Dina (eng. Dune) američki je epski znanstvenofantastični film iz 2021. u režiji Denisja Villeneuvea čiji su scenarij napisali Villeneuve, Jon Spaihts i Eric Roth. Prvi je dio dvodijelne ekranizacije istoimenog romana Franka Herberta iz 1965. i pokriva prvi dio te knjige. Radnja se odvija u dalekoj budućnosti, u kojoj se Paul Atreid i njegova obitelj, plemenita Kuća Atreida, iznenada nađu usred rata za smrtonosan i nenastanjiv pješčani planet Arrakis. Glumačku postavu čine Timothée Chalamet, Rebecca Ferguson, Oscar Isaac, Josh Brolin, Stellan Skarsgård, Dave Bautista, Stephen McKinley Henderson, Zendaya, David Dastmalchian, Chang Chen, Sharon Duncan-Brewster, Charlotte Rampling, Jason Momoa i Javier Bardem.

Riječ je o drugoj filmskoj adaptaciji Dine nakon filma iz 1984. u režiji Davida Lyncha, koji je dobio negativne kritike i nije ostvario značajan uspjeh na tržištu, i trećoj adaptaciji općenito nakon Lyncheva filma i miniserije Johna Harrisona iz 2000. Nakon što Paramount Picturesu nije pošlo za rukom snimiti novu adaptaciju, Legendary Entertainment 2016. je otkupio prava na film i televizijsku seriju Dina, a Villeneuve se u veljači 2017. prijavio za redatelja. Ugovori za produkciju sklopljeni su samo za prvi film; njegov uspjeh bio je uvjet za snimanje nastavka. Snimanje se odvijalo od ožujka do srpnja 2019. u Budimpešti, Jordanu, Norveškoj i Abu Dhabiju.

Dina je prvotno trebala biti premijerno prikazana u kinima krajem 2020., no objava je naposljetku odgođena zbog pandemije koronavirusa. Dana 3. rujna 2021. premijerno je prikazana na 78. Venecijanskom filmskom festivalu, a u kinima diljem svijeta prvi je put prikazana 15. rujna 2021. U kinima u SAD-u i na mrežnim stranicama HBO Maxa dostupna je od 22. listopada 2021. Recenzenti su uglavnom pozitivno ocijenili izgled scena, opsežnost i ambicioznost. U snimanje filma utrošeno je 165 milijuna dolara, a sam je film zaradio više od 400 milijuna dolara. Organizacije poput Nacionalnog odbora za recenziju filmova i Američkog filmskog instituta Dinu su naveli među deset najboljih filmova objavljenih 2021. Uz brojne nagrade i nominacije film je nominiran za nagradu u deset kategorija na 94. dodjeli Oscara, među kojima je i Oscar za najbolji film; na toj je dodjeli osvojio najviše nagrada: Oscare za najbolje miksanje zvuka, najbolju originalnu glazbu, najbolju montažu, najbolju scenografiju, najbolje vizualne efekte i najbolju fotografiju.

Nastavak filma trebao bi biti objavljen 15. ožujka 2024., a pokrit će ostatak priče iz Herbertova romana.

Radnja
U dalekoj budućnosti padišah car Shaddam Corrino IV. daje vojvodi Letu iz Kuće Atreida, vladaru oceanskoga planeta Caladana, planet Arrakis kao feud umjesto dotadašnjim vladarima iz Kuće Harkonnena. Arrakis je surov pješčani planet i jedini izvor "začina", vrijedne supstancije koja svojim uživateljima povećava životnu snagu i proširuje svijest. Ta je supstancija nužna za međuzvjezdana putovanja brža od svjetlosti jer omogućuje Navigatorima Svemirskoga ceha ograničenu razinu prekognicije koja im je potrebna da bi se sigurno kretali međuzvjezdanim prostorom. U stvarnosti se Shaddam dogovorio s Kućom Harkonnena da prevratom ponovno preuzme kontrolu nad planetom uz pomoć carevih vojnika Sardaukara i time iskorijeni Kuću Atreida, čiji utjecaj prijeti Shaddamovoj moći. Leto je zabrinut, ali smatra da bi mu kontrola nad planetom začina i sklapanje saveza s njegovim mjesnim stanovništvom, vještim borcima poznatima kao Fremeni, mogla donijeti političku prednost.

Letova priležnica Gospa Jessica akolitkinja je Bene Gesserita, isključiva sestrinstva čije članice posjeduju napredne tjelesne i umne sposobnosti. U sklopu višestoljetnog programa uzgoja Bene Gesserit nalaže Jessici da začne kćer čiji će sin postati muški član Bene Gesserita pod imenom Kwisatz Haderach, mesijansko nadbiće nadareno sposobnošću vidovitosti uz pomoć koje će čovječanstvo odvesti u bolju budućnost. Zbog svoje ljubavi prema vojvodi Jessica umjesto kćeri rađa sina Paula. Paula poučavaju Letovi pomoćnici Duncan Idaho, Gurney Halleck, Suk-doktor Wellington Yueh i Mentat Thufir Hawat, a Jessica ga pritom poučava učenjima Bene Gesserita. Paul se povjeri Jessici i Duncanu i kaže im da ga muče vizije budućnosti. Zbog toga Časna majka Gaius Helen Mohiam posjeti Caladan i podvrgava Paula smrtonosnu ispitu kojim namjerava procijeniti njegovu kontrolu nad nagonima; Paul ga uspješno prolazi. Mohiam traži od baruna Vladimira Harkonnena, poglavara istoimene kuće, da poštedi Paula i Jessicu tijekom prevrata, na što on prijetvorno pristaje.

Kuća Atreida dolazi u Arrakeen, utvrdu na Arrakisu, gdje su Duncan i izvidnica proučavali planet i Fremene. Leto pregovara sa Stilgarom, vođom Fremena, i sastane se s planetologinjom i arbitrom promjene dr. Liet-Kynes. Kynes upozorava Leta, Paula i Halleck na opasnosti koje prate žetvu začina, poglavito na velike pješčane crve koji putuju ispod pijeska. Tijekom leta primijete da se pješčani crv približava aktivnoj žetelici sa zapelim radnicima. Leto i njegova svita spase radnike nekoliko trenutaka prije nego što crv proguta žetelicu. Paul je pritom izložen zraku prožetom mirisom začina, što izaziva snažna predskazanja.

Nakon što agent Harkonnena pokuša ubiti Paula, Leto stavlja vojnike u stanje najveće pripravnosti. Yueh isključuje Arrakeenove štitove i omogućuje Harkonnenima i Sardaukarima da u velikom broju napadnu atreidske vojnike. Yueh onesposobljuje Leta i kaže mu da se dogovorio s barunom da će mu ga predati u zamjenu za njegovu zatočenu suprugu. Yueh zamijeni jedan od Letovih zuba kapsulom s otrovnim plinom, no barun ga ubija čim mu preda vojvodu. Leto izdahne otrovni plin te pritom ubija sebe i članove barunove pratnje, ali sam barun preživi. Duncan pobjegne i ukrade ornitopter. Harkonneni uhvate Paula i Jessicu i odvedu ih u pustinju kako bi ondje umrli. Paul i Jessica nadvladaju i ubijaju svoje otmičare koristeći se vještinom Bene Gesserita poznatom kao "Glas"; riječ je o sposobnosti kontroliranja ljudi riječima. U međuvremenu pronađu opremu za preživljavanje koju im je ostavio Yueh i noć u pustinji provedu u šatoru. Paul doživi vizije "svetoga rata" u njegovo ime koji se širi svemirom.

Barun preda zapovjedništvo nad Arrakisom svojem nećaku Rabbanu te mu naredi da proda zalihe začina i ponovno pokrene njegovu proizvodnju kako bi nadoknadili dio troškova prevrata. Duncan i Kynes pronađu Paula i Jessicu i zajedno krenu prema staroj istraživačkoj postaji, no ubrzo ih primijete Sardaukari. Duncan i određeni Fremeni žrtvuju se kako bi Jessica, Paul i Kynes pobjegli iz te postaje. Kynes se odvoji od njih i upadne u zasjedu Sardaukara, zbog čega prizove crva koji je proguta s njima. Paul i Jessica stignu u duboku pustinju i naiđu na Fremene, među kojima se nalaze Stilgar i Chani, djevojka iz Paulovih vizija. Fremenski ratnik Jamis protivi se njihovu prihvaćanju u okrilje plemena i izaziva Paula na dvoboj do smrti, u kojem i pogiba. Usprotivivši se Jessicinoj želji, Paul se odlučno želi pridružiti Fremenima kako bi ostvario očev san o miru na Arrakisu.

Uloge

 Timothée Chalamet kao Paul Atreid, vojvodski nasljednik Kuće Atreida.
 Rebecca Ferguson kao Gospa Jessica Atreid, Paulova majka, akolitkinja sestrinstva Bene Gesserit i priležnica vojvode Leta.
 Oscar Isaac kao vojvoda Leto Atreid, Paulov otac i vojvoda Kuće Atreida.
 Josh Brolin kao Gurney Halleck, oružnik Kuće Atreida i jedan od Paulovih mentora.
 Stellan Skarsgård kao barun Vladimir Harkonnen, barun Kuće Harkonnena, neprijatelj Kuće Atreida i bivši upravitelj Arrakisa.

 Dave Bautista kao Zvijer Rabban Harkonnen, nećak baruna Harkonnena.
 Sharon Duncan-Brewster kao dr. Liet Kynes, carska planetologinja i arbitar promjene na Arrakisa.
 Stephen McKinley Henderson kao Thufir Hawat, mentat Kuće Atreida.
 Zendaya kao Chani, tajnovita mlada Fremenka koja se pojavljuje u Paulovim vizijama.
 Chang Chen kao dr. Wellington Yueh, Suk-doktor u službi Kuće Atreida.
 Charlotte Rampling kao Časna majka Mohiam, careva Istinozborka iz sestrinstva Bene Gesserit.

 Jason Momoa kao Duncan Idaho, majstor mačevanja Kuće Atreida i jedan od Paulovih mentora.
 Javier Bardem kao Stilgar, vođa fremenskog plemena u Sieč Tabru.
 David Dastmalchian kao Piter De Vries, mentat Kuće Harkonnena.
 Babs Olusanmokun kao Jamis, Fremen iz Sieč Tabra.
 Golda Rosheuvel kao Shadout Mapes, Fremenka i kućepaziteljica Kuće Atreida.
 Roger Yuan kao poručnik Lanville, zamjenik Gurneyja Hallecka.

Usto se Benjamin Clementine nakratko pojavljuje kao Glasnik promjene, predvodnik carskog izaslanstva na Caladanu, a Joelle Amery pojavljuje se kao služavka baruna Harkonnena. Marianne Faithfull, Jean Gilpin i Ellen Dubin posuđuju glasove drevnim pripadnicama Bene Gesserita koje Paul čuje u svojim vizijama. Montažer filma Joe Walker izgovara tekst iz Paulovih film-knjiga.

Produkcija

Pozadina
Ubrzo nakon njegove objave 1965. u romanu Dina prepoznat je potencijal za filmsku adaptaciju, a od 1971. prava na adaptaciju posjedovala je nekolicina producenata. Pokušaji snimanja filma bili su neuspješni i smatralo se da ga je nemoguće snimiti zbog opsežnosti radnje. S obzirom na kultni status knjige među njezinim obožavateljima, bilo kakav odmak od izvorne priče bez opravdana razloga mogao bi osuditi film na propast.

Tijekom sedamdesetih godina 20. stoljeća Alejandro Jodorowsky stekao je prava na snimanje ekstravagantna četrnaestosatnog filma utemeljena na knjizi, no projekt nije urodio plodom. Povijest toga projekta prikazana je u dokumentarnom filmu Dina Alejandra Jodorowskog iz 2013.  Dina Davida Lyncha iz 1984., čija je producentica Raffaella De Laurentiis, prvotno je trebala trajati tri sata, ali je naposljetku skraćena na dva sata i sedamnaest minuta; dobila je loše kritike i nije bila uspješna na tržištu. Godine 1996. producent Richard P. Rubinstein stekao je prava na ekranizaciju romana. Dina, Rubinsteinova igrana akcijska miniserija, premijerno je prikazana na Sci Fi Channelu 2000.; njezina je gledanost bila visoka i bila je bolje prihvaćena od Lyncheve inačice. Određeni su joj recenzenti zamjerili manjak spektakularnosti koja je često osobina filmova i to što je predosljedno slijedila radnju knjige, ali i to što ju je usporavala ekspozicija. Uspješna ekranizacija Dine postala je vjerojatnija nakon što su filmovi utemeljeni na Gospodaru prstenova i Harryju Potteru dobili pohvale kritičara i ostvarili uspjeh na tržištu; u filmovima obaju serijala prikazana je većina ključnih likova i radnji iz romana, a ograničeno trajanje razumno je iskorišteno.

Godine 2008. Paramount Pictures unajmio je Petera Berga da režira adaptaciju. Berg je napustio projekt u listopadu 2009., a u siječnju 2010. zamijenio ga je Pierre Morel. Paramount je odustao od projekta u ožujku 2011. zbog nesuglasica o oblikovanju filma i prava na film vratio je Rubinsteinu.

Produkcija

Legendary Entertainment otkupio je prava na filmsku i televizijsku adaptaciju Dine 21. studenoga 2016. Variety je u prosincu 2016. izvijestio da Denis Villeneuve pregovara s članovima tvrtke o mjestu redatelja novoga filma. Villeneuve je iskazao zanimanje za projekt u rujnu 2016., kad je izjavio da mu je "dugogodišnji san ekranizirati Dinu, no otkup prava dugo traje i ne vjerujem da će mi to poći za rukom". Izjavio je i da će biti spreman režirati Dinu tek kad dovrši projekte kao što su Dolazak i Blade Runner 2049; s obzirom na to da se već bavio znanstvenofantastičnim filmovima, komentirao je: "Dina je moj svijet." Brian Herbert, Frankov sin i autor kasnijih knjiga u serijalu Dina, u veljači 2017. potvrdio je da će Villeneuve režirati film.

Pojedini bivši suradnici Denisja Villeneuvea na filmovima Dolazak i Blade Runner 2049 nastavili su raditi s njim na Dini, među kojima je montažer Joe Walker, scenograf Patrice Vermette, stručnjaci za specijalne efekte Paul Lambert i Gerd Nefzer te dizajneri zvuka Theo Green i Mark Mangini, Među ostalim suradnicima koji su prvotno trebali raditi na Dini, ali su se naknadno povukli prije početka snimanja nalaze se stručnjak za specijalne efekte John Nelson i snimatelj Roger Deakins, kojeg je u prosincu 2018. zamijenio Greig Fraser.

