Utricularia graminifolia ist eine Pflanzenart, auch Grasblättriger Wasserschlauch genannt, aus der Gattung der Wasserschläuche (Utricularia) innerhalb der Familie der Wasserschlauchgewächse (Lentibulariaceae). Diese fleischfressende Pflanzenart wächst terrestrisch, halbaquatisch oder lithophytisch. Sie ist in Indien, Sri Lanka, Myanmar und Thailand verbreitet.

Beschreibung

Vegetative Merkmale
Utricularia graminifolia ist eine kriechende, mehrjährige krautige Pflanze. Sie bildet zahlreiche Rhizoide mit einer Dicke von etwa 0,2 bis 0,3 mm. Die Stolone sind ebenfalls reich verzweigt und mehrere Zentimeter lang, sie bilden dichte Teppiche.

Die Laubblätter erscheinen zahlreich und wachsen dicht gedrängt über die Stolone verteilt und sind in Blattstiel sowie Blattspreite gegliedert. Der Blattstiel ist eher kurz. Die dreinervige Blattspreite ist bei einer Länge von bis zu 4 cm sowie einer Breite von bis zu 6 mm linealisch bis schmal-eiförmig.

Die Fallen erscheinen in großer Zahl und wachsen an den Rhizoiden, den Stolonen, an den Blattstielen und sogar an den Blattspreiten. Die Fallen sind kugelig, an kurzen Stielen sitzend und ihre Größe schwankt zwischen 0,5 und 2,0 mm. Die Öffnung sitzt seitlich und je links und rechts der Klappe befindet sich ein priemförmiger, drüsenbesetzter Auswuchs.

Generative Merkmale
Der Blütenstand ist aufrecht oder rankend, von einfachem Bau und unverzweigt. Der drüsig behaarte Blütenstandsschaft ist 4 bis 30 cm lang und bei einem Durchmesser von 0,4 bis 0,8 mm im Querschnitt rund. Die Brakteen sind an ihrer Basis verwachsen, oval und etwa 1,0 mm lang. Die Blüten erscheinen zu zweit oder zu sechst.

Die zwittrigen Blüten sind zygomorph und fünfzählig mit doppelter Blütenhülle. Die Kelchblätter sind leicht schmal-oval, das obere Kelchblatt ist länger als das untere. Das untere Kelchblatt weist eine zweizipfelige Spitze auf. Die Blütenkrone ist 7 bis 15 mm lang und weist variierende Mauve- oder Violetttöne auf. Die Oberlippe ist auf Höhe der unteren Mitte leicht eingeschnürt, der untere Teil ist fast quadratisch, der obere Teil ist annähernd kreisförmig bis breit-eiförmig. Die Unterlippe ist fast kreisförmig, mit einer abgerundeten Spitze. Die Oberlippenbasis ist auffällig geschwollen, der Gaumen weist einen erhabenen, bewimperten Rand auf. Der Blütensporn ist kegelförmig, spitz zulaufend, leicht oder stark nach vorn hin gekrümmt und etwas länger als die Unterlippe.

Die Kapselfrucht ist bei einem Durchmesser von etwa 2,5 mm elliptisch. Die Kapselwände sind membranähnlich. Die Samen sind eiförmig und etwa 0,3 bis 0,6 mm groß.

Verbreitung und Habitat
Utricularia graminifolia ist in Indien, Sri Lanka, Myanmar und Thailand beheimatet. Dort wächst sie in Sümpfen, auf Feuchtwiesen oder auf sickernassem Felsen in Höhenlagen von 0 bis 1500 Metern.

Systematik
Die Erstveröffentlichung von Utricularia graminifolia erfolgte 1804 durch Martin Vahl in Enumeratio Plantarum ..., 1, Seite 195.

Die Art Utricularia graminifolia gehört zur Sektion Oligocista aus der Untergattung Bivalvaria in der Gattung Utricularia. Bis 1983 wurde Utricularia graminifolia als Varietät Utricularia caerulea var. graminifolia . angesehen.

Nachweise

Weblinks

 Utricularia graminifolia als Aquarienpflanze bei www.flowgrow.de.

Wasserschlauchgewächse
Lentibulariaceae
Fleischfressende Pflanze

Utricularia graminifolia


ඡයාරූප නිරාවරණ නිදහස

මෙහි නිදහස යන්නෙන් අදහස් වන්නේ ඡයාරූපයක් කොතරම් දුරට අඩු වශයෙන් හෝ වැඩි වශයෙන් නිරාවරණය වීමට නිදහස තිබේද යන්නයි. සංඛ්‍යාක තිරණයකට හෝ විනිවිදින තිරවයක ඇති දිප්ත පරාසවය වඩා වැඩි දීප්ති පරාසයක් ග්‍රහණය කර ගැනීමේ හැකියාව සාමාන්‍ය සේවා සංඛලයක් සතුවේ.

තීව්‍රා‍ලෝකය

පින්තූරය

තීව්‍රාලෝයෙන් වැඩිපුර දැවී ගිය ඡායාරූපයක් ඉහලින් සාමාන්‍ය ඡායාරූපය පහලින් දැවී ගිය ඡයාරූපය.

අභීදීප්තිය හේතුවෙන් රූපයේ දත්ත මැගිගිය ප්‍රදේශය පිළිස්සුනු තීව්‍රාලෝකය හෝ ඇවිලෙන තීව්‍රාලෝකය ලෙස හැදින්වේ.

සංඛ්‍යාව රූපයන්හි මෙම පිලිස්සීම ආපස්සට ගත නොහැක. නමුත් මෘදුකාංග භාවිතයෙන් කුඩා ප්‍රශ්නයක් නිරාකරණය කරගත හැක. පීන්තූර RAW නැමැති මාධ්‍ය පටිගත කිරීම මගින් මෙම ප්‍රශ්න යම් තාක් දුරට මගහරවා ගත හැක.

සේයා පඨල වල වැඩිපුර නිරාවරණය වු පෙදෙස් පැවැතියද දත්ත ගබඩා කර ගැනීමේ හැකියාව එය සතුය. මෙසේ මග හැරෙන් දත්ත මුද්‍රණයේදී හෝ සංඛවයාව බවට පරිවර්තව කිරීමේදී නැවත ලබාගත හැක.

කළු පෙදෙස්

ඡයාරූපයක කොටසක ඇති අධික අදුරු බව නිසා ඡයාරූපයේ දත්ත නොමැති වීම ''මඩ පැවැත්වු කළු පෙදෙස්'  ලෙස හැදින්වේ. සංඛ්‍යා හසුකර ගැනීමක් අඩු වශයෙන් නිරාවරණය වීඹට නැඹුරු වන අතර මේවා වෙනැලි හදුනාගැනීමට වැඩි ඉඩක් සලසා දෙයි.

ඡයාරූප නිරාවරණ නිදහස


Le Pionnier de Sherbrooke, contextuellement abrégé en Le Pionnier, est le premier journal francophone de Sherbrooke. Il est cofondé le 13 octobre 1866 par Hubert-Charron Cabana (1838-1901) et Louis-Charles Bélanger (1840-1918). Cabana s'occupe de l'administration et des finances, alors que Bélanger se charge de la rédaction.

En 1874, Bélanger quitte Le Pionnier et fonde Le Progrès, lequel sera absorbé par Le Pionnier en 1878, avant de renaitre de manière indépendante en 1883.

En 1886, Le Pionnier tombe sous la direction de Jérôme-Adolphe Chicoyne. Celui-ci s'occupe du Pionnier à titre de directeur et de rédacteur de mars 1886 à avril 1889. Durant cette période, il fonde un autre petit périodique nommé La Colonisation, dont il assure la direction jusqu'en 1896. En 1887 et 1888, il fait construire un bâtiment sur la rue Marquette, où il emménage avec sa famille et installe les bureaux du Pionnier et de La Colonisation.

En 1899, Chicoyne décide d'ouvrir un bureau du Pionnier de Sherbrooke à Montréal, dans l'optique de publier deux éditions du journal. Il se rend alors à Montréal avec Amédée Denault, nouveau secrétaire à la rédaction du Pionnier, et Joseph Bégin pour fusionner Le Pionnier avec le journal Les Débats. Devant la résistance d'Olivar Asselin et de Louvigny de Montigny, qui menacent de déclencher une grève, ils renoncent.

En mai 1901, Le Pionnier déménage ses locaux à Montréal. Le Pionnier commence alors à être publié comme journal du dimanche dans la métropole. Il partage les bureaux du Monde illustré, et intègre des membres de l'équipe des Débats, comme Éva Circé et Olivar Asselin. En août 1901, Louis-Gaspard Robillard achète le journal et conserve Denault comme directeur de la rédaction.

À son 35 anniversaire, le 13 octobre 1901, Le Pionnier compte dans son équipe de rédaction nombre de journalistes et intellectuels bien connus à l'époque dont Éva Circé-Côté (alias Colombine), Édouard-Zotique Massicotte, Adjutor Rivard, Omer Héroux, Olivar Asselin, Madeleine Huguenin (alias Myrto), Arthur Sauvé, Frédéric Pelletier, Joseph Royal, Louvigny de Montigny, Charles Thibault, Germain Beaulieu, Pascal Poirier, Albert Lozeau et Jérôme-Adolphe Chicoyne. Cet anniversaire est célébré au Théâtre national le 20 octobre 1901, où Henri Bourassa donne une conférence. Boulanger, Chicoyne et Denault se réunissent avec des membres de leur équipe dont leur correspondant Adjutor Rivard.

Après avoir été racheté par Chicoyne en mai 1902, le journal disparait « de façon mystérieuse ». À cette occasion l'équipe du journal Les Débats signale qu'elle avait vécu des frictions avec ses responsables, Denault et Robillard. Notons que, quelques mois auparavant, Robillard s'était exilé aux États-Unis. Après la disparition du Pionnier en 1902, son concurrent Le Progrès devient le seul journal francophone de Sherbrooke, jusqu'à la fondation en 1910 de La Tribune.

Selon Les Débats, le journal Le Pionnier renait à Valleyfield sous la direction d'Amédée Denault en 1903, après être « [n]é à Sherbrooke, mort deux fois à Montréal ». Notons que de 1907 à 1912, Amédée Denault a édité un autre journal aussi nommé Le Pionnier à Nominingue, pour succéder à L'ami du colon qu'il a publié de 1906 à 1907.

Idéologies
Le Pionnier prônait « l'union entre les deux groupes linguistiques de la région, les anglophones et les francophones ». Il se serait ainsi démarqué de la presse de son époque pour avoir « insisté sur la communauté d'intérêts et de buts qui unissent tous les Canadiens ». Dans le premier numéro du journal, ses fondateurs écrivent ceci :
Lorsque par cet organe les Canadiens Français prouveront à leurs compatriotes d'origine différente que, loin de vouloir faire bande à part, comme on parait malheureusement le croire, ils ne veulent au contraire que suivre en tout et partout la voix de la modération et de la conciliation, qu'ils désirent ardemment la disparition complète de ces déplorables préjugés de race et de religion, dont les conséquences sont parfois si funestes; qu'ils déplorent grandement ces brûlants appels au fanatisme religieux et national, qui ne servent qu'à la dissension et la discorde, sans certainement produire aucun bien, alors les plus sensés, d'entre ces derniers, qui sont assurément la grande majorité, diront d'un commun accord : notre défiance est mal fondée; n'écoutons plus ces écrivailleurs écervelés, qui toujours des yeux de leur imagination malade, ne voient chez les Canadiens Français que désir d'oppression et de tyrannie, unissons-nous une bonne fois, et comme un seul homme travaillons de tout cœur, à l'ombre du glorieux drapeau Britannique, au bonheur de notre Canada. Sous ce rapport un journal français est incontestablement utile.

Comme le précisent Beaulieu et Jean Hamelin, « le programme du Pionnier ne se résume pas à cette profession de foi; il appartient, par ailleurs, à une religion, la catholique; il est attaché à un parti politique, le parti libéral-conservateur. »

Les relations des valeurs et idées de cet hebdomadaire avec la pensée de Louis-Charles Bélanger, de 1866 à 1974, ont fait l'objet d'un mémoire de maitrise dans lequel certains aspects idéologiques de l'hebdomadaire sont mis en évidence.

Une étude de la représentation des lectrices dans ce journal montre qu'il adhérait à la distinction des rôles genrés typiques de son époque, associant davantage les femmes à la sphère privée et davantage les hommes à la sphère publique, sans pour autant en faire des sphères totalement étanches.

Références

Presse écrite au Canada
Presse écrite disparue au Québec

Le Pionnier de Sherbrooke


Oligopol piyasası, genelde 2, 3 veya 4 oyuncunun (üretici, aracı veya satıcı) hakimiyetinde şekillenen piyasa.

Doğal nedenlerin etkili olmadığı durumlarda çoğu piyasa oligopol piyasasına dönüşür. Zira tekel piyasasındaki büyük kâr imkânlarının çekiciliği yeni oyuncuların katılımına yol açar. Aynı şekilde, tam rekabet piyasasındaki kâr imkânlarının zorluğu oyuncuların kaçmasına yol açar. Bu yüzden, özellikle büyük sermaye isteyen piyasaların çoğu kendiliğinden oligopole döner.

Fazla oyuncunun veya tek oyuncunun hakim olduğu piyasalarda fiyatın oluşturulmasıyla ilgili kolay teknikler bulunur. Ne var ki, oligopol piyasalarında fiyatın belirlenmesi ile ilgili teoriler son derece karmaşıktır. Hatta, oligopol piyasasında fiyat belirlenmesine dair oyun teorisi, ünlü Amerikalı matematikçi John Nash'e Nobel Ödülü kazandırmıştır.

Saf oligopol
Saf oligopol piyasasında firmaların ürünleri birbirlerine oldukça benzerdir. Petrol üreticileri, çelik fabrikaları saf oligopollere örnek olarak gösterilebilir. Bu tip piyasada firmalar özellikle fiyat konusunda birbirlerinin davranışlarından oldukça etkilenmektedirler.

Farklılaştırılmış oligopol
Farklılaştırılmış oligopol piyasasında firmaların ürettiği ürünler homojen değillerdir. Bu tip bir piyasada firmalar birbirlerinin fiyat değişimlerinden çok etkilenmezler, çünkü ürünler farklılaştırılmıştır.

Oligopol Modelleri

Anlaşmalı Oligopol Modeli
Eğer birkaç firma bir araya gelme, üretimi azaltma ve fiyatları yükseltme konusunda anlaşırlarsa -yani rekabet yapmaktan vazgeçerlerse- toplam kardan daha fazla pay elde edebileceklerdir. Bir grup firmanın bir araya gelmek suretiyle fiyat ve miktar konusundaki kararları beraberce alıyor olmalarına kartel denir. Günümüzde en belirgin kartel, Organization of the Petroleum Exporting Countries OPEC, Petrol İhraç Eden Ülkeler Örgütü'dür. Ancak OPEC bir hükûmet kartelidir. Firmalar tarafından oluşturulmuş karteller kanunlara göre yasaklanmıştır. Çünkü fiyat ve miktar üzerine yapılmış herhangi bir anlaşma mahkeme tarafından fiyat sabitleme olarak kabul edilir ve yasadışıdır.

