Die evangelisch-lutherische Kirche von Jørlunde () ist eine mittelalterliche Kirche im Kirchspiel Jørlunde Sogn im Norden der dänischen Insel Seeland (Nordsjælland). Sie wurde von Skjalm Hvide um das Jahr 1085 erbaut und ist reich mit Fresken aus der Mitte des 12. Jahrhunderts geschmückt.

Orgel
Die Orgel wurde von den Architekten Inger und Johannes Exner entworfen und 2009 von der Orgelbaufirma Frobenius Orgelbyggeri erbaut. Sie verfügt über 24 Register sowie 1360 Orgelpfeifen, die mit einer Länge von bis zu fünf Metern die längsten Pfeifen sind, die jemals in einer dänischen Dorfkirche eingebaut wurden. Die Disposition und klangliche Gestaltung wurde durch den Komponisten Frederik Magle erstellt.

 Koppeln: II/I, I/P, II/P.

Weblinks

 Jørlunde Kirke Offizielle Webpräsenz (dänisch)

Einzelnachweise

Jorlunde
Bauwerk in Frederikssund Kommune
Jorlunde
Jorlunde, Kirche von Jørlunde
Jorlunde

Kirche von Jørlunde


Jacquetta od Luksemburga, grofica Rivers (1415./16. – 1472.) je bila najstarija kćer Petra I. od Luksemburga, grofa od Saint-Pola, Conversana i Brienne, i njegove supruge Margarete od Bauxa. Bila je značajna, ali u povijesti često zapostavljena, ličnost u Ratovima dviju ruža. Tijekom njezinog kratkog braka s Ivanom od Lancastera, 1. vojvodom od Bedforda, trećeg sina kralja Henrika IV. i brata kralja Henrika V., bila je usko vezana za dinastiju Lancaster. Međutim, nakon poraza Lancasterovih u bitci kod Towtona, Jasquetta i njen drugi suprug Richard Woodwille priključili su se dinastiji York. Tri godine kasnije englesko prijestolje je preuzeo Eduard IV. Isti kralj je oženio Jacquettinu najstarija kćer, Elizabetu Woodville, te je ona postala engleska kraljica. Jacquetta je u svom drugom braku rodila četrnaestero djece. Jednom joj se prilikom sudilo pod optužbom za vještičarenje. Međutim, Jacquetta se oslobodila svih optužbi.

Podrijetlo

Luksemburžani su bili uvjereni u svoje legendarno podrijetlo iz vodenog božanstva Meluzine preko svog pretka Sigfrida I. (oko 922. – 998.). Jacquetta je bila četvrta rođakinja dva puta uklonjena od Žigmunda Luksemburškog, vladajućeg rimsko-njemačkoga cara i kralja Češke i Ugarske.

Jacquettina mladost je većinom zagonetka. Rodila se na početku Lancasterove faze Stogodišnjeg rata. Njezin je stric, Ivan II. Luksemburški, grof od Lignyja, bio na čelu čete koja je zarobila Ivanu Orleansku. Držao ju je u zatvoru u Beauvoiru, a kasnije ju je prodao Englezima.

Prvi brak
22. travnja 1433. godine, sedamnaestogodišnja Jacquetta se udala za Ivana od Lancastera, prvog vojvodu od Bedforda, u Thérouanneu, trećeg sina engleskog kralja Henrika IV., a time i unuk Ivana od Gaunta, 1. vojvode od Lancastera (trećeg sina kralja Eduarda III.). Brak je bio bez djece sve do vojvodove smrti 15. rujna 1435. godine u Rouenu. Kao što je tada bilo uobičajeno, nakon svog drugog braka Jacquetta je zadržala titulu svog prvog supruga te je uvijek bila poznata kao vojvotkinja od Bedforda (što je viša titula od grofice). Jacquetta je naslijedila trećinu glavnih vojvodskih posjeda kao udio njegove udovice.

Drugi brak
Engleski kralj Henrik VI. naredio je Richardu Woodvillea, sobaru pokojnog vojvode, da u Englesku dovede Bedfordovu mladu udovicu. Tijekom putovanja par se zaljubio te vjenčao u tajnosti (prije 23. ožujka 1437.), ne tražeći kraljevo dopuštenje. Jacquetta je dobila zemljišne posjede nakon smrti prvog supruga pod uvjetom da se ne uda bez kraljeve dozvole. Saznavši za brak, kralj ih je odbio vidjeti, ali je ublažen plaćanjem kazne od 1000£.

Brak je bio dug i izrazito plodan: Imali su četrnaestoro djece, uključujući buduću englesku kraljicu Elizabetu.

Sredinom 1440-ih Woodvilleovi su bili na zavidnom položaju.

Utjecaj
Jacquetta je bila u srodstvu s kraljem Henrikom i kraljicom Margaretom. Njezina sestra, Izabela od Saint-Pola, udala se za Margaretina strica, Karla od Mainea, dok je Jacquetta bila udovica kraljevog ujaka. Izuzev same kraljice, nadmašila je sve dame na dvoru. Kao osobna miljenica, također je uživala posebne povlastice i utjecaj na dvoru. Kraljica je zamolila kralja da Jacquettinom suprugu podari titulu baruna1448. godine, čineći ga istaknutim pobornikom dinastije Lancaster na početku Ratova ruža.

Ratovi dviju ruža

Pobornici Yorkova su srušili Lancastere u bitci kod Towtona 29. ožujka 1461. godine te je Eduard IV., prvi kralj dinastije York, zasjeo na prijestolje. Suprug Jacquettine najstarije kćeri Elizabete, Sir John Gray, ubijen je mjesec dana prije u Drugoj bitci kod St. Albansa, gdje su pobijedili Lancasterovi pod vodstvom Margaret Anžuvinske.

Eduard IV. je upoznao i ubrzo se potajno oženio udovicom Elizabetom; tradicionalno se kaže da se dogodio (uz prisustvo samo Jacquette i dvije dame) u obiteljskoj kući Woodvilleovih u Northamptonshireu 1. svibnja 1464. Elizabeta je okrunjena za kraljicu 26. svibnja 1465. Brak je, jednom otkriven, uništio planove Rikarda Nevillea, grofa od Warwicka, Eduardova izrazito utjecajnog rođaka, koji je s Eduardom pregovarao o prijeko potrebnom savezu s Francuskom (putem braka).

S Elizabetom kao kraljicom, Woodvilleovi dobili na važnosti i moći. Jacquettin suprug dobio je titulu grofa Riversa te imenovan lordom visokim blagajnikom u ožujku 1466. godine. Jacquetta je pronašla bogate i utjecajne supružnike za svoju djecu i pomogla svojim unucima da postignu visoke funkcije u državi. Dogovorila je da se njezin 20-godišnji sin John oženi udovicom i vrlo bogatom Katarinom Neville, vojvotkinjom od Norfolka, koja je bila najmanje 45 godina starija od Johna. Usponom Woodvilleovih raširilo se neprijateljstvo među pristašama Yorkovih, uključujući Warwicka i kraljevu braću Đuru i Rikarda.

Godine 1469., Warwick otvoreno je raskinuo sve veze s Eduardom IV. i privremeno ga svrgnuo s vlasti. Grofa Riversa i njegovog sina Johna uhitio je i pogubio Warwick 12. kolovoza kod Kenilwortha. Jacquetta je svog muža nadživjela za tri godine te umrla 1472. godine, u dobi od 56 godina.

Vještica?

Ubrzo nakon pogubljenja njezinog muža, Thomas Wake, Warwickov pristaša, optužio je Jacquettu za vještičarenje. Wake je u dvorac Warwick donio olovnu sliku "napravljenu poput oružja ... slomljenu u sredini i brzo napravljenu žicom" i tvrdeći da ju je Jacquetta oblikovala za magiju. Tvrdio je da je glavnu sliku pronašla "poštena osoba" Harry Kydeston iz Stoke Bruernea, Northamptonshire, u svojoj kući nakon odlaska vojnika koji su je predali župnom službeniku Johnu Daungeru iz Shutlangera (u župi Stoke Bruerne ). Daunger bi navodno mogao potvrditi da je Jacquetta izradila druge dvije slike, jednu za kralja i jednu za kraljicu.

Slučaj se raspao kada je Warwick pustio Eduarda IV. iz pritvora: Jacquettu je 21. veljače 1470. godine kraljevsko vijeće oslobodilo svih optužbi.

1484. godine, Rikard III. u aktu, poznatim pod imenom Titulus Regius (Kraljevska titula), oživio je optužbe za vještičarenje protiv pokojne Jacquette kada je tvrdio da su ona i Elizabeta čarobnjaštvom osigurale Elizabetin brak s Eduardom IV. Međutim, Rikard nikada nije ponudio nikakav dokaz koji potkrepljuje njegove optužbe.

Nasljeđe
Preko svoje kćeri Elizabete, Jacquetta je baka Elizabete od Yorka, žene i kralja Henrika VII. Time se ubraja u pretke svih nadolazećih engleskih vladara.

U fikciji

Jacquetta je jedna od glavnih junakinja u romanu Bijela kraljica (The White Queen) autorice Philippe Gregory iz 2009. godine. Fiktivno se prikazuje njezin život te život njezine kćeri Elizabete. Jacquetta se prikazuje kako uistinu prakticira magiju koja je prikazana kao istinska vještina i moć. Također je glavna junakinja romana The Lady of the Rivers 2011. godine, čija radnja razrađuje njezin raniji život: povijest Jacquettine obitelji koja tvrdi da potječu od morske vile Meluzine. Gregory koristi Jacquettine veze s Meluzinom i Ivanom Orleanskom kako bi potkrijepila teoriju o njezinom vještičarenju. 2013. godine produkcijske kuće BBC One i Starz su snimili televizijske adaptacije The White Queen, te Jaquettu glumi Janet McTeer.

Englesko plemstvo

Jacquetta Luksemburška


Archibald Edmonstone,  (né le  à Londres, mort le  à Londres) est un voyageur, égyptologue et écrivain britannique.