Dinu su režirali Villeneuve, Mary Parent i Cale Boyter; izvršni su producenti Tanya Lapointe, Brian Herbert, Byron Merritt, Kim Herbert, Thomas Tull, Jon Spaihts, Richard P. Rubinstein, John Harrison i Herbert W. Gain, a Kevin J. Anderson unajmljen je kao savjetnik za stvaralaštvo. U travnju 2019. potvrđeno je da će David Joshua Peterson, stvaratelj umjetnih jezika za Igru prijestolja, raditi na umjetnim jezicima za film.

Scenarij
U ožujku 2018. Villeneuve je izjavio da želi snimiti dva filma utemeljena na romanu. Naposljetku je potpisao ugovor o snimanju dvaju filmova s Warner Bros. Picturesom; na jednak je način ugovorena ekranizacija romana Ono Stephena Kinga – 2017. i 2019. poimence je objavljen po jedan film utemeljen na toj knjizi. Villeneuve je izjavio da ne bi želio cijeli roman ekranizirati jednim filmom jer je Dina "previše složena" i jer njezina "moć leži u detaljima" koje jedan film ne bi mogao pokriti. Međutim, svi su naknadni dogovori sklopljeni kako bi se osiguralo snimanje prvog filma; za početak snimanja drugog filma bit će potrebno sklopiti nove dogovore.

U travnju te godine Eric Roth unajmljen je za rad na scenariju, a Jon Spaihts poslije je potvrdio da piše scenarij s Rothom i Villeneuveom. Villeneuve je u svibnju 2018. komentirao da su skicirali scenarij. U srpnju 2018. Brian Herbert potvrdio je da posljednji nacrt scenarija pokriva "otprilike polovicu romana Dina". Joshua Grode, predsjednik Legendary Entertainmenta, u travnju 2019. potvrdio je da se planira nastavak i dodao je da je "zaključiti [prvi] film prije završetka knjige logičan potez". U studenome 2019. Spaihts je odstupio s mjesta voditelja televizijske serije Dina: Sestrinstvo utemeljene na prednastavcima iz serijala kako bi se mogao posvetiti drugom filmu.

Premda je Villeneuve pogledao Lynchevu ekranizaciju Dine te iskazao poštovanje prema Lynchu i njegovu filmu, nije odlučio slijediti primjer te ekranizacije; izjavio je: "Vraćam se knjizi i slikama [koje sam vidio] kad sam je čitao." O svojem je prvom gledanju Lyncheva filma izjavio: "[N]eki su mi se dijelovi jako svidjeli, a drugi mi nisu posve odgovarali. Sjećam se da sam bio napola zadovoljan." Dodao je da "i dalje treba snimiti film o toj knjizi, ali ga treba krasiti drukčija senzibilnost". K tome, Villeneuve se nije želio poslužiti konceptima kojim se služio Jodorowsky tijekom rada na filmu Dina sredinom sedamdesetih godina 20. stoljeća; komentirao je da je "Jodorowsky iznimno jedinstven vizionar. Odlikuju ga veoma snažne i jedinstvene ideje. Ja sam potpuno drukčija osoba. Kad bih pokušao slijediti [takav put], bio bi to prilično drzak i arogantan podvig."

Dok je ekranizaciju knjige napisane u šezdesetim godinama 20. stoljeća prilagođavao suvremenoj publici, Villeneuve se osvrnuo na stvarne događaje koji su se zbili u vezi s pretjeranom eksploatacijom Zemlje i razmišljao je o tome da njegov scenarij preraste "u priču o sazrijevanju, ali i poziv mladima na djelovanje". Villeneuve je tijekom ekranizacije želio pojednostaviti velik dio djela; komentirao je: "Želim da i najposvećeniji obožavatelji primijete kako su atmosfera i slikovitost knjige ostale nepromijenjene." Odbacio je većinu unutrašnjih monologa i epigrafa koji se pojavljuju u knjizi i koje se smatralo problematičnim u Lynchevoj adaptaciji te se usredotočio na priču o Paulu i Jessici, kojima je dodijelio sposobnost tajnog sporazumijevanja dlanovima pomoću čega su mogli međusobno razgovarati u tišini. U filmu je priča o Caru i politici koja okružuje Carstvo smanjena na najmanju moguću razinu; Villeneuve je izjavio da je tako mogao odraziti opsežnost romana i istovremeno se usredotočiti na priču o Paulovu sazrijevanju. Ostalim je likovima posvećeno manje prostora u filmu; primjerice, barun Harkonnen, njegovi podanici te mentati Thufir Hawat i Piter De Vries pojavljuju se tek toliko da se mogu iskoristiti u drugom filmu. Villeneuve je također odlučio izmijeniti lik baruna Vladimira Harkonnena – premda je u romanu prikazan kao karikatura, u filmu je preoblikovan u složenijeg antagonista.

U filmu je prisutna još jedna veća razlika u odnosu na izvorno djelo; uloge određenih ženskih likova u knjizi preoblikovane su kako bi bili istaknutiji i kako bi im se iskazalo više poštovanja. Villeneuve je komentirao: "Ženstvenost je prisutna u knjizi, ali smatrao sam da bi trebala biti na čelu." Rebecca Ferguson, koja je glumila Gospu Jessicu, izjavila je: "Denis je iznimno pažljivo pristupio Frankovu romanu, [ali] je kvaliteta uloga [većine] žena zbilja dosegla novu razinu. Izmijenio je neke dijelove u predlošku i sad su predivno prikazane." Uloga Gospe Jessice proširena je i u filmu je prikazana i kao ratnica i kao akolitkinja sestrinstva Bene Gesserit. Tvrtka je tu ulogu prozvala "ratnicom svećenicom", što je u suprotnosti sa šaljivim nadimkom "svemirske časne sestre" za ulogu koja joj je, prema riječima Denisja Villeneuvea, neizravno podarila knjiga. Uloga fremenskog ekologa dr. Liet-Kynesa, čiji lik u romanu pripada muškarcu, dodijeljen je glumici Sharon Duncan-Brewster kako bi se povećala raznolikost glumačke postave.

Izbor glumaca

U srpnju 2018. objavljena je vijest da je Timothée Chalamet pri kraju pregovora za ulogu protagonista Paula Atreida. Rebecca Ferguson prijavila se za ulogu Gospe Jessice, Paulove majke, u rujnu te godine. U siječnju 2019. potvrdila je da je dobila ulogu.

Dave Bautista, Stellan Skarsgård, Charlotte Rampling, Oscar Isaac i Zendaya dobili su uloge u siječnju 2019. Javier Bardem, Josh Brolin, Jason Momoa i David Dastmalchian dobili su uloge mjesec dana poslije. Stephen McKinley Henderson pridružio se glumačkoj postavi u ožujku, a tog se mjeseca Chang Chen prijavio za ulogu.

U srpnju 2019. TheMix.net izvijestio je da će u filmu "biti promijenjen spol" lika Liet-Kynesa i da će se u toj ulozi pojaviti Sharon Duncan-Brewster. U travnju 2020. službeno je potvrđeno da će se Duncan-Brewster pojaviti u filmu. Sama je Duncan-Brewster izjavila da je Villeneuve smatrao kako je nužno očuvati bit lika iz knjige, ali da nije potrebno dosljedno slijediti sve ostale osobine, pa ga je zato izmijenio na taj način.

Snimanje
Snimanje je počelo 18. ožujka 2019. u Origo Film Studiosu u Budimpešti, a odvijalo se i u Dolini mjeseca u Jordanu. Za mjesto snimanja scena na planetu Caladanu izabran je poluotok Stadlandet u Norveškoj. Za scene na planetu Arrakisu snimanje se odvijalo u oazi Liva u Ujedinjenim Arapskim Emiratima. Glavni dio snimanja završen je u srpnju 2019., a Brian Herbert službeno je potvrdio da je snimanje završilo 26. srpnja te godine. Dodatno snimanje odvijalo se u Budimpešti u kolovozu 2020., no tada se nije smatralo da će to ikako izmijeniti tadašnje planove za objavu filma u prosincu 2020. Film je snimljen u IMAX formatu uz pomoć kamere Arri Alexa LF i prototipne kamere Alexa Mini LF, koje se sastoje od Panavisionovih objektiva iz serije Ultra Vista i H-series; određene scene odlikuje razmjer proporcija 1.90 : 1 na svim IMAX zaslonima odnosno 1.43 : 1 na pojedinim IMAX-ovim zaslonima opremljenim IMAX-ovim sustavom dvolaserske projekcije.

Za film je izrađeno više od dvije tisuće specijalnih efekata. Za njihovu je izradu upotrebljen proces kodiranja boja koji je nadglednik Paul Lambert nazvao "pješčanim ekranom"; umjesto da se posluži zelenim pozadinama, osoblje za specijalne efekte okoristilo se smeđima jer su odgovarale uvodnim pustinjskim kadrovima koji su trebali poslužiti kao pozadina. Zbog toga kadrovi djeluju realističnije nego kadrovi snimani uz pomoć drukčijeg kodiranja boja. Pješčani crvi oblikovani su uz pomoć računalne animacije; Lambert je prvotni dizajn pješčanog crva nazvao "pretpovijesnim" jer je nadahnut kitovom građom, njegova su usta ispunjena usima i kretao se poput kitova pod vodom. Premda je tim za specijalne efekte razmišljao o tome da se posluži eksplozivima kako bi snimio scene u kojima crv izbija iz pijeska, zaključio je da to ne bi bilo nepraktično na Bliskom istoku i umjesto time okoristio se softverom Houdini, uz čiju se pomoć pijesak na filmu kretao poput vode. Villeneuve nije želio da zvukovi povezani s tim specijalnim efektima zvuče kao da su nastali u studiju, pa su se dizajneri zvuka Mark Mangini i Theo Green priklonili pristupu "lažnog dokumentarnog realizma"; snimili su zvukove u prirodi i preradili ih za film. Među takvim je zvukovima bio i zvuk pomicanja zrnaca pijeska u Dolini smrti, snimljen uz pomoć hidrofona.

Glazba

Hans Zimmer potvrdio je da će skladati glazbu za Dinu prije početka snimanja u ožujku 2019. Zimmer je prethodno radio s Villeneuveom na filmu Blade Runner 2049. U to je vrijeme Christopher Nolan predložio Zimmeru da sklada glazbu za film Tenet, no Zimmer se ipak odlučio posvetiti Dini; izjavio je da je to učinio jer voli knjigu na kojoj je film utemeljen. Nije želio da glazba stilski podsjeća na njegova prethodna djela, pa se poslužio glazbalima koja nisu tipična za zapadnjački orkestar; taj je pristup opisao "proturitmičnim". Odbio je pogledati Lynchevu Dinu jer nije želio da ga nadahne Totova glazba, pa je umjesto toga odlučio provesti tjedan dana u pustinji u Uti kako bi njezine zvukove mogao uvrstiti u glazbu. Glazba je odsvirana uz pomoć raznolikih glazbala, a neka od njih izrađena su upravo za glazbu u filmu. Neki su od izvođača gitarist Guthrie Govan i pjevačica Loire Cotler. Dodatnu glazbu za film skladao je David Fleming, koji je surađivao s Zimmerom. U glazbi za film nalazi se i skladba svirana na gajdama za temu Kuće Atreida. Zimmer je komentirao da je upotrebu gajdi potaknuo Villeneuve, koji se želio poslužiti nečim "drevnim i organskim". Zimmer je pronašao trideset gajdaša u okolici Edinburgha tijekom pandemije koronavirusa i snimio je njihov koncert u crkvi.

Za glazbu u prvom najavnom videozapisu Zimmer je preko FaceTimea (nužnog zbog zaštitnih mjera u vrijeme pandemije) dirigirao zborom od 32 osobe koji je pjevao obradu pjesme "Eclipse" skupine Pink Floyd. Zboristi su se podijelili u četiri grupe i pojavili na osam odvojenih snimanja u Santa Monici, u Zimmerovu studiju Remote Control, a sam je Zimmer dirigirao iz svojega doma.

Objavljena su ukupno tri albuma glazbe za Dinu: The Dune Sketchbook (Music from the Soundtrack), Dune (Original Motion Picture Soundtrack) i The Art and Soul of Dune; poimence su objavljeni 3. rujna, 17. rujna i 22. listopada 2021. Villeneuve je rekao da je Zimmer "mjesecima izrađivao nova glazbala, oblikovao, stvarao i istraživao nove zvukove te testirao dokle može ići" i pohvalio je njegov rad na filmu. Dana 22. srpnja objavljena su dva singla: "Paul's Dream" i "Ripples in the Sand". Godine 2021. glazba za film nominirana je za nagradu Grammy u kategoriji "Najbolji soundtrack za vizualne medije".

Marketing

Promidžba
Dana 13. travnja 2020. Vanity Fair objavio je opsežan inicijalni izvještaj o Dini. Izdanje filmskog časopisa Empire za listopad 2020. sadrži detaljnu reportažu o filmu i intervjue s glumcima i osobljem prije objave najavnog videozapisa. Prvih deset minuta filma prikazano je 21. i 22. srpnja 2021. u određenim IMAX-ovim kinima diljem svijeta; uz to su prikazane i snimke događaja iza scene i prvi najavni videozapis za film u punu obliku.

Kraći najavni videozapis za film objavljen je 9. rujna 2020. IndieWire pozitivno ga je ocijenio, a u recenziji je napisao: "Odlikuje se veličanstvenom scenografijom, akcijom od koje zastaje dah i izvanrednim brzim uvidom u zloglasne pješčane crve Franka Herberta." Dodao je: "Taj je dvojac [Denis Villeneuve i Greig Fraser] svijet Franka Herberta obdario opipljivošću, zbog ćega će Dina filmoljupcima biti pravo osjetilno iskustvo." Najavni videozapis u punu obliku objavljen je 22. srpnja 2021.; Wired je izjavio da taj videozapis "preklinje gledatelja da pogleda [film] u kinu". Časopis Variety pohvalio je glumce i slikovitost. Vanity Fair također je pozitivno ocijenio videozapis; izjavio je: "Onima kojima priča nije poznata djelovat će tajnovito, ali kao što je slučaj sa samom Chani koja Paulu šalje poruke preko snova, sve aludira na to da nas očekuju velike, dojmljive stvari."

Proizvodi
Dana 26. veljače 2019. Funcom je sklopio ekskluzivni ugovor s Legendary Entertainmentom za izradu videoigara povezanih s nadolazećim filmovima o Dini.

