O ideal é aguardar até que ele tenha ao menos 7 centimetros com desenvolvimento de, no mínimo, três novas folhas. Este ponto normalmente é atingido entre 6 a 12 meses após o surgimento do keiki.  A retirada precoce do keiki pode levá-lo à morte.

Se estiver em pseudobulbo, você pode optar por removê-lo destacando-o cuidadosamente da planta-mãe com as mãos ou cortando o pseudobulbo com uma lâmina afiada e devidamente esterilizada, deixando-o com o keiki.

Após sua retirada, pode ser transferido para o novo substrato, recebendo os mesmos cuidados necessários para manutenção de qualquer outra orquídea da mesma espécie.

Referências

Plantas ornamentais
Reprodução vegetal
Phalaenopsis
Dendrobium

Keiki


Crystal Kingdom Dizzy es un videojuego de aventuras publicado por Codemasters en diciembre de 1992. Los gemelos Oliver -que estuvieron muy implicados en el diseño y programación de los videojuegos de Dizzy anteriores- tuvieron menos implicación en este juego.

Crystal Kingdom Dizzy es el último juego hasta el momento dentro de la línea principal de la serie Dizzy, protagonizada por el personaje homónimo con forma de huevo, hasta el lanzamiento de Wonderful Dizzy en 2020.

Este fue el primer juego de Dizzy para ordenadores en no publicarse con precio de línea económica, como sí había sucedido con las anteriores entregas. Esto suscitó algunas críticas ya que, pese al mayor precio, el juego no era más grande o más complejo que sus predecesores de inferior precio.

La versión para Spectrum quedó en el puesto 70 en la votación de los usuarios de Your Sinclair de los cien mejores juegos de todos los tiempos.

Referencias

Enlaces externos

 Crystal Kingdom Dizzy at HOL

Videojuegos para Amiga
Videojuegos para Amstrad CPC
Videojuegos para Atari ST
Videojuegos para Amiga CD32
Videojuegos para Commodore 64
Videojuegos para DOS
Videojuegos para ZX Spectrum
Videojuegos de plataformas
Videojuegos de 1992
Videojuegos de Codemasters
Videojuegos desarrollados en Reino Unido
Secuelas de videojuegos

Crystal Kingdom Dizzy


El Apeadero de Senhora das Dores es una antigua plataforma ferroviaria de la Línea del Miño, que servía a la Parroquia de São Martinho de Bougado, en el ayuntamiento de Trofa, en Portugal.

Características

Descripción
En 2010, tenía 2 vías de circulación, con 407 y 408 metros de longitud; las dos plataformas tenían ambas 220 metros de extensión, y una altura de 75 centímetros.

Historia
En 2006, el diputado de la Coligação Democrática Unitária en la Asamblea Municipal de Trofa, Jaime Toga, criticó la degradación de las infraestructuras ferroviarias en el Ayuntamiento, incluyendo el Apeadero de Senhora das Dores.
Esta plataforma fue retirada de servicio, debido al hecho de que la circulación ferroviaria había sido desviada a un nuevo trazado, donde se inserta la nueva Estación de Trofa; los últimos servicios se realizaron el 14 de  agosto de 2010, habiendo organizado la Cámara Municipal de Trofa, un comboi especial, entre la antigua Estación de la Trofa y São Romão, con parada en este apeadero.

Véase también
Línea del Miño
Caminhos de Ferro Portugueses
Red Ferroviaria Nacional

Referencias

Enlaces externos

Senhora das Dores
Senhora das Dores
Trofa

Apeadero de Senhora das Dores


Zafra (titlul original: Zafra) este un film dramatic argentinian, realizat în 1958 de regizorul și producătorul Lucas Demare scenariul fiind semnat de Sixto Pondal Ríos având protagoniști pe Alfredo Alcón, Graciela Borges, Enrique Fava și Atahualpa Yupanqui. A fost selecționat pentru participare la
 Festivalul de la Cannes. Filmul este dedicat muncitorilor anonimi culegători de trestie de zahăr, care aveau o muncă grea, aproape de sclavi.

Conținut

Distribuție

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Legături externe

Filme din 1958
Filme argentiniene
Filme în limba spaniolă
Filme regizate de Lucas Demare

Zafra


Campionatul Mondial de Handbal Feminin pentru Junioare din 2018 a fost a VII-a ediție a turneului organizat Federația Internațională de Handbal și s-a desfășurat în Polonia, între 5 și 19 august 2018.

