{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Aikikai zaklada 財団法人合気会

OsnivačMorihei Ueshiba
DoshuMoriteru Ueshiba
|-
!
Osnovana1940.
SjedišteTokio,  Japan
VještinaAikido
PodrijetloDaito-rju Aiki-džiju-džicu
Olimpijski šport -
Službena stranica:       aikikai.or.jp
|}

Aikikai (jap. kanji 合気会, hiragana あいきかい), izvorna škola japanske borilačke vještine aikido. Ova škola je usredočena na Aikikai zakladu u Japanu, na čijem se čelu nalazi doshu. Aikikai škola je na svjetskoj razini zastupljena preko Međunarodne aikido federacije (IAF).

Aikikai zaklada

Zaklada Aikikai (jap.: 財団法人合会会; Zaidan Hōjin Aikikai), izvorna je aikidaška organizacija. Zakladu je 1940., u Japanu, osnovao utemeljitelj aikida Morihei Ueshiba (poznat među aikidokama kao O-Sensei (Veliki učitelj)) pod nazivom Zaklada Kobukai (jap.: 財団法人皇武会; Zaidan Hojin Kobukan). Nakon Drugog svjetskog rata, 1948. godine, preregistrana je u Aikikai. U njenom imenu Kai (会) znači skupština ili klub. Na čelu je Aikikai zaklade se nalazi došu, živi nasljednik osnivača aikida.

Aikikai zaklada djeluje kao Honbu dođo (jap. kanji 本部 道場, hiragana ほんぶ どうじょう, romaji Honbu dōjō), i smatra se svjetskim središtem aikida. Nalazi se u Tokiju. Izraz Honbu (jap. kanji 本部, hiragana ほんぶ, honbu) ponekad se može koristiti i za označavanje viših nivoa instruktora u Honbu dojou ili same Aikikai zaklade.

Aikikai zaklada trenutno upravlja i jednim satelitskim dođom, povijesnim Iwama dođom (jap. kanji 合氣神社, hiragana あいきじんじゃ, romaji Aiki jinja), koji se nalazi u središtu prefekture Ibarakija, oko 100 km sjeveroistočno od Tokija.

Aikikai zaklada kontinuirano šalje svoje instruktore širom Japana i svijeta kako bi podučavali aikido. Izdaje i diplome (menkyo, jap. kanji 免許, hiragana めんきょ) za aikido zvanja, koje doshu legitimira u cijelom svijetu.

Doshu

Doshu (jap.: kanji 道主, hiragana どうしゅ; romaji Dōshu) u doslovnom prijevodu znači "Gospodar puta". To je naslov koji označava glavnu osobu aikida. Iako se isti naziv može upotrabiti kao naslov u drugim disciplinama, u japanskom jeziku njegovo značenje je određeno za zakladu Aikikai. Sustav nasljednika u ovoj vještini je rezerviran u vidu nasljeđivanja. To je karakteristično za kobudo borilačke vještine u Japanu. Na čelu Aikikai zaklade naslov doshu se nasljeđuje i to uvijek preko člana iz obitelji Ueshiba.

Osnivač (開祖, kaiso) je Morihei Ueshiba. Drugi doshu (二代道主) bio je Kisshomaru Ueshiba. Treći (三代道主) i sadašnji na poziciji doshua jeMoriteru Ueshibu. Unuk je osnivača Moriheija, a naslov doshua stekao je 1999. godine. Nasljedit će ga njegov sin Mitsuteru Ueshiba. On trenutno nosi naslov waka (若 )-sensei, što u prijevodu znači nasljednik.

Hombu dođo

Hombu dođo  (Hombu Dōjō) u Tokiju je sjedište Aikikai zaklade. Službeno je imenovan sjedištem aikida u svijetu, a s njim u potpunosti upravlja Aikikai zaklada. Ponekad se naziva i kao Aikikai Hombu da bi se razlikavao od sjedišta kasnijih aikido organizacija. Hombu dođo ima 30 instruktora aikida, od kojih većina ima zvanje shihan. Među instruktorima je i aktualni doshu.

Hombu dođo je osnovan u travnju 1931. godine, a osnovao ga je O-Sensei, osnivač aikida. Prvobitno se zvao Kobukan dođo (Dođo za obuku carskih vojnika), ali nazvan je Hombu dođo nakon Drugog svjetskog rata. Godine 1967. izvornu jednokatnu drvenu konstrukciju zamijenila je petokatna moderna građevina. Nastava se u Hombu dođo odvija u tri prostorije, što u površini ima oko 250 tatamija. Glavno područje za vježbanje ima 105 tatamija. Druga dvije dvorane za vježbanje, koje sadrže 72 i 42 tatamija, često se koriste za nastavu za početnike, za djecu, nastavu za žene ili određeni termin.

Nastava se održava sedam dana u tjednu. Početni i redovni sati nastave otvoreni su za sve vježbače aikida koji su postali ili postaju Aikikai članovi.

Aikikai škola aikida
Unutar Japana postoji oko 1.800 drugih mjesta za vježbanje aikida. Svi su povezani s Hombu dođom, ujedinjeni su u okviru Japanske aikido federacije. U svijetu postoji više od 100 nacionalnih aikido organizacija koje su okupljene oko Hombu dođoa. Svaka nacionalna aikido organizacija predstavlja mnoge dođoe i učenike aikida iz svake od tih zemalja. Ocjene, stupnjevi i napredovanja učenika u tim organizacijama posebno su kodificirani od Hombu dođoa (Hombu dođo ima postupke za ispitivanja, za preporuke aikido stupnjeva i instruktorskih naslova, u idealnom slučaju to osigurava stupanj međunarodne dosljednosti, te služi za sprječavanje lokalnih instruktora da preuveličavaju svoje stupnjeve). Međutim, bez obzira na priznanja, sve strane aikido skupine ostaju organizacijski neovisne od Aikikai zaklade.

Zbog povezanosti s Hombu dođom, učenici ove škole širom svijeta kolektivno se nazivaju Aikikai škola aikida, iako ta "škola" nije službena organizacija. Njihova tehnika aikida može se nazvati Aikikai stil, iako to obuhvaća karakteristično širi spektar tehničkih stilova od kasnijih škola aikida.

Međunarodna aikido federacija
{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Međunarodna aikido federacija International Aikido Federation

DoshuMoriteru Ueshiba
PredsjedateljWilko Vriesman
|-
!
Osnovana1976.
SjedišteTokio,  Japan
VještinaAikido
Olimpijski šport -
Službena stranica:       aikido-international.org
|}

Međunarodna aikido federacija (IAF) osnovana je 1976. godine i služila je kao primarna svjetska aikido organizacija. Godine 1984. federacija je postala punopravna članica Generalnog saveza međunarodnih sportskih federacija (GAISF) i Međunarodne asocijacije svjetskih igara (IWGA). GAISF je nedavno promijenio ime u SportAccord. Ulazak u članstvo GAISF-a i IWGA bila je važna prekretnica za IAF. Članstvo u ova dva saveza dalo je međunarodno priznanje aikidu, došuu i Hombu dođou.

IAF je danas krovna organizacija aikida s članicama iz više od 49 država. Sve članice moraju biti priznate od Hombu dođoa, tako da IAF isključivo predstavlja Aikikai školu aikida. IAF je demokratska organizacija, ali se poseban značaj daje došuu i vijeću viših instruktora, kako bi se zaštitio "tehnički i moralni" integritet aikida. IAF trenutno prihvata samo po jednu organizaciju članicu iz svake države, te daje svakoj članici jednak glas (po uzoru na Ujedinjene narode). Trenutno preko 100 organizacija ima priznanje iz Hombu dođoa, ali ne mogu sve te organizacije biti članice IAF-a.

Važno je shvatiti da je priznanje od Hombu dođoa prilično drugačije od članstva u IAF-u. Trenutno IAF ima pravilo, da samo jedna organizacija iz svake zemlje može biti član, a Hombu dođo priznaje bilo koju aikido organizaciju koja ispunjava uvjete za priznavanje.

Kao član IWGA-e, IAF je sudjelovao na Svjetskim igrama. Iako aikido nema takmičenja, sudjelovanje na Svjetskim igrama važan je način da se javnost o aikidu bolje upozna. IAF je također sudjelovao u Drugim borbenim igrama SportAccord, koje su se održale u Sankt Petersburgu 2013. godine. Za ove igre preko 70 sudionika okupilo se i demonstriralo aikido tri dana. IAF je sudjelovao u ovim igrama i tom prilikom održao međunarodnu demonstraciju. Također, održan je i seminar o aikidu, a instruktor u završnoj klasi bio je Mitsuteru Ueshiba, praunuk O-Senseija.

Aikikai kao stil aikida
Aikikai nije jedan od aikido stilova, već podrazumijeva raznolikost tehničkih stilova. To je povezanost sa širokom bazom instruktora prve generacije aikida, koji su imali svoju interpretaciju vještine i ove umjetnosti, ali i drugim utjecajima. Bez obzira na to, Aikikai se često opisuje kao stil za poređenje s drugim (odvojenim) aikido školama. Aikikai je često opisan kao najtradicionalniji, ostao je vjeran kući Ueshiba i ponekad ga nazivaju Ueshiba aikido. Aikikai je zadržao mnoge aspekte koje je O-Sensei cijenio, poput netekmovalnog sustava vježbanja (što je u suprotnosti s Tomikijevim razvojem). Duhovna tumačenja nisu naglašena kao u Ki aikidu.

O-Sensei je svoj vlastiti stil aikida gradio tokom cijelog života. Tehnike Aiki Budoa koje je podučavao prije Drugog svjetskog rata, uglavnom su bile bliže Daito-rju Aiki-džiju-džicu, dok je tečna tehnika bila više naglašena kako je postajao stariji. Zbog tog odnosa, to se odražavalo i ljude koji su kod njega vježbali aikido u različitim vremenskim periodima.

Istaživači koji su istraživali aikido, ustvrdili su da su Kisshomaru Ueshiba i Koichi Tohei odgovorni za nastavni plan i program Aikikaija. Kao rezultat, tvrdi se da su učenja Aikikai izvedena iz učenja prvog došua, Kisshomarua Ueshibe i da se vještina koju je Aikikai pokrenuo razlikuje od one koju je podučavao O-Sensei.

Izvori

Vanjske poveznice
 Aikikai Aikido

Škole aikida

Aikikai


Die Lyoness International AG ist eine 2003 gegründete Schweizer Aktiengesellschaft, die sich selbst "länder- und branchenübergreifende Einkaufsgemeinschaft" nennt. Der Hauptsitz der Gesellschaft liegt in Buchs (Kanton St. Gallen). Operativ ist das Unternehmen hauptsächlich von Graz (Steiermark) aus tätig.  Seit März 2016 ist Lyoness weltweit in 47 Ländern tätig und zählt laut Pressemitteilung über 130.000 Partnerunternehmen 13 Millionen Kunden und 250.000 Akzeptanzstellen in Europa, Nordamerika, Südamerika, im Mittleren Osten, in Asien, Australien, Neuseeland und Afrika. Das intransparente Geschäftsmodell führte zu zahlreichen Klagen und Ermittlungen gegen das Unternehmen. In Norwegen wurde Lyoness bzw. Cashback verboten, da es ein "illegales Pyramidenspiel" sei. Auch in Italien hat die Antitrust-Behörde festgestellt, dass es sich bei Lyoness um ein Pyramidenspiel handle und das Unternehmen zu einer Strafe von 3,2 Mio. Euro verurteilt.

In Folge der Gerichtsurteile fand 2018 eine Umbenennung der Firma zu Lyconet statt. Das Unternehmen ist eine Tochterfirma von myWorld bzw. Cashback World und übernimmt deren Vertrieb & Marketing. Lyconet teilte mit, dass die im Dezember 2018 gegründete Lyconet International AG jedoch kein Rechtsnachfolger von Lyoness sei. Sowohl Lyoness als auch die neueren Unternehmen sind Gründungen des steirischen Geschäftsmannes Hubert Freidl.

Geschäftsmodell

Das Unternehmen unterhält drei unterschiedliche Geschäftsmodelle:

 Einkaufsgemeinschaft ("Cashback Community")
 Kundenbindungsprogramm ("Cashback Solutions")
 Vertrieb (Empfehlungsmarketing "Lyconet")

Als branchenübergreifende internationale Einkaufsgemeinschaft handelt Lyoness mit Partnerunternehmen Einkaufskonditionen aus, die an Mitglieder weitergegeben werden. Das Mitglied kann auf vier Arten bei den Partnerunternehmen einkaufen, um die Vorteile zu lukrieren:
 Cashback Card von Lyoness
 Mobile Cashback, Gutscheinerstellung am Smartphone und auf Tablet-PCs via Lyoness-App
 Cashback Gutscheine Bezug von Originalgutscheinen des jeweiligen Partnerunternehmens über Lyoness
 Online Shopping bei Partnerunternehmen über die Lyoness-Website

Mitglieder erhalten auf entsprechende Einkäufe Preisrückerstattungen oder Punkte zum Einkauf in der so genannten "Lyoness Loyalty Mall", einem Online-Shop. Auch für Einkäufe von von einem Mitglied angeworbene weitere Mitglieder gibt es geringe Boni entsprechend derer Umsätze.

Sponsoring und öffentliches Engagement
Das Unternehmen war Sponsor von SK Rapid Wien, und unterstützt verschiedene Veranstaltungen im öffentlichen Bereich wie das Austrian Golf Open die European Juniors League, das Schwarzl Seefestival oder den RTL-Spendenmarathon. Lyoness gründete die Child and Family Foundation und die Greenfinity Foundation. Die Finanzierung der Stiftungen erfolgt teilweise über die Umsätze des Konzerns.