Za ostale se proizvode povezane sa serijalom Dina, ali nepovezane sa samim filmom, očekivalo da će biti objavljeni otprilike u isto vrijeme kad i film. Izvornu društvenu igru Dina, koju je 1979. izradio Avalon Hill i koja mnogo godina nije bila u prodaji, ponovno je objavio Gale Force Nine krajem 2020., kad je film prvotno trebao biti prikazan u kinima; Gale Force Nine također radi na novim društvenim igrama vezanim uz Dinu. Brian Herbert i Kevin J. Anderson rade na trodijelnom serijalu ilustriranih romana s crtačima Raúlom Allénom i Patriciom; prvi je dio objavio Abrams Books u studenome 2020. U svibnju 2020. Boom! Studios stekao je prava na izradu stripa i ilustriranih romana za prednastavak Dina: Kuća Atreida iz 1999., a u planu je stripska adaptacija u 12 izdanja čiji će autori biti Brian Herbert i Kevin J. Anderson. U ožujku 2020. Modiphius Entertainment objavio je novu igru uloga utemeljenu na serijalu pod imenom Dune: Adventures in the Imperium.

Dire Wolf Digital objavio je novu društvenu igru Dune Imperium u prosincu 2020. Utemeljena je na izradi špila i postavljanju radnika.

U rujnu 2020. McFarlane Toys počeo je izrađivati figurice dugačke 18 centimetara i oblikovane prema likovima iz filma. U to je vrijeme prikazana i figurica baruna Harkonnena dugačka 30 centimetara. Sve su figurice objavljene u prosincu 2020.

Knjiga ilustracija The Art and Soul of Dune objavljena je uz film 22. listopada 2021. Napisala ju je izvršna producentica Tanya Lapointe. Uz knjigu je priložen i istoimeni album filmske glazbe čije je pjesme skladao Hans Zimmer. Bila je dostupna u standardnom i deluxe izdanju.

Objava

Premijera u kinima i na platformama za streaming
Dina je u početku trebala biti premijerno prikazana 20. studenoga 2020., no datum premijere naknadno je odgođen na 18. prosinca 2020. Premijeru filma potom je odgodila pandemija koronavirusa; ovog se puta premijera trebala održati 1. listopada 2021. – na isti je dan trebao biti objavljen The Batman. Krajem lipnja 2021. Warner Bros. odgodio je premijeru filma na američkom tržištu na tri tjedna (do 22. listopada 2021.) da bi se izbjeglo nadmetanje s filmom Za smrt nema vremena. Mjesec dana prije nego što je premijerno prikazan na američkom tržištu, film je na međunarodnim tržištima koje nemaju pristup HBO Maxu objavljen na različite datume; premijere su počele 15. rujna, a među državama u kojima je došlo do takva rasporeda nalaze se Francuska, Italija, Švedska i Švicarska. Tjedan dana prije premijere u Sjedinjenim Američkim Državama Warner Bros. izjavio je da će film biti dostupan na HBO Maxu od večeri 21. listopada 2021.

Kao što je bio slučaj sa svim filmovima tvrtke Warner Bros. objavljenim 2021., Dina se mjesec dana prikazivala na HBO Maxu. Naknadno je maknuta s te platforme i u skladu s uobičajenim planovima objavljena na izdanjima za kućnu upotrebu; Warner Bros. slično je postupio i tijekom objave filma Wonder Woman 1984. Villeneuve i još nekoliko redatelja, razni lanci kina i filmske producentske kuće (među kojima je i Legendary Entertainment, koji je zaslužan za produkciju i financiranje filma) bili su razočarani i nezadovoljni takvim postupkom. U kolumni objavljenoj u časopisu Variety Villeneuve je napisao: "[Platforme za] streaming mogu ponuditi odličan sadržaj, ali ne i filmove veličine Dine. Warnerova odluka znači da Dina neće imati priliku dovoljno zaraditi kako bi opstala i piraterija će naposljetku prevladati... Članovi moje ekipe i ja proveli smo više od tri godine života radeći na tom filmu kako bismo ga pretvorili u jedinstveno iskustvo za velike ekrane. Slike i zvukovi našega filma temeljito su oblikovani baš za gledanje u kinima." Na kraju gostovanja u emisiji Saturday Night Live toga mjeseca Chalamet je nosio majicu s kapuljačom ukrašenu logotipom Legendary Picturesa, što je u medijima shvaćeno kao podrška Legendaryju i neodobravanje ugovora o upotrebi filma na platformama za streaming.

Svjetska premijera Dine održana je 3. rujna 2021. na 78. Venecijanskom filmskom festivalu. Film se također prikazivao na Međunarodnom filmskom festivalu u Torontu, a premijera filma u IMAX-ovu formatu održala se u Cinesphereu. Nakon što se pojavio na premijeri filma u Londonu 15. listopada 2021., Jason Momoa testirao se na koronavirus i potvrđeno je da je pozitivan. Dana 17. listopada film je procurio na internet nekoliko dana prije nego što je premijerno prikazan u Sjedinjenim Američkim Državama i na HBO Maxu.

Film se na ograničeno vrijeme počeo ponovno prikazivati u IMAX-ovim kinima od 3. prosinca 2021.

Kućni mediji
Film je 3. prosinca 2021. objavljen u digitalnoj inačici, a inačice na Blu-rayu, DVD-u i Ultra HD Blu-rayu objavljene su 11. siječnja 2022.; objavio ih je Warner Bros. Home Entertainment. Nakon objave u izdanjima za kućnu upotrebu Dina se pojavila na prvom mjestu ljestvice "NPD VideoScan First Alert" koja prati prodaju filmskih izdanja na Blu-rayu i DVD-u, ali i na zasebnoj ljestvici prodaje izdanja na Blu-rayu. Prema podatcima The Numbersa u prvom je tjednu objave prodano 215 375 primjeraka filma u izdanjima za Blu-ray i DVD, zbog čega je prodajom zarađeno 3,6 milijuna dolara. Film je ostao na prvom mjestu obiju ljestvica NDP Groupa još dva tjedna, a potom je to mjesto zauzeo Istjerivači duhova: Naslijeđe. K tome, tri je tjedna zaredom bio najposuđivaniji film u Redboxovim videotekama. Prema ljestvici "NPD VideoScan First Alert" najprodavaniji je film siječnja 2022.

Uspjeh i recenzije

Zarada
Do 29. ožujka 2022. Dina je zaradila 108,3 milijuna dolara u Sjedinjenim Državama i Kanadi, a 292,3 milijuna dolara u ostalim državama; sveukupno je zaradila 400,7 milijuna dolara. Deadline Hollywood izvijestio je da će ukupna zarada od 300 milijuna dolara, koliko je koštala produkcija i promidžba, "razveseliti mnoge već na temelju sama broja iako je prag rentabilnosti i dalje daleko."

Film je 15. rujna 2021. objavljen na 14 tržišta izvan SAD-a i Kanade. Na tim je područjima tad zaradio 37,9 milijuna dolara, a najveću je zaradio dobio u Rusiji i ZND-u (8,9 milijuna dolara), Francuskoj (7,2 milijuna dolara), Njemačkoj (4,4 milijuna dolara), Tajvanu (3,4 milijuna dolara), Italiji (2,5 milijuna dolara) i Španjolskoj (2,4 milijuna dolara). Nakon što je idućeg tjedna u trideset i dvjema državama zaradio još 26,3 milijuna dolara, film je u ukupno 10 dana zaradio 76,5 dolara.

Prema procjenama Warner Brothersa Dina je u prvom tjednu objave u Kini zaradila 21,6 milijuna dolara, zbog čega je ondje postala drugi najuspješniji film tog razdoblja (najuspješniji je film bio The Battle at Lake Changjin). Četiri tjedna nakon objave u SAD-u i Kanadi film je zaradio 21,4 milijuna dolara u 75 država, što je pad od 54 % u usporedbi sa zaradom prethodnog tjedna. Zarada se u Kini pak snizila na 78 % – zarađeno je otprilike 5 milijuna dolara, zbog čega je film pao na treće mjesto. Film je 2. studenoga zaradio više od 300 milijuna dolara diljem svijeta. U petom tjednu zaradio je 11,1 milijuna dolara, što je pad od 52 %. Taj broj uključuje i 2,1 milijun dolara u Kini, gdje je film pao na peto mjesto najuspješnijih filmova tjedna.

U SAD-u i Kanadi film je u prvom tjednu objave u 4125 kina zaradio 41 milijun dolara, čime je nadmašio očekivanu zaradu od 30 do 35 milijuna dolara u prvom tjednu i nadmašio uspjeh filma Godzilla vs. Kong (koji je zaradio 31,6 milijuna dolara u prvom tjednu) – zarada Dine u prvom tjednu postala je najviša za film Warner Brothersa tijekom pandemije. Od novca zarađenog u prvom tjednu 17,5 milijuna dolara zarađeno je prodajom karata prvog dana prikazivanja, a taj iznos uključuje i 5,1 milijun dolara za pretpregled filma u četvrtak navečer. Zarada Dine u prvom tjednu također je najviša za bilo koji Villeneuveov film dotad. Zarada je u drugom tjednu pala 62 % – zarađeno je 15,5 milijuna dolara premda je Dina i dalje bila najuspješniji film toga tjedna. U trećem je tjednu zarada pala 51 % i film je zaradio 7,6 milijuna dolara; najuspješniji je film toga tjedna postao Vječnici. Dana 25. studenoga 2021. Dina je postala drugi Warnerov film nakon filma Godzilla vs. Kong koji je u vrijeme pandemije zaradio više od 100 milijuna dolara u SAD-u i Kanadi.

Nakon što se 2. prosinca film vratio u IMAX-ova kina, tog je tjedna zaradio otprilike 1,8 milijuna dolara, što je pad od 13 % u usporedbi sa zaradom prethodnoga vikenda, uglavnom zato što je od IMAX-a zaradio otprilike milijun dolara. U Australiji je postao najuspješniji film tjedna, tijekom kojeg je zaradio 3,4 milijuna dolara. Film je 14. veljače 2022. ukupno zaradio više od 400 milijuna dolara diljem svijeta, a izvan SAD-a i Kanade najviše je novca zaradio u Kini (39,5 milijuna dolara), Francuskoj (32,6 milijuna dolara), Ujedinjenom Kraljevstvu (30 milijuna dolara), Njemačkoj (22,5 milijuna dolara) i Rusiji (21,3 milijuna dolara).

Gledanost na platformama za streaming
Prema podatcima Samba TV-a film je u prvih trideset dana objave pogledan u više od 3,9 milijuna američkih kućanstava. TV Time izvijestio je da je od prvog do trećeg tjedna objave bio najgledaniji film u SAD-u, a u četvrtom je tjednu pao na šesto mjesto ljestvice gledanosti. U posljednjem tjednu dostupnosti film se popeo na treće mjesto ljestvice TV Timea. Postao je deveti najgledaniji film 2021. na TV Timeu. Do 20. ožujka film je pogledan u 5,3 milijuna američkih kućanstava, od kojih je 996 000 pogledalo film nakon što je 8. veljače film bio nominiran za Oscar.

Nakon što je objavljena na platformama koje omogućuju gledanje filmova na zahtjev, Dina se pojavila na drugom mjestu ljestvica gledanosti na iTunesu i Vuduu, a na ljestvici gledanosti Google Playa zauzela je sedmo mjesto. Idućeg je tjedna pala na sedmo mjesto na iTunesu i treće mjesto na Vuduu, a na Google Playu ostala je na sedmom mjestu. Nakon što se dva tjedna nije pojavljivala na ljestvicama, zbog ponovna zanimanja za film popela se na deseto mjesto na iTunesu, sedmo mjesto na Google Playu i peto mjesto na Vuduu. Međutim, film je idućeg tjedna ponovno pao s iTunesove i Google Playeve ljestvice, a na Vuduu je pao na deseto mjesto.

Dina je bila najprodavaniji film na Redboxu od 24. do 30. siječnja 2022. Istog je tjedna postala film s najvišim ocjenama na iTunesu. Nakon nominacija za Oscar ponovno se pojavila na ljestvicama na iTunesu, Google Playu i Vuduu.

Recenzije
Na Rotten Tomatoesu, mrežnom mjestu koje sadrži recenzije važnijih recenzenata, 83 % recenzenata od njih 479 pohvalilo je Dinu; prosječna ocjena koju su joj dali jest 7,6 bodova od njih 10. Zaključak toga sajta glasi: "Dina katkad nailazi na probleme s glomaznim izvornim sadržajem, ali raspon i ambicioznost ove vizualno uzbudljive adaptacije uglavnom zasjenjuju te poteškoće." Metacritic, koji umjetničkim djelima daje prosječnu ocjenu recenzenata, dodijelio je Dini 74 boda od njih 100 na temelju 67 recenzija, što označava "uglavnom pozitivne kritike". Gledatelji koji su sudjelovali u CinemaScoreovoj anketi filmu su uglavnom dali ocjenu "A-" (-5), a od onih koji su sudjelovali u PostTrakovoj anketi njih 84 % dalo mu je pozitivnu ocjenu (uglavnom 4,5 zvjezdice od njih 5), a njih 66 % izjavilo je da svakako preporučuje film.

Nakon premijere na Venecijanskom filmskom festivalu rane su recenzije uglavnom bile pozitivne, a film je dobio pohvale za ambicioznost, priču, raspon i tehničke vještine. Međutim, određenim se kritičarima nije svidio jer su smatrali da je priča nedovršena i dosadna.

Nakon službene objave određeni su recenzenti pohvalili scenarij i osjećaj za ravnotežu, dok su drugi kritizirali to što je rastegnut i što pokriva samo polovicu romana. Ben Travis iz filmskog časopisa Empire dao mu je pet zvjezdica od njih pet i izjavio: "[To je] privlačna i zadivljujuće golema adaptacija (polovice) romana Franka Herberta koja će očarati postojeće sljedbenike, a pridošlice će učiniti ovisnima o Začinom nadahnutim vizijama. Ako Drugi dio nikad ne bude objavljen, to će biti lakrdija." Robbie Collin iz The Daily Telegrapha također mu je dodijelio pet od pet zvjezdica, a nazvao ga je "veličanstvenim, uznemirujućim i sveobuhvatnim". Xan Brooks iz The Guardiana dao mu je jednaku ocjenu, a u recenziji ga je opisao "gustim, atmosferičnim i često izvanrednim – to je karika koja je dosad nedostajala između multipleksa i umjetničkih filmova". U pozitivnoj je recenziji Justin Chang iz Los Angeles Timesa napisao: "Villeneuve vas uvlači u nevjerojatno slikovitu, a katkad i uvjerljivu i uznemirujuću viziju budućnosti." Leah Greenblatt iz Entertainment Weeklyja filmu je dodijelila ocjenu B (četvorku) i izjavila je da je riječ "upravo o onom bujnom, uzvišenom tipu filma za koji su široki zasloni i izrađeni; to je iskustvo za osjetila koje je toliko bogato i silno da ga je nužno vidjeti na velikim ekranima ili nikako drukčije". Dodala je: "Posvemašnja dojmljivost Villeneuveove adaptacije ... često zasjenjuje činjenicu da je priča uglavnom prolog: rastegnuta priča o postanku bez zacrtana početka i kraja."

