Kuća Cerinić-Gligo nalazi se u Bobovišćima, u općini Milna, na otoku Braču.

Opis
Kuća Cerinić-Gligo smještena je na zapadnoj strani sela Bobovišća sred prostranog vrta. Monumentalna dvokatnica s visokim potkrovljem građena je krupnim klesancima s pet prozorskih osi. Sred zapadnog pročelja je kameni balkon na konzolama. U unutrašnjosti se čuvaju drvene skulpture samoukog bračkog kipara Martina Cerinića (1860.-1940.). Kuća je istaknuti primjer stambene veleposjedničke arhitekture 19. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-2316 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Građevine u Bobovišćima
Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Kuća Cerinić-Gligo u Bobovišćima


حكايات البنات هو مسلسل مصري من إنتاج 2009 بطولة مدحت صالح، مها البدري، عمر الحريري، إيمان، من تأليف مجدي الإبياري وإخراج إبراهيم الشقنقيري.

المصادر

مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2009
مسلسلات أحلام الجريتلي

حكايات البنات (مسلسل 2009)


fue un pueblo localizado en el Distrito de Echi, Shiga, Japón.

En 2003, el pueblo tenía una población estimada de 7.964 y una densidad de 318,05 habitantes por km². Su área total era de 25,04  km².

Geografía
 Ríos
 Río Uso

Historia
El 13 de febrero de 2006, Hatashō se fusionó con el pueblo de Echigawa, también del Distrito de Echi, para formar el nuevo pueblo de Aishō.

Transporte

Carretera
 Rutas Nacionales
 Ruta Nacional 307
 Carreteras Regionales Importantes
 Carretera de Shiga 13 Tramo Hikone-Yōkaichi-Kōsei
 Carretera de Shiga 28 Tramo Kotō-Echigawa
 Carreteras Regionales Secundarias
 Carretera de Shiga 216 Tramo Amefurino-Imazaike-Yōkaichi
 Carretera de Shiga 218 Tramo Toyosato-Teishajō
 Carretera de Shiga 220 Tramo Matsuoji-Toyosato
 Carretera de Shiga 221 Tramo Mekada-Kotō
 Carretera de Shiga 222 Tramo Kitaochi-Toyosato

Enlaces externos
 Sitio oficial de Aishō

Localidades extintas de Shiga

Hatashō (Shiga)


Kete Doğu Anadolu Bölgesi, Doğu Karadeniz ve Güney Kafkasya'da da tüketilen bir şekerli ekmek çeşididir. Yapılan bölgeye göre farklılıklar göstermektedir. Türkiye'de başta Gümüşhane, Bayburt, Erzincan, Artvin, Ardahan, Kars, Van gibi illerde yapılır.

Ülkelere Göre Kete

Türkiye'de Yörelere Göre Çeşitleri

Bayburt Ketesi
Bayburt ketesini diğer illerden ayıran en temel özellik kete içine unla tereyağı kavrularak konulan bir iç malzemesinin konulması ve Bayburt'ta "gav" denilen topraktan yapılan gömme tandırda yapılmasıdır ki tandıra kete vurulmadan önce muhakkak lavaş pişirilir ki tandır kıvama gelsin, bu yönleriyle diğer illerden ayrılır.

Bayburt Ketesinde süt, tereyağı, maya, tuz, buğday unu ve yumurta sarısı malzemeleri bulunur. Ayrıca iç harcı un ve tereyağından oluşur. Rulo şeklinde pişirilen Bayburt Ketesi servise hazır hale getirilir. Bayburt Ketesi uzun yıllardır yörede üretilen ve yöre ile özdeşleşmiş kültürel değerdir. Bayburt Ketesi  08.06.2020 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kars Ketesi
Kars ilinde günlük gıda tüketiminde önemli bir yer tutar. Kete, ilk olarak bu bölgeden çıkmış, daha sonra diğer bölgelere yayılmıştır. Sarıkamış' ta kete içine kavrulmuş un eklenerek ve ev yapımı tereyağı kullanılarak yapılır. Kars Ketesi 25.05.2023 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Erzurum Ketesi
Erzurum'da da çok fazla yapılmaktadır. Yapılışı şu  şekildedir: Açma kete un, yağ, tuz, biraz şeker, yaş maya ve su ile yoğrulduktan sonra bir saat kadar bekletilir ve dinlenen hamurdan alınan bezeler oklava yardımı ile orta incelikte bir yufka halinde açılarak, üzerine eritilmiş tereyağı sürülür. Hamurlar rulo haline getirilip küçük parçalara bölünür, daha sonra kesilen bu parçaların iki tanesi birleştirilmek şartıyla arasına isteğe göre ceviz, un kavurması, peynir (istenirse çikolata) koyulur ve hamur, yağlanmış tepsiye konulup yüksek ayarlı fırına verilerek pişirilir. Erzurum Ketesi 20.01.2023 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kayseri Ketesi
Kayseri gibi farklı yörelerde içi boş ya da un kavurmalı olup açma kete olarak yapılmaktadır.Özellikle bayramlarda özel tandırda yapılan geleneksel bir hamur işidir.

Posof Ketesi
Posof'ta ise helvalı (içli kete) olarak da çeşitleri vardır.

Siirt Ketesi
Siirt'de yapılan kete çeşididir. Siirt Kadêsi de denir.

Van Ketesi
Van'da yapılan kete çeşididir. Van Kadêsi de denir.

Kastamonu Ketesi
Kastamonu'da yapılan kete çeşididir.

Şavşat Ketesi
Artvin Şavşat Ketesi 03.05.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Kelkit Ketesi
Gümüşhane Kelkit Ketesi 02.12.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Antakya Ketesi
Hatay yöresinde yapılan iç harcı haşlanmış buğday ve şekerin karıştırılmasıyla  elde edilen tatlı bir hamurişi türüdür.

Hakkari Ketesi
Hakkari'de yapılan kete çeşididir. Hakkari Kadêsi de denir. Hakkari Kadesi 11.01.2023 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Azerbaycan'da Yörelere Göre Kete Çeşitleri
Azerbaycan'da yörelere göre çeşitleri vardır. İrevan ketesi, Karabağ ketesi, Ordubad ketesi, Nahcivan ketesi (Şomu ketesi, karışıq göyerti ketesi, çiriş ketesi, mercimek ketesi)

Ermenistan'da Yörelere Göre Kete Çeşitleri
Ermenistan'da yörelere göre çeşitleri vardır. Ermenistan'da Gata ve Nazook çeşitleri vardır.

Kaynakça

Şekerli ekmekler
Türk mutfağı
Osmanlı mutfağı
Ermeni mutfağı
Azeri mutfağı

Kete


Arroyo Blanquillo ist der Name folgender Flüsse:

 Arroyo Blanquillo (Arroyo Malo), Nebenfluss des Arroyo Malo, Uruguay
 Arroyo Blanquillo (Arroyo Marincho), Nebenfluss des Arroyo Marincho im Departamento Flores, Uruguay

Arroyo Blanquillo


වාසුළි කුණාටු අතුරින් ඉතාමත්ම බලවත් සහ විනාශකාරී කාළගුණ පද්ධතියක් ලෙස නිවර්තන වාසුළි දැක්විය හැකියි. මේවා අත්ලාන්තික් සාගර ප්‍රදේශයේ දී හරිකේන් (Hurricane) ලෙසද, ශාන්තිකර හා ඉන්දියානු සාගර කලාපයේ දී ටයිපූන් (Typhoon) ලෙසද හඳුන්වයි. දූපත් සහ වෙරළාශ්‍රිත ප්‍රදේශ වලට මෙම නිවර්තන වාසුළි තත්වය දැඩි ලෙසම බලපාන කාළගුණික තත්වයකි.

ඒ අනුව වෘත්තාකාර වායු සංසරණයක් පවතින අඩු පීඩන මණ්ඩල වාසුළි වශයෙන් හැඳින්වේ. උප නිවර්තන අධිපීඩන කලාප දෙක ඇතුළත පිහිටි ප්‍රදේශයේ මෙවැනි අඩු පීඩන මණ්ඩල  එනම්, වාසුළි හඳුනාගත හැකි අතර ඒවා නිවර්තන කලාපීය වාසුළි වශයෙන් හැඳින්වෙන අතර මෙවැනි අඩු පීඩන සෞම්‍ය කලාපයෙන්ද හඳුනාගත හැකි වේ. එම අඩු වායු පීඩන සෞම්‍ය කලාපීය වාසුළි ලෙස නම් කරයි.

ශ්‍රි ලංකාවට බලපාන ලද වාසුළි තත්වයන්
ශ්‍රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් වාසුළි ක්‍රියකාරිත්වය ගැන විමසීමේදී මුහුණපැමට සිදුවන ප්‍රධානතම ගැටලුවක් වන්නේ මෙතෙක් ලියවි ඇති ලිපි ලේඛන සහ ග්‍රන්ථ අඩු වීමයි. එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවේ දේශගුණය සහ නිවර්තන වාසුළි සම්බන්ධ කොට සාකච්ඡා කිරීමේදී මහාචාර්ය තම්බයියාපිල්ලේගේ අදහස වැදගත් කොට සැළකිය හැක.

තම්බයියාපිල්ලේ විසින් නිවර්තන වාසුළි ශ්‍රී ලංකාවට බලපානු ලබන කාල පරිච්ඡේදයන් පිළිබඳ අදහස් දක්වා තිබේ. ඔහුට අනුව ජුනි සහ අගෝස්තු මාස හැරුණු විට වසරේ ඕනෑම කාලයකදී නිවර්තන වාසුළි ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රියාත්මක විය හැකිය. එසේම ඔක්තෝම්බර් සිට දෙසැම්බර් දක්වා කාල පරිච්ඡේදය තුළ ශ්‍රී ලංකාවට වාසුළි වල බලපෑම ප්‍රබල බව පෙන්වාදෙන ඔහු 1884 සට 1958 දක්වා කාලය තුළ ශ්‍රී ලංකාවට බලපෑ මුළු වාසුළි සහ අවපාත ප්‍රමාණය 99 ක් බවත්, මින් 81 ක් ඔක්තෝම්බර් මාසෙය් වාසුළි සහ අවපාත 23 ක්ද, නොවැම්බර් මාසයේ වාසුළි 21 ක්ද, දෙසැම්බර් මාසයේ දී දිවයින හරහා හෝ ආසන්නයෙන් ගමන් කොට ශ්‍රී ලංකාවේ දේශගුණය කෙරෙහි බලපා ඇති බව නිගමනය කර ඇත.

එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවට බලපාන ලද වාසුළි පිළිබඳ දත්ත සඳහන්ව ඇත්තේ 1950 - 2000 කාල පරිච්ඡේදයට අදාලවය. 1950 - 2000 කාල පරිච්ඡේදය තුළදී වාසුළි කුණාටු 4 ක් සහ චණ්ඩ වාසුළි කුණාටු 4 ක් ශ්‍රී ලංකාව හරහා ගමන් කර තිබේ. වාසුළි උපත ලද කලාපය සහ වාසුළියේ ස්වභාවය පහත වගුවෙන් දක්වා ඇත.

වගුව : 1950 - 2000 කාල පරිච්ඡේදය තුළ ශ්‍රී ලංකාව හරහා ගමන් ගන්නා ලද නිවර්තන වාසුළි උපත ලද කලාපය සහ වාසුළියේ ස්වභාවය

මුලාශ්‍රය : Department of Meteorology, 2001

ශ්‍රී ලංකාවට බලපෑ වාසුළි උතුරු අක්ෂාංශ අංශක 4.0 - 10.5 සහ නැගෙනහිර දේශාංශ අංශක 78.5 - 93.0 දක්වා කලාපය තුළ උපත ලබා ඇත. ශ්‍රී ලංකාවට වැඩි වශයෙන් බලපා ඇත්තේ ඛෙංගාල බොක්ක ආශ්‍රිතව වර්ධනය වු වාසුළි මගිනි. සිතියමෙන් පැහැදිලි වේ. 1950 - 2000 කාල පරිච්ඡේදය තුළ ශ්‍රී ලංකාව හරහා ගමන් කළ නිවර්තන වාසුළි ක්‍රියාත්මක වු අවස්ථාවන්හිදී සුළගේ වේගය, වාසුළි ගමන් කළ දීශාව සහ අවම පීඩනය පිළිබඳ අගයන් වගුවෙහි දැක්වේ.

වගුව : වාසුළි ක්‍රියාත්මක වු අවස්ථා වලදී ඇති වු උපරිම සහ අවම තත්වය

මේ අනුව ගෙවී ගිය ශතවර්ෂය තුළ ශ්‍රී ලංකාවට හමා ආ වාසුළි, කුණාටු 10 ක් පමණ කිලෝමීටර් 60 - 120 අතර දුරකින් හමාගෙන ආ වාසුළි වේ. බොහෝමයක් කුණාටු සහ සුළං ඇති වුණේ ගොඩබිම ආශ්‍රිතව නැගෙනහිර පලාත, උතුරුමැද හා බටහිර ප්‍රදේශ වලය. ඒ අනුව වාසුළි බලපාන දිස්ත්‍රික්ක ගෙන බැලූවිට,

අම්පාර
මඩකලපුව
ත්‍රිකුණාමලය
මන්නාරම
යාපනය
පුත්තලම
වව්නියාව
අනුරාධපුරය
කොළඹ
පොළොන්නරුව

එය පැහැදිලිව පෙනෙන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු ප්‍රදේශයට වත්ම වාසුළි වාසුළි බලපෑම වැඩි බවයි. ඉහත වගුවට අනුව පැහැදිලි වන්නේ දෙසැම්බර් හා නොවැම්බර් මාස වලදී ශ්‍රී ලංකාවට දැඩි ලෙස වාසුළි තත්වයන් බලපාන බවයි. තවද 1901 - 2000 කාලය තුළ ශ්‍රී ලංකාවට බලපාන ලද වාසුළි පිළිබඳ වගුවක් පහත දැක්වේ. එදා මෙදා කාලය තුළ ශ්‍රී ලංකාවට වාසුළි බලපෑම් 14 ක් පමණ මුහුණපෑමට සිදුව පවති. සිතියම ඇසුරෙන් පැහැදලි වේ.

