ශ්‍රී ලංකා වියළි කලාපීය වියළි සදාහරිත වනාන්තර යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ශ්‍රී ලංකා දිවයිනෙහි ඇති නිවර්තන වියළි පළල් පත්‍ර වනාන්තරමය පාරිසරික කලාපයකි.

භූගෝල විද්‍යාව
ශ්‍රී ලංකා දිවයිනෙහි නිරිතදිග කෙළවරෙහි පහතරට වර්ෂා වනාන්තර, මධ්‍යම කඳුකරයේ කඳුකර වර්ෂා වනාන්තර සහ උතුරුදිග යාපන අර්ධද්වීපයේ ඩෙකෑන් කටු පඳුරු ලඳු කැළෑ යන පාරිසරික කලාපවලින් මායිම් වූ මෙම පාරිසරික කලාපය මඟින් සෙසු භූමියෙන්  , 75%ක් පමණ ආවරණය වේ.

මෙහි භූ ලක්ෂණ සැළකූ විට, භූමිය සාමාන්‍යයෙන් පහත් අතර, එහි තැනින් තැන ගිරි ශිකර දක්නට ලැබේ. මින් උසම ගිරි ශිඛර  වන රිටිගල (මීටර 766) මධ්‍යම කඳුකරයට උතුරින් පිහිටා ඇත.

දේශගුණය
මෙම පාරිසරික කලාපයට වාර්ෂිකව 1500–2000 mm හ්පමණ වර්ෂාපතනයක් ලැබේ. ඉන් වැඩිම වැසි ප්‍රමාණයක් දෙසැම්බර් සිට මාර්තු දක්වා වූ ඊසානදිග මෝසමින් ලැබෙන අතර, වසරේ සෙසු කාලවල දී එය භූමිය බොහෝදුරට වියළි ය.

ආරක්ෂිත ප්‍රදේශ
17,736 km², හෙවත් පාරිසරික කලාපයෙන් 37%ක ප්‍රමාණය ආරක්ෂිත ප්‍රදේශ වේ. ආරක්ෂිත ප්‍රදේශ අතර පහත ප්‍රදේශ ඇතුළත් ය:

 අංගමැඩිල්ල ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 බූන්දල ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 ජලගැලුම් නිම්න ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 ගල් ඔය ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 හොරොව්පතාන ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 කවුඩුල්ල ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 කුමන ජාතික වනෝද්‍යානය (යාල නැගෙනහිර) ()
 ලාහුගල කිතුලාන ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 ලුණුගම්වෙහෙර ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 මඩු පාර ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 මාදුරු ඔය ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 මින්නේරිය ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 පරෙවි දූපත ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 රිටිගල දැඩි ස්වාභාව රක්ෂිතය ()
 සෝමාවතිය ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 උඩවලවේ ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 උස්සන්ගොඩ ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 වස්ගමුව ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 විල්පත්තු ජාතික වනෝද්‍යානය ()
 යාල ජාතික වනෝද්‍යානය (රුහුණ) ()

මේවාත් බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ වන විනාශය

බාහිර සබැඳි

ආශ්‍රේයයන්

ශ්‍රී ලංකාවේ පාරිසරික කලාප
ඉන්දු මලයානු පාරිසරික කලාප
නිවර්තන සහ උපනිවර්තන වියළි පළල් පත්‍ර වනාන්තර


Nicanor Vélez Ortiz (Medellín, 25 de julio de 1959 - Barcelona, 28 de diciembre de 2011) fue un poeta y editor colombiano.

Biografía
Tras salir de Colombia en 1981 residió en París, donde se diplomó en lingüística en la École des Hautes Études en Sciences Sociales. Desde fines de 1984 vivió en Barcelona, donde se licenció en Filología hispánica por la Universidad Autónoma de Barcelona y obtuvo el DEA en Poética del Verso y de la Prosa en la Universidad de Barcelona. Se desempeñó como editor a partir de 1989. Se casó en septiembre del 2011 con Encarnación Martín de la Sierra "Gruchenka",  su compañera desde 1984. El poeta y editor falleció en Barcelona, víctima de un cáncer.

Fundó y dirigió la colección de poesía de la editorial Galaxia Gutenberg/Círculo de Lectores, en la que publicó más de cincuenta volúmenes dedicados a los grandes poetas de nuestro tiempo. En esa misma casa también ha sido el responsable editorial de las obras completas de Borges, García Lorca, Octavio Paz, Neruda, Cortázar, Valente, Nerval, Rubén Darío y Gil de Biedma. También dedicó tiempo al ensayo, escribiendo artículos sobre la obra de José Asunción Silva, Gonzalo Rojas, Juan Ramón Jiménez, Eduardo Milán y Giovanni Quessep.

Las ediciones a su cargo eran símbolo de prestigio. El crítico peruano Julio Ortega lo llamó "Amigo íntimo de la poesía", por el trabajo de terquedad y delicadeza que desarrollaba en la elaboración de las obras completas y antológicas de los más importantes poetas hispanos del . Su primer libro de poemas La memoria del tacto lo publicó en 2002.

Obras

 Apuntes de un extranjero (1982-2011). Inédito.

Referencias

Enlaces externos
 José Ángel Valente o el movimiento de la materia, por Nicanor Vélez.

Poetas de Colombia
Editores de Colombia
Escritores de Medellín
Poetas en español
Poetas del siglo XX
Poetas del siglo XXI
Fallecidos en Barcelona

Nicanor Vélez


Das Freisebad ist eine ehemalige Badeanstalt an der Dr.-Kahlbaum-Allee in der Görlitzer Innenstadt in Sachsen.

Im Jahr 1887 gründete der Magdeburger Sanitätsrat Walter Freise die Kaltwasser-Heilanstalt an der Promenade (heute: Dr.-Kahlbaum-Allee) gegenüber dem Tivoli und unweit der Kahlbaum'schen Nervenheilanstalt (später: II. medizinische Klinik). Es war neben der Hoffmann'schen Badeanstalt am Lindenweg und dem Zentralbad in der Hospitalstraße eine von drei Badeanstalten in der Stadt.

Freise war Assistenzarzt im Krankenhaus an der Berliner Straße in Görlitz. Im Jahr 1885 eröffnete er eine Arztpraxis an der Promenade. Die Promenade war damals ein beliebter Flanierweg der Görlitzer Bürger und führte von der Stadt kommend vorbei am Stadtpark bis zum Blockhaus am Neißeviadukt.

In Freises Heilanstalt wurden Wannen-, Dampf- und Heißluftbäder sowie Sole-, Fichtennadel- und Kräuterbäder sowie Moorbäder in Franzensbader Moorerde angeboten. Elektrische Licht- und Kohlensäurebäder ergänzten das Angebot. Von Beginn an stand den Besuchern auch ein Schwimmbecken zur Verfügung, das sowohl für Nichtschwimmer als auch für Schwimmer angelegt war. Es war sieben Meter breit, 15 Meter lang und an der tiefsten Stelle 2,80 Meter tief, wobei das Becken zur gegenüberliegenden Seite anstieg.

Walter Freise leitete die Heilbadeanstalt bis 1905. Er gab das Bad auf Grund der hohen finanziellen Verluste an einen Verein ab, der das Bad noch bis 1919 weiter betrieb. Trotz der Zuschüsse, die die Stadt bereits seit 1901 zahlte, konnte die Badeanstalt keinen Gewinn verzeichnen. Der Verein bot das Bad schließlich der Stadt zum Kauf an, die den Betrieb ab dem 1. April 1920 weiterführte.

Auch nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Freisebad fortgeführt und beherbergte zuletzt Dampfbad, Sauna, Duschen, Wannenbäder, ein Solarium und das Schwimmbecken. Die Stadt schloss das Freisebad am 31. März 1996.

Die Stadt ließ 2009 den Großschornstein auf der Rückseite sichern und das Dach sowie die Dachentwässerung notdürftig erneuern, jedoch bedürfte das Dach nach Angaben der Stadt einer Kompletterneuerung und das Bad einer Grundsanierung, die die Stadt jedoch finanziell nicht leisten kann.

Im Juni 2009 sollte im Freisebad unter dem Motto unerhörte Orte der 14. Jazztage Görlitz ein Konzert der Band Funk de Nite stattfinden, dies wurde jedoch in die alte Maschinenfabrik des Waggonbaus verlegt. Im gleichen Jahr öffnete das Bad jedoch zum Tag des offenen Denkmals seine Türen. Für den Film Grand Budapest Hotel diente es als Drehort.

Es gab Pläne, das Bad und die ehemalige II. medizinische Klinik als Kompetenzzentrum für die Betreuung von Demenzpatienten (Kahlbaum-Projekt) zu reaktivieren und das Bad auch den Bürgern wieder zugänglich zu machen. Die Pläne lagen jedoch 2011 auf Eis.

Weblinks

 Bilder aus dem Inneren des Bades

Einzelnachweise

Badeanlage in Sachsen
Bauwerk in Görlitz
Erbaut in den 1880er Jahren
Sport (Görlitz)
Innenstadt (Görlitz)

Freisebad


Prva hrvatska rukometna liga za žene za sezonu 2019./20. je bila dvadeset i deveta sezona prvog ranga hrvatskog rukometnog prvenstva za žene od neovisnosti.
Kao posljedica pandemije COVID-19, u ožujku je došlo do prekida natjecanja, a u travnju 2020. je Hrvatski rukometni savez donio konačnu odluku o konačnom prekidu natjecanja, te se sve lige pod HRS-om poništavaju, i za sezonu 2020./21. ostaju nepromijenjene (bez ispadanja i ulaženja na osnovu sezone 2019./20.).

U trenutku prekida vodeća ekipa je bila "Podravka Vegeta" iz Koprivnice.

Sustav natjecanja
U ligi je sudjelovalo četrnaest klubova koji su trebali odigrati dvokružnu ligu (26 kola), no liga je prekinuta nakon 19. kola.

Sudionici

 1234 Virovitica, Virovitica
 Bjelovar, Bjelovar
 Dalmatinka, Ploče
 Dugo Selo '55, Dugo Selo
 Koka, Varaždin
 Lokomotiva, Zagreb
 Murvica, Crikvenica
 Osijek, Osijek
 Podravka Vegeta, Koprivnica
 Sesvete-Agroproteinka, Sesvete, Zagreb
 Sinj, Sinj
 Split 2010, Split
 Umag, Umag
 Zrinski, Čakovec

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Prva hrvatska rukometna liga za žene

Vanjske poveznice
 hrs.hr
 hrs.hr, Novosti o hrvatskim rukometnim ligama

Izvori
 hrs.hr, 1. HRL za žene (2019./20.), wayback arhiva od 16. lipnja 2020.
 hrs.hr, Glasnici
 hrs.hr, 1. HRVATSKA RUKOMETNA LIGA - žene - GLASNIK 19, (19. kolo - posljednje prije prekida, ljestvica), objavljeno 9. ožujka 2020., preuzeto 16. lipnja 2022.
  the-sports.org, Croatia Women's Division 1 1 HRL Zene 2019/2020, pristupljeno 16. lipnja 2022.
 rezultati.com, HRVATSKA: 1. HRL Women - 2019/2020, pristupljeno 16. lipnja 2022.
 furkisport.hr/hrs, 1. HRL Ž - 2019/20, pristupljeno 16. lipnja 2022.
 furkisport.hr/hrs, 1. HRL Ž - 2019/20, wayback arhiva od 16. lipnja 2022.

2019-20
ž-1

1. HRL za žene 2019./20.


Albert David Hedison Jr. (cunoscut și ca Al Hedison sau David Hedison, ) a fost un actor american de film, televiziune și teatru. Este cunoscut pentru rolul căpitanului Lee Crane în seria de televiziune Voyage to the Bottom of the Sea a lui Irwin Allen și cel al agentul CIA Felix Leiter în două din filmele cu James Bond, Live and Let Die și Licence to Kill.

Note

Legături externe

 Mi6.co.uk Interviews David Hedison
 Professional website
 Hedison on the Felix Leiter website
 The Green Girl documentary website
 Bridget Hedison obituary
 Interview with David Hedison at Classic Film & TV Cafe

Nașteri în 1927
Decese în 2019
Marinari ai United States Navy
Absolvenți ai Brown University
Actori americani din secolul al XX-lea
Actori americani din secolul al XXI-lea

David Hedison


කොබෝල්ට් යනු Co යන රසායනික සංකේතයෙන් යුත් පරමාණුක ක්‍රමාංකය 27 වන රසායනික මූලද්‍රව්‍යයකි. පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ අැති කොබෝල්ට්, රසායනික සංයෝග තත්ත්වයෙන් පමණක් හමු වේ. ඔක්සිහාරක  ලෝහ උණු කිරීමෙන් නිපදවන මෙම මූලද්‍රව්‍යය ඝන,ප්‍රභාවත් ,රිදී-අළු පැහැති ලෝහයකි.

වර්තමානයේ කොබෝල්ට් එක්තරා ප්‍රමාණයක් නොයෙක් ලෝහක ලෝපස් මගින් නිපදවයි. උදාහරණයක් ලෙස කොබෝල්ටයිට්(CoAsS) යොදා ගෙන කොබෝල්ට් නිපදවීම සදහන් කළ හැකිය. නමුත් කොබෝල්ට් ප්‍රධාන වශයෙන් නිපදවෙන්නේ තඹ හා නිකල් කැණීමේ අතුරුඵලයක් ලෙසයි. කොංගෝ ජනරජයේ හා සැම්බියාවේ හමුවන තඹ තීරයෙන්ලෝකයේ වැඩිම කොබෝල්ට් සැපයුම සිදු කරයි.මෙය මූලිකව චුම්භක සෑදීමේ දී හා ප්‍රබල මිශ්‍ර ලෝහ තැනීමේ දී යොදා ගන්නා අතර එහි සංයෝග වන කොබෝල්ට් සිලිකේට් හා කොබෝල්ට්(II) අැලුමිනේට්(CoAl2O4) විීදුරු,ස්මෝල්ට්, මැටි බදුන්, තීන්ත හා වාර්නිෂ් සදහා සුවිශේෂී තද නිල් පැහැය ලබා දෙයි.ස්වභාවික ව කොබෝල්හි එක් ස්ථායි සමස්ථානිකයක් පමණක් පවතින අතර එය කොබෝල්ට්-59 ලෙස හදුන්වයි.කොබෝල්ට්හි කොබෝල්ට්-60 යන සමස්ථානිකය වාණිජ වශයෙන් වැදගත් වන විකිරණශීලී සමස්ථානිකයක් වන අතර අධිවේගී ගැමා කිරණ නිපදවීමට යොදා ගනියි.

කොබැලමින් යන නාමයෙන් හදුන්වන එන්සයිමයන්ගේ ක්‍රියාකාරී කේන්ද්‍රය කොබෝල්ට් වන අතර ඒ සදහා හොදම උදාහරණය ලෙස විටමින් බී12 හැදින්විය හැක.එසේම කොබෝල්ට්හි අනෛන්ද්‍රිය ආකාරය බැක්‍ටීරියා, අැල්ගි හා දිලීර සදහා ක්‍රියාකාරී පෝෂකයක් ද වෙයි.

ලක්ෂණ

කොබෝල්ට් නිශ්චිත ගුරුත්වය 8.9ක් හා කියුරි උෂ්ණත්වය 1115 °C වන යකඩ මෙන් 2/3ක පාරගම්‍යතාවයක් අැති පෙරෝචුම්භකත්ව ලෝහයකි. ලෝහ කොබෝල්ට් සතුව hcp හා fcc යන ස්ඵටික ස්වරූප 2ක් පවතින අතර hcp හා fcc අතර සංක්‍රමණ උෂ්ණත්වය 450 °C වේ. නමුත් මෙම ස්වරූප 2 අතර ශක්ති වෙනස ඉතා කුඩා බැවින් ස්වරූප 2 අතර අහඹු සංක්‍රමණ සාමාන්‍යයෙන් සිදු වේ.