Biographie
Archibald Edmonstone est le fils aîné de Charles Edmonstone, , et d'Emma Bootle. Il épouse sa cousine Emma Wilbraham.

Avec son épouse Emma, il a trois filles qui meurent toutes en bas âge. En 1821, il hérite de son père le titre de baronnet, de « Duntreath dans le comté de Stirling ». Comme il n'a pas de fils, c'est son demi-frère William Edmonstone (1810-1888) qui hérite du titre à sa mort en 1871.

Dès 1819, Edmonstone voyage dans les vallées égyptiennes d'Al-Kharga et d'Ad-Dakhla. Avec Bernardino Drovetti et Frédéric Cailliaud, il fait partie des premiers voyageurs à avoir publié leurs observations. La montagne située près de Deir el-Hagar, au nord de la vallée d'Ad-Dakhla, porte aujourd'hui son nom.

Publication
 Un voyage dans deux des oasis de la Haute-Égypte (A journey to two of oases of upper Egypt), Murray, Londres, 1822

Bibliographie
 Warren R. Dawson, Eric P. Uphill, Who was who in Egyptology, 3rd revised edition, by Morris L. Bierbrier, The Egypt Exploration Society, London 1995, , .

Liens externes

Index égyptologique
Naissance en mars 1795
Naissance à Londres
Décès en mars 1871
Décès à Londres
Égyptologue britannique
Baronnet

Archibald Edmonstone


WTTE (channel 28) is a television station in Columbus, Ohio, United States, airing programming from the digital multicast network TBD. It is owned by Cunningham Broadcasting, which maintains a local marketing agreement (LMA) with Sinclair Broadcast Group, owner of ABC/MyNetworkTV/Fox affiliate WSYX (channel 6), for the provision of certain services. However, Sinclair effectively owns WTTE as the majority of Cunningham's stock is owned by the family of deceased group founder Julian Smith. Sinclair also operates Chillicothe-licensed CW affiliate WWHO (channel 53) under a separate LMA with Manhan Media. The stations share studios on Dublin Road in Grandview Heights (with a Columbus mailing address), while WTTE's transmitter is located in the Franklinton section of Columbus.

A charter Fox affiliate from the network's sign-on from 1986 to 2021, WTTE also served as the Fox station of record for the nearby Zanesville, Ohio, market.

History

WTTE began operations on June 1, 1984, as the first general-entertainment independent station in central Ohio. The station was founded by the Commercial Radio Institute, a subsidiary of the Baltimore-based Sinclair Broadcast Group (at the time, called Chesapeake Broadcasting Corporation) as the company's third television station after WPTT-TV (now WPNT) in Pittsburgh and flagship station WBFF in Baltimore. The station originally operated from studio and office facilities at 6130 South Sunbury Road in Columbus.

WTTE quickly became the dominant independent station in the area largely because its programming policy was far less conservative than that of the other independent in the area, Christian-oriented WSFJ-TV (channel 51). Channel 28 was a charter affiliate of Fox, having joined the network at its launch on October 9, 1986. From 1995 until 1997, WTTE also carried a secondary affiliation with UPN which was then picked up by WWHO. Early in that run, the station listed both affiliations on an equal level (as "the best of both worlds") in its station identifications of the time, including a period where Fox logos were dropped entirely.

Merger with WSYX
In 1996, Sinclair merged with River City Broadcasting, owner of WSYX. Federal Communications Commission (FCC) rules at the time did not allow one person to own two stations in a single market. Sinclair kept the longer-established WSYX and nominally sold WTTE to Glencairn, Ltd. owned by former Sinclair executive Edwin Edwards. However, nearly all of Glencairn's stock was held by the Smith family, founders and owners of Sinclair. In effect, Sinclair still owned WTTE, and now had a duopoly in Columbus in violation of FCC rules. Sinclair and Glencairn further circumvented the rules by moving WTTE's operations into WSYX's Dublin Road studios under a local marketing agreement, with WSYX as senior partner. Glencairn owned ten other stations—all in markets where Sinclair also had a station. Sinclair was eventually fined $40,000 for its illegal control of Glencairn. The two companies attempted to merge in 2001 after the FCC allowed duopolies. However, the FCC would not allow Sinclair to repurchase WTTE. The FCC does not allow duopolies between two of the four highest-rated stations in a single market. Also the Columbus market, despite its relatively large size, has only seven full-power stations—too few to legally permit a duopoly. WTTE thus remained under the banner of Glencairn, which was then renamed Cunningham Broadcasting. However, the Smith family still controls nearly all of Cunningham's stock, so Sinclair still effectively had a duopoly in Columbus. By nearly all accounts, Sinclair has used Glencairn/Cunningham as a shell corporation to evade FCC ownership rules.

In 2000, WWHO switched its affiliation to UPN, but signed a deal with The WB to retain its programming on a secondary basis through what a Paramount Stations Group executive described as a "program license agreement." As a result, WTTE picked up half of Kids' WB!'s weekday programming and aired it alongside its usual Fox Kids programming. This arrangement continued until 2001.

In 2006, all Sinclair-controlled Fox affiliates including WTTE extended their affiliation contracts until at least March 2012. WTTE-DT2 was formerly an affiliate of The Tube, a 24-hour digital music channel. Like other Sinclair-owned stations, this was dropped in January 2007, due to a disagreement between Sinclair and The Tube over E/I programming. The network ceased operations that October due to the lack of advertising.

According to Nielsen Media Research in the May 2011 ratings period, WTTE was the second most watched Fox affiliate in the United States in prime time.  The station remained intensely competitive in the Columbus television market with it remaining an extremely strong competitor against WBNS-TV and WCMH-TV averaging roughly 300,000 viewers each night during the station's 10 o'clock newscast despite its earlier time slot. As WTTE-DT1 or currently, WSYX-DT3, it typically wins the demographic viewership battle each and every ratings period. The demographic win is a much sought after attribute for television sales associates in the area for local advertising purposes.

On October 18, 2010, the station reactivated its 28.2 digital subchannel for the first time since December 2006, with theCoolTV, a music video network which, unlike The Tube, had E/I programming pre-inserted as part of its national schedule. The network was discontinued as of August 31, 2012.

WTTE was also considered an alternate ABC affiliate airing that network's programs when WSYX is unable to do so such as during a breaking news emergency or local special.

On May 15, 2012, Sinclair and Fox agreed to a five-year extension to the network's affiliation agreement with the 19 Fox stations owned or controlled by Sinclair, including WTTE, allowing them to continue carrying the network's programming through 2017.

On June 23, 2014, Sinclair signed a deal with Sony Pictures Entertainment to carry the GetTV network as a subchannel on 33 of its stations; WTTE was one such station, and the 28.2 subchannel was reactivated.

On June 1, 2017, Sinclair replaced GetTV with TBD on WTTE's 28.2 subchannel. TBD is operated by Sinclair Television Group, a subsidiary of Sinclair Broadcast Group.

On August 21, 2017, WTTE's 28.3 subchannel began carriage of Stadium, which replaced ASN.

Move of Fox to WSYX-DT3 and new affiliation with TBD TV
On January 1, 2021, Sinclair quietly sent a letter to cable and satellite providers saying that it had consolidated the Fox affiliations of stations in markets where it had been on a sister Cunningham or Deerfield-owned station onto Sinclair owned stations, putting those affiliations directly in Sinclair's control. While most markets transitioned on that day, the transition of WTTE-DT1's programming schedule onto WSYX's spectrum would be held off until January 7, as that would be the day WWHO would convert to being the market's ATSC 3.0 lighthouse station, and it would easier for the transition of all the channels being moved or launched to occur then.

On that day, Sinclair began simulcasting "Fox 28" programming on WSYX-DT3, while moving Antenna TV to the newly created 6.4. WTTE's main signal would eventually carry Sinclair-owned TBD full-time. The simulcast continued until February 3 at 10 a.m., when the "Fox 28" schedule was now only available through WSYX-DT3.

With the move of the "Fox 28" schedule to WSYX-DT3, it became the largest-market subchannel-only Fox affiliate, surpassing Albuquerque, New Mexico's KRQE-DT2 for that distinction, along with the largest station by market size holding two affiliations with the Big Four networks (also ahead of KRQE). The transition also meant that WTTE began to host WWHO's main ATSC 1.0 signal on its spectrum (mapping to 53.1).

The switch was contractually proper for cable and satellite providers, who continue to carry Fox programming on all of "Fox 28"'s existing low-number channel positions, while WTTE-DT1's carriage now depends on provider; some carry it as a low-number channel, while others no longer carry any of WTTE's channels.

In April 2021, Antenna TV and Stadium swapped channels, with Stadium moving to 6.4 and Antenna TV moving to WTTE-DT2.

News operation
Sinclair never launched an independent news department for WTTE prior to its acquisition of WSYX, though with WBFF and WPGH-TV in Pittsburgh launching news departments in the 1990s (WPGH-TV has since shut theirs down in favor of airing a 10 p.m. newscast from WPXI), it is likely Sinclair would have launched a news department for WTTE had it not acquired WSYX.

As a Fox affiliate, WTTE broadcast 25½ hours of locally produced newscasts each week (with four hours each weekday, three hours on Saturdays and 2½ hours on Sundays).

Technical information

Subchannels
The station's digital signal is multiplexed:

Analog-to-digital conversion
WTTE was one of only two full-power television stations in the Columbus market (the other being WWHO) that honored the original DTV transition date of February 17, 2009. The station shut down its analog signal, over UHF channel 28, at 11:59 p.m. on that date, as part of the federally mandated transition from analog to digital television. The station's digital signal remained on its pre-transition UHF channel 36, using PSIP to display WTTE's virtual channel as 28 on digital television receivers.

However, until March 3, as part of the SAFER Act, analog channel 28 aired a repeating loop of a short informational film (in both English and Spanish) about the DTV changeover and how to upgrade to digital television. Analog channel 28 has since gone dark.