Unternehmensstruktur

Internationale Organisation
Der Lyoness International AG sind als Stabsstellen folgende Organisationen zugeordnet: Lyoness Group AG, Lyoness Child and Family Foundation (Stiftung), Lyoness Greenfinity Foundation (Stiftung). Die International AG ist fünf Kontinentalorganisationen übergeordnet.

Kontinentale Organisationen
Die kontinentalen Organisationen werden als Aktiengesellschaften ausgebildet, diese sind:

 Lyoness Europe AG (Gründung 2003) mit Fokus auf Europa hat ihren Sitz in Buchs SG.  Die Lyoness Management GmbH (mittlerweile als Firma gelöscht) und Lyoness Service Center GmbH dienten hier als Stabsstelle.
 Lyoness America Inc. mit Fokus auf Nordamerika hat ihren Sitz in Fort Lauderdale Mittlerweile wurde diese Firma aufgelöst.
 Lyoness IMEA SA (Gründung: 2011) mit Fokus auf den Mittleren Osten und Afrika hat ihren Sitz in Buchs SG. - Diese Firma ist gelöscht.
 Lyoness South America S.A. (Gründung 2011) mit Fokus auf Südamerika - Mittlerweile ist diese Firma aufgelöst worden.
 Lyoness Asia Limited (Gründung 2011) mit Fokus auf Asien mit Australien aber ohne den Mittleren Osten hat ihren Sitz in Hongkong.

Länderorganisationen
Die 47 Länderorganisationen sind den Kontinentalorganisationen untergeordnet und als Gesellschaften mit beschränkter Haftung ausgeführt, sie werden in Abhängigkeit vom Vertriebserfolg gegründet.

Internationale Kooperationen

Sportvereine, -verbände, gemeinnützige Organisationen und Unternehmen betreiben eigene Stammkundenbindungsprogramme mit Cashback Card, die von Lyoness als Operator umgesetzt werden.
 MotoGP (via Dorna Sports)
 SK Rapid Wien
 HC Slovan Bratislava
 SK Slavia Prag
 Legia Warschau
 Federazione Italiana Golf
 Lechia Gdańsk
 Lech Posen
 Wislwa Krakau
 Landesfeuerwehrverband Steiermark
 HC Kometa Brno
 Velux EHF Final4
 Jokerit Helsinki

360 Innovation Lab - Startup Accelerator
Im Oktober 2020 gab man den Rückzug aus dem Startup-Geschäft bekannt. Die 360 Lab Innovation Gruppe wollte als Startup-Acceleator agieren und auch Investments tätigen.

Kritik am Geschäftsmodell und rechtliche Auseinandersetzungen
Dem Konzern wurde ein undurchsichtiges Geschäftsmodell und das Betreiben eines illegalen Schneeballsystems vorgeworfen. Sowohl die österreichische Arbeiterkammer, der österreichische Verein für Konsumenteninformation, als auch der Schweizerische Beobachter mahnen eine skeptische bzw. kritische Haltung gegenüber den versprochenen Vorteilen des Konzerns ein. Das Schweizer Konsumentenmagazin K-Tipp führt Lyoness auf einer "Warnliste" allgemeiner Konsumentenfallen. Will der Kunde mehr Rendite erzielen, muss er faktisch für 3000 Schweizer Franken das Lyoness-Business-Paket erwerben. Dieser Umstand wird als Indiz für ein Schneeballsystem angesehen; da dieser Erwerb jedoch freiwillig erfolgt, liege kein Gesetzesverstoß vor.

In einem Urteil des Handelsgerichts Wien wurde das Geschäftsmodell von Lyoness als verpöntes Schneeballsystem iSd UWG qualifiziert (HG Wien 30. November 2015, 1 R 192/14b).

Am 13. November 2012, am 27. November 2012 und am 24. April 2013 sendete der Österreichische Rundfunk (ORF) eine Reihe kritische Reportagen zu Lyoness' Geschäftsmodell. Am 19. August 2013 strahlte der südafrikanische Fernsehsender CNBCAfrica.com ebenso einen kritischen Beitrag aus, bei dem es um den Vorwurf des verdeckten Pyramidenspiels (Ponzi-Scheme) geht. Ende August 2013 brachte der öffentlich-rechtliche Fernsehsender Rundfunk Berlin-Brandenburg im Rahmen der Sendereihe was einen kritischen Beitrag rund um die umstrittene Einkaufsgemeinschaft und deren Werbeveranstaltungen in Deutschland.

In einem von Lyoness selbst beauftragten und im September 2013 veröffentlichten Gutachten stellte Peter Lewisch, Professor am Institut für Strafrecht und Kriminologie an der Universität Wien, fest, dass es sich nicht um ein Pyramidenspiel im Sinne des österreichischen Strafgesetzbuches handele.

In Österreich ist trotz eines 2011 teilweise eingestellten Verfahrens der Hauptvorwurf der "finanziellen Malversationen" in Form eines "illegalen Gewinnerwartungssystems" bzw. "pyramidenartig aufgebauten Schneeballsystems" nach wie vor aufrecht. Das Landesgericht Krems an der Donau kam in einer Urteilsbegründung zum Schluss, dass das Geschäftsmodell von Lyoness einem Schneeballsystem so ähnlich sei, dass die Verträge zwischen ihr und den betreffenden Businesskunden nichtig seien. Das Urteil wurde rechtskräftig, Lyoness verzichtete auf eine Berufung. Mit Stand 31. Januar 2014 ermittelt die Korruptionsstaatsanwaltschaft in Österreich aktuell noch gegen Lyoness. "Es wird weiter ermittelt. Das Verfahren ist nach wie vor anhängig", sagte Oberstaatsanwältin Carmen Prior.

Der Verein für Konsumenteninformation (VKI) hat erfolgreich die Grazer Einkaufsgemeinschaft Lyoness verklagt. Insgesamt seien 61 Klauseln in den Allgemeinen Geschäftsbedingungen (AGB) und Zusatz-AGB bei Lyoness gesetzeswidrig, das sei ein Negativrekord. Die Behörden in Schweden, Norwegen und Polen ermitteln gegen Lyoness unter dem Verdacht, dass es sich um ein betrügerisches Schneeballsystem handele. Das Australian Federal Court lehnte im Oktober 2015 eine Klage der Australian Competition and Consumer Commission (ACCC) wegen Betrieb eines Schneeballsystems ab. Am 17. Februar 2015 wurde eine Sammelklagen-Aktion gegen die umstrittene Einkaufsgemeinschaft in allen 46 Ländern, in denen Lyoness tätig ist, gestartet. Am 20. November 2015 qualifizierte das Handelsgericht in einem Urteil gegen Lyoness, dass es sich bei Teilen des Geschäftsmodelles um ein unerlaubtes Schneeballsystem handelt.

Das Oberlandesgericht Wien hat im Zuge des bei der Wirtschafts- und Korruptionsstaatsanwaltschaft anhängigen Ermittlungsverfahrens am 12. April 2016 entschieden, dass Lyoness kein Pyramidenspiel im strafrechtlichen Sinne (§ 168a StGB) ist und somit sind die Ermittlungen eingestellt. Die Entscheidung betrifft jedoch nicht den noch bestehenden Vorwurf des Verstoßes gegen das Kapitalmarktgesetz, hinsichtlich welchem die Ermittlungen weiterlaufen.

Der Generalsekretär des ÖGV (Österreichische Golfverband) teilte mit, dass seit Juni 2016 mit Lyoness keine Kooperation mehr bestehe. Lyoness kündigte im März 2015 eine wegweisende und langfristige Partnerschaft mit dem ÖGV und seinen 100.000 Mitgliedern an. Die ÖGV Cashback Card (Mitgliedskarte mit Funktionen einer Lyoness Cashback Card) wurde nach einem Jahr bereits wieder eingestellt.

Auch die Golf Open Event GmbH und Lyoness gehen ab 2018 mit den "Lyoness Golf Open" getrennte Wege, obwohl ein Vertrag bis 2020 bestand. Die "Lyoness Golf Open" werden ab 2018 durch das "Shot Clock Masters" ersetzt.

Abmahnung eines Partnerunternehmens durch Mastercard
Im Juni 2016 bestätigte der Mastercard-Österreich-Chef, dass Mastercard nie eine direkte Geschäftsbeziehung mit Lyoness hatte. Die Transaktionen seien über eine unter anderem in Großbritannien registrierte Kartenausgabefirma gelaufen. Dieser Mastercard-Lizenznehmer habe zahlreiche Kartenprogramme, unter anderem das Lyoness-Programm, aufgelegt. Das Lyoness-Programm war von Mastercard nicht genehmigt worden. Der Lizenznehmer von Mastercard selbst, der sich mit Lyoness eingelassen hatte, sei deswegen mehrfach abgemahnt worden.

Im Juli 2016 wurde recherchiert, dass es sich bei diesem Drittanbieter u. a. um die Firma "MyCard International LLC" handelte. Hinter dieser Firma stand Gerhard Buckholz, also Lyoness selbst. Gerhard Buckholz ist am 21. Dezember 2015 aus der Lyoness IMEA SA ausgetreten und jetzt im Ruhestand. Parallel zu seiner Tätigkeit bei Lyoness IMEA SA hatte er 2014 die Firma "MyCard International LLC" mit Sitz in Gibraltar gegründet.

FinTech-Unternehmen Zinspilot (Deposit Solutions) distanziert sich von Lyoness
Das Unternehmen bestätigte, dass sie mit einem Affiliate-Netzwerk zusammen arbeite, welches wiederum zahlreiche Partner umfasst. Über einen dieser Partner wurde Zinspilot auch auf der Lyoness-Website gelistet. Selbst hatte Zinspilot nie eine Vertragsbeziehung mit Lyoness. Die Firma hat nun ihre Affiliate-Partner aufgefordert die Zinspilot-Inhalte von der betreffenden Seite zu entfernen.

Europas größte Versandapotheke "Zur-Rose Group AG" dementiert Partnerschaft
Die Geschäftsführung dementiert eine Zusammenarbeit mit Lyoness und hat nun die notwendigen Schritte eingeleitet, damit der Unternehmensname von der Lyoness-Website gelöscht wird.

Arbeiterkammer warnt von Lyoness-Klon Lyconet & Cashback World
Die Arbeiterkammer Vorarlberg warnt vor Lyconet, bis vor kurzem als Lyoness bekannt. Cashback World ist eine Marke der MyWorld Solutions, der neuen Firma von Lyoness. Auch Minderjährige werden für Network-Marketing angeworben und "wunderbare Gewinnaussichten" versprochen. "Immer dann, wenn die versprochenen Gewinne nur dann eintreten, wenn ich weitere Personen suche, die wiederum weitere Personen suchen müssen, dann sollten die Alarmglocken klingen" wird ein Konsumentenschützer zitiert.

Gerichtsurteile in der Schweiz und in Österreich

Verschiedene Gerichte in Österreich und der Schweiz haben in Urteilen das Geschäftsmodell als illegales Schneeballsystem gemäß der jeweiligen Richtlinien bewertet. Obendrein seien Klauseln in Geschäftsbedingungen gesetzeswidrig, da sie intransparent seien und die Lyoness-Mitglieder gröblich benachteiligten.

Laufende Ermittlung der Staatsanwaltschaft in Deutschland
Bei der Staatsanwaltschaft Köln – Abteilung Wirtschaftskriminalität – ist seit Juni 2016 ein Ermittlungsverfahren wegen Betruges gegen den/die Geschäftsführer der Lyoness Deutschland GmbH anhängig.

Die Deutsche Bundesanstalt für Finanzdienstleistung (BaFin) bestätigt Ermittlungen zur DECC (German Customer Cloud).

Unter dem Geschäftszeichen HGS-QB 9100-2018/0136 wurde bei der BaFin – Referat ZR 3 – eine Überprüfung der angebotenen DECC eingeleitet. (Stand 6. März 2018)

Lyoness Norway AS mit aktuellem Beschluss der norwegischen Behörde Loteritilsynet vom 31. Mai 2018 endgültig in Norwegen verboten
Die Entscheidung der norwegischen Behörde vom 31. Mai 2018 richtet sich an die myWorld Norway AS (ehemals Lyoness Norway AS) und Lyoness Europe AG, es betrifft aber auch etwa 152.000 norwegische Mitglieder und 1.000 norwegische Händler, die Lyoness im Einnahmesystem angegeben hat.

Verhängung einer Strafe über 3,2 Millionen Euro für Lyoness Italia S.r.L.
Die italienische Wettbewerbsbehörde Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato hat Lyoness am 14. Januar 2019 mit einer Gesamtstrafe von 3,2 Millionen Euro wegen eines Pyramidensystems und irreführender Werbung bestraft.

Verbraucherschutz-Warnung
Die Verbraucherschutz-Sendung Vorsicht, Falle! warnte exemplarisch vor der "Cashback-Masche" und interviewte den auf undurchsichtige Geschäftsmodelle spezialisierten Journalisten Ben Ecker.

Weblinks

 Lyconet Unternehmenswebsite

Einzelnachweise

Einkaufsgemeinschaft
Kundenbindungsprogramm
Unternehmen mit Direktmarketing
Unternehmen (St. Gallen)
Schneeballsystem

Lyoness


Această pagină conține o listă de personalități născute în Madrid și o altă de persoane care au locuit în marele oraș sau al căror nume este legat de acesta.
Ambele liste sunt ordonate cronologic.
Dacă nu este precizată etnia unei persoane, se subînțelege că acesta este spaniolă.

