Castle Point is a local government district with borough status in south Essex, England, lying  east of central London. The borough comprises an area on the mainland and the adjoining Canvey Island in the Thames Estuary, which is connected to the mainland by bridges. The council is based in Thundersley. The borough's other main settlements are Canvey Island, Hadleigh and South Benfleet.

The neighbouring districts are Southend-on-Sea, Rochford, Basildon and Thurrock.

History
Castle Point was formed on 1 April 1974 under the Local Government Act 1972 as one of 14 non-metropolitan districts within Essex. The new district covered the area of two former districts, which were both abolished at the same time:
Benfleet Urban District
Canvey Island Urban District

The new district was named "Castle Point", combining references to landmarks in each of the former urban districts: Hadleigh Castle in Benfleet and Canvey Point at the eastern tip of Canvey Island.

The district was granted borough status with effect from 1 February 1992, allowing the chair of the council to take the title of mayor.

Governance

Castle Point Borough Council provides district-level services. County-level services are provided by Essex County Council. Canvey Island is a civil parish with a town council, forming a third tier of local government in that part of the borough. The mainland part of the borough (the former Benfleet Urban District) is an unparished area.

Political control
The council has been under no overall control since the 2022 election, being run by a coalition of the Canvey Island Independent Party and the People's Independent Party.

The first election to the council was held in 1973, initially operating as a shadow authority alongside the outgoing authorities until the new arrangements came into effect on 1 April 1974. Political control of the council since 1974 has been as follows:

Leadership
The role of mayor is largely ceremonial in Castle Point. Political leadership is instead provided by the leader of the council. The leaders since 2014 have been:

Composition
Following the 2023 election and one subsequent change of allegiance later in May 2023 the composition of the council was:

The next election is due in 2024.

Premises
The council is based at the Council Offices on Kiln Road in Thundersley. The building was built in 1962 as the headquarters of the former Benfleet Urban District Council.

Elections

Since the last boundary changes in 2003, the council has comprised 41 councillors representing 14 wards, with each ward electing either two or three councillors. Elections are held three years out of every four, with roughly a third of the council being elected each time for a four-year term. In the fourth year of the cycle when there are no elections for the borough council, elections for Essex County Council are held instead.

Geography

The national land use tables published by MHCLG show that in 2017, 56.6% of the borough was covered by green spaces including agriculture, forest and open land, water and outdoor recreation spaces. Close to one-fifth (18.2%) was accounted for by residential gardens.

Climate
Climate in this area has mild differences between highs and lows, but despite adequate rainfall all year-round it is on average the driest part of the UK.  The Köppen Climate Classification subtype for this climate is "Cfb" (Marine West Coast Climate/Oceanic climate).

Demography
The median age of Castle Point's residents at the 2011 census was 45, compared to a regional average of 39 and national average of 40.

Castle Point has several estates laid out as seaside resorts for retirement, which is reflected in 7% of its population at the time of the 2011 census being aged 75 to 84, compared to 5.5% nationally.

Transport

The A13 crosses Castle Point and the A127 skirts it to the north, providing direct links to both Southend and London.

The only station in the borough is Benfleet railway station on the London, Tilbury and Southend line from London Fenchurch Street to Shoeburyness, operated by c2c.

Castle Point has an extensive bus network operated by the First Essex and Arriva Shires & Essex, with services across the borough and to Southend, Basildon, Lakeside Shopping Centre and Rayleigh. Weekday services by Stephensons of Essex also travel to London, Southend and Thurrock College and Regal Busways offers a six-day-a-week service to Chelmsford.

Sport and community facilities
Waterside Farm Sports Centre, on Canvey Island is set in  of parkland and has a range of indoor and outdoor facilities, including a 25-metre swimming pool, a learner pool and facilities for badminton, squash, netball, basketball, trampolining and gymnastics. The centre also includes an outdoor 6 lane, 400-metre athletics track. Opposite the sports centre is the Castle Point Golf Course, an 18-hole par 71 public pay-and-play course with a 17-bay floodlit driving range.

Runnymede Pool is situated behind the Council Offices in Kiln Road. It has a 25-metre pool and a learner pool and is home to Runnymede Swimming Club.

Twinning
Castle Point is twinned with three towns and counties:
 Romainville, a north-eastern Paris suburb, since 30 March 1962.
 Cologne District, Germany. Formally since 19 June 1971 when Lövenich (now part of Cologne) was an independent town.
 County Roscommon, Republic of Ireland. Twinned with Castle Point council in April 1998.

Places of interest

Hadleigh Castle is preserved as an ancient monument from the 13th century, forming the most important historic site in the borough and the most important late medieval castle in Essex. The Dutch Cottage Museum contains a variety of exhibits that illustrate the history of Canvey Island, and the Castle Point Transport Museum, also situated on Canvey in the retired District bus depot, features a display of over thirty old buses, coaches and commercial vehicles.

Arms

References

External links
 Castle Point Borough Council Home Page

Non-metropolitan districts of Essex
Boroughs in England

Castle Point


لوكهيد إس-3 فايكنغ وهي طائرة نفاثة مزودة بمحركين نفاثين من طراز جنرال اليكتريك تي إف 34. استخدمتها بحرية الولايات المتحدة لتحديد المسار، وتدمير غواصات العدو. وفي أواخر التسعينات تحولت مهماتها إلى هجوم أرضي وتزويد بالوقود جويا. كما أمنت الطائرة قدرة مراقبة وحرب إلكترونية للمجموعة القتالية البحرية. ولكون محركها ذو صوت عالي لقبت الطائر بـ «هوفر» (Hoover)، وهي علامة تجارية لمكنسة كهربائية. تقاعدت الطائرة من البحرية الأمريكية في يناير 2009.

انظر أيضا
محركات ذات صلة
 جنرال اليكتريك تي إف 34

مراجع

طائرات ذات أجنحة على الكتف
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات لوكهيد
طائرات مضادة للغواصات أمريكية 1970–1979
طائرات ممركزة على حاملة طائرات
طائرات نفاثة ثنائية المحركات

لوكهيد إس-3 فايكنغ


Republika Hrvatska i Republika Sjeverna Makedonija održavaju diplomatske odnose od 30. ožujka 1992. Sjedište veleposlanstva je u Skopju.

Veleposlanici
Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Republici Sjeverna Makedonija osnovano je odlukom predsjednika Republike od 16. ožujka 1993.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Makedonija na stranici MVEP-a

Izvori

Makedonija

Popis hrvatskih veleposlanika u Makedoniji


Lance Stroll (Montreal, Quebec, Kanada, 29. listopada 1998.) je kanadski vozač Formule 1 za momčad Aston Martin Cognizant F1 Team. Godine 2014. osvojio je naslov u Talijanskoj Formuli 4, a 2015. osvojio je naslov u Toyota Racing Series prvenstvu. Naslov u Europskoj Formuli 3 osvojio je 2016. U Formuli 1 se natječe od 2017., a najbolji rezultat su mu tri 3. mjesta na Velikoj nagradi Azerbajdžana 2017. u Williamsu, te 2020. na Velikoj nagradi Italije i Velikoj nagradi Sakhira u Racing Pointu.

Početak utrkivanja
Lanceov otac Lawrence, uspješan poslovan čovjek, prenio je Lanceu svoju strast i ljubav prema automobilima i utrkivanju, te mu kupio karting i time započeo njegovu trkaću karijeru.

Nakon nekoliko godina kartinga, gdje je osvojio sedam naslova u različitim karting kategorijama, Lance 2014. u dobi od 16 godina prelazi u utrke jednosjeda i postaje član Ferrarijeve vozačke akademije. Iste godine osvojio je naslov u talijanskoj Formuli 4. vozeći za Prema Powerteam. Sljedeće sezone nastupa u FIA Formuli 3 Euro Series gdje završava peti u poretku s jednom pobjedom, također za Prema Powerteam. Iste godine natječe se i postaje prvak u Toyota Racing seriji, a 2016. prvak u europskoj Formuli 3. Nakon osvajanja naslova Stroll je postao i razvojni vozač Williamsove F1 momčadi.

Formula 1

Williams (2017. − 2018.)

2017.

U Formuli 1 debitirao je 2017. za Williams. Iako mu je momčadski kolega trebao biti Finac Valtteri Bottas, njegov prelazak u Mercedes, potaknuo je Brazilca Felipea Massu da se vrati iz mirovine i bude mentor mladom Kanađaninu.

2018.

Racing Point (2019. − 2020.)

2019.

2020.

Aston Martin (2021.)

2021.

Rezultati

Izvori

Vanjske poveznice
 Lance Stroll na driverdb.com
 Lance Stroll - službena stranica

Kanadski vozači Formule 1

Lance Stroll


සිව් පහර එන්ජිමක් යනු වකැටියක් ක්‍රියා කරවීම සඳහා පිස්ටනයන්හි පහර හතරක් සම්පූර්ණ කිරීම සිදුවන එන්ජිමකි.

ආශ්‍රිත
 අභ්‍යන්තර දහන එන්ජිම
 දෙපහර එන්ජිම

අභ්‍යන්තර දහන එන්ජිම

සිව්පහර එන්ජිම


Guvernarea electronică (sau e-guvernare) este o aplicație a tehnologiei informației pentru oferirea de servicii administrative, schimbul de informație, tranzacțiile comunicaționale, integrarea diferitelor sisteme și servicii autonome între guvern și cetățean (G2C), guvern și mediul de afaceri (G2B), guvern și guvern (G2G) precum pentru procesele și interacțiunile personalului administrativ din întreaga infrastructură a administrației. Prin e-guvernare, serviciile guvernamentale vor fi disponibile cetățenilor într-un mod convenabil, eficient și transparent. Trei concepte esențiale pot fi observate în teoriile legate de guvernare: administrația, cetățenii și mediul de afaceri / grupurile de interese. În e-guvernare nu există bariere identificabile.

Note

Comerț electronic
Guvern
Tehnologia informației

Guvernare electronică


Malonogometni klub "Rab" (MNK Rab; Rab) je futsal (malonogometni) klub iz Raba na otoku Rabu, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjecao u "2. HMNL - Zapad".

O klubu
MNK "Rab" je osnovan 2001. godine. Klub je registriran u naselju Mundanije. Klub ima športsku i logističku suradnju s Nogometnim klubom "Rab", te su pojedini igrači ujedno i članovi NK "Rab".

Uspjesi
 Hrvatski malonogometni kup - regija Zapad
 pobjednik: 2014./15.

 Hrvatski malonogometni kup - regija Sjever
 pobjednik: 2017./18.

Plasmani po sezonama

Poznati igrači

Povezani članci
 Mundanije
 NK Rab

Vanjske poveznice
 mnkrab.blogspot.com
 MNK Rab, facebook stranica
 rabdanas.com, MNK Rab
 crofutsal.com, MNK Rab
 sportilus.com, MALONOGOMETNI KLUB RAB

Izvori

 mnkrab.blogspot.com, Statut i pravilnici, pristupljeno 29. kolovoza 2020.
 crofutsal.com, Prošli tjedan u znaku futsala na Rabu!, objavljeno 14. listopada 2015., pristupljeno 29. kolovoza 2020.
 poslovna.hr, MNK Rab
 fininfo.hr, MNK RAB (MALONOGOMETNI KLUB RAB)
 bisnode.hr, MALONOGOMETNI KLUB RAB

Rab (grad)
Malonogometni klubovi u Primorsko-goranskoj županiji

MNK Rab


10716 Olivermorton este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10716 Olivermorton este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,67 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 9,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1983
Centura de asteroizi

10716 Olivermorton


خوسيمي  (مواليد 15 نوفمبر 1979 في توريمولينوس - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى ريال مايوركا الإسباني منذ 2008 في مركز قلب الدفاع كما يجيد اللعب في مركز الظهير الأيمن .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من توريمولينوس
رياضيون إسبان مغتربون في الهند
رياضيون إسبان مغتربون في اليونان
رياضيون إسبان مغتربون في إنجلترا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو أتلتيكو كلكتا
لاعبو أتلتيكو مالقينيو
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري السوبر الهندي
لاعبو ريال مايوركا
لاعبو سكودا زانثي
لاعبو كرة قدم أندلسيون
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في الهند
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من مقاطعة مالقة
لاعبو ليفادياكوس
لاعبو ليفربول
لاعبو نادي إيراكليس سالونيك لكرة القدم
لاعبو نادي فياريال
لاعبو نادي قرطاجنة
لاعبو نادي مالقا
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1979
مواليد في توريمولينوس

خوسيمي


An Enumeration of Philippine Flowering Plants (abreviado Enum. Philipp. Fl. Pl.) es un libro con descripciones botánicas que fue escrito por el botánico estadounidense Elmer Drew Merrill y publicado en Manila en 4 volúmenes en 1923-1926.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en Bibliodiversity

Libros de botánica
Libros de 1923
Libros de 1926
Libros de Filipinas
Libros en inglés


59. længdegrad kan henvise til:

 59. vestlige længdekreds
 59. østlige længdekreds

59. længdegrad


Gaetano Baluffi (* 28. März 1788 in Ancona; † 11. November 1866 in Imola) war ein italienischer Bischof und Kurienkardinal der Römisch-katholischen Kirche.

Leben
Gaetano Baluffi war der Sohn von Pietro Baluffi und dessen Frau Paola Micheletti und entstammte einer wohlhabenden Familie aus Camerino. Als junger Mann studierte er am Seminaro-Collegio, dem Priesterseminar in Ancona Philosophie, Theologie und Rechtswissenschaften und empfing am 9. März 1811 die Priesterweihe.

Am 2. September 1820 promovierte er an der Universität in Fano in Zivil- und Kirchenrecht zum Doctor iuris utriusque.

Als Kaplan und Priester wirkte er als Kanonikus an der Kathedrale von Ancona. Gleichzeitig lehrte er als Professor Rhetorik an Universitäten und Seminaren, war Direktor des Lyzeums der Stadt und schrieb einige Sachbücher über Theologie. 1824 wurde er zum Generalvikar der Diözese Ancona ernannt, ein Amt, welches er bis 1834 bekleidete.