මෙය තවදුරටත් සිතියමට අනුව පැහැදිලි දැක්විමේදී ශ්‍රී ලංකාවට වාසුළි තත්වයන් ඇති වීම කෙරෙහි වගුවක් සහ ප්‍රස්තාරයක් ආශ්‍රයෙන් විශ්ලේෂණයක් සිදුකර ඇත. එනම්,

වගුව : 1901 - 2000 ශ්‍රී ලංකාවට බලපාන ලද වාසුළි තත්වයන්

මුලාශ්‍රය : Department of Meteorology, 2001

ඉහත වගුවට අනුව දකින්නට ලැඛෙන්නේ අප්‍රේල් සිට අගෝස්තු කාලය තුළත්, පෙබරවාරි මාසයේ ශ්‍රී ලංකාවට වාසුළි තත්වයන් බල නොපාන බවයි. වැඩි වශයෙන් වාසුළි තත්වයන් බලපාන මාස ලෙස නොවැම්බර්, දෙසැම්බර් මාසයන් දැක්විය හැක. දරුණු ලෙසම ශ්‍රී ලංකාවට වාසුළි තත්වයන් ඇති වු වර්ෂය ලෙස පෙන්වාදිය හැක්කේ 1978 සහ නොවැම්බර් සහ දෙසැම්බර් මාස වලිදීය. මෙය තවදුරටත් ප්‍රස්තාරයෙන් මගින් පැහැදලි වේ.

1950 - 2000 කාල පර්ච්ඡේදය තුළ ශ්‍රී ලංකාවට බලපාන ලද වාසුළි සමග වර්ෂාපතන ක්ෂේත්‍රය රටාව හඳුනා ගැනීම
1966, 1967 ඔක්තෝම්බර් සහ 1967 දෙසැම්බර් යන කාල වල ක්‍රියාත්මක වු වාසුළි මගින් ඉහළ වර්ෂාපතනයක් ලැබී තිබේ. එය ප්‍රස්තාරයෙන් පැහැදිලි වේ. 1967 ඔක්තෝම්බර් මාස වාසුළිය ක්‍රියාත්මක වු දින තුළ ලද වර්ෂාපතනය එම මාස අනෙකුත් දිනවල ලද මුළු වර්ෂාපතන ප්‍රමාණය ඉක්මවා ඇත. වාසුළි වලින් ලද වර්ෂාපතනය සමස්තයක් ලෙස ගත්කළ 1978 වාසුළිය ක්‍රියාත්මක වන අවස්ථාවේ දී උපරිම වර්ෂාපතනයක් ලැබී ඇති අතර අවම වර්ෂාපතනයක් 1980 වාසුළිය ක්‍රියාත්මක වන අවස්ථාවේ දී ලැබී ඇත. වාසුළියක් රට තුළ ක්‍රියාත්මක වන දිනයේදී මෙන්ම වාසුළිය රට තුළ ක්‍රියාත්මක වු දිනට පෙර දිනයේදී සහ පසු දිනයේදී එහි ක්‍රියාකාරිත්වය හේතු කොට ගෙන ඉහළ වර්ෂාපතනයක් වාසුළි ක්‍රියාත්මක වු කලාපයේ මධ්‍යස්ථාන්ට ලැබී ඇත.

ප්‍රස්තාරය : 1966, 1967 ඔක්තෝම්බර් සහ 1967 දෙසැම්බර් යන කාල වල ක්‍රියාත්මක වු වාසුළි මගින් ඉහළ වර්ෂාපතනය

වාසුළි නිසා ශ්‍රී ලංකාවට ඇති වු බලපෑම
නිවර්තන වාසුළි යන කාණ්ඩයට අයත් සුළඟේ වේගවත් යුතු වාසුළි, ශ්‍රී ලංකාවට 20 වන සියවස තුළ බලපා ඇත්තේ තුන්වරක් පමණි. එය 1964, 1978 සහ 2000 වර්ෂ වලදීය. 1907දී පමණ ද වාසුළි තත්වයට සමාන වාසුළියක් ක්‍රියාත්මක වී ඇත. මහචාර්යය තම්බයියාපිල්ලේ දක්වන අන්දමට 1978 නොවැම්බර් මස 17 - 24 දක්වා වර්ධනය වු වාසුළිය ශ්‍රී ලංකාව හරහා ගමන් කිරීමත් සමගම ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ දැඩි අවධානයක් නිවර්තන වාසුළි කොරෙහි යොමු වු බවයි. මෙහදි නැති වු දේපල සහ ජීවිත හානි ඉතා විශාල වු අතර ජල ගැලීම් තත්වයන් නිසා සමහර ස්ථානවල හදිසි ගංවතුර තත්වයන් ඇති වුණි. මෙය වගුවෙන් පැහැදිලි වේ.

වගුව  :  1978 නොවැම්බර් මස සිදු වු වාසුළිය නිසා ඇති වු හානිය

Sourse : ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව-Central Bank of Ceylon (UNDRO), 1979

මීට අමතරව 1978 ක්‍රියාත්මක වු වාසුළියේ උපරිම වේගය පැයට කිලෝමීටර් 176 - 192 ක් බවත්, මෙතෙක් ශ්‍රී ලංකාවට බලපෑ වාසුළි අතුරින් උපරිම සුළගේ වේගයක් සඳහන් වු අවස්ථාව ලෙස පෙන්වාදිය හැකියි. මෙම වාසුළිය දැඩි ලෙසම බලපාන ලද දිස්ත්‍රික්ක වුයේ පොළොන්නරුව, මඩකලපුව, අම්පාර යන දිස්ත්‍රික්ක වලටය.

1978 නොවැම්බර් වාසුළිය මෙන්ම ශ්‍රී ලංකාවට බලපෑමක් ඇත් කළ වාසුළිය වන්නේ 2000 දී ඇත් වු වාසුළි තත්වයයි. 2000 වර්ෂයේ දෙසැම්බර් 26, 27 දිනවල  ශ්‍රී ලංකාව හා ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩු ප්‍රදේශය හරහා මෙම වාසුළිය හමා ගිය අතර එය ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර, උතුරුමැද, උතුර සහ බස්නාහිර පලාත් වලට මෙහිදි දැඩි ලෙස බලපෑම් ඇතිවිය. ත්‍රිකුනාමලයෙන් ඇතුළු වු වාසුළිය පොළොන්නරැව, අනුරාධපුරය සහ පුත්තලම හරහා මෙම වාසුළිය පිට වී ගියේය. මෙම වාසුළිය නිසා ශ්‍රී ලංකාවේ බොහෝ දිස්ත්‍රික්ක වලට හානි සහ බලපෑම ඇතිවිය. එම විනාශකාරි තත්ව නම්,
මිනිස් ජීවිත 8 ක් පමණ විනාශ වී ඇත.
55,000 ක පමණ පිරිස අවතැන් වි ඇත.
ධීවර බෝට්ටු 50 ක් පමණ මුහුදබත් වි ඇත.
වී, කෙසෙල් ගස්, පොල් ගස් සුළඟට වීනාශ වී ඇත.
ත්‍රිකුණාමලය, අනුරාධපුරය, වව්නියාව සහ පුත්තලම දිස්තික්ක වල ජල මාර්ග සහ විදුලිය, දුරකතන පද්ධති විනාශ විය.
කලාඔය, පරාක්‍රම සමුද්‍රය පිටාර ගලා ගියේය.
ඡේතවනාරාම දාගැබට හානි සිදුවිය.

2000 වාසුළිය විශාල වර්ෂාවක් සමග දෙසැම්බර් මාසයේ බොංගාල බොක්ක ප්‍රදේශයේ සිට ශ්‍රී ලංකාව හරහා ගමන් කළේය. ඒ හේතු කොටගෙන විශාල විනාශයක් ශ්‍රී ලංකාවට ඇතිවිය. ගෙවීගිය ශත වර්ෂය තුළ ශ්‍රී ලංකාව හරහා වාසුළි 14 ක් පමණ හමා ආවේය. එහිදි දෙසැම්බර්, නොවැම්බර්, ජනවාරි, මාර්තු යන මාසවල වැඩි වශයෙන් මේ තත්වය ඇති විය. වාසුළි බලපාන දිස්ත්‍රික්ක ලෙස අම්පාර, ත්‍රිකුණාමලය, මඩකලපුව, වව්නියාව, පුත්තලම, අනුරාධපුරය, පොළොන්නරුව සහ යාපනය පෙන්වාදිය හැක. මෙය පහත වගුවෙන් පැහැදලි වේ.

වගුව : ශ්‍රී ලංකාවට වාසුළි බලපාන ලද දිස්ත්‍රික්ක

Source : [Meteorological Department, 2001]

මේ අනුව ශ්‍රී ලංකාව දුපතක් නිසාත්, රට අභ්‍යන්තරයේ ඇති මධ්‍යම කඳුකරය හේතුවෙන් වාසුළි බලපෑම අඩු වී තිබේ. එමහත් රටේ උතුරු ප්‍රදේශයට බොරෝ සෙයින් වාසුළි තත්වයන් බලපා ඇති බව මෙයින් පැහැදිලි වේ.

සාරාංශය
මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ නිවර්තන වාසුළි පිළිබඳවත්, ශ්‍රී ලංකාවට බලපාන නිවර්තන වාසුළි පිළිබඳ කරුණු දක්වා තිබේ. ඒ අනුව නිවර්තන වාසුළි හේතු කොටගෙන ශ්‍රී වර්ෂාපතනය ද වෙනස් වීමකට බඳුන් වී ඇත. ශ්‍රී ලංකාවට ඉතා දරුණු වාසුළි තත්වයන්ට මුහුණපෑමට සිදුව ඇති අතර මෙම තත්වයන් නිසා විනාශකාරි තත්වයන් ද ඇතිව පවති.

බාහිර සබැදි
 2000 Sri Lanka cyclone
 Fair Possibility for Tropical Cyclone near Sri Lanka
 ColomboPage
 http://www.meteo.gov.lk/Up_Date/education/coloricons.pdf
 http://www.meteo.gov.lk/Up_Date/special_events/specialevents.htm
 http://www.dinamina.lk/2008/06/03/_art.asp?fn=e080603

ආශ්‍රේය
  ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව - Central Bank of Ceylon (UNDRO), 1979
 Department of Metrology, 2001
 1997 (ජුනි), "භූගෝල විද්‍ය තොරතුරු කලාපය", කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලය
 Meteorological Department - Sri Lanka

කාළගුණය - ශ්‍රී ලංකා

ශ්‍රී ලංකාවට බලපෑ නිවර්තන වාසුළි


معدّل الضوء الحيزي  هو عنصر تابع لمجال البصريات يقوم بفرض نوع من التغيير الحيزي أو المكاني على أشعة الضوء الساقطة عليه.

في السابق كانت معدلات الضوء الحيزية تعمل على أساس تعديل مطال الحقل الكهربائي لأشعة الضوء، ولكن في الآونة الأخيرة بدأت تظهر كذلك معدلات ضوء تعدّل طور الحقل الكهربائي فحسب (أي من دون المس بالمطال)، أو تلك التي تستطيع تعديل الاثنين معًا - وهذا بالاعتماد على مبادئ الذواكر ثلاثية الأبعاد (أو الهولوغرافيا).

مراجع

أجهزة بصرية
تقنية شاشات
مكونات بصرية

معدل ضوء حيزي


Bran Castle (; ; ) is a castle in Bran,  southwest of Brașov. It is a national monument and landmark in Transylvania. The fortress is on the Transylvanian side of the historical border with Wallachia, on road DN73.

Commonly known outside Transylvania as Dracula's Castle, it is marketed as the home of the title character in Bram Stoker's Dracula. There is no evidence that Stoker knew anything about this castle, which has only tangential associations with Vlad the Impaler, voivode of Wallachia, who shares his name with Dracula. Stoker's description of Dracula's crumbling fictional castle also bears no resemblance to Bran Castle.

The castle is now a museum dedicated to displaying art and furniture collected by Queen Marie. Tourists can see the interior on their own or by a guided tour. At the bottom of the hill is a small open-air museum exhibiting traditional Romanian peasant structures (cottages, barns, water-driven machinery, etc.) from the Bran region.

History

Wooden castle of the German Order
In 1212, the Teutonic Order built the wooden castle of Dietrichstein as a fortified position in the Burzenland at the entrance to a mountain pass through which traders had travelled for more than a millennium. This castle was destroyed by the Mongols in 1242.

The castle's original name, Dietrichstein or lapis Theoderici in Latin, lit. "Dietrich's Stone", seems to have been derived from the Comthur (Commander) and regional Preceptor, frater Theodericus, mentioned in a 1212 document. This Dietrich is the probable builder of the castle. A 1509 document confirms that the Törzburg county had once belonged to Commander Dietrich of the Teutonic Order.

Stone castle of the Kronstadt Saxons
The first documented mention of Bran Castle is the act issued by Louis I of Hungary on 19 November, 1377, giving the Saxons of Kronstadt (modern Brașov) the privilege to build the stone castle at their own expense and labour force; the settlement of Bran began to develop nearby. In 1438–1442, the castle was used in defense against the Ottoman Empire, and later became a customs post on the mountain pass between Transylvania and Wallachia. Although many castles of the time belonged to members of the nobility, it has been established that Bran Castle was built almost exclusively for fortification and protection of German colonists in Transylvania. It is believed the castle was briefly held by Mircea the Elder of Wallachia (r. 1386–95, 1397–1418) during whose period the customs point was established. The Wallachian ruler Vlad Țepeș (Vlad the Impaler; 1448–1476) does not seem to have had a significant role in the history of the fortress, although he passed several times through the Bran Gorge. At some point, Bran Castle belonged to the Hungarian kings, but due to the failure of King Vladislas II (r. 1471–1516) to repay loans, the city of Brașov regained possession of the fortress in 1533. Bran played a militarily strategic role up to the mid-18th century.

Royal residence and aftermath
With the 1920 Treaty of Trianon, Hungary lost Transylvania, and the castle became a royal residence within the Kingdom of Romania after being given to the royal house by the Saxons of Kronstadt-Braşov, who had no more use for it and no interest in financing the time-damaged property. It became the favorite home and retreat of Marie of Romania, who ordered its extensive renovation conducted by the Czech architect . The castle was inherited by her daughter Princess Ileana who ran a hospital there in World War II. It was later seized by the communist regime with the expulsion of the royal family in 1948.

In 2005 the Romanian government passed a law allowing restitution claims on properties illegally expropriated, such as Bran, and thus a year later ownership of the castle was awarded to Archduke Dominic of Austria, a son of Princess Ileana.

On 18 May 2006, after a period of legal proceedings, the castle was legally returned to the children of Princess Ileana. However, through the Ministry of Culture, the Romanian state was also to administer it for the next three years.

In September 2007 an investigation committee of the Romanian Parliament stated that the retrocession of the castle to Archduke Dominic was illegal, as it broke the Romanian law on property and succession. However, in October 2007 the Constitutional Court of Romania rejected the parliament's petition on the matter. In addition, an investigation commission of the Romanian government issued a decision in December 2007 reaffirming the validity and legality of the restitution procedures used and confirming that the restitution was made in full compliance with the law.

On 18 May 2009 administration of Bran Castle was transferred from the government to Archduke Dominic and his sisters, Archduchess Maria Magdalena and Archduchess Elisabeth. On 1 June 2009, the Habsburgs opened the refurbished castle to the public as the first private museum in the country and presented a joint strategic concept in collaboration with Bran village to maintain their prominent role in the Romanian tourist circuit and to safeguard the economic base in the region.