Personalități născute în Madrid

Secolele XV - XVII
 Juana la Beltraneja (1462–1530), soție a lui Afonso al V-lea al Portugaliei;
 Gonzalo Fernández de Oviedo (1478–1557), istoric, om de stat;
 Alonso de Ercilla (1533–1594), nobil, poet;
 Ioana a Spaniei (1535–1573), prințesă, fiică a lui Carol Quintul;
 Lope de Vega (1562–1635), poet, unul dintre cei mai importanți scriitori ai Epocii de aur;
 Catalina Micaela de Austria (1567–1697), prințesă, fiică a lui Filip al II-lea;
 Ferdinand, Prinț de Asturias (1571–1578), prinț, fiu al lui Filip al II-lea;
 Tirso de Molina (1579–1648), scriitor;
 Filip al III-lea (1578–1621), rege al Spaniei;
 Francisco de Quevedo (1580–1645), scriitor;
 Alonso de Contreras (1582–1641), militar, aventurier, scriitor;
 Juan van der Hamen y León (1596–1631), pictor;
 Pedro Calderón de la Barca (1600–1681), poet;
 Juan Caramuel y Lobkowitz (1606–1682), călugăr iezuit, filozof, matematician, scriitor;
 Carol de Austria (1607 - 1632), prinț, fiu al lui Filip al III-lea;
 Francisco Rizi (1608–1685), pictor;
 Antonio Coello (1611–1652), scriitor;
 Agustín Moreto (1618–1669), scriitor;
 Juan José de Austria (1629–1679), militar, om de stat;
 Íñigo Melchor Fernández de Velasco (1629–1696), militar, om de stat;
 Claudio Coello (1642–1693), pictor;
 Francisco Ibáñez de Peralta (1644–1712), ofițer, guvernator regal de Chile;
 Margarita Teresa de Spania (1651–1673), împărăteasă a Sfântului Imperiu Roman;
 Filip Prospero, Prinț de Asturia (1657–1661), prinț, fiu al lui Filip al IV-lea;
 Antonio de Zamora (1665–1727), dramaturg;
 Carol al II-lea (1661–1700), rege al Spaniei;
 José Benito de Churriguera (1665–1725), sculptor, arhitect;
 José de Cañizares (1676–1750), dramaturg, libretist;
 Santiago de Murcia (1673–1739), compozitor baroc.

Secolul al XVIII-lea
 Ludovic I (1707–1724), rege al Spaniei;
 Ferdinand al VI-lea (1713–1759), rege al Spaniei;
 Carol al III-lea (1716–1788), rege al Spaniei;
 Filip, Duce de Parma (1720–1765), fiu al lui Filip al V-lea;
 Maria Teresa Rafaela a Spaniei (1726–1746), fiică al lui Filip al V-lea;
 Juan de la Cruz Cano y Olmedilla (1734–1790), cartograf;
 Francisco Javier Castaños (1758–1852), general;
 Jacinto Caamaño (1759–1825), navigator, explorator;
 Leandro Fernández de Moratín (1760–1828), scriitor;
 Andrés Manuel del Río (1764–1849), naturalist;
 Juan Bautista Arriaza (1770–1837), scriitor;
 Manuel José Quintana (1772–1857), scriitor;
 Maria Louisa a Spaniei (1782–1824), soția lui Louis de Etruria;
 Dionisio Aguado y García (1784–1849), chitarist, compozitor;
 Isabella Colbran (1785–1845), mezzosoprană;
 Maria Isabela (1789–1848), fiica lui Carol al IV-lea;
 Agustín Durán (1789–1862), scriitor, membru al Academiei Regale;
 Manuel Pando Fernández de Pinedo (1792–1872), om politic;
 Francisco de Paula al Spaniei (1794–1865), fiu al lui Carol al IV-lea;
 Carol al II-lea, Duce de Parma (1799–1883), soțul Mariei Teresa de Savoia.

Secolul al XIX-lea

1801 - 1850
 Ramón de Mesonero Romanos (1803 - 1882), scriitor;
 Juan Eugenio Hartzenbusch (1806 - 1880), dramaturg;
 Patricio de la Escosura (1807 - 1878), politician, jurnalist;
 Mariano José de Larra (1809 - 1837), scriitor;
 Maria Micaela Desmaisieres (1809 - 1865), călugăriță, fondatoarea ordinului Adoratrices Esclavas del Santísimo Sacramento y de la Caridad;
 Louis Blanc (1811 - 1882), politician, istoric;
 Eugenio Lucas Velázquez (1817 - 1879), pictor;
 Infantele Carlos, Conte de Montemolín (1818 - 1861), fiu al Infantelui Carlos, Conte de Molina;
 Infanta Isabel Fernanda a Spaniei (1821 - 1897), fiică a Infantelui Francisco de Paula al Spaniei;
 Ernest Mouchez (1821–1892), astronom, hidrograf și contraamiral francez;
 Francisco Asenjo Barbieri (1823 - 1894), compozitor;
 Antonio Aguilar y Correa (1824 - 1908), politician, premier;
 Manuel Tamayo y Baus (1829 - 1898), dramaturg;
 Isabela a II-a (1830 - 1904), regină a Spaniei;
 Infanta Luisa Fernanda a Spaniei (1832 - 1897), fiică a lui Ferdinand al VII-lea al Spaniei;
 José Echegaray (1832 - 1916), inginer, dramaturg, politician;
 Martín Rico y Ortega (1833 - 1908), pictor;
 Enrique Mélida (1838 - 1892), pictor;
 Manuel Domínguez Sánchez (1840 - 1906), pictor;
 Francisco Silvela (1843 - 1905), politician, premier;
 Alejandro Ferrant y Fischermans (1843 - 1917), pictor;
 Adelina Patti (1843 - 1919), soprană;
 Arturo Soria y Mata (1844 - 1920), urbanist;
 Aureliano de Beruete (1845 - 1912), pictor;
 Federico Chueca (1846 - 1908), compozitor;
 Raimundo Fernández Villaverde (1848 - 1905), politician, om de stat;
 Arturo Mélida y Alinari (1849 - 1902), arhitect.

1851 - 1900
 Isabel de Borbón y Borbón (1851 - 1931), fiică a Isabelei a II-a a Spaniei;
 Joaquín Sánchez de Toca (1852 - 1942), politician;
 Antonio García Quejido (1856 - 1927), politician;
 Alfonso al XII-lea al Spaniei (1857 - 1885), rege al Spaniei;
 Prințul Ludwig Ferdinand al Bavariei (1859 - 1949), fiu al lui prințului Adalbert al Bavariei;
 Mercedes d'Orléans (1860 - 1878), regină a Spaniei;
 Jules Guérin (1860 - 1910), jurnalist francez;
 Infanta María de la Paz (1862–1946), fiică a Isabelei a II-a;
 Enrique Fernández Arbós (1863–1939), compozitor, violonist;
 Álvaro Figueroa y Torres (1863–1950), politician, premier;
 George Santayana (1863–1952), filozof, eseist, scriitor;
 Infanta Eulalia (1864–1958), fiică a Isabelei a II-a;
 Jacinto Benavente (1866–1954), dramaturg, laureat al  Premiului Nobel pentru Literatură;
 María Guerrero (1867–1928), actriță;
 Francisco Largo Caballero (1869–1946), om politic, premier;
 Luigi Amedeo, Duce de Abruzzi (1873–1933), prinț, alpinist, explorator;
 Mercedes, Prințesă de Asturia (1880–1904), prințesă, fiică a lui Alfonso al XII-lea;
 Fernand Sanz (1881–1925), ciclist;
 Emilio Carrere (1881–1947), scriitor;
 Infanta Maria Teresa (1882–1912), fiică a lui Alfonso al XII-lea;
 José Ortega y Gasset (1883–1955), filozof;
 Alfonso al XIII-lea (1886–1941), rege al Spaniei;
 Juan Gris (1887–1927), pictor;
 Gregorio Marañón (1887–1960), medic, istoric, scriitor;
 Antonio Moreno (1887–1967), actor, regizor;
 Ramón Gómez de la Serna (1888–1963), scriitor, critic literar;
 Pedro Salinas (1891–1951), scriitor;
 Federico Moreno Torroba (1891–1982), compozitor, dirijor.

Secolul al XX-lea

1901 - 1920

1921 - 1940
 Eduardo Arroyo (1937 - 2018), pictor.

1941 - 1960

1961 - 1980
 Infanta Cristina a Spaniei (n. 1965), fiică a lui Juan Carlos I al Spaniei;
 Salma de Nora (n. 1979), actriță porno.

1981 - 2000
 Carlos Cuéllar (n. 1981), fotbalist;
 Alberto Contador (n. 1982), ciclist.

Locuitori celebri ai Madridului
 Eugeni d'Ors (1881–1954), scriitor, filozof;
 Joaquín Turina (1882–1949), compozitor de muzică clasică;
 José Sobral de Almada Negreiros (1893–1970), artist portughez;
 José Moreno Villa (1887–1955), poet;
 Vicente Aleixandre (1898–1984),  poet, laureat al Premiului Nobel pentru Literatură;
 Josemaría Escrivá (1902–1975), preot;
 Celso Emilio Ferreiro (1912–1979), scriitor, jurnalist;
 Julián Marías (1914–2005), filozof;
 Mario Benedetti (1920–2009), jurnalist, romancier, poet uruguayan;
 Lina Morgan (n. 1936), actrice.
 Prințesa Irene a Greciei și Danemarcei (n. 1942), fiică a regelui Paul I al Greciei;
 Adriana Karembeu (n. 1971), fotomodel slovac;
 Najwa Nimri (n. 1972), actriță, cântăreață de origine iordaniană;
 Francesco D'Macho (n. 1979), actor porno;
 Sara Carbonero (n. 1984), jurnalistă sportivă.
 Amaia Salamanca (n. 1986), actrice.
 Amarna Miller (n. (1990), actrice.

Note

Madrid
Madrid
Listă

Listă de personalități din Madrid


Denise Tantucci, née le  à Fano, est une actrice italienne.

Biographie
Denise Tantucci naît le  à Fano d'un père italien et d'une mère allemande. Elle commence par étudier le théâtre dans sa ville natale et en 2012 s'installe à Rome pour continuer à étudier le théâtre.

Elle commence sa carrière en jouant le rôle de Giusy dans la cinquième saison de Provaci Ancora prof ! et le rôle de Dafne dans la neuvième saison de Un sacré détective. En 2013, elle incarne le personnage de Giada Spanoi, une jeune fille albanaise à la recherche de ses parents émigrés quelque temps auparavant, dans la neuvième saison de Un medico in famiglia. C'est cette série qui lui apportera sa popularité.

Parallèlement, elle se consacre au chant et à l'écriture. En 2013, elle sort sa première chanson, Dressed in Blood, et en octobre de la même année, elle publie son premier recueil de poèmes, Fantasticherie e congetture, aux éditions Aletti Editore.

En 2014, elle écrit et produit son premier spectacle, Un oppio legame, qui est mis en scène en septembre. La même année, elle rejoint le casting de la deuxième saison des Bracelets rouges et de la troisième saison de Fuoriclasse. Toujours en septembre, elle tourne dans le film Ma tu di che segno 6?, réalisé par Neri Parenti, sorti en salles en .

En 2015, elle poursuit son expérience cinématographique en rejoignant le casting du film international Ben-Hur, remake du célèbre Ben-Hur de William Wyler. La même année, elle revient sur les plateaux pour le tournage de la troisième saison de Braccialetti rossi au cours de laquelle elle participe avec ses collègues au spot du Garante dell'Infanzia contre la discrimination envers les jeunes.

En 2016, elle obtient le rôle d'Irène dans la fiction italienne Sirene.

En 2018, elle joue dans Likemeback de Leonardo Guerra Seràgnoli, avec Blu Yoshimi et Angela Fontana. Le film est présenté à la  du Festival international du film de Locarno. Par la suite, elle est la protagoniste du film Buio d'Emanuela Rossi, présenté au festival de cinéma Alice nella città de Rome.

En 2019, elle rejoint le casting du nouveau film de Nanni Moretti, Tre piani.

En 2020, elle est diplômée en physique à l'Université de Milan.