Fiyat Liderliği Modeli
Piyasada hakim tek bir büyük firmanın olduğu; buna karşılık belli sayıda küçük firmanın ise lider konumundaki bu firmanın fiyat politikasını izlediği durumdur. Eğer lider firma, diğer küçük firmaların kendisini izlediklerini bilirse, bu küçük firmanın belli bir fiyattan mal satmak suretiyle tatmin olacakları üretim miktarlarını toplam piyasa talebinden çıkararak kendi piyasa talebini oluşturur.

Cournot Modeli
Oligopolist bir piyasada firmaların birbiriyle bağlantılı olduklarını ifade eden model. 19. yüzyılda, bir matematikçi olan Antoine Augustin Cournot tarafından ortaya çıkarılan modeldir.

Dirsekli Talep Eğrisi Modeli
Dirsekli talep eğrisi ya da Sweezy modeli, piyasa fiyatının istikrarlı olmasını pazardaki firmalar arasındaki örtük anlaşmaya bağlayan bir oligopol piyasası modelidir.

Ayrıca bakınız
 Arz Esnekliği

Kaynakça
Özel

Genel
Case Fair Oster Ekonominin İlkeleri syf:287-288-289

Ekonomik sorunlar

Oligopol piyasası


بلدية فاياتور , هي بلدية تقع في مقاطعة المرية. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 3.950 نسمة.

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في المرية
بلديات المرية

فاياتور


Joseph H. Hawkins (* in Lexington, Kentucky; † 1823 in New Orleans, Louisiana) war ein US-amerikanischer Politiker. In den Jahren 1814 und 1815 vertrat er den Bundesstaat  Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Das Geburtsdatum von Joseph Hawkins sowie sein genaues Sterbedatum sind nicht überliefert. Nach der Grundschule und einem anschließenden Jurastudium begann er als Rechtsanwalt zu arbeiten. Politisch wurde er Mitglied der von Thomas Jefferson gegründeten Demokratisch-Republikanischen Partei. Zwischen 1810 und 1813 war er Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky und zeitweise dessen Präsident.

Nach dem Rücktritt des Abgeordneten Henry Clay wurde Hawkins im zweiten Wahlbezirk von Kentucky als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 29. März 1814 sein neues Mandat antrat. Da er bei den regulären Kongresswahlen des Jahres 1814 nicht mehr kandidierte, konnte er bis zum 3. März 1815 nur die angebrochene Legislaturperiode seines Vorgängers im Kongress beenden. In dieser Zeit endete der Britisch-Amerikanische Krieg.

Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte Hawkins wieder als Anwalt. Außerdem arbeitete er im Handel. 1819 zog er nach New Orleans, wo er im Jahr 1823 starb.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Sprecher des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratisch-Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren im 18. Jahrhundert
Gestorben 1823
Mann

Joseph H. Hawkins


René Bernardini, né le  à Nice (Alpes-Maritimes) et mort le  à Toulouse (Haute-Garonne), est un joueur français de rugby à XV, ayant notamment évolué avec la Section paloise.

René Bernardini est champion de France avec la Section en 1928. Bernardini a également évolué au FC Grenoble et au Lyon OU. Il trouve la mort lors d'un accident de voiture, où il voyageait en compagnie du président de la Section paloise Charles Lagarde, qui s'en sort indemne, afin d'assister au stade des Ponts-Jumeaux à la rencontre entre la Section et le Stade toulousain.

Biographie
Berandini se fait remarquer dans sa ville natale de Nice par des qualités athlétiques exceptionnelles, en remportant le titre de champion du corps d'armée.

Etudiant à Grenoble, il débuta le rugby au FC Grenoble. Il rejoint ensuite le Lyon OU.

Ses débuts à Pau, en équipe réserve, furent brillants et remarqués et la maladie du titaulaire au poste de trois-quart aile Edouard Réchède lui permit d'intégrer l'équipe lors de l'année du titre.

Dans cette saison 1928 où la Section paloise devint championne de France, l'ardeur et l'intelligence de jeu de Bernardini firent souvent basculer les matchs en faveur des Béarnais. Il est l'auteur d'un drop magnifique, botté d'un coin du terrain, dans le match contre l'AS Montferrand qui donna la victoire à la Section par 10 points à 8.

Coup de pied providentiel qui permit aux maillots blancs de continuer leur route vers la conquête du bouclier, alors que leurs espoirs s'envolaient déjà.

Après sa carrière de joueur, il devient dirigeant de la Section paloise et pigiste au journal L'Indépendant des Basses-Pyrénées.

Références

Liens externes

Naissance en juin 1902
Naissance à Nice
Décès en janvier 1932
Décès à Toulouse
Joueur français de rugby à XV
Joueur de la Section paloise
Joueur du FC Grenoble
Joueur du Lyon OU
Décès à 29 ans

René Bernardini


Saint-Michel-d'Euzet ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Gard der Region Okzitanien.

Geografie
Saint-Michel-d'Euzet liegt auf einer Anhöhe am linken Unterlauf der Cèze, etwa zehn Kilometer nordwestlich von Bagnols-sur-Cèze. Das Dorf befindet sich zwischen einem kleinen Waldgebiet namens Bois de Valbonne und dem Fluss Cèze. Der Boden besteht aus Gesteinen der Oberkreide. Der Hügel Devès bildet den höchsten Punkt der Gemeinde. Im Norden wird das Dorf von einem Hügel mit dem Namen Travès begrenzt. Geprägt wird Saint-Michel-d'Euzet vor allem vom Weinbau.

Die Nachbargemeinden von Saint-Michel-d'Euzet sind Saint-Paulet-de-Caisson im Norden, Carsan im Nordosten, Saint-Gervais im Osten, Sabran im Süden, La Roque-sur-Cèze im Südwesten und Saint-Laurent-de-Carnols im Nordwesten.

Geschichte
Das Gemeindegebiet war bereits seit der Steinzeit besiedelt, was zahlreiche Funde belegen. Das heutige Dorf wurde zu einer nicht genau bekannten Zeit, aber wohl gegen Ende des 1. Jahrtausends, gegründet. Dabei handelte es sich um eine Siedlung, die nur aus wenigen Häusern bestand. Der Namensbestandteil Euzet leitet sich vom okzitanischen Wort euse ab, was Steineiche bedeutet. Dies lässt sich mit dem zahlreichen Vorkommen dieses Baumes in der Region erklären. Der Namensbestandteil Saint-Michel wurde wahrscheinlich im Mittelalter ergänzt.

Vor allem, weil sich das Dorf am Kreuzungspunkt wichtiger Handelsstraßen befand, wurde es im Mittelalter befestigt. Ein Teil des Gemeindegebiets wurde ab 1204 vom Kartäuserkloster Valbonne im Nachbarort Saint-Paulet-de-Caisson verwaltet. Dank der Errichtung einer kleinen Kirche, die am Anfang möglicherweise als Friedhofskapelle diente, wuchs die Größe des Ortes etwa zur selben Zeit an.

Bevölkerungsentwicklung

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Okzitanien
Weinbauort in Frankreich

Saint-Michel-d’Euzet


An Sehima nervosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johan Peter Rottler, Johann Jakob Roemer ngan Schult., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Sehima nervosa in nahilalakip ha genus nga Sehima, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sehima

Sehima nervosa


Ignacio Rodríguez-Iturbe (Maracaibo, Estado de Zulia, 1942) é um hidrólogo venezuelano. Atualmente atua como Distinguished University Professor na Texas A&M University.

Rodríguez-Iturbe lecionou em muitas universidades, incluindo a University of Zulia, MIT, Texas A&M, Princeton University e University of Iowa. Ele também ensinou por 20 anos na Universidade Simón Bolívar.

Ele é membro do Comitê Nacional dos EUA para o Instituto Internacional de Análise de Sistemas Aplicados desde 2004. Em 2008, recebeu um reconhecimento especial do Conselho Cultural Mundial.

Ele se formou na Universidade de Zulia como engenheiro civil e fez pós-graduação na Caltech, obtendo seu doutorado na Colorado State University em 1967.

Honras

 1988 - Eleito membro da Academia Nacional de Engenharia em 1988 por inovações na análise, síntese e amostragem de sinais hidrológicos e por liderança inspiradora em pesquisa e educação hidrológica.
 1998 - Premiado com a Medalha Robert E. Horton
 2002 - Premiado com o Stockholm Water Prize por seu papel no desenvolvimento da ciência da hidrologia
 2009 - Premiado com a Medalha William Bowie.
 2010 - Premiado com o Prêmio de Criatividade do Prêmio Internacional Príncipe Sultão bin Abdulaziz de Água, juntamente com Andrea Rinaldo, pelo desenvolvimento da área de Ecohidrologia.
 2010 - Eleito membro da Academia Nacional de Ciências dos Estados Unidos.
 2010 - Nomeado pelo Papa Bento XVI para a Pontifícia Academia das Ciências

Referências

Membros da Academia Nacional de Ciências dos Estados Unidos
Membros da Academia Nacional de Engenharia dos Estados Unidos
Membros da Academia de Artes e Ciências dos Estados Unidos
Nascidos em 1942
Pessoas vivas
Membros da Pontifícia Academia das Ciências
Membros do Opus Dei

Ignacio Rodríguez Iturbe


ස්වභාවික පරිසරයේ අංගයන‍්ට අහිතකර බලපෑමක් එල්ලවන ආකාරයට පාරිසරික බිඳ වැටීම පරිසර දූෂණය නම්වේ. අන් අයුරකින් කිව හොත් පරිසර දුෂණය යනු, පරිසරයේ වෙසෙන ජීවීන්ට හා පුද්ගලයනට හානිදායක ප්‍රමාණ වලින් හා හානිදායක විය හැකි කාල පරාසයක් තුළ ද්‍රව්‍ය හා ශක්තිය පරිසරයට නිදහස් කිරීමයි.

යම්කිසි පරිසර පද්ධතියකට ගලා එන විෂ සහිත ද්‍රව්‍යය හේතුවෙන් ඒ තුළ ජීවත් වන ජීවීන්ට හෝ භෞතික දේවලට අස්ථායී බව , අපිළිවෙල, පීඩාව අපහසු බව ඇති කරයි නම් එය පරිසර දුෂණය ලෙස හඳුන්වාදිය හැක. පරිසර දූෂණය රසායනික ද්‍රව්‍ය හෝ ශබ්දය, තාපය, ආලෝකය යන ශක්ති ප්‍රභේද පරිසයට එක් වීමෙන් ද සිදු විය හැක. ස්වාභාවිකව ඇති විය හැකි එවන් දුෂණ කාරකවලින් සිදුවන විෂ හෝ වෙනත් බාධකවල ස්වාභාවික මට්ටම යම්කිසි මට්ටමකට වඩා වැඩි වුවහොත් පමණක් ඒවා දුෂක ලෙස ගැනේ. Point source & non point source pollution ලෙස කොටස් 2 කට කාණ්ඩ කළ හැකිය. තවත් විධියකට පද්ධතියක් තුළ අස්ථායී බව ඇති කරන හෝ ජීවීන්ගේ හෝ ඔවුන්ගේ ප්‍රජනන ක්‍රියාවලීන්ගේ බිඳවැටීම්වලට හේතු වන යම්කිසි ද්‍රව්‍යයක් එම පරිසරයට හඳුන්වාදීම දුෂණය ලෙස හැඳින්විය හැක. ජලය වැනි පොදු සාමාන්‍යයෙන් සෞඛ්‍ය සම්පන්න ද්‍රව්‍යයක් වුවත් අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා වැඩියෙන් ලබාගත් විට දුෂණ කාරකයක් විය හැක. උදාහරණයක් ලෙස මිනිසෙකු ඉතා වැඩි ප්‍රමාණයක් ජලය පානය කළ හොත් කායික පද්ධති පීඩාවට ලක්වී ඒවායේ බිඳවැටීම් හේතුවෙන් මරණය ළඟා කරවීමට එය හේතු විය හැක. සිය දිවි නසාගැනීමට තැත් කිරීම‍ට, සහ ඒවා සාර්ථක කරගැනීමට ද හේතු කාරක වන ලෙස ජලය භාවිතා කළ අවස්ථා ඇත.

මෙම සංකල්පය වඩාත් පුළුල්ව භාවිතයෙන් අධික ශබ්දයට නිරාවරණය වීමෙන් හමුදා අභ්‍යාසවල යෙදෙන අයගේ අධික ශබ්දයට මානසික අසමතුලිතතා ඇති වීම යම්කිසි කාර්යයක නිසියාකාරව යෙදීමට නොහැකි වීම සහ මනෝ විකෘතිතාවයන් ඇතිවීම වටහා ගත හැක.

'==පරිසර දූෂණයට ලක්වන අංශයන්==
පරිසර දුෂණය, පරිසරයේ සෑම අංශයක් කෙරෙහිම බලපායි. එනම් මිනිසා විසින් සාදන ලද පද්ධති වලට හෝ ස්වභාවික පද්ධති වලට මෙය බලපායි.
මෙය සිදු වන්නේ මිනිසාගේ ක්‍රියා කාරකම් නිසා පරිසර දූෂණය සිදු වේ.

වායුගෝලීය දූෂණය

අප වටා ඇති හිස් අවකාශය වායුගෝලයයි.මෙහි විවිධ වායු වර්ග ඇත.තවද මෙම වායුගෝලය තුළ විවිධ චක්‍ර වර්ග අඩංගු වේ.ඒවා නම් ඔක්සිජන් චක්‍රය, කාබන්ඩයොක්සයිඩ් චක්‍රය ,ජල චක්‍රය වශයෙන් වේ.මේවා ස්වභාවික චක්‍ර ලෙස ක්‍රියා කරයි.මේවාට අනුකූල නොවන ආකාරය‍ට වායුගෝලයේ කො‍ටස් නිදහස් කරීම මෙන්ම අමතර වායූන් මෙන්ම වෙනත් ඝණ අංශු වර්ග වායුගෝලයට නිදහස් කිරීම  සිදුවෙයි.මෙමඟින් වායුගෝලයේ තුල්‍යතාවය බිඳවැටේ.මෙය වායුගෝලීය දූෂණය නම් වේ.
වෙනත් ලෙසකින් කිවහොත් වායු දුෂණය යනු, සෞක්‍යයට හානිදායක, පරිසරයට අහිතකර බලපෑම් ඇති කරන හා ස්වභාවික ක්‍රියාකාරිත්වයට බලපාන ද්‍රව්‍ය සහ ශක්තිය නිදහස් කිරීම නිසා වාතයේ තත්වය පිරිහී යාමයි.