See also

Channel 27 digital TV stations in the United States
Channel 28 virtual TV stations in the United States

References

External links

TBD (TV network) affiliates
Antenna TV affiliates
TTE
Sinclair Broadcast Group
Television channels and stations established in 1984
1984 establishments in Ohio

WTTE


Boulouparis, conocido como Bouloupari por las autoridades francesas, es una comuna en la Provincia Sur de Nueva Caledonia, un territorio de ultramar de Francia en el océano Pacífico.

Véase también
 Anexo:Comunas de Nueva Caledonia

Enlaces externos

Comunas de Nueva Caledonia

Boulouparis


Pauletta Foppa (Strasbourg, 22 de dezembro de 2000) é uma handebolista profissional francesa, campeã olímpica.

Carreira

Foppa conquistou a medalha de ouro com a Seleção Francesa de Handebol Feminino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após derrotar a equipe do Comitê Olímpico Russo na final por 30–25.

Handebolistas olímpicos da França
Handebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Campeões olímpicos da França

Pauletta Foppa


Hanamura ist der Familienname folgender Personen:

 Hanamura Shirō (1891–1963), japanischer Rechtsanwalt und Politiker
 Mangetsu Hanamura (* 1955), japanischer Schriftsteller

Hanamura


Abba Gorgoryos (em Ge'ez: አባ ጎርጎርዮስ; 1595 – 1658) foi um sacerdote e lexicógrafo etíope de origem nobre. Ele é famoso por ser co-autor de enciclopédias com seu amigo e companheiro Hiob Ludolf em duas línguas etíopes, amárico e ge'ez, ambas em escrita ge'ez.

Vida

Abba Gorgoryos nasceu em Mekane Sellasie, na província de Amhara. Ele mudou-se para a cidade de Gota, na Turíngia, em 1652, tendo sido convidado por Hiob Ludolf, que na época estava a serviço de Ernesto I, Duque de Saxe-Gota. Gorgoryos era amigo e assistente de Hiob Ludolf e ambos se conheceram em Roma. No início, eles se comunicavam em geês, a única língua que ambos dominavam.

Hiob Ludolf e o Duque estavam interessados o Império Etíope e prepararam uma lista de perguntas e questionamentos sobre a localidade, com esta lista tendo sido apresentada a Abba Gorgoryos, para que pudesse respondê-las. O duque se interessou particularmente pela lenda do Preste João, enquanto Ludolf se interessou pelo cristianismo na Etiópia e pelos ensinamentos da Igreja Ortodoxa Etíope. As descobertas de Ludolf estão incluídas em sua obra, Theologica aethiopica. Os vários meses em que Abba Gorgoryos passou em Gota, como convidado da corte do duque Ernesto I, bem como sua influência decisiva para que Ludolf se aprofundasse em seus estudos etíopes, foram registradas nas cartas de Ludolf a Gerhard entre 1651 e 1652.

Abba Gorgoryos trabalhou com Hiob Ludolf na coautoria da primeira gramática da língua amárica, bem como de um dicionário amárico-latino, que se tornou a primeira língua africana a ser traduzida para o latim. O livro de Ludolf, The History of Ethiopia, foi baseado em parte na conceituação e nos ensinsamentos de Abba Gorgoryos sobre a Etiópia. Abba Gorgoryos também desenvolveu um léxico Ge'ez. Ele foi responsável pelo primeiro texto inédito estabelecendo as relações etíopes-alemãs, escrito por volta de 1652 e fazendo referência à Igreja Ortodoxa Etíope.

Em seu retorno à Etiópia em 1658, ele morreu em um naufrágio na cidade turca de İskenderun.

Ligações externas
 Dictionary of African Biography, Volumes 1-6, Por Emmanuel Kwaku Akyeampong, Henry Louis Gates (Jr.), que fala sobre Abba Gorgoryos e sua contribuição para a Etiópia

História da Etiópia
Língua amárica

Abba Gorgoryos


Le 703 Naval Air Squadron ou 703 NAS est un escadron de formation du Fleet Air Arm de la Royal Navy. Il est basé au RAF Barkston Heath (RAF Barkston Heath) dans le Lincolnshire en Angleterre. L'escadron a été formé en 1942, dissout plusieurs fois et reformé en 2003.

Historique

Origine
Le 703 Naval Air Squadron a été formé en tant qu'escadron d'hydravions catapultés  de croiseurs auxiliaires le  au RNAS Lee-on-Solent dans le Hampshire. Il était initialement équipé du Vought Kingfisher, complétés par des hydravions Fairey Seafox et Fairey Swordfish. L'escadron a également exploité trois avions amphibies Supermarine Walrus depuis Walvis Bay en Afrique australe. Le , l'escadron est dissout.

Unité de développement de la guerre aérienne et maritime (1945-1950)

L'escadron a été réformé en 1945 en tant que composante navale de l' Air Sea Warfare Development Unit (ASWDU) de la Royal Air Force au RAF Thorney Island, pour mener des essais expérimentaux sur une grande variété d'avions, notamment le Grumman Avenger, Fairey Barracuda, Fairey Firefly et de Havilland Mosquito. L'escadron a déménagé au RNAS Lee-on-Solent en , absorbant le . En 1948-49, l'escadron a testé l'atterrissage des avions à réaction sur un pont flexible, sans l'utilisation d'un train d'atterrissage avec le de Havilland Vampire.

Unité d'essais de service (1950-1955)

En , l'escadron a déménagé au RAF Ford, se concentrant sur le rôle de Service Trials Unit (STU). Il a été encore renforcé le , lorsque le , une unité spécialisée dans le développement de la reconnaissance photographique, a fusionné avec le 703 Squadron. Il a expérimenté les innovations britanniques dans les opérations de porte-avions, comme le système d'atterrissage aux instruments  et la catapulte à vapeur. En 1954, il effectue des essais sur le Fairey Gannet AS1 et sur le Westland Wyvern. En , le 703 NAS et le  ont fusionné pour former le 700 Naval Air Squadron.

Escadron d'entraînement du Wasp (1972-1981)
Le , le 703 NAS a été reformé au RNAS Portland pour mener une formation sur l'hélicoptère Westland Wasp. Á partir de , il a repris le rôle du . Le , après 9 ans d'entraînement du personnel navigant sur le Wasp, l'escadron a été dissout.

Formation de pilotage élémentaire (2003-présent)

En 1993, la RAF et la RN Elementary Flying Training ont été fusionnées pour former une seule école au RAF Topcliffe, et à partir de 1995, au RAF Barkston Heath. En 1996, après avoir suivi l'entraînement de l'Army Air Corps, l'unité a été rebaptisée Joint Elementary Flying Training School (JEFTS). En 2003, la RAF s'est retirée de l'organisation et l'unité a été rebaptisée Defence Elementary Flying Training School (DEFTS) exploitant le Slingsby Firefly  jusqu'en 2006. À cette époque, l'élément Royal Naval était organisé en 703 Naval Air Squadron, et l'élément Army est devenu le 674 Squadron Army Air Corps.

703 NAS forme environ 60 pilotes de la Royal Navy chaque année. L'escadron utilisait auparavant le Grob Tutor jusqu'en 2018, avant de passer au Grob Prefect.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Fleet Air Arm
 Histoire de la Royal Navy
 Bases aériennes de la Royal Air Force

Unité ou formation militaire créée en 1942
Escadron aéronaval de la Royal Navy

703 Naval Air Squadron


Visma er en nordisk koncern, der leverer software til virksomheder, som bl.a. omfatter automatisering af regnskab, lønsystemer, HR-systemer, mødeagendasystemer mm. Virksomheden har mere end 14.000 ansatte globalt, heraf ca. 1.000 i Danmark.

Struktur og ejerskab
Visma i Danmark består af 23 selskaber.

Koncernen er ejet af Hg and co-investors 63.1%, GIC 12.8%, Intermediate Capital Group 7.2%, Montagu 5.8% and CPPIB 5.0%. Ledelsen i Visma ejer de sidste 6,2% af koncernen.

Produkter og services
Visma leverer software til virksomheder og har bl.a.:
 Regnskabsprogrammer og ERP-systemer, bl.a. E-conomic.dk og Dinero.dk
 CRM-programmer
 Webshop- og website-løsninger
 It-udvikling og -rådgivning
 Lønadministration og -outsourcing, DataLøn og  Visma Enterprise
 HR-administration og rekruttering
 Bogføring, regnskabsassistance, debitorstyring og inkasso
 Rabatportal - LogBuy.dk

Opkøb
Visma har de seneste år opkøbt en række virksomheder på det danske IT-marked. Heraf sidder 10 af virksomhederne samlet i Carlsberg Byen på hovedkontoret, og de øvrige selskaber sidder spredt i Danmark i bl.a. Randers, Aarhus, Vallensbæk og Aalborg.

Noter

Eksterne henvisninger
 Vismas hjemmeside

Etableret i 1996
It-virksomheder fra Norge
Softwarevirksomheder fra Norge

Visma


Carlo Ginzburg (15. april 1939) er en italiensk historiker, der især er blevet berømt for at pionere mikrohistorien. Ginzburg har bl.a. skrevet bogen Osten og Ormene (Il formaggio e i vermi, 1976, da. 2006), der er et studie af italiensk folkekultur i 1500-tallet. Ginzburg er søn af forfatteren Natalia Ginzburg og Leone Ginzburg, der underviste i russisk litteratur på universitetet i Torino. Ginzburg har i mange år været professor i historie i Bologna og ved University of California i Los Angeles.

Litteratur
 Christiansen, Palle Ove (2001) "Forståelsen af det anderledes – Om Carlo Ginzburg og mikrohistorie" i Historisk Tidsskrift, Bind 101, Hæfte 1
 Ginzburg, Carlo (1999) Spor: Om historie og historisk metode, (red. Morten Thing og Gert Sørensen). København: Museum Tusculanum.
 Ginzburg, Carlo (2006) Osten og Ormene. Aarhus: Klim.

Referencer

Historikere fra Italien
Historiske hjælpevidenskaber
Kulturhistorikere

Carlo Ginzburg


Vesris (dansk) eller Weesries (tysk) er navnet på en gade og et skovområde beliggende sydvest for landsbyen Ves (Himmershøj) i det nordligre Angel i Sydslesvig. Administrativt hører området under Ves Kommune i Slesvig-Flensborg kreds i den nordtyske delstat Slesvig-Holsten. I kirkelig henseende hører Vesris under Munkbrarup Sogn. Sognet lå i Munkbrarup Herred (Husby Herred, Flensborg Amt), da Slesvig var dansk indtil 1864.