නිශ්ක්‍රිය ඔක්සයිඩ පටලයකින් ආරක්ෂා කරන මෙම දුර්වල ඔක්සිහාරක ලෝහය හැලජන හා සල්ෆර් සමග බොහෝ විට ප්‍රතික්‍රියා කරයි. ඔක්සිජන් තුල රත් කිරීම මගින් නිපදවන Co3O4, 900 °C දී ඔක්සිජන් ඉවත් වීමෙන් CoO යන මොනොක්සයිඩය ලබා දෙන්නේය. ලෝහ කොබෝල්ට් ෆ්ලෝරීන් වායුව සමග 520K දී ප්‍රතික්‍රියා කිරීමෙන් CoF3 ලබා දෙන අතර ක්ලෝරින්,බ්‍රෝමීන් හා අයඩීන් සමග අදාල හේලයිඩය ලබා දෙයි. හයිඩ්‍රජන් හා නයිට්‍රජන් වායු සමග දහනය කලද ප්‍රතික්‍රියා නොකරන නමුත් බෝරෝන්, කාබන්,පොස්පරස්,ආසනික් හා සල්ෆර් සමග ප්‍රතික්‍රියා කරන මෙම මූලද්‍රව්‍යය සාමාන්‍ය උෂ්ණත්වයේදී අකාබනික අම්ල සමග ද සෙමින් ප්‍රතික්‍රියා කරයි.

සංයෝග
කොබෝල්ට්හි සාමාන්‍ය ඔක්සිකරණ අංක +2 හා +3 වුණත් එහි සංයෝගයන්ගේ ඔක්සිකරණ අංක -3 සිට +4 දක්වා පරාසයක විහිදෙයි.සරල සංයෝග +2 ඔක්සිකරණ අංකය (කොබෝල්ට්(II)) දක්වයි. මෙම ලවණ ජලයේ දී රෝස පැහැති සජල ලෝහ සංකීර්ණ[Co(H2O)6]2+ සාදන අතර ක්ලෝරයිඩ් එක් කිරීමෙන් නිල් පැහැති  [CoCl
4]2− අයන සාදයි.

ඔක්සිජන් හා කැල්කොජන සංයෝග

කොබෝල්ට්හි ඔක්සයිඩ කිහිපයක් අැත. කොළ පැහැති කොබෝල්ට්(II) ඔක්සයිඩ්හි(CoO)  ඝන ස්ඵටික ව්‍යුහයක් අැති අතර ජලය හා ඔක්සිජන් සමග පහසුවෙන් ඔක්සිකරණය කිරීමෙන් දුඔුරු පැහැති කොබෝල්ට්(II) හයිඩ්‍රොක්සයිඩ්(Co(OH)3) සාදයි. CoO , 600–700 °C උෂ්ණත්වයේදී ඔක්සිකරණය කිරීමෙන් නිල් පැහැ කොබෝල්ට්(II,III) ඔක්සයිඩ් (Co3O4) සාදයි. එමෙන්ම කලු පැහැ කොබෝල්ට්(III) ඔක්සයිඩ් (Co2O3) ද කොබෝල්ට් හි තවත් ඔක්සයිඩයක් වේ. කොබෝල්ට් හි ඔක්සයිඩ පහල උෂ්ණත්වයේ දී ප්‍රතිෆෙරෝචුම්භක වෙයි. CoO හා Co3O4 ද මැග්නටයිට්(Fe3O4)වලට සමානකම් දක්වන +2 හා +3 ඔක්සිකරණ අංක අැති කොබෝල්ට්හි ඔක්සයිඩ වේ.

කොබෝල්ට් හි ප්‍රධාන කැල්කොජනයිඩ වන්නේ කලු පැහැ කොබෝල්ට්(II) සල්ෆයිඩ්(CoS2),කොබෝල්ට්(III) සල්ෆයිඩ්(Co2S3) හා පෙනට්ලැන්ඩයිට්(Co9S8) යි.

හේලයිඩ

කොබෝල්ට් හි ඩයිහේලයිඩ 4ක් අත. ඒවා නම් කොබෝල්ට්(II) ෆ්ලෝරයිඩ්(CoF2, රෝස),කොබෝල්ට්(II) ක්ලෝරයිඩ්(CoCl2, නිල්),,කොබෝල්ට්(II) බ්‍රෝමයිඩ්(CoBr2, කොළ), කොබෝල්ට්(II) අයඩයිඩ්(CoI2, කලු දුඹුරු) වේ.
මෙම හේලයිඩ නිර්ජ්ලීය හා ජලීය තත්ත්වයන්ගෙන් හමු වේ.නිර්ජලීය ඩයික්ලෝරයිඩ නිල් පැහැ වන අතර සජල සයෝගය රතු පැහැ වේ.මෙහි ඔක්සිකරණ ප්‍රතික්‍රියාව,

Co3+
 + e- → Co2+ හි විභවය +1.92V වන අතර එය ක්ලෝරීන් ක්ලෝරයිඩ් බවට පත් වීමේ ප්‍රතික්‍රියාවේ විභවය වන +1.36Vට වඩා වැඩිය.එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස කොබෝල්ට්(III) ක්ලෝරයිඩ් ලෙස සංයෝගයක් නොසෑදේ.නමුත් ෆ්ලෝරීන් ෆ්ලෝරයිඩ් බවට ඔක්සිහරණය වීමේ විභවය +2.87Vක් වන වැඩි අගයක් නිසා ඉතා සුලු වශයෙන් අැති කොබෝල්ට්(III) හි සංයෝගයන් අතරට කොබෝල්ට්(III) ෆ්ලෝරයිඩ් එක් වෙයි.

සමායෝජන සංයෝග
අනෙකුත් සෑම ලෝහයක් ආකාරයෙන් ම කොබෝල්ට් හි අණුක සංයෝග හා බහුපරමාණුක අයන සමායෝජන සංකීර්ණ ලෙස වර්ග කර තිබේ. එනම් කොබෝල්ට් සහිත අණු හෝ අයන විවිධ ලිගන්ඩවලට(සමායෝජන සංයෝග සෑදීමට කේන්ද්‍රීය ලෝහයකට බැදී අැති අණු හෝ අයන)බැදී අැත. කොබෝල්ට් හි සාමාන්‍ය ඔක්සිණ තත්ත්වය ලිගන්ඩ ශ්‍රේණිවල විද්‍යුත් ඍණතා මූලධර්මය හා පියර්සන්ගේ අම්ල පාදක මූලධර්මය යොදා ගෙන පහදා දිය හැක.උදාහරණයක් ලෙස  Co+3 සංකීර්ණ අැමීන් ලිගන්ඩ ලබා ගැනීමට නැඹුරුවක් දැක්වීම දැක්විය හැක. එමෙන්ම පොස්පරස් නයිට්‍රජන්ට වඩා මෘදු බැවින් පොස්පරස් ලිගන්ඩ වඩා මෘදු Co+2 හා Co+ සමග සම්බන්ධ වීමේ නැඹුරුවක් දක්වයි. ඒ සදහා උදාහරණයක් ලෙස ට්‍රයිපෙනිල්පොස්පයින් කොබෝල්ට්(I) ක්ලෝරයිඩ් ((P(C6H5)3)3CoCl) හැදින්විය හැක.වඩා විද්‍යුත් ඍණ ඔක්සයිඩ හා ෆ්ලෝරයිඩල Co+4 හා Co+5 සමග ස්ථාපනය වෙයි. උදා: සීසියම් හෙක්සාෆ්ලෝරො කොබෝල්ටේට් (Cs2CoF6),පොටෑසියම් පර්කොබෝල්ටේට් (K3CoO4)

සමායෝජන රසායනය පිළිබද නොබෙල් ත්‍යාගලාභී අැල්ෆ්‍රඩ් වර්නර්, ආනුභවික සූත්‍රය CoCl3(NH3)6 වන සංයෝග සමග පරීක්ෂණ සිදු කලේය.එමගින් එහි එක් සමාවයවිකයක් ලෙස කොබෝල්ට්(III) හෙක්සාඅැමීන් ක්ලෝරයිඩ් හදුනා ගැනිණ.සාමාන්‍ය වර්නර් සංකීර්ණයක් වන මෙය මධ්‍යයේ කොබෝල්ට් පරමාණුවකින් , ප්‍රලම්භ ව සම්බන්ධ වූ අැමීන ලිගන්ඩ 6කින් හා ඍණ ආරෝපිත ක්ලෝරයිඩ් අයන 3කින් සමන්විතය.අැමෝනියා වෙනුවට එතිලෙනඩයමින් ලිගන්ඩ භාවිතා කිරීමෙන් ට්‍රිස් එතිලෙනඩයමින් කොබෝල්‍ට්(III) ක්ලෝරයිඩ් සෑදෙයි. එය ප්‍රකාශ සමාවයවික ලෙස හදුනාගත් මුල් සමායෝජන අතුරින් එකකි.

සමස්ථානික
පෘථිවිය තුල ස්වභාවයෙන් පවතින කොබෝල්ට් හි එකම ස්ථාවර සමස්ථානිකය 59Co වේ.කොබෝල්ට් සමස්ථානිකයන්ගේ පරමාණුක භාරය 50 u (50Co) සිට 73 u (73Co) දක්වා පරාසයක විහිදෙයි.  විකිරණශීලී සමස්ථානිකයන් අතර අර්ධ ආයු කාලය අවු.5.2714ක් වන 60Co වඩා ස්ථායි වන අතර අනෙකුත් කොබෝල්ට් හි 57Co සදහා දින 271.8ක ද, 56Co සදහා දින 77.27 ක ද, 58Co සදහා දින 70.86 ක ද අර්ධ ආයු කාලයන් පවතී. ඊට අමතර අනෙකුත් සියලු විකිරණශීලී සමස්ථානික සදහා පැය 18ට නොවැඩි ආයු කාලයක් හිමි ය.එසේම කොබෝල්ට් සතුව මෙටා අවස්ථා 4ක් අැති අතර ඒවායේ අර්ධ ආයු කාලය මිනිත්තු 15කටත් අඩු ය.

ඉතිහාසය

ශත වර්ෂ ගණනක් තිස්සේ වීදුරු හා මැටි බදුන්වල අනර්ඝ නිල් වර්ණය ලබා ගැනීම සදහා කොබෝල්ට් සංයෝගයන් යොදා ගෙන තිබේ. ක්‍රි.පූ 3වන සියවසේ පර්සියානු ආභරණ,ඊජිප්තු ප්‍රතිමා, පොම්පෙයි නගරයේ නටබුන් මගින් ඒ බවට සාක්ෂි හෙළි වෙයි. ලෝකඩ යුගයේ සිට වීදුරු වර්ණ ගැන්වීම සදහා කොබෝල්ට් යොදා ගත් බවට උලුබුරුන් විනාශ වූ නැවේ කැණීම් කටයුතුවලින් ක්‍රි.පූ 14වන සියවසේ වාත්තු කරන ලද නිල් වීදුරු සාක්ෂි සපයයි. ඊජිප්තුවෙන් හමු වූ නිල් වීදුරු තඹ,යකඩ හා කොබෝල්‍ට් මගින් වර්ණ ගන්වා තිබේ.ඉපැරණිතම කොබෝල්ට් ආලේපිත වීදුරු හමු වන්නේ ඊජිප්තුවේ 18වන රාජ වංශයෙනි.නමුත් එකල කොබෝල්ට් සංයෝග සොයා ගත් ස්ථාන පිළිබද කිසිදු තොරතුරක් තවමත් හමු වී නොමැත.

 ජර්මානු වචනයක් වන kobalt,(පිශාචයා යන අරුත දේ,අන්ධ විශ්වාස අැති පතල්කරුවන් කොබෝල්ට් ලෝපස් හැදින්වීම සදහා යොදා ගත්හ) මගින් කොබෝල්ට් යන නාමය ව්‍යුත්පන්න කර ගෙන තිබේ.නිකල්, තඹ වැනි ලෝහ ලබා ගැනීම සදහා මෙම ලෝපස් උණු කිරීමට ගත් ප්‍රථම උත්සාහය ව්‍යාර්ථක වී ගොස් හුදෙක් එක් කුඩු විශේෂයක් (කොබෝල්ට්(II) ඔක්සයිඩ්) ලැබින. එසේම කොබෝල්ට් ප්‍රාථමික ලෝපස් හි හැමවිටම ආසනික් අඩංගු වන බැවින් මෙම ලෝපස් උණු කිරීමේ දී ආසනික් ඔක්සිකරණය කිරීමෙන් අධික විෂ සහිත, වාශ්පශීලී ආසනික් ඔක්සයිඩ් නිපදවෙයි. ඒ හේතුවෙන් පතල්කරුවන් අතර මෙම ලෝපස් සදහා වූ ප්‍රසිද්ධිය ද හීන විය.

 කොබෝල්ට් සොයා ගැනීමේ ගෞරවය හිමි වන්නේ ස්වීඩන් ජාතික රසායඥ ජොර්ජ් බ්‍රැන්ඩිට්(1694-1768)හටය. ඔහු විසින් මෙය බිස්මත් හා අනෙකුත් සාම්‍ප්‍රදායික ලෝහවලට වෙනස් නව මූලද්‍රව්‍යයක් ලෙස පෙන්වා දුන් අතර එය "අර්ධ ලෝහයක්" ලෙස හැදින්වීය. වීදුරුවල නිල් වර්ණය අැති වුයේ බිස්මත් නිසා නොව කොබෝල්ට් සංයෝගයන් නිසා බව පෙන්වා දීමට ද ඔහු සමත් විය. ප්‍රාග් එ‍ෙතිහාසික යුගයේ සිට සොයා ගත් ප්‍රථම ලෝහය බවට කොබෝල්ට් පත් වේ.යකඩ, රත්‍රන්, තඹ, රිදී, රසදිය, ටින්,ඊයම්, බිස්මත් වනි අනෙකුත් ලෝහ පිලිබද එවන් වාර්තාවක් තවමත් හමු වී නොමත.

 19 වන සියවසේ දී ලෝකයේ සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් කොබෝල්ට් බ්ලූ(කොබෝල්ට් සංයෝග හා අැලුමිනා යොදා සැදූ වර්ණකයක්) හා ස්මෝල්ට්( සෙරමික් බදුන් හා තීන්ත වර්ණ ගැන්වීමට භාවිතා කල කුඩු විශේෂයක්) නීපදවන ලද්දේ නෝර්වීජියානු  Blaafarveværket හිය. 16, 18 වන සියවස් තුල දී ස්මෝල්ට් නිපදවීම සදහා වූ ප්‍රමුඛතම පතල් නෝර්වේ රාජ්‍යයේ, ස්වීඩනයේ, සැක්සන් රාජ්‍යයේ හා හංගේරියාවේ පැවතුනත් 1864දී නව කැලිඩෝනියාවෙන් කොබෝල්ට් ලෝපස් හමු වීමත් සමග යුරෝපයේ කොබෝල්ට් කැණීම් කටයුතු ක්‍රමයෙන් පිරිහීමට පත් විය. 1904දී කැනඩාවේ ඔන්ටාරියෝ ප්‍රදේශයෙන් මෙම ලෝපස් සොයා ගැනීමත්, පසුව 1914දී කොංගෝ රාජ්‍යයේ කටන්ගා පළාතෙන් ඊටත් වඩා විශාල ලෝපස් තැන්පතු සොයා ගැනීමත් සමග නැවතත් කැණීම් කටයුතු වෙනස් විය. 1978 ශබා මත ගැටුම අැති වීමත් සමග කොබෝල්ට් හි ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය වූ කටන්ගා පළාතේ තඔ නිධිවල නිෂ්පාදන සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ අැණ හිටියේය.එනමුත් ලෝකයේ කොබෝල්ට් ආර්ථිකය සදහා එයින් අපේක්ෂිත තරම් බලපෑමක් එල්ල වූයේ නැත.

1938දී ජෝන් ලිවින්ගුඩ් හා ග්ලේන් ටි.සීබෝග් කොබෝල්ට්-60 සමස්ථානිකය සොයා ගත්හ. විකිරණශීලී බීටා ක්ෂය වීම තුළ සමානතා උල්ලංඝනය සනාථ කිරීම් සදහා කොලොම්බියා ව්ශ්ව විද්‍යාලය විසින් මෙම සමස්ථානිකය ප්‍රකට ව යොදා ගැනිණ.