Ostali su recenzenti istaknuli probleme u vezi s ritmom filma i odnosom prema knjizi na kojoj je utemeljen. Recenzent Owen Gleiberman iz Varietyja napisao je: "Riječ je o stvaranju svijeta kojem ponestaje goriva za priču... Dina nas želi zapanjiti i ponekad uspijeva u tome, ali također nam se želi zavući pod kožu poput hipnotički otrovna komarca... kad film iscrpi sve svoje trikove, postane nejasan i bezobličan." Kevin Maher iz The Timesa dodijelio mu je dvije zvjezdice od njih pet; izjavio je da je "svaka slika [...] izvanredna", ali da je "Dina i pomalo dosadna". U recenziji za TheWrap Steve Pond izjavio je: "[Film] i uzbuđuje i frustrira, često je izvanredan i često je spor". Dodao je: "Katkad se čini da je ovoj inačici Dine više namjera dojmiti vas se nego zabaviti vas; zapanjujuće je beznadna – odbacuje većinu zabavnih dijelova znanstvenofantastičnih priča u korist svjetonazora koji više podsjeća na Villeneuveov Sicario ili Zatočene nego na Dolazak."

Određeni su recenzenti kritizirali film jer se odmaknuo od arapskih i islamskih utjecaja prisutnih u Herbertovu romanu, ali se svejedno okoristio njima, te zato što u filmu nije bilo glumaca s Bliskog istoka ili iz sjeverne Afrike. Spaihts je izjavio da su se tijekom rada morali manje služiti elementima arapske kulture uvrštenima u roman; "Arapski je svijet bio mnogo egzotičniji u šezdesetim godinama 20. stoljeća nego što je danas. Danas je arapski svijet s nama, čine ga i naši američki zemljaci, nalazi se svugdje oko nas... Kad biste pokušali izgraditi vrstu arapske kulture na Arrakisu u romanu koji pišete danas, trebali biste manje posuđivati i više izmisliti." Usprkos toj promjeni recenzenti su i dalje smatrali da je na nj iznimno utjecala bliskoistočna kultura i da je problematičan manjak glumaca s toga područja. Serena Rasoul, osnivačica Muslim American Castinga, manjak bliskoistočnih glumaca nazvala je "brisanjem" i dodala je: "Nećete dati ulogu glumcima s Bliskog istoka ili glumcima islamske vjere, a s druge strane profitirate od njihove kulture. To je bolna točka nama kreativcima. [...] To znači da nismo dovoljno dobri da bismo bili u filmu." Zbog toga se film smatra orijentalističkim. K tome, iako određeni recenzenti smatraju da sam roman sadrži osobine "bijeloga spasitelja", Ali Karjoo-Ravary, docent na Bucknell Universityju koji predaje islamske studije, tvrdi da je, s obzirom na to da u filmu nema dovoljno bliskoistočnih glumaca i da se glumci afričkog podrijetla pojavljuju u ulogama likova koji umiru kako bi zaštitili Paula i Jessicu, ideja o bijelom spasitelju zastupljenija u Villeneuveovu filmu. Nakon što je upitan o utjecaju ideje o bijelom spasitelju na film, Villeneuve je izjavio što je kanio postići filmom. "[Film] kritizira to. Nije riječ o slavljenju spasitelja. To je kritika ideje spasitelja, nekoga tko će doći i reći drugom narodu kako se treba ponašati i u što treba vjerovati. To nije osuda, nego kritika. Smatram da se zato [film] može smatrati relevantnim i suvremenim."

Budućnost

Dina: Drugi dio i mogući treći film
Prije nego što je Legendary filmu Dina: Drugi dio dao zeleno svjetlo za snimanje, Villeneuve je izjavio da će izvorni film pokriti otprilike pola romana, a da bi drugi dio trebao pokriti drugu polovicu. U studenome 2019. Jon Spaihts odstupio je s mjesta voditelja televizijske serije Dina: Sestrinstvo kako bi se usredotočio na pisanje scenarija za nastavak. U lipnju 2020. snimatelj Greig Fraser izjavio je: "To je posve oblikovana priča koja ima mnogo potencijala. To je potpuno nezavisan epski film koji će svojim gledateljima pružiti mnogo toga."

Budući da je Warner Bros. u prosincu 2020. odlučio da će većina filmova 2021., među kojima je i Dina, istog dana biti objavljena na HBO Maxu i u kinima zbog utjecaja pandemije koronavirusa na kina diljem svijeta, postojala je mogućnost da se nastavak Dine neće snimiti. Villeneuve je izjavio da istovremena objava filma u kinima i platformama za streaming može dovesti do toga da film ne zaradi dovoljno novca, zbog čega bi se rad na planiranu nastavku mogao otkazati. Legendary Pictures navodno je razmišljao o tome da zatraži pravni lijek protiv Warner Brothersa zbog odluke istovremene objave filma u kinima i platformama za streaming.

U veljači 2021. Eric Roth izjavio je da je skicirao važnije dijelove scenarija za mogući nastavak. U kolovozu 2021. Villeneuve je izjavio da je vrlo vjerojatno da će snimiti nastavak i potvrdio je da će u njemu Chani igrati veću ulogu. Istog je mjeseca potvrdio da je počeo rad na scenariju. Villeneuve je na Venecijanskom filmskom festivalu prije objave filma izjavio da planira snimati trilogiju; prva dva filma bila bi utemeljena na prvom romanu, a treći film na Mesiji Dine. Sȃmo je ime filma u uvodnom popisu zasluga Dina: Prvi dio, zbog čega je izgledno da će biti snimljeni i nastavci. U ožujku 2022. Jon Spaihts ponovio je da Villeneuve želi snimiti i treći film i zasebnu televizijsku seriju.

Warner Bros. potvrdio je Villeneuveu da će odobriti snimanje nastavka ako Dina bude imala visoku gledanost na HBO Maxu. Samo nekoliko dana prije premijere filma u SAD-u Ann Sarnoff, predsjednica Warner Brothersa, izjavila je: "Hoće li biti nastavka Dine? Pogledate li film, znate kako završava. Mislim da vam se zaključak nameće sam." Dodala je: "Sama je priča oblikovana tako da joj je potreban nastavak. Produkcija je tako očaravajuća, a priča tako neodoljiva da se sve to neće prosuđivati samo na temelju zarade."

Warner Bros. i Legendary Pictures službeno su odobrili snimanje filma Dina: Drugi dio 26. listopada 2021., a kao približan datum premijere izabrali su listopad 2023. Legendaryjev glasnogovornik u najavi je izjavio: "Ne bismo mogli postići sve ovo bez izuzetne Denisjeve vizije i nevjerojatna rada njegove talentirane ekipe, scenarista, naših veličanstvenih glumaca, naših partnera u Warner Brothersu i, naravno, obožavatelja! Nazdravimo budućnosti s više Dine." Prije nego što je odobreno snimanje nastavka, do ključnog je trenutka u pregovorima došlo kad je ugovoreno da će nastavak u određenom razdoblju biti prikazan samo u kinima; Legendary i Warner Bros. složili su se da će Dina: Drugi dio 45 dana biti prikazivana isključivo u kinima i da će tek nakon toga biti dostupna i drugdje. Villeneuve je izjavio da je ta ekskluzivna objava za kina bila "uvjet o kojem se nije moglo raspravljati" i da je "iskustvo [gledanja filma u kinu] u samoj biti kinematografije".

Nakon što je za snimanje nastavka dobio zeleno svjetlo, Villeneuve je izjavio da mu je glavna zadaća čim prije dovršiti snimanje. Dodao je da bi iskustvo rada na prvom filmu moglo ubrzati rad na drugome. Producentica Mary Parent izjavila je da će snimanje početi 18. srpnja 2022. Hans Zimmer ponovno će skladati glazbu za film, a u vrijeme kad je Villeneuve dobio dopuštenje za snimanje drugog filma, Zimmer je već skladao sat i pol nove glazbe kako bi ga nadahnuo tijekom priprema za snimanje.

U ožujku 2022. Florence Pugh prijavila se za ulogu Princeze Irulan, a Austin Butler prijavio se za ulogu Feyd-Rauthe, nasljednika kuće Harkonnena. Te su prijave stigle u vrijeme kad se tražio glumac za ulogu Cara Shaddama IV., Irulanina oca.

Dina: Sestrinstvo
U lipnju 2019. Legendary Television najavio je da radi na seriji Dina: Sestrinstvo za HBO Max, platformu za streaming tvrtke WarnerMedia. Serija će prikazati događaje koji su se zbili prije onih prikazanih u filmu i posvetit će se tajnovitu redu žena poznatom kao Bene Gesserit. U početku je Villeneuve trebao režirati prvu epizodu te serije, Spaihts je trebao napisati scenarij, a Dana Calvo trebala je biti voditeljica. U studenome 2019. Spaihts je napustio projekt kako bi se usredotočio na nastavak Dine. Spaihts i Villeneuve bit će izvršni producenti uz Briana Herberta, Byrona Merritta i Kim Herbert. U srpnju 2021. Diane Ademu-John postala je voditeljica serije. U ožujku 2022. Spaihts i Villeneuve potvrdili su da i dalje rade na seriji.

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

 Službene stranice filma
 Dina na IMDb-u
 Službeni scenarij za film
 "The Orientalist Semiotics of Dune: Religious and Historical References within Frank Herbert's Universe", monografija Franka Jacoba

Američki filmovi
Američki filmovi 2020-ih
Akcijski znanstvenofantastični filmovi

Dina (2021.)


Gambusia is a large genus of viviparous fish in the family Poeciliidae (order Cyprinodontiformes). Gambusia contains over 40 species, most of which are principally found in freshwater habitats, though some species may also be found in brackish or saltwater habitats. The genus Gambusia comes from the Cuban term, "Gambusino", which means "free-lance miner". The type species is the Cuban gambusia, G. punctata. The greatest species richness is in Mexico, Texas, and the Greater Antilles, but species are also found elsewhere in the eastern and southern United States, the Bahamas, Central America, and Colombia. Gambusia species are often called topminnows, or simply gambusias; they are also known as mosquitofish, which, however, refers more specifically to two species, G. affinis and G. holbrooki, which are often introduced into ponds to eat mosquito larvae. As a consequence, they have been introduced widely outside their native range, and frequently become invasive, threatening local species. G. affinis and G. holbrooki are now established in many parts of the world and are likely to continue to spread as climatic conditions change. They are only occasionally kept in aquariums, due to their relative lack of color and the highly aggressive nature of the aforementioned mosquitofish species.

Nine species are listed as vulnerable in the IUCN Red List; two, the widemouth gambusia, G. eurystoma, and the crescent gambusia, G. hurtadoi, are critically endangered; and two, the Amistad gambusia, G. amistadensis, and the San Marcos gambusia, G. georgei, are already extinct.

Species
The 45 currently recognized species in this genus are:
 Gambusia affinis (S. F. Baird & Girard, 1853) (mosquitofish, western mosquitofish)
 Gambusia alvarezi C. Hubbs & V. G. Springer, 1957 (yellowfin gambusia)
 †Gambusia amistadensis Peden, 1973 (Amistad gambusia)
 Gambusia atrora D. E. Rosen & R. M. Bailey, 1963 (blackfin gambusia)
 Gambusia aurata R. R. Miller & W. L. Minckley, 1970 (golden gambusia)
 Gambusia baracoana Rivas, 1944
 Gambusia beebei G. S. Myers, 1935 (Miragoane gambusia)
 Gambusia bucheri Rivas, 1944
 Gambusia clarkhubbsi G. P. Garrett & R. J. Edwards, 2003 (San Felipe gambusia)
 Gambusia dominicensis Regan, 1913 (Dominican gambusia)
 Gambusia echeagarayi (Álvarez, 1952) (Maya gambusia)
 Gambusia eurystoma R. R. Miller, 1975 (widemouth gambusia)
 Gambusia gaigei C. L. Hubbs, 1929 (Big Bend gambusia)
 Gambusia geiseri C. Hubbs & C. L. Hubbs, 1957 (largespring gambusia)
 †Gambusia georgei C. Hubbs & Peden, 1969 (San Marcos gambusia)
 Gambusia heterochir C. Hubbs, 1957 (Clear Creek gambusia)
 Gambusia hispaniolae W. L. Fink, 1971 (Hispaniolan gambusia)
 Gambusia holbrooki Girard, 1859 (eastern mosquitofish)
 Gambusia hurtadoi C. Hubbs & V. G. Springer, 1957 (crescent gambusia)
 Gambusia krumholzi W. L. Minckley, 1963 (spotfin gambusia)
 Gambusia lemaitrei Fowler, 1950
 Gambusia longispinis W. L. Minckley, 1962 (Cuatrocienegas gambusia)
 Gambusia luma D. E. Rosen & R. M. Bailey, 1963 (sleek mosquitofish)
 Gambusia manni C. L. Hubbs, 1927
 Gambusia marshi W. L. Minckley & Craddock, 1962 (robust gambusia)
 Gambusia melapleura (P. H. Gosse, 1851) (striped gambusia)
 Gambusia monticola Rivas, 1971
 Gambusia myersi C. G. E. Ah, 1925
 Gambusia nicaraguensis Günther, 1866 (Nicaraguan mosquitofish)
 Gambusia nobilis (S. F. Baird & Girard, 1853) (Pecos gambusia)
 Gambusia panuco C. L. Hubbs, 1926 (Panuco gambusia)
 Gambusia pseudopunctata Rivas, 1969 (Tiburon Peninsula gambusia)
 Gambusia punctata Poey, 1854 (Cuban gambusia)
 Gambusia puncticulata Poey, 1854 (Caribbean gambusia)
 Gambusia quadruncus Langerhans, Gifford, Domínguez-Domínguez, García-Bedoya & T. J. DeWitt, 2012
 Gambusia regani C. L. Hubbs, 1926 (Forlon gambusia)
 Gambusia rhizophorae Rivas, 1969 (mangrove gambusia)
 Gambusia senilis Girard, 1859 (blotched gambusia)
 Gambusia sexradiata C. L. Hubbs, 1936 (teardrop mosquitofish)
 Gambusia speciosa Girard, 1859 (Tex-Mex gambusia)
 Gambusia vittata C. L. Hubbs, 1926 (Gulf gambusia)
 Gambusia wrayi Regan, 1913 (Wray's gambusia)
 Gambusia xanthosoma D. W. Greenfield, 1983 (Cayman gambusia)
 Gambusia yucatana Regan, 1914 (Yucatán gambusia)
 Gambusia zarskei M. K. Meyer, Schories & Schartl, 2010

Notes

References

External links

Freshwater fish genera
Freshwater fish of Central America
Freshwater fish of South America
Freshwater fish of Mexico
Live-bearing fish
Ray-finned fish genera
Poeciliidae
Taxa named by Felipe Poey

Gambusia


Vladimir Vince (Đakovo, 15. prosinca 1923. – Guadalupe, 6. ožujka 1968.), hrvatski doktor prava, diplomat i rimokatolički svećenik

Životopis
Vlč. Vlado se rodio u Đakovu od pobožnih roditelja Ivana i Dragice Vince. U Travniku je polazio gimnaziju kod isusovaca. Maturirao je u Zagrebu. Upisao je studij prava a tad ga je zatekao rat. Nakon poziva u vojsku poslan je kao činovnik u hrvatsko veleposlanstvo u Rim, u tajništvu kneza Erwein Lobkowicza koji je zastupao hrvatske interese u Vatikanu. U Rimu je dočekao kapitulaciju Italije rujna 1943. godine. Pravo je nastavio studirati u Italiji. Studirao je u Rimu na Lateranskom sveučilištu gdje je diplomirao. Doktorirao je civilno pravo 1956., a teologiju je doktorirao 1959. godine. Nakon šest godina filozofskog i teološkog studija, zaredio se za svećenika u Madridu 1958.

