Christian 4. (født 12. april 1577, død 28. februar 1648) fik mindst 23 børn med sine ægtefæller og elskerinder. Heraf fik fem af børnene efternavnet Gyldenløve.

Oversigt

Dronning Anna Cathrine

Christian 4. og Anna Cathrine af Brandenburg (1575-1612) blev gift den 28. november 1597. De fik seks børn. Alle er begravet i Roskilde Domkirke.

Frederik af Danmark (født 15. august 1599, død 9. september 1599) var Christian 4.'s førstefødte søn. Han døde som spæd.

Christian (født 10. april 1603, død 2. juni 1647) skulle oprindeligt have overtaget tronen efter sin far, idet han i 1610 blev hyldet som udvalgt prins, imidlertid døde han et år inden sin far, så han nåede aldrig at blive konge.

Sophie af Danmark (født 1605, død 1605) døde som spæd.

Elisabeth af Danmark (født 1606, død 1608) blev kun 2 år.

Frederik III (født 18. marts 1609, død 9. februar 1670) var konge af Danmark-Norge fra 1648 til 1670.

Hertug Ulrik (født 2. februar 1611, død 12. august 1633) var administrator i Schwerin fra 1624 til 1629.

Kirsten Madsdatter
Christian 4. og Kirsten Madsdatter (død 1613) fik et barn.

Christian Ulrik Gyldenløve (født 3. februar 1611, død 6. oktober 1640) var en dansk officer og diplomat.

Karen Andersdatter
Christian 4. og Karen Andersdatter (død 1673) fik to (måske tre) børn.

Dorothea Elisabeth Gyldenløve (født 1613, død 1615) blev kun 2 år.

Hans Ulrik Gyldenløve (født 10. marts 1615, død 31. januar 1645) var en lensmand og underadmiral. Fra 1641 og frem til sin død var han kommandant af Kronborg.

Kirsten Munk

Christian 4. og Kirsten Munk (1598–1658) var "gift til venstre hånd" (fra 1615, til 1628). De fik tolv børn, hvoraf to var dødfødte.

Anne Cathrine Rantzau (født 10. august 1618, død 20. august 1633). Komtesse af Slesvig-Holsten, blev gift med rigsråd og rigshofmester Frands Rantzau (1604–1632). Begravet i Roskilde Domkirke.

Sophie Elisabeth Pentz (født 20. september 1619, død 29. april 1657). Komtesse af Slesvig-Holsten. Hun blev som spæd i 1620 forlovet med Christian von Pentz (1600-1651) og de blev gift den 10. oktober 1634.

Leonora Christina Ulfeldt (født 8. juli 1621, død 16. marts 1698). Komtesse af Slesvig-Holsten. Hun blev som 15-årig, den 9. oktober 1636, gift med rigsgreve og rigshofmester Corfitz Ulfeldt (1606-1664).

Valdemar Christian (født 26. juni 1622, død 29. februar 1656). Greve til Slesvig-Holsten. Ejer af Valdemars Slot på Tåsinge, der er opkaldt efter ham.

Elisabeth Augusta Lindenov (født 1623, død 1677). Komtesse af Slesvig-Holsten. Gift med Hans Lindenov (1616-1659) den 27. oktober 1639.

Frederik Christian (født 1625, død 1627) blev kun 2 år. Begravet i Roskilde Domkirke.

Christiane Sehested (født 15. juli 1626, død 1670). Komtesse af Slesvig-Holsten. Som 10-årig i 1636 blev hun forlovet med Hannibal Sehested (1609-1666), og de blev gift den 6. november 1642.

Hedevig Ulfeldt (født 15. juli 1626, død 5. oktober 1678). Komtesse af Slesvig-Holsten. Hun blev gift med Ebbe Ulfeldt (1616-1682) den 6. november 1642.

Marie Cathrine Christiansdatter (født 1628, død 1628) døde som spæd. Begravet i Roskilde Domkirke.

Dorothea Elisabeth Christiansdatter (født 1. september 1629, død 18. marts 1687). Hun omtales som den kasserede frøken, idet Christian 4. mistænkte Kirsten Munk for at have en affære med Otto Ludvig af Salm (1597–1634). Dorothea Elisabeth indtrådte i et augustinerkloster i Köln i 1646.

