Jesús Jay Wu Luy, es un empresario peruano.

Fue embajador del Perú ante la República Popular China, del 1 de marzo de 2007 al 25 de junio de 2009.

El 28 de abril de 2009, durante su periodo de embajador, el Perú y la República Popular firmaron un Tratado de Libre Comercio, para lo cual llegó una misión peruana a Pekín encabezada por el primer vicepresidente, Luis Giampietri, quien se reunió con su homólogo chino, Xi Jinping, e invitó a corporaciones chinas a aumentar su inversión en sectores prioritarios del Plan de Estímulo Económico de Perú, y la ministra de Comercio Exterior y Turismo, Mercedes Aráoz, quienes se reunieron con el ministro chino de Comercio, Chen Deming. También se mencionó que empresas chinas como Chinalco, Shougang y Zijin estudiabamn aumentar sus inversiones hasta los 4 500 millones de dólares. China, que posee un TLC vigente con Chile y negocia otro con Costa Rica, es actualmente el segundo socio comercial de Perú después de Estados Unidos.

Referencias

Véase también
 Relaciones China-Perú

Enlaces externos
 Entrevista

Wu Luy
Wu Luy

Jesús Wu


David Jeffrey Griffiths () este un fizician american, cunoscut îndeosebi pentru activitatea sa de pedagog și prin manualele universitare scrise pentru ciclul de licență și masterat (undergraduate education).

Biografie

Griffiths a studiat fizica la Universitatea Harvard, obținând titlurile de Bachelor of Arts (B.A.) în 1964, Master of Arts (M.A.) în 1966 și Doctor of Philosophy (Ph.D.) în 1970. Teza de doctorat, intitulată Covariant approach to massless field theory in the radiation gauge, a fost elaborată sub conducerea lui Sidney Coleman. Începând din anul 1978 până la emeritarea sa în 2009 a fost întâi profesor asistent, apoi profesor, la Reed College din Portland, Oregon. Pentru activitatea sa de pedagog a fost distins în 1997 cu Medalia Robert A. Millikan, care se acordă ca recunoaștere "celor care au adus contribuții notabile și intelectual creative la învățământul fizicii". În 2009 a fost numit membru (fellow) al American Physical Society, "pentru ridicarea nivelului superior al învățământului de fizică prin scrierea de manuale preeminente și prin contribuțiile sale la American Journal of Physics în multe roluri editoriale și ca autor".

Cărți

Metoda utilizată de Griffiths în predarea cursurilor de fizică pentru studenți undergraduates s-a concretizat în câteva manuale universitare care, în ultimele lor ediții, sunt considerate repere de calitate.
 Introduction to Electrodynamics, 4th ed., Cambridge University Press, 2017,
 Introduction to Quantum Mechanics, 3rd ed., (with Darrell Schroeter), Cambridge University Press, 2018,
 Introduction to Elementary Particles, 2nd ed., Wiley-VCH, 2008,
 Revolutions in Twentieth-Century Physics, Cambridge University Press, 2013,

Note

Bibliografie

 David J. Griffiths, la Reed College (accesat în 15 aprilie 2019)
 Stunningly clear, Reed Magazine, Vol. 76, Nr. 5, noiembrie 1997 (accesat în 15 aprilie 2019)

Legături externe

 David J. Griffiths: Introduction to Quantum Mechanics (accesat în 13 aprilie 2019)

Nașteri în 1942
Profesori de fizică
Membri ai American Physical Society
Fizicieni americani din secolul al XX-lea
Fizicieni americani din secolul al XXI-lea

David J. Griffiths


Alsineae biljni tribus iz porodice klinčićevki. Ime nosi po rodu Alsine L., sinonim za Stellaria L.

Rodovi i broj vrsta
 Tribus Alsineae Lam. & DC.
 Mesostemma Vved. (10 spp.)
 Shivparvatia Pusalkar & D. K. Singh (10 spp.)
 Odontostemma Benth. (62 spp.)
 Pseudostellaria Pax (21 spp.)
 Schizotechium (Fenzl) Rchb. (6 spp.)
 Stellaria L. (166 spp.)
 Nubelaria M. T. Sharples & E. A. Tripp (3 spp.)
 Adenonema Bunge (2 spp.)
 Hartmaniella M. L. Zhang & Rabeler (2 spp.)
 Rabelera M. T. Sharples & E. A. Tripp (2 spp.)
 Dichodon (Bartl.) Rchb. (11 spp.)
 Holosteum Dill. ex L. (4 spp.)
 Moenchia Ehrh. (3 spp.)
 Cerastium L. (200 spp.)

Izvori

Klinčićevke

Alsineae


Il dono est un film italien réalisé par Michelangelo Frammartino et sorti en 2003.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Il dono
 Réalisation : Michelangelo Frammartino
 Scénario : Michelangelo Frammartino
 Photographie : Mario Micolli
 Costumes : Lucia Perin
 Décors : Giuseppe Briglia, Ferdinando Ritorto et Nicola Ritorto
 Son : Davide Sampieri
 Montage : Michelangelo Frammartino
 Sociétés de production : Santamira Produzioni - Coop Ca.Ri.Na.
 Pays d'origine :
 Durée :
 Dates de sortie :
 France - novembre 2003 (présentation au Festival du film de Belfort - Entrevues)
 France -  (sortie nationale)

Distribution
 Angelo Frammartino : le vieil homme
 Gabriella Maiolo : la jeune femme

Récompenses
 Grand prix du long métrage étranger au Festival du film de Belfort - Entrevues 2003
 Grand prix au Festival du film italien d'Annecy 2003

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Jeune Cinéma, , décembre 2003,
 Jean-Baptiste Morain, Les Inrocks, 1er janvier 2004
 Yannick Lemarié, Positif, , octobre 2004,

Liens externes

 Fiche du film sur filmitalia.org

Film italien sorti en 2003
Film dramatique italien
Premier long métrage sorti en 2003

Il dono


Schimatári, en , est une ville et un ancien dème du district régional de Béotie, en Grèce-Centrale. Depuis 2010, elle est fusionnée au sein du dème de Tanagra.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle de la ville s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Centrale
Ancien dème en Grèce
Ville en Grèce-Centrale

Schimatári


Jorge Echagüe más conocido como Coco Echagüe (Uruguay: el 17 de junio de 1971) es un actor, conductor de TV , cantante, bailarín, y Productor uruguayo.

Inicios

En 1991 se presentó en un ciclo radial llamado "El tren de la noche", allí recitaba poemas de su autoría, esa fue su primera incursión en los medios de comunicación.
En 2015 fue galardondo como mejor actor de comedia con el Premio Florencio.

Actividad artística musical

Carnaval
 1992: realiza su primera incursión en la tradicional fiesta de carnaval, integrando la revista "El Mundo de Canela", permaneciendo en la misma hasta 1993.
 1994: integra el grupo de parodistas "Teenagers".
 1996: forma parte de parodistas " Zíngaros".
 1998: pasa a revista "Magazine", hasta el 1999.

Bandas
 1994: debuta como cantante en "Sonora Palacio".
 1996: con el grupo "Nietos del Futuro" se mantiene durante 10 años viajando por buena parte de América del Sur y del Norte
y actuando en Festivales como el de "Viña del Mar" en Chile y el Festival de "Cuzco" en Perú
 2011: Comienza con su proyecto solista "Tiempo de Pensar".
 2012: en enero se realiza el lanzamiento del vídeo "Seguiré", que cuenta con la actuación de Eunice Castro.
 En el 2013 lanza el tema "Nena"
 En el 2017 el Disco "Con los pies en la tierra" bajo el sello Bizarro logrando ser Disco de Oro
 En el 2018 hace la presentación del mismo en la sala Hugo Balzo del Auditorio Nacional del Sodre
 Desde entonces se sigue presentando con su Banda en Salas, Teatros y Festivales de todo el País

Cine y televisión
 1999: Comenzó en el rubro TV formando parte del programa humorístico "Guau".
 2000: Se vincula al programa de TV "El Show del Mediodía" y "Viva la Salsa".
 2002: Programa de TV "Camino al Éxito".
 2004-2010: programa de TV "Loco de Vos".
 2004-2020: programa de TV "Pasión de Carnaval".
 2008: Realizó en cine la película "La Despedida".
 2010: Estreno de la película La despedida
 2010: Primera temporada de la ficción para TV Porque te quiero así
 2011: Segunda temporada de la ficción para TV Porque te quiero así
 2011: Ficción Argentina para TV Sr y Sra Camas
 2013: Conduce un programa de show de talentos emitido por VTV.
 2017-presente: Conduce Desayunos informales en Teledoce reemplazando a Alejandro Figueredo.
 2022-presente: Conductor de reemplazo de Maximiliano de la Cruz en La culpa es de Colón.
2022: Coconduce El último pasajero.
2023 Conduce el programa "A todo o nada"  en canal 12

Teatro
2006 Taxi 1 original
2007 Azafatas
2009 Fifty Fifty
2014 Conversaciones con Mamá
2015 Y si te canto canciones de amor
2018 Bajo terapia
2018 En la cama
 2019: Perfectos desconocidos, dir. Álvaro Ahunchain
 2019 : Amor de Película,
dir. Diego Devicenzi
2023 Reestrena "Bajo terapia"
Y ese mismo año "Conversaciones con mamá" junto a Cristina Albero

Referencias

Enlaces externos
  El País / Sábado Show. Coco Echagüe atreviéndose a cruzar, actuará en Argentina
  Caras. Coco Echagüe habló en exclusiva con Caras sobre la segunda temporada de Porque Te Quiero Así

Actores de cine de Uruguay
Cantantes masculinos de Uruguay
Presentadores de televisión de Uruguay
Ganadores del premio Florencio

Jorge Echagüe


Stefano Sannino (* Dezember 1959 in Neapel) ist ein italienischer Politikwissenschaftler, Diplomat und EU-Beamter. Ab Januar 2016 war er Botschafter Italiens in Spanien. Im Dezember 2020 ernannte ihn der Hohe Vertreter der EU für Außen- und Sicherheitspolitik, Josep Borrell, zum Generalsekretär des Europäischen Auswärtigen Dienstes.