Selecția gazdelor
Polonia și Slovacia au fost țările care și-au depus candidatura pentru a găzdui ediția din 2018 a Campionatului Mondial sub 18 ani. Ulterior Slovacia s-a retras, iar pe 7 noiembrie 2015, Congresul IHF întrunit la Soci, în Rusia, a decis în unanimitate ca Polonia să primească dreptul de a organiza ediția din 2018 a Campionatului Mondial.

Sălile

Turnee de calificare

Note

a) Slovacia a beneficiat de wild card ca urmare a reducerii numărului echipelor calificate în urma Campionatului Asiatic U17, de la 5 la 4, în conformitate cu articolul 2.3.5 din regulamentul IHF.

b) Croația a beneficiat de wild card pentru a ocupa locul prevăzut anterior pentru câștigătoarea Campionatului U18 al Oceaniei, competiție care nu s-a mai desfășurat.

c) Deși s-a calificat la Campionatul Mondial din postura de câștigătoare a Campionatului Panamerican U18, Brazilia a notificat IHF că nu poate participa la competiție. În conformitate cu Articolul 2.8. al Regulamentului Competițiilor IHF pentru Juniori și Tineret, Federația Internațională a abordat alte două națiuni care au participat la Campionatului Panamerican U18, dar și acestea au declinat participarea. În consecință, locul Braziliei a fost realocat Europei, iar Austria a acceptat invitația IHF de a înlocui echipa sud-americană.

Echipe calificate

1 Bold indică echipa campioană din acel an.
2 Italic indică echipa gazdă din acel an.

Tragerea la sorți
Tragerea la sorți pentru distribuția echipelor în grupe a avut loc pe 26 aprilie 2018, de la ora locală 14:00, în Basel, Elveția, și a fost transmisă în direct pe pagina oficială și pe canalul YouTube al Federației Internaționale de Handbal.

Distribuția în urnele valorice
24 de echipe calificate la turneul final al Campionatului Mondial au fost distribuite în 6 urne valorice în funcție de coeficienții IHF. Germania, Norvegia și Ungaria, ocupantele locurilor 1–3 la Campionatul European U17 din 2017, precum și Coreea de Sud, medaliată cu aur la Campionatul Asiatic U17 din 2017, au fost distribuite în prima urnă valorică.

Grupele preliminare
În urma tragerii la sorți au rezultat grupele de mai jos. Programul complet al partidelor a fost publicat pe 22 mai 2018. Înaintea începerii turneului final, Brazilia a notificat Federația Internațională că nu poate participa la competiție și a fost înlocuită cu echipa Austriei.

Grupa A

Grupa B

Grupa C

Grupa D

Cupa președintelui

Schemă pentru locurile 21–24

Semifinalele pentru locurile 21–24

Meciul pentru locurile 23–24

Meciul pentru locurile 21–22

Schemă pentru locurile 17–20

Semifinalele pentru locurile 17–20

Meciul pentru locurile 19–20

Meciul pentru locurile 17–18

Meciurile de clasament pentru locurile 9–16
Cele opt echipe învinse din optimile de finală au fost clasate conform rezultatelor obținute de ele în faza grupelor împotriva echipelor de pe locurile 1–4.

Clasament

Meciul pentru locurile 15–16

Meciul pentru locurile 13–14

Meciul pentru locurile 11–12

Meciul pentru locurile 9–10

Fazele eliminatorii

Schemă

Schemă pentru locurile 5–6

Optimile de finală

Sferturile de finală

Semifinalele pentru locurile 5–8

Semifinalele

Meciul pentru locurile 7–8

Meciul pentru locurile 5–6

Finala mică

Finala

Clasamentul final

Premii
 Cea mai bună marcatoare:  Nikita van der Vliet (64 de goluri)

Echipa ideală
 Portar:  Polina Anna Vereșceak
 Extremă dreapta:  Kíra Bánfai
 Inter dreapta:  Park So-youn
 Centru:  Valeria Kirdiașeva
 Inter stânga:  Isabelle Andersson
 Extremă stânga:  Yun Ye-jin
 Pivot:  Nikita van der Vliet

Clasamentul marcatoarelor
Actualizat pe data de 21 august 2018

Sursa: IHF.com

Note

Legături externe
Pagina oficială a competiției

2018 în Polonia
2018 în handbal
2018
Handbal în Polonia


5170 Sissons este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5170 Sissons este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,03 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 10,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1987
Centura de asteroizi

5170 Sissons


67712 Kimotsuki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
67712 Kimotsuki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bisei Spaceguard Center în cadrul programului BATTeRS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,27 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 3,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 67001-68000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

67712 Kimotsuki


Rule veya taksi; bir hava taşıtının kendi gücünü (motor vs.) kullanarak yerdeki yolculuğu. Bu hareket genellikle tekerlekleri üzerinde olabileceği gibi bazı hava taşıtları için kızakları ya da dubaları üzerinde (su üstünde) olabilir.