Am 29. Juli 1833 wurde Baluffi zum Bischof von Bagnoregio ernannt; die Bischofsweihe empfing er am 18. August 1833 durch Kardinal Carlo Odescalchi in Rom. Ein Jahr später, am 19. Dezember 1834, stieg Baluffi zum persönlichen Berater von Papst Gregor XVI. auf. Dieser entsandte Baluffi am 9. September 1836 als Internuntius nach Nueva Granada, dem heutigen Kolumbien. Er sollte bis zum 30. Juni 1842, dem Datum, an welchem er Bogotá in Richtung Italien wieder verließ, mit Ausnahme von Brasilien als Internuntius den Heiligen Stuhl in allen südamerikanischen Staaten vertreten.

Bereits am 27. Januar 1842 war Baluffi zum Erzbischof von Camerino ernannt worden. Mit seiner Ernennung zum Sekretär der vatikanischen Kongregation für die Bischöfe und Ordensleute am 22. April 1845 ging die Erhebung zum Titularerzbischof von Perge einher, aber bereits ein Jahr später, am 21. September 1846, wechselte er als Oberhirte in das Bistum Imola.

Am 21. Dezember 1846 nahm Papst Pius IX. ihn in seinem ersten Konsistorium ins Kardinalskollegium auf. Am 14. Juni 1847 empfing er den Kardinalshut und die Ernennung zum Kardinalpriester der Titelkirche Santi Marcellino e Pietro.

Kardinal Baluffi starb im Alter von 78 Jahren und wurde auf dem Friedhof der Stadt Imola beigesetzt.

Literatur

Weblinks

Bischof von Imola
Titularerzbischof
Kardinal (19. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (19. Jahrhundert)
Italiener
Geboren 1788
Gestorben 1866
Mann

Gaetano Baluffi


José Ortega y Gasset (9 Mayıs 1883, Madrid - 18 Ekim 1955, Madrid), İspanyol filozof.

Hakkında
Madrid ve Alman üniversitelerinde okudu. 1910'da doğduğu kente (Madrid) dönerek metafizik profesörü oldu. Çeşitli dergiler çıkararak İspanya'da kültür ve edebiyatı yeniden canlandırma hareketinde önemli bir isim oldu. La Revista de Occidente bu dergilerin en tanınmışıdır.

İç savaşın çıkmasıyla İspanya'dan ayrılan Gasset, önce Fransa'da, sonra Arjantin'de yaşadı. Yaşamının son yıllarında tekrar İspanya'ya döndü ve 1955'te Madrid'te öldü.

Ne söylediği kadar nasıl söylediğine de önem veren bu İspanyol filozof, Camus'ye göre "Nietzsche'den sonra belki de en büyük Avrupalı yazar"dır. Varoluşçu düşünce içerisinde anılması gereken önemli düşünürdür.

Kültürel ve siyasi açıdan muhafazakâr biri olan Gasset, tıpkı diğer varoluşçu düşünürler gibi, insan söz konusu olduğunda, varoluşun özden önce geldiğini söyler. Ona göre, taşa bir varoluş verilmiştir, onun olduğu şey olması için çarpışması, mücadele etmesi gerekmez. Oysa insan, içinde bulunduğu her anda, varoluşunu yeniden yaratmak, özünü belirlemek durumundadır.

Başlıca yapıtları
 Adán el parasío (1910: Âdem Cennette)
 Meditaciones del Quijote (1914: Kişot Üzerine Düşünceler)
 El tema de nuestro tiempo (1923: Çağımızın Konusu),
 España invertebrada (1922: Omurgasız İspanya)
 La Rebelión de las masas (1929: Kitlelerin Ayaklanışı)
 Origen y epílogo de la filosofía (1960: Felsefenin Kökeni ve Geleceği)

Gasset'nin bitiremediği büyük yapıtının derslerinde de kullandığı uzun bir bölümü, 1957'de El hombre y la gente (İnsan ve Herkes) adıyla yayımlandı. Ortega y Gasset'nin Türkçedeki ilk kitabı 1968 yılında May Yayınları tarafından çıkarılan Kitlelerin Ayaklanışı(')dır.

Kaynakça
 Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık

1883 doğumlular
1955 yılında ölenler
Gasset
Madrid doğumlular

José Ortega y Gasset


Neredi u Beogradu 15. lipnja 1862. godine bili su građanski nemiri.

Podloga zbog koje su nastali je bio dvojni pravni sustav, uz postojeće vjerske netrpeljivosti. Prema unutarnjem uređenju Kneževine Srbije, za srpske podanike odnosno građane bile su nadležne srpske, a za osmanske podanike, odnosno građane osmanske vlasti. Bila je dovoljna mala iskra da se stvori veliki problem.

Neredi su izbili na Čukur česmi u Beogradu zbog banalne situacije, tj. tko ima prednost prilikom točenja vode: je li to osmanski ili srpski podanik? Došlo je do incidenta. Intervenirala je osmanska policija i srpska žandarmerija, izazvani su sukobi većih razmjera. Nije se moglo primijeniti situacija kao u drugim krajevima, gdje su u situacijama gdje su sukobljene strane u parnici bile osmanski i neosmanski podanik, jer je Srbija odbila mogućnost mješovitih sudova. Tursko je topništvo s kalemegdanske tvrđave četiri i pol sata bombardiralo beogradsku varoš na zapovjed zapovjednika osmanskog garnizona. Intervenirali su konzuli, kao predstavnici današnje međunarodne zajednice. Bilo je puškaranja u četvrtima gdje su stanovali muslimani. Srbi su upadali u turske kuće i pljačkali i ubijali, a muslimanima je bilo nesigurno prenoćiti u svom domu. Poslije tih narod je iz pretežno muslimanske varoši pobjegao u beogradsku tvrðavu. Utočište je našlo oko 600 muslimana.

Zbog nemira je sljedećeg mjeseca sazvana međunarodna konferencija čija je posljedica rješavanje Istočnog pitanja i iseljavanje muslimana iz Kneževine Srbije.

Izvori

Kneževina Srbija
Povijest Turske

Neredi u Beogradu 15. lipnja 1862.


Elektrokonvülsif terapi (EKT) veya elektroşok tedavisi akıl hastalıklarının tedavisinde uygulanabilen, beyinden elektrik akımı geçirilerek suni epilepsi nöbeti ortaya çıkarılmasına dayanan bir psikiyatri tedavi yöntemidir. Bu tedavide hastanın kafasına genellikle 70 ile 120 volt arasında değişen bir gerilimle 100 milisaniye ile 6 saniye arasında değişen bir sürede yaklaşık 800 miliamper şiddetinde elektrik verilir. Uygulama, hastanın iki şakağından (bileteral EKT) veya kafasının arkasından ve bir taraftaki şakağından (unileteral EKT) yapılabilir. Araştırmalar bileteral EKT'nin tedavide daha etkili olduğunu ancak hafıza kaybı yan etkisi riskinin unileterale göre daha yüksek olduğunu göstermektedir. Tedavi genellikle haftada iki veya üç kez uygulanır ve hastanın semptomları geçene kadar devam edilir. Tedavinin ardından hastalar genellikle ilaçla tedaviye devam ederler ve zaman zaman tekrar EKT alabilirler.

1938'de uygulanmaya başlayan EKT, çoğu yerde hastanın onayı alınarak yapılan, majör depresyon, mani ve katatoni rahatsızlıklarında güvenli ve etkili bir tedavidir.

EKT'nin unipolar veya bipolar fark etmeksizin tedaviye dirençli depresyonu olan hastaların %50'sinde etkili olduğunu görülmektedir. Beyne olan etkileri dışında EKT'nin fiziksel riskleri kısa genel anestezi ile benzerlik gösterir. Tedavinin ardından en sık görülen yan etkiler konfüzyon ve geçici hafıza kaybıdır. EKT şiddetli depresif bozukluğu olan hamilelerde fetüse karşı en az zararlı tedavi yöntemlerinden biridir.

Aç karına, idrar boşaltıldıktan sonra yapılır. Elektrik akımı verildiği anda, tipik elektroşok krizinde şuur derhal kaybolur ve akım geçtiği sürece elektrik akımının direkt uyarmasına bağlı genel bir kasılma görülür. Bundan sonra tipik sara nöbeti ortaya çıkar. Nöbeti müteakip kısa süreli bir şuur kaybı devresi vardır (3-5 dk). Elektroşok tedâvisi sırasında bâzı arzu edilmeyen neticeler olabilir. Bunların başında kol ve bacaklarda kırıklar, çıkıklar, omurgada kırıklar, çene çıkıkları ve nefes alamama gelir. Fakat bunlar oldukça nadirdir. Hastanın dilini ısırmasını önlemek için önceden ağzına bir lastik parçası veya bez tampon vermek iyi bir uygulamadır.

Bir elektroşok kürü, umumiyetle haftada üç defa yapılan yedi şokluk bir seri olmakla beraber, bu miktarın tayini ancak hastalığın seyrine bağlıdır. Elektroşok tedavisinin bugün en çok faydalı olduğu hastalıklar şizofreni ve bilhassa intihar riski yüksek olan majör depresyondur. Şizofrenideki tesiri genellikle geçici olmaktadır. İntihar tehlikesi olan ağır depresyonlarda ani bir iyileşme yapabilir. Elektroşok tedavisinin iyi tarafı ucuz olması ve hastaların hastanede yatma sürelerini kısaltmasıdır. Zannedilenin aksine tehlikesi azdır ve tedavi esnasında hasta hiçbir şey hissetmemektedir. Yalnız yaşlı hastalara, kalp rahatsızlığı olanlara tatbik edilmemelidir.

Kaynakça

Ruh sağlığı tarihi
Bipolar bozukluk tedavisi
Tıbbî tedaviler
İnsan hakları istismarları
Bilim tartışmaları

Elektrokonvülsif terapi


A colônia Santa Cruz é um povoamento inserido no perímetro rural da cidade de Paranaguá, no litoral do estado do Paraná. Fundada em 1896 por várias famílias polonesas.

A ideia de atrair famílias europeias para o litoral e suas instalações em colônias rurais tinha intenção de atender à demanda do abastecimento de alimento, pois com a economia da erva mate, quase não se produzia alimentos na região, gerando uma escassez de alimentos.

A área não era interessante aos criadores de gado, e como a meta dos governantes envolvia o povoamento e o desenvolvimento da agricultura familiar para a implantação de um cinturão verde que atendesse as cidades do litoral paranaense e a capital, Curitiba, com capacidade de produzir hortaliças, frutas e verduras, essas áreas de florestas foram designada à instalação dos imigrantes recém-chegados. Pois assim, se faria possível criar pequenas propriedades rurais familiares, tendo também o intuito de aproximar os imigrantes e incluí-los na estrutura urbana, por meio de vias e estradas.
Imigração polonesa no Brasil

Geografia de Paranaguá

Colônia Santa Cruz


La palabra paladín puede referirse a:

 uno de los doce legendarios paladines de Carlomagno.
 Paladín 6, sobrenombre del militar colombiano Rafael Zamudio Molina.
 la localidad de Paladín, en la provincia de León (España).
 la clase de personaje Paladín en el juego «World of Warcraft».
 la novela Paladín de almas, escrita por Lois McMaster Bujold.

Paladín (desambiguación)


An Setaria liebmannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eugène Pierre Nicolas Fournier. An Setaria liebmannii in nahilalakip ha genus nga Setaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Setaria

Setaria liebmannii


Jakub Brabec () este un fotbalist ceh care joacă pe posturile de fundaș central și dreapta pentru clubul ceh Viktoria Plzeň, împrumutat de la clubul belgian KRC Genk.

Viața și cariera

Cariera pe echipe
Jakub a făcut parte din grupele de tineret ale lui Sparta Praga, dar după ce i-a fost reziliat contractul în vara anului 2008, a ajuns la Viktoriei Žižkov, un alt club din Praga. A fost promovat la prima echipă a lui Zizkov în timpul sezonului de Gambrinus liga 2008-2009, când era încă la liceu. El a jucat într-un meci de campionat în acest sezon, fiind integralist împotriva lui FC Viktoria Plzen la vârsta de 16 ani, în înfrângerea cu 2-0.

În sezonul 2009-2010, a jucat în încă 14 meciuri pentru Žižkov, care retrogradase în sezonul trecut în a Doua Ligă Cehă. A intrat într-unul din cele 14 meciuri din postura de rezervă. În meciul împotriva lui Zenit Čáslav, a primit un cartonaș roșu în minutul 31. A jucat șase meciuri în a Doua Ligă a Cehiei în următorul sezon 2010-2011, dintre care a fost rezervă în patru. El a  ajutat-o pe Žižkov să termine pe locul al doilea și să obțină promovarea înapoi în primul eșalon.

În iunie 2011, s-a transferat înapoi la Sparta Praga, pentru o sumă care nu a fost făcută publică. El a declarat pentru Uefa.com că și-a dorit transferul pentru că el ține de mic cu Sparta și pentru că aici are șanse mai mari să joace în Cupa UEFA și în Liga Campionilor. A început sezonul 2011-2012 la Sparta Praga II, care concurează în 2. Liga.

Pe 31 august, Jakub a semnat un contract de 4 ani cu KRC Genk, unde joacă pe posturile de fundaș central și dreapta.

Cariera la națională
Jakub a reprezentat Cehia la tineret. El a marcat primul său gol la național în al treilea și ultimul meci pentru Cehia sub 18 ani într-o înfrângere cu 3-1 cu Austria sub 18 ani într-un meci amical din martie 2010.

Mai târziu, în 2009, a debutat pentru Cehia sub 19 ani într-o victorie cu 4-0 asupra naționalei sub 19 ani din Malta.

El a fost ales drept căpitan al Cehiei sub 19 ani pentru Campionatul European de Fotbal sub 19 ani UEFA 2011. A marcat primul său gol la această categorie în cadrul acestui turneu. A marcat un gol cu capul într-un meci de grupe împotriva Irlandei sub 19 ani ducând scorul la 1-1 pe 23 iulie 2011; cehii au câștigat 2-1. Cehia a terminat turneul ca finalistă în Spania.