"Dracula's Castle"
Though many myths have been connected to him in connection with the Dracula myth, most historians agree that Vlad III Dracula, also known as Vlad the Impaler, never set foot in Castle Bran, which was neither a friendly place for him to visit nor under his rule. It was once believed that he was imprisoned there after he was captured by the Hungarians in 1462, but historians now conclude that he was imprisoned in a fortress in Budapest.

Connection to Bram Stoker's Dracula

Bran Castle is not mentioned in the novel Dracula, and the novel's description of the castle does not match Bran Castle. The claimed connection between the castle and the Dracula legend is tourism-driven.

During Stoker's research on the region of Transylvania, he came across accounts of the atrocities committed by Vlad III, and used the Dracula name after reading on the subject; but his inspiration for Dracula was not solely based on the historical figure. It is largely due to American cinema that Vlad III is considered the inspiration for the Dracula character.

Other mentions in popular culture

Most of Laurie R. King's novel Castle Shade (2022), part of her series about Sherlock Holmes and Mary Russell, is set in and near Bran Castle in 1925.

Image gallery

See also
 Castles in Romania
 Poenari Castle, an authentic Vlad the Impaler castle ruin
 Peleș Castle
 Corvin Castle
 Tourism in Romania
 Seven Wonders of Romania

References

External links

 Bran Castle Tour
 History and photos of Bran Castle
 Aerial view of the Bran Castle
 Bran Castle: Not Really Dracula's Castle, But Still Worth It

Buildings and structures in Brașov County
Historic monuments in Brașov County
Castles in Romania
Castles of the Teutonic Knights
Dracula
Tourist attractions in Brașov County
Historic house museums in Romania
Museums in Brașov County

Bran Castle


Riyad es-Sulh, (1894 – 17 Temmuz 1951), Lübnanlı siyasetçi. Lübnan'ın bağımsızlığını kazanmasından sonraki ilk başbakanı.

Paris Üniversitesi'nde hukuk ve siyaset bilimi okudu. Babası Rıza es-Sulh'un Osmanlı mebusu olması nedeniyle, gençliğinin büyük bir kısmını İstanbul'da geçirdi. Arap milliyetçisi oldu. 1915 yılında Osmanlı tarafından yargılanarak babası ile birlikte İzmir'e sürgüne gönderildi. Osmanlı'nın yıkılmasından sonra babası Şam'da Emir Faysal tarafından kurulan hükûmetin İçişleri Bakanı oldu.

Lübnan'daki çeşitli dini grupları bağımsızlık mücadelesi için birleştirdi. Bu özelliği ile Lübnan bağımsızlık mücadelesinin en önemli şahsiyetlerinden biri oldu.

ilk olarak 1943-1945 yılları arasında başbakanlık yaptı. Daha sonra 14 Aralık 1946 ile 14 Ocak 1951 tarihleri arasında ikinci defa başbakanlık yaptı. Başbakanlıktan ayrılmasından birkaç ay sonra Ürdün'ün Başkenti Amman'da bir suikast sonucu öldürüldü.

Kaynakça

1894 doğumlular
1951 yılında ölenler
Lübnan başbakanları
Suikast sonucu ölen Lübnanlılar
Lübnanlı Sünniler
Lübnan maliye bakanları

Riyad es-Sulh


An Polystachya villosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe. An Polystachya villosa in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Polystachya

Polystachya villosa


The National Unification Council was a nonstatutory governmental agency of the Republic of China on Taiwan established on 7 October 1990. Now defunct, its formal aim was to promote the reintegration of mainland China into the Republic of China.

In February 1991, the council drafted the Guidelines for National Unification, which outlined a three-phase approach for Chinese unification. The Guidelines called for the People's Republic of China to democratize and become more developed as the precondition for serious talks about steps toward eventual unification.

The council was suspended and ceased to function in early 2006 during the presidency of Chen Shui-bian, a member of the Democratic Progressive Party which has generally promoted Taiwanese nationalism.

Establishment
The National Unification Council was established under the direct oversight of the Office of the President by then-President Lee Teng-hui. It first met on 7 October 1990, with 30 members. Membership extended to government officials, political party leaders, industrialists, civic leaders, scholars and journalists. The National Unification Council held 14 meetings from its founding to 8 April 1999.

In February 1991, the council drafted the Guidelines for National Unification, which outlined a three-phase approach for Chinese unification. The Guidelines called for Beijing to democratize and become more developed as the precondition for serious talks about steps toward eventual integration. The guidelines stipulate that "both the mainland and Taiwan areas are parts of Chinese territory. Helping to bring about national unification should be the common responsibility of all Chinese people."

The meaning of "one China" adopted by the "national unification council" on 1 August 1992 says that "both sides of the Taiwan Straits agree that there is only one China. However, the two sides of the Straits have different opinions as to the meaning of 'one China'." This would later known as the 1992 consensus.

Abolition
The council had already been out of operation under the administration of Chen Shui-bian since 2000, who has leaned towards Taiwanese independence and opposed Chinese unification. At the same time, in his "Four Noes and One Without" policy, Chen promised not to formally abolish the council or the Guidelines for National Unification, in order to allay international concern about his possible moves toward declaring independence.

In his lunar new year speech in 2006 President Chen Shui-bian instructed the Democratic Progressive Party to begin formal debate on the permanent abolition of the National Unification Council and the guidelines set out therein. On 27 February 2006, Chen formally announced that the council would "cease to function" and its guidelines would "cease to apply". President Chen Shui-bian declared that the Guidelines for National Unification had "ceased to apply" because they had been drawn up by an ad hoc presidential commission in the days before citizens had the right to elect their leader and make their voices effectively heard. Moreover, the framers of the guidelines had premised them on a "one-China principle" and the presumption of eventual unification without consulting the people of Taiwan.

The council was suspended in early 2006, with President Chen Shui-bian remarking:

"The National Unification Council will cease to function. No budget will be ear-marked for it and its personnel must return to their original posts...The National Unification Guidelines will cease to apply. In accordance with procedures, this decision will be transmitted to the Executive Yuan for notice."

Chen had previously called for the NUC to be "abolished" but later toned this down to "cease to function". The government was ambiguous on whether "cease to function" was the same as "abolish".

There have been calls for President Ma Ying-jeou to reinstate the National Unification Council, with Taiwan newspaper The China Post remarking in a commentary:

The best and easiest way to show his sincerity is to reinstate the National Unification Council made to cease to function by President Chen. Or to sign a peace accord with Hu Jintao, General Secretary of the Chinese Communist Party.

See also
Cross-Strait relations
Political status of Taiwan
Mainland Affairs Council, Republic of China
Taiwan Affairs Office, People's Republic of China

References

External links
Guidelines for National Unification at Wikisource

1990 establishments in Taiwan
2006 disestablishments in Taiwan
Government of Taiwan
Cross-Strait relations
Government agencies established in 1990
Government agencies disestablished in 2006
Defunct organizations based in Taiwan

National Unification Council


Sosnowka (, ) ist ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad. Er gehört zur kommunalen Selbstverwaltungseinheit Stadtkreis Gurjewsk im Rajon Gurjewsk.

Geographische Lage
Sosnowka liegt 14 Kilometer südöstlich der Stadt Kaliningrad (Königsberg), südlich der Bahnstrecke Kaliningrad–Tschernyschewskoje (Teilstück der ehemaligen Preußischen Ostbahn) und zwei Kilometer von Rybnoje (an der Regionalstraße 27A-025 (ex R508)) entfernt. Die nächste Bahnstation ist Lugowoje-Nowoje an obiger Bahnstrecke.

Geschichte
Das Kaveling (vor 1820 Kaweling, vor 1910 Caveling) genannte Gutsdorf kam 1874 in den neu errichteten Amtsbezirk Steinbeck (heute russisch: Rybnoje) und gehörte bis 1945 zum Landkreis Königsberg (Preußen) (1939 bis 1945 Landkreis Samland) im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Im Jahr 1910 zählte das Dorf 70 Einwohner.

Am 30. September 1928 verlor Kaveling seine Eigenständigkeit und wurde in die Landgemeinde Steinbeck (Rybnoje) eingemeindet.

Infolge des Zweiten Weltkrieges kam das nördliche Ostpreußen und mit ihm auch Kaveling zur Sowjetunion. Im Jahr 1950 erhielt der Ort den russischen Namen Roschtschino und wurde gleichzeitig dem Dorfsowjet Selenopolski selski Sowet im Rajon Kaliningrad zugeordnet. Später gelangte der Ort in den Lugowskoi selski Sowet im Rajon Gurjewsk. Von 2008 bis 2013 gehörte Sosnowka zur Landgemeinde Lugowskoje selskoje posselenije und seither zum Stadtkreis Gurjewsk.

Kirche
Kaveling mit seiner fast ausnahmslos evangelischen Einwohnerschaft war bis 1945 in das Kirchspiel Steinbeck–Neuendorf (russisch: Rybnoje–Rschewskoje) eingepfarrt. Das gehörte zum Kirchenkreis Königsberg-Land I in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union. Letzter deutscher Geistlicher war Pfarrer Viktor Felix Reiß.

Heute liegt Sosnowka im Einzugsbereich der evangelisch-lutherischen Auferstehungskirche in Kaliningrad (Königsberg). Sie ist der Propstei Kaliningrad in der Evangelisch-lutherischen Kirche Europäisches Russland zugeordnet.

Weblinks
 Sosnowka bei bankgorodov.ru

Einzelnachweise

Ort im Rajon Gurjewsk (Kaliningrad)

Sosnowka (Kaliningrad, Gurjewsk, Lugowoje)


Ciuperci necomestibile din Regnul Fungi de tip Ascomycota precum Basidiomycota (care au pălărie și picior), a nu se confunda cu ciupercile microscopice, mucegaiurile și cele care produc bolile numite micoze) există în număr mare. Aici sunt enumerate  doar câteva exemplare. Și în România cresc sute de specii necomestibile, fiind de miros neplăcut, gust prea amar respectiv iute sau din cauza caracteristicilor cărnii improprii consumului uman. Adăugate acestei clasificări sunt de asemenea ciuperci încă nedeterminate.

Când este o specie incomestibilă?

În rândul ciupercilor necomestibile, sunt încadrate acele ciuperci de tip Ascomycota precum Basidiomycota, care deși sunt complet lipsite de toxine, nu se pot consuma din diferite cauze.
 Gustul: El poate fi amar (de exemplu la Boletus calopus sin. Caloboletus calopus, Tylopilus felleus, Tricholoma vaccinum), dezgustător (de exemplu la Amanita porphyria, Cortinarius camphoratus, Russula densifolia, Tricholoma inamoenum), extrem de penetrant (de exemplu la Cortinarius trivialis, Tricholoma sulphureum) sau foarte iute respectiv zgâriind (de exemplu la Lactarius evosmus, Lactarius fluens, Russula fuscorubra, Russula raoultii).
 Mirosul: El poate fi prea aromatic (de exemplu la Cortinarius camphoratus, Gymnopilus penetrans) sau dezgustător (de exemplu la Amanita porphyria, Cystoderma amianthinum (deși descris drept comestibil), Lactarius mammosus, sin. Lactarius fuscus sau Mycena epipterygia ).
 Carnea: Ea poate fi lemnoasă sau câlțoasă (de exemplu la Ganoderma applanatum sin. Ganoderma lipsiense,  Fomes fomentarius, Piptoporus betulinus), tare fibroasă, pieloasă (de exemplu la Coprinopsis picacea sin. Coprinus picaceus, Macrotyphula fistulosa, Marasmius torquescens sin. Marasmius lupuletorum) sau neînsemnătoare pentru consum (de exemplu la Crepidotus mollis, subgenul Geastrum, Peniophora quercina, Xerula pudens).

Mai trebuie menționat faptul, că unele ciuperci în mod obișnuit comestibile, pot să devină necomestibile sub anumite condiții biologice (stadiu de dezvoltare) sau ecologice, adică substratul pe care trăiesc. Astfel de exemplu Phallus impudicus (buretele pucios) sau Phallus hadriani și Albatrellus ovinus (buretele oilor) sunt ciuperci gustoase în stadiul tânăr dar necomestibile la maturitate. Mai departe există multe specii de fapt comestibile, ca de exemplu Entoloma sericellum, care însă sunt fără valoare culinară din cauza inconsistenței cărnii.

Ciuperci suspecte
Asupra unor ciuperci mari, planează bănuiala toxicității, deși încă nu s-au izolat substanțe capabile să producă în mod cert otrăvirea. Nici practica clinică nu se dovedește de mare folos în cazul acestor  fungi, căci pentru una și aceiași specie, există atât persoane care manifestă la consum simptome specifice intoxicării, cât și oameni ce nu se intoxică, indiferent de cantitatea consumată. Dintre speciile suspecte de ciuperci, amintim două specii: (de exemplu Cortinarius semisanguineus sin. Dermocybe semisanguinea și Russula acrifolia.