2වන් ලෝක යුද්ධයෙන් පසු හමුදාමය කටයුතු සදහා අවශ්‍ය කොබෝල්ට් ලෝපස්වල කිසිදු හිගයක් සිදු නොවන බවට සහතික කර ගැනීමට අැමරිකානු රජයට අවශ්‍ය විය(ජර්මානුන් යුද කාලය තුල එසේ සිදු කලහ).එහෙයින් ඔවුන් අැමරිකානු බල සීමාව තුල කොබෝල්ට් ගවේෂණයක් සිදු කල අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අයිඩෝහි කදුවැටියක පසෙක ඉතා හොඳ කොබෝල්ට් ආකරයක් සොයා ගත්හ. කලේරා කැණීම් ආයතනයට එහි නිෂ්පාදන කටයුතු භාර විය.

නිෂ්පාදන

කොබෝල්ට් හි ප්‍රධාන ලෝපස් වන්නේ කොබෝල්ටයිට්, එරිත්‍රයිට්, ග්ලුකොඩොට්, හා ස්කූටරුඩයිට්ය. නමුත් කොබෝල්ට් බොහෝ ප්‍රමාණයක් ලබා ගන්නේ කොබෝල්ට් ලෝපස් කැණීමෙන් නොව නිකල් හා තඹ කැණීමේ අතුරුඵලයක් ලෙස සෑදෙන කොබෝල්ට් සංයෝග ඔක්සිහරණයෙනි.

බ්‍රිතාන්‍යය භූ විද්‍යා සමීක්ෂණයන්ට අනුකූලව 2005 වර්ෂයේ දී ලෝක කොබෝල්ට් නිෂ්පාදනයේ 40%ක ප්‍රමාණයක් කොංගෝ ජනරජයේ කටන්ගා පලාතේ වූ තඹ ආකර හීමි කරගෙන තිබ්ණි. මේ නිසා කොබෝල්ට් මිල ගණන් කෙරෙහි කොංගෝ ජනරජයේ දේශපාලන තත්ත්වයෙන් බලපෑම් එල්ල විය.

මධ්‍යම අප්‍රිකානු කැණීම් හා ගවේෂණ සමාගම කටන්ගා හි ක්‍රියාත්මක කල මුකොන්දෝ කදු ව්‍යාපෘතිය ලෝකයේ විශාලම කොබෝල්ට් සංචිතය වන්නට අැත. 2008 වසරේ ලෝකයේ කොබෝල්ට් නිෂ්පාදනයෙන් 1/3ක් මෙමගින් නිපද වූ බව තක්සේරු කර තිබේ.

යෙදවුම්
කොබෝල්ට් හි ප්‍රධාන වශයෙන් අධි ක්‍රියාකාරී මිශ්‍ර ලෝහ නිෂ්පාදනයට යොදා ගනී.

මිශ්‍ර ලෝහ
නිෂ්පාදනය කරන කොබෝල්ට් වැඩි ප්‍රමාණයක් කොබෝල්ට් ආශ්‍රිත මිශ්‍ර ලෝහ පරිභෝජනය කරයි. මෙම මිශ්‍ර ලෝහ උෂ්ණත්ව ස්ථායිතාවයෙන් ඉහළ බැවින් ගෑස් ටර්බයිනවල ටර්බයින් තල සදහාත් ජෙට් ගුවන් යානා එන්ජිම සදහාත් යොදා ගැනීමට සුදුසු වේ.

බැටරි
ලිතියම් අයන බැටරි කැතෝඩ සදහා ලිතියම් කොබෝල්ට් ඔක්සයිඩ් බහුලව යොදා ගනී. එය ලිතියම් අන්තර්ස්ථාපනය කර තිබෙන කොබෝල්ට් ඔක්සයිඩ් ස්තර මගින් තනා අැත. බැටරි විසර්ජනයේදී ස්තර අතර ස්ථාපනය කර අැති ලිතියම්,ලිතියම් අයන බවට පත් වී නිදහස් වෙයි. නිකල්-කැඩ්මියම් හා නිකල් මෙටල් හයිඩ්‍රයිඩ් බැටරි තුලද කොබෝල්ට් සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් අඩංගුය.

උත්ප්‍රේරක
විවිධකොබෝල්ට් සංයෝග ඔක්සිකාරක උත්ප්‍රේරක ලෙස රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවලදී යොදා ගනී. සයිලීන් ටෙරිප්තැලින් අම්ලය බවට පත් කිරීමේ දී කොබෝල්ට් අැසිටේට් උත්ප්‍රේරකයක් ලෙස යොදා ගනී. කොබෝල්ට් කාබොක්සිලේට (කොබෝල්ට් සබන් ලෙස හදුන්වයි) නියමානුකූල උත්ප්‍රේරකයයන්ය. ඒවා තීන්ත, වාර්නිෂ් හා පින්තාරුවලදී ශෝෂණ සාධකයක් ලෙස යොදා ගනී.මෙම කාබොක්සිලේට වානේ බැදි ටයරවල වානේ හා රබර් අතර අැලීම වැඩි කිරීම සදහා ද භාවිතා කරයි.
කාබන් මොනොක්සයිඩ සම්බන්ධ ප්‍රතික්‍රියාවලදී කොබෝල්ට් උත්ප්‍රේරක ඉතා වැදගත්ය. හයිඩ්‍රොකාබන් ඉන්ධන මගින් හයිඩ්‍රජන් නිපදීමේ දී කොබෝල්ට් ඔක්සයිඩ ආශ්‍රිත උත්ප්‍රේරක භාවිතා කරයි.කාබන් මොනොක්සයිඩ ද්‍රව ඉන්ධනවලට හයිඩ්‍රජනීකරණයේදී ද කොබෝල්ට් උත්ප්‍රේරකයක් ලෙස යොදා ගැනේ.

වර්ණක

19වන සියවසට පෙර කොබෝල්ට් ප්‍රමුඛව භාවිතා වූයේ වර්ණක ලෙසයි. මධ්‍යම කාලය වන විට ස්මෝල්ට් නිෂ්පාදනයට ද මෙය දායක විය.පිළිස්සූ ඛණිජමය ස්මෝල්ටයිට්, ක්වෝට්ස් හා පොටෑසියම් කාබනේට් මිශ්‍රණයක් උණු කිරීමෙන් ස්මෝල්ට් නිපදවනු ලබේ. වීදුරු වර්ණ ගැන්වීමේ දී හා පින්තාරු වර්ණක ලෙස මෙම ස්මෝල්ට් වැඩි වශයෙන් භාවිතා කරයි. 1780 දී ස්වෙන් රින්මන් කොබෝල්ට් ග්‍රීන් (CoZnO2) සොයා ගත් අතර 1802 දී ලුවිස් කෙනාඩ් කොබෝල්ට් බ්ලූ සොයා ගත්තේය. මෙම කොබෝල්ට් වර්ණක ප්‍රභේදයන්ගේ ඉහළ ස්ථායිතාව හේතුවෙන් පින්තාරු වර්ණක ලෙස බොහෝ විට යොදා ගැනිනි.

ජීව විද්‍යාත්මක කාර්යභාරය

කොබෝල්ට් සෑම සත්ත්වයෙකුටම අත්‍යවශ්‍යය.එය කොබැලමින් එනම් විටමින්  B12 හි ප්‍රධාන සංඝටකයයි.රෝමන්ථක සත්ත්වයන්ගේ බඩවැල් ආශ්‍රිත බැක්ටීරියාල කොබෝල්ට් ලවණ විටමින් B12 බවට පත් කරයි.විටමින් B12 යනු බැක්ටීරියා හෝ archaea(ඒක සලික ක්ශුද්‍ර ජීවියෙකි) මගින් පමණක් නිපදවිය හැකි සංයෝගයකි. පසෙහි අැති අඩු කොබෝල්ට් ප්‍රමාණය ශාක ආහාරයට ගන්නා සතුන්ගේ සෞඛ්‍යය තත්ත්වය ඉහළ නංවයි. එම සත්ත්වයන්ට විටමින් B12 ශරීරයට එක් කර ගත හැකි වෙනත් ආකාරයක් නොමැති බැවින් දිනකට  0.20 mg/kg  ලබා ගැනීමට නිර්දේශ කර තිබේ.
20වන සියවසේ මුල් භාගයේ නවසීලන්තයේ මධ්‍යම සානුවේ ගොවිතැන් කටයුතු දියුණු කරන අවදියේ දී "bush sickness" නම් රෝගයකට ගවයින් ගොදුරු විය. පසුව සොයා ගත් කරුණුවලට අනුව ගවයන්ට අත්‍යවශ්‍ය කොබෝල්ට් ලවණ ගිනි කදු පස තුල හිග වීම හේතු ලෙස සොයා ගැනිණ. රසායනික පොහොර සදහා සුලු කොබෝල්ට් ප්‍රමාණයක් එක් කිරීමෙන් මෙම අපහසුව දුරු කරන ලදි.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳුම්

 National Pollutant Inventory (Australia)– Cobalt fact sheet
 London celebrates 50 years of Cobalt-60 Radiotherapy
 Cobalt at The Periodic Table of Videos (University of Nottingham)
 Centers for Disease and Prevention – Cobalt
 The Cobalt Development Institute

රසායනික මූලද්‍රව්‍ය
Dietary minerals
Transition metals

Ferromagnetic materials
IARC Group 2B carcinogens
Biology and pharmacology of chemical elements

විද්‍යාව
රසායන විද්‍යාව

කොබෝල්ට්


Le congrès universel d'espéranto de 1960 est le  congrès universel d'espéranto, organisé en août 1960, à Bruxelles en Belgique.

Contexte

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Congrès mondial d'espéranto

1960
Espéranto en Belgique
Événement à Bruxelles
1960 en Belgique

Congrès universel d'espéranto de 1960


Sir Robert Stout  (28 September 1844 – 19 July 1930) was a New Zealand politician who was the 13th premier of New Zealand on two occasions in the late 19th century, and later Chief Justice of New Zealand. He was the only person to hold both these offices. He was noted for his support of liberal causes such as women's suffrage, and for his strong belief that philosophy and theory should always triumph over political expediency.

Early life
Born in the town of Lerwick in Scotland's Shetland Islands, Stout retained a strong attachment to the Shetland Islands throughout his life. He received a good education and eventually qualified as a teacher. He also qualified as a surveyor in 1860. He became highly interested in politics through his extended family, which often met to discuss and debate political issues of the day. Stout was exposed to many different political philosophies during his youth.

In 1863, Stout emigrated to Dunedin, New Zealand. Once there, he quickly became involved in political debate, which he greatly enjoyed. He also became active in the Freethought circles of the city. After failing to find employment as a surveyor on the Otago gold-fields, Stout returned to education, holding a number of senior teaching positions at the high-school level.

Eventually, however, Stout moved away from education and entered the legal profession. In 1867 he was working in the law firm of William Downie Stewart Sr (father of the William Downie Stewart Jr who later became Minister of Finance). He was called to the bar on 4 July 1871, and proved to be a highly successful trial-lawyer. He also became one of Otago University's first students (possibly the first, although this claim is disputed), studying political economy and the theory of morality. He later became the university's first law-lecturer.

Early political career

Stout's political career started with his election to the Otago Provincial Council. During his time on the Council he impressed many people - both with his energy and with his rhetorical skill - although others found him abrasive, and complained about his lack of respect for those who held different views.

Stout successfully contested an August 1875 by-election in the Caversham electorate and thus became a Member of the New Zealand Parliament. He unsuccessfully opposed moves by the central government (Vogel) to abolish the provinces. At the 1875 election a few months later, he was returned in the City of Dunedin electorate.

On 13 March 1878, Stout became Attorney-General in the government of Premier George Grey. He had a hand in a number of significant pieces of legislation while in this role. On 25 July 1878, Stout gained the additional role of Minister of Lands and Immigration. A strong advocate of land reform, Stout worked towards the goal of state ownership of land, which would then be leased to individual farmers. He often expressed fears that private ownership would lead to the sort of "powerful landlord class" that existed in Britain. Stout also supported taxation of privately owned land, especially gains in value. Later, in 1885 he noted that he had already been an advocate of Georgist public finance policy long before Henry George wrote Progress and Poverty.

On 25 June 1879, however, Stout resigned both from cabinet and from parliament, citing the need to focus on his law practice. His partner in the practice was growing increasingly ill, and the success of his firm was important to the welfare of both Stout and his family. Throughout his career, Stout found the cost of participating in politics a serious worry. His legal career, however, was probably not the only contributing factor to his resignation, with a falling out between Stout and George Grey having occurred shortly beforehand.

At around this time Stout also developed a friendship with John Ballance, who had also resigned from Grey's cabinet after a dispute. Stout and Ballance shared many of the same political views. During his absence from parliament, Stout began to form ideas about political parties in New Zealand, believing in the need for a united liberal front. He eventually concluded, however, that parliament was too fragmented for any real political parties to be established.

In the election of 1884 Stout re-entered parliament, and attempted to rally the various liberal-leaning MPs behind him. Stout promptly formed an alliance with Julius Vogel, a former premier (1873–1875 and 1876) – this surprised many observers, because although Vogel shared Stout's progressive social views, the two had frequently clashed over economic policy and the future of the provincial governments. Many saw Vogel as the dominant partner in the alliance.

Premier

In August 1884, only a month after returning to parliament, Stout passed a vote of no confidence in the conservative Harry Atkinson, and assumed the premiership. Julius Vogel was made treasurer, thereby gaining a considerable measure of power in the administration. Stout's new government lasted less than two weeks, however, with Atkinson managing to pass his own vote of no confidence against Stout. Atkinson himself, however, failed to establish a government, and was removed by yet another vote of no confidence. Stout and Vogel returned to power once again.

Stout's second government lasted considerably longer than his first. Its primary achievements were the reform of the civil service and a program to increase the number of secondary schools in the country. It also organised the construction of the Midland railway line between Canterbury and the West Coast. The economy, however, did not prosper, with all attempts to pull it out of depression failing. In the 1887 election, Stout himself lost his seat in parliament to James Allen by twenty-nine votes, thereby ending his premiership. Harry Atkinson, Stout's old rival, was able to form a new government after the election.

At this point, Stout decided to leave parliamentary politics altogether, and instead focus on other avenues for promoting liberal views. In particular, he was interested in resolving the growing labour disputes of the time. He was highly active in building consensus between the growing labour movement and the world of middle-class liberalism.

Liberal Party
During Stout's absence from politics, his old ally, John Ballance, had been continuing to fight in parliament. After the 1890 election, Ballance had gained enough support to topple Atkinson and take the premiership. Shortly afterwards, Ballance founded the Liberal Party, New Zealand's first real political party. Only a few years later, however, Ballance became seriously ill, and asked Stout to return to parliament and be his successor. Stout agreed, and Ballance died shortly thereafter.

Stout re-entered parliament after a winning a by-election in Inangahua on 8 June 1893. Ballance's deputy, Richard Seddon, had by this time assumed leadership of the party on the understanding that a full caucus vote would later be held. In the end, however, no vote was held. Stout, backed by those who considered Seddon too conservative, attempted to challenge this, but was ultimately unsuccessful. Many of Seddon's supporters believed that the progressive views of Ballance and Stout were too extreme for the New Zealand public.

Stout remained in the Liberal Party, but constantly voiced objections to Seddon's leadership. In addition to claiming that Seddon was betraying Ballance's original progressive ideals, Stout also claimed that Seddon was too autocratic in his style of rule. Ballance's idea of a united progressive front, Stout believed, had been subverted into nothing more than a vehicle for the conservative Seddon. Seddon defended himself against these charges by claiming that Stout was merely bitter about not gaining the leadership.

Women's suffrage
One of the last major campaigns that Stout participated in was the drive to grant voting rights to women. Stout had long been a supporter of this cause, having campaigned tirelessly for his own failed bill in 1878 and Julius Vogel's failed bill in 1887. He had also been highly active in the campaign to increase property rights for women, having been particularly concerned with the right of married women to keep property independently from their husbands.

John Ballance had been a supporter of women's suffrage, although his attempts to pass a bill had been blocked by the conservative Legislative Council (the now-abolished upper house of Parliament). Seddon, however, was opposed, and many believed that the cause was now lost. However, a major initiative by suffragists led by Kate Sheppard generated considerable support for women's suffrage, and Stout believed that a bill could be passed despite Seddon's objection. A group of progressive politicians, including Stout, passed a women's suffrage bill in 1893 through both the lower and upper houses, with the upper house narrowly passing it after some members who had not been in favour changed their votes because of Seddon's attempts to "kill" the bill in the upper house.