Onoruri

 Prima Liga Cehă

 Câștigător (1): 2013-2014

 A Doua Ligă Cehă

 Locul secund (1): 2010-2011

 Cupa Cehiei

 Câștigător (1): 2013-2014

 Campionatul European de Fotbal sub 19 laal UEFA

 Finalist (1): 2011

Referințe

Legături externe

 Profil la Zbrojovka Brno

Nașteri în 1992
Nașteri pe 6 august
Fundași
Fotbaliști internaționali cehi
Fotbaliști cehi
Sportivi cehi în viață

Jakub Brabec


En matemática, una función zeta p-ádica, o más generalmente, una  función L p-ádica, es una función análoga a la función zeta de Riemann, o a las más generales funciones L, pero cuyo dominio y su codominio son p-ádicos (donde p es un número primo). Por ejemplo, el dominio podría ser los enteros p-ádicos Zp, un p-grupo profinito, o una familia p-ádica de representaciones de Galois, y la imagen podría ser los números p-ádicos Qp o su clausura algebraica.

La fuente de una función L p-ádica tiende a ser una entre dos tipos. La primera fuente —por la cual Tomio Kubota y Heinrich-Wolfgang Leopoldt dieron la primera construcción de una función L p-ádica —es por medio de la interpolación p-ádica de valores especiales de las funciones L. Por ejemplo , Kubota–Leopoldt usaron las congruencias de Kummer para los números de Bernoulli para construir una función L p-ádica, la función zeta p-ádica ζp(s), cuyos valores en números enteros negativos impares son aquellos de la función zeta de Riemann para los números negativos enteros impares (junto a un factor de corrección explícito). Las funciones L p-ádicas que surgen de esta manera son comúnmente referenciadas como funciones L p-ádicas analíticas. La otra mayor fuente de funciones L p-ádicas—descubiertas inicialmente por Kenkichi Iwasawa—provienen de la aritmética de los cuerpos ciclotómicos, o más generalmente, de ciertos módulos de Galois sobre torres de cuerpos ciclotómicos o de torres más generales. Una función L p-ádica que surge de esta manera es típicamente llamada función L p-ádica aritmética ya que codifica los datos aritméticos del módulo de Galois involucrado. La conjetura principal de la teoría de Iwasawa (ahora convertida en teorema gracias a Barry Mazur y Andrew Wiles) es una declaración de que la función L p-ádica de  Kubota–Leopoldt y un análogo aritmético construido mediante la teoría de Iwasawa son esencialmente lo mismo. En situaciones más generales donde ambas (analítica y aritmética) funciones L p-ádicas son construidas (o se espera), la declaración de que es así se denota como la conjetura principal de Iwasawa para aquella situación. Tales conjeturas representan declaraciones formales concernientes a la filosofía que los valores especiales de funciones L contienen información aritmética.

Funciones L de Dirichlet

La función L de Dirichlet viene dada por la continuación analítica

La función L de Dirichlet en enteros negativos viene dada mediante

donde Bn,χ es un número de Bernoulli generalizado definido por

para χ un carácter de Dirichlet con conductor f.

Definición usando interpolación

La función L p-ádica de Kubota–Leopoldt Lp(s, χ) interpola la función L de Dirichlet con el factor de Euler en p eliminado.
Concretamente, Lp(s,χ) es la única función continua del número p-ádico tal que

para los enteros positivos n divisibles por p−1. El miembro de la derecha es precisamente la función L de Dirichlet ordinaria, con la excepción de que el factor de Euler ha sido eliminado en p, de otra manera, esta no podría ser p-ádicamente continua. La continuidad del miembro de la derecha está íntimamente relacionada con las congruencias de Kummer.

Cuando n no es divisible por p−1 entonces esto no se cumple usualmente; en su lugar

para enteros positivos n.
Aquí  χ está ramificado por una potencia del carácter de Teichmuller ω.

Vista como una medida p-ádica

Las funciones L p-ádicas pueden también ser pensadas como medidas p-ádicas (o distribuciones p-ádica) sobre grupos de Galois p-profinitos. La traslación entre este punto de vista y el punto de vista original de Kubota–Leopoldt (como funciones Qp-valuadas sobre Zp) es por medio de la transformada de Mazur–Mellin (y de la teoría de cuerpos de clases).

Cuerpos totalmente reales

, desarrolló, sobre el trabajo previo de , la construcción analítica de las funciones L p-ádicas para cuerpos totalmente reales. Independientemente, y  hicieron lo mismo, pero sus aproximaciones seguían de la aproximación de Takuro Shintani al estudio de los valores L.

Referencias

Funciones Zeta y L
Números p-ádicos

Función L p-ádica


Rydal ist ein Dorf im Lake District, Cumbria, England.

Der Ort liegt am süd-östlichen Ende des Sees Rydal Water an der Straße von Ambleside nach Grasmere. Rydal ist vor allem durch den Dichter William Wordsworth bekannt, der im Rydal Mount lebte und besteht neben dem Wohnhaus Wordsworth nur aus wenigen Häusern und der Kirche St Mary.

Ort in Westmorland and Furness
Lake District

Rydal (Cumbria)


Rolf Heim er en schweizisk teaterinstruktør, der bor i Danmark. Han har modtaget flere Reumertpriser senest for årets instruktør . Han står bag opsætningerne Nick Cave teaterkoncert (Aarhus teater 2006) og Gasolin' teaterkoncert (Aalborg teater 2008). Han ledede sammen med Claus Beck-Nielsen teatret '20th Century Ghost'.

Kilder og henvisninger

 Rolf Heim  på operafestival.dk

Teaterinstruktører
Personer fra Schweiz

Rolf Heim


HMS Spartan was a nuclear-powered fleet submarine of the Royal Navy's . Spartan was launched on 7 April 1978 by Lady Lygo, wife of Admiral Sir Raymond Lygo. The boat was built by Vickers Limited Shipbuilding Group (now a division of BAE Systems) at Barrow-in-Furness in Cumbria, England. She was decommissioned in January 2006.

Operational history

Spartan was ordered to sail south for the Falkland Islands two days before the Argentine invasion of the islands on 30 March 1982. Spartan was the first vessel to arrive in the islands and began to enforce a  maritime exclusion zone imposed by the British. Shortly after, Spartan sighted Argentine merchant shipping mining the harbour at Stanley, but was not ordered to attack. This was partly due to British concerns about escalating the war too early, but also to avoid scaring off more lucrative targets such as the Argentine aircraft carrier . On 1 May, Spartan was marking Veinticinco de Mayo, from just outside the Argentinian  limit, when the submarine was ordered away by the Northwood fleet command in England, rejecting the strong view of the task force commander, Admiral Woodward. He considered, as the highest ranking naval officer in the area, he should control the RN submarines in the area and potentially faced losing the war by the lack of local control in the battle zone  In the following days Veinticinco de Mayo was therefore able to move, unchecked by the British nuclear submarines, and potentially launch an A-4Q Skyhawk attack from much closer range than possible from Argentinian airfields. Unlike , Spartan did not fire in anger during the Falklands War, though she did provide valuable reconnaissance to the British Task Force on Argentine aircraft movements.

In November 2010, it was reported in Hansard that Spartan had run aground off the west coast of Scotland in October 1989.

In 1999, Spartan was fitted with Tomahawk cruise missiles.

References

Swiftsure-class submarines
Ships built in Barrow-in-Furness
Falklands War naval ships of the United Kingdom
1978 ships
Maritime incidents in 1989

HMS Spartan (S105)


Patronyme
Charles Ballantyne (1867-1950) est un homme politique canadien.
Edith Ballantyne (1922-),  est une féministe et pacifiste canadienne.
Frederick Ballantyne (1936-2020) est un homme d'État, gouverneur général de Saint-Vincent-et-les-Grenadines de 2002 à 2019.
James Ballantyne Hannay (1855-1931) est un chimiste écossais.
Joyce Ballantyne (1918-) est une illustratrice américaine c
Robert Michael Ballantyne (1825–1894) est un écrivain écossais.
Sara Ballantyne (1960-) est une coureuse cycliste américaine.

Divers
Ballantyne c. Canada est un avis rendu par le Comité des droits de l'homme des Nations unies au sujet des règles d'affichage commercial de la Charte de la langue française du Québec.

Ballantyne


Vangelis (asıl adı Evangelos Odysseas Papathanassiou) (29 Mart 1943, Volos, Yunanistan - 17 Mayıs 2022, Fransa), dünyaca tanınan New Age ve elektronik müzik bestecisi ve müzik adamı.

En bilinen besteleri, Chariots of Fire, Blade Runner ve Carl Sagan's Cosmos adlı filmler için hazırlamış olduğu tema müzikleridir. Bunlardan "Chariots of Fire" ile 1981 yılında Akademi Ödülü almıştır. Vangelis, ayrıca 2002 FİFA Dünya Kupası marşını bestelemiştir. Albedo 0.39 albümünde yer alan "Pulstar" isimli şarkısının bir versiyonu, bir dönem ESPN'in "SportsCenter" programında ve WTVK ve WNEV'nin haberlerinde jenerik müziği olarak kullanılmıştır.

Ünlü müzisyen, 17 mart 2022'de 79 yaşında Paris'te Corona virüsünün oluşturduğu komplikasyonlardan dolayı 3 aydır tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybetti.

Müzisyenin ölüm haberini Yunanistan Başbakanı Kiriakos Miçotakis, Twitter mesajıyla duyurdu.

Miçotakis mesajında "Vangelis Papathanassiou artık aramızda değil. Müzik dünyası uluslararası (sanatçı) Vangelis'i kaybetti" dedi.

"Ateş Arabaları" filminin yapımcısı David Puttnam, BBC'ye Vangelis'in "Daha sonra birçok bestecinin yarattığı yepyeni bir müzikal altyapı" yarattığını söyledi.

ABD'li besteci Austin Wintory de Twitter mesajında Vangelis'in "Bir dönemin müziğini tamamen değiştirdiğini" yazdı.

İngiliz müsizyen Daniel Pemberton, Vangelis'in "modern film müziklerine devasa etkisinin yadsınamayacağını" söyledi.

Biyografi

(1943-1960) Gelişim dönemi
Evangelos Odysseas Papathanassiou, 29 Mart 1943'te Yunanistan'ın Volos kentinde dünyaya geldi. 4 yaşında beste yapmaya başladı ve büyük ölçüde kendi kendini yetiştirdi. Geleneksel piyano derslerini almayı reddetti ve kariyeri boyunca nota yazma ve okuma konusunda kapsamlı bilgisi olmadı. Atina Güzel Sanatlar Akademisi'nde resim okudu.

(1961-1972) Değişik gruplardaki erken dönem çalışmaları
Vangelis, 12 yaşındayken caz müzik ile ilgilenmeye başladı ve daha sonra bu ilgi rock and roll'a döndü. 15 yaşında okul arkadaşları ile ilk çalışmalarını yapmaya başlayan Vangelis, 1960'ların başlangıç yıllarında The Forminx adlı pop grubunu kurdu. Atina'da çalan bu grup cover şarkılar dışında çoğu Vangelis ve Nico Mastorakis tarafından yazılmış İngilizce besteler de kaydetti. The Forminx, dokuz hit single ve bir Noel EP'si çıkardıktan sonra 1966 yılında şöhretlerinin zirvesinde dağıldı. Yönetmen Theo Angelopoulos tarafından çekilen ve grubun hayatını anlatan bir film grubun dağılması ile tamamlanamadı ve bu film için yazılan şarkılar da gün yüzüne çıkamadı. Vangelis, daha sonraki iki yıl boyunca farklı Yunan şarkıcılarına şarkı yazıp, prodüktörlüklerini yaptı.

1968'deki öğrenci olaylarında Paris'e taşındı ve Demis Roussos, Loukas Sideras ve Argyris Koulouris'le birlikte Aphrodite's Child isimli progresif rock grubunu kurdu. Birlikte, Avrupa'da hit olmuş bir single olan Rain and Tears'''i çıkardılar. Özellikle, müzik anlayışı açısından devrimsel olan 666 isimli albümleri dolayısıyla, müzik tarihçileri tarafından progresif rock ve konsept albümlerinin gelişiminde bir eksen kabul edildiler. 1972 yılında grup dağıldı. Vangelis, daha sonraki yıllarda Roussos'nun birkaç albüm ve single'ının yapımcılığını üstlendi. Buna karşılık olarak Roussos ise Blade Runner soundtrack'inde vokal yaptı.

 (1973-1980) Solo kariyerinin başlangıcı
Aphrodite's Child'da müzik yaparken, Vangelis başka projelerde yer almaya başlamıştı. 1960'larda Filippos Fylaktos'un My Brother, the Traffic Policeman (1963), Giorgos Konstantinou'nun 5,000 Lies (1966) ve Nikos Koundouros'un To Prosopo tis Medousas (1967) filmlerinin müziklerini yapmıştı. 1970'te Henry Chapier'in Sex-Power filminin müziklerini besteledi ve yönetmen ile Salut, Jerusalem (1972) ve Amore (1974) filmlerinde de çalıştı.

1971'de Londra'da bir grup stüdyo müzisyeni ile kayıtlar yaptı ve bu kayıtlar sanatçıdan izinsiz olarak 1978 yılında Hypothesis ve The Dragon adlı iki albüm olarak yayınlandı. 1972'de 1968 yılındaki öğrenci isyanlarından etkilenerek ilk solo albümü Fais que ton rêve soit plus long que la nuit'i yayınlandı. Gösterici marşları ve haber bülteni kayıtlarından bölümler de içeren bu albümün sözlerinin bir kısmı gösterilerde duvara yazılan sloganlardan oluşturuldu. 1973'te Vangelis, Fransız film yapımcısı Frederic Rossif'in iki filminin müziğini yaparak solo kariyerine devam etti.

Vangelis'in ikinci solo albümü olan Earth'ün kayıtları da 1973 yılında yapıldı. Perküsyonların ağırlıkta olduğu bu albümde Bizans müziğinden de etkileşimler vardı. Albüm kayıtlarında Vangelis'e eski grup arkadaşı Argyris Koulouris ve daha sonra F. R. David adıyla çıkardığı "Words" single'ı ile dikkat çekecek Robert Fitoussi eşlik etti. Bu kadro ile 1974'te "Odyssey" adı altında "Who" adlı bir single çıkardı. Aynı dönemde Vangelis başka bir progresif rock grubu Yes ile klavyecileri Rick Wakeman'ın gruptan ayrılmasının ardından provalar yaptı. Hiçbir zaman gruba katılmamasına rağmen (gruba Patrick Moraz alınmıştı), ileride birçok vesileyle birlikte çalışacakları vokalist Jon Anderson'la dost oldular.

