Craig Anthony Emerson (born 15 November 1954) is an Australian economist and former Australian Labor Party politician. He served as the Australian House of Representatives Member for the Division of Rankin in Queensland from 1998 until 2013. Emerson also served as Minister for Trade and Competitiveness, Minister for Tertiary Education, Skills, Science and Research and Minister for Competition Policy, Small Business and Consumer Affairs in the Rudd and Gillard Governments.

Early life
Emerson was born in Baradine, New South Wales to Ern and Marge Emerson, and raised as a Roman Catholic. He and his late elder brother, Lance, were subjected to physical and emotional abuse from their mother, Marge. He was intensely religious as a child, finding solace from his turbulent home life, recalling that "Catholicism helped me make sense of Mum's volatile behaviour where there was no sense to be made of it." He earned a bursary to attend St Patrick's College, Strathfield. He later attended the University of Sydney, where he graduated with a Bachelor of Economics (Honours) and a Master of Economics. He also holds a Doctor of Philosophy in Economics from the Australian National University.

Early career
Early in his career, Emerson variously worked as an economic analyst with the United Nations, an economic adviser to the Minister for Resources and Energy and the Minister for Finance Senator Peter Walsh, an Assistant Secretary of the Department of the Prime Minister and Cabinet, and economic and environmental adviser to Prime Minister Bob Hawke. He became Director-General of the Queensland Department of Environment and Heritage in 1990, where he became embroiled in the Cape Melville affair. He was chief executive officer of the South East Queensland Transit Authority from 1995 to 1996.

Following the defeat of the Goss Government in 1996, Emerson set up a small business partnership, Eco Managers, with former economic adviser to Premier Wayne Goss, Raymond Garrand. They advised various clients on electricity supply issues in Queensland and global petroleum companies on energy policy.

Parliamentary career
Representing the Australian Labor Party, Emerson was elected to the Australian House of Representatives as the Member for Rankin at the 1998 federal election.

Emerson was appointed Shadow Minister for Innovation, Industry, Trade and Tourism from 2001 to 2003, and then Shadow Minister for Workplace Relations and the Public Service from 2003 to 2004. Emerson was relegated to the backbench following the 2004 Australian federal election, having supported Simon Crean and Mark Latham in leadership ballots against the wishes of his Right faction in Queensland. While on the backbench he wrote a book, Vital Signs, Vibrant Society, proposing new economic and social policies for the Federal Parliamentary Labor Party. Following the election of Kevin Rudd as Leader of the Labor Party and Julia Gillard as Deputy Leader in December 2006, Emerson was appointed Shadow Minister for the Service Economy, Small Business and Independent Contractors.

On 3 December 2007, Emerson was named Minister for Small Business, Independent Contractors and the Service Economy and Minister Assisting the Finance Minister on Deregulation in the newly elected Rudd ministry. In June 2009, he was also appointed Minister for Competition Policy and Consumer Affairs.

On 14 September 2010, Emerson was appointed the Minister for Trade, expanded to Minister for Trade and Competitiveness in a ministerial reshuffle announced on 2 March 2012. On 28 October 2012, the Gillard Government released a White paper on Australia in the Asian Century Emerson of which Emerson was the architect. Emerson was assigned the role of Minister Assisting the Prime Minister on Asian Century Policy.

In March 2013, in a further reshuffle of ministerial responsibilities, Emerson gained an additional portfolio as Minister for Tertiary Education, Skills, Science and Research. However, after a leadership change in the federal Australian Labor Party in June 2013 in which Kevin Rudd took over as prime minister from Gillard, Emerson resigned his ministerial portfolios and said he would not contest his seat at the next election. Following the Australian federal election held a few months later in September 2013, Jim Chalmers took over from Emerson as the MP for the seat of Rankin in Queensland.

Post-parliament
After leaving parliament, Emerson established an economic consulting firm, Craig Emerson Economics Pty Ltd. His clients have included Wesfarmers, Coles, AGL Energy, Santos, the BCA, the ACTU and the PNG Government. Emerson is an adviser to KPMG. He was also a regular presenter on Sky News Australia for some years after leaving parliament.

In 2014, Emerson was appointed an Adjunct Professor of Victoria University. He was also a member of the CEDA Council on Economic Policy and Chair of the Advisory Board, Centre for Transformative Innovation, Swinburne University of Technology. Emerson was also President of the Australia China Business Council NSW  and a board member of Obesity Australia.

In February 2018, Emerson's memoir, The Boy from Baradine, was published by Scribe Publications.'

In August 2018, Emerson was involved in public disagreement with Sky News Australia when he resigned in protest as a commentator for the TV network when Sky News broadcast an interview with the right-wing Australian activist Blair Cottrell.  Emerson said that, "My father fought Nazis in World War II and was interred in a German POW camp."  Explaining his decision on Twitter, he said that the decision by Sky News to screen the interview with Cottrell was "another step in a journey to normalising racism and bigotry in our country."

In November 2018, Emerson was appointed Distinguished Fellow at the Australian National University. In March 2019, Emerson was appointed Director of the Australian APEC Study Centre at RMIT University. Emerson is also chair of the McKell Institute.

On the subject of Australia-China relations, Craig Emerson has consistently argued that the poor relationship is partly caused by Australia.

See also
 First Rudd Ministry
 First Gillard Ministry
 Second Gillard Ministry

References

External links

Official website

|-

|-

|-

1954 births
Australian Roman Catholics
Australian Labor Party members of the Parliament of Australia
Labor Right politicians
Australian National University alumni
Living people
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Australian House of Representatives for Rankin
Members of the Cabinet of Australia
People educated at St Patrick's College, Strathfield
University of Sydney alumni
21st-century Australian politicians
20th-century Australian politicians

Craig Emerson


Jorge Oliveira de Sousa Trepa (* 22. August 1982 in Porto) ist ein portugiesischer Schauspieler.

Nach einer Rolle als Jugendlicher in einer Telenovela des öffentlich-rechtlichen Fernsehsenders RTP spielte er bisher in vier Filmen seines Großvaters mit, dem Regisseur Manoel de Oliveira.

Er ist der Bruder des Schauspielers Ricardo Trêpa.

Filmografie
 1999–2000: "A Lenda da Garça" (TV-Serie)
 2000: Palavra e Utopia
 2001: Das Porto meiner Kindheit ("Porto da Minha Infância")
 2007: Christoph Kolumbus – Das Rätsel ("Cristóvão Colombo - O Enigma")
 2010: Painéis de São Vicente de Fora - Visão Poética  (Kurzfilm)

Weblinks

Manoel de Oliveira
Filmschauspieler
Person (Porto)
Portugiese
Geboren 1982
Mann

Jorge Trêpa


John List (n. 17 septembrie 1925 - d. 21 martie 2008), este omul care și-a omorât mama, soția, cei trei copii, după care a dispărut timp de 18 ani. Originalitatea și etnia lui sunt necunoscte. John List l-a inspirat pe directorul filmului The Usual Suspects să creeze personajul Keyser Soze.

Note

Nașteri în 1925
Decese în 2008
Criminali americani
Criminali în masă

John List


Teresa Margarida do Sagrado Coração, O. C. D (15 de julho de 1747 - Arezzo, Grão-ducado da Toscana) foi uma freira carmelita descalça italiana. Durante sua breve vida de serviço tranquilo no mosteiro, ela passou a ser reverenciada por seus dons místicos. sendo posteriormente canonizada pela Igreja Católica em 1934.

Vida

Ela nasceu Anna Maria Redi de uma grande família nobre em Arezzo, a segunda filha do Conde Ignazio Maria Redi e Camilla Billeti. Aos 9 anos de idade, ela foi matriculada no internato das monjas beneditinas do Mosteiro de Santa Apolônia, em Florença. Quando ela era mais velha, Teresa Margarida Redi começou a refletir sobre seu futuro. Um acontecimento casual a colocou no curso de sua vida. Uma ex-aluna da escola do Mosteiro havia retornado para despedir-se de seus antigos professores, quando ela estava entrando na comunidade das monjas carmelitas descalças da cidade. Teresa Margarida Redi ficou profundamente emocionada com o entusiasmo e a alegria que ela viu no rosto da freira mais velha. Ao refletir sobre isso, ela sentiu que de repente receber uma mensagem infundir o seu ser oriundo da fundadora da Ordem, a notável mística carmelita e fundadora, Teresa de Ávila.

Em abril de 1764, Teresa Margarida Redi havia completado seus estudos e seu pai a trouxe para casa. Uma vez lá, ela decidiu testar a si mesma para ver se ela poderia de fato lidar com os rigores da vida daquela Ordem. Finalmente, após essa chamada, em 1º de setembro de 1764, ela apresentou formalmente seu pedido de admissão às monjas carmelitas descalças reunidas do Mosteiro de Santa Teresa, em Florença. De acordo com o costume da época, ela então deixou o mosteiro por dois meses e permaneceu com uma amiga da família na cidade, enquanto aguardava uma resposta formal a sua carta de admissão.

Teresa Margarida Redi foi admitida no mosteiro em novembro de 1764. Em 11 de março do ano seguinte, ela recebeu o hábito religioso da Ordem e o nome religioso de Teresa Margarida Marianne do Sagrado Coração. Ela professou seus votos religiosos como membro da Ordem em 12 de março de 1766.

Teresa Margarida Redi era uma pessoa muito privada e espiritual. Ela foi designada para a enfermaria da comunidade, o que ela realizou com diligência. Ela tinha um dom especial para alcançar as freiras surdas e doentes mentais entre seus encargos. Ao mesmo tempo, ela foi capaz de crescer profundamente em sua vida interior. Ela teve uma experiência contemplativa especial a respeito das palavras de I João 4:8, "Deus é amor", que era uma frase que ela repetia com frequência. Apesar das constantes reprimendas e humilhações infligidas a ela pela prioritária da comunidade para testá-la, ela provou ser infalivelmente alegre.

No início de 1770, uma epidemia eclodiu na comunidade monástica. Teresa Margaret trabalhava incessantemente para as outras monjas. No início de março, ela parecia ter uma premonição de sua morte súbita, que ocorreu aos 23 anos de idade. Em 6 de março, tendo sido forçada a perder a refeição comunitária, ela estava comendo sozinha no refeitório quando teve um ataque repentino de uma dor semelhante à cólica que a deixou incapaz de chegar ao seu quarto até de manhã. Eventualmente, levando-a para a cama, ela convocou ajuda. Embora ela estivesse sofrendo muita dor, recusou-se a ser cuidada pelas outras freiras, a fim de não sobrecarregá-las. Dada a extrema-unção naquela tarde, ela perdeu então sua capacidade de falar ou de se mover. A morte logo se seguiu.

Veneração

 A doença que havia causado a morte de Teresa Margarida deixou seu corpo muito inchado e desfigurado. Consequentemente, as freiras hesitaram em permitir a visita normal para o público. Enquanto o corpo estava sendo transferido para a igreja, descobriu-se que a desfiguração foi revertida, e dois dias após sua morte seu corpo estava intacto Vendo isto, o Prior Provincial dos Frades Carmelitas Descalços permitiu um adiamento de seu funeral por mais 15 dias. Durante este tempo, o Arcebispo de Florença, vários sacerdotes e médicos, assim como a população da cidade, vieram e viram o estado de seu corpo. Muitos testemunharam mais tarde que o corpo estava tão perfeito como se ela estivesse dormindo, e não havia a menor evidência visível de decomposição.

Em 1806, a priora e freiras de Santa Teresa em Florença tentaram promover a beatificação da freira mística publicando uma biografia. O processo foi finalmente aprovado em 1929 e sua canonização seguiu o mesmo caminho em 1934. Teresa Margaret é uma das sete monjas carmelitas descalças a ter sido declarada santa. As outras seis são: Santa Teresa de Ávila, Teresa Benedicta da Cruz, Teresa de Los Andes, Elizabeth da Trindade, Teresa de Lisieux, e Mariam Baouardy.

Seu corpo incorrupto encontra-se na igreja do Mosteiro dos Carmelitas Descalços, em Florença.

Espiritualidade
Seu diretor espiritual, Padre Ildephonse de São Luís Gonzaga, durante seu processo canônico, explicou seu itinerário espiritual: ela seguiu o caminho teresiano da assídua contemplação da santa humanidade de Jesus, que trata-se do Verbo encarnado de Deus dentro da Santíssima Trindade a sua devoção ao Sagrado Coração Jesus que abrange todos os aspectos de sua espiritualidade e vida religiosa.