Bir uçak, hava alanında bir yerden diğer bir yere rule yapmak için taksi yollarını kullanır. Örneğin, havalimanı terminalinden piste yapılan yolculuk ruledir.

Uçaklarda rule
Uçağın hareketi için gerekli olan itme gücü, pervanelerinden ya da jet motorundan elde edilirken, yön değiştirme (dönme) burun iniş takımının veya bazı kuyruktan tekerlekli uçaklarda kuyruk tekerinin kokpitteki bir kol veya pedallar aracılığıyla döndürülmesi yoluyla yapılır. Dönüş esnasında dümen de buna yardımcı olarak kullanılır.

Ana iniş takımlarında yer alan frenler yardımıyla frenleme yapılır. Bazı uçaklarda yönlendirilebilir tekerler olmadığı için yön değiştirme sağ ve sol frenlere farklı basınç uygulanmasıyla (diferansiyel frenleme ile) yapılır.

Rüzgâr düzeltmesi
Pek çok uçak tipinde burun dikmesi ana iniş takımlarına nazaran daha hassastır. Bu nedenle rule esnasında karşıdan rüzgâr (kafa rüzgârı) alınıyorsa lövye nötr tutularak veya geri çekilerek burun dikmesine aşırı yük binmesi engellenir. Arkadan rüzgâr alınıyorsa (kuyruk rüzgârı), lövye ileri itilerek yine burun dikmesine aşırı yük binmesi engellenmelidir.

Karşıdan açılı şekilde esen rüzgârlarda rüzgâr içindeki kanadın kalkmasını engellemek için lövye rüzgâr içine, arkadan açılı esen rüzgârlarda rüzgârın aksi yöne çevrilmelidir.

Geçiş üstünlüğü

Rule esnasında geçiş üstünlüğü şu şekildedir:

 Geçiş üstünlüğü her zaman iniş ve kalkıştaki uçaklara aittir.
 Uçaklar karşı karşıya kalmışlarsa herkes sağa doğru manevra yapar.
 Rule yapan uçaklar açı yapacak şekilde karşılaşmışlarsa, üstünlük sağda görünen uçağa aittir. Soldaki uçak bekler veya sağa manevra yaparak geçiş üstünlüğü olan uçağın arkasında yer alır.
 Uçak çeken bir araçla rule yapan bir uçak karşılaştığında üstünlük uçak çeken araca aittir.
 Arkadaki uçak sollama yapıyorsa, üstünlük öndeki (sollanan) uçağa aittir. Sollayan uçak, diğer uçağın kendisini görmesini sağlayacak şekilde iyice açıktan ve her zaman soldan geçmelidir.

Helikopterlerde rule
Kızaklı helikopterler rule yolu üzerinde havadan rule yapmak durumdayken, tekerleri bulunan tipler uçaklar gibi yerde de rule yapabilirler.

Kaynakça

Havacılık terimleri
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler

Rule


Gesnerioideae, biljna potporodica, dio porodice gesnerijevki. Podijeljena je na 6 tribusa.