Stout was also involved with the failing Walter Guthrie group of companies in Southland and Otago which had been supported by the Bank of New Zealand, and (according to Bourke) Seddon was prepared to conceal Stout's involvement – provided Stout left politics.

In 1898 Stout retired from politics. He had represented the seats of Caversham in the 5th parliament (1875), Dunedin East in the 6th parliament (1875–79) and in the 9th parliament (1884–87), Inangahua in the 11th parliament (1893), and the City of Wellington in the 12th and 13th parliaments (1893–98).

Life after politics

On 22 June 1899, he was appointed Chief Justice of New Zealand, and remained in this position until 31 January 1926. As of 2011, Stout was the last Chief Justice of New Zealand to have served in the New Zealand Parliament.

While Chief Justice, Stout showed a particular interest in the rehabilitation of criminals, contrasting with the emphasis on punishment that prevailed at the time. He took a leading part in the consolidation of New Zealand statutes (completed in 1908), and was made a Privy Councillor in 1921. In the same year as his retirement, Stout was appointed to the Legislative Council, the last political office he would hold.

Stout also had a role of considerable importance in the development of the New Zealand university system. He had become a member of the Senate of the University of New Zealand in 1885, and remained so until 1930. From 1903 to 1923, he was the university's Chancellor. He was also prominent in Otago University from 1891 to 1898, serving on its council. He played a very significant role in the founding of what is now Victoria University of Wellington – the strong connection between Victoria University and the Stout family is remembered by the university's Stout Research Centre and its Robert Stout Building.

In 1929, Stout became increasingly ill, and never recovered. On 19 July 1930 he died in Wellington.

Works
The Rise and Progress of New Zealand historical sketch in Musings in Maoriland by Arthur T. Keirle 1890. Digitised by the New Zealand Electronic Text Centre
Our Railway Gauge in The New Zealand Railways Magazine, Volume 3, Issue 2 (1 June 1928). Digitised by the New Zealand Electronic Text Centre

See also
Robert Stout Law Library

Notes

References

External links

Dictionary of New Zealand Biography, Robert Stout
The Seddon-Stout struggle

|-

|-

|-

|-

|-

1844 births
1930 deaths
Prime Ministers of New Zealand
Attorneys-General of New Zealand
New Zealand Knights Commander of the Order of St Michael and St George
Members of the New Zealand Legislative Council
19th-century New Zealand lawyers
New Zealand Liberal Party MPs
Scottish emigrants to New Zealand
People from Lerwick
Academic staff of the University of Otago
University of Otago alumni
New Zealand temperance activists
Chief justices of New Zealand
Victoria University of Wellington
High Court of New Zealand judges
Members of the Judicial Committee of the Privy Council
New Zealand Liberal Party MLCs
Members of the New Zealand House of Representatives
New Zealand MPs for Dunedin electorates
New Zealand education ministers
New Zealand MPs for South Island electorates
New Zealand MPs for Wellington electorates
Unsuccessful candidates in the 1887 New Zealand general election
Colony of New Zealand judges
19th-century New Zealand politicians
New Zealand members of the Privy Council of the United Kingdom
Attorneys-General of the Colony of New Zealand
20th-century New Zealand judges
Burials at Karori Cemetery
Georgist politicians

Robert Stout


عبد المومن السميحي مخرج مغربي من مواليد طنجة عام 1945 من أفلامه الشرقي, أسطورة الليل 44 (فيلم) و قفطان الحب و سيدة القاهرة و العايل.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من طنجة
مخرجو أفلام مغاربة
مواليد 1364 هـ
مواليد 1945
مواليد في طنجة

مومن السميحي


Earl of Aldborough, of the Palatinate of Upper Ormond, was a title in the Peerage of Ireland held by the Stratford family. It was created on 9 February 1777, along with the courtesy title of Viscount Amiens, for John Stratford, 1st Viscount Aldborough, a descendant of the English Stratford family. He had already been created Baron Baltinglass, of Baltinglass, in the County of Wicklow, on 21 May 1763, and Viscount Aldborough, of the Palatinate of Upper Ormond, on 22 July 1776. These titles were also in the Peerage of Ireland. Three of his sons, the second, third and fourth Earls, all succeeded in the titles. They became extinct on the death of the latter's grandson, the sixth Earl, in 1875.

Earls of Aldborough (1777)
John Stratford, 1st Earl of Aldborough (1697–1777)
Edward Stratford, 2nd Earl of Aldborough (1736–1801)
John Stratford, 3rd Earl of Aldborough (–1823)
Benjamin O'Neale Stratford, 4th Earl of Aldborough (–1833)
Mason Gerard Stratford, 5th Earl of Aldborough (1784–1849)
Benjamin O'Neale Stratford, 6th Earl of Aldborough (1808–1875)

Notes

References

Extinct earldoms in the Peerage of Ireland
Stratford family

Noble titles created in 1777

Earl of Aldborough


Balbianiaceae, porodica crvenih algi smještena u vlastiti red Balbianiales, dio je podrazreda Nemaliophycidae. Sastoji se od dva roda s ukupno dvije vrste

Rodovi
 Balbiania Sirdot
 Rhododraparnaldia R.G.Sheath, A.Whittick & K.M.Cole

Izvori

Nemaliophycidae

Balbianiaceae


Castelul Teleki din Dumbrăvioara este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Dumbrăvioara, comuna Ernei, operă a arhitectului István Möller.

Istoric și trăsături
Construcția castelului a fost începută în 1769 de către Sámuel Teleki, cancelar al Transilvaniei. Aripa nordică a castelului a fost edificată între anii 1769–1770, iar cea sudică în 1773. Cele două clădiri mai vechi au fost construite în stil baroc, stilul arhitectural caracteristic în timpul domniei împărătesei Maria Terezia, cu încăperi tăvănite. Aripa nordică găzduia sala mare ("palota"), respectiv camera de zi, apartamentul stăpânului casei, apartamentul stăpânei, dormitorul cuplului Teleki, apartamentele băieților și fetelor, săli de depozitare.  Încăperile din aripa sudică adăposteau personalul castelului,  bucătăria și apartamentul bucătarului, iar sub aceste săli se afla depozitul pentru legume, pâine și pivnița de vinuri.

Clădirile anexe, situate în spatele aripii nordice, au fost construite în deceniile următoare; un corp cu funcții gospodărești, cu planimetrie în forma literei "U". După ce au fost terminate clădirile anexă din spatele aripii de nord, personalul a fost mutat acolo, iar în aripa de sud au fost amenajate camere de oaspeți.

Imaginea de ansamblu a castelului din Dumbrăvioara este influențată de corpul central, realizat în stil neobaroc. Acesta a fost construit între anii 1912-1914  de strănepotul cancelarului, exploratorul continentului african Teleki Sámuel, după proiectul arhitectului Möller István (1860–1934), profesor la Universitatea Tehnică din Budapesta. Lucrările de execuție au fost conduse de antreprenorul Csiszár Lajos. Aripa centrală însă nu a fost locuită niciodată: în perioada interbelică familia n-a mai dispus de resursele financiare necesare finalizării amenajărilor interioare, clădirea a fost folosită ca depozit.

În perioada interbelică, castelul a fost considerat una dintre cele mai fastuoase locuințe aristocratice transilvănene. În urma devastării și prădării postbelice mobilierul a fost distrus aproape în întregime. La începutul secolului XX castelul adăpostea numeroase portrete ale membrilor familiei, printre care și cele realizate de renumitul pictor maghiar Barabás Miklós (1810–1898), astăzi identificabile numai pe baza fotografiilor de arhivă.

Cele trei clădiri în forma literei "U" erau înconjurate de un parc. În spatele aripii de sud s-a aflat până la începutul celui de al doilea război mondial un manej, cu data 1825 inscripționată pe fațadă.

Cripta familiei a fost construită tot de Sámuel Teleki, în anul 1774. Până în 1916 acolo au fost înmormântați membrii familiei, în total cincisprezece adulți și cinci copii, printre care și strănepotul său, exploratorul Teleki Sámuel.

Castelul a fost retrocedat urmașilor familiei Teleki, o familie din Canada, în anul 2005. În clădire a funcționat până în anul 2019, în baza unui contract de închiriere, Liceul Tehnologic din localitate. În același an a fost achiziționat de medicul cardiolog, prof. dr. Benedek Imre din Târgu Mureș.

Note

Bibliografie
 Ion Dorin Narcis, Castele, palate și conace din România, editura Fundației Culturale Române, București, 2001 ISBN 973-577-320-1.

Vezi și
 Dumbrăvioara, Mureș

Legături externe
 Monumente istorice din România - Fișă și localizare de monument
 Dr. Benedek Imre, noul proprietar al castelului din Dumbrăvioara

Imagini

Monumente istorice din județul Mureș
Castele din județul Mureș
Fondări în 1769
Familia Teleki

Castelul Teleki din Dumbrăvioara


Havet omkring Danmark er en dansk dokumentarfilm fra 1970 instrueret af Jørgen Vestergaard og efter manuskript af Henning Nystad.

Handling
Havet om vinteren - om sommeren - i sol - i storm - som levevej - som rekreation - som blid idyl - som barsk skønhed - på disse og mange andre indtryk af de danske farvande bygger denne frie stemningsfantasi om det altomgivende hav omkring Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1970

Havet omkring Danmark (dokumentarfilm fra 1970)


Ansamblul urban V este o zonă din cartierul Iosefin al Timișoarei, declarată monument istoric, având codul LMI TM-II-a-B-06105.

Descriere
Ansamblul este format din clădirile situate pe colț ale intersecției dintre bd. Regele Carol I cu bd. Iuliu Maniu. Intersecția este una dintre cele trei cele mai vechi intersecții ale cartierului Iosefin, pe strada vestică dintre cele trei alocate inițial în 1744, cum apare pe harta iozefină. În perioada în care ansamblul a fost construit Timișoara făcea parte din Austro-Ungaria, zona făcea parte din Piața Scudier (pe actualul bd. Regele Carol I), iar străzile respective se numeau Kossuth Lajos utca și Fröbl utca.

În cadrul proiectului de cooperare româno-german "Reabilitarea prudentă și revitalizarea economică din Timișoara" s-a preconizat tratarea unitară a monumentelor istorice din Iosefin, inclusiv a Ansamblului urban V, prin includerea într-o zonă lărgită, cuprinzând din întregul cartier istoric Iosefin zona dintre Canalul Bega, bd. Iuliu Maniu, bd. 16 Decembrie 1989, str. Treboniu Laurian și str. Brașov.

Intersecția este la capătul de perspectivă al bulevardului Regele Carol I și începutul străzii Johann Nepomuk Preyer.

Clădiri care fac parte din ansamblu

Note

Bibliografie
 Mihai Opriș, Mihai Botescu, Arhitectura istorică din Timișoara, Timișoara: Ed. Tempus, 2014,
 Getta Neumann, Pe urmele Timișoarei evreiești, Timișoara: Ed. BrumaR, 2019,

Legături externe

Istoria Timișoarei
Monumente istorice din Timișoara

Ansamblul urban V, Timișoara


අඳුරු පදාර්ථය යනු  මනඃකල්පිත පදාර්ථ වර්ගයක් වන අතර, එය දුරදක්න තුලින් දැකිය නොහැකි වුවද  විශ්වයෙහි ඇති පදාර්ථයෙන් බොහෝ කොටසක් එයින් සමන්විත වෙයි.  අඳුරු පදාර්ථයෙහි පැවැත්ම සහ එහි ගුණාංග අනුමාන කෙරෙන්නේ, දාශ්‍ය පදාර්ථය මත, විකිරණයන් මත, සහ   විශ්වයෙහි  මහා-පරිමාණ ව්‍යුහයන් මත ඇතිවන එහි ගුරුවාකර්ෂණමය ආචරණයන් භාවිතා කරමිනි.තරිඳු ඉඳුවර

සාමාන්ය පදාර්ථ මෙන් නොව, අඳුරු පදාර්ථ විද්යුත් චුම්බක බල සමග අන්තර් ක්රියා කරන්නේ නැත. මෙය හඳුනා ගැනීමට එය අතිශය අසීරු ය.මෙවා ආලෝකය පරාවර්තනය හෝ විමෝචනය අන්තර්ග්රහණය කරන්ෙන නැත. ඇත්ත වශයෙන්ම, පර්යේෂකයන් එය හදුනාගත හැක්කේ ඵහි ගුරුත්වාකර්ශන බලපෑම නිසා ය. අඳුරු පදාර්ථ විශ්වයේ සියලු පදාර්ථ වලින් 26% කි . මෙහිපුදුම සහගත දේ නම් :අප දන්නා පදාරඵය අැත්තේ විශ්වයෙන් 4% ක් පමනි.! එහෙත්, අඳුරු පදාර්ථ  මොකක්ද ? දැනටමත් සම්මත මොඩලය ප්රසිද්ධ අයට හවුල්කරුවන් බව උපකල්පනය අංශු - එක අදහසක් එය " සමමිතික අංශු " අන්තර්ගත කළ හැකි බවයි. ඝට්ටකය (එල්එච්සී) දී පරීක්ෂණ අඳුරු පදාර්ථ ගැන වඩා සෘජු ඉඟි ලබා දෙනු ඇත.
බොහෝ න්යායන් අඳුරු පදාර්ථය අංශුවලින් එල්එච්සීහි ඉදිරිපත් කිරීමට ප්රමාණවත් තරම් ආලෝකය හැකි බව පවසති. ඔවුන් එල්එච්සීහි නිර්මාණය නම්, ඔවුන් පාත්ර නොවන මෙම අනාවරක හරහා පැන ඇත. භෞතික විද්යාඥයන් ගැටීමෙන් පසුව " අතුරුදහන් " බලශක්ති සහ ගම්යතාව ප්රමාණය ඔවුන්ගේ පැවැත්ම අනුමිතියක් පිණිස කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් , බලශක්ති සහ ගම්යතාව ඉවතට රැගෙන යන්න ඇත. අඳුරු පදාර්ථ අපේක්ෂකයින් එවැනි සමමිතිය හා අතිරේක මාන ලෙස සම්මත මොඩලය ඔබ්බට භෞතික විද්යාව යෝජනා බව න්යායන් , නිරන්තරයෙන් මතු වෙනවා. එක් න්යාය "සැගවුනු නිම්නය " , අප දන්නා කාරණය සමඟ පොදු තුල ඇත්තේ ඉතා අල්ප සහිත අඳුරු පදාර්ථ කළ සමගාමීව ලෝකයේ පැවැත්ම බවයි. මෙම න්යායන් එක් සැබෑ බව ඔප්පු නම්, එය මන්දාකිණි එකට පැවැත්වීමට ආකාරය විද්යාඥයන් අපගේ විශ්වයේ සංයුතිය වඩා හොඳ අවබෝධයක් ලබාගැනීමට උපකාරී හා විශේෂයෙන් හැකිය.
භෞතික විද්‍යාව

අඳුරු පදාර්ථය


L'ambassade du Maroc en Suède est la représentation diplomatique du Royaume du Maroc auprès de la Suède. Elle est située au Kungsholmstorg 16, 112 21 Stockholm, la capitale du pays.

Son ambassadeur est, depuis le 14 décembre 2021 Karim Medrek.

Histoire
Le Maroc entretient des relations avec la Suède depuis 1763, date à laquelle un accord maritime a été conclu entre les pays. Le Maroc a une ambassade à Stockholm depuis 1986.

Liste des ambassadeurs du Maroc

Notes et références

Voir aussi
 Ministère des Affaires étrangères (Maroc)
 Ministère des Affaires étrangères (Suède)
 Représentations diplomatiques du Maroc
 Représentations diplomatiques en Suède

Suède
Maroc

Ambassade du Maroc en Suède


L'Indien est une chanson française de Gilbert Bécaud sortie en 45 tours en 1973. Elle a été écrite par Maurice Vidalin et composée par Gilbert Bécaud.

Histoire et contexte

Thème
Cette chanson évoque la détresse d'un amérindien (ou autochtone d'Amérique) face à l'appropriation des terres ancestrale de son peuple par l'homme blanc. Le refrain se répète trois fois, reprenant les mêmes mots.
Indiens mes frères (x2)
Ils ont souillé
Nos femmes et nos rivières (x2)
Ils ont noyé nos terres (x2)
Ils ont brûlé nos Dieux
Indiens mes frères (x2)
Ils ont gagné...