Biografie
Nach seinem Studium der Politikwissenschaft an der Universität Neapel trat Sannino 1986 in den diplomatischen Dienst. In der Folge bekleidete er verschiedene Ämter im Außen- und im Außenhandelsministerium Italiens.

Seine Laufbahn bei der Europäischen Kommission begann Sannino im Jahr 2002 als Berater für Außenbeziehungen und Handel im Kabinett des damaligen Präsident der Europäischen Kommission Romano Prodi. Von 2009 bis 2010 war er stellvertretender Leiter der Abteilung Asien und Lateinamerika. Anschließend wechselte er in die Abteilung Erweiterung, wo er von 2010 bis 2011 als stellvertretender und von April 2011 bis Juli 2013 als Leiter fungierte. Er verließ diesen Posten, um Italiens Vertreter bei der EU zu werden, bevor er den Posten des Botschafters in Madrid übernahm.

Einzelnachweise

Beamter (Europäische Union)
Ständiger Vertreter Italiens bei der Europäischen Union
Italienischer Botschafter in Spanien
Träger des Verdienstordens der Italienischen Republik (Komtur)
Italiener
Geboren 1959
Mann

Stefano Sannino


Flemming Christensen (født 7. april 1944 i Viborg) var borgmester i Køge Kommune 2013-2017, valgt for Det Konservative Folkeparti. Christensen er tidligere fodboldspiller for Viborg FF og uddannet bankmand ved Handelsbanken i Viborg. Han flyttede til Køge i 1986.

Politisk karriere
I 2005 blev Flemming Christensen valgt til sammenlægningsudvalget for Skovbo Kommune og den gamle Køge Kommune. Han var borgmesterkandidat ved både valget i 2009 og 2013. I 2013 opnåede Det Konservative Folkeparti to mandater i byrådet. Christensen fik konstitueret sig med et flertal på 14 ud af 21, bestående af Venstre (10) og to medlemmer fra Dansk Folkeparti. Den 1. januar 2014 tiltrådte Flemming Christensen officielt posten som borgmester.

Ved valget i 2017 genvandt Marie Stærke (S) borgmesterposten efter at have mistet den til Christensen i 2013.

Han genopstillede ikke til byrådet ved kommunal- og regionsrådsvalget 2021, og Thomas Kampmann blev ny spidskandidat for Det Konservative Folkeparti i kommunen. Han stillede til gengæld op til regionsrådsvalget i Region Sjælland. Han fik 974 personlige stemmer hvilket ikke var nok til at blive valgt.

Erhvervskarriere
Som 16-årig blev Flemming Christensen ansat som bankelev i Handelsbanken i Viborg i 1960. I 1969 var fodboldkarrieren slut, så Christensen søgte et halvårig studieophold i London. Herefter fik han et job i Frederikshavn og i 1973 flyttede han til Hjørring. Det første lederjob kom med en ansættelse ved Handelsbanken i Holstebro i 1975.

I 1980 blev Christensen ansat som souschef i afdelingen i Horsens, indtil stillingen som filialdirektør i Silkeborg blev ledig. I 1986 forlod han Jylland for et job som filialdirektør og områdechef ved Den Danske Bank i Køge. Ved fusionen mellem Den Danske Bank, Provinsbanken og Handelsbanken i 1990 blev han finialdirektør for den nye store afdeling i Køge. Her var Christensen indtil 1996, hvor han blev ansat som regionsdirektør i Sønderjylland. Efter en tur i Realkredit Danmark, vendte han senere tilbage til Køge.

Sportskarriere
Flemming Christensen debuterede i 1965 som spiller på Viborg FF's førstehold i en kamp mod Køge Boldklub, der begge spillede i landets næstbedste række. Kampen vandt Køge Boldklub med 5-2. I 1968 blev et sprængt ledbånd enden for fodboldkarrieren.

Referencer

Eksterne henvisninger

Borgmestre fra Det Konservative Folkeparti
Personer fra Viborg
Personer fra Køge
Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Viborg FF

Flemming Christensen (Det Konservative Folkeparti)


غيرز : هو إقليم فرنسي تابع لمنطقة ميدي بيرينه . يبلغ عدد سكانه 178000 نسمة .

معرض صور

مراجع

أقاليم لانغيدوك-روسيون-ميدي بيرينه
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1790

جارس (إقليم فرنسي)


Lucy Kate Pargeter (Nottingham, Nottinghamshire; 1 de septiembre de 1977) es una actriz inglesa más conocida por interpretar a Chastity Dingle en la serie Emmerdale Farm.

Biografía
Es muy buena amiga de la actriz Sian Reese-Williams.

Lucy estuvo comprometida con el entrenador de fútbol Rudi Coleano. El 29 de junio de 2005 la pareja le dio la bienvenida a su primera hija, Lola Grace Coleano. El 31 de octubre de 2016 la pareja anunció que estaban esperando gemelos. En diciembre de 2016 revelaron que era niñas. El 13 de abril de 2017 Lucy y Rudi le dieron al bienvenida a sus gemelas, Missy y Betsy Coleano. Se separaron en 2019.

Carrera
Lucy era miembro de una banda llamada "Paperdolls" junto a Debbie Cresswell y Hollie Johnson. El grupo sacó un sencillo en el Reino Unido llamado "Gonna Make You Blush" que alcanzó el puesto #65.

El 16 de octubre de 2002 se unió a la exitosa serie británica Emmerdale Farm donde interpreta a Chastity "Chas" Dingle, hasta ahora. A los siete meses Lucy se tomó un tiempo de la serie para el nacimiento de su hija Lola y más tarde regresó.

En enero del 2006 concursó en el programa de canto Soapstar Superstar, sin embargo terminó en tercer lugar. En el 2009 concursó en el programa All Star Family Fortunes junto a Tom Lister, Nick Miles, Kelsey-Beth Crossley y Nicola Wheeler durante el episodio "Coronation Street vs. Emmerdale". En el 2011 concursó en la versión británica del programa Who Wants To Be A Millionaire junto al actor Danny Miller.

Filmografía

Series de televisión

Películas

Apariciones

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy > Celebrity News > Lucy Pargeter
 Lucy Pargeter on TV.com

Actores de televisión de Inglaterra
Nacidos en Nottingham

Lucy Pargeter


Barry Lereng Wilmont (født 17. januar 1936 i East St. Paul, Manitoba, Canada), er en dansk-canadisk kunstner, uddannet fra Det Kongelige Danske Kunstakademi i København på Billedhuggerskolen under professor Mogens Bøggild 1966-69 og på Skolen for Mur og Rum hos Professor Dan Sterup-Hansen 1969-72.Tildelt Dansk statsborgerskab i 1971.

Barry Lereng Wilmont udførte i 2012 en cire perdue støbt bronzemedalje (diameter 85 mm) for Dan Turèll Selskabet. Medaljen bærer advers et portrait af Dan Turèll og revers forfatterens IBM skrivemaskine, en bogreol og en udstoppet grib med henvisning til forfatterskabet og den årlige skatteudpantning Dan Turèll oplevede. Forfatteren Astrid Saalbach modtog i 2012 som den første medaljen. Han har udført flere cire perdue-støbte medaljer i bronze og sølv som er indgået i Den Kongelige Mønt- og Medaillesamling  og British Museums samling.  Sin første medalje udførte og støbte han på Billedhuggerskolen i 1967. Den indgik samme år i  generalguvernørens medalje samling i Rideau Hall i Ottawa, Ontario, Canada.

I København  har han udstillet i Kunstforeningen på Gl. Strand 1977. Henrik Kampmanns Galleri 1980, 1981 og 2005,  og i 1984 på Sofienholm  (Goethe i Kongo) i Lyngby. Af udsmykningsopgaver skal nævnes: Panum Instituttet et 15 m × 3 m polykromt relief Vildsvinejagten udført i 1999-2000 og Bassin i hvidt og blåt i Klostergårdens passage i København og Den Cimbriske Frise et polykromt relief 10 m × 2,80 m til Skødstrup skole i Jylland. Glasmaleri (2 m × 6 m) Figurer i Arkaisk Landskab og 15 malerier Ingen Vej Tilbage til Vingstedcentret, Vejle. Han er præsenteret i danske og udenlandske museer og har på eget forlag Pavillon Neuf Private Press udgivet grafiske særudgaver. Han har modtaget legater fra Mogens Poulsens Mindelegat, August Stinus Fonden, Brandt Brandtved Fonden, Henry Heerups Hæderslegat, Forfatterforeningens Rejselegat, Konsul George Jorck & Hustru Emma Jorcks Legat, Professor, billedhuggeren Gotfred Eickhoff og hustru, maleren Gerda Eickhoffs Fond, Grosserer L.F. Foghts Fond, og i 2017 modtog han Forening for Boghaandværks hædersbevis for sine bogudgivelser.

Barry Lereng Wilmont har siden 1990 været medlem af Eventyrernes Klub. Han er medlem af Kunstnersamfundets malersektion, Akademirådet. I 2008 blev han optaget i Canadian Who's Who.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Canada
Kunstnere fra Danmark

Barry Wilmont


Dirt je drugi studijski album američkog rock sastava Alice in Chains. Diskografska kuća Columbia Records objavila ga je 29. rujna 1992. godine. Dosegao je šesto mjesto na ljestvici Billboard 200 i dobio je pozitivne kritike. Ostvario je četverostruku platinastu nakladu te je diljem svijeta bio prodan u više od pet milijuna primjeraka, zbog čega je najprodavaniji uradak grupe do danas. Posljednji je uradak koji su snimila sva četiri izvorna člana skupine; basist Mike Starr bio je izbačen iz nje u siječnju 1993. godine. S albuma je bilo objavljeno pet singlova: "Would?", "Them Bones", "Angry Chair", "Rooster" i "Down in a Hole"; za svaki je bio snimljen popratni glazbeni spot. Dirt je bio nominiran za nagradu Grammy u kategoriji najbolje hard rock izvedbe. Budući da se pjesma "Would?" pojavila u glazbi za film Samci Camerona Crowea, njezin je glazbeni spot bio nominiran za MTV-jevu nagradu u kategoriji najboljeg videozapisa iz filma.