Tribusi

 Tribus Titanotricheae T. Yamaz. ex W. T. Wang
 Titanotrichum Soler. (1 sp.)
 Tribus Napeantheae Wiehler
 Napeanthus Gardner (17 spp.)
 Tribus Beslerieae Bartl.
 Subtribus Besleriinae G. Don
 Besleria L. (163 spp.)
 Gasteranthus Benth. (39 spp.)
 Cremosperma Benth. (26 spp.)
 Reldia Wiehler (6 spp.)
 Tribus Anetanthiinae A. Weber & J. L. Clark
 Cremospermopsis L. E. Skog & L. P. Kvist (3 spp.)
 Anetanthus Hiern ex Benth. & Hook. fil. (3 spp.)
 Resia H. E. Moore (4 spp.)
 Tylopsacas Leeuwenb. (1 sp.)
 Shuaria D. A. Neill & J. L. Clark (1 sp.)
 Tribus Coronanthereae Fritsch
 Subtribus Coronantherinae Fritsch
 Coronanthera Vieill. ex C. B. Clarke (11 spp.)
 Bopopia Munzinger & J.R.Morel (1 sp.)
 Rhabdothamnus A. Cunn. (1 sp.)
 Subtribus Mitrariinae Hanst.
 Mitraria Cav. (1 sp.)
 Sarmienta Ruiz & Pav. (1 sp.)
 Asteranthera Klotzsch & Hanst. (1 sp.)
 Fieldia A. Cunn. (1 sp.)
 Subtribus Negriinae V. L. Woo, J. F. Sm. & Garn.-Jones
 Depanthus S. Moore (2 spp.)
 Negria F. Muell. (1 sp.)
 Lenbrassia G. W. Gillett (1 sp.)
 Tribus Gesnerieae Dumort.
 Subtribus Gesneriinae Oerst.
 Bellonia L. (2 spp.)
 Pheidonocarpa L. E. Skog (1 sp.)
 Gesneria L. (54 spp.)
 Rhytidophyllum Mart. (23 spp.)
 Subtribus Gloxiniinae G. Don
 Gloxinia L'Hér. (5 spp.)
 Gloxiniopsis Roalson & Boggan (1 sp.)
 Seemannia Regel (4 spp.)
 Monopyle Moritz ex Benth. & Hook. fil. (22 spp.)
 Diastema Benth. (18 spp.)
 Gloxinella (H. E. Moore) Roalson & Boggan (1 sp.)
 Kohleria Regel (24 spp.)
 Pearcea Regel (18 spp.)
 Achimenes Pers. (27 spp.)
 Eucodonia Hanst. (2 spp.)
 Smithiantha Kuntze (6 spp.)
 Nomopyle Roalson & Boggan (2 spp.)
 Niphaea Lindl. (3 spp.)
 Moussonia Regel (21 spp.)
 Solenophora Benth. (16 spp.)
 Amalophyllon Brandegee (13 spp.)
 Phinaea Benth. (3 spp.)
 Heppiella Regel (4 spp.)
 Chautemsia A. O. Araujo & V. C. Souza (1 sp.)
 Mandirola Decne. (4 spp.)
 Goyazia Taub. (3 spp.)
 Subtribus Columneinae Hanst.
 Nautilocalyx Linden (39 spp.)
 Centrosolenia Benth. (15 spp.)
 Chrysothemis Decne. (10 spp.)
 Paradrymonia Hanst. (17 spp.)
 Trichodrymonia Oerst. (29 spp.)
 Pagothyra (Leeuwenb.) J. F. Sm. & J. L. Clark (1 sp.)
 Crantzia Scop. (4 spp.)
 Glossoloma Hanst. (29 spp.)
 Alloplectus Mart. (8 spp.)
 Drymonia Mart. (82 spp.)
 Columnea L. (215 spp.)
 Corytoplectus Oerst. (12 spp.)
 Neomortonia Wiehler (1 sp.)
 Pachycaulos J. L. Clark & J. F. Sm. (1 sp.)
 Alsobia Hanst. (4 spp.)
 Episcia Mart. (9 spp.)
 Christopheria J. F. Sm. & J. L. Clark (1 sp.)
 Rufodorsia Wiehler (4 spp.)
 Oerstedina Wiehler (2 spp.)
 Cobananthus Wiehler (1 sp.)
 Nematanthus Schrad. (32 spp.)
 Lesia J. L. Clark & J. F. Sm. (2 spp.)
 Codonanthe (Marloth) Hanst. (8 spp.)
 Codonanthopsis Mansf. (15 spp.)
 Rhoogeton Leeuwenb. (2 spp.)
 Cremersia Feuillet & L. E. Skog (1 sp.)
 Lampadaria Feuillet & L. E. Skog (1 sp.)
 Lembocarpus Leeuwenb. (1 sp.)
 Subtribus Sphaerorhizinae A. Weber & J. L. Clark
 Sphaerorrhiza Roalson & Boggan (4 spp.)
 Subtribus Ligeriinae Hanst.
 Sinningia Nees (77 spp.)
 Paliavana Vell. ex Vand. (6 spp.)
 Vanhouttea Lem. (9 spp.)

Izvori

Gesnerijevke

Gesnerioideae


Akpınar, Kırklareli ilinin Vize ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
1613 yılı Osmanlı kayıtlarında yerleşimin adından söz edilmektedir. Köy, 1901'den beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 63 km, Vize ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Vize belde ve köyleri

Akpınar, Vize


Valeriana apula es una especie botánica perteneciente a la  familia de las valerianáceas.

