Alison Maria Krauss (born July 23, 1971) is an American bluegrass-country singer and fiddler. She entered the music industry at an early age, competing in local contests by the age of eight and recording for the first time at 14. She signed with Rounder Records in 1985 and released her first solo album in 1987. She was invited to join Union Station, releasing her first album with them as a group in 1989 and performing with them ever since.

Krauss has released 14 albums, appeared on numerous soundtracks, and sparked a renewed interest in bluegrass music in the United States. Her soundtrack performances have led to further popularity, including the O Brother, Where Art Thou? soundtrack, and the Cold Mountain soundtrack, which led to her performance at the 2004 Academy Awards. Platinum-selling Raising Sand (2007) was the first of her two collaborations with English rock singer Robert Plant.

As of 2019, she has won 27 Grammy Awards from 42 nominations, ranking her fourth behind Beyoncé, Quincy Jones and classical conductor Georg Solti for most Grammy Award wins overall. Krauss was the singer and female artist with the most awards in Grammy history until Beyoncé won her 28th Grammy in 2021. When Krauss won her first Grammy in 1991, she was the second-youngest winner at that time.

On November 21, 2019, she was awarded the National Medal of Arts. She was inducted into the International Bluegrass Music Hall of Fame in September 2021.

Early life
Alison Maria Krauss was born in Decatur, Illinois, to Fred and Louise Krauss. Her father was a German immigrant who came to the United States in 1952 at age 12, and taught his native language while he earned a doctorate in psychology. He later went into the business of real estate. Her mother, an American of German and Italian descent, is the daughter of artists, and works as an illustrator of magazines and textbooks. Fred and Louise met while they were studying at the University of Illinois at Urbana–Champaign. After a brief residence in nearby Decatur, the family settled in Champaign, where Krauss was raised with her older brother, Viktor.

Krauss's mother played banjo and acoustic guitar, so Krauss was exposed to folk music at home, and she heard rock and pop music on the radio: She liked Gary Numan's synth-pop song "Cars", and rock bands such as Foreigner, Bad Company, and Electric Light Orchestra. Her brother Viktor played  piano and double bass in high school, launching a career as a jazz and rock multi-instrumentalist. At her mother's insistence, Krauss began studying classical violin at age five. Krauss was reluctant to spend time practicing, but she continued with classical lessons until she was eleven. Krauss said her mother "tried to find interesting things for me to do" and "wanted to get me involved in music, in addition to art and sports". Krauss was also very active in roller skating, and in her teens she finally decided on a career in music rather than roller derby.

In mid-1979, Krauss's mother saw a notice for an upcoming fiddle competition at the Champaign County Fair, so she bought a bluegrass fiddle instruction book and the 1977 bluegrass album Duets by violinist Richard Greene. Krauss learned by ear to play several songs from the album, including "Tennessee Waltz", which she practiced on violin with her mother accompanying on guitar. Krauss entered the talent contest in the novice category at the age of eight, placing fourth. (This is where she first met fiddler Andrea Zonn, who won the junior division at age 10.) Krauss investigated the bluegrass genre more thoroughly after this, and she developed a knack for learning complex riffs by ear, quickly turning them into her own version. In 1981–82, Krauss performed with Marvin Lee Flessner's country dance band, in which she fiddled and sang. In September 1983, her parents bought her a custom violin made by hand in Missouri – her first adult-sized instrument. At 13, she won the Walnut Valley Festival Fiddle Championship, and the Society for the Preservation of Bluegrass in America named her the "Most Promising Fiddler in the Midwest". She was also called "virtuoso" by Vanity Fair magazine.

Krauss first met Dan Tyminski around 1984 at a festival held by the Society. Every current member of her band, Union Station, first met her at these festivals.

Career

1985–1991: Early career
Krauss made her recording debut in 1986 on the independent album, Different Strokes, in collaboration with Swamp Weiss and Jim Hoiles, and featuring her brother Viktor Krauss. From the age of 12 she performed with bassist and songwriter John Pennell in a band called "Silver Rail", replacing Andrea Zonn. Pennell later changed the band's name to Union Station after another band was discovered with the name Silver Rail.

Later that year, she signed to Rounder Records, and in 1987, at 16, she released her debut album Too Late to Cry with Union Station as her backup band.

Krauss' debut solo album was quickly followed by her first group album with Union Station in 1989, Two Highways. The album includes the traditional tunes "Wild Bill Jones" and "Beaumont Rag", along with a bluegrass interpretation of the Allman Brothers' "Midnight Rider".

Krauss' contract with Rounder required her to alternate between releasing a solo album and an album with Union Station, and she released the solo album I've Got That Old Feeling in 1990. It was her first album to rise onto the Billboard charts, peaking in the top seventy-five on the country chart. The album also was a notable point in her career as she earned her first Grammy Award, the single "Steel Rails" was her first single tracked by Billboard, and the title single "I've Got That Old Feeling" was the first song for which she recorded a music video.

1992–1999: Rising success

Krauss' second Union Station album Every Time You Say Goodbye was released in 1992, and she went on to win her second Grammy Award for Best Bluegrass Album of the year. She then joined the Grand Ole Opry in 1993 at the age of 21. She was the youngest cast member at the time, and the first bluegrass artist to join the Opry in 29 years. She also collaborated on a project with the Cox Family in 1994, a bluegrass album called I Know Who Holds Tomorrow. Mandolin and guitar player Dan Tyminski replaced Tim Stafford in Union Station in 1994. Late in the year, Krauss recorded with the band Shenandoah on its single "Somewhere in the Vicinity of the Heart", which brought her to the country music Top Ten for the first time and it won the Grammy Award for Best Country Collaboration with Vocals. Also in 1994, Krauss collaborated with Suzy Bogguss, Kathy Mattea, and Crosby, Stills, and Nash to contribute "Teach Your Children" to the AIDS benefit album Red Hot + Country produced by the Red Hot Organization. In 1997, she recorded vocals and violin for "Half a Mind", on Tommy Shaw's 7 Deadly Zens album.

Now That I've Found You: A Collection, a compilation of older releases and some covers of her favorite works by other artists, was released in 1995. Some of these covers include Bad Company's "Oh Atlanta", the Foundations' & Dan Schafer's "Baby, Now That I've Found You", which was used in the Australian hit comedy movie The Castle, and the Beatles' "I Will" with Tony Furtado. A cover of Keith Whitley's "When You Say Nothing at All" reached number three on the Billboard country chart; the album peaked in the top fifteen on the all-genre Billboard 200 chart, and sold two million copies to become Krauss' first double-platinum album. Krauss also was nominated for four Country Music Association Awards and won all of them.

So Long So Wrong, another Union Station album, was released in 1997 and won the Grammy Award for Best Bluegrass Album. One critic said its sound was "rather untraditional" and "likely [to] change quite a few ... minds about bluegrass". Included on the album is the track "It Doesn't Matter", which was featured in the second-season premiere episode of Buffy the Vampire Slayer and was included on the Buffy soundtrack in 1999.

Her next solo release in 1999, Forget About It, included one of her two tracks to appear on the Billboard adult contemporary chart, "Stay". The album was certified gold and charted within the top seventy-five of the Billboard 200 and in the top five of the country chart. In addition, the track "That Kind of Love" was included in another episode of Buffy the Vampire Slayer.

2000–present: Current career
Adam Steffey left Union Station in 1998, and was replaced by renowned dobro player Jerry Douglas. Douglas had provided studio back-up to Krauss' records since 1987's Too Late to Cry. Their next album, New Favorite, was released on August 14, 2001. The album went on to win the Grammy for Best Bluegrass Album, with the single "The Lucky One" winning a Grammy as well. New Favorite was followed up by the double platinum double album Live in 2002 and a release of a DVD of the same live performance in 2003. Both the album and the DVD were recorded during a performance at The Louisville Palace and both the album and DVD have been certified double Platinum. Also in 2002 she played a singing voice for one of the characters in the animated comedy film Eight Crazy Nights.

Lonely Runs Both Ways was released in 2004, and eventually became another Alison Krauss & Union Station gold certified album. Ron Block described Lonely Runs Both Ways as "pretty much... what we've always done" in terms of song selection and the style, in which those songs were recorded. Krauss believes the group "was probably the most unprepared we've ever been" for the album and that songs were chosen as needed rather than planned beforehand. She also performed a duet with Brad Paisley on his album Mud on the Tires in the single "Whiskey Lullaby". The single was quickly ranked in the top fifty of the Billboard Hot 100 and the top five of the Hot Country Songs, and won the Country Music Association Awards for "Best Musical Event" and "Best Music Video" of the year.

In 2007, Krauss and Robert Plant released the collaborative album titled Raising Sand. RIAA-certified platinum, the album was nominated for and won five Grammy Awards at the 51st Annual Grammy Awards, including Album of the Year, Best Contemporary Folk/Americana Album, and Record of the Year ("Please Read the Letter"). Krauss and Plant recorded a Crossroads special in October 2007 for the Country Music Television network, which first aired on February 12, 2008.

Returning with Union Station, Krauss released an album called Paper Airplane on April 12, 2011, the follow-up album to Lonely Runs Both Ways (2004). Mike Shipley, the recording and mixing engineer for the album, said that the album had a lengthy production time because of Krauss' non-stop migraines. Nevertheless, Paper Airplane became Krauss's highest-charting album in the U.S., reaching number three on the Billboard 200 on topping both the country and bluegrass album charts.

In 2014, Krauss and her band Union Station toured with Willie Nelson and Family, with special guests Kacey Musgraves, and the Devil Makes Three.

Capitol Records released Windy City, an album of country and bluegrass classics, produced by Buddy Cannon and her first solo release in 17 years, on February 17, 2017. Krauss received two nominations at the 60th Annual Grammy Awards for Best Country Solo Performance and Best American Roots Performance.

In August 2021, Krauss announced she was releasing a sequel album to Raising Sand with Robert Plant called Raise the Roof. In addition to the album, Krauss and Plant are planning a 2022 tour.

Other work

Krauss has made guest appearances on other records on lead vocals, harmony vocals, and fiddle. In 1987, at the age of 15, she played fiddle on the album The Western Illinois Rag by Americana musician Chris Vallillo. In 1993 she recorded vocals for the Phish song "If I Could" in Los Angeles. In 1997 she sang harmony vocals in both English and Irish on the album Runaway Sunday by Irish traditional band Altan. In 1998 she played and sang on the title track of Hawaiian slack-key artist Ledward Kaapana's album, Waltz of the Wind.

Krauss had her only number one hit in 2000, receiving vocal credit for "Buy Me a Rose". She has contributed to numerous motion picture soundtracks, most notably O Brother, Where Art Thou? (2000). She and Dan Tyminski contributed multiple tracks, including "I'll Fly Away" (with Gillian Welch), "Down to the River to Pray", and "I Am a Man of Constant Sorrow". In the film, Tyminski's vocals on "I Am a Man of Constant Sorrow" were used for George Clooney's character. The soundtrack sold over seven million copies and won the Grammy for Album of the Year in 2002. Both Krauss and the surprisingly popular album were credited with reviving interest in bluegrass. She has said, however, that she believes Americans already liked bluegrass and other less-heard musical genres, and that the film merely provided easy exposure to the music. She did not appear in the movie, at her own request, because she was pregnant during its filming.

In 2007, Krauss released A Hundred Miles or More: A Collection, an album of new songs, soundtrack tunes, and duets with artists such as John Waite, James Taylor, Brad Paisley, and Natalie MacMaster. The album was  successful commercially but given a lukewarm reception by critics. One of the tracks, "Missing You", a duet with Waite (and a cover of his hit single from 1984), was similarly received as a single. On August 11, television network Great American Country aired a one-hour special, Alison Krauss: A Hundred Miles or More, based on the album.

Krauss appeared on Heart's March 2010 concert DVD Night at Sky Church, providing the lead vocals for the song "These Dreams".

Other soundtracks for which Krauss has performed include Twister, The Prince of Egypt, Eight Crazy Nights, Mona Lisa Smile, Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood, Alias, Bambi II and Cold Mountain. She contributed "Jubilee" to the 2004 documentary Paper Clips. The Cold Mountain songs she sang, "The Scarlet Tide" with T Bone Burnett and Elvis Costello, and "You Will Be My Ain True Love" with Sting, were each nominated for an Academy Award. She performed both songs at the 76th Academy Awards, the first with Costello and Burnett, and the other with Sting. She produced Nickel Creek's debut album (2000) and the follow-up This Side (2002), which won Krauss her first Grammy award as a producer.

Krauss performed on Moody Bluegrass: A Nashville Tribute to the Moody Blues.

She participated in Billy Childs' 2014 tribute album to Laura Nyro, Map to the Treasure: Reimagining Laura Nyro, performing on the track "And When I Die".

Krauss also appears on Def Leppard's twelfth studio album, Diamond Star Halos, released March 2022, as a featured vocalist on the songs "This Guitar" and "Lifeless". Krauss duetted with High Valley on the group's 2023 single "Do This Life".

Reception and influences

Krauss' earliest musical experience was as an instrumentalist, though her style has grown to focus more on her vocals with a band providing most of the instrumentation. Musicians she enjoys include vocalists Lou Gramm of Foreigner and Paul Rodgers of Bad Company. Krauss' family listened to "folk records" while she was growing up, but she had friends who exposed her to such acts as AC/DC, Carly Simon, the Rolling Stones, Lynyrd Skynyrd, and ELO. She cites Dolly Parton, with whom she has since collaborated a number of times, as a major influence. Some credit Krauss and Union Station, at least partially, with a recent revival of interest in bluegrass music in the United States. Despite being together for nearly two decades and winning numerous awards, she said the group was "just beginning right now" (in 2002) because "in spite of all the great things that have happened for the band, [she] feel[s] musically it's just really beginning". Although she alternates between solo releases and works with the band, she has said there is no difference in her involvement between the two.