Ranih 1950-ih bio je dijelom skupine hrvatskih emigrantskih intelektualaca koji su bili namještenici ili vanjski suradnici institucije »Consejo Superior de Investigaciones Cientificas« (Visoko vijeće za znanstvena istraživanja) u Madridu.

Poboljšanjem diplomatskih odnosa Svete Stolice i Jugoslavije Vince je došao do visokih dužnosti. Dok je bio voditelj Međunarodnog doma za studente Opus Dei u Zurichu, papa Pavao VI. ga je imenovao za glavnog ravnatelja dušobrižništva za Hrvate u inozemstvu sa sjedištem u Rimu. Inozemnu je pastvu vodio dvadesetak mjeseci, jer ga je u tome prekinula smrt u zrakoplovnoj nesreći pri povratku iz Južne Amerike u Rim.

Pisao je u Hrvatskoj reviji o Pavlu Tijanu, hrvatskim emigrantima u Španjolskoj, Krešimiru Zoriću i dr. i bio na primanju kod sv. oca pape Pavla VI. Vince je bio skupinom suradnika i prijatelja s kojom je Vilim Cecelja bio povezan: Alojzije Stepinac, Aleksa Benigar, Franjo Šeper, Vladimir Vince, Mirko Ćović, Tomislac Mesić, Ante Gabrić i Hrvoslav Ban.

Izvori

Vanjske poveznice
 (njem.) Opus Dei Die ersten kroatischen Mitglieder des Opus Dei. U: Olga Brajnović, Glas Koncila, 05.02.2006.
 (španj.) Google Knjige Jesús Urteaga Loidi: Cartas a los hombres. Vlado: una vida util, Ediciones Rialp. 4. izd.

Hrvatski rimokatolički teolozi
Hrvatski pravnici
Hrvatski katolički svećenici
Hrvati u Španjolskoj
Životopisi, Đakovo
Hrvatska politička emigracija (1945. – 1989.)
Opus Dei

Vladimir Vince


Alessandro Zilioli est un historien italien, né à Venise en , mort en  ou .

Biographie
Né vers la fin du , à Venise, il étudie le droit civil, l'histoire, la littérature, et acquiert une vaste érudition. Il est grand admirateur de Giambattista Marino. Il meurt en 1645, après avoir publié : Storie memorabili de' nostri tempi libri X, Venise, 1642, in-4°. C'est une suite de l'histoire de Giovanni Tarcagnota, et de celle de Bartolomeo Dionigi da Fano. Elle est continuée par Maiolino Bisaccioni, et par Giovanni Battista Birago Avogadro, dont les ouvrages se trouvent ordinairement réunis à celui de Zilioli ; de là vient que des bibliographes indiquent cette histoire en 3 volumes in-4°. La part de Zilioli dans ce recueil traite des événements européens de toute nature pour les années 1600-1627.

Publications
Outre une suite des Storie memorabili de 1640 à 1648, non publiée, Alessandro Zilioli a laissé plusieurs manuscrits :
 Constantinopoli acquistato, poema ;
 Memorie antiche de' popoli Veneziani ;
 Genealogie delle famiglie civili e mercantili di Venezia ;
 Istituto civile e criminale per il foro di Venezia ;
 Lucubrationes astrologicæ ;
 Vite de' poeti italiani, in-fol. Il existe des copies de cet ouvrage dans les principales bibliothèques d'Italie, où il a toujours été recherché des curieux. Raphaël Trichet Dufresne en avait rapporté une en France dans le dessein de la faire imprimer ; mais il n'en eut pas le loisir. Ces notices sont rédigées avec une franchise extraordinaire ; elles contiennent des faits peu honorables pour plusieurs écrivains ; ce qui en a empêché la publication, quelque estimable que soit l'ouvrage par le style et par une critique judicieuse. La préface, dans laquelle l'auteur traite du génie de la langue italienne, est, suivant Morelli, un des meilleurs morceaux que l'on connaisse sur cette matière.

Notes

Bibliographie

Liens externes

Naissance à Venise
Décès à Venise
Écrivain italien du XVIIe siècle
Naissance en 1596
Historien italien

Alessandro Zilioli


Beğendikler, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 55 km, Bigadiç ilçesine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Bigadiç'in mahalleleri
Balıkesir taslakları

Beğendikler, Bigadiç


El río Mamberamo es un río de la isla de Nueva Guinea, en la provincia indonesia de Papúa. Es el río más ancho de Indonesia.

El río nace de la confluencia de sus afluentes, los ríos Tariku y Taritatu, y fluye hacia el norte en un amplío valle que atraviesa la cordillera formada por las montañas Van Rees (Pegunungan Van Rees) y las montañas Foja (o Foya). Desemboca en el océano Pacífico en la punta de Urville (Tanjung D'Urville), formando un enorme delta compuesto de marismas.

El gran valle del río Mamberamo es habitado por varios pueblos aislados, sin contactos con la civilización moderna. Alberga también una biodiversidad única y particularmente rica.

Por Mamberamo se entiende también, aparte del curso y del delta del río, la región que comprende las cordilleras montañosas Van Rees y Foja. Estas últimas fueron objeto de estudios biológicos recientes llevados a cabo por Conservation International, el Instituto Indonesio de Ciencia (Indonesian Institute of Sciences), y la Universidad de Cenderawasih (Cenderawasih University). El equipo de investigadores descubrió nuevas especies de pájaros, las primeras en 60 años, y numerosas especies de plantas y animales. Las montañas Foja han revelado ser un destacado repositorio mundial para la biodiversidad.

Historia

En 1545, el navegante y explorador español Yñigo Ortiz de Retez navegó bordeando la costa noroeste de la isla desde la península de Doberai hasta el delta del río Mamberamo, donde proclamó el territorio propiedad de la corona española. En ese punto dio el nombre de "Nueva Guinea" a la isla.

El primer europeo en adentrarse en el delta del Mamberamo fue el neerlandés D. F. van Braam Morris en 1883. Ese médico residente en la actual provincia de Molucas Septentrional remó río arriba desde el delta para comprobar si era navegable con un barco de vapor. Al año siguiente, en 1884, van Bram Morris volvió a bordo del barco de vapor Harvik y remontó el curso del Mamberamo sobre una distancia de 50 millas (80 km).

Puente Mamberamo

El Puente Mamberamo, de 235 m de largo, es el segundo puente colgante más largo de Indonesia tras el puente Kutai Kartanegarais (en la isla de Borneo), de 270 m, que se hundió en noviembre de 1971.

Amenazas medioambientales
En los años 1990 el gobierno de Indonesia planeó construir un embalse y una central hidroeléctrica en el río Mamberamo, que habría supuesto la inundación de parte de la región. El proyecto fue aparcado tras la crisis financiera indonesia de 1998–1999, pero existen temores por parte de grupos defensores de la protección medioambiental de que se retome el proyecto en cualquier momento.

Fuentes
 Gavin Souter, New Guinea: The Last Unknown, Angus & Robertson, 1963, ISBN 0-207-94627-2.

Notas y referencias

Mamberamo
Geografía de Nueva Guinea Occidental
Provincia de Papúa

Río Mamberamo


එංගලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2007 සැප්තැම්බර් 28 සිට දෙසැම්බර් 22 දක්වා ශ්‍රී ලංකාවේ සංචාරය කළේය. මෙම සංචාරයේදී එංගලන්තය ශ්‍රී ලංකාවට සංචාර දෙකක් සිදු කළ අතර එක්දින කණ්ඩායම සැප්තැම්බර් 25 වන දින සිට ඔක්තෝබර් 15 වන දින දක්වා රැදී සිට නැවත එංගලන්තයට පැමිණියේය. ටෙස්ට් කණ්ඩායම නොවැම්බර් 15 වන දින පැමිණි අතර සංචාරයේ ඉතිරි කාලය සඳහා එහි රැඳී සිටියේය. මෙම සංචාරයට ටෙස්ට් තරග තුනක් සහ එක්දින තරග පහක් ඇතුළත් විය.

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම
ශ්‍රී ලංකාව එක්දින සහ ටෙස්ට් මට්ටම් දෙකෙන්ම ශ්‍රේණිගත කිරීම්වල සිව්වන ස්ථානයේ පසුවෙයි. කණ්ඩායම 2007 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයේ අවසන් මහා තරගයට පිවිස එක්දින ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරග වල හොඳ දක්ෂතා දැක්වූ අතර බංග්ලාදේශය 3-0 ලෙස පරාජය කළේය. එංගලන්තයට එරෙහිව ඔවුන්ගේ මෑත වාර්තාව වූයේ 2006 දී 5-0 ලෙස වයිට් වොෂ් තරගමාලාවක් ඇතුළත් අවසන් එක්දින තරඟ දහයෙන් හතක්ම ජයග්‍රහණය කිරීමයි. ඇන්ඩෲ ෆ්ලින්ටොෆ් ආබාධයකට ලක්වීමත් සමඟ, නායක මහේල ජයවර්ධන ඔහුගේ පැමිණීම කණ්ඩායමට සමබරතාවයක් එක් කරන බව පවසමින් ඔහුගේ නොපැමිණීම ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට කැමති විය.

එංගලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායම
එක්දින ශ්‍රේණිගත කිරීම්වල හත්වන ස්ථානයේ පසුවන එංගලන්තය 2006-07 පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය බැංකු තරගමාලාව සහ ඉන්දියාවට එරෙහිව මෑතදී පැවති එක්දින තරඟාවලිය ජයග්‍රහණය කරමින් මිශ්‍ර දස්කම් දැක්වූ නමුත් බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් හමුවේ පරාජයට පත් වූ අතර 2007 ක්‍රිකට් ලෝක කුසලානයේදී දුර්වල දස්කම් දැක්වීමට සමත් විය. ජේම්ස් ඇන්ඩර්සන් සහ ස්ටුවර්ට් බ්‍රෝඩ් නව ඉදිරි පෙළ ප්‍රහාරයක් දියත් කළ අතර නව නායක පෝල් කොලිංවුඩ් ඔහුගේ පළමු විදෙස් සංචාරය සමඟින් කණ්ඩායමට නව මුහුණුවරක් ලැබුණි. සංචිතයට ඇතුළත් වූ අනෙකුත් සාපේක්ෂ නවකයන් වූයේ තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයන් වන දිමිත්‍රි මස්කරෙන්හස් සහ රවී බොපාරා ය. මැට් ප්‍රියර්ට මධ්‍යම කොන්ත්‍රාත්තුවක් ලබා නොදීමත් සමඟ එංගලන්තය තවමත් ඔවුන්ගේ රැකීමේ ගැටලුව විසඳා නොතිබූ අතර පසුගිය මාස 12 තුළ කඩුලු රකින්නන් පස් දෙනෙකු තෝරාගෙන තිබුණි. ඒ ක්‍රිස් රීඩ්, ජෙරයින්ට් ජෝන්ස්, පෝල් නික්සන්, ප්‍රියර් සහ ෆිල් මස්ටඩ් ය.

එක්දින කණ්ඩායම මෙන් නොව ටෙස්ට් කණ්ඩායම ශ්‍රී ලංකාවට වඩා ඉහළ ශ්‍රේණිගත කිරීම්වල පසුවන නමුත් එංගලන්තය ක්‍රීඩා කිරීමත් සමඟ මෙම තරගමාලාව සමීප සබඳතාවයක් වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ. කෙසේ වෙතත්, ඔවුන්ගේ මෑත කාලීන ටෙස්ට් දස්කම් බලාපොරොත්තු සුන් කරවන සුළු වූ අතර, පසුගිය අළු බඳුන සංචාරයේදී වයිට් වොෂ් වීමකට ලක් වූ අතර වසර හයකට පසු ඔවුන්ගේ පළමු මව්බිම තරඟාවලිය ඉන්දියාවට අහිමි විය.

සංචිත
මුත්තයියා මුරලිදරන්ට දෙපිලයේ ආබාධයක් හේතුවෙන් එක්දින තරගාවලිය අහිමි වූ අතර ඒ වෙනුවට කෞෂාල් ලොකුආරච්චි කණ්ඩායමට කැඳවා තිබිණි.

මැට් ප්‍රියර් මුලින් එංගලන්තයේ එක්දින සංචිතයට ඇතුළත් කර ඇති නමුත් 2007 ICC ලෝක විස්සයි20 තරඟාවලියේ නවසීලන්ත තරඟයට පෙර පුහුණු සැසියකදී ඔහුගේ මාපටැඟිල්ල කැඩීම නිසා ඔහුව කණ්ඩායමෙන් ඉවත් කරන ලදී. ෆිල් මස්ටාර්ඩ් ඔහුගේ ප්‍රතිස්ථාපනය ලෙස තෝරා ගන්නා ලද අතර එය ඔහුගේ පළමු එංගලන්ත සංචිත ඇමතුම වූ අතර ග්‍රේම් ස්වෝන් වසර හතකින් ඔහුගේ පළමු එංගලන්ත සංචිත ඇමතුම ලබා ගත්තේය. සැප්තැම්බර් 20 වන දින ඇන්ඩෲ ෆ්ලින්ටොෆ්, වළලුකරයේ ආබාධයක් නැවත ඇතිවීම හේතුවෙන් එක්දින තරඟාවලියෙන් ඉවත් වූ අතර ඒ වෙනුවට ක්‍රිස් ට්‍රෙම්ලට් පත් කරන ලදී. ෆ්ලින්ටොෆ් ටෙස්ට් තරඟාවලියෙන් ඉවත් කරන ලද අතර ඔහුට තවදුරටත් වළලුකර සැත්කමක් කිරීමට හැකි විය.

ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවෙන්, සනත් ජයසූරිය ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙන් සමුගන්නා බව පලමු ටෙස්ට් තරගයේ 3 වැනි දිනයේදී ප්‍රකාශ කළේය. තිලකරත්න ඩිල්ෂාන් සහ චානක වෙලගෙදර තෙවැනි ටෙස්ට් තරගය සඳහා සංචිතයට එක්වූහ. අකාර්යක්ෂම ජෙහාන් මුබාරක් වෙනුවට ඩිල්ෂාන් ක්‍රීඩා කළේය. වෙලගෙදර 2007 වසරේ ඕස්ට්‍රේලියානු සංචාරයේදී ශ්‍රී ලංකා සංචාරයේදී ආබාධයකට ලක්වීම හේතුවෙන් දිල්හාර ප්‍රනාන්දුට ආදේශකයක් ලෙස පළමු ටෙස්ට් වරම් හිමිවිය.

පුහුණු තරග (එක්දින)

එක්දින තරගමාලාව

1 වන එදිජා තරගය

2 වන එදිජා තරගය

3 වන එදිජා තරගය

4 වන එදිජා තරගය

5 වන එදිජා තරගය

සංචාර තරඟ (පළමු පෙල)

එංගලන්තය සහ ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලයේ සභාපතිගේ XI

එංගලන්තය සහ ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලයේ සභාපතිගේ XI

ටෙස්ට් තරගමාලාව

1 වන ටෙස්ට් තරගය

2 වන ටෙස්ට් තරගය

3 වන ටෙස්ට් තරගය

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි

 Cricinfo: එංගලන්තය ශ්‍රී ලංකාවේ
 එංගලන්තයට එරෙහිව ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් තරඟාවලිය 2007-08

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

එංගලන්ත ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ශ්‍රී ලංකා තරග සංචාරය 2007


Derecha Navarra y Española (; DNE) fue un partido político español de ultraderecha, foralista y españolista, creado en 2011 como escisión del Partido Popular de Navarra. Se definía como católico y defendía la españolidad de Navarra y sus fueros, así como la cadena perpetua y el estricto control de la inmigración irregular; asimismo rechazaba la integración de Navarra en Euskadi, el matrimonio entre personas del mismo sexo y el aborto. Además, se oponía al euskera batúa (euskera estandarizado), por lo que en euskera se autodenominaba Naparra ta Españico Escuñe. En 2015 se integró en Vox.

Historia
Derecha Navarra y Española (DNE) fue fundado por Nieves Ciprés, exconcejala del Ayuntamiento de Pamplona e hija de Ángel Ciprés Esparza, alcalde de Javier por Unión del Pueblo Navarro (UPN) durante 28 años y presidente honorífico del nuevo partido. Tras la ruptura entre UPN y el Partido Popular (PP) en 2009, Nieves Ciprés presentó su candidatura a la presidencia del Partido Popular de Navarra, pero esta fue anulada por la comisión organizadora. Tras perder la demanda judicial que interpuso, fue expulsada junto con otros once miembros del PP por sus críticas públicas a la dirección del partido en Navarra y el modo en la que la formación había desarrollado el proceso que condujo a la elección de Santiago Cervera como presidente. Finalmente, los expulsados crearon su propio partido de cara a las elecciones municipales de mayo de 2011.

Elecciones municipales de mayo de 2011
En las elecciones municipales y las forales de mayo de 2011, además de presentar una lista al Parlamento de Navarra, el partido se presentó en los municipios de Leiza, Pamplona, Barañáin, Ablitas, Javier, Estella, San Adrián y Tudela. Solamente logró representación en Leiza, con un concejal.

Elecciones municipales parciales de noviembre de 2011
En las elecciones generales de noviembre de 2011 DNE presentó una lista al Senado en alianza con Alternativa Española (AES). Sin embargo, retiró su lista al Congreso con el objetivo de aunar todo el voto de derecha en la candidatura UPN-PP y tratar de evitar que Amaiur consiguiera representación.

En la misma fecha de las elecciones generales, tuvieron lugar también elecciones locales en aquellos municipios en que no había habido elecciones en mayo por no haberse presentado ninguna candidatura. La legislación electoral dispone que, en estos casos, hay que celebrar elecciones en el plazo de seis meses. DNE fue la única candidatura presentada en Garínoain y Luquin, lo que provocó en muchos vecinos una llamada a votar en blanco. En Garínoain el candidato de DNE, Gonzalo Vicuña, alcanzó la alcaldía al superar el 5% de los votos exigidos —al obtener 18 votos frente a 305 en blanco, 47 abstenciones y 6 votos nulos—; no así en Luquin, donde DNE obtuvo un solo voto frente a 93 en blanco y 20 abstenciones. Aunque ningún integrante de la candidatura estuviera empadronado en Luquin, la presidenta de DNE, Nieves Ciprés, atribuyó estos resultados a lo que consideró «coacción abertzale».

En la noche electoral se produjeron una serie de incidentes en Garínoain y la Policía Foral tuvo que escoltar a Nieves Ciprés y cuatro compañeros de partido, que estaban siguiendo el escrutinio. El 4 de diciembre, unos 500 vecinos se manifestaron en rechazo a la alcaldía de DNE, a la que calificaron de «usurpación política y oportunismo» en un comunicado en el que denunciaron que DNE «se presentó a última hora, sin dar opción a los vecinos de presentar una candidatura alternativa» y además «no realizó campaña alguna ni dio a conocer cuáles eran sus propuestas».

En Garínoain, el alcalde tendría que haber sido el primero de la lista de DNE, Gonzalo Vicuña, pero éste renunció a tomar posesión por las presiones e insultos que recibía. El número dos, Javier Echarri Cabodevilla, fue proclamado alcalde el 4 de enero de 2012. Tras la toma de posesión, el nuevo primer edil declaró sentirse «perfectamente avalado» para ejercer la alcaldía, a pesar del nutrido grupo de personas concentradas frente al ayuntamiento en protesta por la investidura. En cuanto al resto de ediles, ninguno era vecino del municipio y algunos eran madrileños vinculados a la formación ultraderechista Alternativa Española (AES). Echarri matizó que DNE no era un partido de extrema derecha, sino «de derechas, conservadores y cristianos». La primera medida que tomó DNE fue hacer ondear en el balcón del ayuntamiento la bandera española, la navarra y la municipal, un hecho que no ocurría desde hacía 35 años.

Integración en Vox
El 24 de febrero de 2015 se integró en Vox, pasando a denominarse Vox Navarra y manteniendo a  Nieves Ciprés como presidenta de la nueva estructura organizativa.

Referencias

Partidos políticos de Navarra
Partidos políticos fundados en 2011
Partidos políticos de derecha

Derecha Navarra y Española


Earl of Malmesbury is a title in the Peerage of Great Britain. It was created in 1800 for the diplomat James Harris, 1st Baron Malmesbury. The son of the grammarian and politician James Harris, he served as Ambassador to Spain, Prussia, Russia and France and also represented Christchurch in the House of Commons. Harris had been created Baron Malmesbury, of Malmesbury in the County of Wiltshire, in 1788. He was made Viscount FitzHarris, of Hurn Court in the County of Southampton, at the same time as he was given the earldom. The earldom and viscountcy were the last creations in the peerage of Great Britain, future titles being made in the peerage of the United Kingdom which took effect three days later.

He was succeeded by his eldest son, the second Earl. He sat as Member of Parliament for Helston, Horsham, Heytesbury and Wilton. His eldest son, the third Earl, was a prominent Conservative politician. He served as Foreign Secretary in 1852 and from 1858 to 1859 and was also Lord Privy Seal and Leader of the House of Lords. Lord Malmesbury died childless and was succeeded by his nephew, the fourth Earl. He was the son of Admiral the Hon. Sir Edward Harris, second son of the second Earl. His eldest son, the fifth Earl, served as a Lord-in-waiting (government whip in the House of Lords) from 1922 to 1924 in the Conservative administrations of Bonar Law and Stanley Baldwin and was later Chairman of the Hampshire County Council. He was succeeded by his only son, the sixth Earl. He was Lord Lieutenant of Hampshire from 1973 to 1982. As of 2010, the titles are held by his only son, the seventh Earl, who succeeded in 2000.

Two other members of the Harris family have also gained distinction. The aforementioned the Hon. Sir Edward Harris (1808–1888), second son of the second Earl, was an admiral in the Royal Navy, held several diplomatic posts and represented Christchurch in Parliament. The Right Reverend the Hon. Charles Amyand Harris (1813–1874), third son of the second Earl, was a clergyman and served as Bishop of Gibraltar from 1868 to 1873.

The present family seat is Greywell Hill House, near Odiham, Hampshire. The former seat was Heron Court (or Hern Court or Hurn Court) at Hurn, near Christchurch, Dorset (although within the historic county boundaries of Hampshire).

Earls of Malmesbury (1800)
James Harris, 1st Earl of Malmesbury (1746–1820)
James Edward Harris, 2nd Earl of Malmesbury (1778–1841)
James Howard Harris, 3rd Earl of Malmesbury (1807–1889)
Edward James Harris, 4th Earl of Malmesbury (1842–1899)
James Edward Harris, 5th Earl of Malmesbury (1872–1950)
William James Harris, 6th Earl of Malmesbury (1907–2000)
James Carleton Harris, 7th Earl of Malmesbury (b. 1946)

Present peer
James Carleton Harris, 7th Earl of Malmesbury (born 19 June 1946) is the son of the 6th Earl and his wife the Hon. Diana Claudia Patricia Carleton, and was formally styled Viscount FitzHarris between 1950 and 2000. He was educated at Eton College and St Andrew's University. On 14 June 1969 he married Sally Ann Rycroft, daughter of Sir Richard Newton Rycroft, 7th Baronet. On 11 November 2000 he succeeded to his father's peerages. With his wife he has five children:

James Hugh Carleton Harris, Viscount FitzHarris (born 1970), heir apparent
Charles Edward Harris (born 1972)
Guy Richard Harris (born 1975)
Lady Frances Maria Harris (born 1979)
Lady Daisy Catherine Harris (born 1981)

The heir apparent's heir is his son James Michael Oswald Harris (b. 1999).

Jacobite creation
On 22 December 1716, Philip Wharton, 1st Duke of Wharton was created Duke of Northumberland, Marquess of Woburn, Earl of Malmesbury and Viscount Winchendon, all in the Jacobite Peerage of England. The peerages, such as they were, became extinct on his death on 1 June 1731.

Ancestry

References

Kidd, Charles & Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links
additional ancestry

Earldoms in the Peerage of Great Britain
Extinct earldoms in the Jacobite Peerage
Noble titles created in 1800
Earls of Malmesbury

Earl of Malmesbury


Kapela sv. Vendelina rimokatolička je crkva u naselju Donja Bistra koje je u sastavu općine Bistra i zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kapela sv. Vendelina smještena je uz glavnu prometnicu u središtu naselja Donja Bistra. Sagrađena je 1761. godine kao jednobrodna građevina manjih dimenzija (cca 5x4 metara). Kapela je nepravilno orijentirana s polukružnom apsidom na južnoj strani. Zaključena je dvostrešnim krovištem pokrivenim biber crijepom. Iznad zabata pročelja podignut je drveni toranj zaključen piramidalnom kapom. Pročelja su obrađena glatkom žbukom, lišena karakteristične arhitektonske plastike. Unutrašnjost kapele presvođena je križnim svodom. U svetištu je izložena oltarna pala nepoznatoga autora iz 18. stoljeća s prikazom iluzionističkoga baroknog oltara i sv. Vendelina u središnjem dijelu kompozicije. Unatoč skromnim tipološkim obilježjima, kapela sv. Vendelina ostvaruje značajnu ulogu u presjeku barokne sakralne arhitekture zaprešićkoga kraja, a svojim položajem u središtu naselja pridonosi njegovoj ukupnoj ambijentalnoj i urbanističkoj vrijednosti kao jedina očuvana povijesna građevina.

Zaštita
Pod oznakom Z-6333 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Katoličke crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Zagrebačkoj županiji

Kapela sv. Vendelina u Donjoj Bistri


Isaac Kneubuhl (* 1. Januar 1985 in Kahului, Hawaii) ist ein US-amerikanischer Volleyballspieler.

Karriere
Kneubuhl begann seine Karriere an der Kamehameha High School auf Hawaii, die er 2003 abschloss. Ab 2004 studierte der Libero an der California State University, Northridge, wo er im Team der Matadors spielte. Anschließend ging er zum VC Amstetten Hypo Niederösterreich. 2010 verpflichtete der deutsche Bundesligist VC Gotha den US-amerikanischen Nationalspieler.

Weblinks
Profil bei der Cal State (englisch)

Volleyballnationalspieler (Vereinigte Staaten)
Volleyballspieler (Österreich)
Volleyballspieler (VC Gotha)
US-Amerikaner
Geboren 1985
Mann

Isaac Kneubuhl


Fastelavn er en dansk kortfilm fra 2007 instrueret af Kræsten Kusk.

Handling
Rainer og Alice har været gift længe. Traditionen tro inviteres der til fastelavnsfest igen i år. Nu skal der festes og slås katten af tønden Der drikkes, hæmningerne smides og maskerne falder; en hemmelighed afsløres og det bliver en aften, de aldrig vil glemme.

Medvirkende

 Steen Springborg, Rainer
 Karen-Lise Mynster, Alice
 Julie Wright, Julie
 Philip Varlev, Gustav

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Fastelavn (film)


Marija Ujević Galetović () a fost o sculptoriță și pictoriță croată. A trăit și a lucrat în Zagreb, Croația.

Activitatea și cariera artistică
Lucrările ei includ portrete și sculpturi. A studiat sculptura la Școala Centrală de Artă și Design din Londra. Din 1987 și-a început activitatea de profesoară în cadrul Academiei de Arte Frumoase la Universitatea din Zagreb, unde a obținut titlul de profesor universitar în 1995. Este, de asemenea, un membru activ al Academiei Croate de Științe și Arte. Este autoarea a numeroase sculpturi de interior și sculpturi destinate spațiilor publice, sculpturi care se găsesc în orașe precum: Virovitica, Vrsar, Zagreb, Marija Bistrica, Sinj, Cres, Rijeka, Osijek, Labin, Visoko, Bihać și Novi Sad. Printre sculpturile notabile, de menționat sunt: monumentul Miroslav Krleža în Osijek, monumentul Miroslav Krleža în Zagreb, monumentul August Šenoa în Zagreb, sculptura Alergător amplasată pe cheiul râului Sava în Zagreb, monumentul Frane Petrić în Cres, monumentul Jakov Gotovac în Osor și monumentul Sterija Popović în Novi Sad.