වායු දුෂක සහ ඒවායේ ප්‍රභව
කර්මාන්ත - CO, CO2, SO2, NO2, CFC, බර ලෝහ වර්ග, දුම් වර්ග, හයිඩ්රෝකාබන් වර්ග
කෘෂිකර්මාන්තය - පලිබෝධනාශක (කෘමි නාශක, දිලීර නාශක, වල් නාශක)
වනාන්තර ගිනි තැබීම - CO2, CO, දුම් වර්ග
ස්වභාවික හේතුන්
වනාන්තර වල ලැව් ගිනි - CO2, CO, දුම් වර්ග
ගිනි කඳු පිපිරීම් - CO2, CO, දූවිලි
සුළඟ - දූවිලි
වගුරු බිම් වල ක්ෂුද්‍ර ජීවී ක්‍රියාකාරීත්වයන් - CH4
ගෘහස්ත ක්‍රියාකාරිත්වයන්
පොසිල ඉන්ධන දහනය - CO2, CO, දුම් වර්ග
දර දහනය - CO2, CO, දුම් වර්ග
කැලි කසල දහනය - CO2, CO, දුම් වර්ග

වායුගෝලීය දූෂණය‍ට බලපාන වායු වර්ග

අහිතකර වායු වර්ග වායුගෝලයට නිදහස් වන්නේ

අධික කාර්මීකරණය
රථවාහන භාවිතය අධික ලෙස වැඩිවීම නිසාය

වායුගෝලීය දුෂණයෙන් ඇතිවන අහිතකර බලපෑම්
01.හුස්ම ගැනීමේ අපහසුතා

02.ඇස් දැවිල්ල ඇතිවීම

03.ස්වසන මාර්ගය හා රුධිරය ආශ්‍රිත රෝග

04.මන්ද බුද්ධික දරුවන් බිහිවීම

05.ස්නායු ආබාධ ඇතිවීම

06.බෙලහීනතා තත්ව

07.පිලිකා තත්ව

කාබන්මොනොක්සයිඩ් වල බලපෑම
රුධිරයේ ඔක්සිජන් පරිවහන ධාරිතාව  අඩු කරයි.
උත්තේජන සංජානනය (දැනීම) දුබල වීම.
දෘෂ්ටියට බාධා ඇති වීම.
නිදිමත ඇති වීම.
පේශි සමායෝජනය දුර්වල වීම.
ඔක්කාරය
දිගු කාලයක් ඉහළ කාබන්මොනොක්සයිඩ් සාන්ද්‍රණ වලට නිරාවරණය වීම මරණය ඇති කරයි.

සල්ෆර්ඩයොක්සයිඩ් වල බලපෑම
ඇදුම
බ්‍රොන්කයිටිස්
පෙනහළු පිළිකා ඇති වීම.
අම්ල වැසි ඇති වීම.

නයිට්රජන්ඩයොක්සයිඩ් වල බලපෑම
රුධිරයේ ඔක්සිජන් පරිවහන ධාරිතාව අඩු කරයි.
උග්‍ර පුප්පුශීය ශෝටය. (පෙනහළු තුළ තරල එක් රැස් වීම.)ප්‍රභා රසායනික දුමාරයහයිඩ්රෝකාබන් වල බලපෑම
ප්‍රභා රසායනික ධුමිකා ඇති කරයි.
ඇස් වල උද්දිපතාව ඇති කරයි.
නිදිමත ඇති කරයි.
ඇතැම් විට පිළිකා කාරක විය හැක.
සමහරක් පෙනහළු පිළිකා ඇති කරයි.

CFC වල බලපෑම
පොලොව මට්ටමේදී හානියක් නැත. නමුත් ඉහළ වායු ගෝලයේදී ඕසෝන් ස්ථරයට හානි කරයි.

අතිරික්ත කාබන්ඩයොක්සයිඩ් වල බලපෑම
හරිතාගාර ආචරණය වැඩි කිරීම මගින් ගෝලීය උණුසුම වැඩි කරයි.

ඕසෝන් වායුවේ බලපෑම
මෙය ද්විතියික පරිසර දුෂක වායුවකි. මේවා, පොසිල ඉන්ධන දහනයේදී නිදහස් වන හයිඩ්රෝකාබන සුර්යයාලෝකයේ ඇති UV කිරණ සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කර ප්‍රබල ඔක්සිකාරක ගුණයක් ඇති ද්විතියික දුෂක සෑදේ. මෙම ද්විතියික දුෂක නැවත ප්‍රාථමික දුෂක සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කර ඕසෝන්, පෙරොක්සි ඒසයිල් නයිට්රේට (PAN) වැනි ප්‍රභල වායු දූෂක සෑදේ.
ඕසෝන් මගින්,
සතුන්ට ශ්වසන රෝග ඇති කරයි.
කැස්ස, හුස්ම හිර වීම.
නිවුමෝනියා තත්ත්ව.
ඇදුම වැඩි වී පෙනහළු ක්‍රියාකාරිත්වයට බාධා කිරීම.
ශ්වසන රෝග වලින් පීඩා විඳින අයට මෙය වඩාත් හානි කරයි.

අංශුමය ද්‍රව්‍ය නිසා ඇති වන බලපෑම
ශ්වසන රෝග ඇති කිරීම.
පිළිකා කාරක වීම.
පෘථිවියට ලැබේ සූර්ය කිරණ ප්‍රමාණය අඩු කිරීම.

වායු දුෂණය නිසා ඇති වන (ගෝලීය) පාරිසරික ගැටළු
අම්ල වැසි ඇති වීම.
ඕසෝන් ස්ථරය ක්ෂය වීම.
හරිතාගාර ආචරණය.
ප්‍රකාශ රසායනික ධුමිකාව.

අම්ල වැසි ඇති වීම
අම්ල වැසි ඇති වීම යනු, මිනිසාට, වෙනත් ජීවීන්ට හා පරිසර පද්ධති වලට හානිකර තරමටම ආම්ලික වූ (PH අගය 5.2 ට අඩු) ජලය, හිම හෝ පිණි පතනය වීමයි. වායු දුෂණය නිසා වායු ගෝලයට එකතු වන සල්ෆර්ඩයොක්සයිඩ් හා නයිට්රජන්ඩයොක්සයිඩ් වැනි වායු වර්ෂා ජලයේ දිය වීම නිසා සල්ෆියුරික් අම්ලය සහ නයිට්‍රික් අම්ලය ප්‍රතිඵල වේ. මේවා වැසි ජලය, හිම හෝ පිණි වල දිය වී අම්ල වැසි ඇති වේ.

අම්ල වැසි වල බලපෑම
වනාන්තර විනාශ වීම.
පස ආම්ලික වීම.
Ca, Mg වැනි ලෝහ ක්ෂීරණයට ලක් වේ. මේ නිසා ශාක වලට මුල ද්‍රව්‍ය ඌන වී වර්ධනය බාල වේ.
බැර ලෝහ දිය වී ශාක මගින් අවශෝෂණය කරයි.
ක්ෂීරණය වන ලෝහ අයන ජල මාර්ග ඔස්සේ මිරිදිය ජලාශ වලට එකතු වේ.
ජලාශ ආම්ලික වීම නිසා මිරිදිය ජීවීන් මරණයට පත් වේ. මත්ස්‍ය බිත්තර විනාශ වේ.
ජෛව විවිධත්වය අඩු වේ.
පාංශු ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් ගේ වියෝජන ක්‍රියා වලියට බාධා ඇති වේ. (ඛනිජ චක්‍රීකරණයට බාධා ඇති වී පස නිසරු වේ.)
ලෝහමය ප්‍රතිමා, කිරිගරුඬ ප්‍රතිමා, හිරිගල් ප්‍රතිමා ඛාදනයට ලක් වෙමින් පවතී.

ඕසෝන් ස්ථරය ක්ෂය වීම
අපවර්තී ගෝලය තුළ ඕසෝන් ස්ථරය පිහිටයි. ඔසොන්ස්තරය මගින් සුර්යාලෝකයේ කෙටි තරංග ආයාම සහිත UV කිරණ වලින් 97% - 99% ප්‍රමාණයක් අවශෝෂණය කර ගනී. මේ නිසා පොළොවට ලැබෙන UV කිරණ වලින් 99% ක් ම දිගු තරංග ආයාම සහිත UV කිරණ වේ. මේවා කෙටි තරංග ආයාම සහිත UV කිරණ තරම්ම හානිකර නොවේ. මිනිසා ඇතුළු අනෙකුත් ජීවීන්ට ඕසෝන් ස්ථරය නිසා ආරක්ෂාවක් ලැබේ. මෙම ස්ථරයට හානිදායක වන ප්‍රධානම වායු දුෂකය CFC වේ. වායු සමීකරණ යන්ත්‍ර, ශීතකරණ අලුත්වැඩියා වේදී හා ඉසින සුවඳ විලවුන් ආදියෙන් ලැබෙන CFC ක්‍රමයෙන් ඉහළ අවකාශයට ගමන් කර ඕසෝන් ස්ථරය බිඳ දමයි. එවිට කෙටි තරංග ආයාම සහිත UV කිරණ වැඩි ප්‍රමාන වලින් පෘථිවියට ලැබේ.

ඕසෝන් ස්ථරය ක්ෂය වීම නිසා ඇති වන බලපෑම්
චර්ම පිළිකා ඇති වීම.
ඇසේ සුද ඇති වීම.
ජලාශ වල ශාක ප්ලවාංග ප්‍රමාණය අඩු කරයි.
භෞමික ශාක වල ප්‍රභාසංස්ලේෂණය අඩු කරයි.

හරිතාගාර ආචරණය
පෘථිවියට ලැබෙන සුර්යයාලෝකය කෙටි තරංග ආයාම සහිත කිරණ වලින් ලැබේ.
මෙයින් 50% ක් පමණ වලාකුළු මගින් පරාවර්තනය කර නැවත අභ්‍යවකාශයට නිදහස් කරයි.
ඉතිරි 50% පෘථිවි පෘෂ්ටය සහ එහි ඇති දේවල් මගින් අවශෝෂණය කරයි.
මේ නිසා පෘථිවි පෘෂ්ටය සහ එහි ඇති දේ උණුසුම් වේ.
උණුසුම් වු පෘථිවි පෘෂ්ටය හා එහි ඇති දේ වලින් දිගු තරඟ ආයාම සහිත IR කිරණ නිදහස් කරයි.
මෙම IR කිරණ H2O, CO2, CH4, O3, N2O සහ CFC යන වායූන් මගින් අවශෝෂණය කරයි.
මේ නිසා වායුගෝලය උණුසුම් වේ.
මෙම වායු හරිතාගාර වායු නම් වේ.
මෙම වායූන් මගින් අවශෝෂණය කරන IR කිරණ නැවත සාම දිශාවකටම නිදහස් කරයි.
ඉහලට නිදහස් කරන කිරණ අභ්‍යවකාශයට ගමන් කරයි.
පහලට නිදහස් කරන කිරණ නිසා වායුගෝලයේ පහල කොටස් උණුසුම් වේ.
මෙම සංසිද්ධිය හරිතාගාර ආචරණයයි.
මේ නිසා ගෝලීය උණුසුම වැඩි වේ.

ගෝලීය උණුසුම වැඩි වීම නිසා ඇති වන අහිතකර බලපෑම්
ධ්‍රැව ප්‍රදේශ වල අයිස් කඳු හා ග්ලැසියර දිය වීම.
සාගර ජාල මට්ටම ඉහළ යාම.
මුහුද ආසන්නයේ පහත බිම්, වෙරළ ජලයෙන් යාට වීම.
ජෛව විවිධත්වයට හානි වීම.
වෙරළාසන්න ධීවර කරමාන්තයට බලපෑම් ඇති වීම.
වර්ෂාපතන රටාව, සුළං රටාව වෙනස් වීම.
සුළි සුළං ආදී තත්ත්ව ඇති වීම. (විවිධ දේශගුණික සාධක වෙනස් වීම.)
නියං තත්ත්ව වැඩි වීම, වාරි මාර්ග ඉල්ලුම වැඩි වීම.
ලැව් ගිනි ඇති වීම.
මිනිසාගේ සෞක්‍යය කෙරෙහි උෂ්ණත්වය නිසා ඇති වන රෝග මගින් කරන බලපෑම වැඩි වීම.
නිවර්තන කලාප වල ඇති රෝග සෞම්‍ය කලාප වලට පැතිරී යාම.
වැඩි වන උෂ්ණත්වයට අනුවර්තනය විය නොහැකි ජීව විශේෂ නෂ්ට වීම.
වෘක්ෂ ලතා වල සංයුතිය හා ව්‍යාප්තිය වෙනස් වීම.

ප්‍රකාශ රසායනික ධුමිකාව
දුම් සහ මීදුම එකතු වීම නිසා ධුමිකා ඇති වේ. වාහන වල පොසිල ඉන්ධන අසම්පුර්ණව දහනය වීම නිසා කුඩා අංශු නිදහස් වේ. තවද වායුගෝලයේ උෂ්ණත්වය අඩු වීම නිසා මීදුම ඇති වේ. මෙම කුඩා අංශු සහ මීදුම එකට එකතු වී ධුමිකා ඇති වේ. මෙය ප්‍රභා රසායනික ධුමාරයයි. මෙය කර්මාන්ත අධික සෞම්‍ය කලාපික ප්‍රදේශ වල බහුලය.

ප්‍රකාශ b රසායනික ධුමිකා නිසා ඇති වන අහිතකර බලපෑම්
ශ්වසන අපහසුතා
ශ්වසන රෝග
පිළිකා තත්ත්ව

ජල දූෂණය

පරිසරය තුළ ජලයේ පැවතීම විවිධාකාර වේ.මතුපිට ජලය,භූගත ජලය,ජල වශ්ප හා මිදුනු ජලය ලෙස පවතියි.මීට අමතරව ජලය කරදිය  ,මිරිදිය,කිවුල් දිය වශයෙන් තුන් ආකාරයක‍ට බෙදා දැක්විය හැක.
කරදිය  -ලවණ ප්‍රතිශතය ඉහළ අගයක් ගනී.
මිරිදිය -සුළු ලවණ ප්‍රතිශතයක් ඇත.
කිවුල් දිය -මැග්නීසියම් සල්පේට්,කැල්සියම් සල්පේට් ,අඩංගු වේ.අමුතු රසයකින් යුක්ත වේ.මෙහි දැක්වෙන ජලය ආකාර තුනෙන් එකක හෝ සංයුතියෙහි සිදුවන වෙනස්වීම් ජල දූෂණය ලෙස හැඳින් වේ.