As a group, AKUS have been called "American favourites", "world-beaters", and "the tightest band around". While they have been successful as a group, many reviews note Krauss still "remains the undisputed star and rock-solid foundation" and have described her as the "band's focus" with an "angelic" voice that "flows like honey". Her work has been compared to that of the Cox Family, Bill Monroe, and Del McCoury, and has in turn been credited with influencing various "Newgrass" artists including Nickel Creek, for which she acted as record producer on two of their albums. In addition to her work with Nickel Creek, she has acted as producer to the Cox Family, Reba McEntire and Alan Jackson. Adam Sweeting of The Guardian has said Krauss and Union Station are "superb, when they stick to hoedowns and hillbilly music, but much less convincing, when they lurch towards the middle of the road". Blender magazine has said the "flavorless repertoire [Krauss] sings... steers her toward Lite FM". In addition, Q magazine and The Onion AV Club have said their newer releases are "pretty much the usual", and that although Krauss is generally "adventurous", these recent releases contain nothing to "alienate the masses".

Voice, themes, and musical style
Krauss possesses a soprano voice, which has been described as "angelic".

She has said her musical influences include J. D. Crowe, Ricky Skaggs, and Tony Rice. Many of her songs are described as sad, and are often about love, especially lost love. Though Krauss has a close involvement with her group and a long career in music, she rarely performs music she has written herself. She has also described her general approach to constructing an album as starting with a single song and selecting other tracks based on the first, to give the final album a somewhat consistent theme and mood. She most commonly performs in the bluegrass and country genres, though she has had two songs on the adult contemporary charts, has worked with rock artists such as Phish and Sting, and is sometimes said to stray into pop music.

Music videos
Krauss did not think she would make music videos at the beginning of her career. After recording her first she was convinced it was so bad that she would never do another. Nonetheless, she has continued to make further videos. Many of the first videos she saw were by bluegrass artists. Dan Tyminski has noted that the video for Thriller was very popular at the time she was first exposed to music videos. She has made suggestions on the style or theme to some videos, though she tends to leave such decisions to the director of the particular video. The group chooses directors by seeking out people who have previously directed videos that band members have enjoyed. The director for a video to "If I Didn't Know Any Better" from Lonely Runs Both Ways, for example, was selected because Krauss enjoyed work he had done with Def Leppard and, she wondered, what he could do with their music. While style decisions are generally left to the various directors of the videos, many – including for "The Lucky One", "Restless", "Goodbye is All We Have", "New Favorite", and "If I Didn't Know Any Better" – follow a pattern. In all of these videos Krauss walks, sometimes interacting with other people, while the rest of the band follows her.

Performances
Krauss has said she used to dislike working in the studio, where she had to perform the same song repeatedly, but has come to like studio work roughly the same as live stage performances. Her own favorite concert experiences include watching three Foreigner concerts during a single tour, a Dolly Parton concert, and a Larry Sparks concert.

She appeared on Austin City Limits in 1992 and opened the show in 1995 with Union Station. The New Favorite tour, after AKUS' album of the same name, was planned to start September 12, 2001 in Cincinnati, Ohio, but was delayed until September 28 in Savannah, Georgia following the September 11 terrorist attacks. Krauss took part in the Down from the Mountain tour in 2002, which featured many artists from the O Brother, Where Art Thou soundtrack. Down from the Mountain was followed by the Great High Mountain Tour, which was composed of musicians from both O Brother and Cold Mountain, including Krauss. She has also given several notable smaller performances including at Carnegie Hall (with the Grand Ole Opry), on Lifetime Television in a concert of female performers, on the radio show A Prairie Home Companion, where she sang two songs not previously recorded on any of her albums, and a performance at the White House attended by then-President Bill Clinton and then-Vice President Al Gore. She has also been in the White House again, performing the song "When You Say Nothing at All" at country music performances. She also performed a tribute to the Everly Brothers at which she sang "All I Have to Do is Dream" with Emmylou Harris and "When Will I Be Loved" with Vince Gill. She was also invited by Taylor Swift to perform with her at the 2013 CMA's and by Joshua Bell to perform with him on a Christmas album; Bell said that "she (Krauss) is someone I've adored for so many years now". She performed at DAR Constitution Hall in Washington, D.C., on January 10, 2015, as a part of "The Life and Songs of Emmylou Harris: An All Star Concert Celebration" which is a tribute to Emmylou Harris.

Awards and honors

Krauss has won twenty-seven Grammy Awards over the course of her career as a solo artist, as a group with Union Station, as a duet with Robert Plant, and as a record producer. As of 2021, she ranks fourth on the list of winners of the most Grammy Awards. She overtook Aretha Franklin for the most female wins at the 46th Grammy Awards, where Krauss won three, bringing her total at the time to seventeen (Franklin won her sixteenth that night). The Recording Academy (which presents the Grammy Awards) presented her with a special musical achievement honor in 2005. She has also won 14 International Bluegrass Music Association Awards, 9 Country Music Association Awards, 2 Gospel Music Association Awards, 2 CMT Music Awards, 2 Academy of Country Music Awards, and 1 Canadian Country Music Award. Country Music Television ranked Krauss 12th on their "40 Greatest Women of Country Music" list in 2002.

At the 76th Academy Awards in February 2004, where she performed two nominated songs from the Cold Mountain soundtrack, Krauss was chosen by Hollywood shoe designer Stuart Weitzman to wear a pair of $2 million 'Cinderella' sandals with 4½ inch clear glass stiletto heels and two straps adorned with 565 Kwiat diamonds set in platinum. Feeling like a rather unglamorous choice, Krauss said, "When I first heard, I was like, 'What were they thinking?' I have the worst feet of anybody who will be there that night!" In addition to the fairy-tale-inspired shoes, Weitzman outfitted Krauss with a Palm Trēo 600 smartphone, bejeweled with 3,000 clear-and-topaz-colored Swarovski crystals. The shoes were returned, but Krauss kept the crystal-covered phone. Weitzman chose Krauss to show off his fashions at the urging of his daughters, who are fans of Krauss' music.

In May 2012, Alison Krauss was awarded an Honorary Doctorate of Music from Berklee College of Music.

In March 2015, her hometown of Champaign, Illinois, designated the 400 block of West Hill Street as "Honorary Alison Krauss Way".

Personal life
Krauss was married to musician Pat Bergeson from 1997 to 2001. They had one child, born in 1999.

Discography

Studio albums
1986: Different Strokes (with Jim Hoiles and Swamp Weiss)
1987: Too Late to Cry
1989: Two Highways (with Union Station)
1990: I've Got That Old Feeling
1992: Every Time You Say Goodbye (with Union Station)
1994: I Know Who Holds Tomorrow (with the Cox Family)
1997: So Long So Wrong (with Union Station)
1999: Forget About It
2001: New Favorite (with Union Station)
2004: Lonely Runs Both Ways (with Union Station)
2007: Raising Sand (with Robert Plant)
2011: Paper Airplane (with Union Station)
2017: Windy City
2021: Raise the Roof (with Robert Plant)

Filmography

Notes
a. Sources vary on birthplace; see talk page discussion

References

External links

Rounder Records site for Alison Krauss
[ Alison Krauss] on Allmusic database

1971 births
Living people
Alison Krauss & Union Station members
American bluegrass fiddlers
American women country singers
Grammy Award winners
Musicians from Champaign, Illinois
American people of German descent
American people of Italian descent
Grand Ole Opry members
American performers of Christian music
American sopranos
Rounder Records artists
Musicians from Decatur, Illinois
20th-century American singers
20th-century American women singers
21st-century American singers
21st-century American women singers
Country musicians from Illinois
United States National Medal of Arts recipients
Lyle Lovett and His Large Band members

Alison Krauss


Luz María González Villarreal (30 de septiembre de 1954) es una bióloga y botánica mexicana de la Universidad de Guadalajara Desarrolla actividades académicas en el "Laboratorio de Botánica Fanerogámica, Departamento de Botánica y Zoología, CUCBA, en la Universidad de Guadalajara.

Algunas publicaciones
 . 2009. Análisis de la distribución de las especies de helechos y afines del valle de México, notas ecológicas y florísticas. Polibotánica [revista en la Internet] [citado el 6 de septiembre de 2011] (28): 15-36 artículo en línea

Libros
 . 2007. La familia Coriariaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 21 de Colección Flora de Jalisco. Editor Universidad de Guadalajara, 19 pp. ISBN	9702710448

 . 2006. La familia Staphyleaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 20 de Flora de Jalisco. EditorUniversidad de Guadalajara, 20 pp. ISBN 9702709881

 . 2005a. Taxonomía y biogeografía del género Populus (Salicaceae) en México. Colección fomento de la producción académica de profesores con perfil Promep. Editor UDG, 167 pp. ISBN 9702706637 artículo en línea

 . 2005b. La familia Cecropiaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 19 de Colección Flora de Jalisco. Editor Universidad de Guadalajara, 22 pp. ISBN 9702706831

 . 2005c. Guía ilustrada de los gasterópodos marinos de la Bahía de Tenacatita, Jalisco, México. Volumen 7, Número 1 de Scientia CUCBA. Editor Universidad de Guadalajara, 84 pp. ISBN 9702706823

 --------------------------------------, . 2004a. La familia Hamamelidaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 18 de Colección Flora de Jalisco. Editor Universidad de Guadalajara, 29 pp. ISBN 970270569X

 --------------------------------------. 2004b. La familia Myricaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 17 de Colección Flora de Jalisco. Editor Universidad de Guadalajara, 19 pp. ISBN 9702705681

 --------------------------------------. 2002a. La familia Symplocaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 13 de Colección Flora de Jalisco. Editor	Universidad de Guadalajara, 31 pp. ISBN 9702702321

 --------------------------------------. 2002b. La familia Actinidiaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 14 de Colección Flora de Jalisco. Editor Universidad de Guadalajara, 13 pp. ISBN 9702702313

 --------------------------------------. 2002c. La familia Salicaceae (Populus) en el estado de Jalisco, México. Volumen 15 de Colección Flora de Jalisco. Editor Universidad de Guadalajara, 20 pp. ISBN 9702702615

 --------------------------------------. 2001. La familia Theaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 12 de Colección Flora de Jalisco. Editor Universidad de Guadalajara, 38 pp. ISBN	9702700868

 --------------------------------------. 2000a. La familia Betulaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 8 de Colección Flora de Jalisco. Edición ilustrada de Universidad de Guadalajara, 40 pp. ISBN 9688959278

 --------------------------------------. 2000b. Las familias Monotropaceae y Pyrolaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 9 de Colección Flora de Jalisco. Edición ilustrada de Universidad de Guadalajara, 22 pp. ISBN 9688959286

 --------------------------------------. 2000c. La familia Aquifoliaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 6 de Colección Flora de Jalisco. Editor Universidad de Guadalajara, 27 pp. ISBN 9688959162

 --------------------------------------. 2000d. La familia Garryaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 7 de Colección Flora de Jalisco. Editor Universidad de Guadalajara, 25 pp. ISBN	9688959154

 --------------------------------------. 2000e. La familia Cochlospermaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 7 de Colección Flora de Jalisco. Editor Universidad de Guadalajara, 25 pp. ISBN	9688959448

 --------------------------------------. 1996a. Flora del Bajío y de regiones adyacentes: 'Clethraceae'. Volumen 47 de Flora del Bajio. Editor Instituto de Ecologia, 19 pp. ISBN 9687213914

 --------------------------------------. 1996b. La familia Clethraceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 5 de Colección Flora de Jalisco. Edición ilustrada de Universidad de Guadalajara, 34 pp. ISBN 9688957070

 --------------------------------------. 1996c. La familia Cornaceae en el estado de Jalisco, México. Volumen 4 de Colección Flora de Jalisco. Edición ilustrada de Universidad de Guadalajara, 17 pp. ISBN 9688957062

 --------------------------------------. 1996d. Clethra (Clethraceae) section Cuellaria in Mexico: taxonomy, ecology and biogeography. Volumen 2. Editor University of Wisconsin--Madison, 764 pp.

 --------------------------------------. 1990. Las ericáceas de Jalisco, México. Volumen 1 y 2 de Colección Flora de Jalisco. Edición ilustrada de Editorial Universidad de Guadalajara, 140 pp. ISBN 9688950270

 --------------------------------------. 1986. Contribución al conocimiento del género Quercus (Fagaceae) en el Estado de Jalisco. Volumen 1 de Colección Flora de Jalisco. Editor	Instituto de Botánica, Universidad de Guadalajara, 240 pp. ISBN	9688950270

 --------------------------------------. 1977. Estudio taxonómico de los gastrópodos marinos de la bahía de Tenacatita. Editor Universidad Autónoma de Guadalajara, Escuela de Biología, 342 pp.

Honores
 Editora en el Directorio de Biobotánica, en diseño y formación electrónica.

Vida privada
Fueron sus padres Luz María Villareal de Puga (1913-2013 ), maestra y botánica, y Felipe González.

Fuentes
 . 1992. Authors of plant names: a list of authors of scientific names of plants, with recommended standard forms of their names, including abbreviations. Edición	reimpresa de Royal Botanic Gardens, Kew, 732 pp. ISBN 0947643443

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de México
Escritores de divulgación científica
Exploradores de México
Profesoras de México
Escritores en español del siglo XX
Escritores en español del siglo XXI

Luz María González Villarreal


كاليثي (Καλλιθέα) هي مدينة في إليا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 787 نسمة.

مراجع

مدن اليونان

كاليثي (إليا)


John Romilly,  baron Romilly ( - ) est un homme politique et juge whig anglais. Il sert dans la première administration de Lord John Russell comme solliciteur général de 1848 à 1850 et procureur général de 1850 et 1851. La dernière année, il est nommé maître des rôles, poste qu'il occupe jusqu'en 1873. Fait chevalier en 1848, il est anobli baron Romilly en 1866.