Londra'ya taşındıktan sonra, Vangelis, RCA Records ile bir anlaşma imzaladı, kendi stüdyosu olan Nemo Studios'u kurdu ve eleştirmenlerin takdirini kazanmış Heaven and Hell(1975), Spiral (1977) ve Çin (1979) albümlerini kaydetti. Sonradan, Heaven and Hell, Carl Sagan tarafından PBS televizyon dizisi Cosmos'un tema müziği olarak kullanıldı. Ayrıca, Yunan rock grubu Socrates Drank The Conium'um muhtemelen en önemli albümü olan Phos'un kayıtlarında yapımcı olarak yer aldı ve klavye çalma görevini üstlendi.

1976'da Rossif'in yönetmenliğini yaptığı belgesel La Fête sauvage'in müziklerini yaptı. Bu albümde Batı müziğini Afrika ritmleriyle sentezledi. 1979'da Rossif için yaptığı üçüncü film müziği albümü olan Opéra sauvage yayınlandı. Bu albümden "L'Enfant", daha sonra Peter Weir'ın 1982 tarihli The Year of Living Dangerously filminde yer aldı. Rossif ve Vangelis'in işbirliği daha sonra Sauvage et Beau (1984) ve De Nuremburg à Nuremburg (1989)'te devam etti.

1979'da Vangelis ve aktris Irene Papas'ın yorumladığı Yunan halk şarkılarından oluşan Odes yayınlandı. Albüm, Yunanistan'da büyük başarı kazandı. İkili 1986'da Rapsodies ile bir ortak çalışmaya daha imza attı.

 (1981-1999) Soundtrack çalışmaları ve ticari başarı
1980 yılında deneysel albümü See You Later'ı çıkardı. Bu albümdeki "Memories of Green" daha sonra Blade Runner soundtrack'inde de kullanıldı. 1981 yılında Chariots of Fire'ın müziklerini yaptı. Bir elektronik müzik çalışması olan soundtrack, dönemin trendleri ve karakteristiğiyle pek uyumlu kabul edilmese de beklentilerin üzerinde bir başarı elde etti. Film, En İyi Film Akademi Ödülü dahil altı adet ödül kazandı. Vangelis de En İyi Özgün Müzik dalında Oscar ödülüne layık görüldü. Filmin açılışındaki tema müziği 1982 yılında single olarak yayınlandı ve 5 ay süren istikrarlı bir yükseliş trendinin sonunda listelerde bir hafta boyunca birinci sırada yer aldı. O yıldan bu yana, enstrümantal bir eser olarak, yalnızca, 1985 yılında yayınlanmış "Miami Vice Theme", listelerde birinci sırada yer alabildi.

1982 yılında yönetmen Ridley Scott'la ortak çalışmalara başladı. Bu ortaklığın ilk ürünü 1982 tarihli Blade Runner filminin müzikleri oldu. Bu çalışmalar BAFTA ve Altın Küre adaylıkları kazandı. Ancak Vangelis ile yaşanan bir anlaşmazlık nedeniyle film müziği albümünde "The New American Orchestra" adı verilen bir grup stüdyo müzisyeni çaldı. Anlaşmazlığın sona ermesi 12 yıl sürdü ve Vangelis'in çalışmaları ABD'de 1994 yılında yayınlandı. 2017'de film müziklerinin 35. yılı dolayısıyla orijinal film müziği albümü LP olarak satışa sürüldü. Scott ile Vangelis, Paramount Pictures tarafından yayınlanan 1992 tarihli 1492: Conquest of Paradise filminde de beraber çalıştı. Film, Kristof Kolomb'un Amerika ziyaretinin 500. yılı dolayısı ile çekilmişti. Vangelis'in film müziği 1993 Altın Küre ödüllerinde en iyi özgün film müziği ödüllerine aday gösterildi.

Vangelis, bu dönemde solo albümler yayınlamaya da devam etti. 1980'de Jon Anderson ile Jon & Vangelis olarak 1991 yılına kadar dört albüm çıkardı. 1981 ve 1986 yıllarında İtalyan şarkıcı Milva'yla çalıştı, ve özellikle Almanya'da "Ich hab'keine Angst" ve "Geheimnisse" albümleriyle önemli başarı elde etti. Ayrıca Jacques-Yves Cousteau'nun deniz altında çekilen belgesellerinin müziklerini yaptı.

1992'de, Fransa Vangelis'e Chevalier des Arts et des Lettres unvanını verdi.

 (2000'den günümüze) Geç dönem çalışmaları

2001'de elektronikten çok orkestral bir albüm olan ve aslında 1993'te yazılmış olan Mythodea'yı çıkardı; ve bu eser NASA tarafından Mars özel görevleri tema müziği olarak kullanıldı. 2004 yılında Oliver Stone'un Alexander isimli filminin soundtrack'ini çıkardı. 2007'de ise Yunan yönetmen Yannis Smaragdis'in 17. yüzyılda yaşamış Giritli ressam El Greco'nun yaşamını konu alan El Greco filminin müziklerini yayınladı. İkili 1997'de de Kavafis'in yaşamını konu eden Cavafy filmi için beraber çalışmış, Vangelis bu filmin müziklerini ücretsiz yapmıştı.

12 Kasım 2014'te Avrupa Uzay Ajansı'nın Rosetta projesinin bir parçası olarak Philae'nın 67P/Churyumov-Gerasimenko kuyruklu yıldızına inmesi üzerine "Arrival", "Rosetta's Waltz", ve "Philae's Journey" adlı üç beste yaptı ve bu besteler daha sonra internette yayınlandı. Ekim 2016'da Vangelis aynı temalı Rosetta albümünü yayınladı.

 Diskografi

 Stüdyo albümleri

 1972 - Fais que ton rêve soit plus long que la nuit 1973 - Earth 1975 - Heaven and Hell 1976 - Albedo 0.39 1977 - Spiral 1978 - Beaubourg 1979 - China 1980 - See You Later 1984 - Soil Festivities 1985 - Mask 1985 - Invisible Connections 1988 - Direct 1990 - The City 1995 - Voices 1996 - Oceanic 1998 - El Greco 2001 - Mythodea: Music for the NASA Mission: 2001 Mars Odyssey 2016 - Rosetta 2021 - Juno To Jupiter Soundtrack albümleri

 1970 - Sex Power
 1973 - L'Apocalypse des animaux
 1975 - Entends-tu les chiens aboyer?; - "No Oyes Ladrar Los Perros?" isimli Meksika filminin müziği
 1976 - La Fete Sauvage
 1979 - Opera Sauvage
 1981 - Chariots of Fire 1983 - Antarctica
 1992 - 1492: Conquest of Paradise 1994 - Blade Runner 2004 - Alexander 2007 - Blade Runner Trilogy. 25. Anniversary 2007 - El Greco Original Motion Picture Soundtrack 2008 - Swiadectwo - Muzyka Filmowa 2012 - Chariots of Fire - The Play: Music from the Stage Show Kısıtlı basılmış çalışmaları

 (1984) Silent Portraits - Portrelerin oluşturduğu bir kitapta yer almış kısıtlı basım bir LP
 (1995) Foros Timis Ston Greco - El Greco albümünün kısıtlı basımı
 (2004) Ithaca Ortak çalışmayla hazırlanmış albümler

 (1979) Odes - Irene Papas'la birlikte
 (1980) Short Stories - Jon and Vangelis ortak çalışması
 (1981) The Friends of Mr. Cairo - Jon and Vangelis ortak çalışması
 (1981) Ich Hab' Keine Angst - Milva & Vangelis ortak çalışması
 (1981) Moi, Je N'ai Pas Peur - Milva & Vangelis ortak çalışması (Fransızca versiyonu)
 (1983) Private Collection - Jon and Vangelis ortak çalışması
 (1986) Rhapsodies - Irene Papas'la birlikte
 (1986) Geheimnisse - Milva'yla birlikte
 (1986) Tra Due Sogni - Milva'yla birlikte (İtalyanca versiyonu)
 (1991) Page of Life - Jon and Vangelis ortak çalışması

 Derleme (Best of) albümler

 (1978) The Best of Vangelis (1982) To the Unknown Man (1985) Magic Moments (1984) The Best of Jon & Vangelis - Jon & Vangelis ortak çalışması
 (1989) Themes (1994) Chronicles - Jon & Vangelis ortak çalışması
 (1995) Mundo Magico De Vangelis (1995) Themes II (1996) Portraits (So Long Ago, So Clear)
 (1998) Mystera (1999) Mystera III (2001) The Best of Mystera (2000) Reprise 1990-1999
 (2003) Odyssey (2019) Nocturne Promosyon albümleri

 (1976) The Vangelis Radio Special [promo only]

 Bootleg albümleri

 (1978) Hypothesis (1978) Dragon EP ve single'lar

 (1968) The Clock / Our Love Sleeps On The Water (1977) To The Unknown Man / To The Unknown Man 2 (1979) The Long March / The Long March 2 (1980) Don't Be Foolish / Doesn't Matter [Peter Marsh & Vangelis]
 (1980) My Love / Domestic Logic One (1983) And When The Night Comes / Song Is [Jon & Vangelis]
 (1991) Wisdom Chain (EP) [Jon & Vangelis]
 (1992) Conquest Of Paradise (EP)
 (1992) In London [Neuronium & Vangelis]
 (1996) Ask The Mountains (EP) [Vangelis ve Stina Nordenstam]
 (1996) A Separate Affair (EP) [Neuronium & Vangelis] - 'In London'ın remix çalışmaları; 2002 yılında yeninden master yapıldı
 (1997) March With Me / Like a Dream [Montserrat Caballe ve Vangelis]
 (2001) Mythodea Special Edit (2002) Anthem'' - 2002 FIFA World Cup Official Anthem (EP) - birçok farklı baskısı bulunmakta.

Dış bağlantılar
 Elsew.com - Elsewhere - Özel sahibi olan ve sık sık güncellenen Vangelis sitesi: biyografi, diskografi, röportajlar, vb.
 Vangelis Collector  - Diskografisi hakkındaki en kapsamlı bilgi
 NemoStudios.co.uk  Vangelis kendi kayıt stüdyosu hakkında İngilizce web sitesi
 Değişik linkleri içeren bir liste
 Vangelis'in kullandığı Enstrümanlar  (Blade Runner fan sitesi)

1943 doğumlular
2022 yılında ölenler
Volos doğumlular
20. yüzyıl bestecileri
20. yüzyıl klasik müzik bestecileri
21. yüzyıl klasik müzik bestecileri
Yunan besteciler
Yunan film müziği bestecileri
New Age müzisyenleri
East West Records sanatçıları
En İyi Özgün Müzik Akademi Ödülü sahibi şarkı yazarları
Fransa'da COVID-19 pandemisinden ölenler

Vangelis


Yerleşim yerleri

Türkiye
 Kadıköy - İstanbul ili ilçesi
 Kadıköy, Yüreğir - Adana ili Yüreğir ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Çay - Afyonkarahisar ili Çay ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Nallıhan - Ankara ili Nallıhan ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Efeler - Aydın ili Efeler ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Balya - Balıkesir ili Balya ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Bigadiç - Balıkesir ili Bigadiç ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Ulus - Bartın ili Ulus ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Kığı - Bingöl ili Kiğı ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Orhaneli - Bursa ili Orhaneli ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Çerkeş - Çankırı ili Çerkeş ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Buldan - Denizli ili Buldan ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Keşan - Edirne ili Keşan ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Uzunköprü - Edirne ili Uzunköprü ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Baskil - Elâzığ ili Baskil ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Refahiye - Erzincan ili Refahiye ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Yüksekova - Hakkâri ili Yüksekova ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Şile - İstanbul ili Silivri ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Şile - İstanbul ili Şile ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Bergama - İzmir ili Bergama ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Karabük - Karabük ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Yenice - Karabük ili Yenice ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Taşköprü - Kastamonu ili Taşköprü ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Babaeski - Kırklareli ili Babaeski ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Kırklareli - Kırklareli ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Tavşanlı - Kütahya ili Tavşanlı ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Mut - Mersin ili Mut ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Seydikemer - Muğla ili Seydikemer ilçesine bağlı belde
 Kadıköy, Yatağan - Muğla ili Yatağan ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Malazgirt - Muş ili Malazgirt ilçesine bağlı köy
 Kadıköy, Çamlıhemşin - Rize ili Çamlıhemşin ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Kocaali - Sakarya ili Kocaali ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Pamukova - Sakarya ili Pamukova ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Samsun - Samsun ili İlkadım ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Dikmen - Sinop ili Dikmen ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Viranşehir - Şanlıurfa ili Viranşehir ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Saray - Tekirdağ ili Saray ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Çarşıbaşı - Trabzon ili Çarşıbaşı ilçesine bağlı mahalle
 Kadıköy, Yalova - Yalova ili merkez ilçesine bağlı belde

Yunanistan
 Kadıköy, Yunanistan - Doğu Makedonya ve Trakya'nın Kumçiftliği belediyesine bağlı köy

Ulaşım istasyonları
 Kadıköy
 Kadıköy İDO
 Kadıköy İskelesi
 İDO Kadıköy Terminali

Kadıköy (anlam ayrımı)


Vlkanová (bis 1927 slowakisch "Vlkanova Peťová"; ungarisch Farkaspetőfalva – bis 1895 Farkasfalva) ist eine Gemeinde in der Mitte der Slowakei, mit  Einwohnern (Stand ) und gehört zum Okres Banská Bystrica, einem Kreis des Banskobystrický kraj.

Geographie
Die Gemeinde liegt am linken Ufer des Hron im Talkessel Zvolenská kotlina. Das Ortszentrum liegt auf einer Höhe von  und ist neun Kilometer südlich von Banská Bystrica gelegen.