A avut multe expoziții personale în Croația și în străinătate, inclusiv expoziții la Galeria Forum (Zagreb, 1980, 1992), Galeria Sebastian (Dubrovnik, 1981), Galeria Sebastian (Belgrad, 1984), Ex Granai della Repubblica la Zitellelle (Veneția, 1991), Académie de France à la Roma în Villa Medicis (Roma, 1991), HDLU (Asociația Artiștilor din Croația, Zagreb, 2005), Ambasada Croată la Roma (Roma, 2009) și Galeria Močibob (Zagreb, 2010).

Premii

 Premiul pentru monumentul Seljačka buna (Răscoala) (Zagreb, 1970).
 Premiul pentru monumentul Kozara (Sarajevo, 1971).
 Premiul I pentru monumentul August Cesarec (Zagreb, 1973).
 Premiul pentru realizarea monumentului Miroslava Krleža.
 Premiul în cadrul Zagreb Salon (Zagreb, 1982).
 Premiul la Trienala de Scultură Croată (Zagreb, 1986).
 Premiul pentru monumentul August Šenoa (Zagreb, 1987).
 Premiul Orașului Zagreb (Zagreb, 1989).
 Premiul în cadrul Zagreb Salon (Zagreb, 1990).

Note

Bibliografie
 Banov, Ivo Šimat, Marija Ujević Galetović (Kontura, 2007).

Legături externe

Nașteri în 1933
Nașteri pe 20 octombrie
Decese în 2023
Decese pe 13 martie
Artiste din secolul al XX-lea
Artiste din secolul al XXI-lea
Sculptori croați

Marija Ujević-Galetović


En eftermiddag er en dansk kortfilm fra 2014, der er instrueret af Søren Green efter manuskript af ham selv og Tomas Lagermand Lundme.

Handling
Mathias og Frederik er på vej hjem fra skole. De er gode venner, men for Mathias er der mere end venskab på spil. Han har besluttet, at det er dagen, hvor han fortæller Frederik, at han er forelsket i ham. Uanset hvad Frederiks reaktion vil være, er det et skridt, der vil påvirke deres forhold for altid. Er Mathias klar til at tage det første skridt?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2014

Kortfilm fra Danmark
LGBT-relaterede film fra Danmark

En eftermiddag


est un album live du guitariste et chanteur américain George Benson, sorti en  chez Warner Bros. Records. Il a été enregistré en public au Roxy Theatre de West Hollywood, en Californie.

L'album a été certifié platine aux États-Unis et a atteint la première place des classements soul et jazz de Billboard. Weekend in L.A. contient notamment On Broadway, qui est l'une des chansons les plus connues et l'un des plus grands succès de George Benson. Elle permet au chanteur de remporter le Grammy Award de la meilleure prestation vocale R&B masculine en 1979.

Liste des titres

Crédits
 Musiciens
 George Benson – guitare, voix
 Phil Upchurch – guitar rythmique
 Jorge Dalto – piano acoustique, claviers
 Ronnie Foster – synthétiseurs
 Stanley Banks – basse
 Harvey Mason – batterie
 Ralph MacDonald – percussion
 Nick DeCaro –arrangements d'ensemble à cordes supplémentaires

 Production
 Tommy LiPuma – producteur
 Noel Newbolt – assistant de production
 Al Schmitt – enregistrement, mixage
 Don Henderson – ingénieur adjoint
 Doug Sax – mastering au Mastering Lab (Hollywood, Californie)
 John Calbalka – direction artistique
 Brad Kanawyer – conception
 Charles DiBona – lettrage
 Tom Bert – photographie pochette et pochette intérieure
 Jim McCrary – photographie pochette arrière
 Fred Valentine – illustration des musiciens

Classements et certifications

Classements hebdomadaires

Classements de fin d'année

Certifications
{| class="wikitable sortable"
!Pays
!Certification
!Ventes certifiées
|-

|-

Notes et références

Album de George Benson
Album live sorti en 1978
Album publié par Warner Records
Album numéro un au Billboard Top Jazz Albums
Album numéro un au Top R&B/Hip-Hop Albums
Album certifié disque de platine aux États-Unis
Album certifié disque d'argent au Royaume-Uni
Album de soul

Weekend in L.A.


Papa Anijan je drugi papa Aleksandrije i patrijarh Svete Stolice sv. Marka.Zaređen je za nasljednika sv. Marka evanđeliste, a bio je i prvi preobraćenik u Africi koji je prihvatio kršćanstvo.

Veza sa sv. Markom

Kada je sv. Marko došao u Rhakotis, predgrađe Aleksandrije, nakon putovanja od Cirene do Cirenaike, otpao je remen s njegovih sandala. Našao je obućara Anijana da mu ih popravi. Dok ih je Anijan popravljao, šilo mu je skliznulo sa sandale i zabilo se u ruku. Prva reakcija na izazvanu bol bio je uzvik: "Heis ho Theos" ("Bog je jedan"). Marko je iskoristio priliku Anijanove iznenadne reakcije da mu prenese kršćansku poruku - Evanđelje i, kao rezultat toga, navodno je istodobno čudesno zarasla rana na Anijanovoj ruci.
Kako je došlo do toga da je Anijan bio monoteist u Aleksandriji koja je u to vrijeme bila politeistički grad, ostalo je predmetom nagađanja. Neki su nagađali da je on sam bio Židov, ili možda poganski mještanin koji je došao pod utjecaj bogate židovske zajednice gdje je stekao svoja monoteistička uvjerenja. Drugi su držali da je Anijan bio uzvišen, iako se čini da je to u suprotnosti s raspoloživim dokumentima.

Bez obzira na podrijetlo njegovog monoteizma, Anijan je, oduševljen čudesnim zarastanjem rane, pozvao Marka u svoju kuću gdje je Marko podučio Anijanovu obitelj Evanđelju i nakon toga ih sve krstio. Marko i njegovi sljedbenici brzo su preobratili veliki broj lokalnog stanovništva, ali su također izazivali i suprotnu reakciju kod onih građana koji se nisu preobratili tako da su im se isti građani suprotstavili obranom vjerovanja u svoje lokalne bogove, te na taj način odbacili novu Vjeru.

Zaređenje Anijana
Marko, pošto je bio došljak, zaključio je da bi bilo najbolje da na neko vrijeme napusti to područje, ali je Anijana zaredio na mjesto biskupa u njegovoj odsutnosti. Istodobno je zaredio tri prezbitera i sedam đakona, ostavljajući im obvezu da čuvaju lokalnu crkvu u njegovoj odsutnosti.
Marko je otišao na put na kojem je bio dvije godine, tijekom kojeg se navodi da je obišao Rim, Akvileju i Pentapolis, gdje je propovijedao, činio čuda i u svakom mjestu boravka preobraćao lokalno stanovništvo na kršćanstvo. Kada se Marko vratio, na njegovo oduševljenje, vidio je da se Crkva u Aleksandriji znatno razvila na način da je dobila veliki broj novih pristalica tako da su u Bucoliji, istočnoj obali aleksandrijskog zaljeva, također poznatog kao Portus Magnus dinastije Ptolemejevića, stekli potrebu da sami sebi izgrade crkvu.

Predaja kaže da su Marka, biskupa Aleksandrije, na oltaru napali neprijateljski raspoloženi stanovnici, vezali ga oko vrata i tako vukli sve dok nije umro. To je bilo 25. travnja 68. Nevrijeme je spriječilo ubojice da ga spale pa je njegovo tijelo ostalo netaknuto, tako da su ga kršćani mogli dostojno pokopati.

Nakon Markove mučeničke smrti, Anijan je postao patrijarh crkve u Aleksandriji. Tu je dužnost obavljao tijekom razdoblja od sedamnaest i pol godina. Tijekom toga razdoblja, broj se kršćana na tom području znatno povećao, pa je Anijan morao zarediti nove svećenike i đakone u rastućoj crkvi. Opseg tadašnje evangelizacije koju su provodili ostao je nepoznat, premda su neki mišljenja da su to obavljali u tajnosti, s obzirom na neprijateljsko raspoloženje poganskog stanovništva koje je bilo ispoljavano prema novoj vjeri.
Vjeruje se da patrijarh sv. Anijan svoju kuću pretvorio u crkvu, i da je poznata kao crkva sv. Marka koja se i danas nalazi u Aleksandriji. Sv. Anijan umro je u krevetu, a pokopan je pored sv. Marka u crkvi u Baukalisu.

Kontroverza
Postavlja se pitanje je li sv. Anijan bio prvi ili drugi aleksandrijski patrijarh. Rimokatolička crkva, kao i nekoliko drugih crkava smatraju da je Anijan bio prvi patrijarh. Međutim koptska pravoslavna crkva Aleksandrije tvrdi
da je sv. Marko bio prvi patrijarh u Aleksandriji, dok za sv. Anijana tvrde da je bio drugi.

Štovanje
Patrijarh Anijan se smatra svetim i spomen na njega slavi se 25. travnja u Istočnoj pravoslavnoj Crkvi.

Izvori

Vanjske poveznice
 The Official website of the Coptic Orthodox Pope of Alexandria and Patriarch of All Africa on the Holy See of Saint Mark the Apostle
 Coptic Documents in French

Pravoslavni sveci
Koptski pape

Anijan Aleksandrijski


La mia opera este un dublu album al lui Al Bano publicat în Spania în 2009. Conține un CD cu 18 melodii clasice de pe albumele Carrisi canta Caruso, Buon Natale 2008 și noi versiuni prezentate în limba spaniolă a unor piese de pe albumul Concerto classico. Melodia Amor amargo y puro este varianta spaniolă a lui L'amore è sempre amore cu care Al Bano a participat la Festivalul Sanremo din același an. Al doilea disc din album este un DVD cu melodii pop în italiană prezentate sub formă de videoclipuri și înregistrări de la concerte.

Track list CD

 Juegos del tiempo  (romanță anonimă, Romina Power)  Mi gran concierto  (Pyotr Ilyich Tchaikovsky, Andrea Lo Vecchio, Albano Carrisi - Concert pentru pian nr. 1 în Si bemol minor, op. 23)
 Himno de la alegria  (Ludwig van Beethoven, Andrea Lo Vecchio - Odă bucuriei din Simfonia nr. 9)  Ave Maria  (Franz Schubert, Albano Carrisi, Vito Pallavicini)
 La donna è mobile  (Giuseppe Verdi, Francesco Maria Piave - Arie din opera Rigoletto)  Va pensiero  (Giuseppe Verdi, Temistocle Solera - Corul prizonierilor evrei din opera Nabucco)
 Hallelujah  (Georg Friedrich Händel, Andris Solims)  O sole mio  (duet cu Enrico Caruso) (Eduardo Di Capua, Giovanni Capurro)
 Buenas noches amor mio  (Jacques Offenbach, Albano Carrisi, Ermanno Croce - Barcarolă din opera Povestirile lui Hoffmann)  Panis Angelicus  (César Franck)
 Angel de los vientos  (Franz Schubert, Albano Carrisi, Vito Pallavicini - Serenadă din opera Leise flehen meine Lieder/Ständchen D 957 nr. 4)  Duermes  (Giacomo Puccini, Albano Carrisi - Corul mut din opera Madama Butterfly)
 Tierra mia  (Antonín Dvořák, Albano Carrisi, Ermanno Croce - Simfonia nr. 9 "Din lumea nouă")  Recondita armonia  (Giacomo Puccini, Giuseppe Giacosa, Luigi Illica - Arie din opera Tosca)
 Salve regina  (tradițional, Albano Carrisi, Fabrizio Berlincioni)  Amor amargo y puro  (Maurizio Fabrizio, Guido Morra)
 Intermezzo Cavalleria Rusticana  (Pietro Mascagni, Giovanni Targioni-Tozzetti, Guido Menasci - Arie din opera Cavaleria rusticană) Track list DVD

 Libertà (Live)  (Springbock, L.B. Horn, Willy Molco, Romina Power, Vito Pallavicini)
 Sempre sempre (Live)  (Claude Lemesly, Michel Carrè, Michel Gouty, Vito Pallavicini)  Makassar  (Al Camarro, L.B. Horn, Albano Carrisi, Romina Power)
 Piazza grande  (Lucio Dalla, Ron, Gianfranco Baldazzi, Sergio Bardotti)  Ancora in volo  (Albano Carrisi, G. Marcucci, Massimo Bizzarri)
 Caruso  (Lucio Dalla)  Impossibile  (Juliane Werding, Romina Power, Dietmar Kawohl, Albano Carrisi)
 La canzone di Maria (Live)  (Maurizio Fabrizio, Bruno Lauzi)  La nostra serenata  (Franz Schubert, Albano Carrisi, Vito Pallavicini)
 'O surdato 'nnammurato  (Enrico Cannio, Aniello Califano)
 Al mondo siamo noi (Live)  (Maurizio Fabrizio, Albano Carrisi, Andrea Lo Vecchio)  Canto al sole  (Diane Warren, Fabrizio Berlincioni)
 Un sasso nel cuore  (Al Bano con Paco De Lucia) (Albano Carrisi)  Va pensiero  (Giuseppe Verdi, Temistocle Solera)

Albume pop
Albume de Al Bano
Albume din 2009

La mia opera


Greenleaf est une ville américaine située dans le comté de Washington, au Kansas. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de Washington (Kansas)

Greenleaf (Kansas)


Biserica medievală din Benic este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Benic, Alba, comuna Galda de Jos, județul Alba.

Biserica, inițial romano-catolică, a fost folosită de la Reforma protestantă până în secolul al XX-lea de comunitatea reformată din Benic. În anul 1951 clopotul cel mare al bisericii a fost mutat de săteni în biserica românească din Benic.

În prezent monumentul se află în stare de ruină.

Note

Legături externe
Dorin Timonea, Biserica fortificată din Benic – aproape de dispariție, în: România liberă, 2 iunie 2008.

Monumente istorice din județul Alba
Biserici reformate din România
Ruine din România
Biserici din secolul al XIII-lea din România
Biserici din județul Alba
Biserici romano-catolice din România

Biserica medievală din Benic


Cedella Marley (née le  à Kingston (Jamaïque)) est une chanteuse, danseuse, créatrice de mode, actrice, auteur et entrepreneuse jamaïcaine. Elle est la deuxième fille des chanteurs de reggae Bob Marley et Rita Marley et la mère de Skip Marley. Elle était dans le groupe Ziggy Marley and the Melody Makers avec sa sœur et ses frères.