Filmographie

Cinéma
 2014 : , réalisé par Neri Parenti : Ilaria Fioretti
 2016 : Ben-Hur, réalisé par Timur Bekmambetov : Avigail
 2018 : , réalisé par Leonardo Guerra Seràgnoli : Carla
 2019 : , réalisé par Emanuela Rossi : Stella
 2020 : Gli indifferenti, réalisé par Leonardo Guerra Seràgnoli : l'amie de Carla
 2020 : , réalisé par Neri Parenti : Marina
 2021 : Tre piani, réalisé par Nanni Moretti : Charlotte
 2022 : Il Principe di Roma d'Edoardo Maria Falcone

Télévision
 2013 :  - saison 5, épisode 1 Il gioco del destino : la jeune fille
 2014 : Un sacré détective - saison 9, épisode 10 (Cyberbulli) : Dafne Crispi
 2014 : Un medico in famiglia, saison 9 : Giada Spanoi, jeune réfugiée albanaise
 2015-2016 : Les Bracelets rouges - saisons 2 et 3, série télévisée de la RAI réalisée par Giacomo Campiotti : Nina D'Alessandro
 2015 :  - saison 3, série italienne réalisée par  : Mara Ferrero
 2017 : , série télévisée réalisée par  : Irene, une sirène

Courts métrages

 2012 : Destini incrociati, d'Yvonne D'Abbraccio
 2016 : Darkly, réalisé par Alessio Liguori
 2018 : Promesse promesse, réalisé par Carolina Pavone
 2019 : The Receptionist, réalisé par Giuseppe Piva
 2020 : Risvegli, réalisé par Paolo Doppieri

Théâtre

 2012 : Revolutionary road, mis en scène par Yvonne D'Abbraccio
 2012 : Moulin Rouge, mis en scène par Yvonne D'Abbraccio
 2012 : Le relazioni  pericolose, mis en scène par l'équipe YD'Actors
 2013 : La strana coppia de Neil Simon, mis en scène par Yvonne D'Abbraccio
 2014 : The quiet, mis en scène par Yvonne D'Abbraccio
 2014 : Un doppio legame, écrit et produit par Denise Tantucci, mis en scène par Filippo Mantoni

Musique

Titres

 2013 : Dressed in blood
 2014 : Lullaby : Un medico in familia 9

Vidéos musicales

 2013 : Dressed in blood de Denise Tantucci
 2015 : Il bene si avvera de Niccolò Agliardi et Braccialetti Rossi
 2015 :  de Laura Pausini

Écrits

 2013 : Fantasticherie e congetture

Récompenses
 2014 : prix international de littérature Alda-Merini pour le livre Fantasticherie e congetture
 2014 : prix Rudolph-Valentino New Generation

Notes et références

Liens externes

Naissance dans la province de Pesaro et Urbino
Naissance en mars 1997
Actrice italienne
Actrice italienne de cinéma
Actrice italienne de télévision
Actrice italienne de théâtre

Denise Tantucci


මාලන් බ්‍රැන්ඩෝ (3 අප්‍රියෙල් 1924-2004 ජූලී 1) අර්ධ දශකයක් පුරා දස්කම් පෑ ඇමෙරිකානු නළුවෙකි.  බොහෝ විවේචකයන් ඔහුව සලකන්නේ, අංගචලන සිනමාවේ  ශ්‍රෙෂ්ඨයෙකු ලෙසය. ඔහු වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වූයේ "ස්ටැන්ලි කෝවල්ස්කි" ලෙස ඔහු රඟපෑ "අ ස්ට්‍රීට්කාර් නේම්ඩ් ඩිසයර්" හා ශාස්ත්‍රීය සම්මානයක් දිනා ගත් "ඔන් ද වෝටර් ෆ්‍රන්ට්" හි ටෙරි මැලොයි ගෙ චරිතයෙනි. මෙම චිත්‍රපට දෙකම 1950 ගණන්වල එලියා කසාන් විසින් නිෂ්පාදිත චිත්‍රපට දෙකකි. ෆ්‍රැන්සිස් ෆෝර්ඩ් කොප්පොලා ගේ චිත්‍රපට වන 'ද ගෝඩ්ෆාදර් " හි විටො කොලීන් ද, "ඇපොකැලිප්ස්" හි කර්නල් වෝල්ටර් කර්ට්ස් හා "ලාස්ට් ටැන්ගෝ ඉන් පැරිස්" හි පෝල්ගේ චරිතයෙන්ද ඔහු විශිෂ්ට රංගනයක් දක්වන ලදි.
"ක්‍රමවේද රංගනයනට" ඇති හොඳම උදාහරණය ඔහු බව කියවේ. මුලදි ඔහුගේ කෙදීරීමේ වාග්විලාසය සරදමට ලක් වුවද ඔහුගේ රංගනය ප්‍රශංසනීය විය. අධ්‍යක්ෂක "මාර්ටින් ස්කොර්සිස් "පවසන්නේ ඔහු සලකුණුකරුවා බවය. "ජැක් නිකල්සන්" පවසන්නේ බ්‍රැන්ඩෝ මියයන තුරු ඔහුගේ තැන කිසිවෙකුටත් ගත නොහැකි බවය. ඔහු "ඇමෙරිකානු සිවිල් අයිතීන්" සඳහා මෙන්ම ඇමෙරිකානු ඉන්දියානු සම්බන්ධතා වලදිත් කැපී පෙනෙන අයුරින් සම්බන්ධ විය.

1924 උපත්
2004 මරණ

මාලන් බ්‍රැන්ඩෝ


, ou Invasion secrète au Québec est une mini-série américaine créée par  diffusée depuis le  sur Disney+. Elle est basée sur la série de comics du même nom publiée en 2008. Elle fait partie de l'univers cinématographique Marvel et de sa cinquième phase.

Samuel L. Jackson et Ben Mendelsohn reprennent leurs rôles de Nick Fury et Talos, qu'ils tenaient auparavant dans les films de l'univers cinématographique.

La série a divisé les critiques, qui reconnaissent les bonnes performances du casting principal mais sont sévères sur la qualité du scénario, du montage et des effets spéciaux.

Les évènements de la série conduisent directement au film The Marvels, sorti quelques mois plus tard après la diffusion du dernier épisode.

Synopsis
Nick Fury apprend l'existence d'une invasion clandestine de la Terre par une faction de Skrulls, des extraterrestres métamorphes. Il interrompt alors sa mission spatiale pour rejoindre ses alliés, dont Maria Hill et le Skrull Talos, qui a fait sa vie sur Terre. Ensemble, ils s'engagent dans une course contre la montre pour contrecarrer l'invasion Skrull imminente et sauver l'humanité.

Distribution

Acteurs principaux
 Samuel L. Jackson  : Nick Fury
 Ben Mendelsohn  : général Talos
 Kingsley Ben-Adir  : Gravik, nouveau leader des Skrulls
 Emilia Clarke  : G'iah, la fille de Talos
 Olivia Colman  : l'agent Sonya Falsworth
 Don Cheadle  : Raava sous l'apparence du colonel James « Rhodey » Rhodes ; le colonel James « Rhodey » Rhodes

Acteurs récurrents et invités
 Charlayne Woodard  : Varra sous l'apparence du , la femme de Nick Fury
 Killian Scott : Pagon
 Samuel Adewunmi : Beto
 Dermot Mulroney  : le président Ritson
 Richard Dormer (VF et VQ : Boris Rehlinger) : l'agent Prescod (épisode 1)
 Anna Madeley : une Skrull sous l'apparence de la Première ministre britannique Pamela Lawton ; la Première ministre britannique Pamela Lawton
 Christopher McDonald : un Skrull sous l'apparence de Chris Stearns ; Chris Stearns
 Giampiero Judica (VF : Gabriel Le Doze) : un Skrull sous l'apparence du secrétaire général de l'OTAN Sergio Caspani
 Katie Finneran : une Skrull sous l'apparence du  ;  Rosa Dalton
 Noel Fisher : Elias Snow
 Seeta Indrani  : Shirley Sagar

Invités de l'univers cinématographique Marvel
 Cobie Smulders  : Maria Hill (épisodes 1 et 2)
 Martin Freeman  : un Skrull sous l'apparence d' (épisode 1) ;  (épisode 6)
 O. T. Fagbenle (VF et VQ : Eilias Changuel) : Rick Mason (épisode 5)

Production

Développement
En , il est annoncé que  développe une série pour Disney+ centrée sur Nick Fury. Dès l'annonce de la création de l'univers cinématographique Marvel en septembre 2005, Nick Fury faisait partie des personnages principaux envisagés pour un film. Andrew W. Marlowe est engagé pour écrire un film centré sur Nick Fury en . En , alors que Samuel L. Jackson a interprété le rôle dans une dizaine de films ainsi que dans quelques épisodes de la série Les Agents du SHIELD, Richard Newby de The Hollywood Reporter remarque qu'il serait temps que le personnage obtienne enfin son propre film car il est selon lui . Samuel L. Jackson est ensuite annoncé dans la série développée par Kyle Bradstreet.

En , Kevin Feige  annonce officiellement que la série s'intitulera Secret Invasion avec le retour de Ben Mendelsohn dans le rôle de Talos, introduit dans Captain Marvel (2019). La série s'inspire de la série de comics du même nom publiée dès 2008. Marvel Studios annonce vouloir développer l'intrigue en série plutôt qu'en film pour apporter un style différent. Thomas Bezucha et Ali Selim sont ensuite annoncés comme réalisateurs.

Attribution des rôles
Kingsley Ben-Adir est annoncé en  dans le rôle de l'antagoniste principal, suivi par Olivia Colman, Emilia Clarke et Killian Scott le mois suivant. En , Christopher McDonald rejoint la série pour y incarner un personnage inédit et pouvant ensuite apparaitre dans d'autres films ou séries de l'univers. Carmen Ejogo est confirmée en . Il est ensuite annoncé que Cobie Smulders reprendra son rôle de Maria Hill.

En , Chloe Bennet  confirme qu'elle ne participe pas à la série, malgré de nombreuses rumeurs mais selon d'autres rumeurs, elle aurait signé un contrat avec Kevin Feige pour revenir prochainement dans l'univers cinématographique marvel.

Tournage
Le tournage débute le  à Londres, sous le faux titre Jambalaya. Les prises de vues se déroulent également à Atlanta, Los Angeles, dans les Longcross Studios et en Écosse.

Bande-annonce
La bande-annonce  est diffusée sur la chaîne YouTube de Marvel Entertainment le , à la suite de la D23 Expo 2022. Une deuxième bande annonce, diffusée à partir du , confirme la diffusion de la série pour .

Générique

La séquence de générique de la mini-série a été créée par Method Studios, déjà derrière les génériques des séries Miss Marvel, Loki et Moon Knight, qui ont utilisé une intelligence artificielle pour créer une séquence animée. Ari Selim justifie ce choix en voulant donner un style d'images autres, en rapport avec la thématique extraterrestre de la série. L'utilisation d'une intelligence artificielle a soulevé des questions, alors que la série est diffusée au moment d'une grève de la Writers Guild of America liée à la crainte du remplacement des équipes artistiques par des intelligences artificielles.

Épisodes
Constituée de six épisodes, la série sera réalisée par Thomas Bezucha et Ali Selim.

Épisode 1 : Retour sur Terre

Épisode 2 : Coup d'État

Épisode 3 : Trahison

Épisode 4 : Sacrifices

Épisode 5 : Révolte

Épisode 6 : Dernière chance

Accueil critique

Sur fond vert : Taux d'approbation par épisode sur Rotten Tomatoes

Le site d'agrégation de critiques Rotten Tomatoes donne un taux d'approbation de 57%, avec une note moyenne de 7/10, basé sur 182 critiques. Metacritic, qui utilise une moyenne pondérée, donne à la série une moyenne de 63/100 basée sur 24 critiques, indiquant un consensus globalement favorable.

La série n'a pas convaincu les critiques : Lucas Jacqui pour le site Ecran Large considère que la série est un gâchis causé par son format de six épisodes de 30 minutes et conclut : , et Sam Barsanti pour The AVClub donne la pire note possible, F, pour le dernier épisode, considérant la mini-série comme .

Notes et références

Notes

Annexes

Articles connexes
 Univers cinématographique Marvel

Liens externes

  La page de la série sur Disney+

Série télévisée créée en 2023
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée de Disney+
Mini-série américaine
Série télévisée adaptée de Marvel Comics
Série télévisée de l'univers cinématographique Marvel
Série télévisée de super héros
Série télévisée fantastique
Série télévisée de fantasy
Série télévisée américaine de science-fiction
Série télévisée tournée à Atlanta
Série télévisée tournée à Londres
Série télévisée tournée en Écosse
Série télévisée en anglais
Série télévisée doublée au Québec

Secret Invasion (série télévisée)


Cóbdar , İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci bölge olan Endülüs'e bağlı; İspanya'nın güneyinde bulunan Almería eyaletine bağlı belediye. 2009 yılındaki nüfusu; 188 kişidir. Belediye, 32 km²'lik bir alanı kaplamaktadır.

Nüfus

Kaynak: INE (Spain)

Dış bağlantılar
  Cóbdar - Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
  Cóbdar - Diputación Provincial de Almería

Cóbdar


Prodidomus birmanicus est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de la région de Mandalay en Birmanie. Elle se rencontre vers Mandalay.

Description
La femelle holotype mesure .

La femelle décrite par Cooke en 1964 mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Thorell en 1897.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, la Birmanie.

Publication originale
 Thorell, 1897 : « Viaggio di Leonardo Fea in Birmania e regioni vicine. LXXIII. Secondo saggio sui Ragni birmani. I. Parallelodontes. Tubitelariae. » Annali del Museo Civico di Storia Naturale di Genova, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Birmanie

Prodidomus birmanicus


Baltacımehmetpaşa, Çorum ilinin Osmancık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1850 ve 1928 yılı kayıtlarında Karaağaç olarak geçmektedir. 22 Ağustos 1958'de köyün Karaağaçdağı olan adı "Baltacı Mehmetpaşa" olarak değiştirildi.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 94 km, Osmancık ilçe merkezine 33 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Osmancık belde ve köyleri

Baltacımehmetpaşa, Osmancık


UTC+7 er betegnelsen for den tidszone hvor klokken er 7 timer foran UTC.

UTC+7 bruges som standardtid (vinter på den nordlige halvkugle)
 Den vestlige del af Mongoliet inkl. Khovd

UTC+7 bruges året rundt

Asien

 Dele af Rusland (Kemerovo oblast, Krasnojarsk kraj, Republikken Khakasija, Republikken Tyva, Altaj kraj, Republikken Altaj, Tomsk oblast, Novosibirsk oblast) hvor tiden kaldes Krasnojarsk tid eller MSK+4 da tidszonen er 4 timer foran Moskva tid
 Vietnam
 Cambodja
 Laos
 Thailand
 Den vestlige del af Indonesien (øerne Java og Sumatra og provinserne Centralkalimantan og Vestkalimantan på Borneo)
 Christmas Island (hører under Australien)

Antarktis
 Nogle baser på Antarktis

Tidszoner

UTC+7


Allan Jones (14 de octubre de 1907 – 27 de junio de 1992) fue un actor y cantante de nacionalidad estadounidense.