Geschichte
Der Ort wurde zum ersten Mal 1293 als Welchena schriftlich erwähnt.

1895 wurde der bisher selbstständige Ort Peťová (ungarisch Petőfalva) eingemeindet.

1979–1990 war Vlkanová Teil der Stadt Banská Bystrica.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (851 Einwohner):

Bauwerke
 Landschloss aus dem 17. Jahrhundert mit vier Ecktürmen
 römisch-katholische Kirche Mariä Himmelfahrt

Ort in der Slowakei
Ersterwähnung 1293

Vlkanová


Ismail Joshua Jakobs (Colônia, 17 de agosto de 1999) é um futebolista nascido na Alemanha naturalizado senegalês que atua como lateral. Atualmente joga pelo .

Carreira no clube

Köln
Depois de iniciar sua carreira no BC Bliesheim, Jakobs ingressou na academia de juniores do Köln em 2012. Em 2017, tendo passado por todas as seleções juvenis do clube, ele foi introduzido na equipe Sub-21 de Köln competindo na quarta divisão Regionalliga Oeste.

No inicio da Bundesliga de 2019–20 Jakobs foi promovido para a equipe principal pelo técnico Achim Beierlorzer. Em 8 de novembro de 2019, ele fez sua estreia em uma partida contra o . Em 18 de dezembro de 2019, Jakobs marcou seu primeiro gol como profissional na vitória por 2–4 contra o . Em março de 2020, o clube anunciou que o contrato de Jakobs havia sido prorrogado até 2022. Em outubro do mesmo ano, ele assinou uma nova prorrogação de contrato, mantendo-o na equipe até julho de 2024.

Monaco
Em 12 de julho de 2021 Jakobs assinou com o  até 2026. Fez a sua estreia em 3 de agosto na vitória por 2–0 contra o  válido terceira pré-eliminatória da Liga dos Campeões da UEFA de 2021–22.

Carreira internacional
Jakobs fez parte das seleções sub-21 e sub-23 da Alemanha sendo posteriormente convocado para disputar os Jogos Olímpicos de Verão de 2020. Em setembro de 2022 se naturalizou senegalês e foi convocado para representar o país na Copa do Mundo FIFA de 2022. Por problemas de documentação Jakobs quase foi cortado da equipe, mas recebeu a confirmação da liberação minutos antes da estreia da equipe na competição.

Vida pessoal
Nascido na Alemanha, Jakobs é descendente de senegaleses por parte de pai.

Títulos
Köln
 2. Bundesliga: 2018–19

Alemanha sub-21
 Campeonato Europeu de Futebol Sub-21: 2021

Naturais de Colônia (Alemanha)
Futebolistas do Senegal
Futebolistas olímpicos da Alemanha
Futebolistas do 1. FC Köln
Futebolistas da Association Sportive de Monaco Football Club
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

Ismail Jakobs


The Large Electron–Positron Collider  (LEP) was one of the largest particle accelerators ever constructed. It was built at CERN, a multi-national centre for research in nuclear and particle physics near Geneva, Switzerland.

LEP collided electrons with positrons at energies that reached 209 GeV. It was a circular collider with a circumference of 27 kilometres built in a tunnel roughly 100 m (300 ft) underground and passing through Switzerland and France. LEP was used from 1989 until 2000. Around 2001 it was dismantled to make way for the Large Hadron Collider, which re-used the LEP tunnel. To date, LEP is the most powerful accelerator of leptons ever built.

Collider background
LEP was a circular lepton collider – the most powerful such ever built. For context, modern  colliders can be generally categorized based on their shape (circular or linear) and on what types of particles they accelerate and collide (leptons or hadrons). Leptons are point particles and are relatively light. Because they are point particles, their collisions are clean and amenable to precise measurements; however, because they are light, the collisions cannot reach the same energy that can be achieved with heavier particles. Hadrons are composite particles (composed of quarks) and are relatively heavy; protons, for example, have a mass 2000 times greater than electrons. Because of their higher mass, they can be accelerated to much higher energies, which is the key to directly observing new particles or interactions that are not predicted by currently accepted theories. However, hadron collisions are very messy (there are often many unrelated tracks, for example, and it is not straightforward to determine the energy of the collisions), and therefore more challenging to analyze and less amenable to precision measurements.

The shape of the collider is also important.  High energy physics colliders collect particles into bunches, and then collide the bunches together. However, only a very tiny fraction of particles in each bunch actually collide. In circular colliders, these bunches travel around a roughly circular shape in opposite directions and therefore can be collided over and over. This enables a high rate of collisions and facilitates collection of a large amount of data, which is important for precision measurements or for observing very rare decays. However, the energy of the bunches is limited due to losses from synchrotron radiation. In linear colliders, particles move in a straight line and therefore do not suffer from synchrotron radiation, but bunches cannot be re-used and it is therefore more challenging to collect large amounts of data.

As a circular lepton collider, LEP was well suited for precision measurements of the electroweak interaction at energies that were not previously achievable.

History
Construction of the LEP was significant undertaking. Between 1983–1988, it was the largest civil engineering project in Europe.

When the LEP collider started operation in August 1989 it accelerated the electrons and positrons to a total energy of 45 GeV each to enable production of the Z boson, which has a mass of 91 GeV. The accelerator was upgraded later to enable production of a pair of W bosons, each having a mass of 80 GeV. LEP collider energy eventually topped at 209 GeV at the end in 2000. At a Lorentz factor ( = particle energy/rest mass = [104.5 GeV/0.511 MeV]) of over 200,000, LEP still holds the particle accelerator speed record, extremely close to the limiting speed of light. At the end of 2000, LEP was shut down and then dismantled in order to make room in the tunnel for the construction of the Large Hadron Collider (LHC).

Operation

LEP was fed with electrons and positrons delivered by CERN's accelerator complex. The particles were generated and initially accelerated by the LEP Pre-Injector, and further accelerated to nearly the speed of light by the Proton Synchrotron and the Super Proton Synchrotron. From there, they were injected into the LEP ring.

As in all ring colliders, the LEP's ring consisted of many magnets which forced the charged particles into a circular trajectory (so that they stay inside the ring), RF accelerators which accelerated the particles with radio frequency waves, and quadrupoles that focussed the particle beam (i.e. keep the particles together). The function of the accelerators was to increase the particles' energies so that heavy particles can be created when the particles collide. When the particles were accelerated to maximum energy (and focused to so-called bunches), an electron and a positron bunch were made to collide with each other at one of the collision points of the detector. When an electron and a positron collide, they annihilate to a virtual particle, either a photon or a Z boson. The virtual particle almost immediately decays into other elementary particles, which are then detected by huge particle detectors.

Detectors

The Large Electron–Positron Collider had four detectors, built around the four collision points within underground halls. Each was the size of a small house and was capable of registering the particles by their energy, momentum and charge, thus allowing physicists to infer the particle reaction that had happened and the elementary particles involved. By performing statistical analysis of this data, knowledge about elementary particle physics is gained. The four detectors of LEP were called Aleph, Delphi, Opal, and L3. They were built differently to allow for complementary experiments.

ALEPH

ALEPH stands for Apparatus for LEP pHysics at CERN.  The detector determined the mass of the W-boson and Z-boson to within one part in a thousand. The number of families of particles with light neutrinos was determined to be , which is consistent with the Standard Model value of 3. The running of the quantum chromodynamics (QCD) coupling constant was measured at various energies and found to run in accordance with perturbative calculations in QCD.

DELPHI

DELPHI stands for DEtector with Lepton, Photon and Hadron Identification.

OPAL

OPAL stands for Omni-Purpose Apparatus for LEP. The name of the experiment was a play on words, as some of the founding members of the scientific collaboration which first proposed the design had previously worked on the JADE detector at DESY in Hamburg. OPAL was a general-purpose detector designed to collect a broad range of data. Its data were used to make high precision measurements of the Z boson lineshape, perform detailed tests of the Standard Model, and place limits on new physics. The detector was dismantled in 2000 to make way for LHC equipment. The lead glass blocks from the OPAL barrel electromagnetic calorimeter are currently being re-used in the large-angle photon veto detectors at the NA62 experiment at CERN.

L3

L3 was another LEP experiment. Its enormous octagonal magnet return yoke remained in place in the cavern and became part of the ALICE detector for the LHC.

Results
The results of the LEP experiments allowed precise values of many quantities of the Standard Model—most importantly the mass of the Z boson and the W boson (which were discovered in 1983 at an earlier CERN collider, the Proton-Antiproton Collider) to be obtained—and so confirm the Model and put it on a solid basis of empirical data.

Higgs boson
Near the end of the scheduled run time, data suggested tantalizing but inconclusive hints that the Higgs particle of a mass around 115 GeV might have been observed, a sort of Holy Grail of current high-energy physics. The run-time was extended for a few months, to no avail. The strength of the signal remained at 1.7 standard deviations which translates to the 91% confidence level, much less than the confidence expected by particle physicists to claim a discovery, and was at the extreme upper edge of the detection range of the experiments with the collected LEP data. There was a proposal to extend the LEP operation by another year in order to seek confirmation, which would have delayed the start of the LHC. However, the decision was made to shut down LEP and progress with the LHC as planned.

For years, this observation was the only hint of a Higgs Boson; subsequent experiments until 2010 at the Tevatron had not been sensitive enough to confirm or refute these hints. Beginning in July 2012, however, the ATLAS and CMS experiments at LHC presented evidence of a Higgs particle around 125 GeV, and strongly excluded the 115 GeV region.

See also
 Electron–positron annihilation
 Large Hadron Collider

References

External links

 LEP Working Groups
 The LEP Collider from Design to Approval and Commissioning excerpts from the John Adams memorial lecture delivered at CERN on 26 November 1990
 A short but good (though slightly outdated) overview (with nice photographs) about LEP and related subjects can be found in this online booklet of the British Particle Physics and Astronomy Research Council.
Experiment Record for LEP on INSPIRE-HEP

CERN accelerators
Particle experiments
Particle physics facilities
CERN facilities
CERN experiments

Large Electron–Positron Collider


Mathilda Lundström (født 20. december 1996) er en svensk håndboldspiller, som spiller for Silkeborg-Voel KFUM i Damehåndboldligaen og Sveriges kvindehåndboldlandshold.

Hun deltog for første gang under EM i kvindehåndbold 2018 i Frankrig og var ligeledes med ved Sommer-OL 2020 i Tokyo, hvor svenskerne blev nummer fire.

Referencer

Håndboldspillere fra Sverige
Håndboldspillere fra Skuru IK (kvindehåndbold)
Håndboldspillere fra IK Sävehof

Mathilda Lundström


عيذاب، ميناء علي ساحل البحر الأحمر في مثلث حلايب، وقد لعبت عيذاب دوراً تاريخياً حيث كانت نقطة انطلاق الدعوة الإسلامية منذ خلافة ابي بكر الصديق وعمر بن الخطاب و تواتر ورود المسلمين عليها. وقد أشار إليها المقريزي بأنها أهم ميناء مزدهر تربط طريق عيذاب الدولي بمؤاني اليمن مع الهند والبحر الأبيض المتوسط، كما ظل أهم موانئ الحجاج إلى مكة لمدة أربعة قرون من القرن العاشر إلى القرن الرابع عشر الميلادي، وخاصة بعد أن أغلق الصليبيون الحج عن طريق الشام. وتوجد بعيذاب مقابر كبيرة لا تتناسب وحجم المدينة وهذا يشير إلي زيادة قدوم الحجاج الموسميين إليها.

أهمية عيذاب
 برزت أهميتها كميناء للتجارة والحج في القرن الخامس الهجري حتى القرن الثامن الهجري
 تحول طريق الحج المصري إلى شبه جزيرة سيناء والعقبة مما أضعف أهميته
 نقل السلطان الأشرف برسباي الجمرك من عيذاب إلى الطور والسويس في عام 830هـ/1426م
 ظهور ميناء سواكن مما أضعف ذلك عيذاب، ثم أُكتشف طريق رأس الرجاء الصالح وحولت تجارة الهند والشرق الأقصى إلى هذا الطريق مما أحدث تلاشي في عيذاب.
 كانت عيذاب نقطة الاتصال بين تجارة البحر وتجارة النهر
 أمتاز ميناء عيذاب بالعمق وغزارة المياه مما جعل السفن التي ترسو عليها بمينائها آمنة من الشعب المرجانية الثابتة في قاع البحر الأحمر يصف لنا ابن جبير الميناء قائلاً: «..ومن عجيب ما شاهدناه أنك تلقى بقاعة الطريق أحمال الفلفل والقرفة وسائرها من السلع مطروحة لا حارس لها وتبقى بموضعها إلى أن ينقلها صاحبها».

الحج عبر عيذاب
كانت رحلة الحجاج تبدأ من ميناء عيذاب إلى الشاطئ الشرقي إلى ميناء جدة، وكانت رحلة تكتنفها الصعاب وعدد الضحايا كثير، وكان أصحاب المراكب يستغلون حاجة الحجاج استغلالاً يتمثل في الأجور، وشحن الركاب في مراكب ضعيفة، وجهل الملاحين بالرياح وطبيعة الملاحة بالبحر الأحمر التي تسببت في غرق بعض المراكب أو الوصول إلى موانئ بعيدة عن عيذاب.

انظر أيضا
 حميثرة

مراجع

أماكن مأهولة سابقا في مصر
موانئ ومرافئ مصر

عيذاب


Stjepan Hrastovec (Kućan Gornji kod Varaždina, 10. prosinca 1909.), hrvatski domovinski i iseljenički književnik i novinar.