Na Ordem dos Carmelitas, Teresa Margarida Redi não é considerada uma "mestra espiritual", mas uma "testemunha". Ela testemunhou através de sua vida no Carmelo, em sua mais pura expressão ascética e contemplativa, que nossa vida é capaz de levar a alma à união mais íntima com Deus. O Sagrado Coração de Jesus, onde ela sabia como se esconder para amar, é a morada para a qual ela nos convida.

O Padre Ildephonse também testemunhará que a santa teve uma grande graça contemplativa num domingo depois de Pentecostes, em 1767, que iluminou sua compreensão do amor de Deus e da Trindade, uma iluminação que ela foi capaz de compartilhar com ele, e assim instruí-lo.

Citação de Teresa Margarida do Sagrado Coração de Jesus: "Este amor (com o qual Deus nos ama) é o próprio amor com o qual Deus se ama desde toda a eternidade, é o espírito de Deus, que é sua vida e seu sopro, que é o Espírito Santo. [...] Além disso, quando se diz que aquele que está apaixonado está em Deus e Deus nele, isso significa que ele vive pela vida de Deus, e Deus, de certa forma, pela vida de sua vida". (Santa Teresa Margarida Redi).

Canonização
Ela foi beatificada pelo Papa Pio XI em 9 de junho de 1929 e canonizada por Pio XI em 13 de março de 1934. Ela é celebrada em 7 de março na Igreja, mas sua festa é celebrada na Ordem dos Carmelitas em 1º de setembro, com o grau de memória.

Pinturas
Os quadros mais antigos de Santa Teresa Margarida Redi foram feitos pela artista Anna Piatoli, imediatamente após a morte de Teresa Margarida Redi. Estas pinturas são mantidas no Mosteiro de Santa Teresa em Florença7.

Ver também

 Eucaristia
 Sagrado Coração de Jesus
 Nossa Senhora
 Nossa Senhora do Carmo
 Paixão de Cristo
 São José
 Santa Teresa d'Avila
 Santa Teresinha do Menino Jesus
 São João da Cruz
 Ana de Jesús
 Santíssimo Sacramento
 Santa Gemma Galgani
 São Pio de Pietrelcina
 Carlo Acutis
 Santa Bertilla
 Santa Verônica Giuliani

Santos
Mortos em 1770
Carmelitas
Mulheres
Nascidos em 1747
Naturais de Arezzo
Místicos católicos

Teresa Margarida Redi


Michaela Möller (* 10. Juni 1980 in Fulda, Hessen) ist eine deutsche Autorin und Psychologin.

Sie studierte Modejournalismus und Medienkommunikation in Hamburg und München. Das Studium der Psychologie in Köln schloss sie 2011 mit dem Diplom ab. Seit 2006 hat sie fünf Romane im Bastei-Verlag veröffentlicht.
Möller lebt in Köln und arbeitet hauptberuflich an der Uniklinik Köln in der Arbeitsgruppe Tiefe Hirnstimulation.

Werke
Romane
 Champagnerwillich. Bastei-Verlag 2006, ISBN 3404155513
 Beziehungsweise Blond. Bastei-Verlag 2007, ISBN 3404157346
 Mehrwegmänner. Bastei-Verlag 2008, ISBN 3404158601
 Einzelstücke. Bastei-Verlag 2011, ISBN 3404163478
 Die emotionale Obdachlosigkeit männlicher Singles. Bastei-Verlag 2012, ISBN 3404166345
Kurzgeschichten
 Das Monster, das gar kein Monster war. In: Anne Hertz: Junger Mann zum Mitreisen gesucht. Knaur-Verlag 2012, ISBN 3426652919

Weblinks

 Interview auf Herzgedanke.de (2011)
 Michaela Möller bei Bastei Lübbe

Autor
Psychologe
Deutscher
Geboren 1980
Frau

Michaela Möller (Autorin)


الألياف الاصطناعية هي نتاج بحوث موسعة أجراها العلماء لتطوير الألياف التي توجد في الطبيعة في ألياف الحيوانات والنباتات. ويتم عمومًا تخليق الألياف الاصطناعية بضغط المواد المصنعة للألياف عبر فتحات (تسمى المغازل) إلى الهواء لتكون خيوطًا، ويتم ذلك عادةً بعملية البثق. فقبل تطوير الألياف الاصطناعية، كانت الألياف المصنعة اصطناعيًا تصنع من السليولوز المستخرج من النباتات. وكانت تلك الألياف تسمى ألياف السيليلوز المسترجع.

الوصف
تتكون الألياف الاصطناعية من البوليمرات المُخلقة أو الجزيئات الصغيرة. وتستخلص المركبات المستخدمة في صناعة تلك الألياف من مواد خام مثل الكيماويات أو البتروكيماويات القائمة على النفط. فتتم بلمرة تلك المواد في مادة كيميائية طويلة وخطية تربط بين ذرتي كربون متجاورتين. وتستخدم المركبات الكيميائية المختلفة في إنتاج أنواع مختلفة من الألياف. ورغم وجود أنواع مختلفة من الألياف الاصطناعية، فإنها تشترك عمومًا في خصائص عامة. فتعرف تلك الألياف عمومًا بالصفات التالية:
 الحساسية تجاه الحرارة
 مقاومة معظم المركبات الكيميائية
 مقاومة الحشرات والفطريات والقوارض ولكن قد تجذب الألياف الاصطناعية تلك الكائنات إذا كانت رطبة ودافئة
 انخفاض القدرة على امتصاص الرطوبة
 كهروستاتيكية
 مقاومة الحرائق
 ذات كثافة أو جاذبية معينة
 إمكانية التراكم
 انخفاض درجة الذوبان
 خطيرة جدًا على البيئة.
 يمكنها الانكماش والالتفاف وإصابة المستخدم بالانخناق.
 يمكن أن ترفع درجة حرارتك
 لا تعتمد الألياف الاصطناعية على أي من المحاصيل الزراعية أو تربية الحيوانات.
 تتميز بانخفاض أسعارها عمومًا عن أسعار الألياف الطبيعية.
 تمتلك الألياف الاصطناعية خصائص فريدة تجعلها شائعة الاستخدام في صناعة الملابس.
 تجف سريعًا ومتينة وتتوفر بسهولة ويسهل التعامل معها.
 تجعلك تشعر بالبرد إذا ما ابتلت

المزايا
 لا تعتمد الألياف الاصطناعية على أي من المحاصيل الزراعية أو تربية الحيوانات.
 تتميز بانخفاض أسعارها عمومًا عن أسعار الألياف الطبيعية.
 تمتلك الألياف الاصطناعية خصائص فريدة تجعلها شائعة الاستخدام في صناعة الملابس.
 تجف سريعًا ومتينة وتتوفر بسهولة ويسهل التعامل معها.

العيوب
 تذوب الألياف الاصطناعية قبل الاحتراق
 تتراكم بعض الشحنات الكهربائية على الألياف الاصطناعية. وتسبب تلك الشحنات الكهربائية تهيجًا في البشرة.
 خطيرة جدًا على البيئة.
 يمكن أن ترفع درجة حرارتك
 تجعلك تشعر بالبرد إذا ما ابتلت

هناك عدة طرق لتصنيع الألياف الاصطناعية ولكن أشهرها هي طريقة الغزل بالانصهار. وتنطوي على تسخين الألياف حتى تبدأ في الانصهار، وحينئذٍ يجب سحب المادة المنصهرة باستخدام الملاقط بأسرع ما يكون. وتكون الخطوة التالية هي إطالة الجزيئات الصغيرة بمحاذاتها في ترتيب متوازٍ. وبهذا تقترب الألياف من بعضها البعض وتتاح لها فرصة التبلور والتوجه. أخيرًا، خطوة ضبط الحرارة. حيث يتم استخدام الحرارة لتتخلل شكل/أبعاد الأقمشة المصنعة من الألياف الحساسة للحرارة.

تستحوذ الألياف الصناعية على ما يقرب من نصف جميع استخدامات الألياف، حيث تستخدم في كل مجالات تقنية الألياف والأنسجة. ورغم أنه قد تم تقييم فئات كثيرة من الألياف، المعتمدة على البوليمرات الاصطناعية، باعتبارها منتجات تجارية ذات قيمة محتملة، فإن هناك أربع فئات تسيطر على السوق وهي النايلون والبوليستر والأكريليك والبوليوفين. وتستحوذ هذه الفئات الأربع على ما يقرب من 98 في المائة من حجم إنتاج الألياف الاصطناعية، ويستحوذ البوليستر بمفرده على ما يقرب من 60 في المائة.

معلومات تاريخية
أصبحت أولى الألياف الاصطناعية، المعروفة باسم الحرير الاصطناعي، معروفةً باسم فيسكوز في عام 1894 تقريبًا، وأخيرًا ألياف رايون عام 1924. ولقد تم اكتشاف منتج مشابه عام 1865 يعرف باسم خلات السليولوز.فكل من الرايون وخلات السليولوز ألياف اصطناعية، ولكنها ليست اصطناعية تمامًا حيث إنها مصنوعة من الخشب. ورغم اكتشاف هذه الألياف الاصطناعية في أواسط القرن التاسع عشر، فإن التصنيع الحديث الناجح لها بدأ في فترة لاحقة (انظر التواريخ أدناه).

النايلون, أول ألياف اصطناعية، ظهر لأول مرة في الولايات المتحدة كبديل لـ الحرير, لترشيد الاستهلاك أثناء الحرب العالمية الثانية. ولكن استخدامه الجديد كمادة لصناعة الجوارب النسائية هيمن على الاستخدامات الأكثر عملية، مثل استخدامه كبديل للحرير في صناعة المظلات وفي استخدامات عسكرية أخرى.

من أمثلة الألياف الاصطناعية الشائعة:
 نايلون (1939)
 موداكريليك (1949)
 ألياف أوليفينية (1949)
 ألياف الأكريليك (1950)
 البوليستر (1953)
 ألياف الكربون (1958)

من أمثلة الألياف الاصطناعية المتخصصة:

 فينيون (1939)
 ساران (1941)
 إسباندكس (1959)
 فينالون (1939)
 أراميد (1961) - المعروف باسم نومكس وكيفلر وتوارون
 مودال (الستينيات من القرن العشرين)
 دينياما/سبكترا (1979)
 ألياف بولينزاميدول (ألياف بولينزاميدول) (1983)

 سالفر (1983)
 لايوسل (1992) (صناعي وليس اصطناعيًا)
 عديد حمض اللبنيك (2002)
 ألياف M-5 (ألياف بوليهيدروكينول ديميازوبيريدين)
 أورولون
 زايلون (ألياف PBO)
 فيكتران (ألياف TLCP) مصنعة من بوليمر LCP فيكترا
 ديركلون يستخدم في تصنيع السجاد
 رايون حرير اصطناعي

تضم المواد الاصطناعية الأخرى المستخدمة في الألياف:
 مطاط أكريلونيتريل (1930)
تضم الألياف الحديثة المصنعة من مواد صناعية أقدم:
 الألياف الزجاجية (1938) ويستخدم في الأغراض التالية:
 الصناعية وصناعة السيارات والعزل المنزلي (صوف زجاجي)
 تعزيز المواد المركبة (اللدائن المعززة بالألياف الزجاجية, الخرسانة المسلحة بالألياف الزجاجية)
 الأوراق المتخصصة في فواصل بطارية والتنقية
 ألياف معدنية (1946) تستخدم في:
 إضافة خصائص معدنية لـ الملابس في أغراض الموضة (وتتم دائمًا بالجمع بين اللدائن والرقائق المعدنية)
 التخلص من تراكم الشحنات الثابتة والحد منها
 توصيل الكهرباء لنقل المعلومات
 توصيل الحرارة

تستخدم الألياف الصناعية في مجال البستنة غالبًا في التربة لمساعدة النباتات على النمو نموًا أفضل. من أمثلة ذلك:
 رقائق متعدد الستيرين المطولة
 راتنج رغوة يوريا فورمالدهايد
 رغوة بولي يوريثان
 رغوة راتنج الفينول

هيئة الصناعة
تضاعف النصيب الأسيوي في الإنتاج العالمي للألياف الاصطناعية في أثناء الربع الأخير من القرن العشرين إلى 65 في المائة.

انظر أيضًا
 العشب الصناعي
 إلاستريل

المراجع

 The original source of this article and much of the synthetic fiber articles (copied with permission) is Whole Earth magazine, No. 90, Summer 1997. www.wholeearth.com

وصلات خارجية
 Inventory of Synthetic Fibers

ألياف اصطناعية

ليف اصطناعي


A Wedding (título original en inglés; en español, Una boda) es una ópera cómica en dos actos, con música de William Bolcom y libreto en inglés de Robert Altman y Arnold Weinstein, basada en la película homónima dirigida por Altman en 1978.