ජලය දූෂණය වූ විට හදුනා ගත හැකි ආකාරය

ජලයේ අනවශ්‍ය රසායනික කොටස් අඩංගු වීම
උදා-ක්රෝමියම් ,තෙල් හා ග්‍රීස් ,රසදිය.
ජලයේ වර්ණය වෙනස් වීම
ගන්ධයක් ඇති වීම
රසය වෙනස් විම

ජල දූෂණයට හේතු වන කරුණු
කර්මාන්තශාලා වලින් පිටකරන අපද්‍රව්‍ය ජල මාර්ග වලට යොමු කිරීම.
කාබනික අපද්‍රව්‍ය ජලයට එකතුවීම.
සුපෝෂණය ඇති වීම නිසා ජලාශ දූෂණය වීම.
කෘෂි රසායනික ද්‍රව්‍ය වගාබිම් හරහා ජලයට එකතුවීම.
තෙත්බිම් වල කුණු කසල පිරවීම නිසා වන ජල දූෂණය.
පොලිතින් ආදී දිරා නොයන අපද්‍රව්‍ය ජලයට එකතු වීම නිසා වන දූෂණය.
හදිසි අනතුරු නිසා වන ජල දූෂණය.
උදා-කොළඹ වරාය අවට තෙල් නැව් වලින් ඇති වන අනතුරු
රෝග කාරක විෂ බීජ එකතු වීම වන ජල දූෂණය.
කඳු හා උස් බිම් සෝදා පාලුව නිසා ජලයේ බොරතාවය ඉහළයාම.
සතුන්ගේ මල පහ ආදිය ජලයට එකතු වීම මගින්ද ජලය දූෂණය වීම සිදු වේ.
මිනිසුන් විසින් ඇළ මාර්ග වලට මුහුදු වලට දමා යන කැළි කසල මගින්ද ජලය දූෂණය වීම සිදු වේ.

ජල දූෂක, ඒවායේ ප්‍රභව සහ ජල දූෂක වල බලපෑම්

ජල දූෂණයේ ප්‍රතිවිපාක
ලෙඩ රෝග ඇති වීම.
මිනිසුන්ගේ අවශ්‍යතාවලට යොදා ගැනීමට නොහැකිවීම.
ජලාශ වලින් ආහාර කෙරෙහි මිනිසාට ලැබෙන පිටිවහල අවම වීම.
නිසි ජල සැපයුමක් නොමැති වීම, පිරිසිදු පානීය ජලය නොමැතිවීම.
ගංගා දූෂණය වීම නිසා උදරාබාධ වලින් ලෝක ජනතාව වසරකට මිලියන 5ක් පමණ මිය යති.

සුපෝෂීකරණයශාක වර්ධනයට අවශ්‍ය නයිට්රේට් හා පොස්ෆේට් වැනි ඛනිජ පෝෂක ජලාශයේ අධික සාන්ද්‍රණ වලින් එක රැස් වීම සුපෝෂීකරණයයි. ජලාශයක් තුළ අධික ලෙස මෙම ඛනිජ පෝෂක එක් රැස් වීම නිසා සයනොබැක්ටිරියා සහ බැක්ටීරියා ජලාශයේ මතුපිට ඇල්ගී උඩු මණ්ඩි ලෙස පාවේ. ජලාශය කොළ පැහැයට දිස් වේ. මෙහිදී බහුල වන්නේ Mycrocystis නම් බැක්ටීරියාවයි. ජලාශ වල වර්ධනය වන ඇල්ගී මගින් O2 භාවිතයට ගනී. මේ නිසා රාත්‍රී කාලයේදී ජලාශයේ O2 ඌණතාවයක් ඇති වේ. මෙය ස්වායු ජලජ ජීවීන්ට බලපායි. තවද නිර්වායු වියෝජනයක් සිදු වීම නිසා දුර්ගන්ධයක් ඇති විය හැකිය. වර්ෂාව අඩු කාල වල දී ජලාශ වල මෙවැනි තාවකාලික සුපෝෂීකරණ තත්ත්ව ඇති වේ.

ජලාශ වලට නයිට්රේට්, පොස්ෆේට් වැනි ඛනිජ පෝෂක එකතු වන ක්‍රම
නයිට්රේට්, පොස්ෆේට් අඩංගු රසායනික පොහොර
මළ ද්‍රව්‍ය
ක්ෂාලක
කාර්මික අපසන්දන

ගොඩබිම දූෂණය
මෙහිදී විශේෂයෙන්ම කතා කරන්නේ පස දූෂණය වීම සම්බන්ධවයි.පසේ ව්‍යුහය හා රසායනික ද්‍රව්‍යවල ඇතිවන වෙනස පස දූෂණය වීම ලෙස හැඳින්වේ.පස දූෂණය වන ක්‍රම
පසේ ලවණතාවය වෙනස් වීම
නොදිරන කොටස් පසට එකතු වීම
උදා-පොලිතීන්,ප්ලාස්ටික්
විෂ රසායන පසේ එක්රැස් වීම
පසේ ජල පරිමාව වෙනස් වීම
පාංශු ඛාදනය
අපද්‍රව්‍ය එකතු වීම
කැටායන හුවමාරුව බිඳ වැටීම

පස දූෂණයේ ප්‍රති විපාක
පසේ සාරවත් බව අඩු වීම හා අස්වැන්න අඩු වීම.
විෂ රසායනික ද්‍රව්‍ය ආහාර තුළට එකතු වීම.
පස තුළ අපද්‍රව්‍ය එකතු වීම නිසා පාංශු ජීවි  විනාශ වීම.
ජලාශ තුළ රොන් මඩ එකතු වීම හේතුවෙන් රඳවාගත හැකි ජල ප්‍රමාණය අඩු වීම.
නියං කාල වලදී ජල උල්පත් සිඳීයාම.

ශබ්ද දූෂණය

සාමාන්‍ය පරිසරයේ ඇති වන ශබ්දයන් නිසා ජීවින්ට අපහසුතාවක් ඇති නොකරයි.නමුත් මිනිසා මැදිහත් වීමෙන් මිනිසා විසින් ඇතිකරන ශබිද දරා ගැනීම‍ට අපහසුතාවයක් ඇති වේ.මෙය ශබ්ද දූෂණය ලෙස හැඳිනිවේ.

ශබ්ද දූෂණය ඇති වීමට හේතු
කර්මාන්ත ශාලා ක්‍රියාකාරිත්වය
වාහන අධික ශබ්දය නිස
ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍ර  භාවිතය.

ශබ්ද දූෂණයේ ප්‍රතිවිපාක
මානසික කරදරකාරි වටපිටාවක් ඇති වීම
ශ්‍රවනාබාධ  ඇති වීම
වමනය හා හිසරදය
අස්ථායිභාවය

 ශබ්ද දූෂණය වැලැක්වීම වෙනුවෙන් දැනට පවත්නා පනත් සහ රෙගුලාසි

 පනත්

 1980 අංක 47 දරන ජාතික පරිසර පනත
 1988 අංක 56 දරන ජාතික පරිසර (සංශෝධිත) පනත
 2000 අංක 53 දරන ජාතික පරිසර (සංශෝධිත) පනත

 රෙගුලාසි ( ශබ්දය  ) 1996.05.23 දින අංක 924/12 දරන ගැසට් නිවේදනය යටතේ පල කරන ලද ආඥාව

(සටහන- කර්මාන්ත මගින් සිදු කෙරෙන ශබ්ද දූෂණය)

 1997.04.30 දින අංක 973/7 දරන ගැසට් නිවේදනය යටතේ පල කරන ලද ආඥාව

(සටහන - 1996.05.23 දින අංක 924/12 දරන ගැසට් නිවේදනයට සිදු කරන ලද සංශෝධනය)

 2011.12.29 දින අංක 1738/37 දරන ගැසට් නිවේදනය'' යටතේ පල කරන ලද ආඥාව

(සටහන - ජාතික පාරිසරික (රථ වාහන නළා හැඬවීම) රෙගුලාසි)

2. ශබ්ද විකාශන බලපත්‍ර විස්තර චක්‍රලේඛය'''

 ව්‍යාපෘති උදෙසා ඉඩකඩ අවශ්‍ය වීම නිසාද වනාන්තර අහිමි වේ.

වනාන්තර විනාශයෙන් වන පරිසර හානි.
කාලගුණය වෙනස් වීම
උදා-ගෝලීය උෂ්ණත්වය වැඩි වීම,ඍතු කාල සීමාව වෙනස් වීම
ජෛව විවිධත්වය විකාශ වීම

වෙරළ දූෂණය
වෙරළ සංරක්ෂණ පනතේ වෙරළ කළාපය ලෙස දක්වා ඇත්තේ මධ්‍ය වඩදිය ඉම සිට ගොඩබිම දෙසට මීටර 300 ක සීමාවක් හා මධ්‍ය බාදිය ඉම සිට මුහුද දෙසට කිලෝමීටර 2 ක සීමාව ඇතුළත පිහිටි ප්‍රදේශයයි.තවද ගංගා, කලපු, දියපාරවල්ද ඊට අයත් වේ.මේ ආශ්‍රිතව ඇති වෙන යම් යම් අහිතකර බලපෑම් වෙරළ දූෂණය යන්නේ අදහස් වේ.

වෙරළ දූෂණය වන ක්‍රම
වෙරළ තීරයේ අනවසර ඉදිකිරීම්
කැලි කසල බැහැර කිරීම
ඉස්සන් වගාව
කොරල් පර විනාශය

වෙරළ කලාපයේ සංවර්ධනය නිසා ඇතිවන අහිතකර බලපෑම්
මහජනයාට වෙරළට යාමට ඇති අයිතිය උල්ලංඝනයවීම.
වෙරළ කලාපයට අහිතකර බලපෑම් ඇතිවීම.
ධීවර කටයුතු වලට බාධා වීම.
විෂ හෝ අප ද්‍රව්‍ය ප්‍රමිතීන් ඉක්මවා යාම.

ඉස්සන් වගාව නිසා වෙරළ කලාපයේ ඇති  වන ගැටළු
කඩොලාන විනාශවීම.
නව ඇළ මාර්ග තැනීම නිසා පසෙහි ලවණ තාවය වැඩිවීම.
භූගත ජල සම්පත අඩු වීම.
ඉස්සන් වගාවේ අපවිත්‍ර ජලය කෙලින්ම කලපුවට මුදාහැරීම.
ගංවතුර තර්ජන ඇති වීම.

කොරල් පර විනාශය නිසා වෙරළ කලාපයේ ඇති වන ගැටළු
වෙරළ ඛාදනය ඉහළයාම.
වෙරළ සුන්දරත්වය නැතිවීම.
සංචාරක කර්මාන්තයට බාධා ඇති වීම.

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ
ඔබේ පරිසර අයිතිය   පරිසර පදනම
ශබ්ද දූෂණය අඩු කිරීමට දායක වෙමු
ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍ර අවසර පත්‍ර ලබාගැනීම
ශබ්ද විකාශන බලපත්‍ර විස්තර චක්‍රලේඛය
ශබ්ද දූෂණය ගැන අවධානයක්
ලවුඩ්ස්‌පීකර් බුද්ධාගම - Divaina

මේවාද බලන්න
කාන්තාරීකරණය

පරිසර දූෂණය

පරිසර දූෂණය


«Radioactive» —en español: «Radioactiva»— es una canción interpretada por la cantautora británica Marina and the Diamonds, incluida en la edición de lujo de su segundo álbum de estudio Electra Heart, de 2012. Marina escribió la pista junto a Fabian Lenssen, Chuckie y el dúo Stargate, mientras que estos últimos cuatro se encargaron de la producción. 679 Artists y Atlantic Records, la publicaron por primera vez el 23 de septiembre de 2011 en Australia; mientras que siete días después, la incluyeron en un EP junto a seis remezclas, de forma exclusiva en el Reino Unido e Irlanda.

En general, obtuvo críticas positivas que aludieron el cambio de estilos de la intérprete. Comercialmente, logró el número treinta y siete en Irlanda y el veinticinco en el Reino Unido, respectivamente. Casper Balslev se encargó de dirigir su videoclip, que se estrenó el 22 de agosto. También se incluyó en los repertorio de sus giras musicales The Lonely Hearts Club Tour (2012-13) y The Neon Nature Tour (2015).

Composición y publicación
«Radioactive» fue escrita por Marina, Mikkel S. Eriksen, Tor Erik Hermansen, Fabian Lenssen y Chuckie, mientras que su producción se quedó a cargo de estos dos últimos, y de Eriksen y Hermansen bajo el nombre de Stargate. Marina comenzó a trabajar en su segundo álbum de estudio durante la última etapa de su gira The Family Jewels Tour; el producto final se convirtió en Electra Heart, que describió como un «vehículo para retratar el sueño americano con elementos de la tragedia griega». La intérprete escribió el tema en Nueva York; sobre ello comentó que «introducida a una nueva vida nocturna brillante, me enamoré de Nueva York; que tiene esa magia y energía blanca que ninguna otra ciudad en el mundo tiene. Me sentí feliz y [me] inspiré para escribir una canción ligera y eufórica, [con] un estilo más ágil». «Radioactive» es una canción de ritmos eurodance; que marca un estilo diferente al primer álbum de Diamandis, The Family Jewels (2010), además de poseer ciertas similitudes con trabajos de la cantante barbadense Rihanna.

Los sellos discográficos de la cantante, 679 Artists y Atlantic Records, publicaron por primera vez «Radioactive» el 23 de septiembre de 2011 en Australia, de forma exclusiva para iTunes. Siete días después, estrenaron la canción en un EP junto a seis remezclas en el Reino Unido e Irlanda.

Críticas
«Radioactive» contó con opiniones positivas por parte de los críticos musicales. El editor Robert Copsey de Digital Spy le dio cuatro estrellas de cinco y destacó aspectos de la canción como su «radio-amistoso, sintetizador cargado, y el coro profundamente hipnótico». El blog de música Popjustice la nombró la «canción del día» el 22 de agosto de 2011, y comentó que lo «que nos gusta más acerca de "Radioactive" es que suena un poco como un montón de cosas que hay en las listas de éxitos, pero demuestra que no tienes que actuar como un total idiota cantando una mierda de nada con el fin de lanzarlo». Jim Hiscox del tabloide británico Daily Star describió a la pista como «más acción en la pista de baile», y dijo que Marina «suena de repente [como] una estrella pop completamente correcta».

En su revisión para MTV Buzzworthy, Bradley Stern opinó que «puede latir como uno de los últimos éxitos del club de Rihanna, pero, el lirismo siniestro y [las] acrobacias vocales están estrictamente dentro de su zona de confort, lo que demuestra que este diamante acaba de encontrar más de una manera de brillar». Damien Ryan de So So Gay calificó a la canción con cuatro estrellas y media de cinco, y expresó que «es como ninguna otra cosa que hemos escuchado de Marina, pero se las arregla para sonar claramente ella». Sobre la producción dijo que «es casi revolucionaria, sin embargo, es muy probable que sólo [sea] un sobrante de sesiones de estudio de Stargate con Rihanna». Finalmente, Gareth O'Malley de DIY dio siete puntos, concluyendo que «es una buena canción pop, sí, y un mejor sencillo; pero definitivamente puede hacerlo mejor».

Promoción

El videoclip para «Radioactive» fue dirigido por Casper Balslev; y estrenado el 22 de agosto de 2011, como la segunda parte de la campaña de publicación de once vídeos titulada Electra Heart: The Archetypes. El vídeo se centra en Marina y su interés romántico recorriendo los Estados Unidos. En las primeras escenas se ve a la pareja empacando sus maletas y a la cantante poniéndose una peluca rubia. Después de esto, se muestra como ambos destruyen su habitación de motel y compran alimentos en un supermercado. Las escenas finales muestran a Marina bailando en las calles y a la pareja en un desierto. Becky Bain de Idolator comparó la temática del videoclip con la historia de Bonnie y Clyde y de Mickey y Mallory, y bromeó con que la intérprete parecía «una Kesha a la fuga».