Listă de bureți necomestibili (selecție)

Ordinul Agaricales (ciuperci cu lame)

Genul Cortinarius (ciuperci cu cortină, pâsloșei)

Genul Entoloma (pieptănuși)

Genul Tricholoma (bureți cavalerești)

Ordinul Boletales (hribi și surate)

Ordinul Gomphales, genul Ramaria (rămurele)

Ordinul Pezizales (cupe, urechiușe, trufe)

Ordinul Phallales (bureți pucioși)

Ordinul Polyporales (ciuperci cu pori, iască, văcălie)
{|class="wikitable sortable"
|-
! align="center"  | Aspect
! align="center"  | Denumirea științifică
! align="center"  | Denumirea populară
! align="center"  | Observații
! align="center"  | Aspect
! align="center"  | Denumirea științifică
! align="center"  | Denumirea populară
! align="center"  | Observații
! align="center"  | Aspect
! align="center"  | Denumirea științifică
! align="center"  | Denumirea populară
! align="center"  | Observații
|- align="center"
|
||
Daedaleopsis confragosa sin. Trametes confragosa||
Cuibușor de iască, văcălie || Carne lemnoasă ca de plută, pieloasă, din maturitate în plus amară.|||
||
Fomes fomentarius||
 Iască, copită de iască, iasca fagului, iașcă/iațcă, văcălie de fag, văcălie de iască|| Carne lemnoasă, câlțoasă, în plus amară.|||
||
 Ganoderma applanatum||
 Scoica artistului, brățara artistului || Carne lemnoasă.||
|-
|
||
 Ganoderma lucidum||
 Lingurița zânei || Carne lemnoasă.|||||
Piptoporus betulinus sin. Polyporus betulinus, Fomitopsis betulina ||
Bureți măstăcănești, iască de mesteacăn, iasca mesteacănului, mestecănei, urechea mesteacănului|| Carne amară, devenind repede lemnoasă.|||
||
Trametes hirsuta sin. Coriolus hirsutus, Polystictus hirsutus ||
Iască păroasă, coriolusul păros|| Carne pieloasă, dură și scorțoasă.||
|-
|||
Trametes pubescens ||
Trame(te) pufoase|| Carne cu puf, apoi pieloasă, elasică, ca de plută.|||||
Trametes suaveolens ||
Burete de răchită, sălcar, văcălie de salcie, iască de salcie|| Carne pieloasă, elasică devenind repede lemnoasă.|||||
Trametes versicolor sin. Coriolus versicolor, Polyporus versicolor||
Coada curcanului, fusta țigăncii, iasca de cioată a foioaselor,  scorțar|| Carne pieloasă, elasică devenind repede lemnoasă.||
|}

 Ordinul Russulales
 Genul Albatrellus

 Genul Lactarius (lăptari, lăptuci)

 Genul Lactifluus (lăptari, lăptuci)

 Genul Russula (vinețele)

 Specii altor genuri
{|class="wikitable sortable"
|-
! align="center"  | Aspect
! align="center"  | Denumirea științifică
! align="center"  | Denumirea populară
! align="center"  | Observații
! align="center"  | Aspect
! align="center"  | Denumirea științifică
! align="center"  | Denumirea populară
! align="center"  | Observații
! align="center"  | Aspect
! align="center"  | Denumirea științifică
! align="center"  | Denumirea populară
! align="center"  | Observații
|- align="center"
|||
Calocera cornea||
Necunoscută.||Carne elasitică, gelatinoasă, de consistență tare.|||||
Calocera furcata||
Necunoscută.||Carne elasitică, gelatinoasă, de consistență tare.|||||
Calocera viscosa||
Barba caprei||Carne gelatinoasă de consistență dură.||
|-
|||
 Geastrum fimbriatum sin. Geastrum sessile||
 Steaua pământului, tătărași||Carne câlțoasă, dezvoltă foarte repede pulberea.|||||
Inocybe corydalina||
Necunoscută.||Miros și gust neplăcut, conține puțină psilocibină, ușor de confundat cu specii letale ale genului ca de ex. Inocybe erubescens.|||||
[[Lepiota erminea|Lepiota erminea sin. Lepiota alba]]||
Necunoscută.||Miros și gust plăcut, ușor de confundat cu specii toxice, chiar letale.||
|-
|||
Neohygrocybe ovina sin. Hygrocybe ovina ||
Necunoscută.||Carne subțire, miros neplăcut.|||||
Pholiota populnea, sin. Pholiota destruens, Hemipholiota populnea||
 Bureții plopului||Tare, elastic și destul de amar.|||||
Rhodotus palmatus||
 Piersică uscată ||Fibros și destul de amar.||
|-
|||
Thelephora palmata||
 Laba gâștei||Tare, grosolan fibros, pielos, miros de varză stricată.|||||
Xylaria hypoxylon||
 Coarnele cerbului||Lemnos și fibros.|||||
Xylaria polymorpha||
 Degetele mortului, maiul dracului||Lemnos și fibros.||
|}

 Rezumat
În Europa sunt cunoscute mai mult de 6000 de soiuri de ciuperci basidiomicete'' din care peste 800 sunt necomestibile, incluzând bureți de fapt bine descriși, dar de valoare încă necunoscută. Multe din ele se pot găsi și în România.

Trebuie subliniat faptul că simțul mirosului și al gustului este dezvoltat la fiecare om altfel. De asemenea, fiecare individ dezvoltă în cursul vieții preferințe diferite în acest domeniu. Astfel – cu excepția speciilor fără echivoc scârboase – clasificarea unei ciuperci ca necomestibilă rămâne parțial în mâinile opinii proprie.

Toate ciupercile necomestibile sunt marcate sub imagini cu !.

Vezi și
 Ciuperci comestibile
 Ciuperci otrăvitoare

Note

Bibliografie
 Bruno Cetto: volumele 1-7
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012,ISBN 978-3-440-13447-4
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Heinrich Dörfelt, Gottfried Jetschke (Ed.): "Wörterbuch der Mykologie", Editura Spektrum, Heidelberg 2001,  ISBN 3-8274-0920-9
 Karl și Gretl Kronberger: "Das farbige Pilzbuch", Editura H. G. Gachet & Co., Langen 1976, ISBN 3-8068-0215-7
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, p. 116, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Renate & Wilhelm Volk: "Pilze sicher bestimmen und delikat zubreiten", Editura Ulmer, Stuttgart 1999, ISBN 3-8001-3656-2

Liste despre biologie

Ciuperci necomestibile


Tabitha Karanja est une femme d'affaires, cheffe d'entreprise et industrielle kényane. Elle est la fondatrice et directrice générale de Keroche Breweries, première grande brasserie du Kenya détenue par une société non multinationale. Keroche représente 20% de la consommation de bière au Kenya, en octobre 2012. En 2021, elle annonce sa candidature au poste de sénatrice dans le Comté de Nakuru lors des élections générales qui se tiendront en 2022, et est élue.

Biographie
Tabitha Karanja est née le 26 août 1964 à Kenton près de Kijabe et est l'aînée des 10 enfants de sa famille. Après avoir fréquenté les écoles kényanes, elle a trouvé un emploi au ministère du tourisme en tant que commis comptable. Elle a rencontré et épousé son mari, qui possédait une quincaillerie prospère dans la ville de Naivasha. En 1997, le couple a fermé la quincaillerie et s'est lancé dans la viticulture. Ainsi, à partir de 1997, son époux et elle commencent à produire du vin fortifié bas de gamme pour le marché local . En 2007, après l'imposition de lourdes taxes sur  les vins fabriqués localement par le gouvernement kényan, son produit a été retiré du marché. Tabitha Karanja se lance alors dans la fabrication de gin et de vodka prêts à boire. En 2008, elle a ajouté la bière à son répertoire de boissons alcoolisées en commençant par une marque appelée "Summit". En 2013, l'usine a lancé des plans d'expansion pour augmenter la production de bière de  bouteilles par jour à  bouteilles par jour. L'usine rénovée, qui a coûté 5 milliards de shillings kényans (55,5 millions de dollars américains), a été mise en service par Adan Mohammed, le secrétaire du Cabinet pour l'industrialisation, le 31 mars 2015.

En 2021, elle annonce sa candidature au poste de sénatrice dans le Comté de Nakuru lors des élections générales de 2022, et est élue, sous l'étiquette de l'United Democratic Alliance (UDA) de William Ruto.

Vie personnelle
Tabitha est mariée à Joseph Mugai Karanja et ensemble, ils sont les parents de quatre enfants : James Karanja, Anerlisa Muigai, Edward Muigai et feu Tecra Muigai. Tecra est décédé après être tombé des escaliers d'un avion le 2 mai 2020. Joseph Muigai Karanja est le président de Keroche Breweries Limited.

Articles connexes
Anta Babacar Ngom ; Kate Kanyi-Tometi Fotso, Miriem Bensalah-Chaqroun,

Références

Personnalité kényane du monde des affaires
Naissance en août 1964

Tabitha Karanja


Amatör astronomi, herkesin yapabileceği gökyüzü gözlemlerine, araştırmalara ve edinilen bilgilere verilen astronomi bilimi alt dalıdır.

Astronomi amatör olarak ile uğraşan kişilere "amatör astronom" denir.

Amatör astronom, sadece bir dürbünle ya da yanında gelişmiş aygıtlarla gökyüzü gözlemi yapabilir. Amatör astronomide gözlem yapmak, gök olaylarını anlamak ve kozmolojiye kadar uzanan geniş bir bilim alanında araştırma yapmak esas olandır. Kullanılan gözlem aracının türüne ve gelişmişliğine göre gözlem alanı artar. Bunun yanında amatör astronomi programları da bulunmaktadır. Bunlar; Hallo northern sky, carte du ciel, "alpha centaure" gibi planetaryum programları ve sadece hesap yapan ya da gelen sinyalleri araştıran radyoteleskobu programlarıdır.

Amatör astronomi


Ovodda (sardinski: Ovòdda) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 751 metar i ima 1 602 stanovnika. Prostire se na 40,85 km². Gustoća naseljenosti je 39 st/km².Susjedne općine su: Desulo, Fonni, Gavoi, Ollolai, Teti i Tiana.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Ovodda


La iglesia de Nuestra Señora de las Maravillas es un templo de culto católico en Madrid, España. Con pórtico a la calle de la Palma, un costado a la calle del Dos de Mayo, y la parte más antigua del recinto del monasterio de san Antón dando a la plaza del Dos de Mayo.

Historia
La primitiva parroquia, situada en la calle de San Justo, ya se mencionaba en el fuero madrileño del año 1202. Era un edificio de estilo mudéjar con "torre cuadrada y de ladrillo, ventanas en cuatro alturas y chapitel". El lugar de este templo medieval lo ocupa la actual iglesia barroca de San Miguel, mientras que la parroquialidad y la advocación de los Santos Niños fueron trasladados en el  a la iglesia de las Maravillas, de la que se tratará a continuación.

La actual iglesia formaba parte del antiguo monasterio de san Antón de religiosas carmelitas, construido en el  según el estilo de Juan Gómez de Mora, a quien se han atribuido las trazas. Refundado y puesto bajo patrocinio real por orden de Felipe IV, fue muy popular en él la imagen de Nuestra Señora de las Maravillas, que aún preside el altar mayor.

Edificio de líneas sencillas y clasicistas, con planta de cruz latina, cúpula sobre el crucero, hoy en día sin tambor, amplio presbiterio y cubierta de bóveda de cañón con lunetos. Entrada original en la calle de la Palma, a los pies del templo, concebido como una fachada plana y esquemática, en ladrillo, simplificando el modelo jesuítico de Vignola, con unos monumentales jarrones rematando los aletones. El pórtico de granito y una marcada severidad, formado por un arco de medio punto con edículo coronado por un frontón triangular, con triglifos, metopas y pilastras toscanas desornamentadas.

En el , la iglesia sufrió una gran reforma, según los cánones del Neoclasicismo entonces imperante. Se eliminó gran parte de la decoración barroca del interior, se colocó un nuevo retablo mayor y se rehízo la fachada principal, antes descrita. El acceso normal al templo fue desplazado a un costado, donde existía un pórtico o lonja con cinco arcos de medio punto, hoy cerrados con rejas salvo el central, que sirve de entrada.

El edificio sufrió mucho durante la Guerra de la Independencia por su vecindad con el Cuartel de Monteleón, donde se desarrollaron algunas de las escaramuzas más violentas. Debido a las leyes desamortizadoras, en 1869 las monjas carmelitas tuvieron que abandonar el convento, que fue demolido. Sólo quedaría la iglesia, convertida en 1891 en nueva parroquia de los santos Justo y Pastor, trasladándose allí -como ya se dijo- la antigua parroquia del mismo título desde la calle de San Justo, donde había tenido su sede. Desde 1969 el título oficial de la iglesia fue Nuestra Señora de las Maravillas y los santos Justo y Pastor.

En julio de 2016 la parroquia fue fusionada con la de San Ildefonso, que pasó a llamarse San Ildefonso y los Santos Justo y Pastor. La actividad parroquial fue trasladada a la iglesia de San Ildefonso en la calle Colón. Al mismo tiempo, por decreto de 16 de julio de 2016 del Arzobispo de Madrid, la iglesia de Nuestra Señora de las Maravillas fue confiada a la Comunidad de Sant'Egidio.

Referencias

Enlaces externos

Justo y Pastor
Justo y Pastor
Justo y Pastor
Edificios del barrio de Universidad
Obras de Juan Gómez de Mora
Madrid

Iglesia de los Santos Justo y Pastor (Madrid)


Canto General is Pablo Neruda's tenth book of poems.  It was first published in Mexico in 1950, by Talleres Gráficos de la Nación.  Neruda began to compose it in 1938.

"Canto General" ("General Song") consists of 15 sections, 231 poems, and more than 15,000 lines. This work attempts to be a history or encyclopedia of the entire American Western Hemisphere, or New World, from a Hispanic American perspective.

The XV Cantos
First Canto. A Lamp on Earth.
Second Canto. The Heights of Macchu Picchu
Third Canto. The Conquistadors
Fourth Canto. The Liberators
Fifth Canto. The Sand Betrayed
Sixth Canto. America, I Do Not Invoke Your Name in Vain
Seventh Canto. Canto General of Chile
Eighth Canto. The Earth's Name is Juan
Ninth Canto. Let the Woodcutter Awaken
Tenth Canto. The Fugitive
Eleventh Canto. The Flower of Punitaqui
Twelfth Canto. The Rivers of Song
Thirteenth Canto. New Year's Chorale for the Country in Darkness
Fourteenth Canto. The Great Ocean
Fifteenth Canto. I Am

The Heights of Macchu Picchu
"'The Heights of Macchu Picchu" (Las Alturas de Macchu Picchu) is Canto II of the Canto General. The twelve poems that comprise this section of the epic work have been translated into English regularly since even before its initial publication in Spanish in 1950, beginning with a 1948 translation by Hoffman Reynolds Hays in The Tiger's Eye, a journal of arts and literature published out of New York from 1947–1949, and followed closely by a translation by Waldeen in 1950 in a pamphlet called Let the Rail Splitter Awake and Other Poems for a Marxist publishing house in New York. The first mass-marketed commercial publication of the piece did not come until 1966 with Nathanial Tarn's translation, followed by John Felstiner's translation alongside a book on the translation process, Translating Neruda in 1980. Following that is Jack Schmitt's full translation of Canto General—the first to appear in English—in 1993.  In recent years there have been several partial or full new translations: Stephen Kessler in 2001 for a photo/journey book on the ancient ruins (Machu Picchu edited by Barry Brukoff) and Mark Eisner's re-translation of seven of the twelve poems (Cantos I, IV, VI, VIII, X, XI, and XII) for an anthology celebrating the centennial of Neruda's birth in 2004, The Essential Neruda.