La Ópera Lírica de Chicago encargó la obra, y la ópera se estrenó allí el 11 de diciembre de 2004. El estreno tuvo dirección escénica de Altman y fue dirigida por Dennis Russell Davies. Los 48 personajes de la película fueron reducidos a 19 sobre el escenario.

Desde el estreno, A Wedding ha sido representada en Escuela de Música Jacobs de la Universidad de Indiana, la Escuela de Música Moores de la Universidad de Houston y el Conservatorio de Música Oberlin. En las estadísticas de Operabase aparece con solo una representación en el período 2005-2010. La Academia de Música del Oeste encargó a Bolcom escribir una versión de cámara de la ópera, con una orquestación reducida. Esta reorquestación se estrenó el 8 de agosto de 2008 en Santa Bárbara, California.

Enlaces externos

Página web oficial de William Bolcom
Entrevista con el compositor

Óperas de William Bolcom
Óperas en inglés
Óperas de 2004
Óperas estrenadas en Chicago

A Wedding (ópera)


Gara Arcuș este o stație de cale ferată care deservește comuna Arcuș, județul Covasna, România.

Arcuș

Gara Arcuș


هو محمد بن زياد بن عبد الله بن زياد بن أبيه الأموي مؤسس الدولة الزيادية باليمن، وهو أحد ثلاثة ثوار أمويون قدموا إلى الخليفة العباسي المأمون ليحكم عليهم. فحكم على اثنين منهما بالقتل وعفا عن الثالث، وهو محمد بن زياد. وقد أشار الفضل بن سهل وزير المأمون على الخليفة بإرساله أميرا للجيش العباسي اليمن، فأرسله الخليفة المأمون عام(203هـ/819م). فدخل اليمن بعد موسم الحج فبنى مدينة زبيد في شعبان 204هـ/ 819م وجعلها عاصمة له. وفي عام 205هـ / 821م أرسل ابن زياد مولاه جعفر إلى المأمون محملا بالهدايا الثمينة كغنائم من اليمن، فرجع جعفر إلى اليمن بعد أن أمد المأمون لألفي فارس كدعم له. وتمكن من إقامة دولة سنية باليمن عباسية الولاء، وامتد نفوذه إمارته من (حلي بن يعقوب) في الساحل شمالاً إلى عدن وحضرموت وما حولها جنوباً وكذا مخلافي الجند وجعفر (إب) في الداخل. تمكن ابن زياد طيلة حكمه الذي استمر أربعة عقود من تكوين إمارة قوية مزدهرة تدين بالولاء لبغداد إلى أن توفى عام 245هـ/859م. فخلفه ابنه إبراهيم. استمرت الدولة الزيادية تحكم حتى اسقطها سعيد الأحول بن نجاح أحد موالي الزياديون ومؤسس الدولة النجاحية عام 403 هـ.

مراجع

أمويون
الدولة العباسية
بنو زياد
مؤسسو دول

محمد بن عبد الله بن زياد الأموي


Acharnés, en , est une ville et un dème de l'Attique en Grèce. La localité est située au nord-est de l'Attique et fait partie du . Elle est située à douze kilomètres au nord du centre d'Athènes. C'est l'une des anciennes municipalités d'Athènes, appelée Acharnes (en ), appartenant à la tribu des Œnéides.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à  tandis que celle de la ville compte .

C'est à Acharnés qu'est construit (en 2007-2009) l'important nœud ferroviaire SKA du réseau régional Proastiakós.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Attique
Ville en Attique

Acharnés


Dr. Paul Joseph Goebbels (29 Ekim 1897, Rheydt (Mönchengladbach) - 1 Mayıs 1945, Berlin), 1933-1945 yılları arasında Halkı Aydınlatma ve Propaganda Bakanlığı yapmış Alman politikacı ve Nazi Almanyası'nın ikinci şansölyesi. Adolf Hitler'in en yakın arkadaşlarından biri ve en sadık yandaşıydı. Kendisi coşkulu ve enerjik hitabet yeteneği, topluluk önünde konuşma becerisi, sert anti-semitik görüşleri ve kitlesel propagandanın Büyük Yalan olarak bilinen tekniğini kullanmadaki ustalığıyla bilinirdi. Hitler intihar ettikten sonra bir günlüğüne III. Reich'in başına geçmiştir.

Çocukluk ve gençlik yılları

Paul Joseph Goebbels, 29 Ekim 1897'de Almanya, Düsseldorf yakınlarındaki Mönchengladbach'ın güneyinde bir sanayi kasabası olan Rheydt'de doğdu. Her iki ebeveyni de mütevazı aile geçmişine sahip Roma Katolikleriydi. Babası Fritz bir Alman fabrika katibiydi; annesi Katharina Maria (evlilik öncesi soyadı Odenhausen) Hollanda'da Hollandalı ve Alman bir anne babanın çocuğu olarak dünyaya geldi. Goebbels'in beş kardeşi vardı. 1932'de Goebbels, anneannesinin Yahudi kökenli olduğu yönündeki söylentileri çürütmek için soy ağacının bir broşürünü yayınladı.

Çocukluk döneminde Goebbels, akciğerlerde uzun süreli iltihaplanma da dahil olmak üzere sağlıksız bir hastalıktan muzdaripti. Doğuştan bir deformite nedeniyle içe dönük, deforme bir sağ ayağı vardı. Sol ayağından daha kalın ve kısaydı. Gramer okuluna başlamadan hemen önce düzeltmek için başarısız bir operasyon geçirdi. Goebbels, kısaltılmış bacağı nedeniyle metal bir destek ve özel bir ayakkabı giydi ve gevşek bir şekilde yürüdü. Bu deformite nedeniyle I. Dünya Savaşı'nda askerlik hizmeti reddedildi.

Goebbels, 1917'de Abitur'u (üniversite giriş sınavı) tamamladığı bir Gymnasium'da eğitim gördü. Sınıfının en iyi öğrencisiydi ve ödül töreninde geleneksel konuşma şerefine layık görüldü. Ailesi başlangıçta onun bir Katolik rahip olmasını umuyordu ve Goebbels bunu ciddiye aldı. Albertus Magnus Society'nin bursuyla Bonn, Würzburg, Freiburg ve Münih üniversitelerinde edebiyat ve tarih okudu. Bu sırada Goebbels kiliseden uzaklaşmaya başlamıştı.

Heidelberg Üniversitesi'nde Goebbels, doktora tezini 19. yüzyılda küçük bir romantik oyun yazarı olan Wilhelm von Schütz üzerine yazdı. Tezini edebiyat tarihçisi Friedrich Gundolf'un gözetiminde yazmayı ummuştu. Gundolf'un Yahudi olması Goebbels'i rahatsız etmiyordu. Gundolf artık öğretmenlik yapmıyordu, bu yüzden Goebbels'i doçent Max Freiherr von Waldberg'e yönlendirdi. Yine Yahudi olan Waldberg, Goebbels'in tezini Wilhelm von Schütz üzerine yazmasını tavsiye etti. Goebbels, tezini gönderdikten ve sözlü sınavını geçtikten sonra 1921'de doktora derecesini aldı. 1940'a gelindiğinde 14 kitap yazmıştı.

Goebbels eve döndü ve özel öğretmen olarak çalıştı. Ayrıca bir gazeteci olarak iş buldu ve yerel gazetede yayınlandı. Bu dönemdeki yazıları onun büyüyen antisemitizmini ve modern kültüre karşı duyduğu hoşnutsuzluğu yansıtıyordu. 1922 yazında, bir öğretmen olan Else Janke ile tanıştı ve bir aşk ilişkisi başlattı. Goebbels, yarı Yahudi olduğunu ona açıkladıktan sonra "büyünün mahvolduğunu" belirtti. Yine de, onu 1927'ye kadar aralıksız görmeye devam etti.

Yayınlanmış bir yazar olmaya çalışmak için birkaç yıl devam etti. 1923'te başlayıp hayatının geri kalanında devam ettirdiği günlükleri, yazma arzusuna bir çıkış yolu sağladı. Edebi eserlerinden elde ettiği gelirin olmaması (1923'te ikisi de satılmayan iki oyun yazdı), onu borsada arayan ve Köln'de banka memuru olarak çalışmaya zorladı, bu da nefret ettiği bir işti. Ağustos 1923'te bankadan çıkarıldı ve Rheydt'e döndü. Bu dönemde hevesle okudu ve Oswald Spengler, Fyodor Dostoyevsky ve The Foundations of the Nineteenth Century (1899) kitabının standart eserlerinden biri olan İngiliz doğumlu Alman yazar Houston Stewart Chamberlain'in eserlerinden etkilendi. Almanya'da aşırı sağ. Ayrıca "toplumsal sorun" üzerine çalışmaya ve Karl Marx, Friedrich Engels, Rosa Luxemburg, August Bebel ve Gustav Noske'nin çalışmalarını okumaya başladı. Alman tarihçi Peter Longerich'e göre, Goebbels'in 1923'ün sonlarından 1924'ün başlarına kadar olan günlük kayıtları, yalıtılmış, "dini-felsefi" meselelerle meşgul ve yön duygusundan yoksun bir adamın yazılarını yansıtıyordu. Aralık 1923 ortasının günlük kayıtları, Goebbels'in Völkisch milliyetçi hareketine doğru ilerlediğini gösteriyor.

Aile hayatı

Hitler, Magda Goebbels'e ve çocuklara çok düşkündü. Goebbels'in rahatlayabileceği Berlin'deki apartman dairesinde kalmaktan zevk aldı. Magda'nın Adolf Hitler'le yakın bir ilişkisi vardı ve küçük kadın arkadaş topluluğunun bir üyesi oldu. Aynı zamanda rejimin resmi olmayan bir temsilcisi oldu ve Almanya'nın her yerinden kadınlardan aile içi meseleler veya çocukların velayeti konularında soruları olan mektuplar aldı.

1936'da Goebbels, Çek aktris Lída Baarová ile tanıştı ve 1937 kışında onunla yoğun bir ilişki başlattı. Magda, 15 Ağustos 1938'de Hitler ile bu konu hakkında uzun bir konuşma yaptı. Üst düzey bakanlarından birinin karıştığı bir skandala katlanmak istemeyen Hitler, Goebbels'in ilişkiyi kesmesini istedi. Bundan sonra Joseph ve Magda Eylül ayı sonuna kadar ateşkes sağladı. Çift bu noktada bir kez daha anlaşmazlığa düştü ve Hitler bir kez daha olaya dahil oldu ve çiftin birlikte kalmasında ısrar etti. Hitler, Ekim ayında barışmış çiftle kendi fotoğraflarının çekilmesini sağladı. Magda'nın da 1933'te Kurt Lüdecke ve 1938'de Karl Hanke ile ilişkisi de dahil olmak üzere ilişkileri vardı.

Goebbels'in 7 çocuğu vardı; Harald Quandt (Magda'nın ilk evliliğinden olan oğlu; 1921 doğumlu), Helga (1932), Hilde (1934), Helmuth (1935), Holde (1937), Hedda (1938) ve Heide (1940). Harald Quandt, ailenin savaştan sağ çıkan tek üyesiydi.

Nazi Partisi kariyeri
Goebbels Nazi Partisi'yle ilk defa 1923 yılında tanıştı. 1924'te Rheinland'da Nasyonal Sosyalist Özgürlük Partisi'nin kurucularından olarak Völkische Freiheit gazetesinin yayın yönetmeni oldu. 1925'te Nazi Partisi'ne girdi (No: 876, resmî olarak 1926'da kabul edildi, 22. üyelik numarası verildi). Kısa zamanda yeteneği ve zekâsıyla parti içinde hızla yükseldi. Nisan 1926'da Adolf Hitler'le baş başa görüştükten sonra partinin Berlin bölge liderliğine atandı. NSDAP'nin Rheinland-Kuzey bölgesinden sorumlu idari amiri oldu. Bu görevi sırasında propaganda yeteneklerini sonuna kadar kullandı. Nazi gazeteleri ve SA'nın yardımlarıyla yerel sosyalist ve komünist partilerle mücadele etti. Nationalsozialistische Briefe gazetesinin yazı işleri müdürü oldu. 28 Ekim 1926'dan itibaren NSDAP'nin Berlin Brandenburg Gau Yöneticisi ve Der Angriff gazetesinin yayın yönetmeni oldu.