Jeunesse
Romilly est né à Londres, le deuxième fils de Samuel Romilly et d'Anne Garbett, une fille de la fille de Francis Garbett de Knill Court, Herefordshire. Après avoir été solliciteur général pour l'Angleterre et le Pays de Galles, son père devinet député de Horsham, Wareham, Arundel et Westminster. Il est le frère de Sophia Romilly (épouse de , député d'Ayr Burghs), Charles Romilly (qui épouse Lady Georgiana Russell, fille de John Russell (6e duc de Bedford)), Frederick Romilly (qui est député de Cantorbéry) .

Il fait ses études au Trinity College de Cambridge et est admis au barreau de Gray's Inn en 1827 .

Carrière
Romilly entre pour la première fois au Parlement en 1832 en tant que député de Bridport, occupant le siège de 1832 à 1835 et de nouveau de 1846 à 1847 . En 1843, il devient conseiller de la reine. Il est élu député de Devonport en 1847  et est nommé solliciteur général et fait chevalier en 1848 dans l'administration de Lord John Russell, étant promu procureur général en 1850. En 1851, il est nommé maître des rôles et continue à siéger pour Devonport jusqu'aux élections générales de 1852, date à laquelle il est battu . Il est le dernier maître des rôles à siéger au Parlement.

Romilly est élevé à la pairie en tant que baron Romilly, de Barry dans le comté de Glamorgan, en 1866, et prend sa retraite de la maîtrise des rôles en 1873. Il fait beaucoup pour supprimer les restrictions qui ont longtemps entravé la recherche parmi les archives publiques et les documents d'État.

Les décisions judiciaires notables de Romilly comprennent : Norris v Chambres (1861) 29 Beav 246, 54 ER 621 : un privilège équitable peut être revendiqué sur des biens immobiliers à l'étranger contre un tiers.

Vie privée
Lord Romilly épouse Caroline Charlotte, fille de William Otter, en 1833. Ils ont plusieurs enfants, dont  :

 William Romilly,  baron Romilly (1835-1891), qui épouse Emily Idonea Sophia Le Marchant, fille aînée du lieutenant-général John Le Marchant, en 1865. Après sa mort en 1866, il épouse Helen Denison, fille aînée d'Edward Hanson Denison, en 1872.
 Edward Romilly (1838-1886), avocat qui épouse Edith Mary Cowie (morte en 1880), deuxième fille de Benjamin Morgan Cowie, doyen de Manchester, en 1871.
 Henry Romilly (1845-1886), qui épouse Edith Rathbone, fille aînée de Bernard Rathbone, en 1878. Après sa mort en 1886, elle épouse Thomas Northcote Toller de Lansdowne House à Didsbury en 1889.
 Arthur Romilly, avocat (1850-1884), qui épouse Flora Schellbach (décédée en 1937), deuxième fille du professeur Schellbach de Berlin, en 1877.
 Anne Romilly (décédée en 1913), qui épouse Clement Tudway Swanston (décédé en 1879) en 1861.
 Mary Romilly (d. 1921), qui épouse le général Lothian Nicholson, gouverneur de Gibraltar (d. 1893) en 1864.
 Sophie Romilly (  –1895)
 Lucy Henrietta Romilly (d. 1923), qui épouse  (d. 1904), deuxième fils de  en 1870.

Lady Romilly est décédée en décembre 1856. Lord Romilly meurt à Londres le 23 décembre 1874, à l'âge de 72 ans, et est remplacé comme baron par son fils aîné, William. Il est enterré au cimetière de Brompton, à Londres.

Références

Liens externes

Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Knight Bachelor
Membre du Comité judiciaire du Conseil privé
Master of the Rolls
Membre du Gray's Inn
Personnalité inhumée au cimetière de Brompton
Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Député du 15e Parlement du Royaume-Uni
Député du 14e Parlement du Royaume-Uni
Député du 11e Parlement du Royaume-Uni
Avocat général pour l'Angleterre et le pays de Galles
Procureur général pour l'Angleterre et le pays de Galles
Représentant de l'Angleterre à la Chambre des communes
Baron de la pairie du Royaume-Uni
Décès en décembre 1874
Naissance en janvier 1802
Décès à 72 ans

John Romilly


فيسوكيي  هي مدينة في مقاطعة أوكروغ خانتي - مانسي الذاتية في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 8869 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في أوكروغ خانتي-مانسي ذاتية الحكم
تأسيسات سنة 1982 في الاتحاد السوفيتي

فيسوكي (أوكروغ خانتي-مانسي)


Mikael Ericsson (28. veljače 1960.) je bivši švedski vozač reli utrka.

Ericsson je nastupao na utrkama svjetskog prvenstva u reliju (WRC) od 1981.g. do 1993. Ukupno je zabilježio 40 nastupa na WRC utrkama, te pobijedio na dvije utrke tijekom sezone 1989. Te godine u ukupnom poretku na kraju sezone bio je na četvrtome mjestu što mu je i najbolji rezultat.
Pobijedio je na Reliju Argentina vozeći automobil Lancia Delta Integrale, te Reliju Finska vozeći Mitsubishi Galant VR-4.
Suvozač mu je bio sunarodnjak Claes Billstam.

Izvori

Švedski vozači relija

Mikael Ericsson


1040ගණන් යනු, 1040 ජනවාරි 1 දිනදී ඇරඹුනු සහ 1049 දෙසැම්බර් 31 දිනදී නිමවුනු, ජුලියානු දිනදසුනෙහි දශකයකි.

1040ගණන්


La route régionale 570 () est une route régionale allant de Juankoski à Kuopio jusqu'à Nilsiä à Kuopio en Finlande.

Présentation
La seututie 570 est une route régionale de Savonie du Nord.

Parcours

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

570

Transport à Kuopio

Seututie 570


Țapinarii este un film românesc din 1982 regizat de Ioan Cărmăzan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Remus Mărgineanu, Mariana Buruiană, Șerban Ionescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.297.935 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1982 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1982
Filme regizate de Ioan Cărmăzan
Filme dramatice românești

Țapinarii


Regiunea Kuban (în , în ) a fost o unitate administrativ-teritorială a Imperiului Rus, amplasată în sudul acestuia, cu capitala în Ekaterinodar (actualmente Krasnodar). Regiunea s-a situat la nord de lanțul caucazian, și a cuprins cu precăderea teritoriul actualului ținut Krasnodar, și republica autonomă Adîgheia.

Regiunea Kuban se învecina cu regiunea armatei de pe Don (Cazacii de pe Don) în nord, regiunea Terek și gubernia Stavropol în est, guberniile Mării Negre și Kutaisi în sud, și mările Neagră și Azov în vest.

Demografie

Structura etnică
Structura etnică potrivit recensământului din 1897:

Împărțire administrativă

La începutul secolului XX, regiunea cuprindea următoarele 7 ținuturi (otdel-uri):

1 denotă ordinea în care ținuturile sunt localizate conform hărții din dreapta.

Vezi și
Cazaci din Kuban

Referințe

Legături externe
 Кубанская область // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Рябчиков, С. В. (2011). Заметки по истории Кубани (материалы для хрестоматии) // Вісник Мiжнародного дослiдного центру «Людина: мова, культура, пiзнання», 2011, т. 30(3), с. 25-45.

Subdiviziunile Imperiului Rus
Fondări în 1860
Desființări în 1918
Kuban
Istoria ținutului Krasnodar

Regiunea Kuban


Die Japanische Badmintonmeisterschaft 1992 fand im Dezember 1992 in Moriguchi statt. Es war die 46. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Japan.

Medaillengewinner

Weblinks
http://www.badminton-a.com/nbaevent/index/aj.htm

1992
Badminton 1992
Badmintonwettbewerb in Moriguchi

Japanische Badmintonmeisterschaft 1992


6412 Kaifu este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6412 Kaifu este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 6,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

6412 Kaifu


Satiniranje je dodatna obrada nakon proizvodnje papira kojom se povećava glatkoća i sjaj papira.

Objašnjenje
Papir se satinira ako se želi da njegova površina bude glađa i sjajnija no što je u strojnoglatkih papira. Stoga se kvalitetan papir, u prvom redu tiskovni i pisaći, dorađuje satiniranjem na superkalanderu.

Kalander za satiniranje (superkalander) sastoji se od 8 do 12, a ponekad i više teških valjaka smještenih jedan iznad drugoga u visinu i do 10 metara. Kao i u strojnom kalanderu, valjci svojom težinom tlače preostale donje valjke, pa je u procjepima između valjaka papirna traka izložena velikom tlaku, koji se u suvremenim superkalanderima može regulirati hidraulički. Valjci su naizmjenično od čelika i od prešanog papira na čeličnoj jezgri, pa se djelovanje kalandera za satiniranje temelji na razlici tvrdoća tih valjaka. Tvrdi čelični valjci stalno se utiskuje u mnogo mekši papirni valjak i poprečno (radijalno) ga deformira. Tom prilikom između valjaka nastaje veliko trenje, kojemu je izvrgnuta i prolazeća papirna traka. Pod utjecajem trenja i tlaka površina se papira uz čelični valjak satinira, to jest poprima visoki sjaj i veliku glatkoću. Satiniranje ne ovisi samo o trenju i tlaku, već i o temperaturi i o vlažnosti papirne trake. Najbolji se rezultati uz isti tlak postižu s papirom koji je prije ulaska u superkalander bio ovlažen do udjela vlage od 7 do 8%, ali je u proizvodnji pergaminskog i vrlo tankog kondenzatorskog papira potrebno vlažiti traku i do udjela vlage od 18 do 25%. I povišene temperature pogoduju satiniranju, pa se danas uglavnom upotrebljavaju šuplji čelični valjci zagrijani na temperaturu od 100 do 150 °C. Satiniranje može i negativno utjecati na neka svojstva papira. Tako se, na primjer, smanjuje stupanj keljivosti, papir postaje tanji, prozirniji i lakše se kida.

Slike

Izvori

 Tiskarstvo
Tekstilna industrija
Papir

Satiniranje


Hugh Joseph Ward ( - ), ou HJ Ward, est un illustrateur américain auteur de  couvertures de magazines pulp. Il est surtout connu pour son travail pour les magazines Spicy Mystery et Spicy Detective, ainsi que pour d'autres titres publiés par Harry Donenfeld dans le genre "weird menace". Il a également peint les images de personnages populaires de programmes radio, The Lone Ranger et Green Hornet.

Jeunesse et éducation
Ward nait à Philadelphie, en Pennsylvanie, dans un quartier populaire. Il est le plus jeune des huit enfants de Mary C. Ward et Charles A. Ward. Son intérêt pour le dessin est remarqué par un professeur d'art au lycée. Dans le but de devenir artiste professionnel, il s'inscrit à un programme de quatre ans à la Pennsylvania Business School of Industrial Art en septembre 1927. Plus tard, il nomme N. C. Wyeth comme le professeur qui l'a le plus influencé.

La mort du père de Ward en 1929 le force à abandonner ses études après seulement trois ans. En 1930, il devient graphiste pour le journal The Philadelphia Inquirer, où il est d'abord employé pour le lettrage des publicités. Ses fonctions à lInquirer se diversifient rapidement pour inclure le dessin d'illustrations et de caricatures politiques.

 Carrière

Ward a pour ambition de devenir illustrateur de magazines indépendant. Il obtient sa première vente le 24 août 1931 auprès de Teck Publishing Corporation, qui lui achète deux illustrations, ensuite utilisées sur des couvertures de Complete Detective Novel, Wild West Stories et Complete Novel Magazine. Par la suite, Dell Publishing lui demande de fournir plusieurs illustrations de couverture pour Sure-Fire Screen Stories et Ace-High Magazine.

En août 1934, Ward épouse Viola Conley, qui devient son modèle pour toutes les femmes de ses couvertures de magazines pulp. Évitant l'utilisation de photographies, il la peint directement d'après nature. Il devient célèbre pour ses représentations de femmes réagissant avec horreur à diverses menaces. L'historien des Pulp David Saunders décrit Ward comme "inspiré par le drame déchirant de la domination cruelle de la mort sur la beauté fragile et sensuelle de la vie".

En octobre 1935, Ward peut quitter son emploi au Philadelphia Inquirer et consacrer son énergie à sa carrière naissante d'artiste de couvertures. Il travaille principalement pour les Culture Publications (rebaptisées plus tard Trojan Publications) de Harry Donenfeld, l'éditeur de Hollywood Detective, Lone Ranger, Paris Gayety, Pep, Romantic Detective, Spicy Adventure, Spicy Detective, Spicy Mystery, Spicy Western, et d'autres titres. Ward peint en moyenne 50 couvertures par an pour les magazines de Donenfeld. Il crée aussi parfois des couvertures pour d'autres éditeurs, tels que Street & Smith (Sport Story) et Franck Munsey (Red Star Mystery).

En 1937, Ward est embauché par George Washington Trendle pour développer les images des personnages de radio Lone Ranger et Green Hornet, images qui sont utilisées pour le merchandising. En 1940, Harry Donenfeld charge Ward de peindre la première peinture à l'huile de Superman afin de promouvoir l'émission de radio The Adventures of Superman. Ward est ravi de la renommée que ce travail lui offre au-delà du monde des pulps. Il vise un plus grand prestige et un meilleur salaire, mais les éditeurs des grands magazines montrent peu d'intérêt pour son travail, même après qu'il a finalement fait sa première illustration de couverture pour le magazine Liberty en 1939.

Ward est mobilisé dans l'armée américaine le 13 avril 1944. En septembre de la même année, une forte douleur récurrente à l'épaule droite est diagnostiquée comme symptôme d'un cancer du poumon avancé. Il décède à l'âge de  le 7 février 1945.