Pjesme na albumu govore o depresiji, boli, ljutnji, antisocijalnom ponašanju, vezama, ovisnosti o drogama (poglavito o heroinu), ratu, smrti i sličnim temama. Na pjesmi "Iron Gland" pjeva Tom Araya iz Slayera. Većinu skladbi napisao je gitarist Jerry Cantrell, no pjevač Layne Staley prvi je put samostalno napisao dvije pjesme: "Hate to Feel" i "Angry Chair", na kojima svira i gitaru. Rolling Stone postavio je uradak na 26. mjesto svojeg popisa "100 najboljih metal albuma svih vremena". Dirt se pojavio i u knjizi 1001 album koji morate poslušati prije nego što umrete iz 2005. godine. Recenzenti časopisa Kerrang! proglasili su ga albumom godine, dok mu je Guitar World dodijelio titulu najboljeg gitarističkog albuma 1992. godine. Loudwire ga je proglasio jednim od najboljih metal albuma iz 1990-ih, dok ga je Rolling Stone 2019. godine postavio na šesto mjesto popisa "50 najboljih grunge albuma".

Četvrti studijski album Alice in Chainsa, Black Gives Way to Blue, bio je objavljen na 17. godišnjicu objave Dirta, 29. rujna 2009. godine.

Pozadina i snimanje
Snimanje Dirta počelo je u proljeće 1992. godine. Producent Dave Jerden, koji je sa skupinom prethodno radio na njezinom debitantskom uratku Facelift, ponovno je želio surađivati s njom. Sviđali su mu se tekstovi i glas pjevača Laynea Staleyja te rifovi glavnog gitarista Jerryja Cantrella. Skladba "Would?", na kojoj je za produkciju, tonsku obradu i miksanje bio zaslužan Rick Parashar, bila je snimljena prije samoga albuma i prvi se put pojavila u glazbi za film Samci iz 1992. godine. Dirt je od travnja do srpnja 1992. godine bio sniman u trima studijima: Eldorado Recording Studiju u Burbanku, studiju London Bridge u Seattleu i One on One Studiju u Los Angelesu.

Dirt je bio sniman tijekom nemira u Los Angelesu do kojih je došlo nakon što je četvorici pripadnika losanđeleske policije, koje je kamera snimila kako tuku nenaoružanog crnca motorista Rodneyja Kinga, bila izrečena oslobađajuća presuda. Neredi su počeli na isti dan kao i snimanje albuma. Članovi grupe gledali su televiziju kad je policajcima donesena presuda. Jerry Cantrell kupovao je pivo u trgovini kad je u nju ušao muškarac i počeo krasti robu. Cantrell je također zapeo u prometnom čepu i vidio kako ljudi izvlače jedni druge iz automobila i tuku se. Članovi sastava napustili su grad radi vlastite sigurnosti dok je LA prosvjedovao zbog policijskog nasilja. Sa sobom su poveli Slayerovog pjevača Toma Arayu i otišli u pustinju Joshua Tree, gdje su ostali četiri-pet dana, odnosno dok se situacija nije smirila; tad su se vratili u studio i nastavili snimati uradak.

Staley je napustio program rehabilitacije i tijekom snimanja ponovo je počeo koristiti heroin. Naknadno je odlučio naglo prestati konzumirati drogu i osjetio je negativne učinke apstinencijske krize dok je čitao knjigu Loše mjesto pisca horora Deana R. Koontza. Jerden je kasnije izjavio da je od snimanja Dirta Staley bio neprijateljski raspoložen prema njemu jer je više puta savjetovao Staleyju da se odvikne od droga. Komentirao je: "Izgleda da se stvarno naljutio na mene [dok smo snimali Dirt] ... A što je moj posao ako sam producent? Produkcija albuma. Nisam plaćen da Layneu budem prijatelj."

Staley nije bio jedini koji je patio od ovisnosti; bubnjar Sean Kinney i basist Mike Starr borili su se s ovisnošću o alkoholu.

Glazba i tekstovi

Skladbe, koje su uglavnom nastale tijekom turneje, mračnije su od pjesama na Faceliftu. "Na tom smo se albumu dosta preispitivali. Mnogo je intenzivnih osjećaja." Cantrell je izjavio: "Glazbom se borimo protiv svakodnevnih problema. Kad sviramo, očistimo se od sveg otrova koji se nakupi tijekom dana." Glavna tema tekstova bila je zloupotreba droga. Tri skladbe ("Sickman", "Junkhead" i "God Smack") pogotovo aludiraju na konzumiranje heroina i njegove naknadne učinke.

Staley je otkrio da je uradak polukonceptualan i da su na njemu prisutne dvije glavne teme. Prva prikazuje "unutarnju muku i nemir, što vodi u korištenje droga radi olakšavanja boli i uvjerenje da je to na neki način bilo rješenje. Kasnije se pjesme počnu približavati paklu i [osoba] shvati da droge nisu način na koji se ublažava ta bol. Zapravo, to je priča o posljednje tri godine mojega života". Prema Staleyjevim riječima druga je tema "problematične veze i odnosi s ljudima".

Staley je kasnije izjavio da žali zbog stihova nekih pjesama na Dirtu: "Pisao sam o drogama i nisam mislio da je to neoprezno ili bezobzirno ... Nisam želio da moji obožavatelji pomisle da je heroin guba. A onda su mi neki obožavatelji prišli, pokazali mi palac gore i rekli mi da su se urokali. Nisam želio da se to dogodi."

Cantrell je 2013. komentirao: "Ta je tama uvijek bila dio grupe, ali nije se sve vrtjelo oko toga. Optimizam je bio prisutan čak i u našim najmračnijim pjesmama. Na Dirtu nismo baš govorili 'O da, ovo je super'. Bilo je to više upozorenje nego 'Hej, dođi i probaj ovo, zakon je!' Govorili smo o onome što se tada događalo, ali uvijek je bio prisutan element preživljavanja – neka vrsta trijumfa nad mračnim ljudskim stranama. Mislim da je i dalje tako, možda se jedino promijenio postotak."

Cantrell je u intervjuu s časopisom RIP 1993. godine rekao da ne aludiraju sve pjesme na drogu:

U knjižici box seta Music Bank iz 1999. godine Cantrell je naveo "Junkhead" i "God Smack" kao "najizravnije i najiskrenije" pjesme o zloupotrebi droga.

Cantrell je komentirao da "Them Bones" govori o "smrtnosti, da ćemo jednog dana završiti kao hrpa kostiju." Časopisu RIP 1993. godine rekao je: "'Them Bones' prilično je jednostavna. Malo je sarkastična, ali uglavnom govori o smrtnosti i životu. Svi ćemo jednog dana umrijeti. Umjesto da se toga plašimo, trebali bismo to prihvatiti: stoga uživajte u vremenu koje imate. Živite koliko možete, uživajte što više možete. Suočite se sa svojim strahovima i živite. Neki su članovi moje obitelji umrli premladi, pa me uvijek bilo pomalo strah toga. Strah me plaši. Mislim da plaši mnoge ljude. To je kraj života, ako tako razmišljate. To je vrlo jeziva stvar. "Them Bones" pokušava riješiti problem te misli. Mudro se koristite onime što vam je preostalo."

Skladbu "Dam That River" nadahnula je svađa između Cantrella i Seana Kinneyja, tijekom koje je Kinney prelomio stolić preko njegove glave.

Cantrell i Staley zajedno su napisali tekst za "Rain When I Die", na kojoj govore o svojim djevojkama.

"Sickman" je nastala kad je Staley zatražio Cantrella da "mu napiše najbolesniju pjesmu; najbolesniju, najmračniju, najsjebaniju i najžešću stvar koju može napisati."

Cantrell je napisao "Rooster" za svoga oca, Jerryja Cantrella Sr., koji se borio u Vijetnamskome ratu i čiji je nadimak u djetinjstvu bio "Rooster" ("Pijetao"). Cantrell je opisao pjesmu kao "početak mojeg i očevog oporavka od sve te štete koju je Vijetnam prouzročio."

O naslovnoj skladbi "Dirt" Cantrell je rekao: "Stihovi koje je Layne napisao za tu pjesmu bili su tako žestoki... Svaki put kad bih mu dao nešto, znao sam da ću čuti nešto stvarno opako." Staley je izjavio da pjesma govori "o određenoj osobi koja me praktički pokopala".

"Iron Gland", koja traje 43 sekunde, nastala je nakon što je Cantrell počeo svirati rif koji je živcirao ostale članove, zbog čega je skladao pjesmu (u kojoj je odlučio aludirati i na pjesmu "Iron Man" Black Sabbatha) i obećao da više nikad neće svirati taj rif, iako je to često uvodna skladba na koncertima. Na njoj pjevaju Tom Araya iz thrash metal grupe Slayer i Layne Staley. "Hate to Feel" i "Angry Chair" napisao je Staley, koji je na njima svirao i gitaru; Cantrell je izjavio da se ponosi time što se Staley razvija kao kantautor i gitarist.

Cantrell je napisao "Down in a Hole" svojoj dugogodišnjoj djevojci Courtney Clarke. U knjižici box seta Music Bank iz 1999. godine Cantrell je dodatno objasnio koncept skladbe: "["Down in a Hole"] jedna mi je od tri najdraže skladbe. Posvećena je mojoj dugogodišnjoj ljubavi. Prikazuje stvarnost mojega života, put koji sam odabrao i na čudan je način predvidjela gdje se sada nalazim. Obama nam je teško shvatiti... da ovakav način života nije pogodan za dugogodišnje veze."

Posljednju skladbu na albumu, "Would?", Cantrell je posvetio svojem prijatelju i preminulom pjevaču sastava Mother Love Bone, Andrewu Woodu. Cantrell je dodao da je i "posvećena onima koji gledaju svisoka".

Omot i naslov
Naslovnica albuma prikazuje napola zakopanu ženu okruženu ispucanom zemljom. Naslovnicu je fotografirao Rocky Schenck, koji je izradio sliku s umjetničkom direktoricom albuma, Mary Maurer. Sam je sastav predložio da naslovnica prikaže golu ženu napola zakopanu u pustinji te da može biti mrtva ili živa. Članovi su raspravljali o tome kakvu bi ženu htjeli i Schenck je ubrzo započeo audiciju. Schenck im je prikazao fotografiju modela i glumice Mariah O'Brien, koju je skupina na koncu i izabrala.