Vesris er første gang nævnt 1660. Efterleddet -ris betegner en kratskov eller småskov. Skoven og bebyggelsen er blandt andet optaget i generalstabens topografiske kort over Slesvig fra 1858. I 1837 nævnes her fire kådnersteder (husmandssted) og skovfogedens gård. I 1871 kom området under Oksbøl, i 1959 under Ves Kommune. I årene efter anden verdenskrig, som var præget af ressourceknaphed og mangel på brænde, blev mange af skoven træer fældet

Selve skoven har et areal på 85 ha. Skoven er overvejende præget af løvskov. Områdets højeste punkt er på 57,4 m. Ved skovens nordøstlige rand ligger højmosen Bliksmose (på tysk Blixmoor). I nærheden udspringer Tarup Bæk. Skoven er en del af habitatområde Flensborg Fjord-Gelting Birk.

Eksterne henvisninger
 Managementplan für das Fauna-Flora-Habitat-Gebiet DE-1123-393

Noter

Angel
Skove i Sydslesvig

Vesris


Cantharellaceae (Joseph Schröter, 1888) este o familie de ciuperci comestibile din încrengătura Basidiomycota în clasa Agaricomycetes și ordinul Cantharellales, conținând în principal genurile Cantharellus și Craterellus, primul numit fiind tip de gen.

Descriere
Familia Cantharellaceae este determinată astfel:
 Toate genurile se dezvoltă în păduri de foioase precum de conifere, deseori pe mușchi și litieră, adesea printre afine, sau prin tufișuri de zmeură și mure.
 Speciile incluse au o pălărie, cel mai târziu la maturitate în formă de pâlnie, mai mult sau mai puțin amenajată central peste picior și de mărime submediocră. Ele nu au lamele ci pseudo-lamele (stinghii), mereu decurgătoare pe tijă și o carne destul de tare și/sau elastică.
 Toate ciupercile familiei coabitează, fiind simbionți micoriza (formează micorize pe rădăcinile arborilor).
 Un indicator al genurilor familiei este conținutul de carotenoidă.

Delimitare și schimburi de gen
Genul Pseudocraterellus, denumit astfel de micologul englez Edred John Henry Corner (1906-1996) în anul 1956, a fost refuzionat cu genul Craterellus pe baza de analize ADN. Dar în special savanții englezi și americani totuși mai fac diferența.

Specia Hygrophoropsis aurantiaca Wulfen, 1781 ex Maire, 1921, numit în popor gălbior fals (comestibil, dar nu prea savuros), nu aparține nici acestei familii, nici acestui ordin, mult mai mult face parte din ordinul Boletales.

Câteva soiuri din genul Cantharellus, ca de exemplu  Craterellus lutescens (brunișorul) sau Craterellus tubaeformis (trompeta căprioarei), au fost alăturate celui de Craterellus, tot datorită analizelor ADN.

Familii noi
Pe lângă genurile Cantharellus și Craterellus, de mult asociate familiei, au fost create, datorită în principal conținutului de carotenoidă, câteva genuri noi în familia Cantharellaceae în ultimi ani, care cu toate nu se dezvoltă în Europa. Până în prezent sunt reprezentate de foarte puține soiuri (aproximativ zece, cinci din ele în Asia):  Afrocantharellus, Parastereopsis și Pterygellus.

Câteva imagini însoțitoare

Note

Bibliografie
Bruno Cetto: "Der große Pilzführer"  (vol. 1-3) și "I funghi dal vero" (vol. 4-7)
 Heinrich Dörfelt, Gottfried Jetschke (Ed.): "Wörterbuch der Mycologie", ed. a 2-a, Editura Spektrum Akademischer Verlag, Heidelberg/Berlin 2001, ISBN 978-3-827-40920-1
 Andreas Gminder, Armin Kaiser, German Josef Krieglsteiner: "Ständerpilze: Blätterpilze 1 (Hellblättler)", în: G. J. Krieglsteiner (Ed.): Die Großpilze Baden-Württembergs, vol. 3, Editura Eugen Ulmer, Stuttgart 2001, ISBN 978-3-8001-3536-3

Legături externe

Micoriză
Ciuperci comestibile
1888 în știință

Cantharellaceae


Tyro est une ville américaine située dans le comté de Montgomery, au Kansas. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de Montgomery (Kansas)

Tyro (Kansas)


Angolas nationalbibliotek () er beliggende i Luanda og er Angolas nationalbibliotek. Biblioteket blev grundlagt i 1969 og har 32 ansatte.

Bibliografi
  (inkluderer information om nationalbiblioteket)

Kilder

Eksterne henvisninger

Luanda
Etableret i 1969
Nationalbiblioteker

Angolas nationalbibliotek


Scandia est une ville américaine située dans le comté de Washington, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté de Washington (Minnesota)

Scandia (Minnesota)


Osman Ulubaş Kayseri Fen Lisesi, 1984 yılında kurulmuştur. Fen liseleri arasında açılış tarihi olarak dördüncü sırada bulunmaktadır. Okul binası 2017 yılına kadar Kayseri'nin 20 km uzağında bulunmaktaydı ancak yeni yapılan bina ile birlikte Kocasinan ilçesine taşınmıştır. Kurulduğu yıllarda çok az bina ile eğitim sağlayan okul, geride bıraktığı 35 yılı aşkın sürede geniş olanaklı bir kampüse kavuşmuştur.

Fiziki Durum
Okul binası;
15 derslik
4 laboratuvar (fizik, kimya, biyoloji, bilgisayar)
1 sanal sınıf
1 internet odası
1 kütüphane
1 rehberlik odası
1 doktor odası
1 harita odası
1 satranç odası
1 sinevizyon odası
1 kantin
zümre odaları ve idare odalarından oluşmaktadır.

Okul bahçesinde 1 basketbol sahası, 1 voleybol sahası, 1 futbol sahası mevcuttur. Okul Pansiyonu çok amaçlı bir salon ve okul kantini de okul bahçesi içerisinde yer almaktadır.

Kayseri Fen Lisesi'nin Tarihçesi ve Tanıtımı
209.956 m²'lik eski Taksan arazisinde dönemin Cumhurbaşkanı Kenan Evren, Milli Eğitim Bakanı Vehbi Dinçerler ve Kayseri Valisi Yüksel Çavuşoğlu'nun katıldığı bir törenle 24 Eylül 1984'te hizmete açıldı.

Okul, derslik binası, kız ve erkek yurtları, misafirhane, personel ve öğrenci lokalleri ile yemekhanesi, kantin ve kooperatifi, kapalı spor salonu, 32 öğretmen lojmanı, lisan, bilgisayar, fizik, kimya, biyoloji laboratuvarları ve internet salonuna sahip bir tesisdir.

Kaynakça
https://web.archive.org/web/20170718042121/http://kayserifenlisesi.meb.k12.tr/

Kayseri ilinde bulunan liseler
Fen liseleri

Kayseri Fen Lisesi


The Crescent is a daily long-distance passenger train operated by Amtrak between New York City and New Orleans (the "Crescent City"). The  route connects the Northeast to the Gulf Coast via the Appalachian Piedmont, with major stops in Charlotte, North Carolina; Atlanta, Georgia; and Birmingham, Alabama.

Most of the route of the Crescent is on the Norfolk Southern Railway. It is the successor of the Southern Crescent, introduced in 1970 by Norfolk Southern's predecessor, the Southern Railway.

History

Southerner

Today's Crescent is a direct descendant of the Southerner, a streamlined passenger train operated by the Southern Railway from 1941 to 1970. The daily train followed essentially the same route as the modern Crescent, providing sleeper service between New York and New Orleans via Washington, Atlanta, and Birmingham.

Southern Crescent
Since its inception, the sister train of the Southerner was a second New York–New Orleans sleeper, the Southern Railway's Crescent. The two trains shared generally the same route between New York and Atlanta, but diverged between Atlanta and New Orleans. The Crescent took a more coastal route, operating via Mobile and Montgomery over Atlanta and West Point Railroad, Western Railway of Alabama, and Louisville & Nashville Railroad trackage. The Southerner stayed inland to run exclusively on Southern Railway trackage through Birmingham.

In 1970, amid a push by its partners to discontinue passenger operations, the Southern Railway merged the Southerner and the Crescent into one service: the Southern Crescent. The new train used the route of the Southerner, operating via Birmingham instead of Mobile. Although the Birmingham route was slightly longer, it was fully owned by the Southern Railway and therefore more reliable. The Southern Crescent was numbered 1 southbound and 2 northbound. Penn Central carried it between Washington and New York along the Northeast Corridor, inheriting the longstanding haulage agreement from the Pennsylvania Railroad.

For most of the 1970s, the Southern Crescent was supplemented by the Piedmont, a former New York–New Orleans train that had been cut back to a regional Atlanta–Washington (later Charlotte–Washington and Salisbury–Washington) service running along the middle leg of the Southern Crescent route.

Amtrak took over most inter-city passenger trains in the United States on May 1, 1971, but the Southern Railway initially opted out. Amtrak did inherit most of Penn Central's passenger services, including the haulage agreement for the Southern Crescent. For a portion of the mid-1970s, the Southern Crescent only operated tri-weekly between Atlanta and New Orleans, and carried a run-through Amtrak 10-6 sleeper on those days to connect to the Sunset Limited. On occasion, when the Southern deemed an Amtrak car to be short of its standards, it substituted a Southern sleeper in the consist. Additionally, one of the two dome coaches in the Southern car fleet was added for the leg south of Atlanta.

The Southern Crescent was one of the last two privately operated long-distance passenger services in the United States, the other being the Rio Grande Zephyr. However, mounting revenue losses and equipment-replacement expenses forced Southern Railway to leave the passenger business.