 Notes et références

 Bibliographie

 Ellis, Douglas, Ed Hulse, Robert Weinberg, and F. Paul Wilson (2017). The Art of the Pulps: an Illustrated History. San Diego: IDW Publishing. .
 Saunders, David (Spring 2010). "H.J. Ward (1909-1945)". Illustration''. 8''' (29): 5–93.

Liens externes

 Galerie de couvertures de pulps par HJ Ward

Mort d'un cancer aux États-Unis
Mort d'un cancer du poumon
Personnalité liée à Philadelphie
Illustrateur américain
Décès en février 1945
Naissance en mars 1909
Décès à 35 ans

Hugh Joseph Ward


Safe condition er en eksperimentalfilm instrueret af Lars Mathisen efter manuskript af Lars Mathisen.

Handling
Et rastløst billede på tvivl og eftertænksomhed, moral og engagement og tidens (tilsyneladende) endeløse gentagelse. Billedet består af: En ung kvinde, hendes dyne, hendes seng og hendes rum - en mandstemmes insisteren på ikke at glemme, at det naturlige ligger foran os - tonerne af den sisyfosagtige gammel-europæiske kanon, Mester Jakob.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1992

Eksperimentalfilm fra Danmark

Safe condition


Le Portrait du pasteur Langelius est un tableau du peintre hollandais Frans Hals réalisé en 1660 et conservé au Musée de Picardie à Amiens.

Historique

Le portrait du pasteur Herman Langelius, célèbre prédicateur protestant d'Amsterdam appartient à la dernière partie de la carrière de Frans Hals, l'un des plus grands portraitistes hollandais du . Frans Hals s'illustra dans les portraits de groupes et dans ceux de célébrités intellectuelles ou religieuses. À la fin de sa carrière, son style devint plus austère comme le montre le portrait du célèbre prédicateur.

Caractéristiques

Le pasteur Herman Langelius pose en habit sombre rehaussé d'un col blanc, coiffé d'une calotte, la main serrant un livre et l'index marquant la page. Le regard pénétrant du pasteur laisse apparaître la rigueur de sa personnalité. Sur sa toile, Frans Hals a su montrer l'intensité et la passion qui animent le sujet avec une liberté et une puissante sérénité qui font sa notoriété encore de nos jours.

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

 Jacques Foucart, Frans Hals : École hollandaise, Le Musée personnel, Paris, 1969.
 Frans Hals, Hachette, coll. « Chefs-d'œuvre de l'art. Grands peintres », Paris, 1966.

Articles connexes

 Frans Hals
 Musée de Picardie
 Peinture de portrait

Liens externes

 Portrait du pasteur Langelius
 Portrait du pasteur Langelius

Tableau de Frans Hals
Tableau des années 1660
Portrait d'homme
Portrait

Portrait du pasteur Langelius


LinkedIn (/lɪŋktˈɪn/) er atvinnumiðaður samfélagsmiðill sem er í boði á vefnum og sem smáforrit. Miðlinum var hleypt af stokkunum þann 5. maí 2003 og er í dag í eigu Microsoft. Miðillinn er aðallega notaður til faglegra samskipta og starfsþróunar, ásamt því að gera atvinnuleitendum kleift að birta ferilskrá sína og vinnuveitendum auglýsa störf. Frá árinu 2015 hefur meginhluti tekna fyrirtækisins komið frá sölu á aðgani að upplýsingum um meðlimi  til mannauðsstjóra og söluaðila. Frá og með mars 2023 voru meira en 900 milljón manns með skráðan aðgang á miðlinum.

LinkedIn gerir meðlimum (bæði starfsmönnum og vinnuveitendum) kleift að búa til aðgang í þeim tilgangi að búa til og viðhalda faglegu tengslaneti. Meðlimir geta boðið hverjum sem er að verða tengiliður. LinkedIn er einnig notað til að skipuleggja viðburði, taka þátt í hópumræðum, skrifa greinar, ásamt því a deila myndum, myndböndum og fréttum af starfsferli viðkomandi.

Tilvísanir

Microsoft-deildir
samfélagsmiðlar

LinkedIn


En la mitología griega, Ámpelo, Ampelo o Ampelos (del griego antiguo Αμπελος, "cepa de vid") era un sátiro hijo de un sátiro y una ninfa, compañero de Dioniso y amado por él.

Versiones del mito

Existen dos versiones y dos reacciones de Dioniso ante este hecho:

Versión transmitida por Nono de Panópolis

La primera, según Nono, murió en un accidente al montar y caer de un toro bravo enloquecido por la picadura del tábano de Ate, después de haberse burlado de la diosa Selene. Las Moiras concedieron a Ámpelo una segunda vida como parra (en otra versión, es el propio Dioniso quien transforma al joven sátiro en un racimo de uvas), de la que Dioniso prensó el primer vino y se lo regaló a los hombres (o creó, según otra variante, el vino de su sangre).

Para Nono, Ámpelo fue el primer amor de Dioniso. El joven, ignorante de la naturaleza divina de su compañero, tenía la misma edad del dios, y lo superaba en belleza. Los dos vivían entre los sátiros y silenos por el río Pactolo en Frigia o tal vez Lidia (Nono a menudo confunde las dos regiones de la actual Turquía). El mismo Dioniso los orígenes del chico: podría pertenecer a la estirpe de los sátiros, y tendría una cola, o lo más probable, fuese hijo de Selene, diosa de la luna, y de Helios, el sol.

El dios, celoso, estaba enamorado de Ámpelo y siempre temía por su vida, presintiendo un destino similar al de Hilas, Jacinto y Ganimedes, todos jóvenes amantes de dioses o semidioses, que fueron sustraídos prematuramente de la vida terrenal.

Los dos compañeros se enfrentaban diariamente en una variedad de juegos, desde la lucha a la caza, y donde Dionisio dejaba ganar a su favorito. Durante una carrera a la que asistieron Ámpelo y dos sátiros, Leneo y Cisso, el dios intervino para frenar a los oponentes y garantizar la victoria del amado.

Para atraer la atención de su amante, Ámpelo montaba cabalgando a tigres, osos y leones. El dios, sin embargo, le aconsejó que en sus juegos, se guardase de los cuernos de los toros.

Dionisio había recibido de hecho una señal de la inminente muerte del joven: se le había aparecido un dragón con cuernos, que había lanzado un ciervo tumbado sobre su espalda contra la piedra de un altar, causándole la muerte. Intuyendo en la aparición un presagio del destino que aguardaba al joven, el dios estaba a punto de llorar por la futura pérdida, cuando ante la visión de la sangre que enrojecía la piedra del altar, anunció el don del vino, y se echó a reír de alegría.

A petición de Hera, madrastra de Dioniso, la diosa Ate, el Error, que se encontraba en Frigia desde que el enojado Zeus la había arrojado allí, se presentó a Ámpelo con la apariencia de un sátiro joven y le aconsejó que intentara cabalgar a un toro, persuadiéndolo de que con ello iba a ganar la predilección de Dioniso y la posibilidad de guiar el carro, que había sido confiada a Marón.

Ámpelo se acercó a un toro que bebía en el Pactolo; de las fauces del animal caía sobre el cuerpo del joven una corriente de agua, símbolo de la fatiga donde los bueyes estaban constreñidos a regar los viñedos. Ámpelo adornó la cabeza del toro de narcisos y anémonas, las flores que brotaron tras la muerte de Narciso y Adonis, ambos jóvenes queridos por los dioses, y finalmente, se montó en la grupa del toro. Mientras galopaba sobre el toro, al ver la luna, se burló de Selene, que, para castigarle, le envió un tábano para que picase al toro. El animal, desbocado, arrojó por los aires a Ámpelo, lo corneó y lo lanzó contra las rocas, hasta que la cabeza se separó del cuerpo.

Dionisio, en su desesperación, rociaba la herida con ambrosía, la comida de los dioses, cuya suavidad luego se pasa al vino. Eros, para consolarlo, contó al afligido dios la historia de otro bello muchacho, Cálamo, que se convirtió en caña después de un amor desafortunado.

Mientras tanto, las Horas, personificación divina de las cuatro estaciones del año, se fueron con su padre, Helios, guardián de las proféticas tablillas de Harmonía. Una de ellas, Carpo (la del otoño), pronto tendría la cabeza adornada con ramas de vid, porque era el tiempo del vino, previsto en la última representación de la tercera tablilla, que marcó el advenimiento de una nueva era en el mundo: de hecho había representado a Virgo, el signo zodiacal de transición entre el verano y el otoño, con un racimo de uvas.

Los lamentos de Dionisio llegaron a conmover a Átropos, una de las moiras, hilandera del destino de toda criatura. Ella le dio nueva vida al cuerpo de Ámpelo, que de inmediato echó raíces y se convirtió en una rama de vid, escapando así del Hades. Dioniso apretujó con las manos un racimo de uvas, y goteó un zumo de la misma dulzura de la ambrosía, que producía embriaguez: el vino había hecho su primera aparición sobre la tierra.

Cisso, el sátiro contra el que Ámpelo había competido, se había transformado en la hedera que envuelve a la vid, mientras que Cálamo, la caña, la sostendría contra el viento.

Versión transmitida por Ovidio
La segunda versión general, involucra a las vides de manera diferente.

Ovidio, además de especificar que Ámpelos era el hijo de un sátiro y una ninfa, cuenta una versión diferente del mito:

Dionisio y su favorito vivían en las montañas Ismari, en Tracia. El dios le había confiado a Ámpelo una parra que colgaba de las ramas de un olmo. El joven se había subido al árbol para cosechar el fruto de la vid, pero perdió el equilibrio y murió en el accidente: la planta recibió el nombre de Ámpelo: "vid".

Dioniso convirtió a Ámpelo en la estrella Vindemitor o Vindemiatrix: la Vendimiadora, de la constelación de Virgo. Esa estrella hace su aparición por el este antes del amanecer, y marcaba el comienzo del período de la vendimia en septiembre. Debido a la precesión de los equinoccios, hoy en día son las estrellas de la constelación del León las que aparecen en esa posición a principios de otoño.

Representaciones

Son escasas o de difícil identificación las representaciones de Ámpelo. Suele estar siempre acompañado de Dioniso, sobre todo en la pompa triunfal de la victoria de Dioniso, como es el caso de la musivaria en lugares como la Villa romana de Baños de Valdearados en Castilla y León o el Mosaico del triunfo de Baco (Zaragoza) en Aragón, ambos en España.

Referencias

Enlaces externos

 Imágenes de Ámpelo, en el sitio del Instituto Warburg.

 Ámpelo, en el Proyecto Perseus.

Varones amados por Dioniso
Sátiros
Catasterismos
Erómenos de la mitología griega

Ámpelo


Venancio Flores Barrios (18. svibnja 1808. – 19. veljače 1868.), bio je urugvajski politički vođa i general. Flores je bio predsjednik Urugvaja od 1854. do 1855. godine, te od 1865. do 1868. godine.

Rana karijera
Godine 1839. postavljen je za političkog predsjednika departmana San Joséa. Borio se u "Guerra Grandeu" protiv Manuela Oribea i njegovih argentinskih pristaša. Postao je vodeća figura u stranci Colorado i stvorio je trijumvirat s Fructuoso Riverom i Juanom Antoniom Lavallejom 1853. godine.

Prvi predsjednički mandat
Nakratko postaje predsjednik i ostaje na vlasti sve do kolovoza 1855. godine, kada ga je svrgnuo predsjednik Blanca Manuel P. Bustamante, što je rezultiralo građanskim ratom, a Flores se sklonio u Argentinu.

Uloga u građanskom ratu
Godine 1863. pokrenuo je pobunu ( Cruzada Libertadora ili Križarski rat) protiv predsjednika Blanca Bernarda Berroa, što je dovelo do građanskog rata u Urugvaju.  Uz pomoć Argentine i Brazila, do veljače 1865. Zauzeo je Montevideo.

Drugi predsjednički mandat
Uspostavio je privremenu vladu, kako bi se prikrila osobna diktatura. Iako urugvajska stranka Colorado ima reputaciju progresivne i demokratske, Flores i drugi čelnici stranke Colorado iz 19. stoljeća, kao i mnogi ugledni vođe Kolorada 20. stoljeća, svojim su postupcima kolektivno pokazali da im je drago biti diktatori nego providiti opču politiku. Tendencija nekih promatrača da se južnoameričke šefove država koji su vladali dekretom opisuju kao "faktički" predsjednici može biti viđena u ovom svjetlu. Za vrijeme Floresovog mandata, Urugvaj je zajedno s Brazilom i Argentinom sudjelovao u tzv. paragvajskom ratu.

Floresov mandat završio je 15. veljače 1868. godine.

Atentat
Četiri dana nakon što je odstupio s dužnosti predsjednika, ubila ga je skupina neidentificiranih napadača. No iako Floresove ubojice nisu formalno identificirane, može se dodati da je kao pozadina njegovog atentata isprekidan urugvajski građanski rat koji se tijekom cijelog velikog dijela 19. stoljeća nastavio između Colorada i Blancosa.

Nasljedstvo
Kasniji predsjednik Máximo Santos osnovao je departman u središnjem dijelu Urugvaja i nazvao ga je po Floresu.

Šire gledano, njegovo je razdoblje na vlasti nastavilo je tendenciju koja je već prisutna barem kod nekih predsjednika koji su dolazili ii stranke Colorado, da bi nacionalno vodstvo pod tom strankom bilo nominalno liberalno u doktrini, ali zapravo izrazito autoritarno. U tom je smislu Flores definitivno imao karaker "Riverista", nakon umjesto u onome što bi se kasnije nazivalo "Batllista".