Fotografiranje za naslovnicu odvijalo se 14. lipnja 1992. godine u Schenckovom holivudskom studiju, a proces je nadgledao bubnjar Sean Kinney. Nakon osmosatnog fotografiranja O'Brien je otišla u kupaonicu i ostavila svoju periku u prljavštini. Schenck je tada uslikao par fotografija koje su se kasnije pojavile u box setu Music Bank iz 1999. godine.

Mnogo godina obožavatelji su vjerovali da je model na naslovnici bila tadašnja Staleyjeva djevojka Demri Parrot, no Schenck je 2011. godine časopisu Revolver otkrio da je zapravo u pitanju Mariah O'Brien, s kojom je prethodno surađivao na naslovnici singla "Bitch School" grupe Spinal Tap. Časopis je objavio i ostale fotografije na kojoj se pojavila O'Brien. Schenck je komentirao:

U intervjuu s kanadskim časopisom M.E.A.T. u prosincu 1992. Layne Staley o naslovnici je izjavio:

Glazbeni spot za singl "A Looking in View" iz 2009. aludira na tu naslovnicu. Nakon 6 minuta i 55 sekundi prikazana je žena (koju glumi Sacha Senisch) koja leži na ispucanoj zemlji na sličan način kao na naslovnici Dirta. "A Looking in View" pojavila se na četvrtom studijskom albumu Alice in Chainsa, Black Gives Way to Blue, koji je bio objavljen točno 17 godina nakon Dirta, 29. rujna 2009. godine.

Objava i komercijalni uspjeh
Nakon objave u rujnu 1992. godine Dirt se popeo do 6. mjesta ljestvice Billboard 200 i na njoj ostao 106 tjedana; na koncu je bio na 194. mjestu. Zbog Dirta Alice in Chains postao je poznat diljem svijeta te je album postigao četverostruku platinastu nakladu u SAD-u, platinastu nakladu u Kanadi i zlatnu nakladu u Ujedinjenom Kraljevstvu. Do 2008. godine u SAD-u je bio prodan u 3,358.000 primjeraka. Remasterirana inačica uratka bila je objavljena 23. studenog 2009. godine na gramofonskoj ploči.

Recenzije i nasljeđe
Dirt je dobio uglavnom pozitivne kritike te ga mnogi recenzenti i obožavatelji smatraju najboljim albumom skupine. U retrospektivnoj je recenziji Steve Huey iz AllMusica izjavio: "Dirt je glavni umjetnički iskaz Alice in Chainsa i najbliže što su ikad došli stvaranju remek-djela. To je primitivan i bolestan jauk iz dubine Staleyjeve ovisnosti o heroinu i jedan od najmučnijih konceptualnih albuma općenito. Ne govori svaka pjesma na Dirtu izravno o heroinu, ali pjesme koje je Jerry Cantrell samostalno napisao (koje čine gotovo polovicu albuma) uspješno održavaju tematsku sročnost—gotovo svaku pjesmu prožima morbidnost, gađenje i/ili odustajanje samosvjesnog ali nemoćnog ovisnika."

Michael Christopher iz PopMattersa pohvalio je album i komentirao: "Uradak ni na koji način ne prikazuje neku vrstu slavlja – ali teško ćete pronaći brutalno iskreniji album – i to je razlog zašto će uvijek biti jedan od najboljih albuma." Chris Gill iz Guitar Worlda rekao je da je Dirt "velik i zloslutan, a opet jeziv i intiman" te "uzvišeno mračan i brutalno iskren". Don Kaye iz časopisa Kerrang! opisao je Dirt kao "brutalno iskren i vrlo žestok dokaz ljudske izdržljivosti".

Smatra se da je Dirt jedan od albuma koji je najviše utjecao na nastanak podžanra sludge metala, koji spaja doom metal s hardcore punkom. Recenzenti časopisa "Kerrang! izabrali su ga za album godine 1992.

Na Dirtu su se pojavili singlovi "Would?", "Them Bones", "Angry Chair", "Rooster" i "Down in a Hole" te je za svakog od njih bio snimljen popratni glazbeni spot. "Rooster", "Them Bones" i "Down in a Hole" ušli su u top 30 singlova i ostali na ljestvicama gotovo godinu dana.

Na dodjeli nagrada Grammy 1993. godine Dirt je bio nominiran u kategoriji najbolje hard rock izvedbe. Skupina je također uvrstila pjesmu "Would?" u glazbu za film Samci Camerona Crowea iz 1992. godine, čiji je glazbeni spot dobio nagradu za najbolji videozapis iz filma na dodjeli MTV-jevih nagrada 1993. godine.

Dirt se pojavio i u knjizi 1001 album koji morate poslušati prije nego što umrete iz 2005. godine.

Godine 2008. časopis Close-Up proglasio je Dirt petim najboljim albumom u posljednja dva desetljeća.

Godine 2011. Joe Robinson iz Loudwirea naveo je Dirt kao jedan od najboljih metal albuma iz 1990-ih uz Megadethov Rust in Peace i Toolovu Ænimu: "U borbi između metala i grungea Alice in Chains rijedak je sastav koji vole obožavatelji obaju žanrova. Od grupa iz Seattlea ona ima najviše elemenata metala; za uradak 'Facelift' iz 1990. reklamirali su ju kao metal skupinu, a onda ju prodavali kao grunge grupu za 'Dirt' iz 1992. godine. Sami se članovi nisu brinuli oko naziva, samo su stvorili neke od najboljih klasika alternativnog metala poput 'Would?,' 'Rooster' i 'Them Bones', koje su ih dogurale do mjesta glavnog izvođača na festivalu Lollapalooza 1993. godine."

Guitar World smjestio je uradak na prvo mjesto svojeg popisa "10 najboljih gitarističkih albuma iz 1992. godine"; drugo je mjesto zauzeo Ignition The Offspringa, a treće Generator Bad Religiona.

U lipnju 2017. Dirt se našao na 26. mjestu Rolling Stoneovog popisa "100 najboljih metal albuma svih vremena". U travnju 2019. Rolling Stone postavio je album na 6. mjesto popisa "50 najboljih grunge albuma".

Turneja
Alice in Chains bio je predgrupa Ozzyju Osbourneu na njegovoj turneji No More Tours. Nekoliko dana prije početka turneje Staley je slomio petu u motociklističkoj nesreći, te se zbog toga na pozornici morao služiti štakama. Sastav je tijekom te turneje otpustio Starra nakon koncerta na festivalu Hollywood Rock u Rio de Janeiru 22. siječnja 1993. te ga je zamijenio bivši basist Ozzyja Osbournea, Mike Inez.

Tijekom ljeta 1993. Alice in Chains pridružio se Primusu, Toolu, Rage Against the Machineu i Babes in Toylandu na festivalu alternativne glazbe Lollapalooza, što je bila posljednja veća turneja na koju je skupina otišla sa Staleyjem.

Popis pjesama

Bilješke
Na australskom, europskom i kasnije američkom i kanadskom izdanju CD-a "Down in a Hole" pojavljuje se na četvrtom mjestu, između pjesama "Rain When I Die" i "Sickman". Na ranijim američkim i kanadskim inačicama CD-a ta se pjesma pojavila na 12. mjestu, između "Angry Chair" i "Would?". Na trenutačnim CD i gramofonskim inačicama "Down in a Hole" pojavljuje se kao četvrta skladba, kako je izvorno i bio plan sastava prije nego što je diskografska kuća promijenila raspored pjesama.

Pjesma 9 odnosno 10, "Iron Gland", pojavljuje se bez naziva na uratku. Naziv se pojavio na kompilacijama Nothing Safe i Music Bank. Na iTunes Storeu skladba nosi pogrešan naziv "Iron Man". Prije nego što je bilo otkriveno da se zove "Iron Gland", na nekim se internetskim bazama podataka nazivala "Intro (Dream Sequence)". Na inačicama albuma na kojima je "Down in a Hole" na četvrtom mjestu "Iron Gland" nalazi se na desetom mjestu. Neke inačice ili izbacuju skladbu ili ju spajaju s pjesmom "Hate to Feel".

Na stražnjoj strani inačice albuma na kojoj je "Iron Gland" deveta skladba "Hate to Feel", "Angry Chair", "Down in a Hole" i "Would?" zauzimaju brojeve od 9 do 12. Međutim, na samome CD-u zauzimaju brojeve od 10 do 13.

Odbačene skladbe
Pjesme "Fear the Voices" i "Lying Season" pojavile su se na demouratku Alice in Chainsa iz 1991. godine, na kojemu su se nalazile i pjesme s EP-ja Sap i Dirta. Obje su se skladbe pojavile na box setu Music Bank iz 1999. godine. "Fear the Voices" iste je godine bila objavljena kao singl radi promidžbe Music Banka i postala je hit na radijskim postajama. Za te je dvije skladbe Cantrell rekao da su nastale kad je grupa još razvijala svoj glazbeni izričaj.

Osoblje

Alice in Chains
Layne Staley – gitara (na skladbama 11 i 12), vokali, logotip sunca
Jerry Cantrell – vokali (na pjesmi "Would?"), akustična gitara (na pjesmi "Down in a Hole"), gitara, prateći vokali
Mike Starr – bas-gitara
Sean Kinney – bubnjevi
Dodatni glazbenici
Tom Araya – vokali (na pjesmi "Iron Gland")

Ostalo osoblje
David Coleman – logotip
Rick Parashar – produkcija (na skladbi "Would?")
Dave Jerden – produkcija, miksanje
Bryan Carlstrom – tonska obrada
Annette Cisneros – pomoćnica pri tonskoj obradi i miksanju
Ulrich Wild – pomoćnik pri tonskoj obradi
Steve Hall – mastering
Eddy Schreyer – mastering
Mary Maurer – umjetnička direktorica
Rocky Schenck – fotografija
Doug Erb – dizajn

Ljestvice

Izvori

Albumi iz 1992.
Američki glazbeni albumi

Dirt


§ 70 deres førebevis er i fare er en undervisningsfilm instrueret af Werner Hedman efter manuskript af Werner Hedman.