Životopis
Rodio se je u Kućanu Gornjem. U Biškupcu je pohađao pučku šklu. U Varaždinu je završio prvi razred gimnazije, a ostale i maturu u Zagrebu kao đak Nadbiskupske klasične gimnazije u Zagrebu. Stihove je pisao od gimnazijske dobi.  Odslušao je jedan semestar teologije, a onda je upisao je i diplomirao pravo na Sveučilištu u Zagrebu.  Radio je kao novinar i pisao pjesme. U tjedniku iz Zagreba Hrvatskoj straži bio je u uredništvu desetak godina. Tijekom rata bio je u Budimpešti tri godine kao dopisnik zagrebačkog tiska. Zatim je došao raditi u tehničkom odjelu uredništva Hrvatske enciklopedije. Surađivao je u više listova, kao što su Zumbuli, Mladost, Luč (čiji je bio urednik), Obitelj i Hrvatska revija. Emigrirao je 1945. godine. U Austriji je bio do 1950. godine. Zatim je otišao u Kanadu gdje se nastanio u Ontariju u Windsoru. Radio je u winsdorskoj bolnici. Otkako je emigrirao, kadšto se pojavio u iseljeničkom tisku: u Hrvatskom glasu, Danici, Katoličkom kalendaru i Hrvatskoj reviji.

Djela

Objavio je djela:
 Budna zemlja, 1940.

 Darovi vremena, 1978.

 Susret snova, 1983.

 Tragom riječi, 1989.

Nagrade i priznanja
Šimun Šito Ćorić uvrstio ga je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca. Zastupljen u skupnoj zbirci pjesama Lirika grude (Zagreb,  1934.) i u nekoliko hrvatskih migrantskih antologija pjesama.

Izvori

Životopisi, Zagreb

Hrvati u Austriji

Hrvati u Kanadi
Hrvatski pjesnici
Hrvatski novinari

Stjepan Hrastovec


نادي روان 1899 لكرة القدم  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الوطنية. تم تأسيس النادي في سنة 1899.

مراجع

أندية الدوري الفرنسي
أندية كرة قدم أسست في 1899
أندية كرة قدم في فرنسا
أندية كرة قدم في نورمندي
الرياضة في روان
تأسيسات سنة 1899 في فرنسا

نادي روان


تصفيات كأس أوروبا للشباب لكرة القدم 2011 - المجموعة الثانية التي تضم 5 منتحبات. وهم يتنافسون لحجز مقعد لنهائيات كأس أوروبا للشباب تحت 21 سنة 2011.

المجموعة التاسعة

تصفيات بطولة أوروبا تحت-21 لكرة القدم 2011
كرة القدم الإنجليزية في 2009–10
كرة القدم الإنجليزية في 2010-11
منافسات رياضية دولية استضافتها الدنمارك

تصفيات كأس أوروبا للشباب لكرة القدم 2011 - المجموعة التاسعة


Víctor Estrella Burgos (* 2. August 1980 in Santiago de los Caballeros) ist ein ehemaliger dominikanischer Tennisspieler. Er ist der einzige Spieler, der drei Titel bei einem Turnier – den Ecuador Open – gewinnen konnte, aber keinen anderen ATP-Titel.

Karriere
Víctor Estrella war vor allem auf der Future und Challenger Tour aktiv. Im Einzel gewann er auf der Challenger Tour sechs Titel im Einzel und vier im Doppel. Zum 3. März 2014 durchbrach Víctor Estrella mit Rang 99 im Einzel erstmals in seiner Karriere und gleichzeitig auch als erster Spieler seines Landes die Top 100 der Weltrangliste. Er qualifizierte sich dadurch zudem direkt für das Hauptfeld der French Open 2014, was seinem Grand-Slam-Debüt gleichkam. In der ersten Runde unterlag er Jerzy Janowicz in vier Sätzen. Bei den US Open 2014 erreichte er mit der dritten Runde eine neue Bestmarke. Er wurde aufgrund dieser Erfolg als dominikanischer Sportler des Jahres 2014 ausgezeichnet.

Am 8. Februar 2015 gewann er mit den Ecuador Open Quito sein erstes Turnier auf der ATP World Tour. Zu diesem Zeitpunkt war er bereits 34 Jahre alt und damit zu dem Zeitpunkt älter als jemals ein Spieler vor ihm beim ersten Turniersieg. In der Doppelkonkurrenz erreichte er ebenfalls sein erstes Finale auf der World Tour. Durch seinen Titelgewinn erreichte er in der Weltrangliste zunächst mit Rang 52 und kurz darauf nach seinem Sieg beim Challenger in Morelos und weiteren guten Ergebnissen im Saisonverlauf mit Rang 43 seine beste Platzierung im Einzel. Sowohl 2016 als auch 2017 gelang es Estrella, seinen Titel in Quito zu verteidigen. Im Oktober 2019 bestritt er sein letztes Profiturnier.

Er spielte von 1998 bis 2019 für die dominikanische Davis-Cup-Mannschaft, deren Rekordspieler und gleichzeitig erfolgreichster Akteur er mit 65 Siegen ist.

Erfolge

Einzel

Turniersiege

ATP World Tour

ATP Challenger Tour

Doppel

Turniersiege

ATP Challenger Tour

Finalteilnahmen

ATP World Tour

Weblinks

Einzelnachweise

Davis-Cup-Spieler (Dominikanische Republik)
Sieger bei den Zentralamerika- und Karibikspielen (Tennis)
Olympiateilnehmer (Dominikanische Republik)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Dominikanische Republik)
Teilnehmer an den Zentralamerika- und Karibikspielen
Dominikaner (Staatsangehöriger)
Geboren 1980
Mann

Víctor Estrella


An Masdevallia verecunda in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Masdevallia verecunda in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia verecunda


Masal ya da erteği esas itibarıyla sözlü anonim halk edebiyatı ürünü, kahramanları arasında olağanüstü kişi veya yaratıkların bulunabildiği, anlatılan olayların tamamen gerçek dışı olduğu, yer ve zaman ögesinin ise daima belirsiz olduğu bir anlatı türüdür.

Masalı, öykü ve destan gibi türlerden ayıran en önemli temel özellik ise gerçek dışı ögeler içermesi ve anlatılanları gerçeğe benzetme çabası içinde olmamasıdır. Masallarda olaylar bilinmeyen bir zamanda geçer. Türkçede, bilinmeyen geçmiş zamana en uygun kip öğrenilen geçmiş zaman olduğundan, tüm masallar genellikle bu kiple anlatılır, görülen geçmiş zaman kipi ise hiç kullanılmaz, fakat bazen şimdiki zaman veya geniş zaman kipi kullanılır.

Masal terimi öncelikle, Külkedisi, Ali Baba ve Kırk Haramiler, Keloğlan gibi ulusal ve uluslararası sözlü geleneğin ürünleri olan halk öykülerini kapsasa da, sözlü geleneğin mahsulü olmayan, yani yazarı belli olan, fakat masal tarzında yazılmış eserler de bu türün içinde yer alır.

Masallar, genellikle "masal anaları" tarafından, dinlemeye hazır gruplara anlatılır ve bu masallar, daha sonra derlemeciler tarafından yazıya aktarılır.

Etimoloji
Kelime, Arapçadaki "mesel" kelimesinden Türkçeye geçmiştir. Anadolu'da masal kelimesi yerine "metel, mesele, matal, hekâ, hikâ, hikiya, hekeya, oranlama, ozanlama ve nagıl" şeklinde kulanımlar da vardır. Türk edebiyatında masalın birçok tanımı yapılmıştır. Türk Dil Kurumu'nun Güncel Türkçe Sözlük'ünde "Genellikle halkın yarattığı, hayale dayanan, sözlü gelenekte yaşayan, çoğunlukla insanlar, hayvanlar ile cadı, cin, dev, peri vb. varlıkların başından geçen olağanüstü olayları anlatan edebî tür." olarak geçer. Saim Sakaoğlu, Masal Araştırmaları adlı kitabında "Olayların geçtiği yer ve zaman belli olmayan; peri, dev, cin, ejderha, arap bacı gibi kahramanları, belirli kişileri temsil etmeyen hikâyelerdir." şeklinde tanımlamıştır. Naki Tezel ise "Genellikle doğaüstü kahramanlara ve maceralara yer verilen, konusu hayali, kulaktan kulağa aktarılarak geçen halk hikâyeleridir." şeklinde tanımını yapmıştır. Osmanlıca–Türkçe Ansiklopedik Sözlük'te "mesel, terbiye ve ahlaka faydalı olan hikâye" şeklinde tarif edilmiştir.

Masalların kaynağı
Farklı coğrafyalardan derlenen masallar arasındaki benzerlikleri açıklayabilmek için ortaya atılan farklı görüşler vardır. Mitolojik görüşe göre masal mitolojiden üretilmiştir ve eski Hint mitolojisine, kutsal metin sayılan Rigvedalar'a kadar dayanır. Tarihi görüş "parçalanan mitler, tarihi devirler içinde şekillenerek masalları oluşturmuştur tezini ileri sürer. Böylece Arap, İran ve Orta çağ Avrupa masallarının kaynağını da Hindistan'a bağlar. Antropolojik görüşe göre ise, masallar insanların bir arada yaşamaya başlamasıyla oluşan komünlerin artıklarıdır. Kültürlerin paralel olarak gelişmesi sonucu benzer masalların ortaya çıktığını savunur.

Masalların sınıflandırılması
Masallar, masal araştırmacıları tarafından çok farklı şekillerde sınıflandırılmışlardır. Masalları tiplerine göre ilk sınıflandırma girişiminin Alman masal araştırmacısı J. G. Von Hahn tarafından yapıldığı kabul edilir. Kapsamlı olmayan ancak yol gösterici nitelikteki bu çalışmadan sonra 1910 yılında Antti Aarne'nin hazırladığı çalışma, masal sınıflandırılması konusundaki ilk önemli çalışmadır. Aarne, masalları; hayvan masalları, asıl halk masalları ve fıkralar olarak sınıflandırmıştır.

Aarne'nin öğrencisi Stith Thompson ise bu üçlü sınıflandırmayı genişleterek  zincirlemeli masallar ve sınıflamaya girmeyen masallar olmak üzere iki ana başlık daha eklemiş; her grubu kendi içinde alt başlıklara ayırmıştır.

Motiflere göre en geniş sınıflandırmayı da 1932-1936 arasında Stith Thompson yapmış ve masalları motiflere göre 23 ana başlık altında toplamıştır.

Türk masallarının sınıflandırılması hakkında da çeşitli çalışmalar yapılmıştır. Pertev Naili Boratav'ın  üslup, yapı ve konu bakımından yaptığı masal sınıflandırmasına göre Türk masalları şu beş gruba ayrılmıştır: Olağanüstü masallar, Hayvan masalları, Güldürücü masallar, yalanlamalar ve zincirleme masallar, fıkra ve latifeler.

Masalların hedef kitlesi
Masallar günümüzde çocuk edebiyatı içinde değerlendirilir. Geçmiş yüzyıllarda ise, masallar sadece çocuklar için değil, büyükler içindi de; evlerde, konaklarda, hanlarda, kahvehanelerde, uzun yolculuklarda başlıca anlatı aracı idiler.

Masalın özellikleri
Masalı diğer anlatı türlerinden ayırt eden bazı özellikleri şunlardır:

 Hayal mahsulüdür.
 Yer ve zaman belirsizdir.
 Olaylar ve kahramanlar olağanüstü özellikler içerir.
 Kahramanları arasında olağanüstü varlıklar (cin, peri, melek) veya hayvanlar bulunabilir.
 Ahlâka dayalı, yararlı, eğitici anlatılar olarak düşünülürler.
 Kaynakları çok eski devirlere dayanan, söylendiği zaman ve devirden izler taşıyan bir edebiyat ürünüdür.
 Mensur bir türdür.
 Kalıplaşmış bir tekerleme ile başlar, kalıplaşmış tekerlemelerle biter.
 Serim, düğüm ve çözüm bölümlerinden oluşur.
 Çoğunlukla mutlu sonla biter.
 İnandırıcılık iddiası taşımaz.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Nağıl

Anlatı teknikleri

Masal


.nfo, İngilizcede "bilgi" anlamına gelen "info" veya "information" kelimelerinin kısaltması olarak türetilmiştir. .nfo dosyaları ASCII yazı tabanlı karakter kodlaması dosyalarının uzantısıdır. Bu dosyalar, yazı tabanlı dosyaları okumak için geliştirilen yazılımlarla görüntülenebildiği gibi, .nfo dosyaları için özel olarak tasarlanmış yazılımlar da bulunmaktadır.

Eğer bir kullanıcı bilgisayarında, içerisinde .nfo dosyası barındıran bir .rar arşiv dosyasını WinRAR yazılımı ile açarsa, WinRar ekranının sağ tarafında .nfo içerisindeki bilgiler görünür ve arşivlenmiş dosyalar hakkında bilgi verir.

Nadir olarak, Microsoft Windows işletim sisteminin içerisinde bulunan, "Sistem Bilgilendirmesi" yazılımı ile de .nfo uzantılı dosyalar yönetilebilir.

NFO dosyalarının amacı
NFO dosyalarının kullanım amacı, eskiden BBS'lerde kullanılan, günümüzde ise birçok ZIP arşiv dosyasında bulunan FILE ID.DIZ ile hemen hemen benzerdir. NFO dosyaları genellikle korsan grupların warez yayınları için kullandıkları ve yayın hakkında bilgi içeren dosyalardır. NFO dosyası aynı zamanda bu yayının oluşturulmasında katkısı olan korsanları belirtmek, bu korsanları veya bağlı oldukları korsan grubu övmek için de kullanılmaktadır. Günümüzün modern warez NFO dosyaları, en üstte yüksek özen gösterilerek tasarlanmış ANSI logosu, altta ise korsan grubun kendisini ve yayınlarını tanıtan bilgiler içerir.
NFO dosyalarını tamamlayanlar genellikle dosyaların içine ASCII dışındaki
karakterleri de katarlar. Bu kod sayfaları arasında en çok kullanılanı da Kod Sayfası 437'dir. Eğer NFO dosyasını görüntüleyen kişi bu kod sayfasını desteklemeyen bir yazılım kullanıyorsa, anlamsız ve garip yazılarla karşılaşabilir. NFO dosyalarını görüntüleyebilmek için birçok özel yazılım mevcut olsa da, basitliğinden dolayı Windows Not Defteri en çok tercih edilendir. Windows Not Defteri'nin MS-DOS ekranında görüntülenen NFO dosyalarından farkı, dosya içeriğini, siyah ekran beyaz yazı formatında değil, beyaz ekran siyah yazı formatında göstermesidir. Ayrıca bazı ANSI grafikleri film negatifi gibi ters görüntülenebilir.