Chronological bibliography

 "Heights of Macchu Picchu," Trans. by H. R. Hays. The Tiger's Eye, 1.5, (1948). New York : Tiger's Eye Publishing Co., 1947-1949. (112-122)
 Let the Rail Splitter Awake and Other Poems, 1950. Trans. Waldeen. Note by Samuel Sillen. New York: Masses & Mainstream.
 "Summits of Macchu Picchu," Trans. by Ángel Flores, in Whit Burnett, ed., 105 Greatest Living Authors Present the World's Best Stories, Humor, Drama, Biography, History, Essays, Poetry New York: Dial Press, 1950. (356-367)
 The Heights of Macchu Picchu, 1966. Trans. Nathanial Tarn. New York: Farrar, Straus and Giroux; London: Jonathan Cape Ltd.
 The Heights of Macchu Picchu, trans. by Hower Zimmon, et al. Iowa City: Seamark Press, 1971.
 "The Heights of Macchu Picchu," trans. Tom Raworth, in E. Cariacciolo-Tejo, ed., The Penguin Book of Latin American Verse Baltimore: Penguin, 1971.
 "Heights of Macchu Picchu," trans. John Felstiner, in John Felstiner, Translating Neruda: The Way to Macchu Picchu Stanford, CA: Stanford University Press, 1980.
 The Heights of Macchu Picchu, trans. David Young. Baldon, Oregon: Songs Before Zero Press, 1986.
 Machu Picchu, trans. Stephen Kessler. Boston: Bullfinch Press, 2001.
 several poems from "The Heights of Macchu Picchu", trans. Mark Eisner in "The Essential Neruda: Selected Poems". San Francisco: City Lights, 2004.
 The Heights of Macchu Picchu, trans. by Tomás Q. Morín, Port Townsend: Copper Canyon Press, 2015.

Musical versions
The "Canto General" has been set to music by several musicians.

Aparcoa
 "Canto General – Obra poetico musical" by Chilean folk band Aparcoa in collaboration with Pablo Neruda himself and with contributions by composers Sergio Ortega and Gustavo Becerra was staged on 5 December 1970 at the Teatro Municipal of Santiago de Chile. Canto General (Aparcoa album), by Chilean folk band Aparcoa, recorded various times between 1970 and 1974 and released in different countries in collaboration with narrators Mario Lorca (Chilean), Marés González (Argentinian), Gisela May (German), Humberto Duvauchelle (Chilean)

Mikis Theodorakis
 The best-known musical setting is by Mikis Theodorakis, a composer and politician from Greece. He completed four movements in 1973, recording these the following year. In 1975 and 1981, he expanded the work to seven and thirteen movements, respectively, recording the complete "oratorio" live in Munich in 1981. Vocals, in Spanish, on the incomplete 1974 recording are by Maria Farantouri and Petros Pandis.
 Canto General (Theodorakis) (1970–1981), oratorio by Mikis Theodorakis, recorded various times:
 Canto General (1974 album), studio recording following the 1974 Paris première, incomplete (4 movements)
 Canto General (1975 album), live recording from Piraeus and Athens, complete recording of the then-valid form of the oratorio (7 movements)
 Canto General (1980 album), live recording from East Berlin (7 movements)
 Canto General (1981 album), live recording from Munich, first recording of the complete oratorio (13 movements)
 Canto General (1985 album), performed by the Hamburger Sängerhaufen (9 movements)
 Canto General (1988 album), live recording from St. Paul, Minnesota (USA), first recording of the complete oratorio in the United States, conducted by Mikis Theodorakis and Stefan Sköld, soloists Mary Preus and Petros Pandis, produced by Patricia Porter and recorded by Ralph Karsten, from the July 27, 1986 performance in the O'Shaughnessy Auditorium of the College of St. Catherine (13 movements)
 Canto General (1989 album), studio recording for a ballet performance, conducted by Loukas Karytinos (13 movements) in Berlin 1989 (Wergo 2CD)
Orquestra de nuestra Terra and Chor der EÖ under Leopold Griessler 2014 (Gramola 2CD).

Los Jaivas
 Of no less importance is Alturas de Machu Picchu (1982) on texts from The Heights of Macchu Picchu by the prominent Chilean rock band Los Jaivas; the rendering of "Sube a Nacer Conmigo Hermano" present in this album, a recording of the Canto XII from the "Heights of Macchu Picchu" section nearly in its entirety, is especially renowned.

Others
 Quilapayún Chante Neruda (1983) by Chilean Folk Band Quilapayún contains three songs based on lyrics from "Canto General."
 Swedish composer Allan Pettersson's "12th Symphony" (1974) uses the 3rd section ("Los muertos de la plaza (28 de enero de 1946. Santiago de Chile)") of the 5th Canto ("La arena traicionada"), in Swedish translation, as its literary basis.
 "Canto General" (1974), by Dutch composer Peter Schat (1935-2003).

References

External links

1950 poetry books
Chilean poetry collections
Pablo Neruda

Canto General


Yoshi's Woolly World er et platformspil udviklet af Good-Feel og udgivet af Nintendo. Spillet er det syvende i Yoshi-serien og blev udgivet til Wii U i 2015. En udgave til Nintendo 3DS, kendt som Poochy & Yoshi's Woolly World, blev udgivet i 2017.

Referencer

Ekstern henvisning
 Officiel hjemmeside

Computerspil fra 2015
Nintendo 3DS-spil
Platformspil
Wii U-spil

Yoshi's Woolly World


بلدية سانت سالبادور دي غوارديولا (بالكاتالانية: Sant Salvador de Guardiola) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة, والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.970 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 خوسيه بيسارودونا

مراجع

بلديات في باجس
بلديات في مقاطعة برشلونة

سانت سالفادور دي جوارديولا


Shontel Brown, née le  à Cleveland (Ohio), est une femme politique américaine membre du Parti démocrate et représentante de l'Ohio depuis 2021.

Biographie
Shontel Brown est diplômée (Associate degree) en gestion d'entreprise au Cuyahoga Community College. En 2022, elle prépare un Bachelor of Science en gestion organisationnelle à l'université de Wilberforce.

Elle a fondé Diversified Digital Solutions, une société d'assistance marketing. Elle est élue au conseil municipal de Warrensville Heights en 2011 et y siège pendant trois ans. En 2014, elle est élue dans le  district du conseil du comté de Cuyahoga, succédant à la conseillère C. Ellen Connally. Son district comprend une grande partie de l'est du comté de Cuyahoga, dont Warrensville Heights, Bedford, Shaker Heights, Orange et une partie de l'est de Cleveland. En 2017, elle est élue présidente du Parti démocrate du comté de Cuyahoga, battant la sénatrice d'État Sandra Williams et le maire de Newburgh Heights Trevor Elkins. Elle est la première femme et la première personnalité afro-américaine à occuper cette fonction.

En décembre 2020, le président élu Joe Biden nomme la représentante de l'Ohio Marcia Fudge au poste de secrétaire au Logement et au Développement urbain des États-Unis. Shontel Brown annonce alors son intention de se présenter à l'élection spéciale pour lui succéder à son siège de représentante des États-Unis, désormais vacant. Elle dépose les documents requis auprès de la commission électorale fédérale le 9 décembre. Elle est l'une des sept principales personnalités candidates à la primaire démocrate dans le district. Plusieurs tenors démocrates la soutiennent dans cette entreprise, notamment l'ancienne secrétaire d'État et candidate démocrate à l'élection présidentielle Hillary Clinton, le whip de la majorité à la Chambre des représentants Jim Clyburn et la représentante Joyce Beatty.

En février 2021, le comité de rédaction de The Plain Dealer appelle Shontel Brown à démissionner de son poste de présidente du Parti démocrate du comté de Cuyahoga le temps de la campagne, estimant que cette fonction lui donne un avantage injustifié. Pendant la campagne, DMFI PAC, un comité d'action politique démocrate pro-israélien, dépense plus de 1,2 million de dollars en publicités télévisées pour soutenir Shonta Brown. Au total, plusieurs groupes pro-israéliens ont finalement donné  pour sa campagne. Elle remporte la primaire du 3 août avec 50,2 % des voix puis les élections générales le 2 novembre suivant, battant la candidate républicaine Laverne Gore.

À la Chambre des représentants, Shontel Brown siège à la commission de l'agriculture, à la commission sur la surveillance et la réforme, au Caucus noir et à New Democrat Coalition.

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1975
Naissance à Cleveland
Représentante des États-Unis
Représentant des États-Unis pour l'Ohio
Personnalité du Parti démocrate dans l'Ohio
Personnalité politique afro-américaine
Étudiant de l'université de Wilberforce

Shontel Brown


Liberación Nacional y Social (, Ethniki kai Koinoniki Apeleftherosis, EKKA) fue la tercera organización en tamaño de la resistencia griega a la ocupación del país por el Eje durante la Segunda Guerra Mundial.

Origen
EKKA se creó en julio de 1941 y actuó en la zona central de Grecia hasta abril de 1944. De manera similar a EDES y a diferencia de la principal organización de la resistencia, EAM, se trataba principalmente de una organización militar, marcada por la personalidad de su dirigente, el coronel Dimitrios Psaros.

EKKA nunca contó con más de 1000 combatientes.

Fin
A pesar de haber permanecido neutral en el enfrentamiento entre ELAS y EDES en el otoño e invierno de 1943-1944, la formación fue atacada por ELAS en la primavera de 1944 y disuelta. Psaros, capturado en la ofensiva de ELAS, fue asesinado el .

Notas y referencias

Bibliografía

Resistencia griega

Liberación Nacional y Social


Andorra hefur tekið þátt í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva 6 sinnum síðan að frumraun landsins í keppninni átti sér stað árið . Landið er það eina sem hefur aldrei keppt í lokaúrslitunum, þar sem besta niðurstaða þess er 12. sæti í undanúrslitunum árið . Andorra dró sig úr keppni eftir þátttökuna árið  þegar sjónvarpstöðin Ràdio i Televisió d'Andorra (RTVA) tilkynnti að erfiðleikar væru að fjármagna framfylgjandi þátttöku, og hefur landið ekki keppt síðan.

Yfirlit þátttöku (niðurstöður)

Andorra

Andorra í Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva


Chewbacca (veya Chewie), Star Wars (Yıldız Savaşları) serisinde yer alan kurgusal bir karakterdir. Boyu 2,3 metre ve Wookiee ırkından olan Chewbacca, Han Solo'nun gemisi Millenium Falcon'da yardımcı pilottur.

Chewbacca, Attichitcuk'un oğlu, Mallatobuck'un kocası ve Lumpawarrump'un babasıdır.

Chewbacca, Yıldız Savaşları serisinde, Bölüm III, IV, V, ve VI'da önemli bir rolde yer almıştır.. Bölüm III'de, Chewbacca Tarfful ile klon Savaşları'nda gezegenini korumak için savaşmış ve Yoda'nın güvenliğinin sağlanması için ona yardım etmişlerdir. Bölüm IV, V, VI ve VIII de ise Chewbacca, Han Solo ile beraber Asi Güçleri'nin yanında yer almıştır.

Seslendirme

Türkçe versiyonda birbirinden farklı olan senkronizason yanı sıra Chewbacca'nın orijinal sesi de kullanılıyor.

Kaynakça

Yıldız Savaşları karakterleri
Kurgusal etçiller
Erkek film karakterleri

Chewbacca


An Thelasis globiceps in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Thelasis globiceps in nahilalakip ha genus nga Thelasis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Thelasis

Thelasis globiceps


Black Moses may refer to:

People
 Black Musa (1880–1919), Ottoman soldier
 (St.) Moses the Black (330–405), Ethiopian religious leader
 Harriet Tubman (c. 1822–1913), African-American anti-slavery activist
 David Hamilton Jackson (1884–1946), Danish W. Indies labor rights advocate
 Marcus Garvey (1887–1940), Jamaican pan-africanism leader and Rastafari prophet.

Other uses
Black Moses (album), a 1971 album by Isaac Hayes
The Black Moses, a 2014 Bahamian documentary film

See also
 Moses (disambiguation)

Black Moses


Kurija Škarićevo je rimokatolička građevina u mjestu Šćrbinec, gradu Zlataru,  zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Drvena jednokatna kurija Škarićevo smještena je na padini obronka, uz cestu prema Krapini. Obitelj Škarica postala je vlasnikom dobra Kolarovec još u 16. st., na kojem se u 18 st. postojeća prizemna pivnica nadograđuje katom s udobnim stambenim prostorijama, čiji je simetričan raspored često korišten koncept u drvenim kurijama i jednokrilnim dvorcima druge polovine 18. st. Na glavnom pročelju do visine sljemena u središnjoj se osi uspinje drveni tornjić pravokutnog presjeka zaključen piramidalnom kapom. Zahvaljujući kvalitetnoj obnovi sačuvala je izvoran izgled vanjštine i interijera, te je reprezentativni primjer drvene kurije 18. st. u Hrvatskom zagorju.

Zaštita
Pod oznakom Z-2088 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Kurije u Hrvatskoj

Kurija Škarićevo


Triadica sebifera is a tree native to eastern China (Chinese 乌桕, wū jiù) .  It is commonly called Chinese tallow, Chinese tallowtree, Florida aspen, chicken tree, gray popcorn tree, or candleberry tree.

The seeds (as well as from those of Triadica cochinchinensis) are the sources of stillingia oil, a drying oil used in paints and varnishes. The fatty coat of the seeds, used for candle and soap making,  is known as stillingia tallow; hence its common name.  It is relevant to biodiesel production because it is the third most productive vegetable oil producing crop in the world, after algae and oil palm.  The leaves are used as herbal medicine to treat boils. The plant sap and leaves are reputed to be toxic, and decaying leaves from the plant are toxic to other species of plants.  The species is classified as a noxious invader in the southern U.S.

This species and T. cochinchinensis were formerly classified in the genus Stillingia, as Stillingia sebifera and Stillingia discolor (hence the name still used for the oil and tallow). The specific epithet sebifera is derived from Latin sebum (meaning "tallow") and fero (meaning "to bear"), thus "tallow-bearing". At some time before 1950, this tree was reclassified into the genus Sapium as Sapium sebiferum, and many papers about the oil still refer to the tree by this name. In 2002 or so it was reclassified again into the genus Triadica with its present name.

Description

The simple, deciduous leaves of this tree are alternate, broad rhombic to ovate in shape and have smooth edges, heart shaped and sometimes with an extended tail often resembling the bo tree, Ficus religiosa. The leaves are bright green in color and slightly paler underneath. They become bright yellows, oranges, purples and reds in the autumn. The tree is monoecious, producing male and female flowers on the same plant.

The waxy green leaves set off the clusters of greenish-yellow and white flowers at bloom time. The flowers occur in terminal spike-like inflorescences up to 20 cm long. Light green in color, these flowers are very conspicuous in the spring. Each pistillate (female) flower is solitary and has a three-lobed ovary, three styles, and no petals. They are located on short branches at the base of the spike. The staminate (male) flowers occur in clusters at the upper nodes of the inflorescence.

Fruits are three-lobed, three-valved capsules. As the capsules mature, their color changes from green to a brown-black. The capsule walls fall away and release three globose seeds, about 12 mm in diameter and weighing about
0.15 g, with a white, tallow-containing covering. Seeds usually hang on the plants for several weeks. In North America, the flowers typically mature from April to June and the fruit ripens from September to October.

Range and habitat
Triadica sebifera is native to China and Taiwan, and was introduced to Japan during the Edo period. It is also found in the southeastern United States, Puerto Rico, Costa Rica, India, Martinique, Sudan, and southern France.