Handling
Fremstillet til DR til brug ved kampagne til indskærpelse af færdselslovens §70 - omfattende følgende titler:
Introduktion.
Blændet af solen.
Overhaling ved fodgængerovergang.
Den blinde vinkel.
Andres fremkørsel.
Venstresvinget.
Fuldt stop.
Overkørsel for rødt.
Manglende afstandsbedømmelse.
Lokket til fremkørsel.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1970

Undervisningsfilm fra Danmark

§ 70 deres førebevis er i fare


Die Universität Kalasin (, kurz ; , kurz KSU) ist eine staatliche Universität in der Provinz Kalasin im Nordosten Thailands. Sie ging 2015 aus der auf Lehrerbildung spezialisierten Rajabhat-Universität Kalasin (; Kalasin Rajabhat University) und dem Campus Kalasin der Technischen Universität Rajamangala Isan hervor.

Standorte
Das Universitätsgelände verteilt sich auf zwei Standorte. Hauptsitz ist der frühere Campus der Technischen Universität Rajamangala Isan im Nordosten der Provinzhauptstadt Kalasin (ca. 4 km vom Stadtzentrum). Dort sind das Rektorat sowie die Fakultäten für Ingenieurwissenschaft und Industrietechnologie, für Management und für Agrartechnologie angesiedelt.

Am früheren Standort der Rajabhat-Universität in der Gemeinde Song Plueai des Bezirks (Amphoe) Na Mon, 40 Kilometer nordöstlich der Provinzhauptstadt, befinden sich die Fakultäten für Erziehungswissenschaft und Bildungsinnovation, für Geisteswissenschaften sowie für Gesundheitswissenschaft und -technologie.

Akademische Einrichtungen
Die Universität besitzt sechs Fakultäten, die verschiedene Studiengänge und Abschlüsse anbieten:
 Agrartechnologie (Fachschulabschluss; Bachelor of Science; Master of Science)
 Management (Fachschulabschluss; Bachelor of Business Administration, Bachelor of Accountancy; Master of Business Administration)
 Erziehungswissenschaft und Bildungsinnovation (Bachelor of Education; Master of Education)
 Gesundheitswissenschaft und -technologie (Bachelor of Science; Master of Science)
 Ingenieurwissenschaft und Industrietechnologie (Fachschulabschluss; Bachelor of Science, Bachelor of Engineering)
 Geisteswissenschaften (Bachelor of Arts, Bachelor of Laws, Bachelor of Public Administration)

Weblinks
 Homepage der Universität (Thai, englisch)

Einzelnachweise

Kalasin
Kalasin

Universität Kalasin


الميتال غير (Metal Gear) هي مجموعة آليات المايكا الموجوة في سلسلة ألعاب ميتال غير، وهي عبارة عن مدرعات آلية ذات احجام مختلفة. يستطيع بعضها حمل رؤوس نووية. وتعتبر الميتال غير تهديدا للعالم حيث بإمكانها إطلاق الصواريخ من أي مكان تقريباً بسبب قدرتها على التنقل في الأماكن الوعرة والجبلية بسهولة (بواسطة ارجلها).

نماذج الميتال غير من السلسلة الرئيسية

TX-55 Metal Gear
ظهر في الجزء الأول من السلسلة ميتال غير (MG) على أجهزة صخر.

Metal Gear D
ظهر في الجزء الثاني من السلسلة ميتال غير 2: سوليد سنيك (MG2).

Metal Gear REX
أول ظهور له كان في ميتال غير سوليد (MGS) ثم ظهر في ميتال غير سوليد 4 (MGS4) عندما استخدمه سوليد سنيك (Solid Snake) في القضاء على Metal Gear RAY.

Metal Gear RAY
هناك نموذجان من RAY النموذج الأول صُمم من أجل القضاء على نسخ Metal Gear REX التي انتشرت بعد حادثة Shadow Moses أما النموذج الثاني فكان بدون طيار وصمم للدفاع عن Arsenal Gear. ظهر RAY في أجزاء عديدة من السلسلة.

Arsenal Gear
ظهرت في ميتال غير سوليد 2 (MGS2).

Shagohod
هو عبارة عن دبابة ضخمة تستطيع إطلاق صواريخ نووية. ظهرت في ميتال غير سولي 3 (MGS3). لا تعتبر من الميتال غير لعدم احتوائها على أرجل.

Gekko
صممت ال Gekko خصيصاً للاهداف الصغيرة وتقوم بعمل الدبابات والسيارات المقاتلة. ظهرت في ميتال غير سوليد 4 (MGS4).

Metal Gear Mk. II و Mk. III
عبارة عن ميتال غير صغير الحجم يقوم بمساعدة سنيك (Snake). ظهر في ميتال غير سوليد 4 (MGS4) مع شبيهه MK.III.\

Peace Walker
عبارة عن سلاح نووي رادع متكامل ظهر في ميتال غير سوليد: بيس والكر وهو مابين ميتال قير و Shagohod لان بامكانه التحول من وضع الرجلين إلى اربع ارجل اخترع من قبل Heuy واشرف عليه Cold Man وهو الحافظ للرقم السري الخاص به ووضع فيه AI الخاص The boss اخترع AI من قبل Dr.Stragelove

Outer Haven
عبارة عن غواصة محصنة بمجموعة من الميتال غير راي (Metal Gear RAY)، تحمل مدفع كهربائي (Railgun). على الغواصة مجسم يشبه إلى حد كبير النصب التذكاري بجبل راشمور لكن يحمل صور أبناء البيج بوس (Big Boss) (سوليد سنيك، سوليدس، ليكويد سنيك)و البيج بوس نفسه.

مراجع

خيال
زعماء (شخصيات ألعاب فيديو)
عناصر ألعاب الفيديو
ميتال غير

ميتال غير (سلاح ميكا خيالي)


Oskar Werner (født Oskar Josef Bschließmayer; 13. november 1922, død 23. oktober 1984) var en østrigsk teater- og filmskuespiller. I 1946 ændrede han efternavnet til Werner.

Filmografi (udvalg)
 1951 – Afgørelse ved daggry
 1955 – Lola Montès
 1961 – Jules og Jim
 1964 – Narreskibet
 1965 – Spionen der kom ind fra kulden
 1966 – Fahrenheit 451
 1968 – Erotisk mellemspil
 1968 – Fiskerens sko
 1976 – S/S St. Louis - Skibet som fik verden til at skamme sig

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Østrig
Personer fra Wien
Østrigere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Oskar Werner


واتر هاوزر براتين  هو عالم فيزياء أمريكي حصل عام 1956 على جائزة نوبل للفيزياء بالاشتراك مع جون باردين ووليام شوكلي. وكانت حيازتهم على الجائزة من أجل اختراعهم الترانزيستور.

ولد والتر براتين في 10 فبراير 1902 وتوفي 13 أكتوبر 1987. وبدل جهدا كبيرا في دراسة الحالة السطحية للمواد.

بداية حياته وتعليمه

ولد براتين في أموي في الصين في 10 من فبراير عام 1902 لأبيه روس ر.براتين وأمه أوتيلي وقضى بداية حياته في سبرينجفيلد وتوناسكت في واشنطن. تربى في توناسكت في واشنطن في مزرعة الماشية التي يملكها والداه، وحصل على درجة البكالوريوس في الفيزياء والرياضيات في كلية ويتمان في والا والا، واشنطن عام 1924. ثم حصل على درجة الماجستير من جامعة أوريجون عام 1926. ثم انتقل شرقا ليحصل على درجة الدكتوراه في الفيزياء في جامعة مينيسوتا عام 1929. وكانت أطروحته في الدكتوراه عن أثر الإلكترون في بخار الزئبق. في عامي 1928 و 1929 اشتغل براتين في المكتب الوطني للمعايير في واشنطن العاصمة. ثم عين في مختبرات بل في عام 1929.

كانت اهتمامات براتين في السنوات ما قبل الحرب العالمية الثانية تتمحور أولاً حول الفيزياء السطحية للتنجستين، ثم اهتم بدراسة أسطح أكسيد النحاس والسيلكون (وهما من اشباه الموصلات).أثناء الحرب العالمية الثانية خصص براتين وقته لتطوير طرق الكشف عن الغواصات بموجب عقد مع المجلس الوطني للبحوث والدفاع في جامعة كولومبيا.

حياته المهنية في الفيزياء

بعد الحرب العالمية الثانية، عاد براتين إلى مختبرات بل وسرعان ما التحق بشعبة أشباه الموصلات في قسم الحالة الصلبة الملحق حديثا بالمختبرات. ويليام شوكلي كان مديرا للشعبة آنذاك، وكان قد بدأ بحثا عاما يستهدف إنتاج مكبرا عمليا للصوت في الحالة الصلبة.

بلورات أشباه الموصلات النقية (مثل الجرمانيوم أو السيليكون) موصلات سيئة جدا في درجات الحرارة المحيطة، لأن الطاقة التي يجب أن يحصل عليها الإلكترون من أجل احتلال مستوى طاقة التوصيل أكبر بكثير من الطاقة الحرارية المتاحة للإلكترون في البلورات من هذا القبيل. تسخين شبه الموصل بإمكانه إثارة الإلكترونات لإيصالها إلى مستوى طاقة التوصيل، لكن إضافة شوائب إلى البلورة أكثر فعالية لزيادة التوصيل.

البلورة يمكن أن تُطَعم بكمية صغيرة من عنصر لديه إلكترونات أكثر من شبه الموصل، وهذه الإلكترونات الزائدة تكون حرة الحركة خلال البلورة وفي هذه الحالة تصبح البلورة من النوع السالب.

من الممكن أيضا تطعيم البلورة بعنصر لديه الكترونات أقل من شبه الموصل، هذا الإجراء سوف ينتج عنه فراغات للإلكترونات داخل البلورة أو ما يسمى بالفجوات، وهذه الفجوات تكون حرة الحركة كأنها إلكترونات موجبة الشحنة، وفي هذه الحالة تصبح البلورة من النوع الموجب. من الملاحظ أن سرعة انتقال الإلكترونات أكبر من سرعة انتقال الفجوات داخل البلورة.