Joseph Goebbels 9 Kasım 1926'da NSDAP'nin Büyük Berlin Bölgesi Gau Yöneticisi olup partide hızla yükselerek 20 Mart 1928'de Parlamento'ya (Reichstag) girdi, böylelikle en göze çarpan üyelerden biri oldu. 1930'dan itibaren NSDAP'nin Reich Yöneticisi rütbesinde Reich Propaganda Sorumlusu olmuştur.

1933 yılında Nazilerin iktidara gelmelerinin ardından 13 Mart 1933'te "Kamuoyunu Bilgilendirme ve Propaganda Bakanı" oldu. İlk işlerinden biri Yahudiler ve Nazi karşıtı yazarlar tarafından yazılmış 20 binden fazla kitabı 10 Mayıs 1933'te Berlin'in Bebel Meydanı'nda yaktırmak oldu. Sonrasında zamanla Almanya'daki bütün haber kaynakları üzerinde tam kontrol sağladı.

Goebbels, Hitler'in Mein Kampf adlı kitabını okuduktan sonra, kendisini Hitler'in "Yahudi Marksizm doktrini" iddiasıyla hemfikir buldu. Şubat 1926'da Goebbels "Lenin mi Hitler mi?" Başlıklı bir konuşma yaptı. komünizmin veya Marksizmin Alman halkını kurtaramayacağını iddia etti, ancak bunun Rusya'da "sosyalist milliyetçi bir devlet" in yükselmesine neden olacağına inandı. 1926'da Goebbels, Nasyonal Sosyalizmin Marksizmden nasıl farklı olduğunu açıklamaya çalışan Nazi-Sozi başlıklı bir broşür yayınladı.

Muhalefeti kazanma umuduyla Hitler, Goebbels dahil üç Büyük Ruhr Gau lideriyle Münih'te toplantılar düzenledi. Goebbels, Hitler'in kendileriyle tren istasyonunda buluşması için kendi arabasını göndermesinden etkilenmişti. O akşam, Hitler ve Goebbels bir bira salonu mitinginde konuşma yaptı.  Ertesi gün Hitler, üç adama uzlaşma elini uzatarak, farklılıklarını geride bırakmaları için onları cesaretlendirdi. Goebbels, Hitler'e tam sadakatini sunarak tamamen teslim oldu. Günlüğüne şöyle yazdı: "Onu seviyorum ... Her şeyi düşündü," "Böylesine ışıltılı bir zihin liderim olabilir. Büyük olana, siyasi dehaya boyun eğiyorum." Daha sonra şöyle yazdı: "Adolf Hitler, seni aynı anda hem harika hem de sadesin. Deha denen şey." Bamberg ve Münih toplantılarının bir sonucu olarak, Gregor Strasser'in parti programının yeni taslağı atıldı. 1920'nin orijinal Ulusal Sosyalist Programı değişmeden kaldı ve Hitler'in parti lideri olarak konumu büyük ölçüde güçlendirildi.

Berlin'de propagandacı
Hitler'in daveti üzerine Goebbels, Münih'teki parti toplantılarında ve 1926'da Weimar'da düzenlenen yıllık Parti Kongresinde konuştu. Ertesi yılki etkinlik için Goebbels ilk kez planlamaya dahil oldu ve Hitler ile birlikte mitingin filme alınmasını sağladı. Bu olaylarda başarılı olduğu için övgü almak, Goebbels'in siyasi fikirlerini Hitler'in fikirlerine uyacak şekilde şekillendirmesine ve onu daha da takdir edip putlaştırmasına neden oldu.

Kilise Mücadelesi
1933'te Hitler, Vatikan ile rejimin Katolik kurumlarının bağımsızlığını onurlandırmasını gerektiren ve din adamlarının siyasete karışmasını yasaklayan bir anlaşma olan Reichskonkordat'ı (Reich Concordat) imzaladı. Ancak rejim, nüfuzlarını zayıflatmak için Hristiyan kiliselerini hedef almaya devam etti. 1935 ve 1936 boyunca yüzlerce din adamı ve rahibe, çoğu zaman uydurma para kaçakçılığı veya cinsel suçlarla suçlanarak tutuklandı. Goebbels, propaganda kampanyalarında davaları en kötü şekilde göstererek davaları geniş çapta duyurdu. Halka açık toplantılara kısıtlamalar getirildi ve Katolik yayınlar sansürle karşılaştı. Katolik okullarının dini öğretimi azaltması gerekiyordu ve haçlar devlet binalarından kaldırıldı. Hitler, Kirchenkampf'ın (kilise mücadelesi) bir öncelik olup olmadığı konusunda sık sık bocalıyordu, ancak konuyla ilgili sık sık kışkırtıcı yorumları yeterliydi. Goebbels'i konuyla ilgili çalışmalarını yoğunlaştırmaya ikna etmek için Şubat 1937'de Protestan Kilisesini ortadan kaldırmak istediğini belirtti.

Zulme yanıt olarak, Papa XI. Pius, "Mit brennender Sorge" ("Yakıcı Endişe") Ansiklopedini 1937 Pazar günü Tutku için Almanya'ya kaçırdı ve her kürsüden okudu. Rejimin kiliseye karşı sistematik düşmanlığını kınadı. Cevap olarak Goebbels, rejimin Katoliklere yönelik baskı ve propagandasını yeniledi. 28 Mayıs'ta Berlin'de 20.000 parti üyesi önünde radyoda yayınlanan konuşması, Katolik kilisesine ahlaki açıdan yozlaşmış olarak saldırdı. Propaganda kampanyasının bir sonucu olarak, mezhep okullarına kayıt keskin bir şekilde düştü ve 1939'da bu tür okulların tümü dağıtıldı veya kamu tesislerine dönüştürüldü. Taciz ve hapis tehdidi, din adamlarının rejime yönelik eleştirilerinde çok daha temkinli olmalarına yol açtı. Kısmen dış politika endişelerinden dolayı Hitler, 1937 Temmuz ayı sonuna kadar kilise mücadelesinin azaltılmasını emretti.

II. Dünya Savaşı yılları
Şubat 1933 gibi erken bir tarihte Hitler, Versailles Antlaşması'na aykırı olduğu için, ilk başta gizli de olsa, yeniden silahlanmanın başlatılması gerektiğini duyurdu. Bir yıl sonra askeri liderlerine 1942'nin doğuda savaşa gitmek için hedef tarih olduğunu söyledi. Goebbels, Almanya'nın yayılmacı politikalarını bir an önce değil, agresif bir şekilde sürdüren Hitler'in en coşkulu destekçilerinden biriydi. Goebbels, 1936'da Renanya'nın Yeniden İşgal edilmesi sırasında genel tavrını günlüğünde özetledi: "şimdi eylem zamanıdır. Şans, cesurların yanındadır! Hiçbir şeye cesaret edemeyen hiçbir şey kazanmaz." 1938'deki Sudetenland krizine öncülük eden Goebbels, Çek hükûmetine karşı kampanya yürütürken Sudeten Almanlarına sempati uyandırmak için defalarca propaganda kullanmak için inisiyatif aldı. Yine de Goebbels, Almanya'da büyüyen bir "savaş paniği" olduğunun farkındaydı ve bu nedenle Temmuz ayına kadar basın propaganda çabalarını daha düşük bir yoğunlukta yürüttü. Batılı güçlerin 1938'de Hitler'in Çekoslovakya ile ilgili taleplerini kabul etmesinden sonra Goebbels, propaganda makinesini Polonya'ya yönlendirdi. Mayıs ayından itibaren, Polonya'ya karşı bir kampanya düzenleyerek, Danzig ve diğer şehirlerdeki etnik Almanlara yönelik zulümler hakkında hikâyeler uydurdu. Öyle olsa bile, Almanların çoğunu savaş olasılığını memnuniyetle karşılamaya ikna edemedi. Polonya'ya saldırarak İngiltere ve Fransa'ya karşı uzun süreli bir savaşı riske atmanın hikmeti hakkında özel olarak şüpheleri vardı.

Eylül 1939'da Polonya'nın İstilası'ndan sonra Goebbels, propaganda bakanlığını ve Reich odalarını ülke içinde bilgiye erişimi kontrol etmek için kullandı. Dışişleri Bakanı rakibi Joachim von Ribbentrop üzüntüsüne rağmen Goebbels'in uluslararası propagandanın yayılması konusundaki yargı yetkisine sürekli olarak meydan okudu. Hitler bu konuda kesin bir karar vermeyi reddetti, bu nedenle iki adam Nazi döneminin geri kalanında rakip kaldı. Goebbels, askeri karar alma sürecine katılmadı ve olay sonrasına kadar diplomatik müzakerelere girmedi.

Propaganda Bakanlığı teslim olduktan hemen sonra fethedilen ülkelerin yayın tesislerini devraldı ve vatandaşların güvenini kazanmanın bir yolu olarak mevcut spikerleri kullanarak hazırlanan materyalleri yayınlamaya başladı. Hem yerel hem de fethedilen ülkelerdeki medyanın çoğu yönü Goebbels ve departmanı tarafından kontrol ediliyordu. Alman İçişleri Servisi, Silahlı Kuvvetler Programı ve Alman Avrupa Servisi, çalmalarına izin verilen müziğe yaymalarına izin verilen bilgiler. Parti mitingleri, konuşmaları ve gösterileri devam etti; radyoda konuşmalar yayınlandı ve 1.500 mobil film kamyoneti kullanılarak kısa propaganda filmleri sergilendi. Hitler, savaş ilerledikçe daha az halka açık gösterim ve yayın yaptı, bu nedenle Goebbels, Alman halkı için giderek artan bir şekilde Nazi rejiminin sesi haline geldi. Mayıs 1940'tan itibaren Das Reich'da yayınlanan ve daha sonra radyoda yüksek sesle okunan sık sık başyazılar yazdı. Radyodan sonra filmleri en etkili propaganda aracı olarak gördü. Onun ısrarı üzerine, başlangıçta savaş zamanı Almanya'sında çekilen filmlerin yarısı propaganda filmleri (özellikle antisemitizm üzerine) ve savaş propaganda filmleriydi (hem tarihi savaşları hem de Wehrmacht'ın güncel sömürülerini anlatıyor)

Goebbels, moral ve iç cephedeki insanların çabalarıyla meşgul oldu. Evdeki insanların savaş çabalarına ne kadar çok katılırsa morallerinin o kadar iyi olacağına inanıyordu. Örneğin, doğu cephesindeki askerler için kışlık giysiler ve kayak malzemeleri toplamak için bir program başlattı. Aynı zamanda Goebbels, 1942'nin sonlarında filmlerin yüzde 20'sinin propaganda ve yüzde 80'inin hafif eğlence olması gerektiğine karar vererek, radyo ve filmde halk için üretilen daha "eğlenceli materyallere" sahip olmak için değişiklikler yaptı. Berlin'den Gauleiter olan Goebbels, moral açısından önemli olan bira ve tütünü karneye alma ihtiyacının yanı sıra yiyecek ve giyecek gibi ihtiyaçların giderek artan ciddi eksiklikleriyle uğraştı. Hitler, daha fazla üretilebilmesi için birayı sulamayı ve sigaraların kalitesini düşürmeyi önerdi, ancak Goebbels sigaraların zaten o kadar düşük kalitede olduğunu ve daha kötü hale getirmenin imkansız olduğunu söyleyerek reddetti. Propaganda kampanyaları aracılığıyla, halk arasında askeri durum hakkında ne çok iyimser ne de çok acımasız bir moral düzeyini korumak için çok çalıştı. Bu dönemde Almanların uğradığı askeri aksilikler dizisi - Köln'e bin bombardıman uçağı baskını (Mayıs 1942), II. El-Alameyn Muharebesi'nde (Kasım 1942) Müttefiklerin zaferi ve özellikle Stalingrad Savaşı'ndaki feci yenilgi (Şubat 1943) - savaştan giderek daha fazla bıkan ve kazanılabileceğinden şüphelenen Alman halkına sunmak zor konulardı. 16 Kasım 1942'de Goebbels, tüm Gauleiter'lar gibi, Gau'nun Reich Savunma Komiseri olarak atandı. Bu, sivil savaş çabaları ile ilgili konularda kendi yetki alanındaki yetkililere doğrudan talimat vermesini sağladı. 15 Ocak 1943'te Hitler, Goebbels'i yeni oluşturulan Hava Saldırısı Hasar komitesinin başına atadı, bu da Goebbels'in nominal olarak ülke çapındaki sivil hava savunmalarından ve sığınaklardan ve ayrıca hasarlı binaların değerlendirilmesi ve onarımından sorumlu olduğu anlamına geliyordu. Gerçekte, Berlin dışındaki alanların savunması yerel Gauleiter'ların elinde kaldı ve ana görevleri, etkilenen sivillere acil yardım sağlamak ve morallerini iyileştirmek için propaganda kullanmakla sınırlıydı.