Carrière

Ziggy Marley and the Melody Makers

Formé à la demande de leur père, Bob Marley, ce n'est qu'après sa mort que les Melody Makers se font connaître. Le groupe comprend quatre des dix enfants de Bob Marley, le chanteur/guitariste Ziggy, le chanteur/guitariste/batteur Stephen, les choristes Cedella et Sharon. Son jeune frère Ziggy est le leader du groupe, partageant souvent avec Stephen l'écriture des chansons et le chant principal.

À la fin des années 1980 et au début des années 1990, Cedella Marley apparaît dans quelques films, dont  (1989) avec Denzel Washington, et a le rôle principal féminin dans  (1993) face à Richard Edson.

Fin du groupe et carrière solo
En 2002, le groupe se dissout officiellement. Cedella s'installe à Miami avec son mari David Minto, avec qui elle a 3 enfants, et devient PDG du label de son père, Tuff Gong International. Elle aide également à gérer l'organisation caritative de sa famille, 1Love. En , Cedella sort une chanson intitulée Can You Feel The Love Tonight, qui figure sur la compilation The Disney Reggae Club.

Cedella lance plusieurs lignes de vêtements : Catch a Fire, High Tide, Nice Time Deconstructed et Nice Time Kids. En , on annonce qu'elle concevrait l'uniforme de l'équipe de Jamaïque d'athlétisme aux Jeux olympiques de 2012, y compris le champion du monde Usain Bolt, dans le cadre d'un accord avec Puma. Elle décrit sa vision des tenues comme . Elle travaille comme designer pour d'autres équipes nationales jamaïcaines pour le compte de Romai-Sports.

En , elle sort son livre One Love. Cedella participe au film documentaire, Marley, sorti en .

Sa comédie musicale Bob Marley's Three Little Birds, qui comprend plusieurs des chansons de son père, débute au New Victory Theater de New York en .

En , Marley présente une ligne de vêtements pour hommes inspirée à la fois des vêtements que son père portait sur le terrain de football ainsi que des créations de l'équipe de la Coupe du monde 2014. Il s'agit principalement d'articles de sport tels que des t-shirts, des sweats à capuche et des vestes de survêtement. La ligne s'appelle simplement Marley. Le produit de la ligne servira à financer l'équipe de Jamaïque féminine de football, dont Marley est sponsor et ambassadrice officielle.

Philanthropie
Cedella Marley fait partie du bureau de la Fondation Bob Marley, qui cherche à fournir des interventions sociales dans toute la Jamaïque par le biais d'initiatives de développement éducatif et communautaire.

En 2014, après avoir appris que l'équipe de Jamaïque féminine de football avait été dissoute parce qu'elle ne recevait pas de financement de la fédération nationale de football, Marley devient une bienfaitrice de l'équipe. Grâce à la Fondation Bob Marley, Cedella collecte suffisamment d'argent pour que l'équipe se reforme et embauche l'entraîneur Hue Menzies qui fait qualifier l'équipe à la Coupe du monde en 2019.

Filmographie
 2024 : Bob Marley: One Love de Reinaldo Marcus Green (productrice)

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Naissance en août 1967
Naissance à Kingston (Jamaïque)
Chanteuse jamaïcaine

Cedella Marley


Eugene Francis Kranz ()  un inginer american aerospațial, fost pilot de avion de luptă și director de zbor și manager la NASA. Acesta a fost director de zbor secund la NASA, unde a îndrumat misiunile programelor Gemini și Apollo, inclusiv prima misiune lunară, Apollo 11. Kranz a devenit cunoscut pentru îndrumarea cu succes a eforturilor echipei de control a misiunii pentru a salva echipajul de pe Apollo 13, în 1970, fiind mai târziu portretizat în Apollo 13 (film) de către actorul Ed Harris. Este de asemenea renumit pentru coafura sa și pentru vestele interesante din diferite materiale purtate în misiuni ca și director de zbor, croite de către soția sa, Marta Kranz.

Kranz rămâne o figură proeminentă în istoria explorării spațiale a SUA. De-a lungul timpului, Kranz a fost subiectul diferitelor filme, documentare, cărți și articole periodice. Este purtătorul Medaliei Prezidențiale a Libertății.  Într-un studiu din 2010 realizat de Space Foundation, Kranz a fost clasat pe locul 2 cel mai popular erou spațial.  Houston a declarat data de 23 octombrie ca fiind ziua Gene Kranz, în onoarea legendarului director de zbor.

Anii de început
Eugene Francis Kranz s-a născut pe 17 august 1933, în Toledo, Ohio. A urmat Liceul Catolic Central. Tatăl său, Leo Peter Kranz, a fost fiul unui imigrant german, medic în armată în timpul Primului Război Mondial. Tatăl său a murit când Eugene avea doar 7 ani. Kranz are două surori, Louise și Helen. A absolvit liceul în 1951, urmând colegiul universitar Parks de tehnologie, aviație și inginerie din cadrul Universității Saint Louis. Acesta a absolvit în 1954, licențiat în inginerie aerospațială.  Acesta s-a alăturat U.S. Air Force Reserve, unde a fost staționat în Korea.
După finalizarea serviciului în Korea, Kranz a părăsit Air Force și a început să lucreze pentru 'McDonnell Aircraft Corporation, unde a asistat la cercetarea și testarea rachetelor pentru Air Force.

 Cariera la NASA

După munca sa depusă la McDonnell Aircraft Corporation, Kranz s-a alăturat echipei de ingineri NASA din cadrul grupului responsabil de programele spațiale, în 1960.  și apoi la Centrul de Cercetare Langley, Virginia. Când s-a alăturat NASA, acesta a fost desemnat responsabilul departamentului Misiunii de Control pentru zborul test fără pilot, Mercury-Redstone 1 (MR-1). De asemenea, și-a executat rolul și pentru zborurile Mercury fără pilot dar și pilotate, incluzând MR-3 și MA-6, care au condus primul echipaj american în spațiu și respectiv orbită.
După MA-6, a fost promovat ca Asistent Director de zbor pentru zborul MA-7 al lui Scott Carpenter în mai 1962. A continuat sub această funcție pentru încă 2 zboruri Mercury și pentru primele 3 zboruri Gemini. Odată cu apropierea următorului zbor Mercury, a fost promovat la nivelul de Director de Zbor pentru misiunea Gemini 4 din 1965, fiind prima misiune ce a cuprins o activitate extravehiculară, efectuată de un astronaut în spațiu. După finalizarea misiunii Gemini, a servit ca Director de Zbor pentru nenumărate misiuni Apollo, inclusiv, Apollo 5 (prima și singura misiune fără pilot a modulului lunar),7 și 9. A avut aceeași funcție de director și pentru misiunea Apollo 11, când modulul lunar Eagle a aselenizat, pe 20 iulie 1969.

 Apollo 13
Eugene Kranz a devenit cel mai cunoscut pentru rolul său ca Director de Zbor pentru misiunea Apollo 13.  Kranz și echipa sa erau de serviciu când modulul de comandă și serviciu Apolloa explodat.  Aceștia au reușit să realizeze procedurile necesare ce au permis astronauților să se reîntoarcă în siguranță pe Pământ în modulul de comandă. Astronauții, împreună cu Eugene și echipa sa au fost medaliați cu Medalia Prezidențială a Libertății pentru efortul depus.

 Cariera ulterioară
Acesta a continuat ca Director de Zbor pentru Apollo 17 în 1972, fiind ultima sa tură sub funcția de director al misiunilor NASA. Ulterior, a devenit Director Reprezentant al misiunilor operaționale NASA și apoi director în 1983.  S-a retras de la NASA în 1994.

 Familie
Eugene Kranz are 6 copii împreună cu soția sa, Marta: Carmen (născută în 1958), Lucy (1959), Joan Frances (1961), Mark (1963), Brigid (1964), și Jean Marie (1966). Eugene locuiește împreună cu soția sa în Dickinson, Texas.

 "Eșecul nu este o opțiune"
Kranz a fost asociat cu expresia " Eșecul nu este o opțiune." devenind astfel o expresie motivațională exprimată chiar de însuși Gene Kranz în discursurile sale denumite "Eșecul nu este o opțiune", în care vorbește și despre camera istorică de control a zborului Apollo 13.
Expresia a fost de fapt inventată de către Bill Broyles, unul din șcenariștii filmului Apollo 13,,  bazată pe o afirmație asemănătoare ce nu îi aparține lui Kranz, ci a unui alt membru al echipajului Apollo 13, Jerry Bostick.

 Dictonul lui Kranz
Ca urmare a tragediei misiunii Apollo 1, în care astronauții Gus Grissom, Ed White, și Roger Chaffee  Gene au murit în urma unui exercițiu de antrenament, Gene și-a adunat echipa și le-a adresat un discurs ce a devenit cunoscut ca "Dictonul lui Kranz".

Bibliografie
Failure Is Not an Option: Mission Control from Mercury to Apollo 13 and Beyond Gene Kranz, Simon and Schuster, 2000, Lost Moon by James Lovell ()The Last Man on the Moon: Astronaut Eugene Cernan and America's Race in Space by Gene Cernan ()Thirteen: The Apollo Flight That Failed by Henry S. F. Cooper Jr. ()

Legături externe

Rotary National Award for Space Achievement (RNASA) | 2007 National Space Trophy Recipient
Space Lifeguard: An Interview with Gene Kranz from Space.com posted 2000-04-11

Eugene F. KRANZ long interview conducted by Rebecca Wright et al. of the Johnson Space Center Oral History Project, nasa.gov, 8 ianuarie 1999
"Missing out on outer space" Op-Ed written by Kranz for The Hill''. 12 iunie 2007.
Smithsonian Magazine article about Gene Kranz's Vest

Oameni din Ohio după localitate
Oameni în viață
Ofițeri militari americani
Câștigători ai Presidential Medal of Freedom
Americani de origine germană
Programul Apollo
Provocarea Apollo 11

Gene Kranz


Las islas Yorks () también conocidas como ("8 Islas Yorks" o "Islas York") son un grupo de varias islas estadounidenses ubicadas en el río Misuri, en el condado de Broadwater, parte del estado de Montana, a unos 4 kilómetros al sur (río arriba) de Townsend, a lo largo de la autopista 278. Las islas fueron nombradas así por la Expedición de Lewis y Clark (1803-1806, cuando la expedición pasó por aquí en 1805 en su histórico viaje de exploración hacia el Océano Pacífico.

Véase también
 Geografía de América del Norte
 Anexo:Islas de los Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Islas fluviales de Estados Unidos
Archipiélagos e islas de Montana
Río Misuri

Islas Yorks


Active Server Pages (Türkçe: Etkin Sunucu Sayfaları) kısaca ASP, Microsoft'un ilk dinamik web sayfaları üretmek için geliştirdiği sunucu taraflı betik motoru. Klasik ASP ya da ASP Klasik olarak da bilinir.

Bir ASP dosyasının içinde, özel nesneler ve VBS, JS, SQL kodları bulunur, bu sayfalar istemci tarafından istendiğinde sunucu öncelikle ASP içindeki kodları icra ederek, istemciye göndereceği bilgiyi oluşturur ve gönderir. Gönderilen bilgi genellikle HTML (ya da SGML) şeklindedir. Fakat sadece bunlarla sınırlı değildir, aynı şekilde bir grafik dosyası da oluşturulup, istemciye gönderilebilinir.

ASP sayfaları HTML kodlarının içine <% ve %> ASP taglarıyla gömülü şekilde oluşturulduğu halde bir kez sunucu tarafından yorumlandığında saf HTML olarak döner. Kaynak kodlara bakıldığında ASP kodları görülmez. Bu kodlamacıların kaynaklarını saklamalarını kolaylaştırır.

ASP'nin ortaya çıkış nedenlerinden birisi de CGI dillerinin Oturum (Session) ve Uygulamaların (Application) başından sonuna kadar izlenmesinin yetersiz oluşundandır.

ASP'de Kullanılan Nesneler
ASP altı adet tümleşik nesneyi barındırır.

Response
İstemciye HTTP içeriği ve çerez benzeri bilgileri gönderir.

<%
If Len(Request.QueryString("name")) > 0 Then
     Response.Cookies("name") = Request.QueryString("name")
End If

Response.Write Server.HTMLEncode(Response.Cookies("name")) & " hoşgeldiniz!"
%>

Request
İstemci tarafından gönderilen bilgileri okur.

<%
' Get metodu ile gelen form bilgisini istemciye gönderir
Response.Write Server.HTMLEncode(Request.QueryString("name")) & " hoşgeldiniz!"
%>

Session
Oturum bazlı değişkenleri tutar.

<%
If Len(Request.QueryString("name")) > 0 Then
     Session("name") = Request.QueryString("name")
End If

Response.Write "Welcome " & Server.HTMLEncode(Session("name")) & "!"
%>

Application
Tüm istemcilerin paylaşabildiği değişkenleri tutar.

<%
Application("uygulama_ismi") = "ASP Uygulamam"
Response.Write Server.HTMLEncode(Application("uygulama_ismi")) & " uygulamasına hoş geldiniz!"
%>

Server
Sunucu üzerinde kurulu veritabanı (ADO), dosya sistemi ve diğer kurulu kütüphanelere erişim sağlar.

<%
Dim oAdoCon, oAdoRec, oAdoStm, oCdoCon, oCdoMsg, oSciDic, oSciFsm, oMswAdr

Set oAdoCon = Server.CreateObject("ADODB.Connection")
Set oAdoRec = Server.CreateObject("ADODB.Recordset")
Set oAdoStm = Server.CreateObject("ADODB.Stream")
Set oCdoCon = Server.CreateObject("CDO.Configuration")
Set oCdoMsg = Server.CreateObject("CDO.Message")
Set oSciDic = Server.CreateObject("Scripting.Dictionary")
Set oSciFsm = Server.CreateObject("Scripting.FileSystemObject")
Set oMswAdr = Server.CreateObject("MSWC.AdRotator")
%>

Err
Hata yakalama metotlarını içerir.

<%
On Error Resume Next

Response.Write 1 / 0

Response.Write "Hata Kodu: " & Server.HTMLEncode(Err.Number) & "
"
Response.Write "Hata Kaynağı: " & Server.HTMLEncode(Err.Source) & "
"
Response.Write "Hata Açıklaması: " & Server.HTMLEncode(Err.Description)

If Err.Number <> 0 Then
     Err.Clear
End If
%>

Examples
Basit örnekler.

Ekrana bugünün tarihini yazar.
<% = date() %>

Ekrana bugünün zamanını, saat ve tarih bilgisi ile yazar.
<% = now() %>

Ekrana sadece saat bilgisini yazar.
<% = time() %>

ASP programlama dili
Microsoft sunucu teknolojisi

ASP