Descripción
Es una hierba perenne, multicaule, no estolonífera, con rizoma ± lignificado, ramificado, con unas ramas terminadas en rosetas de hojas, con abundantes restos peciolares, y otras en tallos floríferos. Tallos de hasta de 25 cm, erectos, por lo general simples, glabros o esparcidamente pelosos al menos en la parte basal o distal. Hojas pecioladas o no, glabras o ± pubérulo-glandulosas en los márgenes o nervio medio; las basales y caulinares inferiores con pecíolo de (2)10-35 mm y limbo de (10)15-25(35) × (5)7-15(20) mm, oblanceolado, espatulado o anchamente obovado, entero; las caulinares medias y superiores con pecíolo de (1)3-10 mm y limbo de (5)10-30 × (2)5-20(25) mm, pinnatífido o lirado-pinnatipartido, con 1-3 pares de segmentos laterales de 3-15 × 1-3 mm, linear-oblongos, enteros, obtusos, el terminal ligeramente mayor. Inflorescencia ± condensada, con brácteas linear-lanceoladas, enteras, y bractéolas lanceoladas o triangular-lanceoladas, enteras, glabras o laxamente ciliadas. Flores hermafroditas o funcionalmente femeninas –plantas ginodioicas–. Corola de las flores hermafroditas (4)4,5-7(7,5) mm y en las funcionalmente femeninas (2,5)3-4,3(4,8) mm, rosada, glabra en el exterior o con algún pelo hacia la base o en los lóbulos; tubo con giba de 0,1-0,3 mm, peloso en su interior; flores hermafroditas con lóbulo superior de 1,3-2(2,2) mm, los restantes de 0,9-1,5(1,7) mm. Anteras 0,7-0,9(1,1) mm en las flores hermafroditas, y (0,2)0,3-0,4(0,5) mm en las funcionalmente femeninas. Aquenio (3,5)3,7-4,4(4,7) mm, ovoide-oblongo, de sección cuadrangular, glabro, con costillas laterales de la cara posterior engrosadas, algo arqueadas al menos hacia la base. Vilano con tubo de 0,4-1 mm, acopado, membranáceo, y 9-15 setas de (3)3,5-6(6,5) mm, caedizo.

Distribución y hábitat
Se encuentra en roquedos, gleras y fisuras, preferentemente calcáreos, en cumbres ± sombrías; a una altitud de 1300-3220 metros, en la Cordillera Cantábrica, Pirineos, Sistema Ibérico, Sierra Nevada y Norte de África (Marruecos, Atlas).

Taxonomía
Valeriana apula fue descrita por Pierre André Pourret y publicado en  Mémoires de l'Académie des Sciences, Inscriptions et Belles-Lettres de Toulouse 3: 332 (1788)Valeriana apula en PlantList
EtimologíaValeriana: nombre genérico derivado del latín medieval ya sea en referencia a los nombres de Valerio (que era un nombre bastante común en Roma, Publio Valerio Publícola es el nombre de un cónsul en los primeros años de la República), o a la provincia de Valeria, una provincia del imperio romano,  o con la palabra valere, "para estar sano y fuerte" de su uso en la medicina popular para el tratamiento del nerviosismo y la histeria.apula: epíteto geográfico que alude a su localización en Apulia, una región del sur de Italia.
Citología
El número de cromosomas es de: 2n = 16.
SinonimiaValeriana glauca Lapeyr.Valeriana globulariifolia var. nevadensis PauValeriana globulariifolia Ramond ex DC. in Lam. & DC.Valeriana heterophylla Loisel.Valeriana rupicola'' Lag.

Nombre común
Castellano: valeriana.

Referencias

Enlaces externos

apula
Flora de Europa
Flora de la cuenca mediterránea

Valeriana apula


Pampa tilkisi (Pseudalopex gymnocercus), köpekgiller (Canidae) familyasının Canini oymağına ait Güney Amerika'ya özgün bir tilki türü. Kendine özgün tür oluşturmayıp, And çakallarına dahil edilmesi ihtimal dahilindedir.

Özellikleri

Pampa tilkisinin boyu yaklaşık 65 cm tutarken omuz yüksekliği ise 40 cm kadardır. Ortalama ağırlığı  4 - 6,5 kg'dır. Postu tek renk gridir.

Yaşam alanı ve dağılım

Pampa tilkisi, Güney Amerika'nın Pampa adı verilen ağaçsız otluk steplerinde yaşar. Paraguay, Şili, Güneydoğu Brezilya ve Güney Arjantin'de doğuda Rio Negro'ya kadar bir alanda görülür.

Yaşam tarzı ve üreme
Pampa tilkisi, genellikle gece avlanır. Besinleri başlıca olarak hayvani ve bitkisel gıdalardan oluşur.

Pampa tilkisi yuva çukurunu ender olarak kendisi kazar. Bunun yerine daha çok terkedilmiş çukur ve kovukları, ağaç köklerini ve kaya yarıklarını kullanır. Yuvanın koruması altında tilki, Güney Yarımküre'nin ilkbaharı Ekim veya Kasım aylarında, üç ile altı kadar yavruyu dünyaya getirir. Altı aydan sonra yavrular yuvalarını terkeder.