1943'ün başlarında, savaş rejim için bir işçi krizi yarattı. Hitler, savaş ekonomisinin kontrolünü merkezileştirmek amacıyla Devlet, ordu ve Parti temsilcilerinden oluşan üç kişilik bir komite oluşturdu. Komite üyeleri, Hans Lammers (Reich Şansölyeliği başkanı), Oberkommando der Wehrmacht (Silahlı Kuvvetler Yüksek Komutanlığı; OKW) şefi Mareşal Wilhelm Keitel ve Partiyi kontrol eden Martin Bormann'dı. Komitenin, çeşitli bakanlıkların isteklerine bakılmaksızın bağımsız bir şekilde önlemler önermesi amaçlanıyordu ve Hitler, nihai kararların çoğunu kendisine saklı tutuyordu. Kısa süre sonra Dreierausschuß (Üçlü Komite) olarak bilinen komite, Ocak ve Ağustos 1943 arasında on bir kez toplandı. Ancak, köklü nüfuz alanlarına yön veren ve komiteden dışlanan Hitler'in kabine bakanlarının direnişine karşı çıktılar. Bunu güçleri için bir tehdit olarak gören Goebbels, Hermann Göring ve Albert Speer, onu alt etmek için birlikte çalıştı. Sonuç, hiçbir şeyin değişmemesi ve Üçlü Komite'nin Eylül 1943'e kadar ilgisiz kalmasıydı.

Kısmen Üçlü Komite'den dışlanmasına yanıt olarak, Goebbels, Hitler'e savaş çabaları için gerekli olmayan işletmeleri kapatmak, kadınları işgücüne almak ve daha önce muaf tutulan mesleklere erkekleri dahil etmek dahil olmak üzere "topyekün savaş" üretecek önlemler getirmesi için baskı Wehrmacht'a yaptı. Bu önlemlerden bazıları 13 Ocak tarihli bir fermanla uygulandı, ancak Goebbels'in dehşetine rağmen Göring, Berlin'deki en sevdiği restoranların açık kalmasını talep etti ve Lammers, çocukları olan kadınların çocukları olsa bile zorunlu askerlikten muaf tutulması için Hitler'de başarılı bir şekilde lobi yaptı. Goebbels, konuyla ilgili 30 Ocak 1943 tarihli konuşmasına coşkulu bir yanıt aldıktan sonra, topyekün savaş çağrısında Alman halkının desteğini aldığına inanıyordu. Bir sonraki konuşması olan 18 Şubat 1943'teki Sportpalast konuşması, dinleyicilerinin Bolşevik saldırısını durdurmanın ve Alman halkını yıkımdan kurtarmanın tek yolu olarak sunduğu topyekun savaşı taahhüt etmeleri için tutkulu bir talepti. Konuşma aynı zamanda güçlü bir antisemitik unsura da sahipti ve halihazırda sürmekte olan Yahudi halkının imhasına işaret ediyordu. Konuşma radyoda canlı olarak sunuldu ve filme alındı. Konuşmanın canlı versiyonu sırasında, Goebbels yanlışlıkla Yahudilerin "imhasından" bahsetmeye başlar; bu, konuşmanın yayınlanan metninde atlanmıştır.

Goebbels'in çabalarının şimdilik çok az etkisi oldu, çünkü prensipte topyekün savaştan yana olan Hitler, bakanlarının itirazları üzerine değişiklik yapmaya hazır değildi. Bu sıralarda, 1940 Katyn katliamında Kızıl Ordu tarafından öldürülen Polonyalı subayların toplu mezarının keşfi, Goebbels tarafından Sovyetler ve diğer batılı müttefikler arasında bir kama çıkarmak amacıyla propagandasında kullanıldı.

Yenilgi ve ölümü

Savaşın son aylarında, Goebbels'in konuşmaları ve makaleleri giderek daha kıyamet bir ton aldı. 1945'in başlarında, Oder Nehri ve Batı Müttefiki Sovyetlerin Ren Nehri'ni geçmeye hazırlanırken, artık yenilginin kaçınılmaz olduğunu ifade etti. Berlin, tahkimat veya topçu yolunda çok az şey yaptı ve neredeyse her şey ve herkes cepheye gönderildiği için Volkssturm birimleri bile yetersiz kalıyordu. Goebbels, 21 Ocak'ta günlüğünde milyonlarca Alman'ın batıya doğru kaçmakta olduğunu belirtti. Tarihsel olarak Hitler'le Batı müttefiklerine barışı önemseme konusunu tartıştı ancak Hitler bunu yine reddetti. Özel olarak, Goebbels, Führer'in güvenini kaybetmek istemediği için Hitler'le çatışmaktan kaçındı.

Diğer Nazi liderleri Hitler'i Berlin'den ayrılmaya ve Bavyera'daki Ulusal Redoubt'ta yeni bir direniş merkezi kurmaya çağırdıklarında, Goebbels, Berlin'deki son kahramanlık tavrını savunarak buna karşı çıktı. Ailesi (Luftwaffe'de görev yapan ve Müttefikler tarafından ele geçirilen Magda'nın oğlu Harald hariç), sonunu beklemek için Berlin'deki evlerine taşındı. O ve Magda, 27 Ocak gecesi uzun bir toplantıda intiharı ve küçük çocuklarının kaderini tartıştılar. Dış dünyanın rejimin işlediği suç eylemlerini nasıl göreceğini biliyordu ve kendini bir davanın "havasına" maruz bırakmak istemiyordu. 18 Nisan gecesi özel kağıtlarını yaktı.

Goebbels, Hitler'in fantezileriyle nasıl oynayacağını biliyordu ve ABD Başkanı Franklin D. Roosevelt'in 12 Nisan'da ölümü sayesinde yardım görmeye teşvik etti. Hitler'in bu olayı Goebbels'in ilan ettiği gibi bir dönüm noktası olarak görüp görmediği bilinmiyor. Bu zamana kadar Goebbels, Hitler tarafında çok uzun zamandır istediği pozisyonu kazanmıştı. 23 Nisan'a kadar görevlerinden alınmadığı halde Göring tamamen itibarsızdı. Ordu Grubu Vistula'nın komutanlığına atanması ve Oder'de felakete yol açan Himmler, Hitler'e karşı utanç duyuyordu.

Hitler'in Göring, Himmler, Ribbentrop ve Speer de dahil olmak üzere yakın çevresinin çoğu, Hitler'in 20 Nisan'daki doğum günü kutlamasından hemen sonra Berlin'den ayrılmaya hazırlandı. Bormann bile, Hitler tarafının sonuyla tanışmaları için "endişeli" değildi. 22 Nisan'da Hitler, sonuna kadar Berlin'de kalacağını ve sonra kendini vuracağını açıkladı. Goebbels, ailesiyle birlikte, aynı gün, Berlin'in merkezindeki Reich Şansölyeliği bahçesinin altındaki Führerbunker ile bağlantılı olan Vorbunker'e taşındı. Amiral Yardımcısı Hans-Erich Voss'a şöyle dedi: Teslim olma ya da kaçma fikri eğlenceli olmaz.

29 Nisan gecesi gece yarısından sonra Sovyetlerin sığınak kompleksine daha da yaklaştığı sırada Hitler, Eva Braun ile Führerbunker'deki küçük bir sivil törenle evlendi. Daha sonra, Hitler yeni eşiyle mütevazı bir düğün kahvaltısına ev sahipliği yaptı. Hitler daha sonra sekreter Traudl Junge'i başka bir odaya götürdü ve son arzusunu ve vasiyetini dikte etti. Goebbels ve Bormann tanıkların ikisiydi.

Son vasiyeti ve isteği üzerine Hitler'in, Führer veya Nazi Partisi lideri olarak halefi olmadı. Bunun yerine Goebbels'i Reich Şansölye olarak atadı; Reich Başkanı olarak Danimarka sınırına yakın Flensburg'da bulunan Büyük Amiral Karl Dönitz; ve Parti Bakanı olarak Bormann. Goebbels, Hitler'in Berlin'den ayrılma emrine uymayı "kategorik olarak reddettiğini" - Hitler'in emirlerine uymadığını - "hayatımda ilk kez" koyduğunu belirten bir yazı yazdı. "İnsanlık ve kişisel sadakat nedeniyle" Hitler'de kalmaya zorlandı. Ayrıca karısı ve çocukları da kalacaktı. Hayatlarını "Führer ile yan yana" sona erdireceklerdi.

30 Nisan öğleden sonra, Hitler kendini vurdu. Goebbels depresyona girdi ve Başbakanlık bahçesinin etrafında Rus bombardımanı tarafından öldürülene kadar yürüyeceğini söyledi. Voss daha sonra Goebbels'in şöyle dediğini söyledi: "Böyle bir adamın (Hitler) artık bizimle olmaması büyük bir üzücü olay. Ama yapılacak hiçbir şey yok. Bizim için her şey kaybedildi ve bizim için tek yol kaldı. Hitler'in seçtiği yol. Ben onun örneğini izleyeceğim. "

1 Mayıs'ta Goebbels, tek başına Şansölye olarak resmi görevini tamamladı. General Vasily Chuikov'a bir mektup yazdı ve Alman General Hans Krebs'e beyaz bayrak altında Chuikov'a gitmesini emretti. Sovyet 8. Muhafız Ordusu komutanı olan Chuikov, Berlin'in merkezindeki Sovyet kuvvetlerine komuta etti. Goebbels'in mektubu, Hitler'in ölümü ile ilgili Chuikov'a bilgi verdi ve ateşkes istedi. Bu istek reddedildikten sonra, Goebbels daha fazla çaba göstermenin boşuna olduğuna karar verdi.

1 Mayıs'ta Amiral Voss, Goebbels'i son kez gördü: "... Hoşça kal derken Goebbels'in bize katılmasını istedim. Ama şöyle cevap verdi: 'Kaptan batan gemisini terk etmemeli. Her şeyi düşündüm ve burada kalmaya karar verdim. Gidecek hiçbir yerim yok çünkü küçük çocuklarım ile bunu başaramayacağım, özellikle aksayan bacağımla ... '"

1 Mayıs akşamı Goebbels, SS diş hekimi Helmut Kunz'dan aldığı morfini 6 çocuğuna enjekte ederek uyutup daha sonra her birinin ağzında bir ampul siyanürü ezdirerek öldürdü. Kunz'un daha sonraki ifadesine göre, Goebbels çocuklara morfin enjeksiyonlarını verdi, ancak siyanürü veren kendisi değil, özel doktoru Magda Goebbels ve SS-Obersturmbannführer Ludwig Stumpfegger idi.

20.30'da, Goebbels ve Magda sığınağı terk etti ve intihar ettikleri Şansölye bahçesine doğru yürüdüler. Goebbels'in SS komutanı Günther Schwägermann, 1948'de verdiği ifadede, merdivenlerden çıkıp Şansölye bahçesine çıktıklarını söyledi. Schwägermann daha sonra merdivenlerden yukarı çıktı ve dışarıda onların cansız bedenlerini gördü. Goebbels'in ölmeden önce verdiği emri takiben Schwägermann, bir SS askerinin, Goebbels'in vücuduna birkaç el ateş etmesini söyledi fakat asker bu emri yerine getirmedi. Bunun üzerine Goebbels önce Magda'yı, sonra kendisini vurarak intihar etti. Goebbels böylece Hitler'in intihar etmesinin ardından sadece 1 günlüğüne Üçüncü Reich'ın Şansölyeliğini yaptı.

Cesetler daha sonra benzin ile yakılmaya çalışılmış, ancak yalnızca kısmen yanmış ve gömülmemişlerdir. Birkaç gün sonra Voss, Joseph ve Magda Goebbels'in kısmen yanmış bedenlerini ve çocuklarını tanımlamak için Sovyetler tarafından sığınağa geri getirildi. Goebbels ailesinin kalıntıları, Hitler, Eva Braun, General Hans Krebs ve Hitler'in köpekleri gömüldüğü yerden çıkarıldı (tartışmalı). Son  cenaze töreni 21 Şubat 1946'da Magdeburg'daki SMERSH tesisinde yapıldı. 1970'te KGB direktörü Yuri Andropov kalıntıları yok etmek için bir operasyon yapılmasını emretti. 4 Nisan 1970'te, bir Sovyet KGB ekibi, Magdeburg SMERSH tesisinde beş tahta tabutu gömülü yerlerinden çıkarmak için detaylı mezar çizelgeleri kullandı. Bunlar yakıldı, ezildi ve yakındaki Elbe'nin bir kolu olan Biederitz nehrine dağıldı.