Vibeke Kruse
Christian 4. og Vibeke Kruse (c.1609–1648) fik to børn.

Ulrik Christian Gyldenløve (født 7. april 1630, død 11. december 1658) var generalløjtnant og havde den delvise kommando over Danmarks hær under Karl Gustav-krigen. Da svenskerne stormede Kalvebod Strand i København, var Ulrich Christian allerede død af malaria.

Elisabeth Sofie Gyldenløve (født ca. 26. november 1633, død 20. januar 1654). Hun blev af kongen kaldt 'lille Lisseken'. Som 10-årig i 1643 blev hun forlovet med den holstenske adelsmand Claus Ahlefeldt (1614-1674). De blev gift den 18. juni 1648.

Huset Oldenburg
Prinser fra Danmark
Prinsesser fra Danmark

Christian 4.s børn


Kreis Schwerin an der Warthe () was a district in Prussia, first in the southern administrative Region of Posen within the Prussian Province of Posen (until 1920), then within the Province of the Frontier March of Posen-West Prussia (until 1 October 1938) and at last as part of the administrative Region of Frankfurt within the Province of Brandenburg (until 1945). It presently lies in the western part of Polish region of Lubusz Voivodeship.

History
The district was formed in 1887 from parts of the Kreis Birnbaum. After the First World War, Kreis Schwerin and few more districts belonged to the truncated remnant of the Province of Posen remaining with the Free State of Prussia, Germany. Together with Kreis Bomst and Kreis Meseritz, the Kreis Schwerin formed a western territorial exclave of Posen-West Prussia. The district capital of Schwerin an der Warthe (now Skwierzyna), was distinguished from Schwerin in Mecklenburg by the name of the Warthe river, upon which it is located. When the Posen-West Prussia province was dissolved in 1938 the bulk of its territory, anyway neighbouring Pomerania, was annexed to that province, whereas its western exclave became part of the Province of Brandenburg.

Demographics
The district had a German majority with a significant Polish minority.

References

Former subdivisions of Brandenburg
Districts of Prussia
Districts of the Province of Posen
1887 establishments in Germany
1945 disestablishments in Germany

Kreis Schwerin an der Warthe


The Ysaÿe Quartet (Quatuor Ysaÿe) was a French string quartet that was founded in 1984 by students at the Conservatoire de Paris  named after the original Ysaÿe Quartet. It ended its existence in January 2014.

Its members as of the time they disbanded were:

 Guillaume Sutre (violin) (previously Christophe Giovaninetti)
 Luc-Marie Aguera (violin) (previously Romano Tommasini)
 Miguel da Silva (viola)
 Yovan Markovitch (cello) (previously Carlos Dourthe, then Michel Poulet, then Marc Coppey, then François Salque)

The ensemble undertook studies with members of the Amadeus Quartet in Cologne from 1986 to 1989. It won prizes at competitions in Trapani (2nd), Portsmouth (2nd) and Evian (1st). The quartet won admiration for its recordings of the quartets of Debussy and Ravel, and, with pianist Pascal Rogé, of the quintets of Fauré. They also performed a set of Mozart's "Haydn" Quartets for the Decca label to much acclaim. They taught at CNR in Paris and gave masterclasses in the mountain city of Flaine in France.

External links
Manager's web page
Official web site

Musical groups established in 1984
French string quartets

Ysaÿe Quartet (1984)


Westcott may refer to:

Places

United Kingdom

Westcott, Buckinghamshire
 Rocket Propulsion Establishment
 RAF Westcott
Westcott, Devon
Westcott, Surrey
Westcott Barton, Oxfordshire
Westcott House, Cambridge, a theological college affiliated to the University of Cambridge

United States
 Westcott, Missouri, a ghost town
Westcott, Syracuse, a neighborhood in Syracuse, New York
Westcott, Rhode Island, a neighborhood in West Warwick, Rhode Island
Westcott House (Springfield, Ohio), a Frank Lloyd Wright designed house in Springfield, Ohio
Westcott Bay, San Juan Islands, Washington

People
Westcott (surname)

Others
Westcott factors two factors g and s describing neutron capture. Named after  Carl H. Westcott.
Westcott (automobile) (United States, 1920s)
J. W. Westcott II, a mailboat operated out of Detroit, Michigan, USA
Westcott Rule Company, an office supply company that specializes in rulers

See also
 Wescott (disambiguation)

Westcott


Mario Vavro (Sisak, 1998.) hrvatski je streličar.