Dış bağlantılar
 Bakınız:Türün fotoğrafı

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Tilkiler
Şili'deki memeliler
Pseudalopex

Pampa tilkisi


වත්තේගම යනු ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම පළාතේ මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නගරයකි. වත්තේගම නගර සභාව මගින් පාලනය කරනු ලබයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

වත්තේගම, මහනුවර දිස්ත්‍රික්කය


Karatavuk ya da kara bakal (erkek) ve boz bakal (dişi) (Turdus merula), karatavukgiller (Turdidae) familyasından tüyleri kara, meyve ve böceklerle beslenen ötücü bir kuş türü.

Özellikleri

Kanat uzunlukları 25 cm civarındadır. Erkek karatavukların gagası parlak sarı, tüyleri siyah; dişilerin ise gagası soluk, tüyleri siyahtır. Karatavuklar kış mevsimi güneşi en çok alan kuytu alanları seçer. Özellikle sık çalılıklar arasında fark edilmeden gün boyu saklanır. Çok hareketli ve hızlı uçan bir kuştur. Sık yapraklı ağaçlarda yaz mevsimi geceler. Sabahları ise erken saatlerde alışık olduğu yerlerde gezinir. Karatavuklar gün doğumu ve gün batımında çok gürültü çıkararak öterler. Gezinme anında çok sessiz olan karatavuklar, bir tehlike olduğunda, kesik kesik sesler çıkarır. Ancak yerlerinden, insanı heyecanlandıracak tiz bir sesle öterek ayrılırlar. Öncelikle çok sessiz kalarak tehlikenin geçmesini bekleyen bu kuşlar, insan veya hayvanın kendini fark etme anına kadar çalılıklar içinde yer değiştirirler. Bu kuşlar yaz mevsiminde 3-4 yavru yaparlar. Yuvadan düşen yavruyla kesinlikle ilgilenmezler. Avrupa kıtasının her yerinde yaşayabilirler.

Beslenme

Çeşitli meyvelerin yanı sıra solucan ve salyangoz gibi hayvanları da yer, ancak bunun yanında darı, kanarya yemi ve kendir tohumu da besinleri arasındadır.

Doğada zeytin meyvesini sevenler sadece insanlar değildir. İnsanların bu konudaki rakipleri karatavuk (Turdus merula) adı verilen küçük siyah renkli kuşlar. 24–25 cm boyunda ve simsiyah tüylerle kaplı olan ve gagaları sarı- kavuniçi renkli olan bu sevimli kuşlar zeytin meyvelerini çok severler. Bu meyveleri bir çırpıda yutan bu kuşlar kursaklarında zeytinin etli kısımlarını sindirirler. Ancak, onlar da bizim gibi odunsu yapıda olan zeytin çekirdeklerini sindiremezler ve dışkılama yoluyla sindiremedikleri çekirdekleri dışarıya atarlar. İşte sadece bu karatavukların kursağından geçmiş olan zeytin çekirdekleri toprağa düştüğünde çimlenebilir. Çünkü karatavuk kursağındaki küçük taşlarla ve sahip olduğu kuvvetli asitlerle zeytin çekirdeklerinin odunsu kabuğu, sindirim sırasında incelir ve yumuşar. Bu yüzden de karatavuklar tarafından kabukları inceltilmiş ve yumuşatılmış çekirdekler toprağa düştüğünde çimlenebilir. Karatavuklar sahip oldukları bu özellikleri nedeniyle zeytinlerin tohum dağılımı  ve çimlenmesi için çok önemlidir.

Dağılımı

Avrasya'nın ılıman bölgelerindeki ormanlarda ve bahçelerde yaygın biçimde görülür. Karatavuklar Avrasya'nın dışında Yeni Zelanda ve Avustralya'da da yaşar.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Turdus
Avrupa kuşları
Türkiye'deki kuşlar
Avustralya'daki kuşlar
Yeni Zelanda'daki kuşlar
İspanya'daki kuşlar
Fransa'daki kuşlar
Birleşik Krallık'taki kuşlar
Hindistan'daki kuşlar
Fas'taki kuşlar
Portekiz'deki kuşlar
İrlanda'daki kuşlar
Sri Lanka'daki kuşlar
İtalya'daki kuşlar
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Karatavuk


Sundlaug Álftaness er íslensk sundlaug staðsett á Álftanesi (nú Garðabær). Laugin var opnuð í maí 2009.

Laugin inniheldur útisundlaug sem er 25x12, innisundlaug sem er 12x7, 2 heitir pottar, 1 buslulaug, gufubað, saunubað, 85 metra löng vantsrennibraut 10 metra há og öldulaug sem var fyrst sinnar tegundar á Íslandi.