من الممكن تغيير مستوى نطاق التوصيل عند سطح شبه الموصل، والذي سوف يؤثر بالزيادة أو النقصان على توصيلية البلورة. هذه الخواص الفيزيائية الفريدة التي تتميز بها أشباه الموصلات أدت إلى اختراع ما يسمى بمصحح التيار الكهربائي عن طريق استخدام وصلات مكونة من بلورة من أحد نوعي أشباه الموصلات- موجب أو سالب- مع معدن، أو موكنة من النوعين الموجب والسالب (فكرة عمل الدايود). مصحح التيار الكهربائي يسمح بمرور التيار في أحد الاتجاهات حيث يتصرف كمقاومة صغيرة بينما يمنع مرور التيار في الاتجاه المعاكس حيث يتصرف كمقاومة كبيرة للغاية.

كانت الوصلة الثنائية (الدايود) معروفة في العالم بعد نهاية الحرب العالمية الثانية، بينما أراد شوكلي أن ينتج جهازا جديدا يتمتع بخاصية المقاومة المتغيرة -ليس كالوصلة الثنائية إما صغيرة المقاومة أو عالية المقاومة حسب اتجاه مرور التيار- ومن ثم يمكن استخدامه كمكبر (فكرة عمل الترانزستور). اقترح شوكلي تصميما يتم فيه تطبيق مجال كهربائي عبر شريحة رقيقة من أحد أشباه الوصلات. ولكن التوصيلية تغيرت بجزء ضئيل مما كان متوقعا عند تطبيق المجال الكهربائي، وقد فسر جون باردين (عضو آخر في شعبة شوكلي) ذلك بأنه كان نتيجة وجود مستويات للطاقة للإلكترونات عند سطح شبه الموصل.

الحياة الشخصية

كان براتين مقيما في نيو جيرسي، ثم انتقل إلى سياتل في واشنطن عام 1970 حيث عاش هناك حتى وفاته في 13 أكتوبر عام 1987.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من سبرينغفيلد (أوريغن)
أشخاص من شيامن
أعضاء قاعة مشاهير المخترعين الوطنيين
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
أمريكيون من أصل إسكتلندي
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة أوريغون
خريجو جامعة مينيسوتا
خريجو كلية وايتمان
صينيون من أصل أمريكي
صينيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
علماء الفيزياء التجريبية
علماء في مختبرات بل
علماء فيزياء الكم
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون أمريكيون في القرن 20
مخترعون أمريكيون
مخترعون أمريكيون في القرن 20
مغتربون أمريكيون في الصين
مواليد 1902
مواليد في شيامن
وفيات 1987
وفيات بسبب مرض آلزهايمر
وفيات في سياتل
يهود أمريكيون

والتر براتين


تشخيص البناء هي عملية شاملة لجمع البيانات عن ظروف، كشف، تحليل الأخطاء، شذوذ، عيوب في مواد البناء. هذه العملية يمكن القيام بها دون مساعدة (باستخدام العين المجردة) ولكن في كثير من الأحيان بمساعدة التكنولوجيا المتقدمة مثل الأشعة تحت الحمراء، الموجات فوق الصوتية، الرادار، الاهتزاز، وأشعة الليزر. الناتج النهائي لتشخيص البناء هو وجود أسباب محتملة للعيوب ولأخطاء البناء واقتراح للإجراءات تصحيحية مناسبة.

مراجع

انظر أيضا
 تشوهات المباني

تصميم بيئي
عيوب المباني
مواد بناء

تشخيص البناء


Tagbanwa is one of the scripts indigenous to the Philippines, used by the Tagbanwa and the Palawan people as their ethnic writing system.

The Tagbanwa languages (Aborlan, Calamian and Central), which are Austronesian languages with about 8,000-25,000 total speakers in the central and northern regions of Palawan, are dying out as the younger generations of Tagbanwa are learning and using non-traditional languages such as Cuyonon and Tagalog, thus becoming less knowledgeable of their own indigenous cultural heritage. There are proposals to revive the script by teaching it in public and private schools with Tagbanwa populations.

Origin
The Tagbanwa script was used in the Philippines until the 17th century. Closely related to Baybayin, it is believed to have come from the Kawi script of Java, Bali and Sumatra, which in turn, descended from the Pallava script, one of the southern Indian scripts derived from Brahmi.

Features
Tagbanwa is an alphasyllabary or abugida in which each letter represents a syllable consisting of a consonant and an inherent vowel /a/, a feature that it shares with many related scripts from SE Asia as they derive from variants of the Brahmic scripts of India. Similar to these scripts, vowels other than /a/ are indicated by the addition of a diacritic above (for /i/) or below (for /u/) the letter. Lone vowels are represented by their own, independent letters, thus /a/, /i/ and /u/ since there are only three. Syllables ending in a consonant are written without the final consonant. Tagbanwa is distinguished from Baybayin by the shapes of several letters, most notably ‹ka› and ‹wa› that are markedly different from other varieties.

Tagbanwa is traditionally written on bamboo in vertical columns from bottom to top and left to right. However, it is read from left to right in horizontal lines.

Vowels

Consonants

Tagbanwa writing makes use of single () and double () punctuation marks.

Ibalnan

In the 20th century, this script was adopted from the Tagbanwa by the Palawan people further south in the island. They call this alphabet Ibalnan and the vowel mark an ulit.

Unicode

Tagbanwa script was added to the Unicode Standard in March, 2002 with the release of version 3.2.

The Unicode block for Tagbanwa is U+1760–U+177F:

See also
Suyat
Baybayin
Buhid script
Hanunó'o script
Kulitan
Kawi script
Filipino orthography

References

External links
Tagbanwa font by Samuel Thibault (2008)
Noto Sans Tagbanwa (Source on GitHub)

Philippine scripts
Brahmic scripts
Tagbanwa

Tagbanwa script


Dolmabahçe Camii, Sultan Abdülmecit'in annesi Bezmialem Valide Sultan tarafından başlatılıp ölümü üzerine Sultan Abdülmecit tarafından tamamlanan ve tasarımı Garabet Balyan'a ait olan bir yapıdır.

Asıl adı Bezmialem Valide Sultan Camii olan ama konumu nedeniyle Dolmabahçe Sarayı bütünü içinde düşünülüp birlikte anılan Dolmabahçe Camii, iki yılı aşkın bir yapım süreci sonunda 23 Mart 1855'te bir cuma töreniyle ibadete açılmıştır.

Caminin en belirgin biçimsel özelliği net bir kurgu ve geometriye sahip olmasıdır. Cami ve hünkar bölümleri, işlevlerine de bağlı olarak ayrı ayrı tasarlanmış ve sonra birleştirilmiş gibidir. Cami, kare planlı altyapı üzerine kubbeli ve yüksek bir kitledir. Hünkar bölümü ise, dikdörtgen planlı prizmatik ve daha alçak bir kitledir. Bu iki kitle, caminin kuzey cephesi yönünde bitiştirilirler. Bu yapıdaki geometri egemen tasarım, ampir üslubun veya yeni klasikçiliğin 19. yüzyılın ortasındaki son fakat en bütüncül örneklerindendir.

27 Eylül 1948 gününden itibaren Deniz Müzesi olarak hizmet veren ibadethane, 27 Mayıs Darbesi sonrasında askerî yönetim tarafından Yassıada İrtibat Kurulu'na verilmiş, kurul da müzenin camiyi derhal boşaltmasını istemiştir.

Galeri

Kaynakça

1855'te tamamlanan camiler
1855'te Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
İstanbul'daki Osmanlı camileri
Balyan ailesinin eserleri
Cami
Osmanlı barok mimari
Beyoğlu'ndaki camiler
Türkiye'deki Neobarok yapılar
Ömeravni

Dolmabahçe Camii


141496 Bartkevicius este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
141496 Bartkevicius este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Moletai de Kazimieras Černis și Justas Zdanavičius. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,46 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 2,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 141001-142000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

141496 Bartkevicius


Çığ, büyük miktarda kar kütlesinin dağdan aşağı kaymasıdır. Aşırı kar yağışlarında taze karın alttaki kar tabakasıyla iyi kaynaşmaması , yüksek ses, rüzgar, insan veya hayvanların oynak kar tabakasını harekete geçirmesi gibi sebeplerden meydana gelir. Büyüklüğüne göre can ve mal kaybına yol açabilir. Türkiye'de en çok çığ Doğu Anadolu Bölgesi'nde görülür.

Çığ


În chimie, un hidrat este un compus chimic care conține una sau mai multe molecule de apă de cristalizare. Atât compușii anorganici (de obicei sărurile), cât și compușii organici pot fi hidrați. Un exemplu de hidrat este sulfatul cupric pentahidrat. Despre o sare care nu este hidrată se spune că este anhidră.

Natura chimică

Chimia organică
În chimia organică, un hidrat este acel compus prin adiția de apă la molecula unui compus organic. De exemplu, etanolul, CH3–CH2–OH, este produsul reacției de adiției de apă (sau de hidratare) a etenei, CH2=CH2. În aceeași măsură, și compușii hidrați pot să elimine apa printr-o reacție de deshidratare.

Chimia anorganică
În chimia anorganică, hidrații (pot fi numiți și cristalohidrați) sunt săruri anorganice care conțin molecule de apă într-un raport definit, ca parte integrală a cristalului , molecule care pot fi legate de metal sau au cristalizat împreună cu complexul de metal.

Referințe

Vezi și
Hidrați de carbon
Higroscopicitate
Cristalizare
Apă de cristalizare

Hidrat


Las Diez variaciones sobre «Unser dummer Pöbel meint» en sol mayor, K. 455 consituyen una obra musical para piano solo de Wolfgang Amadeus Mozart; fue compuesta en Viena el 25 de agosto de 1784.

Son variaciones sobre un tema extraído de El peregrino de La Meca (Les Pèlerins de la Mecque ou La rencontre imprévue), ópera cómica en tres actos de Christoph Willibald Gluck, compuesta entre 1764 y 1790.

Piotr Ilich Chaikovski tomó como base esta obra de Mozart para componer su Cuarta suite para orquesta en sol mayor, op. 61.