Thought to have been introduced in colonial times by Benjamin Franklin,{} the tree has become naturalized from North Carolina southward along the Atlantic and the entire Gulf coast, where it grows profusely along ditchbanks and dikes. It grows especially well in open fields and abandoned farmland coastal prairie regions featuring disturbed ground—such as abandoned farmland, spoil banks, roadsides, and storm-damaged forests—and along the edges of the Western Gulf coastal grasslands biome, sometimes forming monocultures. The Chinese Tallow Tree is listed as an invasive species to the state of South Carolina.

Uses

The seed's white waxy aril is used in soap making. The seed's inner oil ("stillingia oil") is toxic but has industrial applications.

The nectar is non-toxic, and it has become a major honey plant for beekeepers. The honey is of high quality, and is produced copiously during the month of June, on the Gulf Coast. In the Gulf coast states, beekeepers migrate with their honey bees to good tallow locations near the gulf.

The tree is ornamental, fast growing, and a provides shade. It is especially noteworthy if grown in areas that have strong seasonal temperature ranges with the leaves becoming a multitude of colours rivaling maples in the autumn. It is not choosy about soil types or drainage, but will not grow in deep shade. It has naturalized all over in Japan, and is reasonably hardy. It should not be planted outside of its native range due to its invasive tendencies.

Invasive species
The tallow tree is a non-native species to many places around the world. Its introduced status in North America along with the harm it causes to ecosystems makes the tree considered an invasive species there. Tallow trees present a danger of expansion that can hurt local ecosystems by out-competing native vegetation and creating a monoculture. The monoculture lowers species diversity and overall resilience of the area. The tree's tenacious nature, high growth rates, and high reproductive ability contribute to its invasive success. According to the U.S. Department of Agriculture, tallow trees begin producing viable seed in as soon as three years. They can spread by root sprouts and cuttings and are quick to invade after a disturbance occurs in an area, due to the clearing out of land. A single tallow tree can produce nearly 100,000 viable seeds annually that can remain in the soil for several years before sprouting. A mature stand can produce 4,500 kilograms of seeds per hectare per year. These seeds are easily carried to different places by birds and water. Tallow trees can remain productive for 100 years. It is also extremely hard to kill—its poisonous features in its leaves and berries leave it with few to no predators, and its short generation time means even freshly cut trees can quickly regrow. Currently, herbicides and prescribed fire are the only effective treatments available to contain and control Chinese tallow. The USDA is evaluating the flea beetle (Bikasha collaris) as a natural control agent.

In the Houston area, Chinese tallow trees account for a full 23 percent of all trees, more than any other tree species and is the only invasive tree species in the 14 most common species in the area. The Texas Department of Agriculture lists Chinese Tallow as one of the 24 most invasive plants, and includes Chinese Tallow in a list of Noxious and Invasive Plants which are illegal to sell, distribute or import into Texas. Herbivores and insects have a conditioned behavioral avoidance to eating the leaves of Chinese tallow tree, and this, rather than plant toxins, may be a reason for the success of the plant as an invasive.

In Europe, the species features on the Union list of invasive alien species. This means it is now illegal to import or sell this plant in the European Union.

Biological control
In parts of the USA biological control of the Chinese tallow tree has been considered, using the flea beetle Bikasha collaris, whose larvae attack the roots, and the moth Gadirtha fusca, whose caterpillars attack the leaves. In those areas, the resulting prospect of losing the Chinese tallow as a honey source has caused concern in beekeepers.

Synonyms and former names
The species has several synonyms and former names:

 Carumbium sebiferum (L.) Kurz, Forest Fl. Burma 2: 411, 412. 1877.
 Croton sebiferh. ("sebiferus"), Sp. Pl.: 1004. 1753.
 Excoecaria sebifera (L.) Müll.Arg. in DC., Prodr. 15(2): 1210. 1866.
 Stillingia sebifera (L.) Michx., Fl. Bor.-Amer. 2: 213. 1803.
 Sapium chihsinianum S. K. Lee, Acta Phytotax. Sin. 5: 121, pl. 22. 1956.
 Sapium discolor var. wenhsienensis S. B. Ho, Fl. Tsingliensis 1(3): 451, fig. 155. 1981.
 Sapium pleiocarpum Y. C. Tseng, Acta Phytotax. Sin. 20: 105, fig. 1. 1982.
 Sapium sebiferum (L.) Roxb., Fl. Ind. Ed. 1832, 3: 693. 1832.
 Sapium sebiferum var. cordatum S. Y. Wang, Fl. Henan 2: 480. 1988.
 Sapium sebiferum var. dabeshense B. C. Ding & T. B. Chao, Fl. Henan 2: 481. 1988.
 Sapium sebiferum var. multiracemosum B. C. Ding & T. B. Chao, Fl. Henan 2: 480, fig. 1394. 1988.
 Sapium sebiferum var. pendulum B. C. Ding & T. B. Chao, Fl. Henan 2: 481. 1988.
 Seborium chínense Raf., Sylva Tellur.: 63. 1838, nomen superfl.
 Seborium sebiferum  (L.) Hurus., Bot. Mag. (Tokyo) 61: 30. 1948.
 Triadica sinensis'' Lour., Fl. Cochinch.: 610. 1790.

References

External links
 University of Florida: Chinese tallow
 ISSG Database entry for Triadica sebifera
 Species Profile - Chinese Tallow (Triadica sebifera), National Invasive Species Information Center, United States National Agricultural Library. Lists general information and resources for Chinese Tallow.

Hippomaneae
Energy crops
Flora of Asia
Medicinal plants
Naturalized trees of Alabama

Triadica sebifera


Tarihçe
Tüfekler eskiden; nispeten düşük hızda ateşlenen top şeklinde mühimmat kullanan, pürüzsüz delikli, büyük kalibreli silahlardı. Yüksek maliyet, hassas üretimin zorluğu ile namludan kolayca ve hızlı bir şekilde mühimmat yükleme ihtiyacı nedeniyle, tüfek topları genellikle namlulara gevşek bir şekilde oturacak tasarıma sahipti. Sonuç olarak, ateş edildiğinde toplar genellikle namlunun kenarlarından seker ve namluyu terk ettikten sonraki nihai varış noktası öngörülen/istenen konumdan uzaklaşırdı. Bu durum, isabetin daha önemli olduğu durumlarda, örneğin avlanırken, delik boyutuna daha yakın bir top ve bir yama(ağızdan dolma silahlarda mermiyi çevreleyip gaz kaçaklarını önlemek için kullanılan deri veya bez parçası)dan oluşan daha sıkı bir kombinasyon kullanılarak aşıldı. İsabet oranı geliştirildi, ancak uzun mesafelerde hassas atışlar için kesin bir çözüm olmadı.

Barutun icadı gibi, namlulu tüfeğin mucidi de henüz kesin olarak bilinmemektedir. Küçük namluların içine düz kanallar açma, en az 1480'den beri uygulanmaktadır, ancak bu kanalların yapılma amacı yiv anlayışının aksine, başlangıçta barut kalıntılarını toplamak için "kurum olukları" oluşturmaktır.

Spiral yivli tüfek namlularının Avrupa'daki en erken kaydedilen girişimlerinden bazıları, 1498'de Viyanalı bir silah ustası olan Gaspard Kolner ve 1520'de Nürnberg'den Augustus Kotter'dır. Kolner'ın çalışmalarına rağmen çalışan spiral oluklu ateşli bir silah, Kotter'dan yardım alınana kadar yapılamadı.

Gerçek yivin tarihi 16. yüzyıldan kalma olmasına rağmen, o zamanlar yivlerin elle oyulması gerekiyordu ve sonuç olarak 19. yüzyılın ortalarına kadar pek yaygın değildi. Zahmetli ve pahalı üretim süreci nedeniyle, ilk yivli ateşli silahlar öncelikle, silahlarını arka arkaya birçok kez ateşlemeye ihtiyaç duymayan ve isabet oranının artmasını isteyen zengin eğlence avcıları tarafından kullanıldı. Yivli ateşli silahlar, temizlenmesi zor olduğu için askeri kullanıcılar arasında popüler değildi ve mermileri yüklemek çok sayıda zorluk içeriyordu. Mermi, tüfeği almak için yeterli çaptaysa, onu delikten aşağı itmek için büyük bir itici güç oluşturmak dolayısıyla sert bir cisimle ittirmek gerekiyordu. Öte yandan, yerleştirilmesine yardımcı olmak için çapı küçültülmüş olsaydı, mermi tüfeğe tam olarak geçmezdi, ateşleme sonrası duvarlara sürtünebilir ve sonuç olarak isabet oranı azalırdı.

Yiv

Yiv ateşli silahlarda merminin yolunda seyrederken dönme hareketi kazanmasını sağlayan namlu içine açılmış birbirine paralel kabarıklıklardan oluşan ve namlu içine spiral görüntü kazandıran kabartı ve oyuklardır.

Bir mermi çekirdeğini daha uzak mesafelere gönderebilmenin tek yolu namlu çıkışında çekirdeğe daha fazla hız kazandırmaktır. Bu amaçla potansiyel enerjisini ve önündeki hava direncini aşabilme kabiliyetini artırarak daha az sürtünme ile karşılaşması için, merminin ileri doğru olan hareketine ilaveten kendi ekseni etrafında dönüş hareketi kazandırılması düşünülmüştür. Bu işlemi sağlayan cihaz da yiv-set çekilmiş namludur.

Mermiye dönüş hareketi kazandırılması öncelikle jiroskopik dengesini artırır. Ayrıca merminin aerodinamiğini de artırarak daha isabetli olmasını sağlar.

Ancak unutulmaması gereken husus şudur ki namlu ağzından çıkıştaki ilk hız yivsiz mermide daha yüksektir. Ancak yiv in bu noktadaki göz ardı edilemeyecek avantajı sahip olduğu hızı yivsiz mermiden daha uzun süre koruyabilmesidir

İşlevi
Merminin dengesini ve hızını artırarak menzil, tahribat ve hedefi vurma etkilerini artırır. Namlu içindeki oyuklara "yiv", çıkıntılara ise "set" denir. Bu tür namluya sahip tüfeklere ise "Yivli tüfek" denir. Günümüz piyade tüfeklerinin tamamına yakını ve tabancaların tamamı yivli silah kategorisinde yer alırlar. Top gibi ağır silahlar yivli veya yivsiz olarak üretilebilseler de uzun menzilli toplar daima yivli namluya sahiptirler.

Hatve (Twist)
Merminin(projectile) ileriye doğru hareketi de, kendi ekseni çevresinde bir tur atması sırasında, kat edeceği mesafeye hatve (twist) denir.

Hatve ve Mermi Stabilitesi
19. yy. sonlarında İngiliz bir profesör olan Alfred George Greenhill tarafından optimal hatve değerini hesaplamak üzere pratik bir formül önerildi.

 C = 150 (Mermi hızı 2800fps veya 840m/sn'den fazla ise 180)
 D = Mermi çapı (inç)
 L = Mermi uzunluğu (inç)
 SG = Density (Yoğunluk / Kurşun çekirdek için: 10.9)

Mütedavil Silahlarda Yiv-Set
Yivli tüfeklerin özellikleri beyan edilirken namlu çapı uzunluğuna ilaveten yiv dönüşünün sağdan sola veya soldan sağa olması ve yiv-set sayısına göre kategorilendirilirler. (Örn. Türk ordusunda standart piyade tüfeği konumunda olan G3 7.62mm çapında soldan sağa dönüşlü 4 adet yiv-set içeren namluya sahiptir). Yivli namluları birbirinden ayıran bir başka özellik ise merminin kendi ekseni civarında dönene kadar kat ettiği mesafe olan Hatve'dir. Bu mesafeye Hatve denir. Mermi yivli namludan çıktığında namlunun yivlerinin şeklini almış olur. Poligonal namluya sahip bir tabanca (örn Jericho 941)'dan çıkan mermi poligonal şekil almıştır. Bu özellik ve yiv set çekilmiş namluların yapılan işleme bağlı mikro girinti-çıkıntıları ve özellikle kullanıma bağlı yiv-set üzerinde oluşan hasarlar ve değişikliklerinin namludan çıkan mermi çekirdeği üzerine yansıması(bu izlere Rayyür denir)'ndan dolayı kriminal laboratuvarlarında bu özellikte silahların kimliklendirilmesi ve özellikle cinayetlerin aydınlandırılmasında kullanılır.
Namluya yiv açma fikri ateşli silahların savaşlarda aktif olarak kullanılmaya başlayıp menzil ve isabet oranının ciddi olarak düşük olduğunun fark edildiği 1500'lere kadar dayansa da o dönemlerde metal sanatının gelişmemiş olması ve ayrıca tüfeklerin ağızdan doldurulmasından dolayı büyük çabayla açılan dikkatli yivlerin doldurma esnasında bozulmasından dolayı gerçek anlamında yiv ancak 1800'lerde mermi kovanlı silahların ortaya çıkmasıyla kullanıma girebildi. Ayrıca yiv-set çekilmiş namlulardan (veya mütedavil kullanımıyla yivli namlu) ateşlenmiş bir mermi ile yaralanan bir asker,eski çağlarda (örn. Abraham Lincolnun komuta ettiği Amerika iç savaşında) antibiyotik ve cerrahi teknik yetersizliğinden dolayı, ciddi enfeksiyonlar ile baş etmek zorunda idi. Amerika iç savaşında Abraham Lincoln'un dikkatini çeken avcılık için kullanılan yivli tüfekler, İngiliz askerlerinde ciddi zayiatlar bırakmıştır.

Yiv Çekme İşlemi

Yiv-set çekme işlemi namlunun cinsinin yanında yivli bir silah yapımının en pahalı kısmını oluşturur. Aynı çap ve uzunluktaki bir namlunun hatta ve hatta aynı metal ve aynı işlemden üretilmiş olmasına karşın yiv-setteki hassasiyetinden dolayı aralarında katlarca fark olabilir. Örn. G3 gibi bir piyade tüfeğinin maliyeti 800$ civarında iken; yüksek dikkat gerektiren fakat fikir olarak yine G3'ün üretici firması H&K tarafından G3 üzerinden geliştirilmiş olan ve G3 ile aynı mermiyi (7,62x51mm NATO) kullanan PSG-1 gibi bir keskin nişancı tüfeğinin namlusunun maliyetinden dolayı (PSG-1'in) maliyeti 10.000$ civarındadır.