Amtrak era

The Southern Railway turned over full operation of the Southern Crescent to Amtrak on February 1, 1979. Amtrak simplified the name to the Crescent and renumbered it 19 southbound and 20 northbound, though for several years the Southern assigned it operating numbers 819 and 820. The train began using rebuilt Heritage Fleet equipment in 1981.

On October 28, 1989, Amtrak added a section of the Crescent between Birmingham and Mobile, Alabama, known as the Gulf Breeze. It ran until April 1, 1995, when it was cancelled due to budget issues. A replacement Amtrak Thruway bus ran until October 16, 1997. The Atlanta–New Orleans portion of the Crescent was reduced to tri-weekly operation from April 2, 1995, to November 11, 1996 (quad-weekly from November 1995 to February 1996).

When Hurricane Katrina struck Louisiana, Mississippi, and Alabama in August 2005, the Crescent was temporarily truncated to Atlanta.  Service was restored first as far as Meridian, Mississippi, while Norfolk Southern crews worked to repair the damage to their lines serving the Gulf Coast. Amtrak restored Crescent and City of New Orleans service to New Orleans on October 9, 2005.

From July 10 to September 1, 2017, the train terminated at Washington, D.C. instead of New York City due to track work at Penn Station. Starting October 1, 2019, traditional dining car services were removed and replaced with a reduced menu of 'Flexible Dining' options. As a result, the dining car serves as a lounge car for the exclusive use by sleeping car passengers.

As part of Amtrak's Network Growth Strategy (NGS), adding a section from Meridian, Mississippi to Fort Worth, Texas has been discussed since the early 2000's, with the route having supposed to been up and running by 2002. The plan fell through when Amtrak abandoned the NGS. However, in March 2023, Amtrak announced that it is seeking federal funding to once again study this proposal. Due to Kansas City Southern Railway's (KCS) continued opposition to hosting this train on the Meridian Speedway, the study was dependent on a proposed merger between the KCS and Canadian Pacific Railway being approved by the United States Surface Transportation Board. This merger was approved on March 15, 2023, and officially went into effect on April 14, 2023, allowing this proposal to move forward. In June 2023, Amtrak applied for funding to begin the project to extend service from Mississippi to Texas along the I-20 corridor.

Route

The tracks used were once part of the Pennsylvania Railroad; Richmond, Fredericksburg and Potomac Railroad; Southern Railway and North Carolina Railroad systems; they are now owned by Amtrak, CSX Transportation, and Norfolk Southern Railway, respectively. The following lines are used:
New York City to Washington, D.C.: Northeast Corridor, ex-Pennsylvania Railroad, now Amtrak
Washington to Alexandria, Virginia: Richmond, Fredericksburg and Potomac Railroad, now CSX
Alexandria to Danville, Virginia: Virginia Midland Railway (ex-Southern Railway), now Norfolk Southern
Danville to Greensboro, North Carolina: Piedmont Air-Line Railway (ex-Southern Railway), now NS
Greensboro to Charlotte, North Carolina: North Carolina Railroad (formerly leased by Southern Railway), track managed by NS
Charlotte to Atlanta, Georgia: Atlanta and Charlotte Air-Line Railway (ex-Southern Railway), now NS
Atlanta to Birmingham, Alabama: Georgia Pacific Railway (ex-Southern Railway), now NS
Station and adjacent tracks in Birmingham: Louisville and Nashville Railroad, now CSX
 Birmingham to Meridian, Mississippi: Alabama Great Southern Railroad (ex-Southern Railway), now NS
 Meridian to New Orleans, Louisiana: New Orleans and Northeastern Railroad (ex-Southern Railway), now NS

Rolling stock
In December 2020, a usual consist on the Crescent included:
 2 GE P42DC diesel locomotive (1 Siemens ACS-64 electric locomotive north of Washington, D.C.)
 3 Amfleet II coaches
 1 Amfleet II café car
 2 Viewliner sleeping cars
 1 Viewliner baggage-dorm

Amtrak plans to replace the P42DC locomotives with Siemens ALC-42 locomotives by 2027, and the Amfleet cars with new long-distance cars by 2032.

Station stops

References

Further reading

 Schafer, Mike. "Amtrak's Atlas," Trains, June 1991.

Notes

External links

Amtrak routes
Passenger trains of the Southern Railway (U.S.)
Passenger rail transportation in Alabama
Passenger rail transportation in Georgia (U.S. state)
Passenger rail transportation in Louisiana
Passenger rail transportation in Mississippi
Passenger rail transportation in North Carolina
Passenger rail transportation in South Carolina
Passenger rail transportation in Virginia
Transportation in New Orleans
Night trains of the United States
Railway services introduced in 1979
1979 establishments in the United States
Long distance Amtrak routes
North American streamliner trains

Crescent (train)


Grái pótintáti (fræðiheiti: Nyctibius griseus) er fugl af ætt Nyctibiidae.

Tenglar

Fuglar

Grái pótíntáti


Si mon grand frère savait ça ! (titre original : ) est un film autrichien réalisé par Erik Ode, sorti en 1959.

Synopsis
Parce que sa sœur de 15 ans Conny dérange jalousement chaque rendez-vous, la pop star Fred Carter en a finalement assez : il part en tournée en Amérique et met sa sœur dans un pensionnat à Salzbourg, où elle est censée obtenir son diplôme d'interprète. Un an plus tard, Conny fête ses 16 ans et Fred veut lui rendre visite à l'internat. Cependant, il lui a écrit comme une farce qu'il ne pouvait pas venir et l'a embarrassée devant ses amis, qui ne lui croient pas que Fred est son frère. Conny, en revanche, ne lui a pas dit qu'elle avait encore échoué à l'examen. Fred doit en fait aller à New York pour un concert, mais trompe son agent de concert Gwendolin et s'envole pour Salzbourg. Il est aussi heureux de lui avoir échappé, car il lui a promis le mariage, mais ne veut pas se marier. Dans l'avion, Fred rencontre Dave Berry, qui lui a déjà écrit quelques tubes. Dave décide spontanément d'accompagner Fred à Salzbourg. En ville, ils achètent tous les deux un costume juste pour s'amuser et Fred se rase même la barbe pour ne pas être reconnu. En fait, Conny ne le reconnaît même pas, alors qu'ils se trouvent justement dans le même café. Elle pense qu'elle regarde le sosie de son frère et Fred joue bien son rôle avec un dialecte profond. Il se présente à elle comme Franz Wagner et Conny lui demande de venir au pensionnat et de se faire passer pour son frère. En fait, il réussit à tromper les copines. Quand "Fred" est censé chanter, Conny passe secrètement une cassette, que l'une des filles manipule. Le mensonge est exposé et Fred, Dave et Conny s'enfuient. En chemin, Conny avoue qu'elle a échoué à l'examen et Fred abandonne spontanément sa mascarade, même si Conny avait remarqué avec le temps qu'elle avait affaire à son frère.

En route pour Munich, Fred remarque Gwendolin, qui se trouve à Salzbourg. Elle voit aussi Fred et ne croit pas non plus qu'il s'appelle Franz. Elle suit la voiture de Fred et rejoint enfin la table de Fred, Conny et Dave à Munich. Pour les convaincre de leur « authenticité », Fred et Conny entonnent une chanson folklorique bavaroise et Gwendolin est impressionné. Elle propose de signer "Franz" et Conny et de les laisser jouer ensemble. Conny est ravie, Fred lui a toujours interdit de chanter. Maintenant elle forme un groupe et rencontre le prétendu étudiant en droit Walter Spatz, qui étudie actuellement la musique. Walter est d'abord snob et rejette la musique jazz, mais au fil du temps, il s'y enthousiasme. Son père est contre l'étude de la musique, mais peut être rapidement changé lorsque Walter apprend sa liaison avec le mannequin Lilo. Elle tombe à son tour amoureuse de Dave, qui trouve enfin la bonne.

Fred se lasse du jeu de cache-cache, d'autant plus qu'il doit aussi se soucier de sa véritable carrière. Cependant, Gwendolin veut se venger de sa supercherie et prétend que Fred a depuis longtemps cessé d'être populaire auprès des femmes et qu'elle a trouvé un meilleur remplaçant avec Franz. Fred pousse maintenant les répétitions pour la comparution conjointe avec Conny, dans l'espoir de prouver à Gwendolin sur la base des réactions du public qu'il a toujours du succès. Conny apprend enfin de Gwendolin qu'elle sait depuis longtemps que Franz est Fred. Parce que Conny aimerait voir une relation entre Gwendolin et Fred, ils travaillent tous les deux ensemble et présentent à Fred un vrai sosie qui prétend être Fred. Ce n'est que lorsque Fred commence à douter de lui que Conny dissout tout. Fred est soulagé et vient chanter devant son public. Pendant que Conny et Walter s'embrassent derrière la scène, Gwendolin dans le public déballe un cadeau que Fred lui a offert avant sa performance : une bague de fiançailles.

Fiche technique
 Titre : Si mon grand frère savait ça !
 Titre original :
 Réalisation : Erik Ode assisté de Franz Josef Gottlieb
 Scénario :
 Musique : Charly Niessen
 Direction artistique : Fritz Jüptner-Jonstorff, Alexander Sawczynski
 Costumes : Gerdago
 Photographie : Willi Sohm
 Son : Herbert Janeczka
 Montage : Arnfried Heyne
 Production :
 Société de production : Sascha-Film, Melodie Film
 Société de distribution : Gloria Filmverleih
 Pays d'origine :
 Langue : Allemand
 Format : Couleur - 1,37:1 - mono - 35 mm
 Genre : Musical
 Durée :
 Dates de sortie :
  : .
  : .
  : .

Distribution
 Cornelia Froboess : Conny Werner
 Fred Bertelmann : Fred Carter
 Margit Saad : Gwendolin
 Peter Weck : Dave Berry
 Christiane Nielsen : Lilo Hahnemann
 Peter Vogel : Walter Spatz
 Rudolf Platte : M. Spatz
 Hilde Volk :  Spatz
  : Rolf
 Elisabeth Stiepl :  Winter
  : Mr. Stone
 Helga Sommerfeld : Barbara

Notes et références

Liens externes

Film autrichien sorti en 1959
Film musical autrichien
Film musical des années 1950
Film en allemand
Film réalisé par Erik Ode

Si mon grand frère savait ça !