Životopis
Rođen je 1998. u Sisku, gdje je pohađao Opću sisačku gimnaziju. Studij računarstva pohađao je na Tehničkom veleučilištu u Zagrebu. Streličarstvom se počeo profesionalno baviti od 2005. godine.

Osvojio je prvo mjesto na svjetskom FIELD prvenstvu 2014. godine u juniorskoj kategoriji, ostvario europski rekord u seniorskoj kategoriji 2015. godine, prvo mjesto na Europskom dvoranskom prvenstvu 2013. godine u juniorskoj kategoriji, dvije pobjede na Europskom grand prixu za 2014. i 2015. godinu te pobjedu na Berlin openu 2014. godine.

Godine 2017. prelazi iz Siscije u Streličarski klub Samobor te postaje državni prvak u dvorani i na otvorenom (FIELD streličarstvo). Ujedno je bio jedini hrvatski streličar koji je u natjecanju složenim lukom izborio nastup na Ljetnoj univerzijadi u tajvanskom Taipeiju krajem kolovoza iste godine. Nakon uspješnog prednatjecanja s 695 krugova (4. mjesto), u završnici Univerzijade osvojio je brončano odličje. Do bronce je došao pobjedom nad Korejcem Kim Taeyoon-om, osvajačem srebra s prethodne Univerzijade. U raspucavanju za ulazak u borbu za zlato izgubio je za lošiji krug. Njegova bronca bila je ujedno i prvo odličje za Hrvatsku na tom izdanju Univerzijade.

Ljubitelj je metal glazbe i dragovoljac u Udruzi mladih Siska.

Izvori

Životopisi, Sisak
Hrvatski športski strijelci

Mario Vavro


الكَبْش أو رأس الكبش أو المدق آلة تشبه رأس الكبش في بعض صورها - يستخدم لضرب الجدران لشقها. والكبش في أبسط صوره هو عمود خشبي يحمله عدد من الرجال، ويدفعونه بقوة لتحطيم عائق ما. سيكون زخم الحركة الذي يولده الكبش كافياً لتحطيم الهدف إذا كان العمود الخشبي ضخماً بما فيه الكفاية وإذا تم دفعه بالسرعة الكافية.

في تصميمات أكثر تعقيداً، يكون الكبش عبارة عن مركبة تسير على عجلات، ويتعلق عمودها الخشبي بحبال أو سلاسل مثبتة بإطار علوي، وبهذا يمكن تثبيت أعمدة أضخم، وتزيد القدرة على أرجحة العمود باتجاه الهدف. يمكن دعم رأس العمود الخشبي بأجزاء معدنية أكثر صلابة. العديد من الكباش احتوت أسقف حامية، وتغطى أيضاً بالجلود الرطبة، للمساعدة في إخماد النيران التي قد تشتعل في الكبش، ولحماية الجنود بداخل الكبش من سهام العدو.

استخدامات حديثة
تستخدم فرق التدخل السريع الكبش في كسر أبواب المنازل التي يقتحمونها.

انظر أيضًا

 برج متحرك

المراجع

أسلحة العصور الوسطى
معدات حصار

كبش (آلة حصار)


Rossitto ist der Familienname folgender Personen:

 Angelo Rossitto (1908–1991), US-amerikanischer Schauspieler
 Fabio Rossitto (* 1971), italienischer Fußballspieler und -trainer

Rossitto


باربرا موري أتشووا  ممثلة وعارضة أزياء مكسيكية، حققت شهرة كبيرة من خلال مسلسل روبي الذي عرض في أماكن كثيرة من العالم وكان أول مسلسل مكسيكي يعرض في فرنسا.