Con el fin de promocionar la canción, Marina presentó «Radioactive» en su giras musicales The Lonely Hearts Club Tour (2012-13), y The Neon Nature Tour, de 2015.

Lista de canciones
 Descarga digital

Posicionamiento en listas

Semanales

Historial de lanzamientos

Véase también
 Discografía de Marina and the Diamonds;
 Canciones interpretadas por Marina and the Diamonds;

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Marina and the Diamonds
 Vídeo musical de «Radioactive» en YouTube

Sencillos en inglés
Sencillos de 2011
Sencillos de Marina Diamandis
Canciones producidas por Stargate
Canciones de Marina Diamandis

Radioactive (canción de Marina and the Diamonds)


An Ischaemum borii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joaquim de Almeida. An Ischaemum borii in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ischaemum

Ischaemum borii


Olaylar
 16 Ağustos - Osmanlı İmparatorluğu ile Memlûk Sultanlığı arasında Ağaçayırı Muharebesi gerçekleşti.
 Voroneț Manastırı, III. Ştefan tarafından Racova Muharebesi'ndeki zaferini anmak için 3 ay 3 haftada inşa ettirildi.
 Sultan II. Bayezid Külliyesi hizmete açıldı.
 Portekizli kâşif Bartolomeu Dias, Ümit Burnu'nu keşfetti.

Doğumlar
 20 Ocak - Sebastian Münster, Alman kartograf, kozmograf ve bilgin (ö. 1552)
 16 Nisan - Jungjong, Joseon Krallığı'nın 11. kralı (ö. 1544)
 21 Nisan - Ulrich von Hutten, Martin Luther Reformları yanlısı, Alman hümanist düşünür ve şair (ö. 1523)
 tarihi bilinmeyen
 Baccio Bandinelli, Rönesans döneminde yaşamış İtalyan, Maniyerist heykeltıraş ve ressam (ö. 1560)
 Salih Reis, Osmanlı amirali (ö. 1568)
 Titian, ya da Tiziano Vecellio, İtalyan ressam (ö. 1576)
 Yosef Karo, İspanyol haham (ö. 1575)

Ölümler
 11 Haziran - III. James, İskoçya kralı (d. 1451)
 9 Temmuz - Şeyh Haydar, Safevi Tarikatı Şeyhi (d. 1459 / 1460)
 tarihi bilinmeyen
 Alexias Hatun, Trabzon Rum İmparatorluğu prensesi (d. 1443)
 Andrea del Verrocchio, Lorenzo de' Medici'nin himayesinde çalışan etkili bir Floransalı heykeltıraş, kuyumcu ve ressam (d. y. 1435)
 Molla Gürani, İslam âlimi, dördüncü Osmanlı şeyhülislâmı (d. 1410)
 Şükrullah, Behcetü't Tevârîh adlı tarih kitabının yazarı olarak ün yapmış Osmanlı tarihçisi (d. 1388)

1488


Černochov este o comună slovacă, aflată în districtul Trebišov din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 195 de locuitori.

Istoric
Localitatea Černochov este atestată documentar din 1298.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Černochov


Andi Sullivan (født 20. december 1995) er en amerikansk fodboldspiller, der spiller for Stanford Cardinal og .

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra USA

Andi Sullivan


Four ships of the United States Navy have been named USS Cambridge, after the various US places named Cambridge.

 , was an armed steamship in use during the American Civil War.
 , was a screw sloop renamed Congress on 10 August 1869 prior to her commissioning.
 USS Cambridge (ID-1651), a steamship, was purchased by the Navy on 22 October 1917, and turned over to the 3rd Naval District for patrol service. She was found to be unsuitable for naval duty and was stricken from the Navy List on 1 March 1918 and sold a year later.
 USS Cambridge (CA-126), was to have been an  heavy cruiser, but construction was canceled 12 August 1945.

References

United States Navy ship names

USS Cambridge


مزرعة يشوع (بالفرنسية:Municipalité de Mazraat Yachoua)، مكتوبة أيضًا مزرعة يشوع، هي بلدية في قضاء المتن بمحافظة جبل لبنان في لبنان، وتقع على بعد حوالي 16 كيلومترًا شرق بيروت. في عام 2006، كان لدى البلدية مدرستان حكوميتان ومدرسة خاصة واحدة، يبلغ عدد الطلاب المسجلين فيها 299 و 218 طالبًا على التوالي.

علم أصول الكلمات
الأصل الدقيق لاسم القرية مزرعة يشوع غير معروف، لكن الاسم عربي لـ "مزرعة يعقوب".

التركيبة السكانية والحكومة
أشارت البيانات الحكومية لعام 2010 إلى أن المدينة كان بها عدد سكان مقيم يبلغ 1،453 ناخبًا مسجلاً. يضم مجلس مدينة مزرعة يشوع تسعة أعضاء منتخبين، مع عضوين من القوى العاملة المختارة.

جغرافية
تقع مزرعة يشوع عند . تقع في وسط لبنان وشرق بيروت وغرب بلدة بكفيا وجنوب غرب جبل صنين.

الدين
تماشيًا مع غالبية قضاء المتن، فإن الغالبية العظمى من سكان مزرعة يشوع هم من المسيحيين، مع الموارنة والروم الأرثوذكس وأقليات مسيحية أخرى.
مزر:

تاريخها:-

يرجع تاريخ مزرعة يشوع الى اوائل العصور الوسيطة. بهذا الاسم نسبة الى رجل اسمه "جبرائيل يشوع" نزح اليها من حقلة الحاج علي المعروفة اليوم بالمرادية في فتوح كسروان، في ما يقارب سنة 1250 ميلادية (المرادية تحمل اسمها من رجل اسمه مراد، وآل مراد وآل عطالله في المرادية اسرة واحدة ينتمي اليها جبرائيل يشوع وقد أتى من هذه السلالة الى قرية زكريت اسرة الحواط).

وبعد فترة من الزمن، جاء الى المكان شخص يدعى يوسف الملاح،  من بلدة جاج في جرود جبيل وقد كان يتعاطى بيع الملح وصاهر جبرائيل يشوع، فأعطاه هذا الاخير مساحة من الارض،  ليعيش من حراثتها،  فنمت أواصر الالفة  بينهما.

وكان في المنية، طرابلس، شاب يدعى انطوان المقير، نسبة الى صناعة القير أي طلي السفن بالزفت، رحل من قريته، ضاربا˝في البلاد، حتى حلّ عند جبرائيل يشوع،  فزوّجه من ابنته الثانية ووهبه أرضا  ليحرثها،  فعاشوا جميعا  بوفاق وهناء.

ولما كثر عدد العيال الثلاث، تفرّع من عيلة يشوع عيال ضومط،  مفوض،  خليل وناصيف، ومن عيلة المقير عيال منعم، حبو، البدوي،  بو مطر وطنوس. وتفرع من عيلة الملاح اسرتا نخله وسلوم. اما عيلتا زكا ومسعود فرحلتا من بيت شباب واستوطنتا مزرعة يشوع ناهيك بعيلة حكيم فقد نزحت من بلدة فيطرون في كسروان خلال الحرب العالمية الاولى. اما عيلة ديبان فمن مزرعة كفرذبيان.

بعض هذه العائلات بقي في القرية والبعض الاخر نزح الى سواحل المتن في الضبية وانطلياس وجل الديب وغيرها.

ومن آل المقير النازحين من مزرعة يشوع آل سجعان في ضبية والعقيبة، وآل شرف وموسى والباموفي الزلقا، وآل سمعان وزكور وضاهر وخلوف وغيرهم في الشياح والحدث.

كما هاجر الكثير من ابنائها الى البرازيل والارجنتين  واميركا ومجاهل افريقيا.

أعياد ومناسبات محلية :-

عيد مار مارون -------٩ شباط

عيد مار يوسف-------١٩ آذار

عيد تلاميذ مار مارون--------٣١ تموز

الإدارات الرسميّة :-

دار البلديّة

المؤسسّات التربويّة :-

ثانويّة مزرعة يشوع الرسميّة

مدرسة مزرعة يشوع الرسميّة المختلطة المتوسطة

مدرسة مار يوسف لراهبات العائلة المقدسّة المارونيات

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة جبل لبنان
مدن لبنان
أماكن مأهولة في قضاء المتن
مواقع جذب سياحي في لبنان
تجمعات أرثوذكسية شرقية في لبنان
تجمعات الروم الملكيين في لبنان

مزرعة يشوع


برنامج البروغ أو progdvb
برنامج مجاني لمشاهدة القنوات الفضائية في أجهزة الحاسوب عن طريق كرت الساتلايت و يعتبر أكثر البرامج شعبية لوجود عدة ميزات به و سهولة الاستخدام.

وصلات خارجية
موقع البرنامج

برامج دي في بي
برمجيات مجانية
برمجيات حرة

بروغ دي في بي


Ekron est une ville américaine située dans le comté de Meade, dans le Kentucky. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kentucky
Comté de Meade (Kentucky)

Ekron (Kentucky)


භ්‍රමණය යනු යම් වස්තුවක් යම් ලක්ෂ්‍යයක් වටා වක්‍රාකාර චලනයක යෙදීමයි. එම භ්‍රමනය සිදුවෙන ජ්‍යාමිතික තලය භ්‍රමණ තලය ලෙසත්, භමණ තලයේ කේන්ද්‍රයෙන් ලම්භාකාරව ඉහලට ඇදෙන මනඃකල්පිත රේඛාව භ්‍රමණ අක්ෂය ලෙසත් හැඳින්වේ. ත්‍රිමාණ වස්තුවකට භමණ අක්ෂ අනන්ත සංඛ්‍යාවක් තිබිය හැක.

භ්‍රමණ අක්ෂය එම වස්තුවේම අභ්‍යන්තරයෙන් හෝ ස්කන්ධ කේන්ද්‍රය හරහා යයි නම් එය ස්ව්‍යංභ්‍රමණය හෝ කැරකැවීම යනුවෙන් හඳුන්වන අතර අක්ෂය පෘෂ්ඨයෙන් පිටතට එන ස්ථානයන් ධ්‍රැව ලෙස හඳුන්වයි. සම්පූර්ණයෙන්ම පරිබාහිර අක්ෂයක් වටා භ්‍රමණය වීම (බොහෝවිට ගුරුත්වාකර්ෂන බලය හේතුවෙන්; උදාහරණ ලෙස පෘථිවිය සූර්යයා වටා සිදු කරන චලිතය) පරිභ්‍රමණය හෝ කක්ෂීය චලිතයක යෙදීම ලෙස හැඳින්වේ. එවිට භ්‍රමණ කේන්ද්‍රයේ දෙකෙළවර කක්ෂීය ධ්‍රැව ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.

ගණිතය

ගණිතානුකූලව, භ්‍රමණයක් යනු දෘඩ වස්තුවක් එක් ලක්ෂ්‍යයක් ස්ථිර ව තබාගෙන චලනය වීමයි (උත්තාරණය මෙන් නොව). මෙම නිර්වචනය ද්විමාන සහ ත්‍රිමාණ භ්‍රමණය යන දෙකටම අදාල වේ. (පිළිවෙලින් තලයක සහ අවකාශයේ)

දෘඩ වස්තුවක සියලුම චලිතයන් උත්තාරණය හෝ භ්‍රමණය හෝ ඒ දෙකෙහි සං‍යෝජනයක් වේ.

තාරකා විද්‍යාව
තාරකා විද්‍යාවේ දී, භ්‍රමණය යනු නිරතුරුව දක්නට ලැබෙන සංසිද්ධියකි. තාරකා, ග්‍රහලෝක සහ සියලුම අභ්‍යාවකාශ වස්තූන් තමාගෙ අක්ෂය වටා භ්‍රමණය වේ.

භ්‍රමණය හා පරිභ්‍රමණය
බොහෝ අවස්ථාවල පරිභ්‍රමණය, භ්‍රමණයට සමාන වචනයක් ලෙස යොදාගත්තද තාරකා විද්‍යාවේදි පරිභමණය (හෝ කක්ෂීය පරිභ්‍රමණය) යනු යම් වස්තුවක් තමා වටා භ්‍රමණය වෙමින් වෙනත් වස්තුවක් වටා ගමන් කිරීම වේ. චන්ද්‍රයින් ඒවායෙ ග්‍රහලෝක වටාද, ග්‍රහලෝක ඒවායෙ මව් තාරකා වටාද, තාරකා මන්දාකිණියේ මධ්‍යය වටාද පරිභ්‍රමණය වේ.

ප්‍රතිගාමී භ්‍රමණය
පෘථිවිය ඇතුලු සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ බොහෝ ග්‍රහලෝක ඒවා පරිභ්‍රමණය වන දිශාවටම භ්‍රමණය වේ. නමුත් සිකුරු භ්‍රමණය වෙන්නේ එය පරිභ්‍රමණය වන දිශාවට විරුද්ධවයි. යුරේනස් භ්‍රමණය වෙන්නේ මදක් ඇලවයි. (යුරේනස් මුල් කාලයේදි නියම ආකාරයට භ්‍රමණය වන්නට ඇති බවත්, වෙනත් වස්තුවක් හා ඝට්ඨනයක් වීම නිසා එහි ආනතිය වෙනස් වී ඇති බවටත් විශ්වාස කෙරේ). මෙලෙස විරුද්ධ අතට භමණය වීම ප්‍රතිගාමි භ්‍රමණය ලෙස හැඳින්වේ.

භෞතික විද්‍යාව

පියාසැරි ගතික විද්‍යාව

ක්‍රීඩා

මූලාශ්‍ර
https://en.wikipedia.org/wiki/Rotation

භ්‍රමණය


Biosfer 2 (Biosphere 2), John Polk Allen tarafından Oracle, Arizona'da kurulmuş suni bir kapalı ekosistemdir. 1987-1989 arası insanoğlunun kapalı bir biyosferde nasıl yaşayacaklarını test etmek üzere kurulmuştur. Uzay kolonizasyonu için kapalı ekosistemlerin kullanım imkânlarını ve dünyaya zarar vermeden biyosfere yapılabilecekleri araştırma olanağı vermiştir. İsim ilk biyosfer olan dünyadan esinlenmiştir. 200 milyon $'lık proje Edward Bass tarafından desteklenmiştir. Yankı uyandırması beklenen deney, başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Beklenenin aksine ortamda bulunan canlıların çoğu can vermiş, deneyin içinde yer alan ikisi kadın, ikisi erkek toplam dört kişi de uykularından nefes darlığı, oksijen yetersizliği gibi sorunlarla uyanmıştır.