Contenu
Dans cette chanson, Gilbert Bécaud présente un amérindien dénommé Aigle Noir qui narre l'évolution de la terre de ces ancêtres. Son petit village (Yucatapa signifiant L'Île Verte) est devenu New-York. Déclarant sa haine, il rêve de vengeance et devine une hache de guerre sous chaque pavé de Broadway et s'apprête à tirer avec son arc le haut d'un building, crevant ainsi l'œil de Rockfeller, non d'un principaux magnats de la ville. Il reconnait cependant sa défaite et termine sa pensée en déclarant « Je suis indien et personne ne me voit, je suis indien et je n'existe pas... ».

Distribution
La chanson a été distribuée en 45 tours en	juin 1973 chez Columbia / EMI (1C006-12476).

Références

Annexes

Article connexe
 Discographie de Gilbert Bécaud

Liens externes
 L'Indien sur YouTube

Chanson composée par Gilbert Bécaud
Chanson interprétée par Gilbert Bécaud
Chanson de 1983

L'Indien (chanson)


Jonathan Edward "Jon" Bernthal () este un actor american cel mai bine cunoscut pentru rolul Shane Walsh din serialul AMC The Walking Dead și pentru rolurile din filmele Lupul de pe Wall Street (2013), Fury (2014), Sicario (2015), The Accountant (2016), Șofer (2017) și Wind River (2017). I-a interpretat pe detectivul LAPD Joe Teague în Mob City și pe Frank Castle (a.k.a. The Punisher) în serialul Marvel's Daredevil și urmează să reia acest rol în serialul Marvel's The Punisher.

Note

Nașteri în 1976
Actori de televiziune americani
Actori de film americani

Jon Bernthal


Fadil Toskić (Sarajevo, 25. rujna 1949. – Sarajevo, 10. siječnja 2006.) je bosanskohercegovački pjevač i festivalsko ime domaće šlageristike iz kasnih 1970-ih i ranih 1980-ih godina. Glazbenu karijeru započeo je početkom 1970-ih godina s rock-sastavom "Ajani", nešto kasnije radio je s "Teškom industrijom", da bi krajem 1970-ih započeo uspješnu solo karijeru, koja je nadilazila granice Bosne i Hercegovine.

Diskografija

Albumi
 Bilo bi ludo (Diskoton) (1979.)
 Noćne igre (Diskoton) (1985.)
 Sjetit ćeš se mene (Diskoton) (1991.)
 Još sam tu (Intakt Records) (2001.)

Životopisi, Sarajevo
Bosanskohercegovački pjevači

Fadil Toskić


Juan III o Juan IV (la enumeración de los gobernantes de Amalfi nunca se ha estandarizado) era el duque de la República amalfitana brevemente en 1073 por derecho de sucesión tras la muerte de su padre, Sergio III de Amalfi, en noviembre. Juan era sólo un bebé cuando su padre murió, por entonces, los amalfitanos requieran un gobernante que pudiera defenderse, y entonces fue rápidamente depuesto y exiliado. En consecuencia, dada la falta de un gobernante adulto, Amalfi se rindió a los normandos encabezados por Roberto Guiscardo.

Referencias
 Chronicon Amalfitanum c. 1300.
 Caravale, Mario (ed). Dizionario Biografico degli Italiani: LV Ginammi – Giovanni da Crema. Roma, 2000.
 Chalandon, Ferdinand. Histoire de la domination normande en Italie et en Sicilie. Paris, 1907.

Duques de Amalfi del siglo XI

Juan III de Amalfi


මාදම්පිටිය (කොළඹ 15) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ, කොළඹ පිහිටි උපනගරයකි.

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

මාදම්පිටිය


Brigada 46 Infanterie a fost o mare unitate de artilerie, de nivel tactic, din Armata României, care a participat la acțiunile militare postbelice, din perioada 1918-1920, fiind formată din Regimentul 91 Infanterie. Brigada a făcut parte din compunerea de luptă a Diviziei 18 Infanterie, comandată de generalul Papp Dănilă.

Activitate

Campania anului 1919

În cadrul acțiunilor militare postbelice,  Brigada 46 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 18 Infanterie, participând la Operația ofensivă la vest de Tisa
 General Papp Dănilă
Brigada 46, colonel Pascu, împreună cu Regimentul 18 vt. maior Savu Corneliu, supraveghea subsectorul Kls UIszallas, care se întindea de la Abad Szalok inclusiv până în dreptul localității Tisza Veszeny, front în linie dreaptă de 55 km, ocupat de 6 batalioane, un escadron divizionar și 8 baterii, din care 5 batalioane și 7 baterii în linia l și un batalion cu o baterie în rezervă de subsector. Integrul subsector al Brigăzii era împărțit în 2 subsectoare:
Subsectorul A, de la Abad Szalok, până la nord Fegyvernek, front 20 km, ocupat de Regimentul 18 vt. (2 batalioane, maior Paraschivescu și căpitan Turnavitu), bateria l căpitan Vulcănescu M. din Regimentul 21 A, colonel Mărculescu C. și un pluton.
Subsectorul B de la Fegyvernek până la Tisza Veszeny, front în linie dreaptă 35 de km, ocupat de Regimentul 91 infanterie, 2 companii pionieri și un escadron divizionar. În rezerva subsectoruliu Brigăzii 46 infanterie, batalionul 1 maior Iulius Lisai din Regimentu 92, colonel Cernăuțescu Titus și bateria 1 căpitan Iulian C. din divizionul 1 maior Ionescu Niculae din Regimentul 26. Brigada 46 infanteria ocupă sectorul "Szarvas", din dreptul locației Tisza Veszeny până spre gura Mureșului, front din linie dreaptă 75 km, ocupat de 5 batalioane și 5 baterii, din care 4 batalioane și 5 baterii în linia 1 și un batalion în linia de rezervă de subsector.
Subsectorul C, de la Tisza Veszeny până la Szegvar exclusiv front 45 km, ocupat de Regimentul 89, colonel Bențea Pompei. În zorii zilei de 20 iulie, Grupul principal inamic începe atacul în sectorul B. "Torok Szt Miklox", iar Divizia 2 roșie atacă în subsectorul C "Kun Szt Marton" și D "Hodmezo Vasarhely".
Subsectorul D, de la Szegvar până în sud Hodmezo Vasarhely, front 30 km, ocupat de batalionul l maior Apostoliu Gheorghe din Regimentul 90 colonel Rades Gheorghe și bateria 4 căpitanul Nedelea Savu, Regimentul 36 A.
În subsectorul B, ocupat de Regiunea 91 infanterie și 6 baterii, artileria inamică începe la ora 3 pregătirea atacului, deschizând un puternic foc asupra pozițiunilor trupelor noastre din zona Tisza Puspok gara Sajol-ferma Kis Szandai myr-nord gara Marfu. Pregătirea de atac durează până la ora 04.00. De partea noastră se iau următoarele măsuri de reacțiune în dimineața zilei:
Divizia 18 pune la dispoziția Brigăzii 46 infanterie rezervele de Divizie din subsectorul Kis Ujszallas, constituite din batalionul lll, Regimentul 92 de la Totokszt Miklos, batalionul ll din același regiment și divizionul 1 din Regimentul 36 de la Kis Ujszallas, precum și Regimentul 6 vânători din Divizia 1 vânători, trimis în urma intervenției Diviziei, de către Grupul de Sud, care dispune încă de la ora 7:45 ca trupele subsectorului să reziste cât mai mult, iar prin contraatacuri, să respingă forțele inamice, trecute pe malul stâng al Tisei.

Vezi și
Ordinea de bătaie a Armatei României în Transilvania, iulie 1919

Note

Bibliografie
 Drăgănescu Constantin, Campaniile din 1848/1849 și 1919 în Transilvania și Ungaria, Tipografia "Isvorul", București, 1930
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Mărdărescu Gheorghe, Campania pentru desrobirea Ardealului și ocuparea Budapestei (1918-1920), Editura Cartea Românească, București, 1921
 Preda Dumitru; Alexandrescu Vasile; Prodan Costică, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994

Unități militare române participante la operațiile militare postbelice (1918-1920)

Brigada 46 Infanterie (1918-1920)


Des Arc kan henvise til:

 Des Arc, Arkansas
 Des Arc, Missouri

Des Arc


Antonio Fassina (26 de julio de 1945) también conocido com Tony, es un piloto de rally italiano que ha sido Campeón de Europa de Rally en 1982 y Campeón de Italia en 1976, 1979 y 1981. Consiguió además una victoria en el Campeonato del Mundo en el Rally de San Remo de 1979 con un Lancia Stratos.

Referencias

Enlaces externos
 ewrc-results.com
 Anto Fassina juwra.com

Campeones del Campeonato Europeo de Rally
Pilotos de rally de Italia
Pilotos del Campeonato Mundial de Rally
Nacidos en Valdobbiadene

Antonio Fassina


Oracles je debitantski studijski album talijanskog simfonijskog death metal-sastava Fleshgod Apocalypse. Album je 30. ožujka 2009. godine objavila diskografska kuća Candlelight Records.

Popis pjesama

Recenzije
Phil Freeman, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu tri i pol od pet zvjezdica te je izjavio: "Fleshgod Apocalypse svira ekstremni metal s orkestralnim ukrasima, što je ideja koja je bila već prije istražena -- navest ću dva poznata primjera: Cradle of Filth se koristio pravim orkestrom i zborom na Damnation and a Dayju, a Dimmu Borgir je to isto učinio na Death Cult Armageddonu. Ovi Talijani se, međutim, ne koriste pravim orkestrom, što se može saznati čitajući knjižicu CD-a; klavirist Francesco Ferrini zaslužan je za "orkestralne aranžmane", što vjerojatno znači [da je radio u softveru] Logic ili Cubase. I nažalost, klasični instrumenti nisu integrirani u glazbu na način koji su to izveli Dimmu i Cradle; reducirani su na interludije i code. Album započinje zvukom ugađajućeg orkestra te kašljanjima i prevrtanjima "publike", ali tada dolazi sastav i slušatelji dobivaju standardni brutalni, tehnički death metal, u stilu koji se nalazi negdje između Suffocationa i Necrophagista. Orkestar se ne čuje ponovo do posljednje minute treće skladbe, "As Tyrants Fall", kada metalni dio pjesme završava i valcerski interludij ispuni ostatak preostalog vremena. Moglo bi se pomisliti da će, uz naziv kao što je "Requiem in 57 Minore", započeti istinita kombinacija klasične instrumentacije i bijesa metala, ali to nije slučaj. Sljedeći ne-rock instrument koji čujemo barokni je klavirski interludij na "Embodied Deception". Zbor se čuje na samom kraju pjesme "Infection of the White Throne", ali opet, odvojen je od metala, nije njegov dio; on bi također mogao biti samo glazbeni uzorak. Konačna skladba na albumu trominutna je barokna klavijaturska solopjesma. Oracles vrlo nagrađuje slušatelje koji očekuju vrlo dobar tehnički death metal. Sastav zasigurno zna kako svirati i pjesme su dobre. No sa strane spoja s klasičnim metalom (i ekstremni metal često ima više toga zajedničkog s klasičnom glazbom od rocka u kontekstu kompozicije), ovaj je album propuštena prilika."

Osoblje

Fleshgod Apocalypse
Francesco Paoli – vokali, gitara
Cristiano Trionfera – gitara
Paolo Rossi – bas-gitara
Dodatni glazbenici
Francesco Ferrini – klavir, orkestracija
Mauro Mercurio – bubnjevi
Ghita Casadei – vokali (na pjesmi 1)

Ostalo osoblje
Stefano Morabito – produkcija, inženjer zvuka, miksanje, mastering
Christophe "Volvox" Szpajdel – logotip
Chiara Battistoni – ilustracije, omot albuma
Diego Vitali – fotografija
Marco Hasmann – naslovnica

Izvori

Albumi iz 2009.
Albumi Fleshgod Apocalypsea

Oracles


1978 ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මඟින් හදුන්වාදුන් නවාංග අතුරින් එක් නවාංගයක් ලෙස විධායක ඡනාධිපතිධුරය හැඳින්විය හැක.78 ව්‍යවස්ථා‍වේ නිර්මාතෘ වු ඡෙ:ආර්:ඡයවර්ධන විසින් සුවිශේෂි බලතල රාශියක් විධායක ඡනපති සතු කිරීමට ක්‍රියා කර ඇත.ලංකාවේ මුල් ම විධායක ඡනාධිපති වු ඡෙ: ආර්: ඡයවර්ධන ප්‍රකාශ කළේ "මට කළ නොහැක්කේ ගැහැණියක පිරිමියෙකු කිරීමත් පිරිමියෙකු ගැහැණියෙකු කිරිමත්ය යන්නයි" එම ප්‍රකාශය තුළින් විධායක ඡනපති සතු කර ඇති බලය මනාවට පිළිඹිඹු වේ.

විධායක ඡනාධිපති
"ඡනාධිපතිවරයෙක් වන්නේ ඔහු හෝ ඇය ආණ්ඩුවේ නායකයා,විධායකයේ ප්‍රධානියා,සන්නද්ධ සේවාවන්හි සේනා විධායකයා ද රාඡ්‍ය නායකයා ද වන්නේය" යන්න 78 ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 38(1) ව්‍යවස්ථාව මඟින් ඡනාධිපති යන්න අර්ථ ගන්වා ඇත.78 ව්‍යවස්ථාව මඟින් සුපිරි බලතල භුක්ති විඳිනු ලබන ඡනාධිපතිධුරයක් හදුන්වා දී ඇත.ලංකාව උ‍දෙසා ප්‍රථම වරට ඡනාධිපති ධුරය හදුන්වා දුන්නේ 72 ව්‍යවස්ථාව තුළින්ය. එහෙත් ඒ නාමික විධායකයකි.නමුත් 78 ආණඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මඟින් පුර්ණ බලැති විධායකයක් හදුන්වා දෙන ලදි.
	78 ව්‍යවස්ථාවට අනුව ඡනපතිගේ නිල කාලය වර්ෂ 06 කි.ඡනපති ඍඡු මහඡනඡන්දයෙන් ඡනාධිපතිවරණයකදී තෝරාපත් කර ගනු ලබයි.ඡනගති අගවිනිසුරු ඉදිරියේ දිවුරුම් දී වැඩභාරගනු ලබයි.ඡනපති තම ධුර කාලය තුළ ඉවත් කළ හැකි එකම ක්‍රමවේදය වන්නේදෝෂාභියෝගයකිනි.නමුත් එයද අනම්‍ය ක්‍රියාවලියකි.
	විචාරකයින් පවසන ආකාරයට ලෝකයේ ව්‍යවස්ථානුකුලව බලවත්ම ඡනපති ලෙස පිළිගනු ලබන්නේ 78 ව්‍යවස්ථාව මඟින් හදුන්වා දුන් ශ්‍රී ලංකාවේ විධායක ඡනාධිපති ධුරයයි.

විධායක ඡනපති තෝරා පත් කරගන්නා ආකාරය
	78 ව්‍යවස්ථාවට අනුව ඡනාධිපති පත් වන්නේ සමානුපාතික ක්‍රමයේ එන මාරු කල හැකි තනි ඡන්ද ක්‍රමයට හෙවත් stv ක්‍රමයටය.එහි දී ප්‍රකාශිත ඡන්ද වලින් 50% කට වඩා ඡන්ද ලබා ගන්නා අ‍ෂේක්‍ෂකයා ඡනාධිපති ධුරය උදෙසා තෝරා පත් කරලනු ලබයි.ඡනාධිපතිවරණයේදී ශ්‍රී ලංකාව එකම ඡන්ද කොට්ඨාශයක් ලෙස පිළිගනු ලබයි.
	ඡනපති අපේක්‍ෂකත්වය සඳහා පහත සඳහන් මුලික සුදුසුකම් සම්පූර්ණ කළ යූතුයි.
වයස අවුරුදු 30 ඉක්ම විය යුතුය.
ශ්‍රී ලංකා පූරවැසියෙක් විය යුතුය.
දෙවරකට වඩා ඡනාධිපති වුවෙක් නොවිය යුතුය.
දෝෂාභියෝගයකින් ඉවත් කල අයෙකු නොවිය යුතුය.
ඉහත සූදූසූකම් සපුරා ඇති පුද්ගලයෙකුට ඡනපති අපේක්‍ෂකත්වය ක්‍රම දෙකකට ලබා ගත හැක.
දේශපාලන පක්‍ෂයකින්
ස්වාධීනව
දේශපාලන පක්‍ෂයකින් ඉදිරිපත් වන්නේ නම්,ඉහත සුදුසුකම් සම්පුර්ණ කළ පක්‍ෂය නම් කරන ඕනෑම අයෙකුට ඉදිරිපත් විය හැක.එහි දී ඔහු හෝ ඇය රුපියල් 50000 ක මුදලක් බැඳිය යුතුය.
ස්වාධීනව නම්,ඉහත දැක් වු මුලික සුදුසුකම්වලට අමතරව ඡනපති අ‍පේක්‍ෂකයා වත්මන් පාරිලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරයෙක් විය යුතුය,නොයසේනම් හිටපු මන්ත්‍රීවරයෙක් විය යුතුය.ස්වාධීන අපේක්‍ෂකයා රුපියල් 75000 ක මුදලක් ගෙවිය යුතුය.