NFO dosyalarının ortaya çıkışı
NFO dosyaları ile ilk tanışma, bir bilgisayar yazılımı korsan grubu olan Fabulous Furlough ya da diğer adıyla The Humble Guys (THG) sayesinde oldu. Bu gruplar warez grubu ya da crack grubu olarak da bilinmektedirler. İlk NFO dosyası THG tarafından Bubble Bobble"  adlı bilgisayar oyunu için yayınlandı. Yayınlanan bu dosya, README.txt ("Beni Oku") dosyasının yerini almıştı. THG tarafından bırakılan bu dosya uzantısı mirası aralıksız sürdürüldü ve bugün de korsan gruplar tarafından kullanılmaktadır. Bu yüzden NFO dosyaları, Usenet haber grupları, P2P vb. dosya paylaşım platformlarında gücünü halen korumaktadır.

Release .nfo
Scene üyesi release grupları tarafından üretilen, içinde üretilen yasadışı ürünün adı, paketlenme biçimi, kurulumu, crack edilmesi ve ilgili ürün hakkında genel bilgilerin verildiği ASCII biçiminde artistik olarak düzenlenmiş özel bir dosya biçiminin adıdır.

Ayrıca bakınız
 Warez
 Türkiye'de Korsan Yazılım
 Scene
 Release Grup

Kaynakça

Dış bağlantılar
 NFO files by THG Evidence of the very first NFO files by The Humble Guys. (Including the very first!)

NFO Araçları
 DAMN NFO Viewer A popular viewer by ivanopulo/DAMN created for the sole purpose of displaying NFO files. Freeware.
 NfoDiz ASCII Viewer NfoDiz ASCII Viewer for .nfo Files
 NFO Utilities A collection of NFO viewers and creation programs.
 Ascii Art Studio A very useful tool for creating and editing NFO files. Only usable for 30 days without registration.
 Knobend NFO DIZ Viewer and Editor An open source NFO/DIZ editor and viewer. Small and effective.
 Ansilove/PHP A set of tools for converting ANSi/BiN/ADF/iDF/TUNDRA/XBiN files into PNG images

nfo
Warez

.nfo


Juraj IV. Frankapan Tržački (Bosiljevo, oko 1620. – Karlovac, 13. veljače 1661.), hrvatski grof i podgeneral Hrvatske i Primorske krajine iz velikaške obitelji Frankapan. Bio je sin grofa Vuka II. Krste i grofice Uršule Inhofer.

Nakon smrti strica Nikole IX. 1647. godine, naslijedio je njegove posjede, zajedno s bratom Gašparom II. Godine 1652. imenovan je podgeneralom Hrvatske i Primorske krajine te žumberačkim kapetanom. Pobijedio je veću osmansku vojsku pod Turnjem 1656. godine.

Odustao je od protivljenja naseljavanju izbjeglica na frankopanske posjede zbog njihova podređivanja krajiškim zapovjednicima te je sam naselio oko dvadset obitelji oko Otočca 1658. godine.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Juraj IV. Frankapan - Hrvatska enciklopedija
 Juraj IV. Frankapan Tržački - Hrvatski biografski leksikon

Hrvatsko plemstvo
Životopisi, Hrvatska
Juraj IV.

Juraj IV. Frankapan


Der Römerquelle Kunstwettbewerb war von 1979 bis 2001 mit 18 Kunstwettbewerben ein Sponsoring von jungen Künstlern durch die Mineralwasserfirma Römerquelle.

Römerquelle Kunstwettbewerb 1979–2001
 1982 2. Römerquelle-Kunstwettbewerb Hans Prätterhoffer
 1983 3. Römerquelle-Kunstwettbewerb 1. Preis Gotthard Muhr, 2. Preis Ernst Skrička, 3. Preis Roman Scheidl, Ankauf Gunter Damisch u. a.
 1984 4. Römerquelle-Kunstwettbewerb Lore Heuermann
 1985 5. Römerquelle-Kunstwettbewerb 1. Preis Georg Salner, 2. Preis Lore Heuermann, Ulrich Plieschnig
 1986 6. Römerquelle-Kunstwettbewerb Ulrich Plieschnig, Lore Heuermann
 1987 7. Römerquelle-Kunstwettbewerb 1. Preis Karl-Heinz Klopf, Margarethe Haberl
 1988 8. Römerquelle-Kunstwettbewerb 1. Preis Tassilo Blittersdorff
 1989 9. Römerquelle-Kunstwettbewerb 1. Preis (Guido Hoffmann)
 1989 9. Römerquelle-Kunstwettbewerb Römerquelle-Ankaufspreis Kassian Erhart
 1989 Werner Reiterer Römerquelle-Entdeckungspreis beim Römerquelle Kunstpreis
 1990 Dietmar Franz (* 1960) Ankaufspreis
 1992 Hans Prätterhoffer
 1993 11. Römerquelle-Kunstwettbewerb Agnes Fuchs Ankaufspreis
 1994 12. Römerquelle-Kunstwettbewerb Margarethe Haberl
 1995 13. Römerquelle-Kunstwettbewerb Römerquelle Fotopreis Ausstellung im Fotohof in Salzburg Siegrun Appelt, Walter Berger, Sabine Bitter, Ilse Haider, Rainer Iglar, Franziska Krammel, Lisa Holzer, Ulrike Lienbacher
 1996 14. Römerquelle-Kunstwettbewerb Iris Andraschek, Heiko Bressnik, Thomas Freiler, Anita Gratzer, Aglaia Konrad, Michael Michlmayr, Hanns Otte, Christian Wachter, Dorothea Wimmer
 1997 15. Römerquelle-Kunstwettbewerb: Thomas Baumann, Reinhard Bernsteiner, Ludwig Gerstacker, Paul Jelinek, Suse Krawagna, Ulrike Lienbacher, Hubert Lobnig, Werner Reiterer, Melanie Riehle, Christoph Urwalek
 1998 16. Römerquelle-Kunstwettbewerb Klaus Fritsch, Maria Hahnenkamp, Octavian Trauttmansdorff, Susanne Habitzel, Werner Schrödl
 1999 17. Römerquelle-Kunstwettbewerb Christoph Bruckner, Manfred Erjautz, Lorenz Estermann, Sigrid Friedmann, Regina Hadraba, Christoph Hinterhuber, Nadja-Dominique Hlavka, Anna Jermolaewa, Leopold Maurer, Anna Meyer Max Böhme (Maler), Deborah Sengl Gruppenausstellung des 17. Römerquelle Kunstwettbewerbes in Salzburg, Klagenfurt, Wien
 2001 18. Römerquelle-Kunstwettbewerb 2000/2001 für künstlerische Fotografie Hubert Blanz Thomas Freiler, Josh Müller, Anita Witek, Gregor Zivic, Ausstellung 2001 im Westlicht, Rede von Carl Aigner

Römerquelle Editorial Award. Preis für Modefotografie
 2006 Ausstellung im Kunstraum Niederösterreich in Wien Claudia Casentini, Georg Eckmayr, Ditz Fejer, Katharina Gossow, Yasmina Haddad, Georg Molterer, Pilo Pichler, Bernd Preiml, Tragopan, Esther Vörösmarty

Literatur
 Peter Baum, Dieter Ronte, Kristian Sotriffer, Hansjörg Wachta, Margit Zuckriegl: Das pluralistische Jahrzehnt. Graphik und Photographie in Österreich am Beispiel der Römerquelle-Kunst-Wettbewerbe 1980-1990. Römerquelle Ges.m.b.H., Wolfhart, Wien 1991, ISBN 3-900689-06-7.

Einzelnachweise

Kulturpreis (Österreich)
Kunstpreis
Erstverleihung 1979

Römerquelle-Kunstwettbewerb


Krebshusgården har oprindelig været bedested/gæstgiveri med navnet Krebsehus fra ca. 1660. Det blev lukket i 1880. Pga. jernbanens komme i Sorø i 1857 stilnede trafikken af på den gamle kongevej, så har der sikkert ikke været grundlag for at drive gæstgiveri. Fra 1880 blev det en avlsgård, deraf navnet Krebshusgården. Der har været ca. 155 tønder land til gården, da den var på sit højeste.

Fra 1941 til 1961 ejedes gården af Olsens enkefrø. I 1961 købte Sorø Store Ladegård Krebshusgården. De ejede gården indtil 2004, hvor den blev udmatrikuleret fra Sorø Store Ladegård. Fra 2015 er gården ejet af Jan Blume Larsen og Bonnie Rønn Noer.

Referencer

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Sorø

Krebshusgården


Haukur ist ein isländischer männlicher Vorname.

Herkunft und Bedeutung
Der Name ist abgeleitet von dem altnordischen Wort haukr mit der Bedeutung "Habicht".

Namensträger
 Haukur Angantýsson (1948–2012), isländischer Schachspieler
 Haukur Arnórsson (* 1971), isländischer Skirennläufer
 Haukur Clausen (1928–2003), isländischer Leichtathlet
 Ólafur Haukur Símonarson (* 1947), isländischer Schriftsteller

Siehe auch
 Hauksson
 Hauksdóttir

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Isländischer Personenname

Haukur


Euzora costalis este o molie din familia Lymantriinae. Se găsește în India (Sikkim).

Referințe

Legături externe

  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Lymantriidae
Molii

Euzora costalis


An Carex minuticulmis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.W.Su ngan S.M.Xu. An Carex minuticulmis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex minuticulmis


La  () est une église située à  au Salvador, à laquelle l'Église catholique donne les statuts de cathédrale du diocèse de San Miguel, de basilique mineure, et de sanctuaire national. Elle est dédiée à , la patronne du Salvador.

Historique
Une première église paroissiale Saint-Michel-Archange est construite vers le milieu du , peu après la fondation de la ville le . L'image  qui donnera son nom est découverte en 1682, et la dévotion commence à partir de cette date.

L'église actuelle est construite en remplacement à partir du  sur ordre de Gerardo Barrios. Les matériaux sont importés de partout dans le monde : les tuiles de Belgique, les cloches d'Allemagne, les vitraux du Mexique, et le maître-autel est en marbre d'Italie.

L'église devient cathédrale du diocèse à son érection par  le . Elle est considérée définitivement terminée pour son centenaire, le , grâce aux travaux de saint Óscar Romero. Elle obtient le statut de basilique mineure le .

Description

L'église, de style éclectiste, possède deux clochers en façade, de  de haut.

Références

Basilique-cathédrale
Bâtiment au Salvador
Sanctuaire

Cathédrale-basilique Reine-de-la-Paix de San Miguel


Petra Bläss, aussi appelée Petra Bläss-Rafajlovski, née le  à Leipzig en République démocratique allemande, est une femme politique allemande qui est membre du parti Parti du socialisme démocratique (Allemagne) (PDS). De 1998 à 2002, elle est vice-présidente du Bundestag.

Biographie
Après avoir obtenu son Abitur en 1982, Petra Bläss obtient en 1987 un diplôme d'enseignement en histoire et en allemand à l'Université Humboldt de Berlin (HU Berlin). Elle effectue ensuite des recherches en littérature critique à la section d'études allemandes de la HU Berlin jusqu'en 1990. De juin à , elle est conseiller de rédaction pour la Deutscher Fernsehfunk. Elle est présidente de la commission électorale lors des premières élections libres de la Volkskammer le .

À partir de 1986, Petra Bläss est membre du SED. Elle quitte le parti en  et est cofondatrice de l'Association des femmes indépendantes de la RDA. En 1997, elle rejoint le PDS. Elle met fin à cette adhésion en 2005 pour des raisons professionnelles.

De 1990 à 2002, elle est députée PDS au Bundestag, dont elle est vice-présidente du  au . Elle représente son groupe parlementaire à la commission des affaires étrangères du Bundestag. De 1998 à 2002, elle est porte-parole des femmes du groupe parlementaire PDS.

Elle est membre de l'association  et de la Société de l'Europe du Sud-Est (). Depuis 2003, elle est conseillère politique indépendante.

Bibliographie
 : Die Neue Frauenbewegung in Deutschland. Abschied vom kleinen Unterschied. VS Verlag für Sozialwissenschaften, Wiesbaden 2008 .
 Helmut Müller-Enbergs: Bläss, Petra. In: Wer war wer in der DDR? 5. Ausgabe. Band 1. Ch. Links, Berlin 2010 .

Notes et références

Liens externes

Personnalité du Parti du socialisme démocratique
Personnalité du Parti socialiste unifié d'Allemagne
Naissance en juin 1964
Naissance à Leipzig

Petra Bläss


An Microstegium rufispicum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aimée Antoinette Camus. An Microstegium rufispicum in nahilalakip ha genus nga Microstegium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Microstegium

Microstegium rufispicum


Thomas Walter Bickett (February 28, 1869December 28, 1921) was the 54th governor of the U.S. state of North Carolina from 1917 to 1921. He was born in Monroe, North Carolina.

Bickett was a graduate of Wake Forest College.  Prior to being elected Governor, Bickett practiced law in Louisburg, represented Franklin County in the North Carolina General Assembly and then served as North Carolina Attorney General for two terms (1909–1917).

On November 29, 1898 he married Fanny Neal Yarborough of Rose Hill Plantation.

In 1916, Bickett became the first state governor who was nominated by means of a Democratic Party primary election (in which he defeated Lt. Gov. Elijah L. Daughtridge). Under Bickett's leadership, the state saw improvements in child welfare, public health, electricity, and running water. He persuaded the legislature to establish the state's first income tax. He also had to lead the state through World War I.

Walter Bickett Elementary in Monroe, North Carolina (where he was born) is named for him. Two school locations have his name. The original Walter Bickett School opened in March 1922 on Lancaster Avenue as Monroe High School, the city's first high school, and was named "sometime later" for Bickett. It remained a high school until the present Monroe High School was built in 1960, and was replaced in 2003 with a new Walter Bickett Elementary. The older building became Walter Bickett Pre-K Education Center.