Ayrıca bakınız
 Nazi Almanyası'nda propaganda
 Nasyonal sosyalist ideolojide sosyalizm

Kaynakça

Dipnotlar

Kitaplar
 Henrik Eberle, Matthias Uhl (ed.), Hitler Kitabı, s. 393-394.

Dış bağlantılar

__DİZİN__

1897 doğumlular
Mönchengladbach doğumlular
1945 yılında ölenler
Nazi Almanyası bakanları
Almanya şansölyeleri
20. yüzyıl Alman siyasetçileri
Alman Naziler
20. yüzyıl Alman yazarları
Alman antikomünistler
Ren Friedrich Wilhelm Üniversitesinde öğrenim görenler
Heidelberg Üniversitesinde öğrenim görenler
Gauleiter
İntihar eden naziler
Almanya'da defnedilenler
Hristiyanlık eleştirmenleri
Katolik Kilisesi eleştirmenleri
Eski Roma Katolikleri
Alman günlük yazarları
20. yüzyıl Alman gazetecileri
Alman milliyetçiler
Hollanda asıllı Almanlar
II. Dünya Savaşı'nda Almanlar
Propagandacılar
Quandt ailesi
Holokost failleri
Adolf Hitler
Almanya'da antisemitizm
Alman çocuk katilleri
Joseph Goebbels
Nazi propagandacılar
Almanya'da ateşli silahla intihar edenler
Freiburg Üniversitesinde öğrenim görenler

Joseph Goebbels


d.a.u.d.a II er den anden EP af den danske musiker Sivas. EP'en blev udgivet den 25. august 2014 via disco:wax.

GAFFAs anmelder, Maria Therese Seefeldt Stæhr, gav EP'en fire af seks stjerner, mens Soundvenues anmelder, Kristian Karl, var mere positiv og gav EP'en fem ud af seks mulige stjerner.

Spor

Referencer

EP'er fra 2014
Sivas-album

D.a.u.d.a II


ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය ලබා දීමෙන් අනතුරුව අධ්‍යාපනය ලබා දෙන පාසල් වේ. සාමාන්‍ය පෙල, උසස් පෙල අධ්‍යාපනය ලබා දෙනු ලැබේ.

ද්වීතියික පාසැල


Rojda Felat (n. 1980) este o kurdă siriană care exercită funcția de comandant suprem a Unităților Feminine de Apărare (YPJ) și Forțelor Democratice Siriene (FDS) și care, începând din anul 2013, este implicată în războiul împotriva Statului Islamic. Feministă revoluționară, Rojdei Felat și-a declarat ca scop transformarea socială în Orientul Mijlociu prin intermediul YPJ, "eliberând femeia kurdă și femeia siriană în general de constrângerile și controlul societății tradiționale, precum și eliberarea întregii Sirii de terorism și tiranie".

Biografie
Deoarece Rojda Felat a dezvăluit puține lucruri despre viața ei, biografia sa dinainte de înrolare este complet necunoscută; chiar și vârsta ei este disputată. Din acest motiv, publicația T-Online a mers până acolo încât a descris-o drept "misterioasă". Se consideră în general că ar avea peste 30 de ani, iar agenția turcă de știri Jihan News a afirmat că ar fi născută în 1980, la Al-Hasaka. Ulterior, alte agenții de media au preluat și repetat această informație. Totuși, pe internet au circulat diverse afirmații conform cărora Felat s-a născut în 1962, 1966 sau 1968, iar o agenție de știri a pretins că este originară din orașul turcesc Batman. Această afirmație a fost totuși negată de un asociat apropiat al Rojdei Felat, care a declarat pentru T-Online că ea este cu siguranță kurdă din Siria.

Felat s-a alăturat YPJ în 2013 și a urcat de atunci în ierarhie, remarcându-se drept unul din cei mai importanți comandanți ai miliției kurde. În ciuda acestui fapt, activitățile ei dinainte de 2016 sunt în general necunoscute, acționând probabil sub acoperire. Felat se consideră o feministă radicală ce luptă pentru reforme sociale în Siria, care ar îmbunătăți drepturile și viața femeilor de toate etniile. Ea este o critică a capitalismului, considerând că "sistemul capitalist ne vede [pe femei în general] ca obiecte". În calitate de lider militar, Felat este inspirată de Otto von Bismarck, Napoleon, Saladin, precum și de Arin Markin, o luptătoare kurdă care a preferat să se sinucidă în timpul asediul orașului Kobanî decât să fie capturată de militanții Statului Islamic. În ce privește abilitățile militare ale femeilor din subordinea ei, Felat a comentat că "adesea, în treburile militare, oamenii privesc femeile cu condescendență, afirmând că sunt prea delicate, că noi nu am îndrăzni să purtăm un cuțit sau o armă. Dar puteți vedea că în YPJ putem opera o dușka, știm să folosim mortierele și putem executa operațiuni de deminare".

Felat a luat parte la capturarea orașului Tell Hamis în timpul ofensivei de la est de al-Hasaka, la ofensiva Tell Abyad și la ofensiva Al-Shaddadi. În mai 2016, ea a condus o primă ofensivă la nord de Raqqa, capitala de facto a Statului Islamic, având în subordine 15.000 de luptători. Forțele ei au capturat 23 de sate, deși în final ofensiva a stagnat, deoarece FDS și-au relocat luptătorii în ofensiva împotriva orașului Manbij, la care Rojda Felat a luat de asemenea parte. La mijlocul anului 2016, un atentator sinucigaș al Statului Islamic a ucis 22 de membri ai familiei ei aflați la o nuntă în Al-Hasaka.

În noiembrie 2016, FDS au lansat o nouă campanie pentru a captura Raqqa, cu Felat la conducerea operațiunilor la nord de oraș. De această dată, trupele aflate în subordinea Rojdei Felat și-au atins obiectivele, după care atenția FDS s-a îndreptat spre barajul Tabqa și zonele înconjurătoare. Acestea au fost ținta celei de-a doua faze a ofensivei Raqqa, care a început pe 10 decembrie și în timpul căreia Felat a fost desemnată comandant al trupelor YPJ implicate. În fazele ulterioare ale campaniei pentru eliberarea orașului Raqqa, Felat a continuat să fie unul din cei mai importanți comandanți YPJ și a luat parte la operațiunea de capturare a barajului Tabqa, a bazei aeriene Tabqa și a orașului al-Thawrah de la Statul Islamic.

Pe 25 aprilie 2017, Felat a vizitat locul puternicelor bombardamente turcești împotriva YPG de lângă al-Malikiya, împreună cu oficiali YPG și americani.

Note

Oameni ai Războiului Civil Sirian
Kurzi în viață
Kurzii din Siria
Nașteri în 1980
Feministe kurde din Siria

Rojda Felat


Die Route nationale 147, kurz N 147 oder RN 147, ist eine französische Nationalstraße.

In Tabellenform

Aktueller Straßenverlauf
Die aktuelle Nationalstraße 147 verläuft nur noch zwischen Poitiers und Limouges, was ein Teilstück ihrer 1824 festgelegten Führung ist.

Historischer Straßenverlauf
Die historische Nationalstraße 147 wurde 1824 zwischen Saumur und Limoges festgelegt. Sie geht auf die Route impériale 167 zurück. Ihre Gesamtlänge betrug daher in den Jahren 1824 bis 1973 insgesamt 217,5 Kilometer. 1973 wurde sie bis Angers verlängert und die Gesamtlänge vergrößerte sich dadurch auf 268 Kilometer. Dabei ersetzte sie die Nationalstraße 152 zwischen Angers und Saumur, nur dass ihre Führung über die Trasse der Nationalstraße 138 bis Longué-Jumelles und von dort über hochgestufte Départementstraßen führte. Außerdem wurde die Straße zwischen Saumur und Loudun über Montreuil-Bellay geführt. Dazu wurden die Nationalstraßen 138 und 761 umgewidmet:

  Angers – Monceau (kurzzeitig N138)
  Monceau – Longué-Jumelles (kurzzeitig N138)
  Longué-Jumelles – Saumur
  Saumur – Montreuil-Bellay
  Montreuil-Bellay – Loudun
  Loudun – Limouges

2006 erfolgte die Abstufung des Abschnittes zwischen Angers und Poitiers.

Weblinks
 Route nationale française 147 auf WikiSara (französisch)

147
Route nationale 0147

Route nationale 147


كوردان بضم الكاف وكسر الواو والراء، قرية صغيرة تتبع ناحية كوخرد ( بالفارسية: بخش كوخرد ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. مطلة على نهر مهران من جهة الشمال. و« كُور » لفظة فارسية معناها ::الغاف(1)، والغافية موضع، و« الكور »(2)، الإبل الكثيرة العظيمة، و« كُور دان» تعني(غابة أشجار الغاف).

حدود قرية كوردان

من الشمال: سلسلة جبال الناخ، قرية كريند، ومن الجنوب نهر مهران، ومن الغرب قرية جاله، ومن الشرق تنتهي بـقرية صالح آباد وقرية آسو في أقصى الشرق.

السكان

يبلغ تعداد سكان هذه القرية حوالي (86) شخص من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي يتكلمون الفارسية باللهجة المحلية، بها مسجد وثلاثة برك يخزن فيها مياه الأمطار إذا سالت الأودية، أثناء هطول المطر، كذلك بها الربط أي (کاروانسرای) لاسترحت المسافرين، وبها أراضي شاسعة خصبة لزراعة البر والشعير، والآبار الارتوازية القديمة والتي كانت تنزف منها المياه بواسطة اليازرة.

  الغاف:  شجرة شوكية من الفصيلة البقولية التي تنمو في البيئة الصحراوية الحارة. تنتشر اشجار الغاف في عدة مناطق منه شبه الجزيرة العربية وبلاد الشام وإيران.
  الكور:  الـّدورُ من العمامة، يقال كار العمامة على رأسه. يُكَورِهَا كَوراً: أدارها. والكور: كور الحَّداد المَبنِيُّ من الطين.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران kookherd، an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، کوخردی، محمد، " «به یاد کوخرد» "، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2002 میلادی.(فارسي)
 سلامى، بستكى، احمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران
  رباط كوردان

موقع القرية على خارطة غوغل ماب
 موقع قرية كوردان على: Google Maps

وصلات خارجية
 الادارية لمحافظة هرمزگان
 الادارية لمحافظة هرمزگان (بلده كوخرد)

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
بلدة كوخرد
مدن إيران

كوردان


Mind the gap er en eksperimentalfilm fra 1993 instrueret af Kassandra Wellendorf efter eget manuskript.

Handling
En hektisk, men underlig rejse gennem Londons Undergrund. Den fjerde i instruktørens serie 'Storbyportrætter' - And then I felt / maybe I was dreaming backwards / I had the feeling / if I changed my seat / the dream / running the passengers backwards / but they were non existent / but the dream was running / maybe thte driver was running the dreams backwards.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1993

Mind the gap


Nikolaï Anatolievitch Ievmenov (en , né le  à Moscou) est un amiral de la marine russe. Il est l'actuel commandant en chef de la marine.

Biographie
Il est formé à l'école navale supérieure de navigation sous-marine entre 1982 et 1987, après quoi il est nommé commandant du département de navigation électronique de l'unité de navigation (BCh-1) d'un sous-marin nucléaire de la flotte du Pacifique de 1987 à 1991.

De 1995 à 1997, il étudie à l'Académie navale de Saint-Pétersbourg. De 1997 à 1999, il commande des sous-marins lance-missiles balistiques dans la flotte du Pacifique. Entre 1999 et 2006, il a été chef d'état-major, commandant adjoint puis commandant de la  division sous-marine de la flotte du Pacifique, après avoir étudié à l'Académie militaire de l'état-major général des forces armées de Russie de 2001 à 2003. En 2012, Ievmenov devient commandant adjoint de la flotte du Nord, puis commandant en 2016 et amiral en 2017.

Ievmenov a été nommé commandant en chef de la marine russe le 3 mai 2019, succédant à l'amiral Vladimir Korolev. En novembre, Ievmenov s'est rendu au Japon. Au cours de sa rencontre avec Hiroshi Yamamura, le chef d'état-major de la force maritime d'autodéfense japonaise, Ievmenov a été pris en photo sur fond d'un portrait de Tōgō Heihachirō, le commandant en chef japonais de la flotte combinée qui a vaincu la flotte russe pendant la bataille de Tsushima, la guerre russo-japonaise et une controverse s'ensuivit.