ඡනාධිපතිධූරය උදෙසා අපේක්‍ෂකයින් දෙදෙනෙක් ඉදිරිපත් වන්නේ නම් ඡන්දදායකයාට තමා කැමති අපේක්‍ෂකයෙකුට ඡන්දය ලබා දිය හැකිය.එහි දී 50%කට වඩා ඡන්දප්‍රතිශතයක් ලබා ලන්නා අපේක්‍ෂකයා ඡනපති ලෙස තෝරා පත් කර ගනු ලබයි.

ඡනාධිපතිවරණය උදෙසා අපේක්‍ෂකයින් තිදෙනෙකු ඉදිරිපත් වී ඇති මොහොතක ,ඡන්දදායකයාට මනාප දෙකක් සලකුණූ කිරීමට අවස්ථාව සැලසේ.එහි දී පළමු‍වෙන් ගනණය කරන්නේ පළමු මනාපයයි.50%ක ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් ලබා ගෙන ඇති අපේක්‍ෂකයා ඡනපති ලෙස පත් වේ.කිසිදු අපේක්‍ෂකයෙකු හෝ 50%ක් ලබාගෙන නොමැති නම් මුල්වටයේ දී වැඩිම ඡන්ද ලබා ගත් දෙදෙනා පමණක් තෝරා ගෙන ඉතිරි අපේක්‍ෂකයින් ඉවත් කර ,ඉවත් වූ අපේක්‍ෂකයින්ගේ දෙවන මනාපය සක්‍රීය ඡන්දයක් සේ පිළිගෙන යට කී අපේක්‍ෂකයින්ගේ ඡන්ද වලට පිළිවෙළින් එකතු කරනු ලැ‍බේ.එහි දි ඉදිරියෙන්ම සිටින අපේක්‍ෂකයා ඡනපති ලෙස තෝරා පත් කරගනු ලබයි.

ඡනාධිපතිවරණය උදෙසා අපේක්‍ෂකයින් තිදෙනෙකුට වඩා ඉදිරිපත් වන්නේ නම් 1,2,3 වශයෙන් මනාප 03ක් පළ කිරීමේ හැකියාව ඡන්දදායකයාට හිමි වේ.පළමු වටයේ දී 50%ක ඡන්දප්‍රතිශතයක් ලබා ඇති අපේක්‍ෂකයා ඡනපති ලෙස තෝරා ගනී.නමුත් මුල් වටයේ දී 50%ක් ලබා ගෙන නොමැතිනම්,මුල් වටයේ දී වැඩිම ඡන්ද ලබාගත් අපේක්‍ෂකයින් පමණක් තෝරා ගෙන ඉතිරි අපේක්‍ෂකයින් ඉවත් කරනූ ලැබේ.ඉවත් කළ අපේක්‍ෂකයින්ගේ ඡන්ද පත්‍රිකාවල ඇති දෙවන මනාපය සක්‍රීය ඡන්දයක් සේ පිළිගෙන වැඩිම ඡන්ද ලබාගත් අපේක්‍ෂකයින් දෙදෙනාගේ ඡන්දවලට එකතු කරනු ලබයි.එහි දී 50%ක ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් ලබා නොමැති නම්,ඉවත් කරන ලද අපේක්‍ෂකයින්ගේ තෙවන මනාපය ගනන් කර යට කී අපේක්‍ෂකයින්ගේ ඡන්දවලට එකතු කරනු ලබයි.එහි දී ඉදිරියෙන්ම සිටින අපේක්‍ෂකයාට ඡනපතිධූරය හිමි වේ.

විධායක ඡනපති සතු බලතල
	විධායක ඡනපති සතු බලතල ව්‍යවස්ථාදායක,විධායක,අධිකරණ වශයෙන් වර්ගීකරණයට ලක් කල හැක.

ව්‍යවස්ථාදායක බලතල
පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීම,කල් තැබීම හා විසූරැවා හැරීම
	    පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීම,කල් තැබීම,විසුරැවා හරිනු ලබන්නේ ද ඡනාධිපති විසිනි.නමුත් ඡනාධිපතිට පාරිලිමේන්තුව විසුරැවා හැරිය නොහැකි අවස්ථාද ඇත,ඒ
වර්ෂයකට දෙවරක්,අභිනව පාර්ලිමේන්තුව පත් වී මුල් වර්ෂය තුල හා දෝෂාභියෝගයක් පාර්ලිමේන්තු න්‍යාය පත්‍රයට ඇතුලත් කර ඇති අවස්ථා‍වේ දීය.
 ඡනමත විචාරණ කැඳවිමේ බලය
 මන්ත්‍රීවරුන්ට ඇමතිධූර පිරිනැමිම
 විශේෂ අවස්ථාවන්හි දී පාර්ලිමේන්තුවේ මුලසුන දැරීම

විධායක බලතල
අගමැති පත් කිරීම
	   78 ව්‍යවස්ථාවට අනුව අගමැති පත් කිරීමේ පූර්ණ බලතල භුක්ති විඳිනු ලබන්නේ ඡනිධිපතිවරයාය.පාර්ලිමේන්තුවේ උපරිම විශ්වාසය දිනාගෙන ඇතැයි ඡනාධිපති සිතන්නේ කවරෙක් ද ඔහු හෝ ඇය අගමැති වශයෙන් පත් කළ යූතුය යන්න ව්‍යවස්ථාවේ දැක්වේ.එනම්,පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසවන්තයා නිගමනය කිරීමේ අවස්ථාව ඡනපති සතු වේ.මේ සඳහා හොඳම නිදර්ශනයක් ලෙස ආර්:ප්‍රේමදාස ඡනාධිපති විසින් පාර්ලිමේන්තුවේ පසුපෙළ ආසනයේ මන්ත්‍රීවරයෙකු වු ඩී:බී:විඡෙතුංග පත් කිරීම දැක්විය හැක.

කැබිනට් මණ්ඩලය පත් කිරීම

ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීම

හදිසි නීතිය,ඇඳිරි නීතිය,යූද්ධය හෝ සාමය ප්‍රකාශ කිරීම

ඉහළ රාඡ්‍ය නිළධාරීන් පත් කිරීම

තානාපතිවරු,මහකොමසාරිස්වරු පත් කිරීම

ඔම්බූස්මන් පත් කිරීම

විදෙස් ගිවිසූම් වලට එළැඹිම
	  උදා:1987 ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම

පළාත් සභාවන් උදෙසා ආණඩුකාරවරු පත් කිරීම

විශ්ව විද්‍යාලවල උපකුලපතිවරු පත් කිරීම

රාඡ්‍ය සේවා කොමිසමේ සාමාඡිකයින් පත් කිරීම

අධිකරණ බලතල
ඉහළ උසාවිවල විනිසුරුවන් පත් කිරීම

වරදකරුවන්ට සමාව දීම

නීතිපති පත් කිරීම

අධිකරණ සේවා කොමිසමේ සාමාඡිකයින් පත් කිරීම

	මෙම බලතල වලට අමතරව ඡනපති ලංකාවේ ප්‍රථම පූරවැසියා වීම නිසාවෙන් ගෞරවනීය බලතල කිහිපයකට ද හිමිකම් කියනූ ලැබේ.ඒ,
ඡාතිය ඇමතිමේ බලය ඇත.

රාඡ්‍ය උත්සව වලදී මූලාසනය දැරීම
නම්බුනාම පිරිනැමී ම
රාඡ්‍ය මුද්‍රව යෙදීම යනාදියයි.

විධායක ඡනාධිපති ඉවත් කිරීමේ විධිවිධාන

	78 ව්‍යවස්ථාවට අනුව ඡනපති නිලකාලය තුල ඉවත් කල හැකි එකම ක්‍රමවේදය වන්නේ දෝෂාභියෝගයක් පදනම් කරගෙනය.ඒ පිළිබඳ විධාවිධාන 78(38-2) ව්‍යවස්ථාව තුල අන්තර්ගත කර තිබේ.ඡනපතිට එරෙහිව සෝෂාභියෝගයක් ඉදිරිපත් කිරීමට නම් පහත සඳහන් චෝදනා වලින් එකක් හෝ කිහිපයක් හෝ සියල්ලටම ඡනපති වැරදිකරුවෙක් විය යුතු වේ.

රාඡ්‍ය ද්‍රෝහි විම
චේතාන්විතව ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීම
චරිත දුෂණය
අල්ලස
නිලයේ කටයුතු කල නොහැකි ආකාරයේ මානසික හෝ ශාරීරික විකෘතිභාවයෙන්  පෙළිම යන කරැණුය.

දෝෂාභියෝගය ක්‍රියාත්මක කරන ආකාරය
ඡනපතිට එරෙහි දෝෂාභියෝගය උදෙසා ඉහත සඳහන් චෝදනා වලින් එකක් හෝ කිහිපයක් හෝ සියල්ලම අඩංගු කරමින් පළමුවෙන් ම කල යුත්තේ පෙත්සමක් සකස් කිරීමය.
ඉන් අනතුරුව ,පෙත්සම පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන අතර මන්ත්‍රීවරු 2/3ක අත්සන් ලබාගත යුතු වේ.ඉන් අනතුරුව 2/3ක අත්සන් සහිත දෝෂාභියෝගය කතානායකවරයා වෙත යොමු කල යුතු වේ.අත්සන් 2/3ක් ඇත්නම් දෝෂාභියෝගය අනිවාර්යෙන්ම කතානායකට පාර්ලිමේන්තු න්‍යාය පත්‍රයට ඇතුලත් කිරීමට සිදුවේ.

දෝෂාභියෝගය පාර්ලිමේන්තු න්‍යාය පත්‍රයට ඇතුලත් කිරීමත් සමඟ ඡනපති සතු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ සහ කල්තැබිමේ බලය අහෝසි වේ.

දෝෂාභියෝගය පාර්ලිමේන්තු න්‍යාය පත්‍රයට ඇතුලත් කිරීමෙන් අනතුරුව ඒ පිළිබඳ විවාදය අරඹනු ලැබේ.විවාදය අවසානව‍යේ පැවැත්වෙන ඡන්ද විමසිමෙන් පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණි හා නොපැමිණි මන්ත්‍රීවරුන්ද ඇතුලත්ව දෝෂාභියෝගය 2/3කන් අනුමත විය යුතුය.

ඉන් අනතුරුව දෝෂාභියෝගය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට යොමු කරනු ලැ‍බේ.එහි දී දෝෂාභියෝගය පිළිබඳව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ පරික්‍ෂණයක් සිදු කරනු ලබයි.ඉන් අනතුරුව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් දෝෂාභියෝගය අනුමත කල යුතු වේ.

අධිකරණ අධික්‍ෂණයෙන් අනතුරුව දෝෂාභියෝගය නැවතත් පාර්ලිමේන්තුවට යොමු කරනු ලැබේ.ඒ දෝෂාණියෝගය පිළිබඳ අවසන් විවාදය උදෙසාය.විවාදය අවසානයේ  පැවැත් වෙන ඡන්ද විමසිමෙන් පාර්ලිමේන්තුව‍ට පැමිණි හා නොපැමිණි මන්ත්‍රීවරු 2/3කින් දෝෂාභියෝගය සම්මත විය යුතුය.

එසේ දෝෂාභියෝගය සම්මත වුවහොත් ඡනපති සතු සියලු බලතල අහිමි ෙව්.

මුලාශ්‍ර
ලංකාදීප පුවත්පත(1990.01.08)

අඩවිෙයන් බැහැර පිටු
President of Sri lanka

The Executive Presidency

දේශපාලනවේදය

විධායක ඡනාධිපති


ජීව විද්‍යාව ශාඛාවක් වන අතර බැක්ටීරියා, දිලීර බීජාණු ඉතා කුඩා කෘමීන් හා පොලන්/ පරාග ආදී වූ නිදහසේ සුළඟේ පාවී පරිවහනය වන කාබනික අංශු පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි. මෙම විද්‍යාවේ වැදගත් එක් ක්ෂේත්‍රයකින් වාතය හරහා යන පරාග මැන බලා ප්‍රමාණ වාර්තා කර අසාත්මිකතා ඇති අයට සේවයක් සපයයි. 2002 දී ඇල්ගී හා අනෙකුත් කුඩා ජලයෙන් උපත ලද/ පැමති ජීව සංවිධාන වළාකුළුවල/ ස්ථරයක් වෙසෙන බවට සොයා ගනී. විශාල වළාකුලක් එයට සමාන බූ සීමා විශාලත්වයකින් යුතු ඉතා නොගැඹුරු වතුර වලක ඇති තරම් ජලය ඇත. මෙම විද්‍යාවේ වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක අතින් වැදගත් වන්නේ වාතය හරහා බෝවන රෝග පිළිබඳ අධ්‍යයනයයි. බිඳිති මඟින් බොහෝ බැක්ටීරියා හා වෛරස රෝග පැතිරේ. මෙය ඉතා වේගයෙන් වර්ධනය වන විද්‍යාවන් වන අතර ඉංජිනේරු විද්‍යාව, මැනීම් විද්‍යාව හා කාලගුණ විද්‍යාව - වල අන්තර් ක්‍රියා පිළිබඳ අදාල වේ.

ජීව විද්‍යාව

වායව ජීව විද්‍යාව


Silver Lake is a residential and commercial neighborhood in the east-central region of Los Angeles, California originally home to a small community called Ivanhoe, so named in honor of the novel by Sir Walter Scott. In 1907, the Los Angeles Water Department built the Silver Lake Reservoir, named for LA Water Commissioner Herman Silver, giving the neighborhood its name. The area is now known for its architecturally significant homes, independently owned businesses, diverse restaurants, painted staircases, and creative environment.

Geography and climate
Silver Lake is flanked on the northeast by Atwater Village and Elysian Valley, on the southeast by Echo Park, on the southwest by Westlake, on the west by East Hollywood and on the northwest by Los Feliz.

Street and other boundaries are: the Los Angeles River between Glendale Boulevard and Fletcher Drive and Riverside Drive on the northeast, the Glendale Freeway on the east, Effie Street, Coronado Street, Berkeley Avenue and Fletcher Drive on the southeast, the Hollywood Freeway on the south, Virgil Avenue on the west and Fountain Avenue and Hyperion Avenue on the northwest.

The prime real estate around the Silver Lake Reservoir is known as Moreno Highlands. It was originally developed in the 1920s and 1930s by Daisy Canfield, wife of silent film star Antonio Moreno. Much of the Silver Lake Residential Historic District is associated with this tract.

The Silver Lake neighborhood council has mapped the boundaries of its council region.

History
The area known as Ivanhoe to the north of the current reservoir was originally developed by Byram & Poindexter as early as 1887, named for Sir Walter Scott's book of the same name with many streets in that area referencing other works and characters such as Herkimer, Rowena, Kenilworth, Ben Lomond, Hawick, and St. George.

 In 1904 the Fletcher Drive Viaduct was constructed at the northeastern boundary of Silver Lake for the Glendale Line of the Pacific Electric Railway Company, connecting the area to Downtown Los Angeles. Originally constructed of timber, the viaduct was replaced in 1928 by a steel span construction to make way for Fletcher Drive underneath it. It was demolished in 1959 and only its concrete footings remain.