Izvori

Urugvajski predsjednici

Venancio Flores


Pîrî Reis (; 1465/70, Gelibolu – 1554, Kahire), Osmanlı Türk'ü denizci ve kartograf. Asıl adı Muhyiddin Pîrî Bey'dir. Künyesi Ahmed ibn-i el-Hac Mehmed El Karamanî'dir. Amerika'yı gösteren Dünya haritaları ve Kitab-ı Bahriye adlı denizcilik kitabıyla tanınmıştır. Ayrıca Hadikat'ül Bahriye, Bilad-ül Aminat ve Eşkalname gibi eserleride bulunmaktadır.

Hayatı

İlk yılları
Pîrî Reis'in memleketiyle ilgili bazı görüşler bulunmaktadır. 19. yüzyıl Osmanlı bibliyografya ve biyografi yazarı Mehmed Tahir Bey'in Osmanlı Müellifleri adlı eserinde kullanılan "Ahmed İbn-i Ali El-Hac Mehmed Karamanî Lârendevî" künyesinden yola çıkarak Karamanlı bir ailenin çocuğu olarak belirtilmektedir. Pîrî Reis'in babası Karamanlı Hacı Mehmed, amcası ise ünlü denizci Kemal Reis'tir. Kemal Reis'le bizzat tanışmış olan Osmanlı tarihçisi Kemalpaşazâde onun Gelibolulu olduğunu belirtmiştir. Buradan yola çıkarak Ahmed Muhyiddin Pîrî'nin ailesinin Fatih Sultan Mehmed devrinde padişahın emri ile Karaman'dan İstanbul'a göç ettirilen ailelerden olduğu, ailenin bir süre İstanbul'da yaşadıktan sonra Gelibolu'ya göç ettiği kabul edilmektedir. 1500 yılında Modon civarında yaşanan deniz muharebesinde 30-35 yaşlarında bir gemi reisi olan Piri Reis, 1465-1470 yılları arasında bir tarihte doğmuştur.

Denizciliğe adım
Pîrî Reis tarafından yazılan Kitâb-ı Bahriye adlı eserden yola çıkarak, onun amcası Kemal Reis'le birlikte Eğriboz dolaylarında birlikte bulunduğu ve Kemal Reis'in Eğriboz'dan ayrılmasıyla da onunla birlikte Cerbe Adası'na yerleşerek korsanlık yaptığı anlaşılmaktadır. Kemal Reis ile birlikte İspanya'daki Müslümanların yardımına gitti. Sicilya, Korsika, Sardinya ve Fransa kıyılarına yapılan akınlara katıldılar. Endülüs'te Müslümanların hâkimiyetindeki son şehir olan Gırnata'da katliama uğrayan Müslümanlar Osmanlı Devleti'nden yardım isteyince o yıllarda denizaşırı sefere çıkacak donanması bulunmayan Osmanlı Devleti, Kemal Reis'i Osmanlı Bayrağı altında İspanya'ya gönderdi. Bu sefere katılan Pîrî Reis, amcası ile birlikte Müslümanları İspanya'dan Kuzey Afrika'ya taşıdı.

Osmanlı donanmasına katılması
Venedik üzerine sefer hazırlığına girişen II. Beyazid'in Akdeniz'de korsanlık yapan denizcileri Osmanlı donanmasına katılmaya çağırması üzerine 1494'te amcası ile birlikte İstanbul'da padişahın huzuruna çıktı ve birlikte donanmanın resmî hizmetine girdiler. Daha sonra Osmanlı donanmasının Venedik donanmasına karşı sağlamaya çalıştığı deniz kontrolü mücadelesinde Osmanlı donanmasında gemi komutanı olarak yer aldı, böylece ilk kez savaş kaptanı oldu. Kendisinin de önemli katkı sağladığı savaşların sonucunda Venedikliler barış istediler ve iki devlet arasında bir barış anlaşması yapıldı. Pîrî Reis, 1495-1510 yıllarında İnebahtı Sancağı, Modon, Koron, Navarin, Midilli, Rodos gibi deniz seferlerinde görev aldı. Akdeniz'de yaptığı seyirler sırasında gördüğü yerleri ve yaşadığı olayları, daha sonra Kitab-ı Bahriye adıyla anılacak olan kitabının taslağı olarak kaydetti.

Pîrî Reis, 1511'de amcasının bir deniz kazasında ölümünden sonra Gelibolu'ya yerleşti. Barbaros Kardeşler'in idaresi altındaki donanmada Halaoğlu Muhiddin Reis ile Akdeniz'de bazı seferlere çıktıysa da daha çok Gelibolu'da kalıp haritaları ve kitabı üzerinde çalıştı. Bu haritalardan ve kendi gözlemlerinden yararlanarak 1513 tarihli ilk dünya haritasını çizdi. Atlas Okyanusu, İber Yarımadası, Afrika'nın batısı ile yeni dünya Amerika'nın doğu kıyılarını kapsayan üçte birlik parça, bu haritanın günümüzde elde bulunan bölümüdür. Bu haritayı dünya ölçeğinde önemli kılan, günümüze kalmamış olan, Kristof Kolomb'un Amerika haritasındaki bilgileri içeriyor olması rivayetidir.

Barbaros Kardeşler, 1515 yılında dünyanın en büyük deniz güçlerinden birisini oluşturmuş ve Kuzey Afrika'da fetihler yapmışlardı. Pîrî Reis, Oruç Reis'in kaptanlarından birisi olarak hediye sunmak üzere yardımını bekledikleri Yavuz Sultan Selim'e gönderildiğinde Yavuz'un yardım olarak verdiği iki savaş gemisi ile geri döndü. Pîrî Reis, 1516-1517 yıllarında İstanbul'a geldiğinde tekrar Osmanlı donanmasının hizmetine girdi; Derya Beyi (Deniz Albayı) rütbesini aldı ve Mısır seferine gemi komutanı olarak katıldı. Donanmanın bir kısmı ile Kahire'ye geçip Nil Irmağı'nın haritasını çizme fırsatı buldu.

Pîrî Reis, İskenderiye'nin ele geçirilmesinde gösterdiği başarılar ile padişahın övgüsünü kazandı ve sefer sırasında haritasını padişaha sundu. Günümüzde bu haritanın bir parçası mevcuttur, diğer parçası kayıptır. Bazı tarihçilere göre, Osmanlı padişahı dünya haritasına bakmış ve "Dünya ne kadar küçük..." demiştir. Sonra da, haritayı ikiye bölmüş ve "biz doğu tarafını elimizde tutacağız..." demiştir. Padişah, daha sonra 1929'da bulunacak olan diğer yarıyı atmıştır. Bazı kaynaklarca, günümüzde bulunamamış olan doğu yarısını, Hint Okyanusu'nun ve onun Baharat Yolu'nun kontrolünü ele geçirmek için padişahın yapacağı olası bir sefer için kullanmak istediği bile iddia edilmektedir.

Pîrî Reis seferden sonra, tuttuğu notlardan bahriye için bir kitap yapmak amacıyla Gelibolu'ya döndü. Derlediği denizcilik notlarını bir Denizcilik Kitabı (Seyir Kılavuzu) olan Kitab-ı Bahriye'de bir araya getirdi.

Kanûnî Sultan Süleyman'ın dönemi, büyük fetihler dönemiydi. Pîrî Reis, 1523'teki Rodos seferi sırasında da Osmanlı donanmasına katıldı. 1524'te Mısır seyrinde kılavuzluğunu yaptığı sadrazam Pargalı Damat İbrahim Paşa'nın takdiri ve desteğini kazanınca, 1525'te gözden geçirdiği Kitab-ı Bahriye'sini İbrahim Paşa aracılığıyla Kanuni'ye sundu.

Pîrî Reis'in 1526'ya kadar olan yaşamı Kitab-ı Bahriye'den izlenebilir. Pîrî Reis, 1528'de, ilkinden daha ayrıntılı ikinci dünya haritasını çizdi.

1533 yılında Barbaros Hayreddin Paşa kaptan-ı derya olunca Pîrî Reis de Derya Sancak Beyi (Tümamiral) unvanı aldı. Pîrî Reis, sonraki yıllarda, güney sularında devlet için çalıştı. Barbaros'un 1546'da ölümünün ardından Mısır Kaptanlığı (Hint Denizleri Kaptanlığı da denilirdi) yaptı, Umman Denizi, Kızıl Deniz ve Basra Körfezi'ndeki deniz görevlerinde yaşlandı. Osmanlı donanmasında yaptığı son görev idamıyla sonuçlanan Mısır Kaptanlığı oldu.

Ölümü
Pîrî Reis, Kanûnî devrinde Portekiz ile sürekli savaş hâlindeydi. 80 yaşındayken Aden şehrindeki Arap isyanını bastırmakta başarılı olduğu için kendisine yeni bir görev verildi. Süveyş'ten donanma ile Basra'ya gidip buradaki 15.000 askeri ve diğer gemileri de yanına alarak Hürmüz Adası'nı ele geçirmesi istendi. Bu adaya mümkün olduğunca Portekizlilere bulaşmadan ulaşması isteniyordu. Hint Okyanusu'na otuz civarı gemi ile açılan Pîrî Reis, kendisinden sayıca iki kat fazla Portekiz gemisini burada yenmeyi başardı. Savaştan kurtulup kaçan kimi Portekizliler Hürmüz Adası'ndaki kaleye sığındı. Kale kuşatıldı, ancak buradaki Portekiz garnizonu hazırlıklı olduğu için işgal edilemedi. Kuşatma kaldırıldı. Bazı tarihçiler bu kuşatmanın kaldırılma nedeninin Pîrî Reis'in Portekizlilerden rüşvet alması olduğunu iddia ederler. Bölge halkının Portekizlilere yardımı üzerine kızan Pîrî Reis, burayı yağmaladı.

Bu yağma onu idam sürecine götüren olayı başlattı. Basra valisi Ramazanoğlu Kubad Paşa'dan yardım istedi. Fakat vali onu bu yağmadan dolayı tutuklamak ve mallarına el koymak istedi. Portekiz donanmasının geniş bir kuvvetle Basra körfezini kapatmak üzere yola çıktığını haber aldı. Pîrî Reis'in donanması bakım ve onarım yaptırıyordu. Portekizlilerin ablukasına maruz kalmamak için askerlerini bırakarak 3 gemi ganimet ile Süveyş'teki donanma merkez tersanesine geri döndü. Basra valisinin şikâyeti Mısır valisine ulaştı. Pîrî Reis tutuklandı. Mısır valisinden divana iletilen konuda Pîrî Reis kuşatmayı kaldırmak ve donanmayı bırakmak suçlarından yargılandı. Kendisi bakımsız donanma ile denize açılmasının sakıncalarını dile getirdiyse de suçlu bulunmasına engel olamadı. Kanûnî Sultan Süleyman'ın fermanı üzerine 1554'te Kahire'de boynu vurularak idam edildi. İdam edildiğinde 80 yaşının üzerinde olan Pîrî Reis'in terekesine devletçe el konuldu.

Popüler kültürdeki yeri
Ubisoft'un yapımcılığını üstlendiği Assassin's Creed: Revelations adlı oyunda Pîrî Reis, donanma için çalışan ve suikastçı birliğinin üyesi olan önemli bir karakter olarak oyuna eklenmişti. Ayrıca Pîrî Reis, bu oyunda bomba yapımında usta biri olarak dünyaya tanıtılmıştı.
Ayrıca TRT 1'de yayımlanmış olan Barbaroslar: Akdeniz'in Kılıcı dizisinde Emir Benderlioğlu tarafından "Piri" adıyla ve Barbaros Hayreddin: Sultanın Fermanı dizisinde Erman Saban tarafından canlandırılmıştır.

Başlıca eserleri
 Kitab-ı Bahriye
 Pîrî Reis Haritası
 Hadikat'ül Bahriye
 Bilad-ül Aminat
 Eşkalname

Ayrıca bakınız
 RV K. Piri Reis
 TCG Pirireis (S-343)
 Piri Reis Dünya Haritacısı belgeseli
Pîrî Reis Üniversitesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Pîrî Reis Belgeseli
 Piri Reis'in Kitabı Amerika'ya mı Kaçırılmış?
 1995 yılında anısına basılan hatıra para
 Muhyiddin Pîrî (Pîrî Reis) 1465 - 1470
 'Piri Reis Dünya Haritacısı Belgeseli' ön gösterim / first preview
 Piri Reis Belgeseli - Tarihi Değiştiren Yüzler
 Denizleri Piri 1513 (Piri Reis Belgeseli)
 Hayatın İçinden 06.12.2016 (Piri Reis Belgesel Filmi Hayat Buluyor)
 Can Atilla / Piri Reis Film

1465 doğumlular
1554 yılında ölenler
15. yüzyılda Osmanlılar
16. yüzyılda Osmanlılar
15. yüzyıl kâşifleri
16. yüzyıl kâşifleri

Osmanlı amiralleri
Osmanlı denizcileri
Osmanlı kartograflar
I. Süleyman
Başı kesilerek idam edilmiş Osmanlılar
İdam edilmiş Osmanlılar

Pîrî Reis


Don Diego de Castro Titu Cusi Yupanqui (; Quechua: Titu Kusi Yupanki ) (before 15631571) was an Inca ruler of Vilcabamba and the penultimate leader of the Neo-Inca State. He was a son of Manco Inca Yupanqui,  He was crowned in 1563, after the death of his half brother, Sayri Tupac.  He ruled until his death in 1571, probably of pneumonia.

Rule
During his rule at Vilcabamba, the provisional governor-general Lope Garcia de Castro wanted to negotiate with him. The negotiations were about Cusi leaving the Vilcabamba and accepting a Crown pension. After negotiations escalated, around 1568, Titu Cusi was baptized into the Roman Catholic Church, as Diego de Castro.