Biografía
Nacido en Old Forge, Pensilvania, Jones, de origen galés, protagonizó varios fimes musicales de las décadas de 1930 y 1940. Los más conocidos de todos ellos fueron Show Boat (1936) y The Firefly (1937) (en el cual cantaba la popular "Donkey Serenade"). Sin embargo, en la actualidad es más conocido por sus papeles de romántico comparsa de los Hermanos Marx en dos películas rodadas por ellos para MGM: Una noche en la ópera y Un día en las carreras.

Gracias a su actuación en A Night at the Opera, sin embargo, consiguió el codiciado papel de Gaylord Ravenal en la versión rodada en 1936 de Show Boat (junto a Irene Dunne), superando a favoritos del género musical como Nelson Eddy y John Boles. Éste fue su papel más sobresaliente, en el cual, bajo la dirección de James Whale, pudo desplegar sus habilidades dramáticas y musicales.

En 1936 tuvo una breve actuación en la película de Nelson Eddy y Jeanette MacDonald Rose Marie, cantando música de Romeo y Julieta, de Charles Gounod, y de Tosca, de Giacomo Puccini. Sin embargo, según la biografía de Louis B. Mayer Merchant of Dreams, escrita por Charles Higham, Eddy, que aparentemente consideraba a Jones un rival y una potencial amenaza, pidió que se suprimiera gran parte de la actuación de Jones en Rose Marie, incluyendo su interpretación de la gran aria de Puccini E lucevan le stelle, a lo cual accedió MGM.

En 1940 trabajó para Universal Pictures para rodar dos musicales con banda sonora de grandes compositores: The Boys from Syracuse, escrita por Richard Rodgers y Lorenz Hart, y One Night in the Tropics, con una música original de Jerome Kern que incluía el tema "Remind Me."  Tras esos títulos pasó a actuar en musicales de serie B, dos en Paramount y ocho para Universal, incluyendo un reencuentro con Kitty Carlisle en Larceny with Music (1943). El mismo año volvió de manera breve al cine de primera clase interpretándose a sí mismo en el musical de Ole Olsen y Chic Johnson Crazy House, cinta en la cual interpretó de nuevo "Donkey Serenade."

Jones continuó con su carrera artística hasta el momento de su retiro, actuando tanto en el teatro como en el cine y la televisión.

Durante muchos años estuvo casado con la actriz Irene Hervey, siendo su hijo el cantante pop Jack Jones. Allan Jones falleció en 1992 en la ciudad de Nueva York, a causa de un cáncer de pulmón. Tenía 84 años de edad. Sus restos fueron incinerados, y las cenizas entregadas a sus allegados.

Selección de su filmografía
Una noche en la ópera (1935) (con los Hermanos Marx)
Show Boat (1936)
Un día en las carreras (1937) (con los Hermanos Marx)
The Firefly (1937)
Everybody Sing (1938) (con Judy Garland y Fanny Brice)
The Great Victor Herbert (1939)
One Night in the Tropics (1940) (film con el que debutaron Bud Abbott y Lou Costello)
The Boys from Syracuse (1940)
There's Magic in Music (1941)

Referencias

Enlaces externos

Fotografías de Allan Jones

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de teatro de Estados Unidos
Fallecidos por cáncer de pulmón en Nueva York (estado)
Actores de Pensilvania
Paseo de la Fama de Hollywood

Allan Jones


Kaş (türk. für Augenbraue) steht für:

 Kaş, eine Stadt in der türkischen Provinz Antalya
 Kaş (Landkreis), ein Landkreis der Provinz Antalya

Kaş ist der Familienname folgender Personen:

 Erkan Kaş (* 1991), türkischer Fußballspieler
 İbrahim Kaş (* 1986), türkischer Fußballspieler

Kaş (Begriffsklärung)


Die Communauté de communes du Haut Val-d'Oise ist ein französischer Gemeindeverband mit der Rechtsform einer Communauté de communes im Département Val-d'Oise in der Region Île-de-France. Sie wurde am 25. Oktober 2004 gegründet und besteht aktuell aus neun Gemeinden. Der Verwaltungssitz befindet sich im Ort Beaumont-sur-Oise.

Historische Entwicklung
Per 1. Januar 2017 trat die Gemeinde Noisy-sur-Oise von der ehemaligen Communauté de communes Carnelle Pays-de-France (vor 2017) dem hiesigen Verband bei.

Mitgliedsgemeinden

Quellen

Haut Valdoise
Gegründet 2004

Communauté de communes du Haut Val-d’Oise


Aleksandras Stulginskis  (26 February 1885 – 22 September 1969) was the second President of Lithuania (1920–1926). Stulginskis was also acting President of Lithuania for a few hours later in 1926, following a military coup that was led by his predecessor, President Antanas Smetona, and which had brought down Stulginskis's successor, Kazys Grinius. The coup returned Smetona to office after Stulginskis's brief formal assumption of the Presidency.

He began his theological studies in Kaunas and continued in Innsbruck, Austria. However, he decided not to become a priest and moved to the Institute of Agricultural Sciences in University of Halle. He graduated in 1913 and returned to Lithuania. There he started to work as a farmer. He published many articles on agronomy in Lithuanian press. In 1918 he started to publish  journals Ūkininkas ("Farmer") and Ūkininko kalendorius ("Farmer's Calendar").

During World War I he moved to Vilnius. He was one of the founders of the Lithuanian Christian Democratic Party and the head of its Central Committee in 1917. He signed the memorandum for the president Woodrow Wilson, addressing the question of the recognition of the Lithuanian statehood by the United States. Contrary to Smetona's views, Stulginskis was oriented towards the Entente. He was one of co-organizers of the Vilnius Conference. After, he was elected to the Council of Lithuania.

On 16 February 1918 he signed the Act of Independence of Lithuania. He was an advocate of the democratic republic as the form of the Lithuanian state. Thus, he strongly opposed the idea of monarchy (actually, Mindaugas II was the King of Lithuania from 11 July to 2 November 1918). In independent Lithuania Stulginskis was in charge of organizing the national army to defend the country against the aggressions of Bolsheviks and Poles.

Many times served as a minister, May 1920 – 1922 he was Speaker of the Constituent Assembly of Lithuania and thus acting president of the republic. From 1922 to 1926 he was the second President of Lithuania. Stulginskis was Speaker of the Seimas from 1926 to 1927.

He withdrew from politics in 1927, and worked on his farm. In 1941 Stulginskis and his wife were arrested by the Soviet NKVD and deported to a gulag in the Krasnoyarsk region, while his wife was deported to the Komi area. After World War II in 1952 he was officially sentenced by the Soviet authorities to 25 years in prison for his anti-socialist and clerical policies in pre-war Lithuania.

Released after Joseph Stalin's death in 1956, he was allowed to emigrate, yet he refused and returned to Lithuanian SSR. Stulginskis settled in Kaunas, where he died on 22 September 1969, aged 84, the last of the Signatories of the Act of Independence of Lithuania.

See also
 List of presidents of Lithuania

References

 Stulginskis, Aleksandras. Encyclopedia Lituanica V: 314–316. (1970–1978). Ed. Simas Sužiedėlis. Boston, Massachusetts: Juozas Kapočius. LCCN 74-114275.
 President of Lithuania: Prisoner of the Gulag a Biography of Aleksandras Stulginskis by Afonsas Eidintas Genocide and Research Center of Lithuania  .

External links

 Aleksandras Stulginskis information
 Additional information
 STULGINSKIS Aleksandras (1885–1969)

1885 births
1969 deaths
People from Šilalė District Municipality
People from Rossiyensky Uyezd
Lithuanian Roman Catholics
Lithuanian Christian Democratic Party politicians
Presidents of Lithuania
Members of the Council of Lithuania
Ministers of Agriculture of Lithuania
Ministers of Foreign Affairs of Lithuania
Ministers of Internal Affairs of Lithuania
Speakers of the Seimas
Lithuanian anti-communists
Lithuanian independence activists
Prisoners and detainees of the Soviet Union
Inmates of Vladimir Central Prison

Aleksandras Stulginskis


بنو هلال قبيلة عربية هوازنية قيسية مضرية عدنانية، هاجرت القبيلة من الجزيرة العربية إلى الشام ثم صعيد مصر ومنه انتقلت إلى باقي شمال أفريقيا.

كان بنو هلال، المنتمون إلى العرب العدنانية (عرب الشمال)، في نزاع دائم مع العرب القحطانية بحكم تجاور الفريقين في نجد وسط الجزيرة العربية واختلافهم على الأرض والكلأ، مما جعل عصبيتهم متأججة على الدوام. ودخلوا الحياة السياسية بمشاركتهم في ثورة القرامطة في شمال شرق الجزيرة ضد الخلافة العباسية، ولجأوا إلى الفاطميين طمعاً في النصرة وتقويضاً لدعائم الإقطاعية العباسية التركية، وطمعا في إقطاعهم أرضاً في مصر. ألحقت مشاركتهم في تلك الثورة ضررا بالدعوة الإسماعيلية بتجاوزاتها وفوضاها، أدّى بالفاطميين إلى تجميع تلك القبائل بمنطقة الصعيد وإخضاعهم للإقامة الجبرية.

تجمع المصادر التاريخية على أنّ الوجود الهلالي في الشمال الأفريقي هو عقوبة من قبل الخليفة الفاطمي المستنصر بالله لأمير بني زيري المعز بن باديس بعد تمرد هذا الأخير على الخلافة الفاطمية. وأباح المسؤولون الفاطميون للعرب عبور النيل، الأمر الذي كان ممنوعاً في السابق، فشجعوهم ب«فروة ودينار لمن جاز».

لجأ أمراء دول الغرب الإسلامي، من مرابطين وموحدين ومرينيين وزيانيين وحفصيين وغيرهم، انطلاقا من أواسط القرن الخامس الهجري/الحادي عشر ميلادي، إلى بني هلال ليتكلفوا بالحماية والجباية، وكان يوجد إطار قانوني لهذا الغرض، منذ أن أقطع الخليفة الفاطمي سنة 441 هـ 1049م أرض أفريقيا لرؤساء الهلاليين. هذا الإقطاع كان يعني تفويضا من السلطة، مكنهم من استغلال الأرض الفلاحية وجباية الأعشار وفوائد الرعي وقبض الرسوم التي تؤدى على الأبواب والممرات والقناطر والأسواق وغيرها. مقابل هذه الامتيازات تحمل الهلاليون مسؤولية الدفاع ومحاربة كل من عادى السلطان داخل أو خارج الحدود، وإرغام السكان على دفع ما بذمتهم للخزينة العامة.

نسب القبيلة
 هم بنو هلال بن عامر بن صعصعة بن معاوية بن بكر بن هوازن بن منصور بن عكرمة بن خصفة بن قيس عيلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

قبائل متشابهة في الاسم
يشترك بنو هلال أصحاب التغريبة مع عدة قبائل في الاسم ومنها:
 بنو هلال بن عمر بن جشم بن عوف بن النخع من مذحج
 بنو هلال بن عامر بن ربيعة بن ثعلبة بن سعد بن ضبة من قضاعة
 بنو هلال بن ربيعة بن زيد بن عامر بن سعد بن الخزرج بن تميم الله بن النمر بن قاسط من ربيعة.
 هلال بن مالك بن قسر البجلي من أنمار.

صراعات
تسببت الصراعات الطويلة بين القبائل العدنانية القيسية والقبائل اليمانية في إضعاف وإسقاط العديد من الدول والممالك الإسلامية لا سيما دولة بني أمية وإمارات الأندلس. وقد ساهمت قبيلة بني هلال في كل هذه الصراعات إلى أن انتهى بها الحال كمؤيد للقرامطة وهي حركة باطنية ارتكبت العديد من الفظائع لا سيما في إقليم البحرين (شرق الجزيرة العربية) والحجاز ونجد. والحقيقة أن تأييد قبائل بني هلال وغيرهم من القبائل لحركة القرامطة لم يكن نابعًا من منطلق عقائدي، فهم لم يكن يهمهم كبدو أي مسألة عقائدية ويكفي أن يصلي أحدهم ليعتبر تقيا وملتزما.

تغريبة بني هلال

هجرة بني هلال من أشهر الهجرات العربية إلى شمال أفريقيا. حدثت في القرن الخامس الهجري/ الحادي عشر الميلادي وتعرف بالهجرة الهلالية في التراث الشعبي العربي، فيما يصفها ابن خلدون بانتقال العرب إلى أفريقيا. وتعرف كذلك «بالهجرة القيسية» نسبة إلى أن أغلب القبائل المهاجرة تندرج تحت الفرع القيسي من العرب العدنانية وجميعهم يرجعون إلى قحطان ين يعرب.

وبالرغم أن بني هلال وبني سليم شكلوا أكبر القبائل المهاجرة إلا أنها ضمت فروعا كثيرة من قبيلة هوازن كجشم وسلول ودهمان والمنتفق وربيعة وخفاجة وسعد وكعب وسواءة وكلاب، وقبائل قيسية أخرى كفزارة وأشجع وعبس وعدوان وفهم، وقبائل مضرية كهذيل وكنانة وتميم، وربيعية كعنزة، وقضاعية كجهينة وبلي وقحطانية كجذام وكندة ومذحج.