Les sanctions
En février 2022, Ievmenov est inscrit sur la liste des sanctions de l'Union européenne pour être « responsable du soutien actif et de la mise en œuvre d'actions et de politiques qui compromettent et menacent l'intégrité territoriale, la souveraineté et l'indépendance de l'Ukraine ainsi que la stabilité ou la sécurité en Ukraine ».

Décorations

 Ordre d'Alexandre Nevski (2016)
 Ordre du mérite militaire (Russie) (2006)
 Ordre du mérite naval (Russie) (2015)

Notes et références

 Адмирал Николай Евменов на сайте Минобороны России
 Блог Пелевина Владимира Александровича
 Моряки и корабли
 Штурм глубины — K-490
 Мурманский вестник
 Центр военно-политических исследований
 Выступление перед личным составом

Récipiendaire de l'ordre d'Alexandre Nevski
Amiral russe
Naissance en 1962

Nikolaï Ievmenov


Gara Timișoara Est (fostă Fabric) este una din cele cinci gări ale Timișoarei. Timișoara Est este a doua gară ca importanță din oraș, după Timișoara Nord. Gara este tranzitată zilnic de 20 de trenuri Regio și InterRegio. În 2012, 64.755 de pasageri s-au îmbarcat din Timișoara Est, așadar o medie zilnică de 144 de călători/zi. Este un important nod feroviar de marfă, datorită prezenței unei baze a unui operator feroviar privat. De aici pornesc trenuri spre Ozun și alte localități apropiate, iar unele ajung chiar și în Ungaria și Serbia.

Istoric
Gara de Est datează din anul 1886, an în care a fost construită și linia ferată spre Orșova, care, mai departe, făcea legătura cu București, Sofia și Istanbul. Gara a preluat o mare parte din traficul gării din Iosefin (actuala Timișoara Nord), în special cel de marfă. Aceasta asigura întreprinderi și fabrici din zonă, atât cu materiale și mărfuri care erau aduse prin intermediul căilor ferate, cât și cu distribuirea produselor instituțiilor respective. Tot în gara de Est exista și o linie care făcea legătura cu rețeaua liniilor de tramvai, având același ecartament. În acea perioadă existau și câteva locomotive electrice, de mică putere, care puteau duce până la patru vagoane de câte 10–15 tone, pe două osii, fiind prevăzute cu tampoane și cuple. Vagoanele erau preluate de pe linia de racordare la rețeaua de tramvai. Toate acestea traversau piața Traian. Astăzi,toate aceste linii sunt desființate,singura linie industrială care mai este folosită sporadic este cea spre un depozit de gaze naturale.

Datorită ascendenței sale, gara s-a extins în anul 1899, iar în acest proces s-a mărit atât clădirea, cât și numărul de linii. Clădirea în sine era constituită dintr-un corp principal, cu parter și etaj și din două corpuri secundare. Cea mai recentă schimbare majoră a clădirii a avut loc în 1970, când a fost etajată complet.. La începutul anului 2020,gara a trecut prin mici reparații,find revopsită,aleiile find de asemenea refăcute.

Note

Est
Fondări în 1886

Gara Timișoara Est


August Reinbrecht (* 11. September 1882 in Borxleben; † 27. März 1929 in Sondershausen) war ein deutscher Jurist und Landrat sowie Verweser des Fürstentums Schwarzburg-Sondershausen. Er war zunächst kommissarischer Landrat des Landratsamtes Königsee; danach Regierungsrat im Ernährungsamt der Thüringischen Staaten in Weimar; später Landrat des Landratsamtes Frankenhausen und des Landkreises Sondershausen sowie Staatskommissar für das Loh-Orchester, das Landestheater Sondershausen und die Hochschule für Musik in Sondershausen; Vorstand der Fürst-Günther-Stiftung.

Leben
August Reinbrecht wurde als Sohn des Rittergutsbesitzers August Reinbrecht (vollständiger Name: Carl Heinrich Friedrich August Reinbrecht) in Borxleben am 11. September 1882 ebenda geboren.
Nach der Reifeprüfung Ostern 1902 an der Oberschule in Sondershausen studierte er Rechtswissenschaften an den Universitäten in Jena, Leipzig, Gießen und wieder Jena. Als Student in Leipzig trat er dem Corps Thuringia Leipzig bei.
Nach dem Bestehen des Ersten Juristischen Staatsexamens in Jena mit der Note "gut" wurde er fürstlich schwarzburg-rudolstädtischer Referendar. Das Zweite Juristische Staatsexamen absolvierte er erfolgreich 1910 und wurde durch Fürst Günther Victor von Schwarzburg-Rudolstadt als Regierungsassessor in die Dienste des Fürstentums Schwarzburg-Rudolstadt aufgenommen.  Es folgte eine Zeit im fürstlichen Ministerium in der Residenzstadt Rudolstadt und 1914 die Ernennung zum stellvertretenden bzw. kommissarischen fürstlich schwarzburg-rudolstädtischen Landrat des Landratsamtes von Königsee. Dies blieb er bis 1918.
Nach dem Ende des Ersten Weltkrieges war er Regierungsrat im Ernährungsamt der Thüringischen Staaten in Weimar.
1919 wurde Reinbrecht Landrat des Landratsamtes Frankenhausen und lebte mit seiner Ehefrau und den Söhnen in seiner Dienstwohnung mit Nebengelass im Schloss Frankenhausen.
Im Jahr 1922 wurde er, nach der Gründung des neuen Landkreises Sondershausen aus Teilen der ehemaligen Fürstentümer von Schwarzburg-Sondershausen, Schwarzburg-Rudolstadt, Sachsen-Weimar-Eisenach und Sachsen-Coburg-Gotha, dessen Landrat mit Sitz im vormaligen Prinzenpalais in der Residenzstadt Sondershausen. Das Landratsamt des Landkreises Sondershausen übte er bis zu seinem unerwarteten und frühen Tode am 27. März 1929 aus.
Seine Grabstätte befindet sich bis heute auf dem Friedhof von Sondershausen. Sein Grabmal aus schlesischem Marmor in Form von drei Säulen – symbolhaft für die christlichen Grundtugenden Glaube, Hoffnung und Liebe – wurde von dem bekannten Sondershäuser Künstler Curt Mücke geschaffen.

Ehe und Familie
Reinbrechts Ururgroßvater war der herzoglich-anhaltinische Amtsverwalter und Domänenpächter in Agnesdorf und Roßla in der Goldenen Aue, Johann Friedrich Reinbrecht (1718–1776).
Sein Urgroßvater Heinrich Wilhelm Theodor Reinbrecht(1751–1807) war Fürstlich Anhaltinisch Bernburgischer Amtmann und Amtsverwalter zu Breitungen (Südharz), sowie Admodiateur des Fürstlich Meuselbachischen Gutes zu Ichstedt und Rittersaß zu Borxleben.
Sein Großvater Johann Wilhelm Christoph Reinbrecht (1790–1861) und sein Vater Carl Heinrich Friedrich August Reinbrecht (1836–1900) waren ebenfalls Rittergutsbesitzer zu Borxleben.

August Reinbrecht war seit seiner Eheschließung am 2. September 1911 in Rudolstadt verheiratet mit Charlotte Schwartz (* 5. April 1891 in Rudolstadt). Charlotte Schwartz stammte aus der rudolstädtischen Juristenfamilie Schwartz, die über Generationen als Juristen, aber auch Theologen, am Hofe der Fürsten von Schwarzburg-Rudolstadt ebenda wirkten. Sie war die Tochter des Juristen und fürstlich schwarzburg-rudolstädtischen Geheimen Regierungsrates Hugo Schwartz, welcher für seine Verdienste vom Großherzog Friedrich Franz IV. von Mecklenburg-Schwerin das Mecklenburgische Komturkreuz des Greifenordens mit Halsband verliehen bekommen hat, und dessen Gattin Olga, geb. Thiem. Außerdem war sie eine Nachkommin des lutherischen Theologen Samuel Urlspergers.

Aus der Ehe gingen drei Söhne hervor:

 Ekke-Eberhardt, geb. 8. August 1912 in Rudolstadt, verheiratet mit Waltraud, Tochter des fürstlich schwarzburg-sondershäusischen Amtmannes und Domänenpächters der Staatsdomäne Burg Straußberg in Sondershausen, Brinckmann.
 Günther, geb. 29. Januar 1914 in Rudolstadt, verheiratet mit Sabine, Tochter des in Sondershausen und auf seinem Schlotheim'schen Rittergut zu Uthleben in der Goldenen Aue ansässigen Hugo Freiherrn von Schlotheim und dessen Ehefrau Erna, geb. v. Düring. Hugo von Schlotheim war sowohl über seinen Vater Freiherr Thilo v. Schlotheim als auch über seine Mutter Marie, geb. Schneidewind, ein Nachkomme des berühmten Juristen, Rektors der Universität Wittenberg und Ziehsohn Martin Luthers, Johann Schneidewinds.
 Gerhardt, geb. 3. März 1916 in Rudolstadt

Der Forstwissenschaftler und Historiker Ekkehard Schwartz war sein Neffe.

Leistung
 Als kommissarischer Landrat des Landratsamtes Königsee während des Ersten Weltkrieges erwarb er sich große Verdienste bei der Versorgung der Bevölkerung mit Nahrungsmitteln. Hierfür wurde ihm das Eiserne Kreuz am weiß-schwarzen Bande verliehen. Auf Grund seiner Erfahrungen auf dem Gebiet der Ernährungswirtschaft wurde er nach dem Krieg als Regierungsrat in das Ernährungsamt der Thüringischen Staaten in Weimar berufen.
 Als Landrat des Landratsamtes Frankenhausen gründete das Frankenhäuser Heimatmuseum im Schloss Frankenhausen sowie die Kreisbücherei Sondershausen-Frankenhausen.
 Er war Vorstand der Fürst Günther Stiftung. (Siehe unten im Abschnitt Fürst Günther Stiftung)
 Als Landrat des Landkreises Sondershausen formte August Reinbrecht aus den beiden ehemaligen schwarzburgischen Unterherrschaften Frankenhausen und Sondershausen erfolgreich ein einheitliches Verwaltungsgebiet. Er baute die Elektrizitätsversorgung des Kreises aus, entwässerte ein ca. 6000 Morgen großes Sumpfgelände entlang der Unstrut im Osten des Landkreises und verbesserte die Wasserversorgung, wodurch auch zahlreiche Arbeitsplätze entstanden.
 Als Staatskommissar war er für das damals international bekannte Loh-Orchester, das Landestheater Sondershausen und die Hochschule für Musik in Sondershausen zuständig und sicherte deren Fortbestehen als wichtigste Kultureinrichtungen des vergangenen Fürstentums.
 Weiterhin war er Direktor des Thüringischen Landeskrankenhauses – welches er durch Erweiterungsbaue und neue Ausstattung modernisierte – und des Landessiechenhauses in Sondershausen, Vorstandsvorsitzender der Spar- und Girokasse in Ebeleben sowie Kuratoriumsvorsitzender des Bezirkskrankenhauses in Frankenhausen, welches er ebenfalls um einen modernen Anbau erweiterte. Landrat Reinbrecht war Vorsitzender des Beirates der Landwirtschaftlichen Schule Sondershausen.

Fürst Günther Stiftung
Seit 8. Mai 1919 war Landrat Reinbrecht Vorstand der Fürst-Günther-Stiftung. Zweck der Stiftung war:
 die dauernde Erhaltung von Baudenkmälern aller Art und Ruinen,
 die Erhaltung und Pflege von Naturdenkmälern und von landschaftlicher Schönheit,
 die Pflege und Unterstützung von Kunst, Wissenschaft und Kunstgewerbes, soweit ein höheres Interesse obwaltet,
 die Pflege und Erhaltung von Altertümern und Kunstgegenständen aller Art, sei es in öffentlichen Sammlungen, sei es im Einzelbesitz von Gemeinden, Kirchen oder anderen öffentlichen Körperschaften,
 die Förderung der Wohlfahrtspflege.
Die Fürst-Günther-Stiftung war seit 15. März 1919 u. a. Eigentümerin des Residenzschlosses Frankenhausen mit Schlossgarten und Nebengebäuden, der Domäne Frankenhausen sowie des Jagdschlosses Rathsfeld mit Gastwirtschaft.
Fürst Günther Viktor von Schwarzburg-Rudolstadt und Sondershausen behielt bis zu seinem Tod am 16. April 1925 den Nießbrauch am Schloss Rathsfeld nebst Gastwirtschaft und Nebengelass sowie das Jagdpachtrecht auf dem Kyffhäusergebirge und das Recht, einen mäßigen Rot- und Schwarzwildbestand zu halten.