Titu Cusi made Túpac Amaru a priest and custodian of Manco Inca's body in Vilcabamba.

Túpac Amaru became the Inca ruler after Titu Cusi's death in 1571. Titu Cusi's close companion Martín de Pando, who had worked as a scribe for the Inca for over ten years and Augustinian Friar Diego Ortiz were blamed for killing Titu Cusi by poisoning him.  Both were killed.

Cusi is the "narrator" and source of An Inca Account of the Conquest of Peru, a firsthand account of the Spanish invasion, narrated by him in 1570 to Spanish missionary Fray Marcos García and transcribed by Martín de Pando, his mestizo assistant.

The resulting hybrid document offers a unique Inca perspective on the conquest. The confusion and misunderstandings of first contact are described in the account, including beliefs that the Spaniards were gods. The section that describes the moment when Manco Inca, the father of the author and the brother of Atahualpa, receives the first news of the Spaniards' arrival from coastal tribesman is of particular note.

References

Sources

 An Inca Account of the Conquest of Peru by Titu Cusi Yupanqui, trans. Ralph Bauer
 Andean Worlds by Kenneth J. Andrien.

External links
 Castro Tito Cusi Yupanqui, Diego de,  — 1570
 Jacobs, James Q. Tupac Amaru, The Life, Times, and Execution of the Last Inca.

1529 births
1571 deaths
Inca emperors
Roman Catholic monarchs
16th-century Sapa Incas
Deaths from pneumonia in Peru

Titu Cusi


Agrilus vaillanti é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1935.

Referências

vaillanti

Agrilus vaillanti


Yerleşim yerleri
 Uzundere - Erzurum iline bağlı ilçe
 Uzundere, Köşk - Aydın ili Köşk ilçesine bağlı mahale
 Uzundere, Hasankeyf, Batman ili Hasankeyf ilçesine bağlı köy
 Uzundere, Dereli, Giresun ili Dereli ilçesine bağlı köy
 Uzundere, Çukurca, Hakkâri ili Çukurca ilçesine bağlı boşaltılmış köy
 Uzundere, Karabağlar - İzmir ili Karabağlar ilçesine bağlı mahalle
 Uzundere, Ödemiş, İzmir ili Ödemiş ilçesine bağlı mahale
 Uzundere, Aybastı, Ordu ili Aybastı ilçesine bağlı mahale
 Uzundere, Çayeli, Rize ili Çayeli ilçesine bağlı köy

Kültür
 Uzundere (dans): Azerbaycan'da erkek ve kadınlar tarafından oynanan geleneksel bir dans

Uzundere (anlam ayrımı)


—en español: «Garnet ~el jardín prohibido~»— Es el decimocuarto y último sencillo de la banda japonesa Malice Mizer lanzado el 30 de noviembre de 2001. Además de ser el último sencillo de la banda también fue su último lanzamiento dentro de su periodo de actividad.

Alcanzó el número 39 en el ranking del Oricon Style Singles Weekly Chart y se mantuvo durante dos semanas en la lista.

Lista de canciones

Referencias

Enlaces externos
 -scape- Garnet ~kindan no sono e~ Información sobre el sencillo Garnet ~kindan no sono e~
 -scape- letra de Garnet ~kindan no sono e~ Letra de la canción Garnet ~kindan no sono e~
 -scape- letra de Gensou rakuen Letra de la canción Gensou rakuen

Sencillos de 2001
Sencillos de Malice Mizer

Garnet ~Kindan no Sono e~


An Phreatia negrosiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Phreatia negrosiana in nahilalakip ha genus nga Phreatia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phreatia

Phreatia negrosiana


Herbert Grönemeyer (d. 12 Nisan 1956, Göttingen) Alman müzisyen, aktör ve ses sanatçısı.

Yönetmen Wolfgang Petersen'in Das Boot filminde Teğmen Werner'i canlandırmıştır. Almanya'nın en sevilen sanatçılarındandır. Bochum'da büyümüştür.

Diskografi
 1978 — Ocean Orchestra
 1979 — Grönemeyer
 1980 — Zwo
 1982 — Total egal
 1983 — Gemischte Gefühle
 1984 — 4630 Bochum
 1986 — Sprünge
 1988 — Ö
 1988 — What's all this
 1990 — Luxus
 1991 — Luxus (English)
 1992 — So gut
 1993 — Chaos
 1994 — Cosmic Chaos
 1995 — Unplugged
 1995 — Live
 1996 — Chaos (English)
 1998 — Bleibt alles anders
 2000 — Stand der Dinge (Double DVD/CD)
 2002 — Mensch
 2003 — Mensch live (Double DVD)
 2006 — "Zeit, dass sich was dreht" / "Celebrate the day" (Official 2006 FIFA Dünya Kupası Anthem) (Maxi CD)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi web sitesi

Yaşayan insanlar
1956 doğumlular
Göttingen doğumlular
20. yüzyıl Alman bestecileri
21. yüzyıl Alman bestecileri
Alman erkek sinema oyuncuları
Alman erkek şarkıcılar

Herbert Grönemeyer


Turneele de calificare FIBA 2016 au fost trei turnee internaționale de baschet masculin din fiecare calificându-se o echipă la Jocurile Olimpice de vară din 2016. Ele s-au desfășurat în perioada 4-10 iulie 2016 în Italia, Filipine și Serbia. Serbia, Croația și Franța s-au calificat pentru Jocurile Olimpice, ca urmare a acestor turnee.

Formatul de desfășurare a constat din 18 echipe naționale împărțite în trei turnee de șase echipe fiecare, cu echipa câștigătoare de la fiecare eveniment calificându-se pentru Jocurile Olimpice.

Alegerea țărilor-gazdă

La 12 noiembrie 2015, a doua zi după termenul limită de licitare, FIBA a anunțat șase candidați pentru a găzduirea celor 3 turnee de calificare la masculin:

O evaluare a tuturor ofertelor a avut loc și Italia, Filipine și Serbia au fost anunțate ca gazde ale celor trei turnee preliminarie olimpice la 19 ianuarie 2016.

Calificare

Tragerea la sorți
Tragerea la sorți pentru preliminariile turneelor olimpice a avut loc la Casa Baschetului din Mies, Elveția la data de 26 ianuarie 2016.  Echipele au fost împărțite în șase urne. Tragerea la sorți a avut trei părți. Prima parte a determinat în care dintre cele trei turnee de calificare va participa fiecare echipă, cu excepția țărilor gazdă. A doua parte a determinat împărțirea fiecărei echipe pe grupe (grupa A sau grupa B), iar a treia parte a stabilit poziția echipelor de la 1 la 3 care a fost folosită pentru a stabili meciurile.

În paranteze este prezentat locul ocupat în clasamentul mondial FIBA la momentul tragerii la sorți.

Arene

Turneele de calificare

Turneul de la Belgrad, Serbia

Turul preliminar
Grupa A

Grupa B

<noinclude>

Faza eliminatorie

Turneul de la Manila, Filipine

Turul preliminar
Grupa A

Grupa B

<noinclude>

Faza eliminatorie

Turneul de la Torino, Italia

Turul preliminar
Grupa A

Grupa B

<noinclude>

Faza eliminatorie

Note

Referințe

2016 în baschet
Baschet la Jocurile Olimpice 2016

Turneele mondiale de calificare FIBA 2016 - masculin


Nainpur es una localidad de la India en el distrito de Mandla, estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 448  a 396 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 22 764 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Nainpur


Petrus Norbertus Donders, também conhecido como Pedro Donders (Tilburgo, 27 de outubro de 1809 – Batavia, 14 de janeiro de 1887) foi um clérigo da Igreja Católica Romana que serviu como missionário no Suriname. Conhecido como ' Apóstolo dos Leprosos e Índios', foi beatificado em 1982 pelo Papa João Paulo II.

Ciclo da vida
Pedro Donders era o filho mais velho do tecelão doméstico Arnold Donders e Petronella van den Brekel. Seu irmão mais novo se chamava Martinus. Quando ele tinha sete anos, sua mãe morreu. Donders já estava atrás do tear desde os doze anos, primeiro em casa e depois em uma fábrica têxtil. Seu sonho era se tornar padre, mas seu pai não tinha dinheiro suficiente para estudar. Depois que Donders foi rejeitado para o serviço militar em 1831, o pastor o ajudou. Ele foi autorizado a se tornar um servo no seminário menor Beekvliet em Sint-Michielsgestel. Por causa de seu zelo pela fé, ele foi posteriormente admitido no sacerdócio. Durante seus estudos de acompanhamento no seminário maior de Haaren, o bispo Grooff, do Suriname, veio visitá-lo. Ele estava procurando padres para a missão no Suriname. Donders foi o único que se inscreveu.

Em 5 de junho de 1841, foi logo ordenado ao sacerdócio, aos 31 anos, e em 1 de agosto de 1842 partiu para o Suriname. Ele foi inicialmente nomeado capelão em Paramaribo. Em 1856 foi transferido para o posto missionário de Batavia, uma colônia de leprosos localizada em uma antiga fazenda no Coppename. Em 24 de junho de 1867, Donders fez os votos monásticos e ingressou na Congregação Redentorista. No período posterior fez missões aos povos indígenas do interior, até ser chamado de volta a Paramaribo em 1882. Ele então trabalhou por dois anos na Mary's Hope na área da missão de Coronie. Em outubro de 1885, Donders foi novamente estacionado em Batavia. Lá ele contraiu uma infeção renal em 1º de janeiro de 1887, da qual morreu em 14 de janeiro. Donders tinha 77 anos e foi enterrado lá.

Lugares para ficar
As residências e estações (postos de missão) do Padre Donders consecutivas, ano a partir de:

 1809 Tilburg (Monsenhor)
 1831 St-Michielsgestel (treinamento)
 1842 Paramaribo (capelão)
 1856 Batávia (padre)
 1882 Paramaribo
 1883 Esperança de Maria
 1885 Batavia

Visitas
De Paramaribo (período 1842-1855) Donders visitou as seguintes plantações ao longo do rio Suriname e do Commewijne : Plantações Toledo, Pieterszorg, Lust en Rust e Killenstein.

De Batávia (período de 1867) visitou as seguintes plantações ao longo do Saramacca : Plantation Kent, Caledonia, Morgenster, Johanna Catharina, Margaretha's gift, On Expect, De Vier Hendrikken, La Ressource e Marriage Care. Além disso, Donders visitou comunidades indígenas Aruaques, Waraos e Caribes e comunidades de quilombolas durante este período. O cuidado pastoral em Batavia foi assumido por outros Padres Redentores.

De Mary's Hope (1883-1885) no litoral de Coronie, Donders visitava regularmente as plantações de algodão Burnside e Welgelegen .

Adorar

Gráfico
Os restos mortais de Donders foram inicialmente enterrados no cemitério da colônia de leprosos, mas foram enterrados em 1900 atrás do Sint Petrus en Pauluskerk (agora catedral) em Paramaribo. Em 1921 foi transferido novamente, desta vez para um mausoléu na ala esquerda da igreja. O túmulo foi completamente renovado em 2010, por ocasião da restauração e reinauguração da catedral.

Local de nascimento
Em 1902, os Redentoristas compraram o terreno ao redor da já demolida casa de Donders no Heikant (Tilburg-Noord). Moradores locais já visitaram o local para usar um poço, que dizem conter água milagrosa. Durante esse período, Donders (ainda) não atraiu a imaginação do trabalhador têxtil médio em Tilburg, se já era conhecido. Em 1923, os Redentoristas colocaram uma pedra memorial de mármore no local de nascimento de Donders, construíram uma capela e estabeleceram um parque de procissões . Em 1926, as estátuas das cruzes foram adicionadas e a estátua de Petrus Donders foi erguida no Parque Wilhelmina em Tilburg. Em 1931, o local de nascimento de Donders foi reconstruído. Um segundo monumento Peerke Donders foi inaugurado perto da casa em 1933. A veneração, na forma de romarias organizadas e o uso de uma hora semanal de oração na capela, aumentou acentuadamente após a guerra, antes de diminuir novamente na década de 1960 . Houve um breve reavivamento em torno da beatificação em 1982. A grande publicidade trouxe principalmente sentimentos de orgulho (de Tilburg) – não tanto de devoção ; entre os visitantes havia muitos curiosos e pessoas que, por nostalgia, queriam visitar um local de peregrinação. Para os surinameses na Holanda, Donders é uma lembrança de seu país de nascimento.

No século XXI, as atividades no Pedro Donders aumentaram significativamente. Depois que um local de peregrinação no Suriname foi concluído em 2001, o local de peregrinação de Tilburg recebeu um Museu de Caridade em 2009 - o duzentos anos do nascimento de Donders. Também será lançado um documentário dedicado ao missionário, intitulado Pedro Donders; Sua vida, suas cartas (2009) e crescentes ofertas de devocionais. Em parte como resultado disso, o culto Pedro, outrora doente, adquire uma posição central como patrimônio cultural de Tilburg. O missionário é cada vez mais objeto de marketing, patrimonialização e promoção da cidade. Em 2017, uma revista brilhante dedicada a ele foi publicada e ele recebeu o título de 'Tilburger mais conhecido de todos os tempos'. Em parte como resultado desses desdobramentos, o missionário em 2018 se envolveu no debate nacional sobre colonialismo e racismo – mais especificamente sua estátua no Parque Wilhelmina. Um comentário pode ser feito sobre o trabalho missionário de Donders e seus confrades: Em seu desejo de se converter, eles destruíram muitos santuários não cristãos . A percepção de Pedro Donders e da missão em geral mudou sob uma postura mais crítica em relação ao passado escravista holandês.