William Mulholland identified the area as an ideal location to place emergency reservoirs for the rapidly growing city, building the upper Ivanhoe Reservoir in 1906 and the eponymous Silver Lake reservoir in 1907. The reservoir was named for influential former LA City Councilman and then City Water Commissioner Herman Silver, who was instrumental in gaining the approvals to purchase the  of land and the funding for the construction of the reservoir.

The hills of Ivanhoe and the neighboring Edendale had always attracted bohemians seeking safe haven from the prying eyes of polite society, and the further development of Silver Lake as a lush parkland only increased its appeal. The 1930s and 1940s saw artists, writers, actors and musicians join other progressives such as union organizers, civic activists, and communists flock to the area. With them came the area's modern aesthetics as architects such as Gregory Ain, Craig Ellwood, John Lautner, Rudolph Schindler, Walter Dorwin Teague, and Raphael Soriano designed their houses and businesses, creating what local realtors now point out as having more architecturally significant homes per square mile in Silver Lake than in other parts of Los Angeles.

William Selig set up what may have been the first permanent film studio in Los Angeles in the Edendale neighborhood to the east of Ivanhoe valley in 1909, soon followed by Mack Sennett in 1912. Walt Disney's first studio was at the corner of Griffith Park Boulevard and Hyperion Avenue, currently the site of Gelson's Market. As a consequence, the name "Hyperion" is used by The Walt Disney Company and its subsidiaries, with company entities past and present carrying the name, such as Hyperion Books and the Hyperion Theater at Disney California Adventure Park. The fictional Seattle neighborhood of Hyperion Heights in the final season of the Disney-owned ABC series Once Upon a Time traces its name to the same origin.

William Fox would buy Selig's former Edendale lot on Glendale Boulevard in the 1917, building a 12-acre (4.9 ha) backlot called Mixville for Western film star Tom Mix. The location is now known as the Mixville Shopping Center and occupied by a Whole Foods Market. It is rumored that Mix buried his steed "Old Blue" on the property.

The neighborhood is crisscrossed by numerous municipal staircases that provide pedestrian access up and down the neighborhood's signature hills. Among these are the Descanso Stairs, Redcliffe Stairs and the Music Box Stairs. The famous flight of stairs in Laurel and Hardy's film The Music Box is located between lower Descanso Drive and Vendome Street, as it winds up and around the hill.

In the 1940s Chinese-American architect Eugene Kinn Choy sought to build a house for his family in Silver Lake, but due to racial covenants still in effect prohibiting the sale of property to "any person not of the Caucasian race," he was prevented from doing so. He went door to door to seek the approval of every house in the neighborhood before he was given approval to build in 1949.

Choy's groundbreaking efforts opened the door to the Asian American and Latino communities in the 1950s and 1960s. Beginning in the 1970s, the neighborhood became the nexus of Los Angeles' gay leather subculture, similar to the SoMA neighborhood in San Francisco. Since the late 1990s, gentrification has changed the area by pushing out public sex and "gay cruising" and facilitating the opening of many independent upscale boutiques, coffee shops, fitness studios, and restaurants.

The community continues to evolve, incorporating its bohemian roots with its racial and sexual diversity of the mid 20th century as architects such as Barbara Bestor and Gustavo Gubel, artists such as cache and Eric Junker, and musicians like Moby and Flea continue to define Silver Lake's environment as a cultural and creative enclave.

LGBT community
In the 1930s Silver Lake and Echo Park still comprised Edendale and acted as a space where members of the LGBT community were able to express their identities. Prominent female impersonator Julian Eltinge built his house in Silver Lake and performed until the city passed laws criminalizing cross-dressing, after which he continued to recount his drag performances to audiences.

Silver Lake was also home to Harry Hay, credited with founding the first gay organization, the Mattachine Society, which began as Bachelors' Anonymous. Hay lived and had meetings in Silver Lake at the time the group began in 1950. Kevin Roderick wrote in his eulogy for Hay in Los Angeles that many consider the house located near Silver Lake to be the birthplace of the gay-rights movement.

The Black Cat Tavern, a fairly popular bar that has now become a historic-cultural monument, was the site of a police raid in 1967 that spread to adjacent bars, becoming a full-blown riot, which resulted in more than a dozen arrests. The protests in response to the raid predated the Stonewall riots by two years.

Los Globos is another popular bar that has become the site of Banjee Balls where LGBT youth come together. Voguing is a large part of the balls and brings a Paris Is Burning vibe into Los Angeles night life. The building was originally one of the earliest American Legion halls. Circus of Books was a bookstore and gay pornography shop that was notable as a gay cruising spot of the late 20th Century.

As the AIDS epidemic gripped the US in the 1980s, tensions between gay men and the LAPD escalated. Several LGBT activists in Silver Lake claimed they felt unsafe reporting hate crimes against them to the police, who they felt harbored anti-LGBT sentiments. Their complaints grew to the point that then-City Council member Michael Woo advocated to establish a hotline to relay information to police indirectly and compile statistics on the frequency of gay-bashings. Some bath houses, which acted as social spaces for gay men, were shut down by the city government in an effort to curb the spread of the virus. The ensuing controversy reflected a nationwide debate about whether this type of action constituted public health policy or perpetuation of discrimination against the LGBT community.

In 1992 about 85 activists protested gay-bashing and violent acts against homosexuals in the area, carrying banners emblazoned with "Stop the Violence" along Sunset Boulevard.

In 2019 Maebe A. Girl, who is non-binary and uses she/her and they/them pronouns, became the first drag queen ever elected to public office in the United States, due to being elected to the Silver Lake Neighborhood Council.

Reservoir

The neighborhood was named for Water Board Commissioner Herman Silver, who was instrumental in the creation of the Silver Lake Reservoir in the neighborhood, one of the water storage reservoirs established as part of the controversial Los Angeles Aqueduct project in the early 1900s. This is one of ten that still remain in Los Angeles.

In the community of Silver Lake lies the namesake reservoir composed of two basins, with the lower named Silver Lake and the upper named Ivanhoe. The lower body of water was named in 1906 for Herman Silver; the upper body received its name from the 1819 Sir Walter Scott novel Ivanhoe.

The reservoirs are owned and maintained by the Los Angeles Department of Water and Power (DWP) and provided water to 600,000 homes in downtown and South Los Angeles until 2013 when federal water quality regulations mandating reservoirs be covered; however, only the smaller of the two, Ivanhoe, remains online. At capacity, they hold 795 million gallons of water. The Silver Lake Reservoir's water resources was replaced by the Headworks Reservoir, an underground reservoir north of Griffith Park, slated for completion by December 2017.

Also within the grounds of the reservoir are several popular recreational facilities: the Silver Lake Recreation Center, which includes an adjacent city park; the  Silver Lake Walking Path, which circumnavigates the reservoirs; two enclosed dog parks, and the Silver Lake Meadow, modeled after NYC's Central Park Sheep Meadow. On the northeast corner of the property is the Neighborhood Nursery School, which since 1976 has been at the corner of Tesla Avenue and Silver Lake Boulevard. It is a parent-participation cooperative preschool, affiliated with the California Council of Parent Participation Nursery Schools.

Government
As of 2020, Silver Lake is represented by Los Angeles City Council Members Mitch O'Farrell and Nithya Raman and the Silver Lake Neighborhood Council. The Silver Lake Neighborhood Council (SLNC) was formed in the early 2000s and certified as part of the City of Los Angeles Neighborhood Council system in February 2003. Its 21-member governing board is elected for two-year terms in September. Recent projects have included "Street Medallions" created by artist Cheri Gaulke, "ArtCans", the "Electrical Art Box Project", and the second annual "Make Music LA" created by several different artists, groups, and the SLNC Arts & Culture Committee, whose current co-chairs are Renee Dawson and Dulce Stein.

The Silver Lake Residents Association, the Silver Lake Improvement Association, the Silver Lake Reservoirs Conservancy, and the Silver Lake Chamber of Commerce are all active in the area.

Demographics
The 2000 U.S. census counted 30,972 residents in the  neighborhood—an average of 11,266 people per square mile, about the same population density as in the rest of the city but among the highest in the county. In 2008 the city estimated that the population had increased to 32,890. The median age for residents was 35, about average for Los Angeles, but the percentages of residents aged 19 to 49 were among the county's highest.

The neighborhood was highly diverse ethnically. The breakdown was Latinos, 41.8%; whites, 34%; Asians and Asian Americans, 18%; blacks, 3.2%; and others, 3.1%. Mexico (26.6%) and the Philippines (15.7%) were the most common places of birth for the 41% of the residents who were born abroad, about the same rate as the city at large.

The median yearly household income in 2008 dollars was $54,339, about the same as the rest of Los Angeles, but a high percentage of households earned $20,000 or less per year. The average household size of 2.3 people was low for the city. Renters occupied 64.3% of the housing stock, and house or apartment owners the rest.

The percentages of never-married men (52.6%) and women (38.6%) were among the county's highest. Both statistics could be due in part to the large numbers of LGBT members in the community.

Education
Thirty-six percent of neighborhood residents aged 25 and older had earned a four-year college degree by 2000, an average figure for the city.

Schools
The schools within Silver Lake are as follows:

 Allesandro Elementary School, public K–5, 2210 Riverside Drive
 Bellevue Primary School, public K–1, 610 North Micheltorena Street
 Clifford Street Elementary School, public K–5, 2150 Duane Street
 Ivanhoe Elementary School, public K–5, 2828 Herkimer Street
 Kids' World School, private K–12, 2132 Hyperion Avenue
 Micheltorena Street Elementary School, public K–6, 1511 Micheltorena Street
 Neighborhood Nursery School, non-profit pre-K, 2700 Tesla Avenue
 St. Francis of Assisi Elementary School, parochial K–8, 1550 Maltman Avenue
 St. Teresa of Avila Elementary School, parochial K–8, 2215 Fargo Street
 Thomas Starr King Middle School, public 6–8, 4201 Fountain Avenue

Library
The Silver Lake District is also served by the Silver Lake Branch of the Los Angeles Public Library. It is located at 2411 Glendale Boulevard, in northeastern Silver Lake between the reservoir and the I-5 freeway.

Entertainment and nightlife

Silver Lake, known as one of "the city's hippest neighborhoods", has many bars, nightclubs and restaurants. Since the 1990s, the neighborhood has become the center of the alternative and indie rock scene in Los Angeles. It was home to two major yearly street festivals: the Silver Lake Jubilee, held in May and the Sunset Junction Street Fair, held in August. The last Sunset Junction festival was held in 2010 and abruptly cancelled in 2011 just days before it was supposed to take place, after years of neighborhood controversy. The Silver Lake Jubilee, the more recent addition, featured live music by local musicians, local artists and community businesses. It moved to the Arts District and changed its name to the Jubilee Music and Arts Festival in 2013.

A comparison has been drawn between New York City's Williamsburg neighborhood and Silver Lake, which has been called the "Williamsburg of the West".

In popular culture
In addition to being the site of early Western films' star Tom Mix's studio on Glendale Boulevard, Silver Lake has been used as the film location for several films and television shows and also shown in some video games.
 Silent star Antonio Moreno and his wife Daisy Canfield Moreno's Canfield-Moreno Estate has been frequently used as a filming location.
 The Laurel and Hardy film The Music Box used the neighborhood's municipal staircase, now known as the  Music Box Stairs, between lower Descanso Drive and Vendome Street.
 Sunset Triangle Plaza is featured in AMC's Fear The Walking Dead pilot episode. In the opening scene Nick Clark (Frank Dillane) is seen running frantically down a busy street before being struck by a motorist and collapsing at Griffith Park Boulevard and Edgecliffe Drive. When segueing into the show's title sequence, an aerial high-rise shot of Clark lying in the street shows the pedestrian plaza.
 In the summer of 2013, the comedy feature film Such Good People starring Michael Urie and Randy Harrison was entirely shot in Silver Lake, in and around the home of screenwriter/producer David Michael Barrett.
 The movie Under The Silver Lake (David Robert Mitchell, 2018) is set in Silver Lake.
 The Virgil, a 1920s-style saloon, is used in A Star Is Born (2018) as the setting for the drag-show scene in which Ally meets Jackson.
 Death Cab for Cutie references the neighborhood in its song "Tiny Vessels": "I spent two weeks in Silver Lake/ The California sun cascading down my face."
 The L Word: Generation Q, the sequel to The L Word, takes place in Silver Lake.
 Musician Father John Misty's album I Love You, Honeybear contains the song "Nothing Good Ever Happens At The Goddamn Thirsty Crow", which references a popular tavern in Silver Lake.
 Gorillaz' album Cracker Island is based on Silver Lake, with figures like Beck and references like Pauly Shore. Also the song "Idaho" from The Now Now supposedly takes place in Silver Lake, despite the name of the song.
 In You're the Worst, the scenes of Jimmy and Edgar's house were shot on Redcliff Street.
 In Dragnet (season 3, episode 27), it is revealed that Sergeant Joe Friday lives in Silver Lake.
 Much of the second season of You on Netflix was filmed and set in Silver Lake.
 In Grand Theft Auto V, a Los Santos neighborhood called Mirror Park is based on Silver Lake.
 A film adaptation of Steve Martin's novel Shopgirl, about a complex love triangle between a bored salesgirl, a wealthy businessman and an aimless young man was shot in Silverlake starring Martin, Claire Danes and Jason Schwartzman.

Notable residents

 Fred Armisen, actor
 Skylar Astin, actor/singer
 David Michael Barrett, screenwriter/producer
 Beck, musician
 Amir Blumenfeld, comedian
 David Edward Byrd, graphic artist
 Eddie Cahill, actor
 Joey Castillo, musician/drummer
 Sal Castro, educator/activist
 Eugene Kinn Choy, architect
 Rob Corddry, comedian
 Ernest E. Debs, Los Angeles politician
 Zach de la Rocha, singer
 Mac DeMarco, musician
 Lisa Edelstein, actor
 Jack Falahee, actor
 Flea, musician, co-founder of Silverlake Conservatory of Music
 James Franco, actor
 Judy Garland, actor
 Mike Gatto, politician
 Crispin Glover, actor
 Donald Glover, musician/comedian/actor
 Joseph Gordon-Levitt, actor
 Ryan Gosling, actor
 Kevin Griffin, musician
 Christopher Guanlao, musician
 Hannah Hart, internet personality
The Haxan Cloak (real name Bobby Krlic), musician
 Harry Hay, gay-rights activist
 Grace Helbig, internet personality, comedian
 James Leo Herlihy, novelist and playwright
 Sandrine Holt, actor
 James Eads How philanthropist, social activist, hobo unionist
 Mikel Jollett, musician
 Gilbert Leong, architect and banker
 Jenny Lewis, actor/singer-songwriter
 Anna Lunoe, musician
 Janet MacLachlan, actor
 Ann Magnuson, actor
 Ricardo Flores Magón,  Mexican anarchist and social reform activist
 Mako, actor
 Effa Manley, Negro League sports executive
 Laura Marling, musician
 Rachel McAdams, actor
 Tom Mix, actor
 Moby, musician and owner of Little Pine
 Antonio Moreno, silent movie star
 Johnette Napolitano, singer
 Richard Neutra, architect
 Anaïs Nin, author
 William H. Parker, Los Angeles police chief
 Cassandra Peterson, actor
 Maria Rasputin, memoirist
 Christina Ricci, actor
 Rob Schnapf, producer
 Pauly Shore, actor
 Randy Sklar, actor/comedian
 Joey Soloway, TV and film writer and director
 Kiefer Sutherland, actor
 Butch Vig, musician and record producer
Gerard Way, musician and comic book artist
 Kristen Wiig, actor
 Delbert E. Wong, LA Superior Court Judge
 Dan C. Wright, musician and producer
 Constance Wu, actor
 Benjamin Wynn, composer and music producer
 Rob Zabrecky, performer

See also

 List of Los Angeles Historic-Cultural Monuments in Silver Lake, Angelino Heights, and Echo Park

References

External links

 Silver Lake Neighborhood Council
 LA City Council District 13
 Silver Lake Forward
 Comments about living in Silver Lake
 Silver Lake crime map and statistics

Central Los Angeles
Gay villages in California
LGBT culture in Los Angeles
Silver Lake
Northwest Los Angeles
Populated places in the Santa Monica Mountains

Silver Lake, Los Angeles


«Sexy Bitch» —en español «Perra Sexy» y llamada «Sexy Chick» en la versión censurada— es una canción realizada por el disc jockey y productor francés David Guetta, con la colaboración del cantante senegalés Akon. Fue lanzada mundialmente en formato digital el 24 de julio de 2009, excepto en Estados Unidos, donde se estrenó el 28 de julio. Es el segundo sencillo del cuarto álbum de estudio de Guetta, One Love. La canción utiliza una melodía inspirada en el sencillo «Tainted Love», que se hizo popular gracias a la interpretación de Soft Cell, convirtiéndose en un éxito mundial y alcanzando el primer puesto en trece listas diferentes. También aparece en el videojuego musical DJ Hero, como parte del contenido descargable. La canción ha sido particularmente exitosa en países de Europa como Alemania, España, Francia, entre otros y dentro de los diez mejores en otros veinticinco países.