Serra dos Aimorés es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais, de la Microrregión de Almenara.

Su población estimada en 2010 era de 8.412 habitantes. La elevación es de 209 metros.

Está 14 km de Nanuque, y 640 km de Belo Horizonte.

Referencias

Enlaces externos

 Historia del municipio

Localidades de Minas Gerais

Serra dos Aimorés


Comment je suis devenue une jeune femme influente () est un film britannique, sorti en 2019.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Comment je suis devenue une jeune femme influente
 Titre original :
 Réalisation : Coky Giedroyc
 Scénario : Caitlin Moran
 Photographie : Hubert Taczanowski
 Musique : Oli Julian
 Pays d'origine : Royaume-Uni
 Genre : comédie
 Date de sortie : 2019

Distribution
 Beanie Feldstein : Johanna Morrigan
 Alfie Allen : John Kite
 Paddy Considine : Pat Morrigan
 Sarah Solemani : Angie Morrigan
 Laurie Kynaston : Krissi Morrigan
 Joanna Scanlan :  Belling
  : Kenny
 Frank Dillane : Tony Rich
 Jameela Jamil : Cléopâtre
 Tadhg Murphy : Andy Rock
 Ziggy Heath : Derby
 Emma Thompson : Amanda Watson
 Chris O'Dowd : Alan « Wilko » Wilkinson
 Dónal Finn : Karl Boden
  : le manager
 Michael Sheen : Sigmund Freud
 Lucy Punch : Sylvia Plath
 Sharon Horgan : Jo March
 Gemma Arterton : Maria Augusta von Trapp
 Lily Allen : Elizabeth Taylor
 Alexei Sayle : Karl Marx
  : Donna Summer
 Sue Perkins : Emily Brontë
  : Charlotte Brontë

Liens externes

Film britannique sorti en 2019
Comédie britannique


Kyriakos Mitsotakis (grč. Κυριάκος Μητσοτάκης; (Atena, 4. ožujka 1968.) je grčki političar koji  vrši dužnost grčkog premijera od 26. lipnja 2023. Istu dužnost već je vršio u razdoblju od 2019. do 24. svibnja2023., nakon parlamentarnih izbora održanih 21. svibnja 2023. njegova stranka Nova Demokracija nije uspjela osvojiti većinu potrebnu za formiranje nove vlade te je Mitsotakis 24. svibnja 2023. podnio ostavku te su novi parlamentarni izbori raspisani za 25. lipnja na kojima je Mitsotakis osvojio većinu za formiranje nove vlade. On je predsjednik stranke Nova demokracija od 2016. i bio je vođa opozicije do 2016. do 8. srpnja 2019. godine. Osim toga, ranije je služio kao ministar za administrativnu reformu i e-upravu, ministar upravne reforme od 2013. do 2015. Prvi put je izabran u parlament u Ateni 2004. Dana 7. srpnja 2019. godine, njegova je stranka pobijedila na parlamentarnim izborima u Grčkoj 2019. godine osiguravajući 158 mjesta za formiranje većinske vlade. On je sin bivšeg premijera Konstantinosa Mitsotakisa.

Raniji život i obrazovanje

Rođen u Ateni, sin je bivšeg grčkog premijera i počasnog predsjednika Nove demokracije, Konstantinosa Mitsotakisa i njegove supruge Marike. U vrijeme rođenja njegova je obitelj bila u kućnom pritvoru od strane grčke vojne hunte koja je proglasila njegovog oca person non gratom i zatvorila ga u noći državnog udara. Godine 1968., uz pomoć tadašnjeg turskog ministra vanjskih poslova İhsana Sabrija Çağlayangila, obitelj je pobjegla u Tursku, kada je Kyriakos Mitsotakis imao godinu dana, odakle se nakon nekog vremena preselio u Pariz i mogao se vratiti u Grčku tek 1974. godine, kada je demokracija vraćena u Grčkoj.
Godine 1986. diplomirao je na Atenskom koledžu. Od 1986. do 1990. pohađao je Harvardovo sveučilište i stekao diplomu društvenih znanosti, dobivši nagrade Hoopes i Tocqueville. Od 1992. do 1993. pohađao je Sveučilište Stanford gdje je magistrirao međunarodne odnose. Od 1993. do 1995. pohađao je Harvard Business School gdje je stekao MBA.

Profesionalna karijera

Od 1990. do 1991. Kyriakos Mitsotakis radio je kao financijski analitičar u odjelu za korporativne financije Chase banke u Londonu. 1991. Mitsotakis se vratio u Grčku gdje je ostao do 1992. i pridružio se Helenskim zračnim snagama kako bi ispunio svoje obvezne nacionalne servisne obveze. Od 1995. do 1997. i nakon završetka poslijediplomskog studija zaposlen je u konzultantskoj kući McKinsey & Company u Londonu, s naglaskom na telekomunikacijske i financijske usluge. Od 1997. do 1999. radio je za Alpha Ventures, podružnicu privatnog kapitala Alpha banke, kao viši službenik za investicije, izvršavajući rizike i transakcije s privatnim kapitalom. Godine 1999. osnovao je NBG Venture Capital, podružnicu privatnog kapitala i rizičnog kapitala u Nacionalnoj banci Grčke, i djelovao je kao glavni izvršni direktor do travnja 2003. godine, kada je podnio ostavku kako bi nastavio karijeru u politici, upravljao svojim portfeljem i izvršavao transakcije u Grčkoj i na Balkanu.

U siječnju 2003. imenovan je od strane Svjetskog ekonomskog foruma za globalnog lidera sutrašnjice.

Politička karijera

Tijekom parlamentarnih izbora 2000. godine, Mitsotakis je radio za nacionalnu kampanju Nove demokracije. Na parlamentarnim izborima 2004. godine, Mitsotakis je radio u izbornoj jedinici Atene B, dobivši više glasova od bilo kojeg drugog kandidata za Novu demokraciju u zemlji i izabran je u grčki parlament. 24. lipnja 2013., Mitsotakis je imenovan ministrom upravne reforme i e-upravljanja u kabinetu Antonisa Samarasa, naslijedivši Antonisa Manitakisa. Na tom je položaju bio do siječnja 2015. Tijekom tog razdoblja provodio je sveobuhvatne nacionalne reforme provođenjem funkcionalne reorganizacije institucija, struktura i procesa. Neprestano je podupirao drastično smanjenje javnog sektora i strukturnu reformu porezne uprave Mitsotakis je bio prvi od četiri člana Nove demokracije koji su objavili svoju kandidaturu na izborima za lidera, Nakon ostavke Antonisa Samarasa kao lidera stranke i neuspjeha Nove demokracije na izvanrednim izborima u rujnu 2015. godine. Među ostalim natjecateljima bio je tadašnji privremeni vođa i bivši predsjednik grčkog parlamenta Vangelis Meimarakis. Prema Financial Timesu, Mitsotakis je "napušten kao autsajder u utrci vodstva" zbog podrške stranačkog establišmenta Meimarakisovoj kandidaturi. Following the first round of voting with no clear winner, Mitsotakis came second, 11% behind Meimarakis. Nakon prvog kruga glasovanja bez jasnog pobjednika, Mitsotakis je zauzeo drugo mjesto, 11% iza Meimarakisa.

Mitsotakis je 10. siječnja 2016. izabran za predsjednika političke stranke Nova demokracija naslijedivši Ioannisa Plakiotakisa (prijelaznog predsjednika) s gotovo 4% razlike u odnosu na Vangelisa Meimarakisa. Tjedan dana nakon izbora Mitsotakisa kao vođe, objavljene su dvije ankete koje su Novu demokraciju stavile ispred Syrize prvi put u godini. Njegova stranka osvojila je 33% glasova na europskim izborima 2019. godine. On se bavio nacionalističkim pitanjima kritizirajući Prespanski sporazum o imenu Sjeverne Makedonije i kritizirajući politiku za prihvaćanje izbjeglica. Osobito je uspio osvojiti glasove stranke Zlatne zore. Nakon izbornih rezultata, grčki parlament je raspušten i raspisani su prijevremeni izbori.

Premijer Grčke
Nova demokracija pobijedila je na parlamentarnim izborima 2019. godine, postigavši 39,85 posto glasova i osiguravši 158 mjesta u grčkom parlamentu. 8. srpnja 2019. grčki predsjednik Prokopis Pavlopoulos prihvatio je ostavku Tsiprasa i zadužio Mitsotakisa da oformi novu vladu.

Privatni Život

Mitsotakis je oženjen Marevom Grabowski i ima troje djece; Sofiju, Konstantinos i Dafni.

Osim grčkog, govori engleski, francuski i njemački jezik.

Mitsotakis je mlađi brat bivšeg ministra vanjskih poslova i gradonačelnika Atene Dore Bakoyannis, zet pokojnog Pavlosa Bakoyannisa, kojeg je ubila teroristička skupina 17. studenog 1989. i ujak Kostasa Bakoyannisa, bivšeg regionalni guverner Središnje Grčke i sadašnjeg gradonačelnika Atene.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica

Predsjednici grčke vlade
Grčki političari
Životopisi, Grčka

Kyriakos Mitsotakis


Un poste de barbero es un tipo de señal empleada por los barberos principalmente en los países anglosajones (aunque su presencia se ha ido extendiendo también a los países hispanohablantes) para indicar el lugar o establecimiento donde llevan a cabo su trabajo. Este signo comercial es, según una tradición que data de la Edad Media, un poste o asta con una hélice de rayas de color (generalmente rojas, blancas y azules en los Estados Unidos; a menudo rojiblancas en otros países). El poste puede estar fijo o girar sobre un eje, con la ayuda de un motor eléctrico.

Un poste de barbero con una raya helicoidal es una señal familiar y se usa metafóricamente para describir objetos en muchos otros contextos. Por ejemplo, si la estructura de la torre de un faro está pintada con una raya helicoidal a modo de señalización marítima, se dice que ha sido pintada con los colores de un poste de barbero.