Véase también

 Anexo:Composiciones para piano solo de Wolfgang Amadeus Mozart

Enlaces externos

Composiciones para piano solo de Wolfgang Amadeus Mozart
unser dummer pozzbel meint
Composiciones de 1784
Composiciones en sol mayor
Christoph Willibald Gluck
Piotr Ilich Chaikovski


Ulusal Enerji Forumu, (The National Energy Forum of Turkey) enerji sektöründe çalışanların bilgi edinme, geliştirme ve yönetme yeteneklerini arttırmak ve sürdürülebilir enerji politikalarının üretilmesini sağlamak amacı ile 2001 yılında kurulmuştur.

Kurucusu Neslihan Gökdemir, aynı zamanda forumun başkanıdır. Forum, 2001'de başladığı Ulusal Enerji Veritabanı'nı her yıl geliştirmekte ve sektöre yeni açılımlar getirmektedir.

Ulusal Enerji Forumu, Türkiye'de faaliyet gösteren ulusal ve uluslararası özel sektör ve kamu kuruluşları ile akademisyen ve bilim adamlarının en az 5 yıl enerji sektöründe etkin olmuş, çalıştığı ve yönettiği kuruluşların gelişimine katkı sağlamış kişilerin bilgilerinin toplandığı ve gelişimlerinin izlendiği önemli bir veritabanıdır. Bu veritabanı, enerji sektöründeki insan kaynaklarına katkı sağladığı gibi sektördeki başarılı çalışmaların kahramanlarını da dünyaya tanıtmaktadır.

Ulusal Enerji Ödülleri

 PETKİM   Çevre Dostu Tesis Ödülü
 BOTAŞ Enerji Planlaması Ödülü
 ENERJİSA  Yılın Otoprodüktörü
 Dr.Fatih BİROL Bilim Ödülü OECD Uluslararası Enerji Ajansı Başekonomisti
 EGE ENERJİ A.Ş. Teknoloji Ödülü

Sürdürülebilir Yaşam Ödülleri

 Süleyman Demirel "Enerjide 50 Yıl Ödülü" T.C. 9. Cumhurbaşkanı
 Ali Coşkun   58. ve 59. Hükûmet Sanayi ve Ticaret Bakanı

Dış bağlantılar
 Ulusal Enerji Forumu resmî sitesi

Türkiye'de verilen ödüller

Ulusal Enerji Forumu


Los algoritmos de pivote (o algoritmos de cambio de base) son algoritmos de la optimización matemática, y en especial de la Programación Lineal.  Dado un sistema de ecuaciones lineales cuyas variables deben adoptar valores no negativos (esencialmente lo mismo que un sistema de inecuaciones lineales), se busca la mejor de entre muchas soluciones alternativas, es decir, una solución óptima del sistema.  En cada paso de tal búsqueda, el algoritmo transforma el sistema sin alterar su conjunto de soluciones. Algoritmos de pivote importantes son los diversos algoritmos simplex y los algoritmos criss-cross.

Los algoritmos de pivote son de gran importancia para el tratamiento de inecuaciones lineales, donde juegan un papel análogo al de la eliminación de Gauss para ecuaciones lineales. Se encuentran numerosas aplicaciones de sistemas de inecuaciones en áreas tan diversas como la investigación de operaciones industriales, el transporte y distribución de bienes, en carteras de valores, la ingeniería estructural, la estadística, y la teoría de juegos.  Frecuentemente se abordan sistemas con decenas de miles de variables.

Procedimiento general

El problema normalizado

Todo algoritmo de pivote parte de un sistema especialmente arreglado de ecuaciones lineales, cuyas variables todas, excepto tal vez una, deben tomar valores no negativos. De hecho, cualquier sistema de inecuaciones o ecuaciones lineales, así como todo problema de Programación Lineal, puede siempre reducirse a la siguiente forma diccionario:
{|
|

|-
|

|}
donde los  son números reales (en la práctica casi siempre números racionales). Este formato especifica que se busca valores para las incógnitas , que satisfagan las ecuaciones e inecuaciones del sistema anterior de modo tal que la variable objetivo  tome el mayor valor posible.

 ( Al convertir un problema a la forma anterior no disminuye el número de desigualdades; estas permanecen en su totalidad y sólo se convierten en condiciones de no-negatividad de algunas variables. De este modo, una inecuación como por ejemplo

 es sustituida por
    )

Definiendo los conjuntos de índices

se escribirá esto en lo que sigue de la forma más compacta
{|
|

|-
|

|}
En cada iteración de un algoritmo de pivote se destaca un conjunto de variables independientes, mientras que las restantes son variables dependientes y se expresan como funciones lineales de las primeras. Al pasar de una iteración a la siguiente se intercambia una variable independiente por una dependiente; tales pares de variables se denominan pivotes.

Condiciones de optimalidad

En caso de que se cumplan las siguientes dos condiciones de optimalidad,
   para todo    (sistema factible)   y
   para todo    (sistema acotado),
podemos obtener una solución al problema anterior, asignando a las variables independientes del sistema los valores .  Por un lado, esto logra que las variables dependientes  adopten valores nonegativos, tal como se pedía. Por otro lado, toda solución alternativa al problema debe satisfacer la relación ,  ya que en ella las variables independientes también deben tomar valores nonegativos.

 ( Por ejemplo, en el siguiente sistema,

 las condiciones de optimalidad son violadas en dos lugares, ya que    y  .  Por un lado, los valores obtenidos al anular las variables independientes,  ,  no constituyen una solución admisible porque contienen un valor negativo,  .  Por otro lado, no podemos descartar la posibilidad de aumentar el valor que adopta la variable objetivo    eligiendo conjuntos de variables independientes con . )

Transformación de las ecuaciones

En el caso habitual de que las condiciones de optimalidad no se cumplan, puede reformularse el sistema de ecuaciones, eligiendo adecuadamente un nuevo subconjunto  de entre las  incógnitas, y expresando las incógnitas elegidas en función de las incógnitas restantes.  Sea  un reordenamiento de las variables, es decir una función de los índices que cumpla

A partir de la partición , con

que divide las variables del sistema en variables independientes  con  y las llamadas variables básicas  con , se construye entonces el sistema:
{|
|

|-
|

|}
Nótese que los coeficientes  existen solo para pares de subíndices con  y con . En cada iteración, los coeficientes del sistema así modificado vuelven a examinarse para ver si satisfacen las condiciones de optimalidad
   para todo    (sistema factible)   y
   para todo    (sistema acotado),
y de este modo generan una posible solución al problema.
Un resultado estándar de la Programación Lineal establece que todo problema que tiene soluciones también posee un conjunto de variables básicas que conduce a una de ellas. Si los coeficientes del sistema satisfacen las condiciones de optimalidad, se dice que las variables básicas forman una base optimal del problema.

Pivotes admisibles

Un coeficiente no nulo  del sistema de ecuaciones se llama elemento pivote, porque permite despejar la variable independiente  en lugar de la variable básica  para así seguir buscando una solución al problema. Sin embargo, los algoritmos de pivote no eligen un elemento pivote cualquiera, sino solamente los llamados pivotes admisibles , que deben satisfacer:

 O se cumple simultáneamente     y      (pivote de restricción),
 o se cumple simultáneamente     y      (pivote de objetivo).

 ( En el ejemplo anterior,

 el coeficiente no optimal    permite seleccionar el elemento pivote    correspondiente a un pivote admisible con intercambio de  ó también el elemento pivote    correspondiente al pivote admisible   Alternativamente, el coeficiente no optimal    permite también seleccionar el elemento pivote    correspondiente al pivote admisible   ó el elemento pivote    con el pivote admisible . )

La restricción a pivotes admisibles impide que en dos iteraciones sucesivas se elija el mismo pivote. Las reglas según las cuales el pivote es elegido dependen del algoritmo de pivote particular. No obstante, debe imponerse que el algoritmo termine en un número finito de pasos, lo que no sucede con una elección de pivotes inadecuada. Fukuda & Terlaky demostraron en 1999 que para todo problema con solución y para toda base inicial existe una secuencia de a lo más  pivotes admisibles que conduce a una base optimal. Lamentablemente, esa demostración no es constructiva en el sentido de que indique cuál pivote deba elegirse en cada paso.

Como se puede observar de las definiciones anteriores, una base optimal no tiene pivotes admisibles, por lo que el algoritmo no puede ser continuado a partir de una base optimal. Por otro lado, es fácil demostrar con argumentos similares a los expuestos que una base no optimal sin pivotes admisibles siempre pertenece a un problema sin solución; sea esto, porque el sistema de ecuaciones e inecuaciones no tiene solución alguna (problema infactible), o porque existen soluciones con un valor objetivo  arbitrariamente grande (problema no acotado).

Implementación sin errores de redondeo

Para evitar errores de redondeo se trabaja en lo que sigue con números racionales, eligiendo un único denominador común para todo el sistema de ecuaciones. Para encontrar un denominador así en cada paso del algoritmo no hace falta analizar los coeficientes del sistema; en caso de un sistema inicial con coeficientes enteros, en cada iteración se cumplirá que
 El numerador del elemento pivote es un denominador común para el sistema de ecuaciones siguiente.
Al evaluar los coeficientes de un nuevo sistema el denominador común del sistema anterior quedará obsoleto, por lo que se procede a dividir los coeficientes del sistema nuevo por el denominador antiguo, con resultados que siempre serán enteros.

Un arreglo matricial que contiene los coeficientes de un sistema de pivote suele llamarse tabla de pivoteo o cuadro de pivoteo. El siguiente esquema muestra cómo cambian los coeficientes del sistema de pivoteo al pasar de una iteración a la que sigue:

En ese esquema,
el símbolo  designa al denominador común del sistema de ecuaciones,
el símbolo  designa al numerador del elemento pivote,
 designa cualquier coeficiente restante en la misma fila del elemento pivote,  designa cualquier coeficiente restante en la misma columna del elemento pivote, y  cualquier coeficiente ajeno a la fila y a la columna del pivote.
Los coeficientes  de la variable a maximizar () y los coeficientes  de la columna de valores () se transforman de acuerdo a las mismas reglas.