Ayrıca bakınız
 Biyosfer
 Biyosfer 3

Dış bağlantılar
 Resmi sayfası
 Biyosfer 2 ilgi sayfa (İngilizce)
 Kitap "The Human Experiment: Two Years and Twenty Minutes Inside Biosphere 2" (İngilizce)

NASA programları
Apollo Projesi
Ekosistemler ekolojisi
Ekoloji deneyleri
Pinal County
Tarımsal yapılar
Uzayda tarım
Arizona'daki yapılar
Santa Catalina Dağları
Seralar
Arizona Üniversitesi

Biyosfer 2


Groupe Kundè encore connu sous le nom de Compagnie Kundè est un groupe de musique camerounais d'expression patrimoniale, composé de Manal, Ngouma, Biboum.

Histoire du groupe

Le groupe retrace l'histoire de la culture basa'a. Son nom signifie indépendance. Il propose des sonorités du peuple basa'a ainsi que ses danses notamment le makunè.

Biographie des membres

Il est composé de Manal, Ngouma et Biboum.

Sadrak, un rappeur camerounais en est membre.

Discographie

Albums
A leur actif, ils ont sorti en 2010 Kunde Minguen et Gwèlba en 2013.

Singles

 2006 : Sandja bara avec Boudor

Distinctions

Nominations

Récompenses

En concert

 2021 : 2ème édition de l'arbre de Noël à Douala pour un don, spectacle gratuit au Queen Plazza d'Edéa;
 2018 : Spectacle du groupe à l'institut français du Cameroun à Douala en sponsoring par l'association Mbog li a'a;
 2015 : Fête de la Musique  à Douala;
 2014 : Fête de la Musique  à Douala;
 2012 : 2ème édition du festival international de l'oralité nommé Quartier Sud;

Collaborations

 2006 : Sandja baro avec Boudor

Références

Annexes

Bibliographie
Étude: Un art de résister ? Marges de manœuvre et mémoires à Douala de Maïa Ghattas

Groupe musical camerounais

Groupe Kundè


Nicole Margaret "Nikki" Blonsky (født 9. november 1988) er en amerikansk skuespiller, sanger og danser. Hun er bedst kendt for sin rolle som Tracy Turnblad i filmen Hairspray fra 2007 og som Maggie Baker i filmen Queen Sized fra 2008. Hun er også kendt for sin hovedrolle i ABC Familys originale serie Huge.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra New York
Sangere fra USA
Dansere fra USA

Nikki Blonsky


La tangara de galones  (Tachyphonus phoenicius), también denominada frutero hombros rojos (en Venezuela), tangara de hombro rojo (en Perú), parlotero de charreteras o parlotero hombrirrojo (en Colombia), es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae perteneciente al género Tachyphonus. Es nativa del norte y centro norte de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye de forma discontinua; desde el este de Colombia, por el sur de Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana Francesa y extremo norte de Brasil; en la cuenca amazónica centro oriental, al sur del río Amazonas y este del río Madeira en Brasil (al sur hasta Mato Grosso) y extremo norte de Bolivia; y en el norte de Perú.

Esta especie es considerada bastante común, pero local, en sus hábitats naturales: las sabanas y bosques en galería, principalmente por debajo de los 400 m de altitud, pero llegando hasta los 1900 m en los tepuyes venezolanos.

Sistemática

Descripción original
La especie T. phoenicius fue descrita por primera vez por el ornitólogo británico William John Swainson en 1838 bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo es: «Fernando Pó, en la costa africana; error = posiblemente este de Perú».

Etimología
El nombre genérico masculino «Tachyphonus» deriva de la palabra griega «takhuphōnos», que significa 'que habla rápido', 'parlachín'; y el nombre de la especie «phoenicius», deriva del griego «phoinikeos» que significa 'púrpura', 'rojo oscuro'.

Taxonomía
Es monotípica. Los amplios estudios filogenéticos recientes de Burns et al. (2014) demuestran que esta especie es hermana del par formado por Tachyphonus coronatus y Tachyphonus rufus.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Tachyphonus phoenicius en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Tachyphonus phoenicius en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  tem-tem-de-dragona-vermelha Tachyphonus phoenicius en Wikiaves.

Aves de América del Sur
phoenicius
Taxones descritos por William John Swainson
Animales descritos en 1838

Tachyphonus phoenicius


A Sociedade Cultural de Angola foi uma associação cultural fundada em Luanda no ano de 1942 com o objetivo de agregar os valores intelectuais de Angola. Os seus Estatutos visavam "promover o desenvolvimento da educação artística e científica e a realização de manifestações de arte e cultura".

História institucional
Em 1942, um grupo de cerca de 30 pessoas interessadas pelo estudo e pelas artes, reuniu-se na Associação dos Empregados do Comércio, em Luanda, decidindo criar a Sociedade Cultural de Angola, após proposta apresentada pelo seu futuro presidente. Tinha como fim a generalização do gosto pelas artes, pelas letras e pelas ciências, em Angola. Entre os participantes encontravam-se o capitão Jorge Figueiredo de Barros, José Costa, cantor lírico, Henrique Gago da Graça, e Casanova Pinto.

Aprovados os Estatutos, em assembleia convocada para o efeito e pelo governo da Província, foi realizada uma Assembleia-Geral para eleição dos seus corpos gerentes, tendo sido eleito para Presidente o capitão Jorge Figueiredo de Barros. <ref> SERRÃO, Joaquim Veríssimo História de Portugal, vol. XV (Da II Guerra à morte do Marechal Carmona - 1941-1945), Editorial Verbo.</ref>

Foram criadas Secções de Música, Coreografia e Teatro; de Desenho, Pintura e Escultura; de Assuntos Literários e de Assuntos Científicos, e eleitos responsáveis, tendo em vista a organização de concertos e exposições de arte, concursos literários, de ciência e arte; colaboração em eventos culturais e intercâmbio de valores intelectuais nacionais e internacionais; e, ainda, a criação de uma Biblioteca e de uma Escola de Desenho e outra de Música.

A sessão inaugural, realizou-se, no dia 4 de Junho de 1943, no Liceu Salvador Correia "tendo a ela assistido toda a gente de maior representação" e foi presidida pelo Encarregado do Governo Geral, Dr. José Ferreira, Governador do distrito de Luanda, face à impossibilidade do Governador Geral Comandante Álvaro de Freitas Morna que se encontrava na Metrópole. A conferência de abertura esteve a cargo do Dr. Humberto de Avelar, professor do Liceu, seguida de uma exposição de desenhos e pinturas de diversas obras cedidas pelos seus possuidores, entre elas um desenho do pintor Carlos Reis, representando o Rei D. Carlos a Cavalo, organizada pelo Eng. Fernando de Oliveira Mouta.

Foi criada, no mesmo ano, a Escola de Desenho, cujas lições, pro bono, eram dadas, em uma das salas do antigo liceu, pelo professor Reinhold Kuntz, pintor alemão residente em Luanda, antigo professor de uma escola superior de Belas Artes na Alemanha. A única despesa a suportar pelos alunos era a da matrícula, no valor de 5 angolares destinados à compra de papel e outro material de desenho.

No campo das iniciativas musicais, foi organizado numa sala de aula do Colégio-Liceu D. João III, um curso de rudimentos regido pelo mestre da Banda da Companhia Indígena, Francisco Maria Lopes que o dirigia gratuitamente.

Nessa época, como acontecimentos mais relevantes patrocinados pela Sociedade, realizou-se uma exposição de objetos de arte indígena de Angola, pertencentes à coleção de António Gonçalves de Mello, Administrador de Circunscrição. Alguns anos mais tarde, essa coleção foi exposta no Palácio Foz, em Lisboa. Na área da Música, foram, igualmente, patrocinados dois recitais de piano, executados pelo professor Middlaire, do Conservatório de Bruxelas, e outros dois pelo pianista Óscar da Silva, antigo professor do Conservatório do Porto.

Em Dezembro de 1943, foi lançado o primeiro e único número do Boletim%20da%20Sociedade%20Cultural%20de%20Angola Boletim da Sociedade Cultural de Angola.

Em 1945, o capitão Jorge Figueiredo de Barros foi substituído na presidência pelo Dr. Manuel da Cruz Malpique.

Com a descontinuidade do Boletim e como seu sucedâneo, a Sociedade lançou um jornal mensal com o título Cultura, tendo, em 1947, Eugénio Ferreira, futuro presidente da Sociedade até ao seu encerramento, assumido a sua direção.  Deste jornal foram publicados 12 números, entre 1957 e 1960, ano do seu fecho.

Em 1959, a Sociedade promoveu um Concurso de Artes Plásticas aberto a todos os artistas naturais de Angola e não naturais nela residentes, com exposição dos trabalhos selecionados pelo júri, a realizar em Janeiro de 1960.

A Sociedade Cultural de Angola foi extinta em 1965 por Portaria do Governo Geral de Angola. O Boletim Cultura e a Sociedade Cultural de Angola, recolha e pesquisa de Irene Guerra Marques e Carlos Ferreira, Coleção "Praxis" da UEA.

 Primeiros Corpos Gerentes - 1943
Na Assembleia para aprovação dos Estatutos, em 1943, foram eleitos os seus primeiros corpos gerentes:

Assembleia Geral:

Presidente: Dr. António Simões Raposo.

1º Secretário: Dr. António Joaquim Alfaro Cardoso.

2º Secretário: Carlos Alves.

Secretários-substitutos: Norberto Augusto Lopes e Antero dos Santos Gonçalves.

Conselho de Direcção:

Presidente: Capitão Jorge Figueiredo de Barros.

Vice-Presidente: Dr. Manuel Peixoto Fonseca.

Tesoureiro: Maximino Fernandes Conde.

Secretário: António Mendes dos Santos.

Vogal: Dr. Vasco Sobral Dias.

Substitutos: Heitor de Morais Correia e Júlio de Castro Lopo.

Conselho Fiscal:

Presidente: Dr. Afonso Henriques Duarte de Vasconcelos.

Secretário: Agnelo de Castro Paiva.

Relator: Luís Filipe Lobo de Aguiar.

Secções:

Música, Coreografia e Teatro

Presidente: Dr. Humberto Severino de Avelar.

Desenho, Pintura e Escultura

Presidente: Eng. Fernando de Oliveira Mouta.

Assuntos literários

Presidente: Dr. Manuel da Cruz Malpique.

Assuntos científicos

Presidente: Dr. Abel Pratas.

Comissão de Redacção do Boletim

Dr. Manuel Peixoto Fonseca.

Dr. Bernardino Lavrador Ribeiro.

Maximino Fernandes Conde.

 Bibliografia

 Sociedade Cultural de Angola, Boletim nº 1 – Dezembro de 1943 – Ano I, composto e impresso: Imprensa Nacional de Angola.
 Grande Enciclopédia Portuguesa e Brasileira, vol. XXIX, p. 644.
 FIGUEIREDO DE BARROS, Rui Manuel Encontro com a Minha Memória'', 2018 (Óbidos : Várzea da Rainha Impressores).
 Encontro com a minha memória - BNPhttp://id.bnportugal.gov.pt › bib › bibnacional
 O boletim Cultura e a Sociedade Cultural de Angola - Autor: Irene Guerra Marques; Carlos Monteiro Ferreira; Sociedade Cultural de Angola.; União dos Escritores Angolanos

Cultura de Angola

Sociedade Cultural de Angola


Kisimul Castle () and also known as Kiessimul Castle, is a medieval castle located on a small island off Castlebay, Barra, in the Outer Hebrides, Scotland. It gets its name from the Norse  ciosamul, meaning "castle island".

History
The earliest documentary record of Kisimul Castle dates from the mid 16th century. Writing in 1549, Dean Monro stated of Barra that "Within the southwest end of this isle, ther enters a salt water loche, verey narrow in the entrey, and round and braide within. Into the middis of the saide loche there is ane ile, upon ane strenthey craige, callit Kiselnin, perteining to M'Kneil of Barray." However, Campbell (1936) points out that Monro has in part confused the nearby Bàgh Beag with Bàgh a' Chaisteil.

The castle is built on a rocky islet in the bay, just off the coast of Barra. It can only be reached by boat. Kisimul has its own fresh water wells. Legend has it that was the stronghold of the MacNeils since the 11th century.

Kisimul was abandoned in 1838 when the island was sold, and the castle's condition subsequently deteriorated. Some of its stone was used as ballast for fishing vessels, and some even ended up as paving in Glasgow. The remains of the castle, along with most of the island of Barra, were purchased in 1937 by Robert Lister MacNeil, the then chief of Clan MacNeil, who made efforts at restoration.

In 2001 the castle was leased by the chief of Clan MacNeil to Historic Scotland for 1000 years for the annual sum of £1 and a bottle of whisky. For the 2011 census the island was classified by the National Records of Scotland as an inhabited island that "had no usual residents at the time of either the 2001 or 2011 censuses".

Archaeological survey

Archaeological investigations were carried out at Kisimul Castle by Headland Archaeology, on behalf of Historic Scotland. This involved some excavation, building recording and archival research. It was hoped that the project would help clarify the date of the castle and its sequence of construction. Another aim was to establish whether or not the island had been occupied before construction of the castle.

The dating of the castle was particularly difficult due to the lack of datable architectural features visible in the castle fabric. The results of the building recording and archival research concluded a likely date of construction during the late 15th century coinciding with the height of Gaelic power in Scotland and Ireland during the Middle Ages. Records make no mention of it during the reign of Robert II (1371–1390), in the island descriptions in the Chronica Gentis Scotorum (1371–1387) or in the initial grant of the island of Barra to the MacNeills from 1427. This 'negative' evidence supports the hypothesis that Kisimul postdates these records since it presumably would have been mentioned if it existed during those times.

It is possible that timber hoardings were a part of the original castle design, due to the presence of putlog holes in the curtain wall. However the holes are not level with the wall walk as would be expected of this particular building feature.  As this trend was going out of fashion at the time when Kisimul was built it is thought that they had a more decorative, than defensive function, such as providing extra space for people to walk and exercise in a castle where its location meant that space for such activities was limited.

Excavation concentrated on areas of the courtyard, the basement of the tower and the bottom of a pit prison. At the east end of the courtyard there was a great deal of building rubble directly below the surface, some of which had mortar attached. This suggested that an earlier building had been demolished or collapsed, and the stone used to form a level courtyard. This happened before the building known as the kitchen was built. At the other end of the site a stone drain leading under the great hall was uncovered together with a paved stone surface. Above these was a layer containing large amounts of animal bone, shell and pottery. There were also floor surfaces within buildings that had been demolished.

During the excavation many things were found. These included large quantities of animal bone and shell. Further study of these will allow us to discover more about the diet of those who lived in the castle. A large quantity of broken pottery was also found and appears to range in date from prehistoric times through the medieval period to the more recent past. A number of pieces of flint were recovered including a particularly fine flint blade. These tools together with some of the pottery show that people were using the island thousands of years before the present castle was built.

Images

See also
List of castles in Scotland

Notes

References

Barra
Castles in the Outer Hebrides
Category A listed buildings in the Outer Hebrides
Listed castles in Scotland
Clan MacNeil
Historic Environment Scotland properties
Articles containing video clips

Kisimul Castle


André Bouéry, né à Luchon le 11 février 1821, au numéro 13 de la rue Germès et mort à Pamiers le 9 avril 1879, est musicien et poète gascon. Son corps repose à Nestier.