Processo de canonização
Os Redentoristas, que receberam a missão do Suriname por Roma em 1865, deram uma importante contribuição para uma cultura de lembrança ativa em torno de Petrus 'Peerke' Donders, auxiliados pelos diários e semanários católicos romanos (de Tilburg). O ramo holandês desta ordem carecia de um santo atraente em suas fileiras, o que era uma desvantagem no recrutamento de jovens para a missão. Os primeiros passos formais para a canonização foram dados a partir de 1900 pelos bispos de Den Bosch e Paramaribo . Donders já poderia ser chamado de ' Servo de Deus '. Em 1913, seguiu-se a chamada declaração de veneração do Papa Pio X. Em 1914, 1915 e 1919, os processos apostólicos foram posteriormente realizados para a beatificação de Donders. No entanto, uma proposta de cura 'milagrosa' do filho do açougueiro de Tilburg Lowieke Westland em 1929 foi rejeitada duas vezes pela comissão médica do Vaticano, em 1931 e 1936. Durante a Segunda Guerra Mundial, mais três reuniões em Roma foram dedicadas às virtudes de Donders. O postulador geral foi capaz de refutar todas as objeções do' advogado do diabo'. Em março de 1945, o Papa Pio XII declarou posteriormente que Donders havia praticado suas virtudes "em grau heróico"; condição para a beatificação. Mas ainda faltava um milagre.

Em 1976, os Redentoristas apresentaram novamente a cura de Westland em 1929 como prova de milagre. A infecção da medula óssea teria curado durante a noite, o que não poderia ser explicado de maneira natural. A congregação romana concordou. A beatificação em 1982, que surpreendeu a todos, coincidiu com os 250 anos da ordem mundial dos Redentoristas, fundada em 1732. O Papa colocou um coração no cinturão dos católicos holandeses no tempo pesado. Desde então, esforços sérios foram feitos para canonizar Donders. Isso requer uma segunda cura inexplicável por intercessão do santo candidato, que deve ter ocorrido após a beatificação. A Fundação Tilburg Petrus Donders criou um grupo de trabalho' canonização' especialmente para este fim, que está em estreito contato com os dois vice-postuladores na Holanda e no Suriname.

Menções

 Escolas Petrus Donders em Paramaribo, Haia e Gemert .
 Petrus Dondersstraten em Eindhoven, Roosendaal, Heerlen e Paramaribo ; Padre Dondersstraten em Tilburg e Panningen ;
 Associações e fundações de Petrus Donders em Paramaribo, Tilburg, Roosendaal, Nijmegen e Amsterdã (os antecessores NB destes também são nomeados após Clemens Hofbauer e Gerardus Majella);
 Também são mencionados em Tilburg uma casa de irmãos, uma igreja, uma capela, um parque, um monumento, um fundo de estudo missionário, uma associação de primeiros socorros, um escotismo, uma palestra, uma paróquia e um café;
 Leitura: uma revista, uma revista trimestral, uma série e um glossário.

Galeria de fotos

Curiosidades

 A libertação de Tilburg ocorreu no aniversário de Donders; 27 de outubro de 1944.
 O comediante Harrie Jekkers mencionou Donders em sua música 'De Straatnaambordjesblues'.

Ver também

 Igreja Católica no Suriname
 Lista de postuladores de Pedro Donders

Ligações externas

https://www.a12.com/redentoristas/santos-e-beatos/beato-pedro-donders

 Instituto Meertens: Literatura, itens devocionais, outra cultura material no que diz respeito à quinta-feira
 Redentorists International: Visão geral dos Redentoristas canonizados e beatificados
 Província Redentorista de São Clemente: Textos e Vídeos
 Vista do Caribe: artigos marcados com Peerke Donders
 Brabante Cultural: reportagem fotográfica da beatificação em 1982
 Heiligen.net: Petrus Donders
  Catholic-forum.com: Peter Donders

Neerlandeses do século XIX
Padres católicos dos Países Baixos
Santos dos Países Baixos
Beatos dos Países Baixos
Redentoristas

Pedro Donders


إبراهيم الثقفي، قد يشير إلى:
 إبراهيم الثقفي، عالم ومؤرخ من الكوفة.
 أبو عطاء إبراهيم الثقفي الطائفي، من رواة الحديث.

صفحات توضيح أشخاص

إبراهيم الثقفي (توضيح)


Christanna Indijanci, skupin malenih Siouanskih plemena koje je guverner Virginije, Alexander Spotswood, ranih godina 18. stoljeća okupio kod utvrde Fort Christanna, na rijeci Meherrin kod Gholsonvillea, s namjerom da budu barijera između naseljenika i neprijateljskih plemena. Ova plemena bila su Meipontsky, Occaneechi, Saponi, Stegaraki i Tutelo, stanovali su unutar utvrde, a izgradili su i obližnje naselje.

Tvrđava je bila oid drvene konstrukcije izgrađena 1714 pod pokroviteljstvom guvernera i kompanije Virginia Indian Company. Uključivala je graničnu trgovačku postaju, a Englezi su vodili školu za obrazovanje i preobrazbu Indijanaca u kršćanstvo. Indijska tvrtka Virginia je raspuštena 1717. godine; financiranje garnizona prestalo je sljedeće godine. Do 1740. godine indijanske skupine više nisu živjele u tvrđavi, već su se odselile u druga područja u blizini.

Izvori

Siouan

Christanna Indijanci


Siyah Giyen Adamlar (Men in Black), yönetmenliğini Barry Sonnenfeld'in yaptığı, 1997 yapımı, aksiyon-güldürü tarzında bir bilimkurgu filmidir. Başrollerinde Tommy Lee Jones ve Will Smith'in olduğu film, Marvel Comics'in sahibi olduğu Aircel Comics tarafından yayımlanan ve Lowell Cunningham'ın yarattığı The Men in Black adlı çizgi roman serisine dayanmaktadır.

"Siyah Giyen Adamlar 2 (Men in Black II)" adlı ve 2002 yapımı bir devam filmi de olan bu film, gösterime girdiği 1997'de büyük sükse yaratmış ve ABD'de 250 milyon, tüm dünyada da 326 milyon $'dan fazla gelir elde etmiştir. 2019 yılında Siyah Giyen Adamlar: Global Tehdit adında bir spin-off'u çekilmiştir.

Konusu
Ajan K ve işe aldığı amatör Ajan J, dünyaya diğer gezegenlerden gelen misafirlerin hayatlarını gözleyen iki kişidir. Hafıza silme cihazları, lazerli tabancalar gibi üstün teknolojileri bulunan ekibin ön planda olan iki üyesi, dünyayı dışarıdan gelen terörist saldırılara karşı korumayı görev edinirler.

Kaynakça
 İngilizce Wikipedia'daki Men in Black (film) maddesinin 11 Ağustos 2006 sürümü

Barry Sonnenfeld'in yönettiği filmler
1990'larda aksiyon filmleri
1990'larda bilimkurgu filmleri
Çizgi roman uyarlamaları
Danny Elfman'ın müziğini yaptığı filmler
Bilimkurgu komedi filmleri
Satürn Ödülü kazanan filmler
Amblin Entertainment filmleri
Amerika Birleşik Devletleri ikili filmleri
Kurguda uçan araba
New Jersey'de çekilmiş filmler
Afro-Amerikan filmleri
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu aksiyon filmleri
Amerika Birleşik Devletleri aksiyon komedi filmleri
En İyi Film Empire Ödülü sahipleri
Televizyona uyarlanmış filmler
1990'larda İngilizce filmler
1997 çıkışlı komedi filmleri
En İyi Bilimkurgu Filmi Saturn Ödülü kazanan fimler

Siyah Giyen Adamlar (film)


Tórbjørn Poulsen (født 25. januar 1932 i Tórshavn, død 7. november 2014 smst.) var en færøsk civilingeniør og politiker (SF).

Han blev uddannet civilingeniør fra DTH 1959. Poulsen var leder ved LORAN-anlægget ved Vágur på Suðuroy 1959–1962, ingeniør i Post- og Telegrafvæsenet i Danmark 1962–1973 samt afdelingsleder i Telefonverk Føroya Løgtings (TFL, nu Føroya Tele) 1973–1997.

Poulsen var finans-, kommunal- og kulturminister i Pauli Ellefsens regering 1981–1985, medlem af ligningsnævnet i Tórshavn 1985–1988 og valgt til Lagtinget fra Suðurstreymoy 1988–1990. Han har også haft bestyrelseshverv i offentlige kulturinstitutioner underlagt Nordisk Råd, såsom Norðurlandahúsið 1985–1991 og 1996–1997 samt Nordens Institut i Grønland (NAPA) 1998–2000.

Familie
Tórbjørn Poulsen var søn af Poul á Grundini fra Eiði og Mia á Lava. De boede på hjørnet af Varðagøta/Sjúrðargøta i Rabarbekvarteret i Tórshavn. Han var gift med Ásla, født Mouritsen, datter Sigrid Johannesen fra Funningur og Hans Pauli Mouritsen fra Sørvágur. De fik fire børn Guðrið, Marjun, Poul Henrik og Sigmar. Poul Henrik Poulsen var gift med Katrin Kallsberg og døde i 2005.

Referencer

Politikere fra Sjálvstýrisflokkurin
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Finansministre fra Færøerne
Kulturministre fra Færøerne
Kommunalministre fra Færøerne
Ingeniører fra Færøerne
Personer fra Thorshavn

Tórbjørn Poulsen


O Prêmio M. Gweneth Humphreys ( ou Humphreys Award) é um prêmio de matemática estabelecido pela Association for Women in Mathematics em reconhecimento a educadores matemáticos que exibiram orientação excepcional. O prêmio é nomeado em memória de Mabel Gweneth Humphreys (1911-2006), que obteve seu Ph.D. aos 23 anos de idade na Universidade de Chicago em 1935. Ela lecionou matemática para mulheres por toda a sua carreira, primeiro no Mount St. Scholastica College, depois por vários anos no Sophie Newcomb College e, finalmente, por mais de trinta anos no Randolph College. Este prêmio, financiado por contribuições de seus ex-alunos e colegas do Randolph College, reconhece seu compromisso e sua influência nos alunos de graduação em matemática.

Recipientes
As seguintes matemáticas foram homenageadas com o Prêmio Humphreys:

Prêmios da Association for Women in Mathematics

Prêmio M. Gweneth Humphreys


Sūrat aḍ-Ḍuḥā (Morgenskæret; ) er den 93. sura i Koranen.

 بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـٰنِ الرَّحِيمِ
 I den nådige og barmhjertige Guds navn.

 وَالضُّحَىٰ
 Ved morgenskæret,

 وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ
 ved natten, når den er stille!

 مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ
 Din Herre har ikke forladt dig, Han hader dig ikke.

 وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ الْأُولَىٰ
 Det hinsidige er bedre for dig end det dennesidige;

 وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰ
 din Herre vil begave dig engang, så du bliver tilfreds.

 أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَىٰ
 Fandt Han dig ikke forældreløs og gav dig asyl?

 وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَىٰ
 Han fandt dig vildfaren og retledte dig,

 وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَىٰ
 Han fandt dig forarmet og gjorde dig rig.

 فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ
 Den forældreløse må du ikke undertrykke!

 وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ
 Tiggeren må du ikke afvise!

 وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ
 Fortæl om din Herres nåde!

Henvisninger
 Koranen (2013) s. 499, oversat af Ellen Wulff. .

Juz Amma

Ad-Dhuha


Hverdag er en dansk dokumentarfilm fra 1969 instrueret af Tørk Haxthausen efter eget manuskript.

Handling
Optagelser fra Russell-tribunalets session november 1967 på Fjordvilla ved Roskilde kontrasteret med dagliglivet i Danmark. De udenlandske indslag i filmen udgjorde en del af det bevismateriale, der blev fremlagt for tribunalet, der behandlede spørgsmålet om amerikanske krigsforbrydelser i forbindelse med Vietnamkrigen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1969

Hverdag (dokumentarfilm)


James Joseph Gandolfini Jr. (18 Eylül 1961, New Jersey - 19 Haziran 2013, Roma), Amerikalı oyuncu ve yapımcı. Aslen İtalya'nın Emilia-Romagna yöresinde yer alan küçük bir köy olan Tiedoli'lidir. Aralarında The Mexican, 8mm, Fallen, A Civil Action, The Mighty, Night Falls on Manhattan, Get Shorty, Crimson Tide, True Romance, The Last Castle, Orada Olmayan Adam gibi filmlerde boy göstermiş olup, kendisine asıl şöhreti, "The Sopranos" dizisinde başarıyla canlandırdığı mafya babası "Tony Soprano" karakteri getirmiştir.

Ölümü
Gandolfini, 19 Haziran 2013 tarihinde İtalya'daki tatili sırasında geçirdiği kalp krizi sonucu 51 yaşında hayata veda etmiştir. Taormina Film Festivali'nde ödül almak için 22 Haziran'da Sicilya'ya seyahat etmesi bekleniyordu. O ve ailesi günü bunaltıcı sıcakta gezerek geçirdikten sonra, 14 yaşındaki oğlu Michael onu saat 22.00 sularında Boscolo Exedra Hotel'de banyo zemininde baygın halde buldu. Michael resepsiyonu aradı, o da acil sağlık görevlilerini aradı. Ambulans personeli saat: 22:40'ta geldi ve 20 dakika sonra öldüğü açıklandı. Gandolfini üzerinde yapılan otopside bir kalp krizi sonucu öldüğü doğrulandı. Gandolfini'nin bedeni 23 Haziran tarihinde Amerika Birleşik Devletleri'ne iade edildi. Gandolfini aile sözcüsü Michael Kobold, normalde 7 tam gün süren geri dönüş sürecinin hızlandırılması için İtalyan ve Amerikan yetkililerine teşekkür etti.