Antecedentes
Después de un concierto en Inglaterra en el que David Guetta realizó su exitoso sencillo «When Love Takes Over», Akon se le acercó y le expresó su interés en colaborar. A pesar de Akon se vio limitado por un vuelo a las seis de la mañana, Guetta lo convenció para trabajar toda la noche en la canción en un estudio cercano.

Crítica
«Sexy Bitch» fue elogiada por el crítico de Entertainment Weekly Leah Greenblatt, quien la consideró "una tremenda improvisación para la discoteca con la estrella del R&B Akon". También fue elogiada por Michael Menachem de la revista Billboard, quien dijo: "No se sorprendan si esta canción se adueña de las pistas de baile cuando termine el verano". Digitalspy le dio tres estrellas de cinco y comentó sobre la letra: "El pulso y el gancho conocido y grande [fueron] suficientes para hacer [que la canción fuera] soportable". The Insider le dio una crítica muy positiva: "«Sexy Bitch» es una de las nuevas canciones del Dj. David Guetta y una de las más recientes colaboraciones del mega-famoso productor de R&B, Akon, juntos han compuesto un tema pegajoso que fusiona a la perfección el dinamismo de Guetta con el lado seductor de Akon".

Video musical
El video fue dirigido por Stephen Schuster. Comienza con un avión aterrizando y chicas en bikini, bronceándose y nadando en la playa. La cámara cambia a Akon que se despierta y encuentra fotos de una fiesta en la piscina de David Guetta. A continuación halla una nota de lápiz labial en un espejo que dice "Me encontrarán en la fiesta de la piscina", con una foto pegada. A medida que la fiesta comienza, la gente empieza a entrar, y a grupo de adolescentes a quienes no se les permite ingresar, pero que emplean diversos métodos para lograrlo. Luego la cámara enfoca de nuevo a Akon, que se muestra cantando bajo el agua. Guetta ve llegar a Akon, lo toma y se lanzan mutuamente en la piscina. Akon empuja a más gente, las chicas bailan y Akon con Guetta empiezan una guerra de agua. La escena salta a un club que se llama "Fuck Me, I'm Famous", donde David Guetta está llevando a cabo un concierto con DJ Tocadisco y Akon está caminando en la parte posterior. Cuando Akon llega, interpreta «Sexy Bitch» en el concierto. Al final, se lo ve a Akon en la cama durmiendo. Al despertar, encuentra fotos de la fiesta y vuelve a acostarse.

El video fue filmado en Ibiza, España, y en Swindon, Inglaterra, el 17 de julio de 2009.

Desempeño en las listas musicales

«Sexy Bitch» hizo su debut en la lista Irish Singles Chart en el puesto diez el 30 de julio de 2009, y alcanzó el puesto número dos el 3 de septiembre de 2009. También debutó en el Australian Singles Chart en el número catorce el 3 de agosto de 2009. «Sexy Bitch» lideró la lista alcanzando el número uno el 17 de agosto de 2009. Después de ocupar el lugar durante tres semanas consecutivas, fue superado por «Like it Like That» de Guy Sebastian el 7 de septiembre de 2009. En la lista Finnish Singles Chart, hizo su debut en el puesto diez el 5 de agosto de 2009.«Sexy Bitch» también debutó en el Austrian Singles Chart, en el puesto diez el 5 de agosto de 2009. Subió hasta el puesto siete el 2 de septiembre 2009.

El sencillo debutó el 6 de agosto de 2009, en el número ocho en la lista Swedish Singles Chart. La canción escalo hasta el puesto cuatro en su cuarta semana en la tabla. Debutó en el puesto nueve en la lista Danish Singles Chart el 7 de agosto de 2009. Subió al puesto número dos en su quinta semana en la lista. La canción debutó en el puesto tres en el Swiss Singles Chart el 9 de agosto de 2009. Subió al segundo lugar la semana siguiente.

El 15 de agosto de 2009 «Sexy Bitch» debutó en el Canadian Hot 100 en el puesto nueve. Alcanzó el puesto número uno el, 31 de octubre de 2009. La canción también fue la más exitosa de Guetta en los Estados Unidos, la canción alcanzó el puesto uno en el Canadian top 40 y el primer número uno fuera de los Estados Unidos. Debutó en la lista Hot Dance Airplay, debutó oficialmente en los EE. UU. También debutó en el Billboard Hot 100, en la posición cincuenta y seis. El 26 de diciembre de 2009, estuvo en el top diez en el puesto seis, en el que permaneció un máximo de cuatro semanas no consecutivas, pero luego subió al puesto cinco, por lo que es el mayor éxito de Guetta en el Estados Unidos, además de ser uno de los mayores éxitos de Akon en ese país. Se convirtió en su cuarto número uno en el Hot Dance Airplay el 31 de octubre de 2009. El sencillo vendió 2.950.000 copias hasta enero de 2011.

El 8 de agosto de 2009, «Sexy Bitch» hizo su debut en la  Belgium Singles Chart (Flanders), en el puesto cinco y en el Belgium Singles Chart (Valona) en el puesto tres. El 5 de septiembre de 2009 estableció un nuevo récord en el número uno. El 14 de agosto de 2009, la canción debutó en el número veinte en el German Singles Chart en el número veinte. Alcanzó el puesto número nueve el 4 de septiembre de 2009. En el Reino Unido, la canción hizo su debut en el UK Singles Chart en el número veintiuno el 16 de agosto de 2009. A la semana siguiente, la canción subió al número uno, dando Guetta su segundo número uno en este país. El 30 de agosto de 2009 cayó al número dos, superado por "Holiday" por Dizzee Rascal debutando en el número uno. «Sexy Bitch» se mantuvo en el top diez en el Reino Unido por nueve semanas. Terminó el año como el décimo más vendido en el Reino Unido solo en 2009. «Sexy Bitch» debutó en el New Zealand Singles Chart en el número veintidós el 10 de agosto de 2009. Alcanzó el número uno el 5 de septiembre de 2009. Debutó en el French Physical Singles Chart, en el número dos con 3.296 ventas. «Sexy Bitch» se convirtió en número uno en el French Digital Singles Chart el 23 de agosto de 2009 con 7.855 ventas el sencillo permaneció en el primer lugar durante diez semanas consecutivas, el pico de ventas en una semana ocurrió el 20 de septiembre de 2009 con 15.725 ventas. «Sexy Bitch» debutó en el Dutch Top 40 en el número veinticuatro el 29 de agosto de 2009. La canción volvió a entrar en el UK Singles Chart el 3 de enero de 2010 en el número treinta y tres.

Formatos y remixes

Posicionamiento en listas

Semanales

Anuales

Decenales

Certificaciones

Historial de lanzamientos

Referencias

Enlaces externos
 Sexy Chick (The Sexy Chick Edit) en "YouTube"
 "Sexy Bitch" en Discogs

Sencillos de 2009
Sencillos de David Guetta
Sencillos de Akon
Sencillos de música electrónica
Sencillos de dance pop
Sencillos número uno en Canadian Hot 100
Sencillos número uno en la Dance Club Songs de Billboard
Sencillos número uno en el European Hot 100
Sencillos número uno en Australia
Sencillos número uno en Alemania
Sencillos número uno en Austria
Sencillos número uno en Bélgica
Sencillos número uno en Israel
Sencillos número uno en Reino Unido
Sencillos número uno en Nueva Zelanda
Sencillos certificados de triple platino por la Recording Industry Association of America
Sencillos certificados de triple platino por la Australian Recording Industry Association
Sencillos certificados de diamante por la Syndicat National de l'Édition Phonographique
Sencillos certificados de platino por la British Phonographic Industry
Sencillos certificados de platino por la Bundesverband Musikindustrie
Sencillos certificados de platino por la Recording Industry Association of New Zealand
Sencillos certificados de platino por Productores de Música de España
Canciones número uno de LOS40 (España)
Canciones en inglés

Sexy Bitch


Cneorum pulverulentum. vazdazeleni grm iz porodice rutovki. Jedna je od dviju vrsta roda kneorum, a raste samo na Kanarskim otocima Gran Canaria, Tenerife, La Gomera, i možda na otoku Hierro. Lokalni španjolski naziv joj je orijama.

Orijama naraste do 1,5 metara visine i žutih je cvjetova. Raste na nizinskom i obalnom području na kamenim tlima gdje prevladava grmlje. Oprašivanje vrše pčele i mravi, a sjemenke raznose gušteri.

Prastanovnici Guanči koristili su ovu biljku u postupcima mumificiranja pokojnika.

Sinonimi
 Chamaelea pulverulenta (Vent.) Van Tiegh.
 Neochamaelea pulverulenta (Vent.) Ertm.

Izvori

Cneoroideae

Cneorum pulverulentum


Vasile Georgescu-Bârlad (1884 - 1962) a fost un avocat, filantrop și om politic român, victimă a regimului comunist.

Date biografice
S-a născut la 1 noiembrie 1884 în comuna Băcani, județul Tutova, din părinți agricultori. Tatăl sau avea propria gospodărie în localitatea Valea Căldării, comuna Crâng.
Urmează cursurile Liceului Gheorghe Roșca Codreanu din Bârlad iar apoi cursurile Facultății de Drept din București, absolvind în 1907. Ca student, a făcut parte din conducerea Uniunii Studenților Români.
Se înscrie în Ordinul Avocaților din județul Tutova activând ca avocat până în anul 1947. A ocupat și funcția de decan al Baroului Tutova. A inițiat înființarea unui sindicat profesional al avocaților, a publicat în revista Curierul Judiciar diverse articole și comunicări, a apărat în mod gratuit drepturile obștilor țărănești în problema împroprietăririi. Între  anii 1921-1927 se implică în problema împroprietăririi, apărând pro-bono drepturile obștilor țărănești.

Activitatea militară
Avînd gradul de ofițer, participă la războiul din Balcani din 1913, în cadrul Regimentului 2 Roșiori și la Primul război mondial (1916-1918). I s-au oferit diverse distincții militare:
  Medalia jubiliară "Carol I" (la 28 decembrie 1905);
  Ordinul "Coroana României" în grad de cavaler (la 25 iunie 1913);
  Medalia "Avântul Țării" pentru "participarea la campania din anul 1913" (la 7 noiembrie 1913);
  Ordinul "Coroana României" cu spade în grad de cavaler pentru "priceperea cu care a executat recunoașteri și cu care a condus plutonul în luptele din 1916" (la 29 aprilie 1917);
  Ordinul "Steaua României" cu spade în grad de cavaler cu panglică de "Virtutea Militară" pentru "priceperea cu care a executat recunoașteri și cu care a condus plutonul în luptele din 1916" (la 29 aprilie 1917);
  "Crucea comemorativă a războiului 1916-1918" (la 7 iulie 1918);
  Ordinul "Coroana Italiei" în grad de cavaler (la 9 august 1921).

Activitatea politică și alte distincții
Inițial membru al Partidului Conservator Democrat, Vasile Georgescu Bârlad se înscrie în PNȚ, fiind președinte al formațiunii în județul Tutova, de la înființare până la scoaterea în ilegalitate a partidului de către regimul comunist. În timpul guvernului Gheorghe Mironescu a ocupat funcția de prefect de Tutova, fiind în mai multe rânduri deputat și apoi senator de drept. A fost epitrop al Spitalului "Bârlad și Elena Beldiman", unul dintre fondatorii liceului de fete "Iorgu Radu" și al Gimnaziului Industrial de Băieți din Bârlad.
A ocupat funcția de președinte al Comisiei interimare a orașului Bârlad; în acestă calitate a propus și sprijinit înființarea  "Cartierului Deal", prin strămutarea sinistraților de la inundațiile din primăvara anului 1932. A inițiat colecta de bani pentru ajutorarea celor afectați de inundații; pentru prevenirea acestui gen de fenomene a intervenit pentru realizarea lucrarilor de regularizare a albiei râului Bârlad, pe o lungime de 2 km, în zona în care acestea se produseseră.

Distincții civile
  Medalia "Răsplata muncii pentru Biserică", clasa I, ca urmare a ajutorului dat la restaurarea bisericii "Sfântul Spiridon" din Bârlad (la 8 octombrie 1925);
  Ordinul "Steaua României în calitate de comandor", pentru merite în calitate de deputat de Tutova (la 12 iulie 1929);
  Medalia "Bărbăție și Credință", clasa I, pentru activitatea depusă în calitate de președinte al Comisiei interimare a orașului Bârlad, pentru "curaj, devotament și abnegație cu prilejul inundațiilor produse în primăvara anului 1932" (la 12 decembrie 1932);
  Titlul de "Cetățean de Onoare al Orașului Bârlad" pentru "sprijinul material și moral înlesnit spre refacerea de după inundații" (la 17 noiembrie 1933);
  Medalia "Peleș", pentru merite în calitate de deputat de Tutova (la 25 septembrie 1933);
  Semnul onorific "Vulturul României" în gradul de Cavaler, pentru merite în calitate de deputat de Tutova (la 11 noiembrie 1933).

Perioada comunistă. Sfârșitul.
În anul 1947 comuniștii încep prigoana împotriva membrilor partidelor istorice; în acest context, Georgescu Bârlad este arestat alături de alți șefi de organizații țărăniste. Este eliberat și pus sub supraveghere, fiind din nou arestat în august 1949, împreună cu doi dintre copiii săi, Irina și Costin.
În urma unui proces de tip comunist, în luna octombrie a anului 1951 este condamnat la doi ani și două luni închisoare pentru:  "acte preparatorii la crimă de uzurpare de ordine constituțională".
La finele lui 1953, ieșit din pușcărie, cu toate bunurile confiscate și cu dreptul la pensie anulat de justiția comunistă, se mută la fiica sa, în București. Este lăsat în libertate până în noiembrie 1956, când, în urma revoluției anticomuniste din Ungaria, comuniștii români încep un nou val de persecuții și arestări. De acestă dată, i se aduc acuze legate de faptul că se apucase să scrie o lucrare despre istoria Partidului Țărănesc, precum și de păstrarea legăturilor cu alți fruntași țărăniști.
Sentința din august 1957 îl condamnă la 16 ani muncă silnică și 10 ani degradare civilă, fiind acuzat de "crimă de uneltire contra ordinii sociale". Se îmbolnăvește, date fiind și condițiile aspre ale detenției; cu toate acestea, este anchetat în continuare și folosit ca martor în alte procese politice, la închisorile de la Jilava și Malmaison.
Moare pe 21 iulie 1962, în închisoarea din Botoșani. Cu o zi înainte, datorită epuizării fizice cade, fiind bătut apoi de gardianul care îl însoțea până la pierderea cunoștinței. Este considerat mort și transportat la morgă, unde, a doua zi, fiind văzut că încă suflă, este bătut din nou cu patul puștii până moare. Amănuntele legate de sfârșitul tragic a lui Vasile Georgescu Bârlad sunt aflate de către fiul acestuia Șerban prin intermediul deținuților, el însuși fiind încarcerat în același penitenciar la data decesului tatălui său.

Referințe

Bibliografie
 Roadele comunismului: ce a adus lupta de clasa familiei avocat Vasile Georgescu Bârlad, 2002.
 Constantin Ticu Dumitrescu: Marturie și document. Volumul II, Ed. Polirom, 2008.

Legături externe

Avocați români
Bârlădeni
Filantropi români
Politicieni români
Români decedați în închisorile comuniste
Nașteri în 1884
Decese în 1962

Vasile Georgescu Bârlad