وقد كان بنو هلال وبنو سليم ومن جاء معهم من القبائل يقيمون في المنطقة الممتدة بين الطائف ومكة، وبين المدينة ونجد، وشاركوا في الفتوحات العربية الإسلامية، إلا أنهم احتفظوا بثقلهم وطابعهم البدوي في الجزيرة العربية حتى تاريخ هجرتهم سنة 440 هـ. استقرت هذه القبائل في شمال أفريقيا، وشاركت هذه القبائل في الحروب والفتوح والصراعات السياسية والعسكرية التي قامت في المنطقة وفي حوض المتوسط، وكان لها الأثر الحاسم في تعريب شمال أفريقيا.

مواطنهم قبل التغريبة

مواطنهم قبل التغريبة

تعددت مواطن هذه القبائل عبر التاريخ فكانت لها مواطن في شبه الجزيرة العربية في الجاهلية ثم مواطن أخرى بعد ظهور الإسلام. وهكذا أثرت الأحداث والتحولات التي عرفتها جزيرة العرب والعالم الإسلامي في تغير مواطنها، كما أثرت تلك التحولات على الخريطة البشرية في مناطق متعددة من البلدان التي وصلها الفتح الإسلامي. وأول ما يعرف عن مواطن تلك القبائل وتجمع المصادر أنها كانت تقطن الجزيرة العربية ثم هجرتها إلى الشام والعراق ومصر، ومنها انتقلت تلك القبائل العربية إلى المغرب. وقد كان بنو هلال وبنو سليم مقيمين قبل ظهور الإسلام في نجد، وهذه المنطقة كثيرة الأودية والهضاب، وعرفت باعتدال مناخها وندرة أمطارها. وعن تلك المواطن يتحدث ابن خلدون «كانت بطون هلال وسليم من مصر لم يزالوا بادين منذ الدولة العباسية، وكانوا أحياء ناجعة بمجالاتهم من فقر الحجاز بنجد: فبنو سليم مما يلي المدينة وبنو هلال في جبل غزوان عند الطائف وربما كانوا يطوفون رحلة الصيف والشتاء أطراف العراق والشام...». وكانت القبائل الهلالية في أغلبها قبائل بدوية ظاعنة وتنتقل ما بين البصرة ومكة من ناحية، وما بين مكة ويثرب من ناحية أخرى ومن المعلوم عنها أنها كانت تدين بالوثنية مثل بني هلال وبني سليم، فبنو هلال يعبدون صنم ذو الخلصة مع خثعم وبجيلة.

وقد كان بنو سليم "يسكنون عالية نجد قرب خيبر، وفي حرّة بني سليم. ويقول البعض بأن لسليم وهلال مواطن في العراق، ومن ذلك أن مجموعة منهم إتخذوا لهم محلة بوادي الكوفة حوالي 120هـ وكان هذا المكان يعرف بمسجد بني هلال، كما استوطن بنو هلال بنواحي حلب والموصل ونزلوا المنازل التي كانت قبلهم لربيعة وكهلان. "أما في مصر فإن صاحب الخراج فيها استقدم إلى الجوف الشرقي أيام هشام بن عبد الملك الأموي عام 109هـ أبياتا قيسية في نصر بن معاوية وعامر بن صعصعة وغيرهما من بطون هوازن". وينحى المقريزي هذا المنحى عندما يقول:

وكان ذلك في بداية القرن الثاني للهجرة، واستيطان هذه المجموعات انعكس على المجموعات الأخرى التي بقيت قابعة في الجزيرة حيث تشكو شظف العيش، وذلك مما دفع هذه الأخيرة إلى مغادرة البادية، والهجرة إلى مصر للاستيطان بالقرب من القبائل الأخرى.

المرحلة الثالثة لتاريخ بني هلال

في المرحلة الثالثة من تاريخ بني هلال وبني سليم انتشرت هذه القبائل القيسية في كل من الشام والعراق والجزيرة ومصر، حيث أحدثوا اضطرابات متكررة ولا سيما إبان حكم الدولتين العباسية والفاطمية، مما دفع بعض الخلفاء إلى مراقبتها ومقاومتها.

وعن عملية الإغارة التي تقوم بها القبائل من حين لآخر ولا سيما بني سليم الذين "ربما كانوا يطوفون رحلة الصيف والشتاء أطراف العراق والشام، فيغيرون على الضواحي ويفسدون السابلة، وربما أغارت بنو سليم على الحج أيام الموسم في مكة والزيارة بالمدينة"، ولقد بلغ الحذر والتخوف من هذه القبائل درجة جعلت الخليفة المنصور يوصي ولده وخليفته المهدي على ألا يستعين برجل من بني سليم ولا يقربه إليه".

ولئن تركزت أنظار ابن خلدون على الجوانب السلبية «لمسلكية» قبائل بني هلال وبني سليم، إلا أن الواقع الذي كانت عليه تلك القبائل وخاصة الظروف القاسية التي كانت تمر بها في كل مرحلة من مراحل الهجرة، بالإضافة إلى الحصار الاقتصادي الذي يضرب عليهم من طرف الحكام، ومنها الحصار الذي فرض عليهم في مكة من طرف الشريف بن هاشم أمير مكة الذي طلب الزواج من الجازية فرضيت هذه الأخيرة بالزواج رغم عيوبه في سبيل فك الحصار الاقتصادي الذي يعاني منه أهلها.

إن ظروف الحياة الصعبة تجعل القبائل في تنقل مستمر فبنو سليم كانت لهم تنقلات واسعة النطاق مع ماشيتهم في صحاري الحجاز بحثا عن مراعي لأغنامهم وكثيرا ما يصلون إلى حدود العراق والشام. وكانت لسليم وهلال محلات في حواضر العراق، إذ استقر بعضهم في نجد ولم يغادروها فظلوا هناك حتى القرن الرابع الهجري.

وقد عمل الخلفاء العباسيون على التصدي لهذه القبائل بجيشهم النظامي وأسر عدد كبير من أبناء القبائل عقابا على تمردهم وعلميات النهب ضد المسافرين والحجاج وأهل المدينة، وبرغم تشدد بني العباس ضد القبائل إلا أن ذلك لم يمنع أولئك الأعراب من مواصلة العنف والتطاول على الناس طوال القرن الرابع للهجرة.

ولعل انضمام الهلاليين والسليميين للحركة العلوية في القرن الأولى ومناصرتهم في القرنين الثالث والرابع للقرامطة يعبر أحسن تعبير على نزعة العنف والتمرد لديهم.

مواطنهم بعد التغريبة

موطن القبائل بعد التغريبة ذكر بعض المؤرخين أن عكاظ لبني هلال، وإن كان ذاك المكان موطن لهوازن سابقا ثم صار لبني هلال ويحتمل أنهم نزلوه عند انتشارهم وقوتهم ولا سيما في القرنين الثالث والرابع الهجريين.

كما كانت لبني هلال مواطن في جنوب الجزيرة مثل جبل عفف ووادي حلية وأهل البرك ـ الأخرش ـ آل مسحر ـ أم جمعة، وكانت لهم مواطن شرق الجزيرة وعمان، و«أن من بني هلال الجبور كان لهم شأن في عمان وكانوا يشنون الغارات على عمان في العصور القديمة ويثيرون الشر بين قبائلها خصوصا أطراف البريمي والظاهرة وما حواليها».

والباقي في بيشة من بنو هلال الشعثة وبنو ناشر النواشر من قبائل معاوية والمحلف في بيشة، ام شعثه وناشرة؛ قريظة بنت عمرو بن مرّة بن صعصعة جدها مرّة بن صعصعة (بني سلول) يسكنون نمران، الحرف، الحيفة، صوفان وقد تخثعموا في حلف بن خثعم.

من مواطن بني هلال في صعيد مصر مثل قرية بني هلال بالقوصية اسيوط وقرية المساعيد الغربية حيث يسكن فيها بني هلال (بيت أبو هلالي في نجع أبو هلالي). وقرى بني هلال (محافظة أسيوط) وبني هلال (محافظة سوهاج) وبني هلال (محافظة الشرقية) وبني هلال (محافظة الدقهلية) وبني هلال (محافظة البحيرة) وكفر هلال (محافظة المنوفية). وتغريبة بني هلال أو السيرة الهلالية متداولة في التراث الشعبي المصري. وقد أثرت اللهجة الهلالية في اللهجة العامية المتداولة في مصر والمغرب العربي.

وعن مواطن بني هلال بعد التغريبة في السودان فإننا نعلم «أن السلطان البرنو (في السودان الغربي) بعث إلى سلطان المماليك في مصر يشكو اجتياح أعراب جذام وغيرهم لبلاده وإفسادهم فيها ويطلب معاقبتهم»، ونستشف من خلال هذه الاستشهاد أن بني هلال وصلوا إلى السودان بل أنهم تدفقوا شرقا حوالي سنة 794 للهجرة حتى شمال دارفور. أما عن الوجود الهلالي في غرب السودان فإنه يظهر أكثر وضوحا إذ أن معظم الروايات الشعبية في غرب السودان للسيرة تكاد تتفق على أن الهلاليين دخلوا السودان قادمين من الجزيرة العربية، ومن ذلك عبروا النيل الأبيض واتجهوا إلى غرب السودان، ثم واصلوا رحلتهم إلى بلاد تونس لمحاربة المغاربة، وقد تكون الهجرة الهلالية إلى السودان من اختلاق الروايات الشعبية لتبين أن الهجرة الهلالية إلى تونس كانت من السودان وليست من مصر، أما في شرق السودان فلا يوجد ما ينسب إلى الهلاليين. وعن مواطن بني هلال وبني سليم بعد التغريبة، وحسب ما هو مكتوب لدينا فإن برقة تعد مساكن لبني سليم، ويؤكد لنا ابن خلدون ذلك عندما يقول:

فيما انتشر الثقل الأكبر للقبائل الهوازنية «الهلالية» من وسط وغرب تونس إلى وسط وجنوب الجزائر لتصل حتى وسط المغرب الأقصى.

أسباب هجرة القبائل الهلالية

الجازية الهلالية

الآثار الحضارية للتغريبة الهلالية

الشعر
خلقت تغريبتهم وحروبهم الطاحنة مع الزناتي حاكم تونس من الأشعار والقصائد ما يشيب له الرأس فقد بلغت أبيات الشعر ما يقارب المليون بيت تعرف ب تغريبة بني هلال.

أعلام من بني هلال
 شيخ المجاهدين عمر المختار
 الأمير حسن بن سرحان الدريدي الهلالي أمير بني هلال وقت التغريبة وأخ الجازية بنت سرحان
 أبو زيد الهلالي
 ذياب بن غانم
 الأشتر الهلالي
 الشريف بوشوشة
 الضحاك بن مزاحم
 الناصر بن شهرة
 تقي الدين الهلالي
 زينب بنت خزيمة أم المؤمنين
 سفيان بن عيينة
 سيباء بنت النجم الهلالية شاعرة
 عبد الله بن كريو
 لبابة الصغرى والدة خالد بن الوليد وأخت أم المؤمنين ميمونة بنت الحارث
 لبابة الكبرى زوجة العباس بن المطلب ووالدة ابن عباس
 أم المؤمنين ميمونة بنت الحارث
 الجازية الهلالية

انظر أيضًا
 قائمة قبائل العرب
 قيسية
 ذو الخلصة
 هجرة بني هلال
 تغريبة بني هلال
 بنو غانية
 فاطميون
 المعز بن باديس

مراجع

المصادر
 أبو عبد الرحمن بن عقيل الظاهري ود. عبد الحليم عويس، بنو هلال أصحاب التغريبة في التاريخ والأدب، (الرياض: دار العلوم، شارع الستين1981)، 17.
 عبد الحميد يونس، الهلالية في التاريخ والأدب الشعبي، مركز الدراسات الشعبية، القاهرة 2003
 موسوعة شاعرات العرب، دار أسامة للنشر والتوزيع عمّان 2001
 عبد الرحمن الأبنودي، السيرة الهلالية، مطابع أخبار اليوم، القاهرة
 محمد المنسي قنديل، قراءة في تغريبة بنى هلال، مجلة العربي الكويتية، العدد 359 أكتوبر 1988
 عبد الرحمن أيوب، الآداب الشعبية والتحولات التاريخية والاجتماعية (مثال سيرة بني هلال)، مجلة عالم الفكر الكويتية، المجلد السابع عشر، العدد الأول
 د. الراضي دغفوس، «مراحل تاريخ الهلالية في المشرق: مسار قبائل بني هلال وبني سليم من الحجاز ونجد إلى إفريقية والمغرب»، المؤرخ العربي، (بغداد: الأمانة العامة لإتحاد المؤرخين العرب العراق عدد 11)، 209.
 أبو عبد الرحمن بن عقيل الظاهري ود. عبد الحليم عويس، بنو هلال أصحاب التغريبة في التاريخ والأدب، (الرياض: دار العلوم، شارع الستين1981)، 17.
 تقي الدين أبو العباس أحمد بن علي المقريزي (توفي 845هـ / 1441م)، البيان والإعراب عما بأرض مصر من الأعراب مع دراسة في تاريخ العروبة في واد النيل" تحقيق د. عبد المجيد عابدين، (القاهرة: دار النشر،1961)، 28.
 ابن عبد ربه الأندلسي العقد الفريد، (بيروت: دار الكتاب العربي)، 354.
 ابن حزم الأندلسي، جمهرة أنساب العرب، تحقيق عبد السلام محمد هارون، ج 1، (القاهرة: دار المعارف، 1962)، 384.
 خير الدين الزركلي: الأعلام: قاموس تراجم لأكثر الرجال والنساء من العرب والمستعربين والمستشرقين، (القاهرة: ادار لفكر، ج9)، 92.
 عز الدين بن الأثير، اللباب في تهذيب الانساب، (بغداد: مكتبة المثنى، ج 3)، 396.
 ابن خلدون، كتاب العبر وديوان المبتدأ والخبر أيام العرب والعجم والبربر ومن عاشرهم من ذوي السلطان الأكبر، (بيروت: دار الكتاب اللبناني،1981)، 48.