Ejemplo ilustrado

Representación gráfica

Las ilustraciones en cada paso del ejemplo siguiente muestran todas el mismo sistema de ecuaciones graficado en distintos sistemas de coordenadas. En estos gráficos,
 el área bordeada de verde es el conjunto de soluciones factibles, para el cual todas las variables toman valores no negativos,
 los ejes de coordenadas corresponden a ecuaciones  de variables independientes, las demás rectas a ecuaciones de variables básicas,
 la recta en rojo recorre los puntos donde la variable objetivo adopta su valor máximo,
 las intersecciones de rectas correspondientes a pivotes admisibles llevan puntos rojos, el pivote seleccionado va bordeado de negro, y
 el área anaranjada corresponde al ortante no negativo de la iteración siguiente.

Ejemplo de elección de pivotes

La siguiente estrategia de elección de pivote corresponde al algoritmo criss-cross con pivoteo en los índices mínimos (minimal index criss-cross-algorithm). En cada paso, el pivote admisible se elegirá de acuerdo a la siguiente regla (el mínimo de un conjunto vacío se considera igual a infinito):

 Determinar los índices    y   .
 Si se tiene ,   elegir el pivote   donde  .
 Si se tiene ,  elegir el pivote   donde  .

Se puede demostrar que este criterio simple (aunque no siempre eficiente) conduce siempre a una base optimal en un sistema que tenga solución.

En el siguiente ejemplo se busca valores no negativos para las variables  que maximicen la variable adicional  satisfaciendo el siguiente conjunto de ecuaciones lineales:

En el sistema inicial del ejemplo, los coeficientes no optimales son , , y todos los pivotes son admisibles. El criterio de selección, sin embargo, prescribe que despejemos  en lugar de :

(para animar con Firefox, pulsar  y luego en la imagen, manteniendo presionado)

Con ello obtenemos:

Ahora los coeficientes no optimales son  con los pivotes admisibles , , y el coeficiente  con los pivotes admisibles , . En consecuencia, despejamos  en lugar de :

()

Se obtiene el sistema

El único coeficiente no optimal en este sistema es  con los pivotes admisibles , ; despejamos  en lugar de :

()

El sistema final es

Como este sistema satisface las condiciones de optimalidad, hemos obtenido la solución

Dualidad

Problemas duales

A todo problema de programación lineal llevado a la forma básica arriba descrita se le puede asociar un problema dual de programación lineal. Con respecto a esa forma básica, la matriz de coeficientes del problema dual es la matriz negativa traspuesta de la matriz de coeficientes del problema original, lo que muestra de paso que el dual del problema dual es el problema original, llamado problema primal en ese contexto.
{|
|

|-
|

|}
ó, en notación compacta,
{|
|

|-
|

|}
Como se muestra a continuación, el máximo obtenido en el problema dual (si es que existe) es igual al negativo del máximo obtenido en el problema primal.

 ( Precaución: Al usar la forma diccionario para escribir el problema dual, no es lícito sustituir  por .    A menudo el problema dual se define con una función objetivo  en lugar de , lo que es lícito pero un tanto engorroso. )

Transformaciones sucesivas

La relación anterior entre los coeficientes de un par de problemas duales no se cumple solamente para el sistema de partida, sino que persiste paso a paso a través de un algoritmo de pivotes, siempre y cuando el pivote elegido en cada iteración sea el mismo en ambos problemas:
{|
|

|-
|

|}

La relación de dualidad es particularmente fácil de observar en un sistema de pivoteo que tiene solo dos variables independientes y dos variables despejadas. El sistema obtenido es el mismo si se intercambia el estado de dos de las variables y a continuación se construye el problema dual, o si se realiza estas operaciones en orden inverso:

De esta relación de dualidad se concluye que toda base optimal para el problema primal provee también una base optimal para el problema dual. Al ejemplo anteriormente desarrollado le corresponde el problema dual
{|
|

|-
|

|}
El sistema optimal de este problema es entonces
{|
|

|-
|}
En el problema original, la variable a maximizarse toma el valor óptimo ; el valor óptimo del problema dual es el negativo de este valor: el mayor valor posible que su variable objetivo puede adoptar es . Una posible solución óptima para el problema dual es
        .

Tratamiento conjunto

Una importante consecuencia teórica de la dualidad es la siguiente: para resolver problemas de optimización lineal no se requiere un algoritmo que maximice (o minimice) una de las variables, basta para ello cualquier algoritmo capaz de resolver sistemas de desigualdades lineales. Esto es así porque las relaciones de dualidad implican que toda base optimal para el problema primal también provee una base optimal para el problema dual, donde el valor óptimo de la variable  del problema dual es el negativo del valor óptimo de la variable  del problema original. Por tanto, para pares de soluciones óptimas se tiene

Por otro lado, para pares de soluciones factibles de las cuales al menos una no es óptima se cumple

De ahí podemos concluir que las soluciones óptimas para un par de problemas duales son exactamente las soluciones de los sistemas de igualdades escritos arriba más las siguientes desigualdades,

lo que se reduce a

En el caso de aplicaciones prácticas, sin embargo, esta forma de proceder solo es competitiva si se logra aprovechar adecuadamente la estructura de datos común a los sistemas primal y dual.

Problemas con muchas variables

La implementación computacional de problemas prácticos a menudo dista mucho de ser trivial. Los coeficientes de sistemas con decenas de miles de variables siempre presentan una u otra estructura, la cual debe ser aprovechada para determinar los sistemas de iteraciones subsecuentes de manera relativamente rápida y numéricamente estable (sin mayores errores de redondeo):
 Los sistemas iniciales de problemas grandes (no los sistemas transformados) contienen una inmensa mayoría de coeficientes iguales a cero (el sistema es disperso), lo que permite ahorrar muchas operaciones aritméticas si se recurre al sistema de partida.
 Muchos procedimientos se basan en una evaluación retardada, donde se calcula solo aquellos coeficientes de un sistema que sean necesarios para determinar un pivote, y esto solamente en el instante en que se ocupan. Para evitar la evaluación de coeficientes superfluos tales procedimientos emplean permutaciones de las variables en el sistema de partida, factorizaciones de las inversas de matrices básicas, una factorización de la matriz de coeficientes, y otras técnicas más. En todos estos casos suele ser necesario referirse a sistemas de iteraciones previas a la última, por lo que las transformaciones adoptan formas bastante más complejas que la directa.
 A menudo se encuentran insertas en la estructura del sistema diversas estructuras especiales, por ejemplo de flujos en redes, y para tales estructuras especiales se ha desarrollado implementaciones particularmente eficientes.

No obstante lo anterior, hay también muchas aplicaciones que dan origen a problemas de tamaño moderado, para los cuales basta una implementación simple como la presentada.

Herramienta interactiva

El applet de pivoteo interactivo de Robert Vanderbei, programado en 1997, permite definir un sistema de ecuaciones lineales de tamaño reducido y realizar en ese sistema pivoteos sobre pares arbitrarios de variables. La herramienta (en inglés) se autodenomina «Simplex Pivot Tool», pero está orientada a algoritmos de pivote totalmente arbitrarios. Para evitar redondeo, los coeficientes del sistema pueden también verse en forma de fracciones, aunque éstas no adoptan un denominador común.

Literatura complementaria

 George Dantzig (1963): Linear Programming and Extensions, Princeton University Press, archivo pdf
 Vašek Chvátal (1983): Linear Programming, Freeman and Company, New York NY, ISBN 0-7167-1587-2
 Robert Vanderbei (2007): Linear Programming. Foundations and Extensions, 3a ed., Springer, ISBN 978-0-387-74387-5, archivo pdf

Referencias
<references>
<--! ref name="1963_Dantzig">George Dantzig (1963): Linear Programming and Extensions, Princeton University Press, ISBN 0-691-05913-6, archivo pdf</ref -->

comentarios
-->

</references>

Pivote
Optimización
Álgebra lineal numérica

Algoritmo de pivote


Die Schmarbeck ist ein 5,7 Kilometer langer, weitgehend naturbelassener Bach in der Südheide (Niedersachsen). Sie entwässert die "Große Heide" nördlich von Unterlüß, die zum Teil als Schießplatz der Firma Rheinmetall genutzt wird (Sperrgebiet).

Geschichte
In einer aus dem Jahr 1004 stammenden Urkunde wird der Heide-Bach als Marbike bezeichnet. Die Schmarbeck war ein wichtiger Grenzpunkt zur Klärung von Besitzrechten. Schmar-Beck ist demnach die Wortbedeutung für Grenz-Bach.
Im 19. Jahrhundert wurde der Bach durch aufstauen auch zur Wiesenbewässerung genutzt. Diese Art der künstlichen Bewässerung ist seit langem eingestellt, einzelne Staustufen sind im Ansatz heute noch zu erkennen.

Quelle und Verlauf
Die Schmarbeck bildet sich aus zwei kleineren Quellbächen, die am Fuße des Faßbergs (95 m über NN), aus dessen Namen sich der Ort Faßberg ableitet,  und des Breuerbergs, einem 92 m über NN hohen Berg entstehen. Sie fließt zunächst in Nordwest-Richtung durch dichten Kiefernwald und danach bis zum Ort Schmarbeck durch landwirtschaftlich genutzte Flächen. Hinter Schmarbeck verläuft das Bachbett überwiegend in Südwest-Richtung durch Kiefernwald, vereinzelt aber auch durch Eichen- und Erlenwald, und vereinigt sich südlich von Faßberg mit der Sothrieth zum Landwehrbach.
Der Landwehrbach mündet nach 2,8 km nördlich von Müden in die Örtze.

Flora und Fauna
In dem Bach leben noch Bachforellen und die in ihrem Bestand gefährdeten Bachneunaugen. Am Bachrand wächst die in Niedersachsen auf der Roten Liste als gefährdete Art eingestufte Sumpfdotterblume (Caltha palustris).

Gewässergüte
Die Schmarbeck hat auf der gesamten Länge die die Güteklasse II (mäßig belastet). Erst am Zusammenfluss mit der Sothrieth (hier ist das Faßberger Klärwerk) hat die Sothrieth kurz die Gewässergüte Klasse II–III (kritisch belastet).

Weblinks

Einzelnachweise

Naturpark Südheide

Schmarbeck (Fluss)