Heilmildir
Sundlaugar í Garðabæ
Byggingar á Íslandi

Álftaneslaug


Jane Wells Webb Loudon, née le  et mort le , est une auteure anglaise et une des pionnières de la science-fiction. Elle a commencé à écrire avant que le terme « science-fiction » ne soit inventé. Elle est longtemps présentée comme une écrivaine de roman gothique, fantastique ou d'horreur. Elle créé également les premiers manuels de jardinage populaires, par opposition aux ouvrages horticoles spécialisés, redonnant à l'art du jardinage sa place auprès des jeunes femmes. Elle s'est mariée au célèbre horticulteur John Claudius Loudon.

Jeunesse
Jane Webb est née en 1807 ; son père Thomas Webb, un riche fabricant d'Edgbaston (un quartier de Birmingham). Les sources varient sur son lieu de naissance. Selon l'Oxford Dictionary of National Biography (ODNB), elle serait née à Ritwell House, qui est peut-être aussi la Kitwell House à Bartley Green. Après la mort de sa mère en 1819, elle voyage en Europe pendant un an avec son père, apprenant plusieurs langues. À leur retour, les affaires familiales s'essoufflent et leur fortune se perd à cause d'une spéculation excessive. Son père vend la maison d'Edgbaston et déménage dans une autre de ses propriétés, Kitwell House à Bartley Green, à environ . Il meurt sans le sou en 1824, alors que Jane Webb n'a que .

The Mummy!
Après la mort de son père, elle constate, à la liquidation de ses affaires, « qu'il serait nécessaire de faire quelque chose pour mon entretien. J'avais écrit un roman étrange et sauvage, appelé The Mummy!, dans lequel j'avais planté la scène au vingt-deuxième siècle, et tenté de prédire l'état d'amélioration auquel ce pays pourrait éventuellement arriver. »Ses inspirations sont peut-être déterminées par l'exaltation de l'époque pour l'Égypte ancienne : elle s'est inspirée des recherches françaises de l'invasion napoléonienne de l'Égypte, des déballages publics de momies égyptiennes en 1821 dans un théâtre près de Piccadilly, auxquels elle a peut-être assisté lorsqu'elle était enfant. Elle est aussi très probablement influencée par le roman publié en 1818 par Mary Shelley, Frankenstein ou Le Prométhée moderne. Comme Shelley l'a écrit à propos de la création de Frankenstein : « Une momie à nouveau dotée d'animation ne pouvait pas être aussi hideuse que ce misérable », ce qui a peut-être déclenché le futur projet de la jeune Miss Webb. En tout cas, à de nombreux endroits, elle traite avec plus de clarté des éléments du livre précédent : le dégoût pour l'objet désiré, l'arrestation immédiate pour crime et tentative de mentir pour s'en sortir, . Cependant, contrairement au monstre de Frankenstein, le hideux Khéops ressuscité ne traîne pas les pieds pour s'occuper de l'horreur et de la mort, mais donne des conseils avisés sur la politique et la vie à ceux qui se lient d'amitié avec lui. D'une certaine manière, The Mummy! peut être considéré comme sa réaction aux thèmes abordés dans Frankenstein : sa momie dit spécifiquement qu'elle n'est autorisée à vivre que par la faveur divine, plutôt que d'être indiscutablement vivifiée par la science des mortels, comme l'essai de Hopkins en 2003 le couvre en détail.

Contrairement à de nombreuses premières œuvres de science-fiction (Le Dernier Homme et Le règne du Roi George VI, 1900–1925, écrites anonymement en 1763 ), Jane Wells Webb Loudon ne dépeint pas le futur comme son époque avec de simples changements politiques. Elle rempli son monde de changements prévisibles dans la technologie, la société et même la mode : les dames de sa cour portent des pantalons et des ornements de cheveux à flamme contrôlée ; les chirurgiens et les avocats peuvent être des automates actionnés par la vapeur ; une sorte d'Internet y est prédit. En plus d'essayer d'expliquer la reviviscence de la momie en termes scientifiques (par des chocs galvaniques plutôt que par des incantations), « elle incarnait des idées de progrès et de découvertes scientifiques, qui se lisent maintenant comme des prophéties » pour celles qui ont suivi dans les années 1800. Ses attitudes sociales ont valu au livre d'être classé parmi les romans proto-féministes.

The Mummy! est publié anonymement en 1827 par Henry Colburn sous la forme d'un roman en trois volumes, comme il est d'usage à cette époque, de sorte que chaque petit volume pouvait être transporté facilement. Il a suscité de nombreuses critiques favorables, dont une en 1829 dans The Gardener's Magazine sur les inventions qu'il proposait.