وصلات خارجية
 قبــائل هـلا ل

اتحادات كنفدرالية سابقة
العرب في تونس
بنو عامر بن صعصعة
تاريخ شمال إفريقيا
شتات عربي في إفريقيا
عرب في ليبيا
عرب في مصر
قبائل البحرين
قبائل السعودية
قبائل تونسية
قبائل جزائرية
قبائل عربية
قبائل عربية في الجزائر
قبائل عربية في المغرب
قبائل ليبيا
قبائل مصرية
قبائل موريتانيا

بنو هلال (قبيلة)


Sveučilište Princeton (engl. Princeton University, lat. Universitas Princetoniensis) privatno je znanstveno-istraživačko sveučilište iz istoimenog grada u New Jerseyju. Zajedno s Harvardom i Yaleom čini tzv. Veliku trojku najuglednijih američkih sveučilišta. Dio je elitne Lige bršljana, a kao četvrto najstarije sveučilšte u Sjedinjenim Državama ubraja se i među Kolonijalne koledže. Od osnivanja 1746. do 1896. godine nosilo je naziv College of New Jersey.

Službene boje sveučilišta su narančasta i crna, a sukladno tome momčad sveučilišta nosi ime Princeton Tigers. Među diplomanima, magistrima i doktorima sveučilišta njih 41 su dobitnici Nobelove nagrade, 21 Fieldsove medalje, petorica Abelove i desetorica Turingove nagrade. Na Princetonu je, između ostalih, studiralo osam američkih državnih tajnika, tri ministra obrane, dva guvernera Američkih federalnih rezervi i američki predsjednici James Madison i Woodrow Wilson.

Poznati studenti
 James Stewart, američki glumac i vojni dužnosnik;
 Francis Scott Fitzgerald, američki romanopisac i novelist;
 Eugene O'Neill, američki književnik;
 Angus Deaton, američki ekonomist i nobelovac;
 John von Neumann, mađarsko-američki matematičar, fizčar i polimar;
 Peter Singer, australski filozof i bioetičar.

Vanjske poveznice
 Službene stranice

Princeton

Sveučilište Princeton


Calomera es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Contiene las siguientes especies:

 Calomera alboguttata Klug, 1832
 Calomera angulata Fabricius, 1798
 Calomera aphrodisia Baudi di Selve, 1864
 Calomera aulica Dejean, 1831
 Calomera aulicoides J. Sahlberg, 1913
 Calomera brevipilosa W. Horn, 1908
 Calomera cardoni Fleutiaux, 1890
 Calomera caucasica M. F. Adams, 1817
 Calomera chloris Hope, 1831
 Calomera concolor Dejean, 1822
 Calomera crespignyi Bates, 1871
 Calomera decemguttata Fabricius, 1801
 Calomera diania Tschitscherine, 1903
 Calomera durvillei Dejean, 1831
 Calomera fischeri M. F. Adams, 1817
 Calomera fowleri Heynes-Wood & Dover, 1928
 Calomera funerea MacLeay, 1825
 Calomera littoralis Fabricius, 1787
 Calomera lugens Dejean, 1831
 Calomera lunulata Fabricius, 1781
 Calomera mamasa Cassola & Brzoska, 2008
 Calomera opigrapha Dejean, 1831
 Calomera plumigera W. Horn, 1892
 Calomera sturmi Menetries, 1832

Referencias

Enlaces externos
 ION
 Nomenclator Zoologicus

Calomera


Det Samfundsvidenskabelige Fakultet kan henvise til:

 Det Samfundsvidenskabelige Fakultet (Aalborg Universitet)
 Det Samfundsvidenskabelige Fakultet (Aarhus Universitet)
 Det Samfundsvidenskabelige Fakultet (Københavns Universitet)
 Det Samfundsvidenskabelige Fakultet (Syddansk Universitet)

Det Samfundsvidenskabelige Fakultet


O Chevrolet Blazer é um SUV crossover de porte grande produzido pela General Motors sob a marca Chevrolet. O veículo entrou em produção em dezembro de 2018 e as vendas começaram em janeiro de 2019 como modelo 2019. Na China, é oferecida uma versão com seção traseira mais longa e uma 3ª fileira de bancos opcional, que estreou em 2019 e começou a ser vendido em abril de 2020.

Ligações externas

Blazer (crossover)
Automóveis de 2018
Automóveis da década de 2020
Veículos com tração dianteira
Veículos com tração 4×4
Automóveis do segmento E

Chevrolet Blazer (crossover)


Fremmedarbejder er en dansk dokumentarfilm fra 1973, der er instrueret af Jørgen Hagen Humle.

Handling
Filmen søger gennem samtaler og fremprovokerede situationer at gøre rede for og diskutere nogle fremmedarbejderes forhold til forskellige sider af den danske kultur.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1973

Dokumentarfilm fra Danmark

Fremmedarbejder (film)


.hu, Macaristan için verilen İnternet kod harfleridir.

Macaristan'da iletişim
hu
hu

.hu


Milan est une ville américaine située dans le Comté de Chippewa, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté de Chippewa (Minnesota)

Milan (Minnesota)


Gravity Kills is an American industrial rock band from St. Louis, Missouri. Formed in 1994, they had their first hit single with "Guilty", a track later released on their 1996 self-titled debut album. The band released two additional albums of new material, Perversion in 1998 and Superstarved in 2002, as well as a remix album in 1997. Their singles "Falling" (from Perversion) and "One Thing" (from Superstarved) both achieved minor radio success. Their music was described by one critic as "a blending of eerie industrial rock with a pop-infused melodic chorus and a bit of hard-core head banging." Due to the lack of tour support from their record label, they were unable to complete a tour for Superstarved and broke up in 2003. From 2005 to 2012, Gravity Kills reunited for occasional one-off festivals and shows. The band reunited in 2023 as they reissued their self-titled debut album and announced a singular show in St. Louis that same year.

Gravity Kills' songs have been featured on soundtracks for a variety of media, such as Mortal Kombat, Se7en, Escape From L.A., and Kissing a Fool, in addition to video games such as the Test Drive franchise. They have toured with such bands as Sex Pistols, Sevendust, Local H, Flaw, Sister Machine Gun, and Pigface.

History

Formation, name, and self-titled debut album (1994–1996)

As the band was forming in 1994, keyboardist Doug Firley was reading an article where he misread what he thought said "like the Gravity Kills." He went back through the article and could not find what he thought he had read. Firley told drummer Kurt Kerns and guitarist Matt Dudenhoeffer about it and thought that Gravity Kills would be a great name for the band. Kerns and Dudenhoeffer really made sense of the name when comparing what they were doing with music (deconstructing samples and noise) to an architect they were both into named Lebbeus Woods and his theories regarding deconstruction and ultimately reconstruction. In response to a contest from St. Louis area radio station KPNT for a compilation CD of local artists, the trio brought in vocalist Jeff Scheel (Kerns' cousin) to record and mix a track in one week during the summer of 1994. The resulting song, "Guilty", was given heavy airplay and quickly became the most requested song at the station. The band continued to write and record songs throughout 1995.

Although nearly an entire year had passed since "Guilty" was first released, Gravity Kills finally played their first live show in November 1995 at a soldout venue in St. Louis. Later that month, the band officially signed a record deal with TVT Records. The band's first self-titled album was released in March 1996, and peaked at No. 89 on the Billboard 200 chart and No. 1 on the Billboard Heatseekers chart. "Guilty", the first single, found heavy airplay upon its release. It peaked at No. 24 on the Billboard Modern Rock chart, No. 39 on the Billboard Mainstream Rock chart, and at No. 86 on the Billboard 100 chart. Videos were made for "Guilty", "Enough", and "Down". "Enough" in particular had peaked at No. 98 on the UK Singles Chart. Hollywood also embraced the band's music as they landed songs on three high profile soundtracks: Se7en, Mortal Kombat, and Escape From L.A.. The band had re-recorded the song "Blame" for the Escape From L.A. soundtrack, and it was released as an individual single.

Gravity Kills toured in the summer of 1996 with the Sex Pistols and embarked on a solo tour that fall. With the success of the first album, the band quickly established itself on the rock scene as one of the most promising young bands in the industrial music scene. Gravity Kills' album was also released worldwide with chart success in England, Germany, and France.

Manipulated, live tours, and Perversion (1997–2000)
In 1997, TVT Records released a remix compilation album called Manipulated which contained remixes from the band's self-titled debut album songs "Guilty", "Blame", "Enough", "Down", and "Here". That year, they contributed a song to the Gary Numan tribute album Random, "Poetry and Power". Gravity Kills also briefly collaborated with the musician Moby on a song titled "Suffocating". It was meant to be included on the soundtrack to the film Spawn; however, Moby disliked the outcome, and instead worked with Butthole Surfers for the soundtrack. The outtake was later released online.

On April 19, 1998, Scheel suffered a whiplash when he got overexcited during a warm-up gig at the University Wellness & Activities in San Antonio, Texas. He had not performed live with the band since a previous live concert at the Q101 Festival in Chicago, IL on October 16, 1997. The injury happened at a club in what was supposed to be a low-key gig that attracted 6,000 fans, according to the band's label, TVT Records. The injury, which put Scheel out of commission for a few weeks, came less than a week before Junkie XL leader Tom Holkenborg injured his back in an onstage accident; ironically, Junkie XL and Gravity Kills were scheduled to join British band Pitchshifter on a U.S. tour on June 3.

The band released their second studio album in June 1998, titled Perversion. The album was less successful than their self-titled debut but still sold well, peaking at No. 107 on the Billboard 200 chart. The single "Falling" peaked at No. 35 on the Billboard Mainstream Rock chart, and was featured in the 1998 racing video game Test Drive 5 along with Pitchshifter, Fear Factory, Junkie XL, and KMFDM. "Alive" and "Drown" also appeared in another game from the same franchise in 1998, Test Drive Off-Road 2. On July 1, 1998, at the Summerfest in Milwaukee, Wisconsin, Scheel got the whole crowd chanting "Fuck you!" while the show was being broadcast live on a mainstream rock local radio station, Lazer 103 FM. This was a familiar phrase to the July 2, 1997, Summerfest. The station's DJ tried to get the crowd to stop, but he was having mic problems and the crowd ignored him. In August 1999, drummer Kerns had left the band, reasons for leaving as a chance for him to spend time with his family and to return to practicing architecture. He was initially replaced by Greg Miller (who played with another St. Louis band, Radio Iodine). After a handful of shows in 2000, Brad Booker (former drummer for the band Stir) joined on drums.

Superstarved, Doug Firley's injury, and split-up (2001–2003)
After the release of Perversion, numerous recording sessions commenced for the third album between June 1999 and August 2001. An entire tracklist was completed; however, the band was dissatisfied with the mixes and returned to the studio. Gravity Kills also signed with their new label Sanctuary Records. The initial sessions would later be leaked online (by Scheel himself), which also contained six songs that had not made the final album's cut.

In May 2002, Sanctuary Records released the third and final studio album Superstarved. The UK version of the album was released by Mayan Records (which was a part of Sanctuary Records) and the Japan version of the album was released by Victor Entertainment. The single "One Thing" had charted at No. 24 on the Billboard Mainstream Rock chart, the band's highest position to date. Just after the album's release, on May 3, 2002, keyboardist Firley sustained serious injury to his hand in Allentown, Pennsylvania while performing in front of a sold out crowd. The injury occurred when Firley dropped the 300 pound custom-made spring-loaded steel keyboard on his hand, shattering the bones in his right ring finger during the band's performance of their single "One Thing". The band returned home to St. Louis after finishing the weekend shows in New Jersey and New York for Firley to seek treatment and had to sell off the components of the recording studio it owned, thus ending the cycle of tour dates. Firley later underwent surgery to fix his hand.

On January 4, 2003, the band officially broke up, a statement posted on the site read as follows:

The band members scattered to different occupations. Matt Dudenhoeffer returned to an engineering job outside of the music industry. Doug Firley went on tour with Alicia Keys as a keyboard tech and then worked as a draftsman before forming the production team Shock City Productions with Chris Loesch. Brad Booker became the new drummer for the band Apartment 26, and later reunited with his previous band Stir on multiple occasions. Jeff Scheel went to work at the Box Talent Agency as an agent for corporations, casinos, and clubs. Scheel was also the vocalist of a band called Star 13 (stylized as *13).

Reformation, performances, and abandoned fourth studio album (2005–2012)
On October 28, 2005, Gravity Kills reunited to perform for a self-created Halloween music festival in St. Louis, Missouri entitled The Killoween Freakshow. It was initially to be an annual event, as another Killoween occurred on October 28, 2006, at Pop's Nightclub and Bar. Due to a scheduling conflict, Killoween was instead The Nightmare Before Thanksgiving on November 21, 2007. Gravity Kills confirmed rumors that had persisted over the past year on October 20, 2009, and the band announced that they were working on new music.