Biographie
François-Clément-André-Dominique Bouéry est le fils de Jean-Louis Bouéry, capitaine puis tanneur et maire d'Aspet, et de Marie-Jeanne Barrère. Sa sœur Victorine-Thérèse, est de dix ans sa cadette. Il passe son enfance et sa jeunesse à Aspet, ville de ses ascendants paternels à laquelle il vouera la plupart de ses chansons en gascon.

Il entre au séminaire à Polignan (aujourd'hui Polignan-Montréjeau), où sa sensibilité littéraire est remarquée. Vers 1844, il est nommé surnuméraire de l'Enregistrement, à Aspet, où il fonde et dirige la fanfare et l'orphéon, qui lui survivront jusqu'en 1914. Il épouse Marie Refouil, fille d'un percepteur, en 1851, à Nestier. De leur union naissent trois enfants : deux décèdent à l'âge de vingt ans.

Il termine sa carrière administrative comme conservateur des hypothèques, à Pamiers. Il est inhumé à Nestier, en 1879. Un monument en sa mémoire est érigé à Aspet le 16 septembre 1913.

Œuvre
Son œuvre poétique et musicale comprend trois ensembles distincts : l'adaptation ou imitation d'œuvres classiques, notamment de Mozart, Beethoven ou Schubert, qu'il complète de paroles en langue française ; des noëls et cantiques qu'il fait rimer pour les cérémonies de la paroisse d'Aspet tenue par le père Alexis Castex ; des compositions personnelles, dont beaucoup sont rédigées en gascon pyrénéen.

Bouéry adapte les airs qu'il compose aux carillons diatoniques de l'église d'Aspet, à l'installation desquels ils a fortement contribué.

Il publie quelques poèmes pour la première fois, à compte d'auteur en 1872 sous le titre « Cansous d'éd campanè d'Aspet = Chansons patoises du sonneur d'Aspet : Avec la traduction en vers français similaires ». Ses chansons intègrent des manuels recommandés aux établissements scolaires et sa renommée devient alors nationale, avec la chanson « pour enfants » d'abord, puis environ une chanson sur trois au sein de plusieurs manuels tel que « Premiers chants de l'enfance ».

Le mont Cagire, emblématique des vallées du Ger et du Job, inspire son œuvre dès le séminaire :

 in Ave, Cagire !

 in Arrénoulat

Bibliographie

Principales références

Liens externes

Littérature gasconne
Naissance en février 1821
Naissance à Bagnères-de-Luchon
Décès en avril 1879
Décès à Pamiers
Décès à 58 ans
Écrivain de langue d'oc du XIXe siècle

André Bouéry


Altona Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Altona Township (Minnesota)
 Altona Township (Oklahoma)

Altona Township


6214 Mikhailgrinev este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6214 Mikhailgrinev este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Tamara Smirnova. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,16 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 2,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1971
Centura de asteroizi

6214 Mikhailgrinev


Marine Atlantic Inc. () is an independent Canadian federal Crown corporation which is mandated to operate ferry services between the provinces of Newfoundland and Labrador and Nova Scotia.

Marine Atlantic's corporate headquarters are in St. John's, Newfoundland and Labrador.

Current operations
Marine Atlantic operates ferries across the Cabot Strait on two routes:
 North Sydney, Nova Scotia, and Port aux Basques, Newfoundland and Labrador
 North Sydney, Nova Scotia, and Argentia, Newfoundland and Labrador

The  Port aux Basques route is operated year-round. This service was assumed by Canadian National Railway in 1949 from the Newfoundland Railway when the Dominion of Newfoundland entered into Canadian Confederation.

The  Argentia, Placentia route is operated seasonally during the summer (June–September). This service was established by CNR in 1967. As a result of the 2020 COVID-19 pandemic, the Argentia, Placentia service was suspended for that year on May 8, 2020.

History of Newfoundland ferry services

From 1851, when the Colony of Newfoundland took over the operation of the post office, the government contracted for packet boats. By 1860 subsidized schooners were operating on the northeast coast from Greenspond to New Perlican, and along the south coast from Placentia to Channel-Port aux Basques. The first steam-packet, Lady LeMarchant, operated on Conception Bay after 1852.

In 1860 the government decided to subsidize a regularly scheduled steamer service. The first vessel chartered to the service was the Victoria in 1862. In 1863 Ariel took over, alternating a northern run to Twillingate (later extended to Tilt Cove) with a southern run to LaPoile. In 1871 Grieve and Co. replaced Ariel with Leopard and Tiger, inaugurating northern and southern runs based at St. John's, to Battle Harbour in the north, and to Halifax in the south. After 1877 the two-steamer coastal service continued with Bowring Brothers' Curlew and Plover, while Lady Glover ran in Conception Bay. In 1888 Harvey & Co. took over the service, with Conscript (on the northern service) and Volunteer. The packet Hercules, then later Alert, began running in Placentia Bay, while Favourite ran in Trinity Bay and Lady Glover in Notre Dame Bay. Once the railway reached Harbour Grace there was no need for a steam-packet on Conception Bay. After Volunteer was lost in 1891, Harvey's commissioned Grand Lake and renamed Conscript the Virginia Lake. Meanwhile, Farquhar's Harlaw served western Newfoundland, out of Halifax.

With its completion of the Newfoundland Railway in 1898 and following its agreement with the Newfoundland Government, the Reid Newfoundland Company under Robert G. Reid began operating coastal and ferry services for the island and Labrador, to be integrated with the railway. By 1900 they comprised a fleet of eight vessels known as the "Alphabet Fleet." Each vessel in the Alphabet Fleet was built in Scotland and given the name of a Scottish location by the Reids, who were of Scottish ancestry.

In 1904, in response to complaints about the Reid service, the Newfoundland government subsidized the use of two outside vessels for the coastal service, the Portia and Prospero, and in 1912, set up a similar arrangement for use of the Sagona and Fogota.

In 1923, under the Railway Settlement Act, the government took over the island's railway. They purchased the Alphabet Fleet from the Reids and placed it under the railway's control. In 1924, the Portia, Prospero and Sagona were purchased outright, and another vessel, the Malakoff, was brought into service. In 1925, the  began its service on the Gulf run.

The Newfoundland Royal Commission, formed in 1933 by the government of Great Britain to examine the future of Newfoundland in light of its then financial difficulties, examined the operation of ferries as part of its investigation. It recommended that an expert inquiry be held into the ferry services with a view particularly to the prevention of overlapping, more efficient and economical working and the readjustment of freight rates on a carefully planned and scientific basis.

After Newfoundland joined Confederation in 1949, the Newfoundland Railway and its ferry services became part of the Canadian National Railway.

In 1977, CN's marine operations in Atlantic Canada were passed to a subsidiary, CN Marine.

Formation of Marine Atlantic
Marine Atlantic was established in 1986 to take over the provision of ferry services in Atlantic Canada which had previously been operated by CN Marine, a subsidiary of Canadian National Railway. Its headquarters were in Moncton, New Brunswick.

Extensive budget cuts by the Government of Canada during the latter part of the 1990s led to a drastic downsizing of Marine Atlantic's operations, precipitated by the 1997 opening of the Confederation Bridge which replaced Marine Atlantic's most heavily used ferry service, the constitutionally-mandated ferry to Prince Edward Island.

Later in 1997, the company transferred the operation of its Bay of Fundy and Gulf of Maine ferry services between Saint John, New Brunswick-Digby, Nova Scotia, and Yarmouth, Nova Scotia-Bar Harbor, Maine, to the private-sector company Bay Ferries Limited, a subsidiary of Northumberland Ferries Limited.

That year also saw Marine Atlantic remove itself from the provision of coastal ferry services in Newfoundland and Labrador with the transfer of operations to the provincial government at the end of the 1997 shipping season.  This agreement was reached between the federal and provincial governments in exchange for federal funding to extend regional roads such as the Trans-Labrador Highway to service coastal communities.  These coastal ferry services had been initiated by the Newfoundland Railway and were assumed by Canadian National Railways, following the province's entry into Confederation in 1949, although they were not constitutionally mandated. Also in 1997 Marine Atlantic sold off its Newfoundland Dockyard, located in St. John's, Newfoundland to a private operator. The dockyard built in the 1880s was at one point in time owned by the Reid Newfoundland Company, then in 1923 was taken over by the Newfoundland Railway company. when Newfoundland joined Canada ownership passed to Canadian National.

In 1998, the company moved its headquarters from Moncton to St. John's, after briefly considering North Sydney and Port aux Basques, Newfoundland and Labrador.

In late 2004, the federal government announced the appointment of a three-member committee tasked with examining future operations of Marine Atlantic.  One of the options that was reportedly considered included privatization, however the subsequent report called for improved service through fleet renewal, lower fares, increased frequency of crossings, and moving the headquarters to Port aux Basques.

In 2010, Marine Atlantic announced that the Canadian government was planning to invest around $900 million in the ferry operations. Two ferries, the  and the , were replaced by newer ships initially chartered from Stena Line. On land, all three terminals at Marine Atlantic's ports received extensive renovations, including the construction of a new terminal building at the North Sydney facility.

Fleet

The , purchased in 2001, is a significantly smaller and lower-capacity ferry than other vessels in the fleet. Leif Ericson is 18,500 registered tons and 157 metres long, carrying 500 passengers, and 250 automobile-equivalent vehicles.

 was originally chartered from the Estonia-based Tallink for five years starting in October 2008; in February 2015, Marine Atlantic announced that the lease on the vessel had been renewed until November 2017 for a cost of Can$40 million. At , Atlantic Vision is the largest ship in Marine Atlantic fleet and the largest ferry in North America.

On May 21, 2010, Marine Atlantic announced that the company had agreed to charter two vessels from the Stena Line to replace the aging "Gulfspan" class vessels  and . The new vessels, built in 2006 and 2007, boosted capacity and lowered operating costs, as they consumed less fuel. On September 29, 2010, Marine Atlantic announced the names of the new vessels:  and . Blue Puttees went into service March 2011, with Highlanders following in April 2011.  In May 2015, Marine Atlantic announced that it had purchased both vessels from Stena for Can$100 million each. In July 2021, Marine Atlantic ordered an E-Flexer on charter from Stena RoRo for five years. It'll carry 1000 passengers and contain 2571 lane metres of vehicle space.  The vessel is due to enter service in 2024, and will be capable of running on diesel, liquid natural gas or battery electric.

Historical fleet

Marine Atlantic inherited numerous vessels from CN Marine in 1986, all of which have since been removed from service.  Many of these vessels have gone through numerous ownership changes and, given their advanced age, most have been scrapped.

Cabot Strait
  (scrapped)
  (sold, scrapped)
  (sold, renamed Ana; in service in the Mediterranean Sea)
  (sold, scrapped)
  (sold, renamed Corsica Marina II; in service with Corsica Ferries - Sardinia Ferries)
  (sold, renamed Sardinia Vera; in service with Corsica Ferries - Sardinia Ferries)
  (also operated on Northumberland Strait service, sold, renamed Contessa I and then Texas Treasure II, scrapped)
  (sold, scrapped)
  (sold, laid up)
  (sold, renamed Pelagitis; in service in Greece)

Gulf of Maine and Bay of Fundy
  (sold, scrapped)
  (sold, scrapped)
 MV Bluenose (ex-Stena Jutlandica)
 MV Marine Evangeline (ex-Duke of Yorkshire)

Labrador coast
  (sold, laid up)
  (sold, in service with Nunatsiavut Marine Inc.)

  (sold; scrapped Quebec)

Newfoundland south coast

  (sistership to MV Hopedale)
  (caught fire and scuttled, 1984)

Northumberland Strait
  (sold, renamed Accrued Mariner, scrapped)
  (also operated on Cabot Strait service, sold, renamed Contessa I and then Texas Treasure II, scrapped)
  (sold, renamed Fundy Paradise, laid up)
  (Caught fire on July 22, 2022, and was later scrapped due to the damage)
 For further information on ferries which operated on Northumberland Strait prior to Marine Atlantic's service (1986–1997), see: Confederation Bridge.

Former routes

From its inception in 1986 until 1997, Marine Atlantic operated the following routes:

Port aux Basques, NL along Newfoundland's remote South Coast serving outports and larger centres such as Burgeo and Ramea to Terrenceville
Lewisporte, NL, and St. Anthony, NL along the rugged Labrador coast serving outports and larger centres such as Cartwright and Happy Valley-Goose Bay to Nain
Borden, PE to Cape Tormentine, NB
Saint John NB to Digby, NS
Yarmouth, NS to Bar Harbor, Maine

Newfoundland Dockyard

Marine Atlantic operated the Newfoundland Dockyard, a dry dock located in St. John's from 1986 until its sale in 1997.   This facility had been established by the Newfoundland Railway to build and repair its coastal ferries.  In 1949 it was transferred to Canadian National Railways after that company assumed ownership of the Newfoundland Railway when the country entered Confederation.  Its responsibility was transferred to the railway's subsidiary CN Marine in 1977 and then to Marine Atlantic in 1986.  Upon its privatization in 1997, it was renamed NewDock-St. John's Dockyard Company.

See also
 Bay Ferries Limited
 Canadian National Railway
 CN Marine
 Newfoundland Railway
 Northumberland Ferries Limited

References

External links

  Marine Atlantic corporate web site
 Marine Atlantic unofficial web site

Federal departments and agencies of Canada
Canadian federal Crown corporations
Companies established in 1986
Ferry companies of Maine
Ferry companies of New Brunswick
Ferry companies of Newfoundland and Labrador
Ferry companies of Nova Scotia
Ferry companies of Prince Edward Island
Companies based in St. John's, Newfoundland and Labrador
1986 establishments in New Brunswick

Marine Atlantic


The Deutsche Eishockey Liga (for sponsorship reasons called PENNY Deutsche Eishockey Liga) (; English: German Ice Hockey League) or DEL, is a German professional ice hockey league and the highest division in German ice hockey. Founded in 1994, it was formed as a replacement for the Eishockey-Bundesliga and became the new top-tier league in Germany as a result. Unlike the old Bundesliga, the DEL is not under the administration of the German Ice Hockey Federation.

Teams from the DEL participate in the IIHF's annual Champions Hockey League (CHL), competing for the European Trophy. Participation is based on the strength of the various leagues in Europe (excluding the European/Asian Kontinental Hockey League). Going into the 2022–23 CHL season, the DEL was ranked the No. 3 league in Europe, allowing them to send their top four teams to compete in the CHL.

In the 2016–17 season, the league was the second-best supported ice hockey league in Europe, behind the Swiss National League A, with an average attendance of 6,198 spectators per game. Fifteen different teams comprise the league, playing their home games in a diverse mix of venues, including a few large, modern arenas (e.g. in Berlin, Mannheim, Cologne, and Düsseldorf) and older, smaller venues (e.g. in Bietigheim, Schwenningen, and Straubing). Kölner Haie (English: Cologne Sharks), Düsseldorfer EG, and Eisbären Berlin (Berlin Polar Bears) all regularly attract over 15,000 fans for home games. Adler Mannheim (Mannheim Eagles) also regularly attract over 12,000 fans per home game with each of their home games in the 2019 DEL Playoffs, including all three games in the final series against EHC Red Bull München, selling out. Despite attracting some of the biggest crowds in the DEL, and hosting NHL teams in preseason games, Kölner Haie have not won a championship since 2002.