Nachruf
Auszug aus dem Nachruf der Frankenhäuser Zeitung, Nr. 74, vom 28. März 1929:

Quellen
 Grundriß zur deutschen Verwaltungsgeschichte 1815–1945, Herausgegeben von Thomas Klein, Reihe B, Band 15: Thüringen, bearbeitet von Thomas Klein, Johann-Gottfried-Herder-Institut, Marburg/Lahn, 1983, S. 288 und 394.
 Thüringisches Hauptstaatsarchiv Weimar, Nr. 2479, Landrat August Reinbrecht in Sondershausen.
 Thüringisches Staatsarchiv Rudolstadt, Thüringisches Kreisamt Sondershausen Nr. 2279: Personalakte des Kreisdirektors August Reinbrecht (* 11. September 1882; † 27. März 1929).
 Thüringisches Staatsarchiv Rudolstadt, Thüringisches Kreisamt Sondershausen Nr. 85a: Protokollbuch des Kreisrates Sondershausen, begonnen am 7. Oktober 1922, beendet am 17. Dezember 1932
 Thüringisches Staatsarchiv Rudolstadt, Staatsministerium Rudolstadt Nr. 2426, Errichtung Fürst Günther Stiftung 1918–1923.
 Vortrag vom 20. April 2010, "90 Jahre Frankenhäuser Heimatmuseum – vom Leben und Wirken des Museumsgründers August Reinbrecht" – Referent: Ulrich Hahnemann, Leiter des Regionalmuseums und des Stadtarchivs Bad Frankenhausen. Siehe: Ausstellungsvorschau Thüringer Museen (Ausstellungen und Veranstaltungen, die dem Museumsverband Thüringen gemeldet wurden) unter http://www.thueringen.de/imperia/md/content/museen/museumsverband/ausstellungsvorschau_th__ringer_museen_2010_stand_april.pdf
 Frankenhäuser Amtsblatt: Jahrgang 21, Mittwoch, 7. April 2010, Nummer 6, S. 13: Artikel über August Reinbrecht und Vortragsankündigung "90 Jahre Frankenhäuser Heimatmuseum – vom Leben und Wirken des Museumsgründers August Reinbrecht" von Referent Ulrich Hahnemann, Leiter des Regionalmuseums und des Stadtarchivs Bad Frankenhausen.
 Thüringisches Finanzministerium, Nr. 3357, Landeskrankenhaus Sondershausen 1922–1929.
 Sondershäuser Heimatecho Nr. 06/94, S. 14. Bedeutende Persönlichkeiten, Wir erinnern an Landrat August Reinbrecht, Sondershausen, 1994.
 Veranstaltungskalender der Stadt Sondershausen 2009:
 Vortrag von Ulrich Hahnemann vom 12. Mai 2009, August Reinbrecht, der 1. Landrat des neu gebildeten Kreises Sondershausen 1922-1929 im Carl-Corbach-Club.
 Frankenhäuser Zeitung, Nr. 74, vom 28. März 1929.
 Der Deutsche, Nr. 76, vom 2. April 1929.
 Der Hauptfriedhof in Sondershausen-Brückental; H.Köhler und H. Mey; Grabmal Nr. 21 August Reinbrecht (11. September 1882–27. März 1929), herausgegeben durch das Kulturamt, Sondershausen 1994.
 Familie Schwartz im Wandel der letzten drei Jahrhunderte, Regierungsrat Hugo Schwartz, Buchdruckerei R. Werner, Ostheim v.d.Rhön, 1932.
 Stammbaum der Familie Schneidewind auf TeleSchach erstellt von Gerhard Hund
 Reinhard Schwarz: Samuel Urlsperger (1685–1772): Augsburger Pietismus zwischen Aussenwirkungen und Binnenwelt. Akademischer Verlag, Berlin, 1996,
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Freiherrlichen Häuser, Teil A, 92. Jahrgang, 1942, Verlag Justus Perthes, Gotha 1942. S. 457.

Weblinks

Einzelnachweise

Jurist in der Kommunalverwaltung
Landrat (Schwarzburg-Rudolstadt)
Landrat (Thüringen)
Träger des Eisernen Kreuzes am weißen Bande
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1882
Gestorben 1929
Mann

August Reinbrecht


Laetiția Constanța Lucasievici (n. 1900 - d. 1998) a fost o pictoriță română. A fost cea de a doua soție a lui Jean Alexandru Steriadi, din anul 1948, an în care prima soție a acestuia a decedat.

Cunoscută și ca Laetiția Constanța Lucasievici-Steriadi, artista a participat la expozițiile Tinerimii artistice.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1900
Decese în 1998
Graficieni români
Pictorițe române
Tinerimea artistică

Laetiția Lucasievici


Fatum Elisum est un groupe de death-doom et metal gothique français, actif entre 2007 et 2014.

Biographie
S'inspirant des premiers représentants du death-doom, du black et du dark metal, les guitaristes Hugo et Christophe forment Fatum Elisum en 2007 avec le batteur Sator et le bassiste Asgeirr. Le groupe cite Deinonychus comme influence particulière. Ende les rejoint rapidement en tant que chanteur. Après les premières répétitions communes, Sator quitte le groupe et est remplacé par un deuxième Christophe.

En novembre 2007, le groupe fait la première partie d'Indesinence et d'Ataraxie. En , Fatum Elisum enregistre son premier EP en coopération avec Post Ghost Recordings. Stu Gregg signe le groupe pour Aesthetic Death Records et publie à nouveau l'EP éponyme en septembre 2009. Des concerts internationaux suivent avec Esoteric, Mournful Congregation, Rising Dust, Yuck et Longing for Dawn ainsi qu'au Dutch Doom Day. En 2011, l'album Homo Hihilis sort via Aesthetic Death. Fatum Elisum se dissout en 2014.

Style musical
Le style joué par Fatum Elisum est généralement considéré comme du death-doom, mais le groupe est surtout comparé à des représentants du metal gothique. Des parallèles avec My Dying Bride ont ainsi été établis à plusieurs reprises. D'autres comparaisons sont faites avec Paradise Lost, Type O Negative et Cathedral. Le groupe lui-même fait des parallèles avec Deinonychus, dont la musique varie également entre le death-doom, le funeral doom, le metal gothique, le death metal et le dark metal.

Le chant est mis en avant comme caractéristique marquante de la musique. Ende varierait, selon lAmboss-Mag, entre chant épique, grognements et cris. Selon la même critique, « la musique [...] change constamment et, à côté de brèves incursions mélodiques, on se retrouve au galop dans le doom-death et, en point d'orgue, la 'partie désespérée' qui te fait sentir son désespoir lorsqu'il crache ses mots ». Selon Metal.de, « c'est un baryton plaintif qui domine, dont certaines parties ne nient pas une certaine ressemblance avec Peter Steele (Type O Negative), mais qui se transforme de temps en temps en un grognement puissant ou, de manière isolée, en un gémissement tourmenté ». Le jeu de guitare est décrit d'une part comme particulièrement varié et d'autre part comme typique du death-doom. Selon les critiques musicales, les « riffs et les leads étirés [...] n'ont rien de remarquable ».

Discographie
 2008 : Fatum Elisum (EP, Post Ghost Recordings)
 2009 : Fatum Elisum (EP, Aesthetic Death Records)
 2011 : Homo Nihilis (album, Aesthetic Death Records)

Notes et références

Groupe de death-doom
Groupe français de metal gothique
Groupe musical formé en 2007
Groupe musical séparé en 2014

Fatum Elisum


Izvorul din satul Ocnița este un monument al naturii de tip hidrologic în raionul Camenca, Republica Moldova. Este amplasat în satul Ocnița. Ocupă o suprafață de 1 ha. Obiectul este administrat de Întreprinderea Agricolă "Rassvet".

Referințe

Ocnița, Izvorul din satul
Ocnița
Raionul Camenca

Izvorul din satul Ocnița


Raimundo Brandão (Caraúbas, 09 de agosto de 1934 — Fortaleza, 08 de julho de 2022) foi um advogado, defensor público, escritor e vereador (da Câmara Municipal de Fortaleza).

Biografia
Nasceu em 1934, na cidade de Caraúbas, Rio Grande do Norte. Com 15 anos de idade foi com a família para Fortaleza, Ceará.

Em 1966, formou-se em Direito pela Universidade Federal do Ceará (UFC). Atuou como advogado até 1978, quando foi aprovado no concurso para Defensor Público. No mesmo ano, foi inaugurado o Instituto Penal Professor Olavo Oliveira (IPPOO), para onde foi nomeado diretor. Quando assumiu, o presídio abrigava 29 (vinte e nove) detentos. Ao longo dos 11 (onze) anos em que trabalhou no local, presenciou aquela unidade prisional dar os primeiros passos para a superlotação de abrigados. Ao deixar o IPPOO, passou atuar como defensor público nas varas criminais.

Enquanto atuava como Defensor Público, Dr. Brandão desejava trilhar seu caminho na política. Em 1982, candidatou-se a deputado estadual, pelo Partido Democrático Trabalhista (PDT) – foi o fundador da legenda no Ceará, tendo inaugurado o partido em mais de 30 (trinta) municípios cearenses. Não obteve vitória, mas permaneceu como membro da diretoria do partido.

No ano de 1991, Raimundo Brandão assumiu a posição de titular na Coordenadoria do Sistema Penal (COSIPE). Ele permaneceu nesta posição até 1994, quando uma rebelião e sequestro ocorreram no Instituto Penal Paulo Sarasate (IPPS). No dia 15 de março daquele ano, às 9 horas, Brandão estava acompanhando Dom Aloísio Lorscheider, que era o cardeal arcebispo de Fortaleza, e cerca de 20 integrantes do movimento de Direitos Humanos, em uma visita pastoral ao presídio quando 14 presos se rebelaram e fizeram refém um total de 13 pessoas, incluindo Brandão e o cardeal. Durante o incidente, Raimundo Brandão foi imobilizado com uma faca em seu pescoço e lutou com um dos presos. Os reféns foram mantidos sob custódia dos detentos por 20 horas. Por volta das 22 horas, os presos saíram do IPPS em um furgão, levando os 13 reféns, que foram libertados apenas às 6 horas da manhã do dia seguinte, já próximo à cidade de Quixadá, na região chamada de Serra Azul. Em seu livro intitulado "O Pastor e os Doze Reféns", Raimundo Brandão relatou o trauma vivido durante o incidente.

O episódio resultou na licença do então Secretário de Justiça, Antônio Tavares. Brandão assumiu temporariamente a posição, atuando por quatro meses. Ao nomear o novo Secretário, Dr. Édson Pinheiro, o então governador Ciro Gomes referenciou Brandão como alguém que conhecia a área e poderia resolver qualquer problema. Brandão passou a atuar como subsecretário de Justiça. Continuou como subsecretário de justiça durante a administração de Paulo Duarte (Secretário de Justiça), mantendo-se nesta função até a saída de Duarte para a Assembleia Legislativa. Posteriormente, Raimundo Brandão reassumiu a posição de Secretário de Justiça por um período de três meses, antes de solicitar aposentadoria em 1998.

Não obstante as suas atribuições na secretaria de Justiça, Dr. Brandão sempre colaborou com os seus colegas defensores públicos em prol dos interesses da categoria, tendo participado de diversas atividades da Defensoria Pública, tais como reuniões, manifestações e mobilizações conjuntas com os deputados. Em virtude da sua atuação política e de suas boas relações com alguns parlamentares, ele solicitava o respaldo destes nas demandas da Defensoria Pública e intermediava os contatos dos seus colegas com os representantes do poder legislativo. O Dr. Brandão salienta, ademais, que sempre exerceu o seu direito de voto nas eleições da Associação dos Defensores Públicos do Estado do Ceará (ADPEC).

Em 08 de julho de 2022, Raimundo Brandão faleceu de morte natural.

Obras

Históricas

 O Pastor e os Doze Reféns
 A Viagem da Saudade: Oeste Potiguar

Prêmios

 Comenda ao Mérito "Leandro Bezerra" por ter sido Secretário de Justiça de Fortaleza, prêmio este recebido da Câmara Municipal de Caraúbas, na data de 29 de maio de 1999.

Caraúbas (Rio Grande do Norte)
Fortaleza
Ceará
Vereadores do Brasil
Escritores
Nascidos em 1934
Mortos em 2022

Raimundo Brandão