Gandolfini'nin onuruna 26 Haziran gecesi Broadway tiyatrolarının kayan yazı ışıkları kısıldı. Gandolfini'nin cenaze töreni 27 Haziran 2013'te New York City, Manhattan'daki Morningside Heights'taki St. John the Divine Katedrali'nde düzenlendi. Cesedi yakıldı, külleri ailesine verildi.

Filmografi

Filmleri

Tv dizileri

Dış bağlantılar
 imdb sayfası
 Mynet Haber

Kaynakça

1961 doğumlular
Bergen County doğumlular
2013 yılında ölenler
Amerikalı erkek tiyatro oyuncuları
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
İtalyan asıllı Amerikalılar
Rutgers Üniversitesinde öğrenim görenler
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
En İyi Erkek Oyuncu Altın Küre Ödülü - Drama (TV) sahipleri
Altın Küre Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri

James Gandolfini


බ්‍රිතාන්‍යයන්ට එරෙහිව කටයුතු කිරීම නිසා සිංහල නායකයන් තුල එකමුතුකම වර්ධනය විණි. බ්‍රිතාන්‍යයන් යටතේ සිදුවන අසාධාරණකම් හා මර්දනවලින් මිදීම සඳහා සියළුම ජනකො‍ටස් වලින් සමන්විත සංගමයක අවශ්‍යතාව දැනිනි. ......

1919 දෙසැම්බර් මස මෙම සංගමය පිහිටුවනු ලැබීය.

ලංකාව තුළ ප්‍රථම වතාවට ආගමික, භාෂාත්මක, වාර්ගික ලෙස නොබෙදී එක්වූ සංවිධානයක් ලෙස ලංකා ජාතික සංගමය හැදින්විය හැකිය. ලංකා ජාතික සංගමය බිහිවීමට බලපාන ලද ප්‍රධාන සාධක දෙකකි. එනම්:

1915 සිංහල මුස්ලිම් කෝලාහලය.
1917 අගෝස්තු 20 ඉංදියාවට ලබාදුන් මොන්ටේගු චෙම්ස්පර්ඩ් ප්‍රතිසංස්කරණ

     සිංහල මුස්ලිම් කෝලාහලය වැරදියට අවබෝධ කරගත් බ්‍රිතාන්‍යයින් දේශීය නායකයින් විශාල මර්දනයකට ලක් කරනු ලබයි. එම නිසා තවදුරටත් වෙන්වී කටයුතු කිරීම අනුවන බව වටහාගත් ලාංකිකයින් සියලු සංවිධාන එක්ව කටයුතු කිරීමට ක්‍රියාකළේය. එහි ප්‍රතිපලයක් වශයෙන් ලංකා ජාතික සංගමය නිර්මානය විය.

    එමෙන්ම මේවනවිට ඉංදියාවේ ජාතික ව්‍යාපාරය උද්වේගකාරී තත්ත්වයක පැවතුනු බැවින් එහි නායකයින් මොන්ටේගු චෙම්ස්පර්ඩ් ප්‍රතිසංස්කරණ හරහා ව්‍යවස්ථාදායක සභාව මෙන්ම විධායක සභාවටද තේරීපත් විය. එවැනි ප්‍රතිසංස්කරණ ලබාගැනීම සදහා සියලු ජනවර්ග ඒකරාශී වියයුතු බව ජාතික නායකයින්ගේ අදහස විය. මෙම කාරණා මත 1919 දෙසැම්බර් 11 වන දින පොන්නම්බලම් අරුනාචලම් මහතාගේ සභාපතීත්වයෙන් ලංකා ජාතික සංගමය ආරම්භ වේ. මෙහි ප්‍රධනතම අරමුණ වූයේ දේශපාලන බලය ලබාගැනීමත්, ආර්ථික බලයට සරිලන දේශපාලන නියෝජනයක් ලබාගැනීමත්ය. ඒ සදහා ඔවුන් සිදුකරනු ලැබුවේ සාමකාමී උද්ඝෝෂණ ක්‍රියාත්මක කිරීම, සිහිවටන පත් නිකුත් කිරීම, සංදේශ යැවීම වැනි කාරණාය.

    ඕනෑම සංවිධානයක අරමුණ තීරණය වන්නේ ක්‍රමඋපායන් මතය. එසේම ක්‍රමඋපායන් තීරණය වන්නේ නායකත්වයේ පංති ස්වභාවය මතය. ඒ අනුව ජාතික ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වූ පිරිස සුපිරි ධනවතුන්ය. ඔවුන්ට කිසිසේත් නිදහස දිනාගැනීමට අවශ්‍යතාවයක් නොතිබුනි. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ තමන් ලැබූ ආර්ථික ශක්තියට සරිලන දේශපාලනික බලයක් ගොඩනගා ගැනීමය. මෙම කරුණු අනුව නායකත්වයේ ස්වභාවය අනුව ප්‍රධාන කොටස් දෙකක් දැක්විය හැකිය.

ඉංග්‍රීසි උගත් කතෝලික ආගම වැලදගත් බටහිර සංස්කෘතියට උරුමකම් කියන පිරිස. මොවුන් කොම්පදෝරු හෙවත් කළු සුදු ධනපති පංතිය ලෙස හදුන්වයි.
ඉංග්‍රීසි උගත් බෞද්ධ ආගම වැලදගත් දේශීය සංස්කෘතියට උරුමකම් කියන පිරිස. මොවුන් ජාතික පිල ලෙස හදුන්වයි.
      මීට අමතරව රැඩිකල්වාදී තරුණ පිරිස්ද දක්නට ලැබේ. එනම් වික්ටර් කොරයා, වලිසිංහ හරිස්චන්ද්‍ර, ඒ. ඊ. ගුණසිංහ වැනි පුද්ගලයින්ය. ඉහත කී පිරිස් පිළිබද සළකා බලනවිට මොවුන් විශාල ධනපතීන්ය, වැවිලිකරුවන්ය. එමනිසා ඔවුන්ට ආර්ථික බලයට සරිලන දේශපාලන බල අධිකාරියක් විනා වෙනත් අදහසක්, අවශ්‍යතාවයක් තිබුනේ නැත. ඔවුන් ඒ සදහා කලේ සාමකාමී උද්ඝෝෂණ ඉල්ලීම් මාලාවක් ඉදිරිපත් කිරීමයි. ලංකා ජාතික සංගමය ආරම්භයේදීම ඔවුන් ඉදිරිපත් කරයි. එම ඉල්ලීම් පහත පරිදි වේ.

ව්‍යවස්ථාදායක සභික සංඛ්‍යාව 50 දක්වා වැඩිකිරීම. ඉන් 40ක් පිරිමින්ගේ පුළුල් ඡන්දයෙන් හා ගාහැණුන්ගේ සීමිත ඡන්දයෙන් තෝරා විධායක සභාවක් වශයෙන් නිල නොලත් සාමාජිකයින්ගෙන් හරි අඩක් නිල නොලත් සාමාජිකයින් තුළින්ම තෝරාගැනීම. එහි සභාපති ආණ්ඩුකාරවරයා වීම.
අයවැය පිළිබද සම්පූර්ණ බලය ව්‍යවස්ථාදායකය සතුවීම.
ආණ්ඩුකාරවරයා යටත් විජිතය සම්බන්ධයෙන් හා බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව සම්බන්ධයෙන් හොද පරිචයක් ඇත්තකු වීම.
සිවිල් සේවය 50% - 75% දක්වා වැඩිකිරීම.
පොන්නම්බලම් අරුනාචලම් මහතාගේ යෝජනා අනුව පලාත් ආයතන සම්බන්ධයෙන් අයබදු පැනවීම, විශ්ව විද්‍යාලයක් පිහිටුවීම, ආසියාතික රටවලට නීති පැනවීමට විරුද්ධ වීමට ව්‍යවස්ථාදායකයට බලය තිබීම.
     ආණ්ඩුක්‍රම ප්‍රතිසංස්කරණය පිළිබද ලාංකික ඉල්ලීම් බලවත් වුවත් බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුවේ අවසාන තීරණය ප්‍රමාද විය. එහෙයින් ජාතික ව්‍යාපාරයේ වැඩපිළිවෙල තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙනයන ලදී. ඒ අනුව 1920 අගෝස්තු 13 රාජ්‍ය අාඥාවක් නිකුත් කරමින් නව ආණ්ඩුක්‍රමයක් මෙරටට එවන ලදී. නමුත් එයට ජාතික ව්‍යාපාරය තදින්ම විරුද්ධ විය. එමනිසා ජේම්ස් පීරිස් මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් රැස්වූ ජාතික සංගමය නව ඉල්ලීම් මාලාවක් ඉදිරිපත් කරමින් කියා සිටියේ ව්‍යවස්ථාදායකයේ සභික සංඛ්‍යාව වැඩිකලයුතු බවත්, ඔවුන්ට අධ්‍යාපන, අධිකරණ, මුදල්, මහාමාර්ග යන රාජ්‍ය බලය සහ කාන්තාවන්ට සීමිත ඡන්ද බලයක් ලබාදියයුතු බවත්ය. ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම් එසේ වුවත් ආණ්ඩුවට විරුද්ධව හඩ නැගීමේ ක්‍රියාවලියක් දක්නට නොලැබුනි. මේ හේතුවෙන් ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම් යථාර්තයක් බවට පත්කිරීමට බ්‍රිකාන්‍යයින් මැලිවිය. 1924 මැනින් ඩෙවෝන්ෂර් ප්‍රතිසංස්කරණ එවුවේ මේ හේතුව මතය. නමුත් මේ වනවිට ඉංදියාවේ ජාතික ව්‍යාපාරය ඉතා දියුණු මට්ටමක පැවති හෙයින් එරට ස්වදේශික නායකයින් දේශපාලන තලයේ ඉහලටම ගමන් කර තිබුනි. එක් පසකින් වාමාංශික නායකයින් ගෙනගිය වැඩවර්ජනය මතත් අනෙකුත් රටවල යටත්විජිත පාලනය ගැටලුකාරී නිසා මේ වනවිට බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයේ වෙනස මෙරට පාලනය වෙනස් කිරීමට හේතුවිය.

     එම කරුණු මත ජාතක ව්‍යාපාරය ඔවුන්ගේ උද්ඝෝෂන අභ්‍යන්තරික ස්වයං පාලනය ඉල්ලීමට තරම් ඉදිරියට රැගෙනයන ලදී. හමි පියවරක් ලෙස ඩොනමෝර් ආණ්ඩුක්‍රමය ලබාගැනීමත්, ඒතුළ සර්වජන ඡන්දබලය, විධියක කාරකසභා මැතිවරන ක්‍රම හරහා දේශපාලනික ගමන් මාර්ගය ශක්තිමත් කරගන්නා ලදී. ඒඅනුව අභ්‍යන්තරික ස්වයං පාලනයේ නිදහස් රාජ්‍යක් ලබාගැනීමට ප්‍රමුකත්වය ලබාදෙමින් ජාතික ව්‍යාපාරය 1946 දේශපාලන පක්ෂයක් ලෙස ඉදිරියට පැමිනේ. එය එක්සත් ජාතික පක්ෂයයි.

     ලංකා ජාතික සංගමය මේ ආකාරයට ඉදිරියට ගියත් ආරම්භයේ සිටම පිරිහීමට ලක්විය. එහි ප්‍රධාන දුර්වලතාවය නම් සිංහල ද්‍රවිඩ ජාතිකයින් අතර මතබේදයයි. මුල් කාලීනව මෙවැනි මතභේදයක් නොතිබුනේය. එසේ තිබුනානම් අරුණාචලම්ට සබාපතිත්වය හිමිවන්නේ නැත. ලංකා ජාතික සංගමය ආරම්භයේදීම ඉදිරිපත්කළ සුළු ජාතීන්ට එතරම් වාසිදායක නොවු නිසා එළබෙන ව්‍යවස්ථාදායකයෙන් කොළඹ අග නගරයට නිතරගයෙන් ආසනයක් දෙන බවට සිංහල නායකයින් ද්‍රවිඩ නායකයින්ට පොරොන්දු විය. නමුත් ජාතික සංගමය කල ඉල්ලීම් නොලැබුන හෙයින් පොරාන්දුව ඉටු නොවුනි. එහෙයින් ද්‍රවිඩ පිරිස් ජාතික සංගමයෙන් ඉවත්වී ද්‍රවිඩ සංගමය බිහිකරන ලදී. එතැන් පටන් මෙම සංගම් කළ ඉල්ලීම් දෙවර්ගයක් විය.

     1922 අවධියේදී තමන්ට වාසිදායක ඉල්ලීම් කිරීම මත  ජාතික සංගමයේ මතභේද ඇතිවිය. එසේම 1922දී ජාතික සංගමයේ සිටි තරුණ පිරිස් ඉවත්ව ගොස් ලංකා කම්කරු සංගමය පිහිටුවිය. මෙයින්ද ජාතික සංගමයේ පිරිහීමක් ඇතිවිය. 1924 පොන්නම්බලම් අරුණාචලම් මහතාගේ අභාවයද ජාතික සංගමයේ පිරිහීමට හේතුවක් විය.

     ලංකා ජාතික සංගමයේ සාමාජික ගාස්තුව මහජනතාවට දැරිය නොහැකි රුපියල් 10ක් වීම නිසා නව සාමාජිකයින් ඇතුළත් නොවීය. එසේම 1931 ඩොනමෝර් ක්‍රමය එළබීමත් සමග විධායක කාරක සභා අතර ආරවුලත්, 1936 සර්ව සිංහල අමාත්‍ය මණ්ඩලයක් පිහිටුවීම මත සුළු ජනවර්ග සම්පූර්නයෙන්ම ඉවත් වී යන ලදී. ඒ අනුව මෙම කරුණු මත ලංකා ජාතික සංගමයේ පැවැත්ම හීනවිය.
                 -NithilA-

ලංකා ජාතික සංගමය