In the DEL Winter Game, similar to the NHL Winter Classic where matches are played in larger outdoor venues, Cologne and Düsseldorf have played in front of crowds in excess of 40,000, notably in 2019 as Düsseldorf won in overtime in rival Cologne's RheinEnergieStadion. The DEL Winter Game traditionally takes place every two years; four editions have been played since 2013, including games in Cologne and at the home of TSG Hoffenheim, with each attracting over 30,000 spectators. Following a 2021 postponement due to the ongoing COVID-19 pandemic, the DEL Winter Game is set to return in December 2022 with Cologne hosting Mannheim in the RheinEnergieStadion.

The DEL is known for its game-day atmosphere, as well as producing NHL talents including Dominik Kahun of EHC Red Bull München. Many of the German national team that took silver at the 2018 Winter Olympics in Pyeongchang played in the DEL, while EHC Red Bull München became the first German team to reach the Champions Hockey League final in 2019, losing to the Swedish team Frölunda HC. EHC Red Bull München followed this up by reaching the semi-finals in the 2021-22 Champions Hockey League. Ice hockey is growing as a sport in Germany and is seen as a popular alternative to football or handball, building upon the Olympic success in 2018.

A new system of promotion and relegation with the DEL2 began with the 2021–22 season, in which the last-placed DEL club will be replaced by the DEL2 champions. SC Bietigheim Steelers joined the DEL for the 2021-22 DEL season as DEL2 champions ahead of the first promotion/relegation to DEL2. Following the conclusion of the 2021–22 season, Bietigheim retained their place in the top flight while Krefeld Pinguine were relegated after finishing bottom of the table. Löwen Frankfurt (Frankfurt Lions) will be promoted as DEL2 champions for the 2022–23 season.

The DEL Playoffs determine the season champions in a similar format to the NHL. Each team plays 52 regular-season games to determine the regular-season champions before the top 10 teams are seeded and qualify for the playoffs. The top 6 teams receive a bye to the quarter-finals while the teams ranked 7–10 compete in the pre-playoff (wildcard) round. The seedings are re-calculated after each round in a straight knockout system. The DEL Finals, held in late April or early May, is a best-of-seven games format, similarly to the NHL where the top seed remaining holds home-field advantage in a Game 7 scenario.

For the 2021–22 season and 2020–21 season, a shortened version of the DEL playoffs was used in light of the COVID-19 pandemic. Eisbären Berlin won the 2022 Finals against EHC Red Bull München 3-1 in a best-of-5 format. Berlin also won the title in 2021, defeating Wolfsburg 2-1 in a best-of-3 series following a North/South regional league split during the 2020/21 season due to the pandemic.

The Eisbären Berlin and Adler Mannheim are the most successful DEL clubs and have won the last three editions between them (Mannheim 2019, Berlin 2021 & 2022). Mannheim have enjoyed a lot of success in recent years (2015 and 2019 Champions, 2021 Regular Season Champions) although EHC Red Bull München won three consecutive titles between 2016 and 2018 and also made the 2019 final, losing to Mannheim in five games. München were also top of the 2020 standings before the season was curtailed. ERC Ingolstadt (2014 Champions as the 9th seed) and Grizzlys Wolfsburg (2021 runners-up) have also enjoyed deep playoff runs in the last decade.

Some of the league's biggest rivalries include Kölner Haie and Düsseldorfer EG, Kölner Haie and Adler Mannheim, and Eisbären Berlin and EHC Red Bull München. The Bavarian Derbies between München, ERC Ingolstadt, Augsburger Panther, Straubing Tigers, and Nürnberg Ice Tigers are also fiercely contested. Due to geography, Nürnberg/Straubing and Augsburg/Ingolstadt are notable rivalries although Munich/Augsburg has become a stronger rivalry following their epic 2019 semi-final series. München won that series in the deciding game 7 which also included the longest match in DEL history, won by Augsburger Panther after 104 minutes of action in game 3, as two matches required three overtimes to determine a winner.

History

The Eishockey-Bundesliga  was formed in 1957 as the elite hockey competition in the Federal Republic of Germany, replacing the Oberliga in this position. It was in turn replaced by the Deutsche Eishockey Liga, which now also carries the name 1st Bundesliga in its logo.

The DEL was founded in the 1994–95 season, consisting of teams from the Eishockey-Bundesliga's 1st and 2nd divisions. The condition of these earlier leagues had become intolerable.  Many 1st and 2nd division teams were heavily in debt.  The 2nd division attracted few sponsors and spectators.  As a result, many clubs were forced to fold or withdraw to the lower leagues. Fans and corporate sponsors focused on the 1st Bundesliga teams, forcing the elite teams to invest heavily in players to avoid relegation.  This increased budgets 25 percent over the previous two years.

In the final Bundesliga season, 1993–94, only 11 teams wanted to play in the 2nd Bundesliga. Furthermore, two teams folded during and after the season.  Ice hockey's reputation in Germany was heavily tarnished.  This made it difficult to attract serious sponsorship. In January 1994, 20 out of the remaining 21 1st and 2nd Bundesliga teams voted for creating a new entity, the DEL.

Upon founding, the "DEL Betriebsgesellschaft mbH" was the first German professional sports league managed by an organization whose members were incorporated as well. The goal behind the DEL was to create a league, based on the model of the North American NHL, in which teams could play consistently without relegation concerns and create a stable league.  Clubs in the DEL were required to conform to rules, which were designed to ensure long-term viability. Twelve clubs from the old 1st Bundesliga, and six from the 2nd Bundesliga came together as founding members. The new league immediately attracted corporate sponsorship with the Krombacher Brewery, which was prominently featured on the new league logo.

The hope of avoiding the troubles of the old Bundesliga by stricter financial controls did not materialize. During DEL's initial season, on 18 December 1994, the Bundesliga's final champion, the renamed EC Hedos München, folded. This was controversial, as DEL's president Franz Hofherr had approved their license and certified their finances. Hofherr was Mad Dogs former president and it was alleged that he must have known about their desperate financial situation.

The Bosman ruling, a 1995 decision of the European Court of Justice regarding the movement of labor in soccer, had profound influence on the league. The old Bundesliga had national character with German clubs competing for the German title using mostly German players. After the ruling European Union players were excluded from the "foreign" player quota. In the 1995–96 season following the decision, the DEL teams employed 97 EU players.  This lowered costs significantly, enabling smaller teams to compete more effectively. However, frequent player moves were not viewed positively by the fans, resulting in smaller attendance numbers.

Following an agreement with the DEB the league renamed itself as "DEL – Die 1. Bundesliga" in the 1999–2000 season, while reintroducing relegation and promotion to/from the 2nd Ice Hockey Bundesliga.

The 2004–05 season was significant due to the NHL lockout. 26 NHL players came to play the season in the DEL, including Jamie Langenbrunner, Erik Cole, Stéphane Robidas, Doug Weight, Mike York and several German national team players – Jochen Hecht, Olaf Kölzig, and Marco Sturm.

League regulations
The DEL is an independently run league, fully owned and operated by its 14 member teams. Each team must fulfill the DEL's basic requirements to remain in the league:
 A written application for membership;
 "On ice qualification" for new teams (championship in the 2nd Bundesliga);
 A stadium that meets DEL standards;
 Financial qualification;
 Formation of an ordinary company (the DEL consists of franchises);
 Development program for young players; and
 Purchase of a license (currently, the licensing fee is set at €800,000.00)

The DEL can only admit one 2nd Bundesliga team per season to the league, unless the league strength falls below fourteen, in which case two clubs can be admitted. Since the 2006–07 season, no DEL team can be automatically relegated, a team can only lose its league status through non-compliance with the leagues regulations (see above).

The ESBG guarantees to admit any DEL team wishing to step down to the lower 2nd Bundesliga or Oberliga. The team, however, has to purchase a license (licensing fees for the 2nd Bundesliga are currently set at €100,000.00).

To regulate the relationship between the DEL, the DEB and the ESBG (2nd Bundesliga), a so-called Kooperationsvertrag exists.  This cooperation contract was signed in December 2005, and was valid until 2011. This contract ended years of dispute between the three organizations over competencies and financial issues.

In November 2007, the DEL announced another change in policy. The league expanded to allow 16 teams beginning in the 2008–09 season, resulting in direct promotion for the 2nd Bundesliga league champions, should they fulfill all requirements and be interested in joining the DEL. Should this not be the case, or a current DEL team resigns from the league, a selection process would determine the club, or clubs, who would be eligible to join in order required to achieve 16 teams. (Note: Füchse Duisburg resigned before the 2009–10 season and was not replaced until the following season.)

For that season, it was also mandated that each DEL club would be allowed to have no more than ten non-EC players under contract.

Additionally, a new format for the game schedule will limit the number of regular-season games to 52 for each team. This is achieved by each team playing four games against eleven others and two games against the remaining four. To determine which teams play, the final standings of the previous season are used.

The DEL would also reintroduce promotion once more. The first- and second-lowest ranked teams will play a best-of-seven series to determine which team faces the 2nd Bundesliga champion for a place in the league. There is, however, an ongoing dispute about those games as second division teams may only have five foreign players on contract and therefore face a handicap in comparison to the DEL teams with twelve import players each. For now, the ESBG has declared that no team from the 2nd Bundesliga would take part in these matches and therefore no promotion/relegation with the DEL will take place.

Teams
Members of the 2023–24 DEL season.

Former teams

 BSC Preussen Berlinlater BSchC Preussen, dissolved 2005refounded as Eissport & Schlittschuh Club 2007 Berlin
 Frankfurt Lions dissolved 5 July 2010 due to bankruptcy
 Füchse Duisburg
 ESG Füchse Sachsen Weißwasser/Chemnitznow Lausitzer Füchse
 Hamburg Freezers ceased operations 24 May 2016
 EC Hannovernow Hannover Indians
 Hannover Scorpions
 Kassel Huskiesdissolved 27 August 2010 due to bankruptcy
 Kaufbeurer Adler
 EV Landshut
 Maddogs Münchendissolved 1994 due to bankruptcy
 Moskitos Essen
 Munich Baronsrelocated in 2002 to become Hamburg Freezers
 EC Ratingen "Die Löwen"relocated in 1997 to become Revierlöwen Oberhausen
 Revierlöwen Oberhausen
 Starbulls Rosenheim
 SC Riessersee
 Wölfe Freiburg
 Bietigheim Steelers
 Krefeld Pinguine

Champions

Past champions

 1994–95 Kölner Haie
 1995–96 Düsseldorfer EG
 1996–97 Adler Mannheim
 1997–98 Adler Mannheim
 1998–99 Adler Mannheim
 1999–00 Munich Barons
 2000–01 Adler Mannheim
 2001–02 Kölner Haie
 2002–03 Krefeld Pinguine
 2003–04 Frankfurt Lions
 2004–05 Eisbären Berlin
 2005–06 Eisbären Berlin
 2006–07 Adler Mannheim
 2007–08 Eisbären Berlin
 2008–09 Eisbären Berlin
 2009–10 Hannover Scorpions
 2010–11 Eisbären Berlin
 2011–12 Eisbären Berlin
 2012–13 Eisbären Berlin
 2013–14 ERC Ingolstadt
 2014–15 Adler Mannheim
 2015–16 EHC München
 2016–17 EHC München
 2017–18 EHC München
 2018–19 Adler Mannheim
 2019–20 EHC München (RS) 7
 2020–21 Eisbären Berlin
 2021–22 Eisbären Berlin
 2022–23 EHC München

Titles by club

All-time standings
33 clubs have played in the DEL since founding, with 15 currently playing. The 1994 standing represents the Bundesliga and 2. Bundesliga.

Notes
 1 In 2001, the Starbulls Rosenheim sold their DEL licence to the Iserlohn Roosters.
 2 In 2002, the Munich Barons relocated to become the Hamburg Freezers.
 3 In 1999, the Landshut Cannibals sold their DEL licence to the Munich Barons.
 4 In 1995, the Maddogs München folded during the regular season.
 5 In 2012, the EHC München changed their name to EHC Red Bull München.
 6 In 2012, the DEG Metro Stars changed their name to Düsseldorfer EG.
 In the 1995 and 1996 season, 16 clubs were qualified for the play-offs.
 In the 1998 season, 14 clubs were qualified for the play-offs.
 7 The 2020 season was ended prematurely due to the coronavirus pandemic, which caused the cancellation of the play-offs. The teams are listed by their placement in the regular season.
 8 The 2021 playoffs were conducted under a reduced format, with no preliminary round and only eight playoff teams.

See also
 German champions
 DEL2
 Oberliga

References

External links

Meltzer, Bill. "Three European Champs, Three Different Paths to the Top" at NHL.com Retrieved 08–18–06.
Official DEL website
Official Website of the German Ice Hockey-Federation – DEB
Hockeyarenas – DEL Arenas
Internet Hockey Database – standings and statistics
Hockey Archives – International ice hockey website with tables and results

Sports leagues established in 1994
Professional ice hockey leagues in Germany
Top tier ice hockey leagues in Europe

Deutsche Eishockey Liga


A Casa de Garcia de Resende situa-se na Rua de São Manços na freguesia da Évora (São Mamede, Sé, São Pedro e Santo Antão) em Évora.

Esta casa foi construida no século XVI pelo famoso arquitecto Diogo de Arruda. Segundo a tradição aqui habitava o famoso cronista Garcia de Resende.

Actualmente destacam-se as janelas representativas da arquitectura manuelina.

A Casa de Garcia de Resende está classificada como Monumento Nacional desde 1910.

Sé e São Pedro
Monumentos nacionais em Évora
Residências do distrito de Évora

Casa de Garcia de Resende


(7684) Marioferrero es un asteroide perteneciente al cinturón de asteroides descubierto por Paul G. Comba el 3 de marzo de 1997 desde el Observatorio de Prescott, Estados Unidos.

Designación y nombre
Marioferrero recibió al principio la designación de .
Más adelante, en 1997, se nombró en honor del astrónomo italiano Mario A. Ferrero (1904-1965).

Características orbitales
Marioferrero orbita a una distancia media de 2,796 ua del Sol, pudiendo alejarse hasta 2,947 ua y acercarse hasta 2,644 ua. Su excentricidad es 0,05413 y la inclinación orbital 3,056 grados. Emplea en completar una órbita alrededor del Sol 1707 días. El movimiento de Marioferrero sobre el fondo estelar es de 0,2109 grados por día.

Características físicas
La magnitud absoluta de Marioferrero es 13.

Véase también
 Lista de asteroides del (7601) al (7700)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Paul G. Comba
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio de Prescott
Objetos astronómicos descubiertos en 1997
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(7684) Marioferrero