Origen en el oficio de barbero y médico

El origen del poste de barbero rojiblanco se asocia a que uno de los servicios que ofrecía era el de realizar sangrías e históricamente se representaba con vendajes sangrientos enrollados alrededor de un poste. Durante la época medieval, los barberos efectuaban operaciones de cirugía a sus clientes, así como extracciones de dientes. El poste originariamente tenía una palangana de bronce en la parte superior (representando el recipiente donde se guardaban las sanguijuelas) y en la inferior (en alusión al recipiente que recibía la sangre). El propio poste simboliza el palo o bastón que el paciente agarraba durante el procedimiento para facilitar que la sangre fluyese.

Algunos autores opinan que el formato en colores rojo, blanco y azul empleado en Estados Unidos es un homenaje a los colores de la bandera.

En el Concilio de Tours en 1163, al clero se le prohibió la práctica de la cirugía. Desde entonces, los médicos se separaron claramente de los cirujanos y los barberos. Más tarde, el papel de los barberos fue definido por la Hermandad de San Cosme y San Damián, fundada por Jean Pitard en París alrededor de 1210, como cirujanos académicos los de largos ropajes y como barberos cirujanos los de ropajes cortos.

Tras la fundación de la United Barber Surgeon's Company en Inglaterra, por estatuto el barbero debía usar un poste blanco y azul y el cirujano un poste rojo. En Francia, los cirujanos usaban un poste rojo unido a una palangana para identificar sus oficinas. El azul a menudo aparece en los postes de los Estados Unidos, posiblemente en honor a los colores nacionales. Otra interpretación más imaginativa de los colores empleados en los postes es que el rojo representa la sangre arterial y el azul simboliza la sangre de las venas y el blanco representa el vendaje.

Antes de 1950, había cuatro artesanos que se dedicaban a la fabricación de postes de barbero en los Estados Unidos. En 1950, William Marvy de St. Paul, Minnesota, inició su actividad. Marvy hizo su poste número 50.000 en 1967, y, hacia 2010, había producido más de 82.000. La William Marvy Company es a día de hoy la única empresa dedicada a la producción de este producto en Estados Unidos, vendiendo tan solo 500 al año (en comparación con los 5.100 en la década de 1960). Actualmente, la venta de postes de barbero giratorios ha descendido drásticamente, dado que ya no se inauguran tiendas de barbería (peluquería) y muchas jurisdicciones prohíben el uso de señales giratorias. La empresa Koken, sita en San Luis, Misuri, realiza accesorios de barbería como sillas y postes variados del .

Hay locales donde el uso de postes de barberos es obligatorio según las ordenanzas municipales. En Forest Grove,  Oregón, se encuentra el poste de barbero más largo del mundo que mide .

El empleo consistente de este símbolo con fines publicitarios ha sido análogo al de los globos de muestra de los boticarios, el Cigar store indian de los estancos y las tres bolas doradas suspendidas de una barra de los prestamistas.

Ilusión visual

Un poste de barbero giratorio crea una ilusión visual, en la cual las rayas parece que van bajando o subiendo por el poste, más que a su alrededor.

Referencias

Bibliografía

 y audio.

 at Google books and at Project Gutenberg.

Enlaces externos

 An Animated Ad Pillar In Red And Blue: The Barber's Pole (21 de marzo de 2008) en Pingmag.
Postes de barbero en la National Library Board, Singapur.
Línea de tiempo de postes de barberos.

Signos clínicos
Mobiliario urbano

Poste de barbero


Bogdan Oreščanin (Perna kod Vrginmosta, 27. listopada 1916. – 1978.), pravnik, diplomat, sudionik Narodnooslobodilačke borbe, general-pukovnik JNA u rezervi, društveno-politički radnik SFR Jugoslavije i SR Hrvatske i narodni heroj Jugoslavije.

Životopis

Rođen je 27. listopada 1916. godine u selu Perna kod Vrginmosta. Obitelj mu se preselila u Zagreb, gde je završio osnovnu školu i Realnu gimnaziju. Nakon toga je upisao Pravni fakultet Zagrebačkog sveučilišta. Već u višim razredima gimnazije, Oreščanin se našao u krugu revolucionarnog omladinskog pokreta.

Narodnooslobodilačka borba

Poslije fašističke okupacije Jugoslavije 1941., vratio se u rodno selo i sudjelovao u pripremama za oružani ustanak na Kordunu. Stupio je u prvu partizansku grupu i postao član Komunističke partije Jugoslavije. Ubrzo je bio postavljen za zapovjednika Prvog partizanskog odreda Perna. Potom je prešao u Stožer kordunaškog partizanskog odreda, gdje je bio operativni časnik. U ožujku 1942., bio je imenovan za zapovjednika Drugog kordunaškog partizanskog odreda. Od rujna je bio zapovjednik Pete hrvatske brigade, a od studenoga načelnik Stožera Prvog hrvatskog korpusa. Poslije toga je bio načelnik Operativnog odjela Glavnog stožera Hrvatske, a od svibnja 1944. zapovjednik Četvrtog hrvatskog korpusa NOVJ. Tih dana, dobio je čin general bojnika NOVJ.

Sudjelovao je u brojnim bitkama po Hrvatskoj, Bosni i Sloveniji. Bio je vijećnik ZAVNOH-a. Vrhovni zapovjednik Josip Broz Tito ga je, krajem 1944., premjestio ga je u Vrhovni štab NOVJ-a. Sudjelovao je u osnovianju prvog Glavnog stožera armije, gdje je više godina vršio razne visoke dužnosti.

Narodni heroji Jugoslavije

Bogdan Oreščanin


Ecco la felicità! é um filme franco-italiano dirigido por Marcel L'Herbier como uma produção em dois idiomas. Foi filmado em Roma nos primeiros meses de 1940, mas depois que a Itália se juntou à Segunda Guerra Mundial ao lado da Alemanha, as versões francesa e italiana do filme foram concluídas separadamente. A versão italiana foi lançada em dezembro de 1940. A versão francesa foi lançada em julho de 1942 sob o título La Comédie du bonheur.

Enredo
Quando o rico banqueiro François Jourdain tenta gastar seu dinheiro em causas filantrópicas, seus parentes o internam em uma clínica psiquiátrica para salvar sua herança. Durante as celebrações do Mardi Gras, Jourdain foge e passa a residir na Pension Beau Soleil, uma pensão decadente em Nice, habitada por vários indivíduos infelizes, incluindo a filha tímida do proprietário, Lydia, o exilado russo suicida Fédor e a solteirona amargurada Miss Aglaé. . Jourdain contrata alguns atores do teatro local para interpretar papéis na vida real na pensão que transformará a vida de todos, ilustrando seu princípio: "Criar a felicidade dos outros é difícil. Mas basta criar a ilusão de felicidade. "

O ator principal e tenor Félix corteja Lydia e a faz sentir-se amada, sua esposa Anita desperta o interesse de Fédor, e Déribin supera sua aversão a Aglaé e ouve suas queixas. Enquanto isso, os parentes de Jourdain ofereceram uma grande recompensa por sua recaptura e a polícia está procurando por ele. Para completar o seu esquema, Jourdain organiza um baile à fantasia que culmina com uma invasão dos estúdios locais da Rádio Azur por todos os foliões mascarados, e uma sucessão de identidades equivocadas, truques e desmascaramentos resulta na satisfação confusa de quase todos. Mas Jourdain tem que se entregar e retornar ao asilo.

Elenco

Filmes da Itália
Filmes da França de 1940
Filmes em preto e branco
Filmes em língua francesa
Filmes em língua italiana

Ecco la felicità!


La Berceuse, op. 17, est une œuvre de Mel Bonis, composée en 1893.

Composition
Mel Bonis compose sa Berceuse pour voix seule en 1893 sur un texte d'Édouard Guinand. L'œuvre, dédiée , est publiée à titre posthume par les éditions Armiane en 2003, puis rééditée par la même maison d'édition en 2014.

Analyse
La Berceuse fait partie des œuvres invoquant le genre de la berceuse, de par le titre comme à travers la musique.

Réception

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Mélodie française
Œuvre réalisée en 1893

Berceuse op. 17 de Bonis


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Sazdice enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Sazdice im Okres Levice.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Sazdice


La justicia poética es un tópico literario en el cual la bondad y la virtud son finalmente premiadas y la maldad castigada, sin que las primeras sean una causa lógica de la segunda.

El término «justicia poética» también puede referirse a:
Poetic Justice, película de 1993.

Ironía
Técnicas narrativas

Justicia poética


مقاطعة ليتي أو لَيْتَة  مقاطعة تقع في وسط الفلبين. بلغ عدد سكانها 1.592.336 عام 2007 وعاصمتها مدينة تاكلوبان.

أعلام
 فرنسيس بي. واي
 جورج بنجامين جونيور
 هارولد إتش مون جونيور

مراجع

بيسايا
تأسيسات سنة 1735 في الفلبين
دول وأقاليم أسست في 1735
مقاطعات الفلبين

ليتي (مقاطعة)


Omurtag ili Omortag Graditelj (bug. Омуртаг) (? – ?, 831. ili 832.), bugarski kan od 816. do 831. godine, sin bugarskog kana Kruma iz dinastije Dulo. Nije odmah naslijedio prijestolje nakon smrti svoga oca, nego poslije nekoliko godina interregnuma. Godine 816. sklopio je tridesetogodišnji mir s bizantskim carem Lavom V. Armencem (813. – 820.), a 822. godine poduprio je cara Mihaela II. (820. – 829.) tijekom ustanka Tome Slavena.

Godine 824. uspostavio je diplomatske odnose s Franačkom u vrijeme vladavine cara Luja I. Pobožnog (814. – 840.). Unatoč tome, bugarska flota je 827. godine uplovila u Savu, Dunav i Dravu te je iz Posavske Hrvatske protjerala franačku vojsku i podvrgnula to područje Omurtagovoj vlasti.