Metodlar

Tek Çakılı kalem (Broach) ile tek tek açılan yiv (klasik metod) [Single Point Cut Rifling]
 Çok hassas bir şekilde yiv-set çekilebilir ancak bunun için kaliteli yetişmiş elemana ihtiyaç vardır.
 Kalem her seferinde bir yivi açabildiğinden kaç yiv açılacaksa o kadar kesme işlemi yapılmalı.
 Yiv ekseni (Twist) şeklinde, namlu uzunluğu boyundaki eksen üzerinde hareket sırasında dönebilen makinenin ucuna yerleştirilmiş kalem aracılığı ile namlunun içi defalarca kesilerek istenen derinlikte yivler teker teker açılır.
 Kesici kalem her seferinde tek yiv açabildiğinden dolayı kullanılan malzemeler nispeten daha ucuzdur.

Tek seferde çok sayıda kesi oluşturabilen kalem (Broach) ile açılan yiv-set (Multipoint Broach Cut Rifling)
 Namluda kaç yiv-set var ise bir seferde açılabilir (o namluya özel üretilmiş boyut, çap ve kesici çıkıntı sahibi broach ile bir önceki yöntemde kullanılan makine aracılığı ile bir seferde yiv-set açma işlemi sadece yiv-setin derinliğini arttırmak için makine işlemi tekrarlatılabilir)
 Önceki yönteme göre daha ucuz bir yöntemdir.

Düğme Metodu ile Tek Pasajda Yiv-Set Açılması (Button Rifling)
 Düğme (button) denen ve genelde Titanium Karbur'dan üretilmiş çok sert uca sahip, içi dolu metalin ucuna yerleştirilmiş cihaz, kendisinden daha küçük çağlı namlunun içine sokularak yiv-set açma yöntemidir.
 Sokulan kesici düğme daha büyük olduğundan ham namluda gerilimi artırır dolayısıyla da gerilimi kaldırmak için ham namluyu ısıtmak gerekir. Bir kere geçilip yiv açıldıktan sonra namlu tekrar soğuyunca işlem tekrarlanıp tekrar pürüzlerin alınması işlemi uygulanması gerekir ve ayrıca yivi derinleştirmek gerekir.
 Tezgâh ve malzeme maliyeti daha düşüktür.
 Hızlı bir şekilde çok sayıda namlu üretilebilir.
 Düğmedeki kaymalardan dolayı namlu kalitesi değişir (yani örn. üretim hattındaki birinci namlu 4 MOA'da iken ikinci 3,5 MOA veya 4,5 MOA olabilir). Dolayısıyla bu yöntemde üretilen namlular hem çok kaliteli hem de çok vasat olabilirler.
 ABD'de silah üreticilerinin en çok kullandığı yöntemdir (Browning, Winchester, Japon Miroku gibi).

Dövme Metodu İle Yiv-Set Açma (Hammer Rifling)
Almanya'nın II. Dünya Savaşında kullandığı MG-42 makineli tüfeğinin dakikada (teorik olarak) 1200 mermi atmasından dolayı namlu ömrünün kısa olması nedeniyle düşünülmüş bir sistemdir.
 Namlu boyu (ham namlu) normal boyundan %30 daha kısa kesilir. Ham namluya açılan delik ise %20 büyük açılır.
 Önceden yapılmış ve nihai namlunun tersini düşünebileceğimiz sert metalden yapılmış bir kılavuz namlunun içine itilirken bir taraftan da çekiçler namluyu dakikada ~1500 vuruş gibi bir sayı ile ezerek büyütür. Namlu bir yandan uzayarak gerçek boyutunu alırken diğer yandan da iç yapısı klıavuzun üzerindeki şekli yani yiv-set şeklini alır.
 Çok hızlı (~3dk) bir namlu üretilebilir.
 Makinaları çok pahalı üretim hattı maliyetlidir.
 Tüm namlu tek seferde üretilir.
 Tüm ABD'de bu tezgâhın sayısı 30'u geçmez (Remington ve Ruger tarafından kullanılır)
 Heckler&Koch, Steyr, Glock, Sako, Sig-Sauer tarafından kullanılan yöntemdir (Avrupalı üreticiler)
 Yarışma namlusu üretimi için çok uygun bir yöntem değildir. Av ve savaş namluları üretimi için uygun yöntemdir.

Sıvama Metodu ile Yiv-Set Açma (Flow Forming)
3 adet sıvama kafası ile ham namlu ezilerek ve uzatılarak yiv-set oluşturulmuş namlu yapma yöntemidir.

Elektro-kimyasal Talaş Kaldırma Metodu (ECM: Electro Chemical Machining)
Namlu sodyum nitrat içine batırılır, namlu anod olarak elektiriğe bağlanır ve yiv-set boyunca talaş kaldırılır. Çok karmaşık bir işlem olmakla beraber çok kaliteli namlular üretir. Smith&Wesson 1993'ten beri bu yöntemi kullanmaktadır.
 Çok set metalden yapılmış namlular dahil her türlü namluda yiv açabilir.
 Üretimi maliyetlidir (elektrik!)
 Çok hızlıdır.
 Metalde gerilim oluşturmaz.

Elektro Erozyon Metodu ile Yiv-Set Açılması
Metale kıvılcım değdiğinde o bölgede bölgesel erime/buharlaşma oluşur. Bu yöntemde kıvılcım kullanılarak herhangi bir mekanik kuvvet kullanılmadan namlu boyunca talaş kaldırılarak yiv açılır.
 Çok sert namlularda kullanılabilir.
 Çok sayıda üretim yapmak için uygun değildir.
 Tezgâh maliyeti çok yüksektir.
 Tüfeğin küçük parçalarının üretiminde de kullanılır.

Kaynakça

Top parçaları
Ateşli silahlar parçaları

Yiv


In Unicode sind spezielle Bereiche als Private Use Areas (PUA,  für "Bereiche für den eigenen Gebrauch") ausgewiesen. Den Codepunkten in diesen Bereichen werden in Unicode keine standardisierten Zeichen zugewiesen. Somit können sie für als privat definierte Zeichen verwendet werden, die zwischen den Erzeugern und Verwendern der Texte, die sie enthalten, individuell abgesprochen sein müssen. Solche Vereinbarungen können z. B. in dem gemeinsamen Verwenden einer Schriftartdatei bestehen, in denen solche Zeichen zur Verwendung bereitgestellt werden.

Codebereiche
Der Unicode-Standard weist die im Folgenden beschriebenen drei Bereiche als für den eigenen Gebrauch der Nutzer bestimmt aus.

Private Use Zone
Die Private Use Zone liegt in der Ebene 0 () und umfasst den Bereich von U+E000 bis U+F8FF. Das sind 6400 Codepunkte.

Welche Zeichen eine Schriftart in der Private Use Zone definiert hat, kann mit der Vorlage:Private-Use-Area-Test ermittelt werden.

Private Use Planes
Die Unicode-Ebenen 15 und 16 enthalten nur die beiden Blöcke Supplementary Private Use Area-A bzw. -B. Anstatt von PUA-A und PUA-B ist daher teilweise auch zusammenfassend von  (PUP) die Rede.

Supplementary Private Use Area-A
Die Supplementary Private Use Area-A umfasst die komplette Ebene 15, also den Bereich von U+F0000 bis U+FFFFD. Das sind 65534 Codepunkte.

Welche Zeichen eine Schriftart in der Supplementary Private Use Area-A definiert hat, kann mit der Vorlage:Supplementary-Private-Use-Area-A-Test ermittelt werden.

Supplementary Private Use Area-B
Die Supplementary Private Use Area-B umfasst die komplette Ebene 16, also den Bereich von U+100000 bis U+10FFFD. Das sind 65534 Codepunkte.

Welche Zeichen eine Schriftart in der Supplementary Private Use Area-B definiert hat, kann mit der Vorlage:Supplementary-Private-Use-Area-B-Test ermittelt werden.

Verwendung

Die Zuordnung von Zeichen zu Codepoints wird in diesen Bereichen nicht vom Unicode-Konsortium reglementiert. Es existieren jedoch verschiedene Organisationen und Initiativen, die die Vergabe von Zeichencodes in diesen Bereichen koordinieren.

Medieval Unicode Font Initiative
Die Medieval Unicode Font Initiative (MUFI) koordiniert die Kodierung historischer Zeichen, Zeichenvarianten und Ligaturen und vergibt dafür Codepoints aus der Private Use Zone, vorwiegend aus dem Bereich U+E000 bis U+EFFF.

Verwendung unter Linux
Unter Linux wurde die Private Use Zone in zwei Bereiche geteilt:
 U+E000 … U+EFFF : "End User Zone"
 U+F000 … U+F8FF : "Linux Zone"
 U+F000 … U+F7FF : 1:1-Mapping auf die Zeichen des aktuellen Console-Fonts
 U+F800 … U+F8FF : linuxweit festgelegte Zeichen, die unter Linux benötigt/gewünscht sind, aber noch nicht in Unicode enthalten sind.

Die End User Zone steht für den Endanwender zur freien Verfügung.
Die Linux Zone wird für betriebssysteminterne Zwecke reserviert. Dabei wird der Bereich von U+F000 bis U+F7FF genutzt, um ein 1:1-Mapping der verwendeten Bildschirmschriftart für die Console abzudecken. Das ermöglicht es Programmen wie consolechars, alle Zeichen der gerade verwendeten Bildschirmschriftart auch ohne Kenntnis ihrer Zeichenkodierungen darzustellen. Da die Textconsole von Linux maximal 512 Zeichen in einer Bildschirmschriftart unterstützt, ist dieser Bereich mehr als ausreichend. Der Bereich von U+F800 bis U+F8FF wird für Zeichen benutzt, die unter Linux benötigt oder gewünscht werden, die jedoch (noch) nicht im Unicode-Zeichensatz enthalten sind:

Die Vergabe der Codepunkte in der "Linux Zone" wird von der Linux Assigned Names and Numbers Authority (LANANA) koordiniert.

ConScript Unicode Registry

Dieses Freiwilligenprojekt koordiniert die Aufnahme fiktionaler Schriften, die in Romanen oder Filmen verwendet werden, wie den Sprachen aus der Mittelerde-Fantasiewelt von J. R. R. Tolkien. Sie vergibt Codepoints in allen 3 privaten Unicodeblöcken und koordiniert sich dabei mit der LANANA, nicht jedoch mit der MUFI.

Weitere Verwendungen
 SIL PUA für Sonderbuchstaben diverser Minderheitensprachen weltweit
 Languagegeek für indigene Sprachen Nordamerikas

Siehe auch

Einzelnachweise

Private Use Area


Çavuşlar, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ankara İline 74 Kızılcahamam İlçesine 21 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
(Bkz:https://web.archive.org/web/20130812173937/http://kizilcahamampostasi.com.tr/sdetay.asp?did=517)

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Çavuşlar, Kızılcahamam


Un groupe tactique de bataillon, en russe  (БТГ), batalonnaja takticheskaja gruppa (BTG), est un type d'unités militaires de l'Armée de terre russe, équivalent à un groupement tactique interarmes (GTIA) français.

Un BTG (c'est l'abréviation pour l'instant usuelle dans les publications anglophones) est un bataillon renforcé, composé généralement d'un noyau d'infanterie, appuyé par des blindés et de l'artillerie. C'est le principal échelon tactique pour la conduite d'une opération militaire au sein de l'Armée de terre russe. Ce type d'unités est capable de mener un combat interarmes en autonomie, ou intégré dans une brigade de plusieurs BTG.

Composition
Un BTG est un groupement tactique composé le plus souvent d'un bataillon de fusiliers motorisés (de deux à quatre compagnies d'infanterie) complété par des détachements d'artillerie (de deux à trois batteries chacun de six obusiers lourds), antiaérien, du génie d'assaut, de transmission et de logistique. Chaque BTG compterait de 600 à , ceux renforcés montant à 900.

Les plus puissants ont pour noyau un bataillon d'infanterie mécanisée (avec ses 30 véhicules de combat d'infanterie, modèles BMP-2 ou BMP-3), avec en renfort supplémentaire une compagnie de chars (l'équivalent d'un escadron, composé de dix chars d'assaut T-72B3, T-80 ou T-90) et une batterie de six lance-roquettes multiples (en plus des batteries d'obusiers de 122 ou ). Les BTG les mieux dotés ont six Pantsir S-1 comme DCA et des obusiers automoteurs comme artillerie.

Les régiments de tanks russes peuvent fournir chacun jusqu'à deux BTG, ceux-ci composés de trois compagnies de chars, d'une compagnie de fusiliers motorisés, de trois batteries d'artillerie et d'une batterie antiaérienne. Le bataillon central peut avoir une autre spécialité : parachutiste ou aéromobile (dans ce cas le bataillon fait partie des VDV), de reconnaissance blindée, amphibie (de la MRP), etc.

Exemple
Fin mars 2022, le ministère ukrainien de la Défense publie la liste des membres d'un BTG de la  de fusiliers motorisés de la , accusés d'avoir commis des crimes de guerre sur des civils : l'unité est composée de , commandée par un lieutenant-colonel, avec pour adjoints deux majors et pour état-major (Штаб) un autre major, un capitaine et un sergent. Il y a :
 trois compagnies d'infanterie mécanisée (7, 8 et 9 МСР), chacune de  dont un capitaine ;
 une batterie de mortiers (минбатр) avec  ;
 un peloton de lance-roquettes multiple (гв) de  ;
 un peloton de reconnaissance (рв) de  ;
 une section des communications (вс) de  ;
 une section d'approvisionnement (взвод обеспечения) de  ;
 une section médicale (медв) de  ;
 un peloton de tireurs d'élite (стрелковый взвод снайперов) de  ;
 une compagnie de tanks (2 ТР) de  ;
 deux batteries d'artillerie (гсабатр) de 41 et de  ;
 une batterie antiaérienne à quatre pelotons (зсабатр + зрбатр) de  ;
 un peloton de reconnaissance (разведывательный взвод) de  ;
 une section de guerre radio-électronique (взвод радиоиэлектронной разведки) de  ;
 un peloton de sapeurs (Инженерная рота) de  ;
 une section de défense chimique (врхбр) et de lance-flammes (огнеметный взвод) de  ;
 une section de communications (рота связи (пунктов управления) de  ;
 une section de brouillage radio (взв. радиопомех) de  ;
 une escouade de reconnaissance radar (Отделение радиолокационной разведки) de  ;
 une section d'évacuation (Эвакуационный взвод) de  ;
 un peloton de réparation des véhicules et de l'armement (Ремонтный взвод) de  ;
 un peloton de ravitaillement (Автр) de .

Historique
Si des détachements interarmes avaient été formées temporairement dans le cadre des offensives soviétiques de la Seconde Guerre mondiale, l'Armée soviétique du temps de paix n'utilisait pas ce type d'unités. Des unités tactiques interarmes ad hoc ont été de nouveau mises sur pied lors de la guerre en Afghanistan (1979-1989), puis des première (1994-1996) et seconde (1999-2000) guerres de Tchétchénie, enfin contre la Géorgie (2008).