Notes

External links
North Carolina Historical Marker

1869 births
1921 deaths
Wake Forest University alumni
Democratic Party members of the North Carolina House of Representatives
People from Louisburg, North Carolina
Democratic Party governors of North Carolina
North Carolina Attorneys General
People from Monroe, North Carolina
19th-century American lawyers
20th-century American lawyers
20th-century American politicians

Thomas Walter Bickett


An Poa macrocalyx in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Rudolf von Trautvetter ngan Carl Anton von Meyer. An Poa macrocalyx in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa macrocalyx


وليام كافينديش  يعرف أيضاً بلقب دوق ديفونشاير الرابع  سياسي بريطاني (8 مايو 1720-2 أكتوبر 1764). تولى رئاسة الوزارة في بريطانيا من 16 نوفمبر 1756 إلى 25 يونيو 1757، وفي هذه المدة القصيرة كان يدير الصراع في حرب السنوات السبع.

ابنته السيدة دوروثي كافينديش  والتي تزوجها دوق بورتلاند أحد رؤساء الوزارة في بريطانيا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من ديربيشاير
حائزو أراضي أيرلنديون في القرن 18
رؤساء حكومات في القرن 18
رؤساء مجلس اللوردات
رؤساء وزراء بريطانيا العظمى
زملاء الجمعية الملكية
عائلة كافنديش
فرسان الرباط
مواليد 1720
وفيات 1764
أعضاء برلمان بريطانيا العظمى في داربيشير

وليام كافينديش


Abaza Mehmed Paşa (1576-1634), Osmanlı veziri, valisi, devlet adamı, kumandanı ve aynı zamanda isyancı lideri. Celali isyanları diğer birçok liderleri gibi hem Osmanlı Devleti'nin yüksek kademelerinde görev aldı, hem de Osmanlı Devleti'ne karşı bayrak açtı.

Kariyerinin başlangıcı

Abaza asıllı ve köle kökenli bir devlet adamı olan Abaza Mehmed Paşa Halep valisi Canbulatoğlu Ali Paşa'nın hazinedarı olarak kariyerine başladı. Canbulatoğlu ailesi Halep'in nesilden nesile geçen valileriydi. Abaza Mehmed Paşa, Canbulatoğlu Ali Paşa'nın başlattığı Celali isyanlarında onun yanında yer aldı. 1607 yılında Canbulatoğlu'nun Amik ovasında Osmanlı sadrazamı Kuyucu Murat Paşa'nın ordularına yenilmesi sonucu esir düştü. Yeniçeri ağası Halil Paşa'nın araya girmesi sonucu ölümden kurtuldu ve bundan sonra Halil Paşa'nın himayesinde Osmanlı hizmetine girdi.

Osmanlı Devleti hizmeti

Halil Paşa Osmanlı hanedanından bir kızla evlenerek Damat Halil Paşa oldu. Kaptan-ı Derya tayin edilince Abaza Mehmed Paşa'yı Derya Beyi yaptı. Abaza Mehmed Paşa Silahtarlık, Halep ve Maraş valiliği yaparak Osmanlı Devleti kademelerinde yükseldi. Osmanlı-İran Savaşları sırasında Erzurum valisiydi. 1617 yılında Damat Halil Paşa sadrazamlığa getirildi ve Serdar-ı Ekrem sıfatıyla İran'a giderken Abaza Mehmed Paşa'yı da beraberinde götürdü.

İran'la yapılan savaşlar Doğu Anadolu Bölgesi'nde halk arasında büyük sancılara neden olmuştu. Örneğin Erzurum'da Osmanlı-İran Savaşları dolayısıyla çok sayıda yeniçeri bulunuyordu. Savaşlar sırasında çok sıkıntıya düşmüş olan Erzurum halkı ile halka kötü davranan yeniçeriler arasında büyük bir anlaşmazlık ortaya çıkmıştı. Bu arada Osmanlı padişahı Genç Osman yeniçeriler tarafından tahttan indirilmiş ve acımasızca öldürülmüştü. Bu olaylar sonucu Abaza Mehmed Paşa yeniçeri ocaklarının kaldırılması gerektiği sonucuna vardı. O yüzden 1624 yılında kendi valilik bölgesindeki birçok yeniçeriyi yakalatıp öldürterek bir Celali isyanı başlattı.

Celali isyanı liderliği

Abaza Mehmed Paşa kendi bölgesindeki yeniçerileri öldürtmekle kalmayıp yeniçerileri tamamen ortadan kaldırmak amacıyla ordusuyla İstanbul'a doğru yola çıktı. Halktan vergi topladı. Otuzbin kişilik bir kuvvetle Sivas'ı ele geçirdi. Ankara'yı kuşattı. Bursa'yı da kuşattı ama alamadı. Niğde'ye geri çekildi. Bu yenilgilere rağmen uzun bir süre boyunca Erzurum'u yeniçerilere ve Osmanlı Devleti'ne karşı bir ayaklanma merkezi haline getirmeyi başardı. 15 Ekim-25 Kasım 1627 tarihleri arasında eski patronu Damat Halil Paşa'nın komutasındaki bir ordu Erzurum kalesini kuşattı ama Abaza Mehmed Paşa'nın komutasındaki direnişi kıramayarak geri çekildi. Ertesi yıl 6 Eylül 1628 tarihinde IV. Murat'ın yeni sadrazamı Gazi Ekrem Hüsrev Paşa'nın komutasındaki ordu tekrar Erzurum kalesini kuşattı. 14 gün süren bir kuşatma sonunda Abaza Mehmet Paşa'nın Erzurum'daki direnişini kırarak Erzurum'un kontrolünü ele geçirmeyi başarabildi.

Tekrar Osmanlı hizmetine girmesi

Abaza Mehmed Paşa yenildikten sonra İstanbul'a getirildi. İdam edilmesi beklenirken tam tersine zekası ve cesaretinden etkilenen IV. Murat tarafından affedildi ve 22 Eylül 1628 tarihinde Bosna beylerbeyliğine atandı. 1633 yılında IV. Murat Abaza Mehmed Paşa'ya antlaşma koşullarına uymayan Lehistan'a girmesini emretti. Vidin'de Kırım, Eflak ve Boğdan'dan gelen birliklerle buluşan Abaza Mehmed Paşa Lehistan'a girdi. Abaza Mehmed Paşa'nın Lehistan'dan çok miktarda esir ve ganimet alarak geri dönmesi üzerine Lehistan elçisi Trebzinski barış istedi. Yıllık vergi ödemek ve Dinyester nehri üzerindeki kaleleri yıkma koşuluyla Osmanlılar bu barış isteğini kabul ettiler.

Lehistan tekrar antlaşma hükümlerine uymayınca 15 Nisan 1634 tarihinde IV. Murat bizzat ordularının başına geçerek Lehistan'a hareket etti. Abaza Mehmed Paşa artık padişahın en yakın çevresine girmiş ve bu seferde padişahın hemen yanında yer almıştı. 27 Nisan 1634 tarihinde ordular Edirne'ye vardığında Lehistan tekrar barışa razı oldu. IV. Murat İstanbul'a geri döndü. IV. Murat Abaza Mehmet Paşa'nın cesaretini ve kahramanlığını çok beğenmekle birlikte her zaman için bir ayaklanma çıkaracağından kuşkulanıyordu. Rum ve Ermeniler arasında çıkan bir anlaşmazlıkta, Abaza Mehmet Paşa'nın Ermenilerden rüşvet alarak onlara çıkar sağladığı gerekçesiyle 1634 yılında idam edildi. Kuyucu Murat Paşa türbesine gömüldü.

Abaza Mehmet Paşa kendisine has giyimiyle ilgi toplardı.(Abaza kesimi "Çerkeska") Giyimi diğer Osmanlı Devlet adamları ve hatta padişah tarafından taklit edilmişti.

Kişiliği
Abaza Mehmet Paşa, gayrimüslimlere ve Ermenilere son derece hoşgörülü ve saygılı bir insandı. Biraz dik başlı olsa da dili düzgün, giyimi iyi bilirdi. Bilakis, IV. Murat Tebdili kıyafet ile halk arasına karıştığı zaman yanına Abaza Mehmet Paşa'yı da alır, onun giyimini kuşamını beğendiği için, kıyafetlerini, Abazanın giydiği tarzda giyerdi.

Osmanlı tarihçisi Naima'da Abaza Mehmet Paşa'nın özünde ahlaklı ve saf biri olduğunu halka iyi davrandığını söylemektedir. Dimitri Dukas, Abaza'dan bahsederken, çok büyük bir üne sahip bir komutan olduğunu söylemektedir. Ancak Ermenilere rüşvet karşılığı yardım etmesini uygun bulmamış ve cahil, dünya malına tapan bir insan olarak tanımlamıştır. Lakin Osmanlıya verdiği zararlardan ve birçok insanın öldürülmesinden dolayı, Peçevi tarafından dinsiz şeytan olarak adlandırılmıştır. Kâtip Çelebi de, Peçevi'yi doğrular nitelikte halka zulmettiği ve fesatlık çıkardığı için Abaza Mehmet Paşa'yı kötü birisi olarak anlatmaktadır.

Popüler kültürdeki yeri
 8 Ekim 2015'te başlayan Muhteşem Yüzyıl Kösem adlı Türk dizisinde Abaza Mehmed Paşa karakterini İsmail Filiz canlandırmıştır.

Kaynakça

Osmanlı paşaları
İdam edilmiş Osmanlılar
Celali isyanları
1634 yılında ölenler
İsyancılar
17. yüzyılda Osmanlılar

Abaza Mehmed Paşa


So ein Team gibt's nicht noch einmal (Originaltitel: The Comeback Kid) ist eine US-amerikanische Filmkomödie aus dem Jahr 1980.

Handlung
Nach dem Ende seiner Karriere erhält der ehemalige Baseballspieler Bubba Newman durch die Jugendbetreuerin Megan Barrett die Möglichkeit eine kleine Stelle als Trainer einer Baseballmannschaft für unterprivilegierte Kinder zu erhalten. Dabei schafft er es nicht nur, aus eine Bande von Straßenkindern eine Mannschaft zu formen, sondern auch das Herz von Megan zu erobern.

Kritik

Hintergrund
Nachdem der Film am 11. April 1980 auf dem US-amerikanischen Fernsehsender ABC ausgestrahlt wurde, lief er am 6. Oktober 1991 zum ersten Mal auf dem deutschen Fernsehsender Tele 5.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1980
US-amerikanischer Film
Fernsehfilm (American Broadcasting Company)
Filmkomödie

So ein Team gibt’s nicht noch einmal


Esengül ya da asıl adıyla Esen Agan, (24 Eylül 1954, İstanbul -  18 Nisan 1979, Bakırköy) Türk şarkıcı. Yayımlanan plakları satış rekorları kırmıştır.

Hayatı
İstanbul doğumlu iki kız kardeşin biri olan Esengül ilk müzik derslerini konservatuvar mezunu annesi Piraye Ağan'dan aldı. Daha sonra Cavit Deringöl, İrfan Özbakır ve ona Esengül sahne adını veren Abdullah Nail Bayşu ile çalıştı. 15 yaşındayken katıldığı, yapımcı Ayhan Coşkun'un açtığı ses yarışmasında birinci oldu. İlk 45'liği olan Aşkımı Süpürmüşlerin kazandığı başarıdan sonra, gazinolarda çalışmaya başladı.  İstanbul, Ankara ve İzmir'deki ünlü gazinolarda assolist olarak sahne aldı.

Kariyerinin ilk yıllarında Orhan Akçınar ile evlendi. Ancak gazino dünyası ile eşi arasındaki dengeyi sağlayamayarak, evlendikten bir ay sonra şiddetli geçimsizlik nedeniyle kocasından boşandı. Bir süre sonra Adnan Şenses'le imam nikâhı kıydı. Daha sonra Şenses'i terk ederek, dönemin Beşiktaşlı futbolcusu Tayfun Kalkavan ile ilişki yaşadı. Art arda yaşadığı aşklar ve bir akşam gazinoda eline tutuşturulan silah ile ateş etmesi gibi olaylarla, medyanın ve halkın ilgisini yoğun bir biçimde üzerine çekmeye başladı.

Sanat yaşamı dışında iş dünyasının kabadayıları ile kurduğu ilişkiler yüzünden polis tarafından izleniyordu. Yakaladığı erken şöhreti artık kaldıramadığı bu dönemde, bazı silahlı olaylara da adı karıştı. 31 Mart 1979 tarihinde çalıştığı Semiramis Pekkan'ın adını taşıyan Semiramis Gazinosu'nda "Oflu İsmail" lakaplı İsmail Hacısüleymanoğlu'nun çıkardığı olayda, gazino sahibi Akbulut Karaoğlu ile şef garson Hasan Yolal gözlerinin önünde kurşunlanarak öldürüldü. Olayın ardından, nedeninin Esengül'ün tutarsız davranışları olduğu söylendi. Mezarı İstanbul'da Yeni Kozlu Mezarlığı'ndandır.

Ölümü

İş adamı Faruk Özfıratlı ile birlikte 19 Nisan 1979 tarihinde Ataköy, Bakırköy'de trafik kazası sonucu öldü. Kazanın bir mafya hesaplaşması olduğuna ilişkin kamuoyunda yankı bulmasının ardından cinayet masası olayı sorguladı, ancak resmî kayıtlarda kazanın aşırı alkol ve hızdan olduğuna hükmedildi.

Esengül, kısa süren müzik hayatında 23 adet plâk ve 4 adet kaset doldurmasının yanı sıra, Oksal Pekmezoğlu'nun yönettiği Yansın Bu Dünya filminde oynadı. 45'likleri, ölümünden sonra uzunçalarda toplanarak piyasaya sürüldü. Abdullah Bayşu, Orhan Akdeniz ve Ülkü Aker imzalı Esengül şarkılarının çoğu arabesk müziğin klâsikleri arasına girmiştir.

Diskografi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Esengül
1954 doğumlular
İstanbul doğumlu kadın şarkıcılar
Türk arabesk şarkıcıları
Uzelli Müzik sanatçıları
İstanbul Plak sanatçıları
Taç Plak sanatçıları
1979 yılında ölenler
Trafik kazasında ölen şarkıcılar
İstanbul'da trafik kazasında ölenler
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
Kozlu Mezarlığı'na defnedilenler

Esengül