U njegovo vrijeme započelo je pokrštavanje Bugarske. Naslijedio ga je najmlađi sin Malamir.

Bilješke

Vanjske poveznice
Omurtag - Hrvatska enciklopedija
Omurtag - Proleksis enciklopedija

Bugarski vladari
Životopisi, Bugarska

Omurtag


Die Estoril Open 1995 fanden vom 3. bis 10. April 1995 statt und waren die sechste Auflage des Tennis-Sandplatzturnieres im portugiesischen Oeiras. Das Turnier zählte zur World Series und war Bestandteil der ATP Tour (siehe ATP Estoril).

Das Turnier wurde im Herreneinzel und Herrendoppel ausgetragen. Im Einzel traten 32 Spieler an, im Doppel 16 Spielerpaare.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks
 Offizielle Homepage des Turniers
 Turnierplan Einzel auf der ATP-Homepage
 Turnierplan Doppel auf der ATP-Homepage

Turnier der ATP Tour 1995
Tennisturnier in Oeiras

Estoril Open 1995


Biser, bosanskohercegovački časopis, koji je izlazio u Mostaru. Pokrenuo ga je Muhamed Bekir Kalajdžić.

Povijest
Biser je osnovan je osnovan u Mostaru i djelovao je od 1912. do 1914. godine. Ponovo je obnovljen 1918. ali nije uspio opstati na tržistu.

Prvoga lipnja 1912. godine izašao je prvi broj Bisera, lista za širenje prosvjete među muslimanima u Bosni i Hercegovini. Program časopisa Biser bio je da muslimanski svijet "postepeno" diže "kulturnom i prosvjetnom napretku" i izvuče "iz onog mrtvila u kome se je nalazio".

Biser je donosio tekstove poučno zabavnog obilježa, pripovijetke iz svakodnevnog života, prijevode iz turske i arapske književnosti, objavljivao narodne umotvorine i rasprave koje se odnose na islam i životna pitanja. Biser je obavještavao čitaoce o raznim događajima širom svijeta, ali uporno ograđujući se od politike. Biser je apostrofirao potrebe, po mišljenju uredništva, od značaja za narod: "duševno prosvjetljenje i usavršenje...u čisto islamskom duhu".

Od osmog broja 1913. godine Musa Ćazim Ćatić postaje urednik časopisa, najavljujući da će Biser i dalje imati poučno-zabavno obilježje.

Izvori

Vanjske poveznice
 Muslimansko buđenje iz mrtvila 1911.: Muslimanska biblioteka Muhameda Bekira Kalajdžića

Bosanskohercegovački tiskani mediji

Biser (časopis)


Die Cologne Dodgers sind ein ehemaliger Baseball- und Softballverein aus Köln. Sie spielten ihre Heimspiele zuletzt in der Baseball-Anlage am Reitstadion in Köln-Müngersdorf.

1983 splitteten sich die Cologne Cardinals von den Cologne Dodgers ab. Nach langen Streitigkeiten mit dem Baseballverband wurden die Kölner Mannschaften der Dodgers 2004 vom Spielbetrieb ausgeschlossen. Ende 2004 beantragten die Cologne Dodgers Insolvenz und wurden anschließend ausgelöst.

Erfolge
 1998 Deutscher Meister im Endspiel gegen Paderborn Untouchables
 2001 Deutscher Pokalsieger im Endspiel gegen Regensburg Legionäre
 2003 Gewinner des CEB Cup

Einzelnachweise

Sportverein (Köln)
Baseballverein (Deutschland)
Softballverein (Deutschland)
Aufgelöst 2004

Cologne Dodgers


2 février -  - 4 février

Le jeudi 3 février aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 est le deuxième jour de compétition.

Faits marquants

Programme

|}

Tableau des médailles provisoire

Médailles du jour
Aucune médaille n'a été attribuée.

Tableau des médailles au 3 février
Aucune médaille n'a encore été attribuée.

Notes et références

Liens externes
  Page des Jeux olympiques d'hiver de 2022 sur le site du Comité international olympique

3 février


Juan de Anchieta (født 1462 i Urrestilla, nær Azpeitia, død 30. juli 1523 i Azpeitia, Spanien) var en baskisk komponist aktiv i Kastilien. Han var først lejed af dronning Isabella I af Kastilien og siden af hendes datter, dronning Johanna den vanvittige. År 1518 blev han udnævnt til abbed i Arbos. Anchieta komponeret hovedsagelig hellige og verdslige korværker. Flere af hans værk er blevet publiceret i Monumentos de vel música española, volumenerne I (1941), V (1947) og X (1951).

Referenser

Komponister fra Spanien

Juan de Anchieta


Vodni  es un posiólok del raión de Krasnoarméiskaya del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las tierras bajas de Kubán-Azov en el inicio del delta del Kubán, 15 km al sudeste de Poltávskaya y 58 km al noroeste de Krasnodar. Tenía 571 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Oktiábrskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
''Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Водный (Красноармейский район)

Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Krasnoarméiskaya del krai de Krasnodar

ru:Рисоопытный

Vodni (Krasnoarméiskaya, Krasnodar)


Yolanda Claire Quartey (nascida em 31 de julho de 1983), conhecida profissionalmente como Yola ou Yola Carter, é uma musicista, cantora e compositora inglesa. Yola recebeu quatro indicações no 62º Grammy Awards em 2020, incluindo a categoria geral de Artista Revelação.

Infância e vida pessoal
Yola nasceu em Bristol, Inglaterra. Sua família tentou desencorajá-la ainda jovem de seguir uma carreira como musicista, pois acreditavam ser uma opção de carreira irrealista.

Carreira
Sob seu nome de batismo, Yolanda Quartey, Yola ganhou destaque pela primeira vez como membro da banda de Bristol Phantom Limb, da qual foi membro de 2005 a 2012. A banda lançou dois álbuns. Yola também se apresentou como vocalista convidada e compositora ocasional para artistas britânicos como Sub Focus, Massive Attack, Bugz in the Attic, Ginger Wildheart, e Duke Dumont.

Yola decidiu começar uma carreira solo após a morte de sua mãe em 2013. Ela lançou seu primeiro EP solo, Orphan Offers, em 2016. Em fevereiro de 2019, lançou seu álbum de estreia, Walk Through Fire, pelo selo Easy Eye Sound de Dan Auerbach, com grande aclamação. O título do álbum faz referência a um incêndio que danificou a casa de Yola e do qual ela escapou. AllMusic chamou o álbum de "um disco extraordinário, projetado para fazer parte de uma grande tradição musical, e contém emoção e imaginação suficientes para ganhar seu lugar dentro dessa linhagem." Brittney McKenna, da NPR Music 's First Listen, declarou: "É o trabalho de um artista que certamente impressionará o público nos próximos anos." O Wall Street Journal declarou: "O álbum é uma introdução à uma vocalista grande e experiente vocalista que será lembrada como revolucionadora".

Walk Through Fire foi escrito, gravado e produzido no estúdio Dan Auerbach's Easy Eye Studio em Nashville. Auerbach produziu o álbum e juntou um elenco de grandes estrelas para a sua criação. As composições foram, em maior parte, uma colaboração entre Yola e Auerbach, com contribuições de Bobby Wood, Pat McLaughlin e Dan Penn.  A equipe de instrumentistas de estúdio contava com o baixista Dave Roe, o gaitista Charlie McCoy, juntamente aos antigos membros do Memphis boys, o baterista Gene Chrisman e o pianista Wood. Vince Gill, Molly Tuttle, Ronnie McCoury Stuart Duncan contribuíram com vocais adicionais.  O álbum foi gravado e desenvolvido por M. Allen Parker.  Auerbach e Parker também mixaram o projeto. Em março de 2019, Yola apareceu na TV americana pela primeira vez no segmento Saturday Sessios do programa CBS This Morning, onde tocou faixar do álbum Walk Through Fire. Yola, junto a Sheryl Crow, contribuíram com duas faixas no álbum de estreia das The Highwomen.

Yola chamou atenção no Newport Folk Festival 2019, com a Rolling Stone declarando: "A Yola se tornou simplesmente a voz mais procurada no festival deste ano. Fez um show triunfante, atuou como membro não-oficial das The Highwomen, e adicionou seus próprios vocais à performances de todo mundo, desde Dolly Parton até Dawes, que deixou a artista em ascendência dominar o palco durante toda a canção "When You Call My Name", de 2019. De acordo com a Glide Magazine, "Pessoas vieram de todos os cantos para ouvir a Yola cantar, ou por terem sido encantados pelo lançamento excelente de com Walk Through Fire esse ano, ou por terem ouvido por aí que assistir à cantora não era uma chance a se perder."

Walk Through Fire ganhou três indicações ao Grammy Award. O álbum foi indicado a Best Americana Album e a faixa "Faraway Look" foi indicada a Best American Roots Song e Best American Roots Performance. Adicionalmente, Yola foi indicada a Artista Revelação.

Em fevereiro de 2020, a Variety anunciou que Yola foi escolhida para o papel de Sister Rosetta Tharpe  — "nomeada a Madrinha do Rock and Roll" — no filme do diretor australiano Baz Luhrmanns "Elvis" sobre a vidade de Elvis Presley de estreia esperada para 2022. Em dezembro de 2020, Yola apareceu no single e no vídeo "Here's To The Nights" de Ringo Starr, do seu EP de 2021 "Zoom In".

Em julho de 2021, Yola lançou o seu álbum mais recente, "Stand for Myself". Para celebrar o lançamento do álbum, Yola irá começar a turnê Stand For Myself Tour em Boston em fevereiro de 2022, com shows de abertura de Jac Ross e Nick Connors; e em Nashville, de Devon Gilfillian e Allison Russell. Em 8 de outubro de 2021, Yola lotou um show no Madison Square Garden quando abriu para Chris Stapleton.

Discografia

Álbuns de estúdio

EPs

Singles

Como artista principal

Como artista convidada

Prêmios e indicações

Ligações externas

Ingleses de ascendência jamaicana
Pessoas vivas
Nascidos em 1983
Naturais de Bristol (Inglaterra)

Yola (cantora)