Après ces expériences, l'Armée de terre russe, dont la structure héritée de l'Armée soviétique subissait les conséquences du vieillissement du matériel et des réductions d'effectif, a été réorganisée : l'échelon de la division est remplacé par des brigades, tandis que des BTG sont créés en leur sein avec le matériel opérationnel et théoriquement uniquement des militaires de carrière, complétés par des conscrits « volontaires » (la Constitution interdit de forcer ces derniers à se battre hors de la fédération). Les BTG sont donc une adaptation à la professionnalisation partielle des forces armées russes. Ces unités doivent être à effectif presque complet et disponibles rapidement.

Cette réforme, lancée par le ministre de la Défense Anatoli Serdioukov en 2008, est partiellement poursuivie à partir de 2012 par son successeur Sergueï Choïgou : d'une part l'Armée russe revient progressivement au système divisionnaire (la plupart des brigades redeviennent des divisions par augmentation d'effectif), d'autre part l'organisation en BTG est étendue à toutes les unités (chaque régiment doit en organiser deux, chaque brigade de deux à trois). Selon une déclaration du chef de l'État-Major général Valeri Guerassimov le , l'Armée russe avait  disponibles à cette date, prévoyait d'en avoir 96 à la fin 2016, 115 en 2017 et 125 en 2018.

Après cette réforme, les BTG ont été engagés lors de la guerre du Donbass en 2014 (quatre BTG, dont un lors du siège d'Ilovaïsk) et 2015 (deux dans la bataille de Debaltseve), en Syrie depuis 2015 (un bataillon de la  de la MRP sur BTR-82A, avec une compagnie de T-90, pour protéger Tartous et Hmeimim), puis surtout lors de l'invasion de l'Ukraine par la Russie depuis 2022. L'Armée de terre russe alignerait un total de  considérés comme opérationnels à l'été 2021. Selon les sources, de 93 à environ 120 ou 150 de ces BTG auraient été déployés aux frontières ukrainiennes pendant l'hiver 2021-2022.

Les armées des alliés de la Russie que sont la Biélorussie, ainsi que les républiques de Donetsk et de Lougansk, ont été réorganisées de la même façon.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Ordre de bataille de l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
 Groupement tactique interarmes
 Marine Expeditionary Unit
 Combat command
 Kampfgruppe

Invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
Unité militaire
Glossaire militaire

Groupe tactique de bataillon


Mickey Free (født 1847/1848, død 1914) var en apacheindianer-spejder og dusørjæger for den amerikanske hær. Mickey blev som barn kidnappet af andre apacheindianere, og disse oplevelser fik ham til at blive modstander af apacheindianerne. Mickey var hellere ikke født som apacheindianer, men menes at være halv irer og halv mexikaner.

Mickey tjente ved et af den amerikanske hærs forter kaldet Fort Verde, der er beliggende i staten Arizona. Mickey tjente ved Fort Verde fra 1874-1878 som apacheindianer-spejder.

Kilder

Eksterne henvisninger
 Celiahayes.com

Apacher

Mickey Free


යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ජපානයේ මුල්කාලීන 20වන සියවසේ විසූ වැදගත් චිත්‍ර ශිල්පියෙකි. කියෝතෝවේ සමුරායි පවුලකට දාව උපන් මොහු කලාවට සහ මෝස්තර නිර්මාණය සඳහා දැක්වූ කුසලතාව මුල් අවධියේම හඳුනාගැනීමට ලක් විය. ක්‍රමයෙන් ඔහු සම්ප්‍රදායික රින්පා කලා ගුරුකුලය සමග සම්බන්ධ විය. මෙම කලා සම්ප්‍රදායේ අවසන් ශ්‍රේෂ්ඨ ශිල්පියා මොහු යැයි පිළිගැනේ. සෙක්කා ලැකර් සහ වෙනත් මාධ්‍ය ගණනාවක් භාවිතයෙන් නිර්මාණකරණයේ නියැළී ඇත.

සම්ප්‍රදායික ජපන් ශෛලීන් (නිදසුනක් ලෙස රිම්පා ශෛලිය වැනි) එතරම් විලාසිතාකාරී නොවූ හෙයින්, ජපානය සිය රටේ අනන්‍ය කලා ශෛලීය ප්‍රවර්ධනයට විවිධ ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කරන ලදී. එහි දී සිය කලාකෘති සමග නූතනවාදී ලක්ෂණ මුසු කළ සම්ප්‍රදායික ශිල්පීන්ගේ තත්ත්වය ඉහළ නංවන ලදී. 1901දී ජපන් රජය විසින් සෙක්කාව ග්ලාස්ගෝ වෙත පිටත්කළ අතර, එහි දී ඔහු නුවෝ කලාව තුළින් ප්‍රබල ආභාසයක් ලැබී ය. ජපන්වාදය කෙරෙහි වූ බටහිර ආකර්ෂණය පිළිබඳ තවදුරටත් දැනගැනීමට සිතූ ඔහු බටහිර ආකර්ෂණයට ලක්ව ඇත්තේ ජපන් කලාවේ ඇති කුමන අංග හෝ මුහුණුවර ද යන්න පිළිබඳ අධ්‍යයනය කළේ ය. නැවත ජපානය වෙත පැමිණීමෙන් පසු, අලුතෙන් ආරම්භ කළ කලා සහ ශිල්පකලා පිළිබඳ කියෝතෝ නාගරික පාසලේ ඉගැන්වීම් කටයුතු සිදුකළ අතර, බටහිර රසය, ශෛලීන් සහ තාක්ෂණික ක්‍රම භාවිතා කොට නොයෙකුත් අත්හදා බැලීම් සිදුකළේ ය.  ඔහු එම ගුණාංග සම්ප්‍රදායික ජපන්-ශෛලියේ නිර්මාණ සමග ඒකාබද්ධ කොට බැලී ය. ඔහු සම්ප්‍රදායික ජපන් තේමාවන් සහ රිම්පා චිත්‍ර කලාවේ ඇතැම් අංග සමග ඇලළී සිටිය ද, එහි සමස්ත බලපෑම බටහිර සහ නූතන එකක් විය. ඔහු විශාල ලෙස දීප්තිමත් වර්ණ භාවිතා කළ අතර, මේ නිසා ඔහුගේ සිතුවම් තේමාවන් රැගත් සාමාන්‍ය සිතුවම් වලට වඩා, මෝස්තරමය ආකාරයක් ගත්තේ ය; මෙම වර්ණ සහ රටාවන් "ජනප්‍රිය" ලක්ෂණ රැගත් අතර, සිතුවම්වලට ත්‍රිමාණ ගුණාංග ද ගෙන දුන්නේ ය.

මොමොයගුසා

මොමායගුසා ("තොරතුරු ලෝකය) සෙක්කාගේ අනර්ඝතම දැව අච්චු-මුද්‍රණ කෘතිය ලෙස සැලකේ. 1909 සහ 1910 අතර කාලයේ නිර්මාණය වූ මෙය වෙළුම් තුනකින් සමන්විත ය. එය ප්‍රකාශයට පත්කරන ලද්දේ කියෝතෝවේ උන්සෝදෝ ආයතනය විසිනි. මෙම කෘති මාලාවේ ජපන් නාමය මුල්ම වරට හමුවන්නේ අටවන සියවසේ කාව්‍යමය ග්‍රන්ථයක් වන දස දහසක් පත්‍ර එකතුව (මන්'යෝෂූ) තුළ ය. එමගින් බහු පත්‍ර සහිත ශරත් ඖෂධ ශාකයක් (මොමොයොගුසා) හඳුන්වා ඇත. මෙය ඇතැම්විට කපුරු විශේෂයක් හෝ කොහොඹ ශාකය විය හැක. සිතුවම් හැටකින් සමන්විත මොහුගේ කෘතිය තුළින් කුඩා අවකාශයක සනිටුහන් කරන ලද විවිධ භූමි දර්ශන, රූප, සම්භාව්‍ය තේමා සහ නිර්මාණාත්මක මාතෘකා හා සම්බන්ධ පින්තූර ඇතුළත් වේ. එමගින් සම්ප්‍රදායික රිම්පා ශෛලිය තුළ සෙක්කා ලද නිපුණභාවය මෙන්ම, එකල ජපානය කෙරෙහි බලපෑ නව සොයාගැනීම් පිළිබඳ ඔහුගේ හැඟීම ද නිරූපණය වේ.

මේවාත් බලන්න

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
කමිසකා ප්‍රදර්ශනයේ (2007.9.22) අත් පත්‍රිකාව (පීඩීඑෆ්)
බර්මිංහැම් කලා කෞතුකාගාරයේ ඇති සෙක්කාගේ හරුනොතමෝ (වසන්තයේ වතු යායවල්)
බර්මිංහැම් කලා කෞතුකාගාරයේ ඇති සෙක්කාගේ හොටෙයි (වාසනාවේ දෙවිවරුන් සත් දෙනාගෙන් අයෙකි)
'විහිදුණු අවාන් මත පක්ෂීන්, පුෂ්ප සහ රූ' නිව් සවුත් වේල්ස් කලාගාරයේ එකතුව.

1866 උපත්
1942 මරණ
19වන සියවසේ ජපන් කලාකරුවෝ
20වන සියවසේ ජපන් කලාකරුවෝ
19වන සියවසේ චිත්‍ර ශිල්පීන්
20වන සියවසේ චිත්‍ර ශිල්පීන්
19වන සියවසේ ජපන් චිත්‍ර ශිල්පීන්
20වන සියවසේ ජපන් චිත්‍ර ශිල්පීන්
ජපන් චිත්‍ර ශිල්පීන්
කියෝතෝවේ ජනයා
19වන සියවසේ ජපන් ජනයා
20වන සියවසේ ජපන් ජනයා
ජපානයේ මෙයිජි යුගයේ ජනයා
රින්පා ගුරුකුලය

කමිසකා සෙක්කා


Kevin Malget (* 15. Januar 1991 in Wiltz) ist ein luxemburgischer Fußballspieler.

Karriere

Nachwuchs
Kevin Malget begann mit dem Fußball im Nachwuchs von Etzella Ettelbrück. Dann wechselte er ins Ausland und unterschrieb einen Ausbildungsvertrag beim deutschen Klub Alemannia Aachen. Mit den Nachwuchsmannschaften spielte er bis 2010 auch in der B- sowie in der A-Junioren-Bundesliga.

Aktivenbereich
In seinem letzten Nachwuchsjahr kam er auch einmal in der Reserveelf zum Einsatz. Am 12. September 2009 wurde er am neunten Spieltag der fünftklassigen NRW-Liga, gegen die zweite Mannschaft von Arminia Bielefeld, in der Anfangself aufgeboten. Nach dem Ende seiner Nachwuchskarriere kam er noch weitere neun Mal in der Reserveelf zum Einsatz. Gegen den VfB Homberg gelang Malget auch sein erster und einziger Treffer für die Aachener Reserve.

Zur Saison 2011/12 kehrte Malget in seine Heimat zurück und unterschrieb bei F91 Düdelingen. Mit diesem Klub wurde er sechsfacher luxemburgischer Meister, viermaliger Pokalsieger und gewann einmal den Ligapokal. Im Sommer 2019 wechselte er dann zum belgischen Zweitligisten Royal Excelsior Virton. Doch schon ein Jahr später kehrte er, nachdem Virton für die neue Saison 2020/21 keine Lizenz erhalten hatte, nach Luxemburg zurück und unterschrieb einen Vertrag bei Swift Hesperingen. Mit Swift gewann er am Ende der Saison 2022/23 seine siebte luxemburgische Meisterschaft.

Zur Spielzeit 2023/24 schloss sich Malget dem Ligakonkurrenten FC Wiltz 71 an.

Erfolge
 Luxemburgischer Meister: 2011/12, 2013/14, 2015/16, 2016/17, 2017/18, 2018/19, 2022/23
 Luxemburgischer Pokalsieger: 2011/12, 2015/16, 2016/17, 2018/19
 Luxemburgischer Ligapokalsieger: 2018

Nationalmannschaft
Kevin Malget ist seit 2010 luxemburgischer A-Nationalspieler. Sein erstes Tor für die Nationalmannschaft köpfte er im Testspiel gegen Albanien (2:1) am 4. Juni 2017.

Privates
Kevin Malget ist der Sohn des früheren luxemburgischen Nationalspielers Théo Malget.

Weblinks
 Kevin Malget auf transfermarkt.de

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Luxemburg)
Fußballspieler (Alemannia Aachen)
Fußballspieler (F91 Düdelingen)
Fußballspieler (Royal Excelsior Virton)
Fußballspieler (Swift Hesperingen)
Fußballspieler (FC Wiltz 71)
Luxemburgischer Meister (Fußball)
Luxemburger
Geboren 1991
Mann

Kevin Malget


Kuzey Amerika yerlileri veya diğer bir deyişle Kızılderililer farklı dil, gelenek ve ritüellere sahip pek çok kabileden oluştuğundan Kızılderili inançlarını tek başlık altında ele almak zordur. Bununla birlikte Kızılderili inançlarında bazı ortak unsurlara rastlamak mümkündür:

 Doğayı ve doğadaki varlıkları kutsal semboller olarak görmek;
 Belirli bir kutsal kitap yerine mitolojik hikâyelerin kabilenin kutsal kişileri tarafından aktarılması;
 Şaman veya şifacı (medicine man) denilen ve ruhlar dünyası ile ilişki kuran seçilmiş kişilerin varlığı.

Buhar kulübesi ritüeli

Buhar kulübesi Kuzey Amerika yerlileri tarafından kullanılan törensel buhar banyosunun gerçekleştirildiği küçük yapıdır. Çeşitli stillerde buhar kulübeleri vardır. Kubbeli olanları kadar, Kızılderili çadırları (tipi ) gibi olanları hatta yerde açılmış basit bir çukur şeklinde olanları da bulunur. Kulübe dışında yakılan ateşte kızdırılan taşlar kulübenin ortasındaki bir deliğe yerleştirilerek kulübede yüksek sıcaklık sağlanır.

Kızılderili ritüel ve gelenekleri bölgeden bölgeye, kabileden kabileye değişmekle birlikte ritüellerde genellikle dualar, davul çalma ve ruhlar dünyasına armağanlar sunma gibi unsurları içerir. Dua, şükür vb. amaçlarla kullanılan buhar kulübesi bir arınma ayinidir, ayin öncesinde ve sırasında kimi kabilelerde oruçla ve/veya sessizlikle ayin icra edilir.

Ayrıca bakınız
 Buhar kulübesi
 Kara Geyik
 Tengricilik

Dış bağlantılar
 Kizilderili Net Kabilesi
 Seeking Native American Spirituality: Read This First!
 The Soul of the Indian
 Native American Religions
 Selling American Indian Spirituality
 Against Exploiters of Lakota Spirituality
 Spiritual Commodification and Misappropriation
 Peace pipe

Kızılderili inançları