Mariage

John Claudius Loudon écrit une critique favorable de La Momie dans un journal qu'il édite. Cherchant l'auteur du texte, qu'il suppose être un homme, il rencontre finalement Jane en 1830. Ils se marièrent un an plus tard.

Ils ont une fille, Agnès Loudon (1832-1863 ou 1864), qui devient auteure de livres pour enfants. Leur cercle d'amis comprend Charles Dickens et William Makepeace Thackeray.

En 1829, Jane Loudon publie les Histoires semi-fictives d'une mariée, sa deuxième et dernière incursion dans la fiction.

Son mari est considéré comme l'un des principaux horticulteurs de l'époque. Elle écrit sur le jardinage, avec des travaux d'entrée de gamme tels que Le jardin de fleurs des dames d'annuelles ornementales.

Fin de vie
John Loudon décède d'un cancer du poumon en 1843, laissant Jane élever leur fille Agnès, âgée de . Tout en gagnant sa vie en écrivant, elle reçoit une pension « méritée » de  par an de la Liste Civile.

À la fin de 1849, Jane Loudon commence à éditer The Ladies 'Companion at Home and Abroad, un nouveau magazine pour femmes. Si le magazine connaît un succès au départ, ses ventes chutent et elle démissionne. Elle meurt en 1858 à l'âge de .

Héritage

En 2008, une plaque bleue est érigée en son honneur, par la Birmingham Civic Society, à l'école primaire de Kitwell (Birmingham), près du site de Kitwell House.

Une plaque commémorant conjointement Jane et John est également érigée sur leur ancienne maison, au 3 Porchester Terrace, Bayswater en 1953, par le London County Council.

Œuvres
 The Mummy!
 Histoires d'une mariée (1829)
 Livre de botanique des jeunes filles (1838)
 Jardinage pour dames (deuxième édition, 1851) (1840)
 Le jardin de fleurs des dames des plantes bulbeuses ornementales (1841)
 Le premier livre de botanique, 1841 (1841)
 Botanique pour dames (1842)
 Le magazine féminin du jardinage (1842)
 The Ladies Companion to the Flower Garden (septième édition, 1858) (première édition 1841)
 Mon propre jardin (1855)

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Bibliographie
 H.G. Adams, Cyclopaedia of Female Biography; consisting of Sketches of All Women who have been distinguished by Great Talents, Strength of Character, Piety, Benevolence, or Moral Virtue of any kind, forming a complete record of Womanly Excellence or Ability; London, 1865.
 Lisa Hopkins, Jane C. Loudon's The Mummy!: Mary Shelley Meets George Orwell, and They Go in a Balloon to Egypt, Cardiff Corvey: Reading the Romantic Text 10 (June 2003). Online: Internet (date accessed): http://www.cf.ac.uk/encap/romtext/articles/cc10_n01.html.
 Oxford Dictionary of National Biography
 Internet Archive, The Mummy!: Or a Tale of the Twenty-Second Century (1827)

Lectures complémentaires
 Bea Howe, Lady with Green Fingers: The Life of Jane Loudon (London: Country Life, 1961)
 Full text of "The Reign of George VI. 1900–1925; a forecast written in the year 1763". (republished)
 Internet Archive, The Mummy!: Or a Tale of the Twenty-Second Century (1827)

Liens externes

 Project Continua : Biographie de Jane Loudon. Le projet Continua est une ressource multimédia en ligne destinée à la création et à la préservation de l'histoire intellectuelle des femmes depuis les premières preuves jusqu'au  siècle.

Naissance en août 1807
Naissance à Birmingham
Femme botaniste
Personnalité liée à Birmingham
Personnalité inhumée au cimetière de Kensal Green
Romancière anglaise
Écrivaine de fantastique et fantasy
Écrivaine britannique de science-fiction féministe
Décès en juillet 1858
Décès à 50 ans
Décès à Londres

Jane Wells Webb Loudon


Rudniki is a district of Gdańsk, Poland, located in the eastern part of the city. It is a predominantly industrial district and the Gdańsk Oil Refinery of Grupa Lotos is located within its borders.

References

External links
 Map of Rudniki

Districts of Gdańsk

Rudniki, Gdańsk


Pædagogiske år er en film instrueret af Lars Otto, Søren Rud.

Handling
En film lavet af gymnasieelever - gymnasieskolen set indefra. Gennem klip fra timer og frikvarterer - interviews med elever og lærere. Gennem klip fra eksamen - afslutningen på tre (pædagogiske?) år.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972

Dokumentarfilm fra Danmark

Pædagogiske år


Șerbetul este un film românesc din 1978 regizat de Mihai Bădică.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1978 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1978

Șerbetul