The band performed in Tulsa at the Hard Rock Hotel and Casino on May 7, 2010, and at Roberts Orpheum Theater in St. Louis, MO on June 25, 2010, as part of a benefit show. The band was working on a follow-up album, as they maintained an online diary regarding their progress. They revealed a working title for one of the songs, "Again".

Vinyl reissue and future plans (2018–present)

On December 13, 2018, Gravity Kills noted on their official Facebook page that the last time the band had performed together was on November 23, 2012, at The Pageant in St. Louis, Missouri. The band was considered to be in hiatus, but in November 2022 they previewed a vinyl reissue of their self-titled debut album. The post displayed the tentative vinyl packaging and no release date was given at that point. The vinyl pressing of Gravity Kills was eventually given the release date of May 19, 2023; however, no other plans for the band was made public. Eventually, the band announced a reunion show in St. Louis for November 11, 2023; thus, it became their first live show in 11 years.

Band members
Jeff Scheel — vocals (1994–2003, 2005–2012, 2023–present)
Matt Dudenhoeffer — guitar (1994–2003, 2005–2012, 2023–present)
Doug Firley — bass, keyboards (1994–2003, 2005–2012, 2023–present)
Kurt Kerns — drums, vocals, bass, guitar (1994–1999, 2005–2012, 2023–present)
Greg Miller — drums (1999–2000)
Brad Booker — drums (2000–2003)

Discography

Studio albums

Remix albums/singles

Charting albums and singles

Albums
1996 Gravity Kills Heatseekers No. 1
1996 Gravity Kills The Billboard 200 No. 89
1998 Perversion The Billboard 200 No. 107
2002 Superstarved CMJ Retail Chart No. 62

Singles

Music videos

Other appearances

See also
List of alternative music artists
List of industrial music bands

References

External links
Official Gravity Kills on YouTube
Official Gravity Kills Music  on YouTube
Allmusic entry for Gravity Kills

TVT Records artists
1994 establishments in Missouri
Musical groups from St. Louis
Musical groups established in 1994
Musical groups disestablished in 2003
Musical groups reestablished in 2005
Musical groups disestablished in 2012
Alternative rock groups from Missouri
American industrial metal musical groups
American industrial rock musical groups
American musical quartets

Gravity Kills


FM-útvarp er útvarp sem notast við tíðnimótun (enska, frequency modulation eða FM) til útvarpsútsendinga á hliðrænu hágæðahljóði. Hljómur FM-útsendinga er af betri gæðum en næst með öðrum aðferðum, eins og styrktarmótun (AM) og tíðnimótun er ekki eins viðkvæm fyrir rafsegultruflunum. Hún er þannig vinsæl til útsendinga á tónlist. Tíðnimótun var fundin upp af bandaríska verkfræðingnum Edwin Armstrong árið 1933 og fyrsta FM-útvarpsstöðin var tilraunastöð hans með kallmerkið W2XMN. Evrópskar útvarpsstöðvar tóku að nota þessa tækni í stórum stíl eftir síðari heimsstyrjöld á metrabylgju, þar sem hernámslið bandamanna höfðu tekið miðbylgjuna yfir með öflugum sendum til að senda afþreyingarefni til hermanna og áróður yfir Járntjaldið.

Síðustu ár hefur stafrænt útvarp (DAB) smám saman tekið við af FM-útvarpi.

Útvarp

FM-útvarp


Afrički pompano (Alectis ciliaris), poznat i kao riba-plamenac, široko je rasprostranjena vrsta tropskih morskih riba iz porodice Carangidae. Vrsta se nalazi u tropskim vodama širom svijeta, a odrasli često naseljavaju obale, dok je mlađ obično pelagičnia, te pluta morskim strujama. Odrasli afrički pompano izgledom je sličan ostalim pripadnicima roda Alectis, s udubljenim oblikom glave blizu očiju; što je njegovo najjasnije prepoznatljivo obilježje. Mlađ je slična ostalim članovima roda Alectis, imaju duge, nitaste vrhove leđne i analne peraje za koje se smatra da obeshrabruju grabežljivce. Vrsta živi u dubinama manjim od 100 m, hraneći se brojnim vrstama rakova i sitnih riba. Vrsta je od manjeg gospodarskog značaja, a često se lovi udicom, kao i ostale tropske ribe iz srednjeg stupca vode, dok se mlađ povremeno lovi u mrežama na plaži. Afrički pompano također je visoko ocijenjena divljač, koja se često smatra jednom od najjačih ulova u većim veličinama.

Taksonomija i naziv
Afrički pompano jedan je od tri člana roda Alectis, koji je i sam jedan od 33 roda u obitelji Carangidae. Carangidae su dio reda Carangiformes.

Vrsta je možda prvi put znanstveno opisao Carolus Linnaeus 1758. godine kao Zeus gallus, poznat u to vrijeme iz Atlantskog oceana. Linnaeus je tu ribu klasificirao kao vrstu kovača, koja je i danas poznata pod rodnim imenom Zeus. Naziv je dvosmislen, jer je sa samo vrlo kratkim opisom i bez tipskog uzorka, pa je nejasno odnosi li se on zapravo na ovu vrstu. Godine 1787. njemački prirodoslovac Marcus Elieser Bloch opisao je novu vrstu pod imenom Zeus ciliaris, opisanu iz tipskog uzorka prikupljenog iz Surata u Indiji, što je mlađi sinonim Linnejeva imena. Nakon ovog opisa, brojni su prirodoslovci prekvalificirali vrstu dok je taksonomska literatura o ribama rasla. Prvi je to učinio Bernard Germain de Lacépède, sinonimizirajući dva prethodna imena pod novim imenom Gallus virescens. Iako je namjeravao da Gallus bude ime novog roda, to je ime ipak prethodno dodijeljeno rodu ptica u kojem se nalazi domaća kokoš.

Rafinesque je 1815. preimenovao Gallus virescens, stvorivši novi rod Alectis za svojtu i odredio ovu vrstu kao tipičnu vrstu za svoj novi rod. Kroz veći dio povijesti znanstvena je zajednica općenito ignorirala nejasna i pomalo suluda djela Rafinesquea. Na primjer, još jedan mlađi sinonim, Zeus crinitus, za američke populacije ove vrste imenovao je Amerikanac Samuel L. Mitchill 1826. godine. Proslavljeni znanstvenik Georges Cuvier slijedio je Eduarda Rüppella (1830.) klasificirajući ovu ribu u rod Blepharis (koji je također biljka) 1833. godine, a ta je riba kroz veći dio povijesti bila poznata kao pripadnik ovog roda. Unatoč tome, Rafinesque je prvi prekvalificirao ribu (ispravno), i kao takvo njegovo generičko ime ima prioritet, zbog čega je ova vrsta danas poznata kao Alectis.

Brojni drugi biolozi također su prekvalificirali takson ili imenovali potpuno nove vrste, poput Scyris analis i Carangoides ajax. Sva se imena, osim Alectis ciliaris, sada smatraju nestalima u skladu s pravilima ICZN-a. Izvorni rodni naziv Zeusa sada se primjenjuje i na gljivice askomicete (to je dopušteno pravilima, jer gljiva nije životinja).

Afrički pompano nije pravi pompano iz roda Trachinotus. Različiti uobičajeni nazivi koji se koriste za vrste obično odražavaju nitaste peraje kod mlađi, s nizom varijacija.

Opis

Poput mnogih Carangidae, afrički je pompano dubokomorska i bočno stisnuta riba, s najdubljom točkom tijela smještenom između izvora leđne i analne peraje, a glava i rep sužavaju se s obje strane. Leđni i trbušni profil podjednako su ispupčeni, a glavno prepoznatljivo obilježje odrasle osobe je njegova zakrivljenija glava u usporedbi s uglatijim profilom glave Alectis indicusa. Vrsta ima četiri do sedam vidljivih bodlji u prvoj leđnoj peraji, a slijedi je jedna kralježnica i 18 do 20 mekih zraka u drugoj leđnoj peraju. Analna peraja ima dvije bodlje nakon kojih slijedi 15 ili 16 mekih zraka, dok je prsna peraja duga i zakrivljena. Koža ribe izgleda bez lustri, ali ima sitne, ugrađene ljuske rasute po tijelu. Bočna pruga ima snažan i umjereno dugačak luk leđno, a njegov stražnji dio ima 12 do 30 križeva. Mlađ je prepoznatljivog izgledu jer imaju dugačke prateće nitaste analne i leđne peraje koje se s godinama povlače. Tijekom sazrijevanja, vrsta također postaje izduženija i sličnija je ostalim rodovima u porodici. Tijelo je s gornje strane srebrno-metalno plave do plavo-zelene boje, najtamnije je na glavi i gornjim ramenima, dok je donja strana više srebrnasta. Mlađ na tijelu im pet tamnih šipki u obliku ševrona, s crnim mrljama u osnovi treće do šeste zrake leđne peraje. Baza vlakana je tamnoplava do crna, a sve ostale peraje su blijede do hijalinske.

Poznato je da afrički pompano definitivno doseže dužinu od 130 cm, iako veći primjerci do 150 cm zabilježeni su, ali se ne smatraju pouzdanima. Maksimalna objavljena težina vrste je 22,9 kg.

Rasprostranjenost i stanište

Afrički pompano rasprostranjen je po tropskim oceanima i morima svijeta u rasponu temperatura od 18 do 27°C, iako se češće nalazi u obalnim vodama. Vrsta je zabilježena i s istočne i sa zapadne obale SAD-a, Južne Amerike i Afrike, u Indijskom oceanu, te uz obale Azije i Australije, kao i s mnogih tihooceanskih otoka. Afrički se pompano proteže u umjerenijim vodama, a mlađ se često pronalazi na jugoistoku i zapadu Australije, vjerojatno nošeni oceanskim strujama.

Odrasle jedinke preferiraju priobalne vode do dubine od 100 m, te naseljavaju grebene i olupine u cijelom vodenom stupcu. Mlađ je pelagična, nastanjuje obalna područja, kao i otvoreni ocean. Njihovo oslanjanje na vodene struje dovodi ih u estuarinskijske vode u donjoj Australiji, iako zbog hladnih zimskih temperatura ne preživljavaju zime.  U jednom neobičnom slučaju utvrđeno je da se brojnost vrste uz obale Sjeverne Karoline dramatično povećalo nakon prolaska uragana.

Ekologija
Afrička pompano je predator koji živi u jatu, a uglavnom se hrani s različitim rakovaima uključujući desereronošce, Caride i veslonošce, kao i glavonošce i ribe. Plijen su drugih riba, uključujući skuše i tune, kao i morske pse. Vlaknasta leđna i analna peraja pelagične mlađi nalikuje meduzama, a ova im mimikrija može pružiti određenu zaštitu od grabežljivaca. O njihovim reproduktivnim navikama i duljini sazrijevanja malo je poznato, iako je studija u Indiji utvrdila vrhunac brojnosti ličinki A. ciliaris u travnju. Također je utvrđeno da su jaja sferna, pelagična s prisutnim žumanjkom i uljnom kuglicom, a ličinke su također opširno opisane u izvješću. Smatra se da se u Meksiku mrijest javlja na pjeskovitim podlogama u proljeće.

Gospodarski značaj

Veličina i ukus ove ribe i učinile su je popularnom vrstom i za rekreakcijski ribolov i za komercijalno ribarenje, iako se ocjene o ukusu mesa razliku od izvora do izvors. Uz vrstu se veže nekoliko slučajeva trovanja ciguaterom, pa se smatra da se veće ipak ne bi trebale konzumirati. Atraktivni izgled mlađi čine ih popularnim odabirom za akvarije, no ne preživljavaju dugo u zatočeništvu.

Odrasli afrički pompano najčešće se lovi udicama, iako često ne čine visok postotak ulova. Mlađ se povremeno nađe u plažnim mrežama. Vrsta se prodaje u svježem stanju te kao sušena i soljena.

Borbena sposobnost i dobra cijena stolova privlače ribolovce u mnogim dijelovima svijeta. Regije poput Floride, Tajlanda i brojni otoci Tihog i Indijskog oceana koji imaju snažno rekreacijsko ribarstvo vezano za ovu vrstu, Manje ribe često se love s lakšim priborom, često zahtijevajući vještog ribolovca da u tim situacijama izvuče ribu na suho. Mogu se uloviti na mamac, s malim živim mamcima ili velikim kozicama, odabir mamaca postavljenih na snažne kuke. Varalice su često jigovi ili streameri koji su radili na dubokim grebenima i olupinama, iako je poznato da uzimaju istrenirani mamac ili namješten mamac.

IGFA održava niz evidencija klasa linija i tippeta iz Sjedinjenih Država za afrički pompano. Njihov rekord iznosi 22,90 kg ulovljen kod Daytona Beacha na Floridi 1990. Raniji (1986.) priznati rekord za rekreacijsko ulovljene ribe u Australiji bio je 18,8 kg. Na Floridi vrsta ima ograničenje minimalne veličine od 24 inča i dopuštene su samo dvije ribe po brodu dnevno.

Izvori

Vanjske poveznice

African pompano (Alectis ciliaris) at The Australian Museum
African pompano (Alectis ciliaris) at Encyclopaedia of Life
African pompano (Alectis ciliaris)  at Champion Bass

Bitnice

Afrički pompano


Kostolná-Záriečie este o comună slovacă, aflată în districtul Trenčín din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 683 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kostolná-Záriečie este atestată documentar din 1318.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kostolná-Záriečie


Olaylar
 Siyenpiler kuruldu (dağılışı 618).

Doğumlar

 Poitiers'li Hilaire,  Kilise'nin en etkili Kilise babalarından birisi olarak sayılmaktadır (ö. 367)

Ölümler

315