السيرة الذاتية
ولدت باربرا في 2 فبراير عام 1978 في مونتيفديو، الاوروغواي، وهي مِنْ التراثِ الأورغواييِ والمكسيكيِ واليابانيِ. عِنْدَها شقيقان؛ الممثلة كينيا موري وكينتارو موري. في عُمرِ 3 سنوات، أبوها الياباني الأورغوايي وأمّها المكسيكية من أصول لبنانية تطلّقا، وبعد طلاق أمها لاحقاً، انتقلتْ للعيش في المكسيك.جدها من جهة أبيها كان ياباني الأصل. وفي عمر 19، قابلتْ الممثلَ سيرجيو ماير، وتزوجا عام 1996 وأنجبا ابنهما، وحصلا على الطلاق عام 2006. بعد انفصالها عن سيرجيو واعدت باربرا الممثل مانولو كاردونا الذي شاركها في بطولة «امرأة أخي»، لكنها حالياً توَاعَدَ الممثلِ ومصممِ الأزياءِ خوزيه ماريا توري بعد انفصاله عن صديقته المغنية المكسيكية الشهيرة باولينا روبيو.

المشوار الفني
عَمَلت باربرا موري كنادلة في عُمرِ 14 سنة، بعد ذلك دَعاها مصمم الأزياءِ ماركوس توليدو للعَمَل كعارضة لديه. أصبحتْ مستقلةَ بعُمرِ 17، وذَهبتْ للعَيْش مع أبناءِ عمها.و بَدأَت العَمَل كعارضة أزياء بشكل مستقل وبعد ذلك أصبحَت ممثلة مع تلفزيونِ Azteca ، وهو ثاني شبكة تلفزيونيةُ مكسيكيةُ ضخمة، وقد تأُسّسَ في عام 1993.

دَرستْ باربرا موري لاحقاً في El Centro de Estudios de Formacion Actoral. وظهرت موري في أول مسلسل مكسيكي لها الذي حمل عنوان «إلى شمال القلبِ». وفي 1998, حصلت موري على دورها الأساسي الأولِ في دور أزول في السلسلةِ "Azul Tequila". ثمّ شاركتْ في السنة التالية في المسلسلة الهزليةِ «تريك تــاس» و«أموت بواسطة تاي في ميامي».

شاركتْ موري في فلمِها الأولِ في 2000، في الكوميديا المكسيكيةِ ""الإلهام"" نظير الممثل رث دي لا تور '.حَصلتْ على جائزةِ Tvynovelas الأولى لدورِها في «مراقبة النساء» كأفضل وجه لممثلةِ جديدةِ.

وبعد ذلك مثًلت في مسلسل «حبّ وقح» لكن استراحة باربرا موري الكبيرةَ جاءتْ مَع إعادة تمثيل المسلسل روبي الذي أنتجته الشبكةِ المنافسةِ Televisa في 2004، حيث لعبُت دور العنوانَ الرئيسي في المسلسل «روبي» وقد حصل المسلسل على نجاح كبير وعالي المستوى ويرجِع النقاد نجاح المسلسل العاليَ إلى أنه لم يكن مثل بقية المسلسلات اللآتينية العادية التي تركّز على الفتاة الطيبة والجميلة، فالمسلسل «روبي» يتحدث عن فتاة جامعية من طبقة فقيرة، اعتقدت أنه بجمالها ومكرها تستطيع أن تصل إلى الثراء الذي طالما حلمت به وتدوس على كل من حولها لتحقيق ذلك حتى لو اضطرت إلى التخلي عن حبها الحقيقي وأصدقائها، وعائلتها التي تحبها.

و مسلسل «روبي» هو أحد أكثر المسلسلات الناجحة في 2004/2005. واكتسح الجوائزِ الأمريكية اللاتينيةِ في ذلك العام، فقد أَخذ الجوائزُ الرئيسيةُ، فرَبحَ المسلسل جوائزَ عديدة منها: جائزة لأفضل مسلسل تلفزيوني، جائزة أفضل ممثلة نسائيِة (لباربرة موري)، جائزة أفضل ممثل ذكرِ (لإدواردو سانتا مارينا)، جائزة أفضل ممثلةِ عامّةِ (آنا مارتن)، وجائزة أفضل موسيقى (La Descarada مِن قِبل ريلي)، وجائزة أفضل تحرير للمشاهد.

وفي 2005، حَصلتْ باربرا موري على دورِ بطولةَ في الفيلمِ العظيمَ «امرأة أخي» حيث لعبًت دور زوي أمام الممثل كرستيان مير، الذي شاركتْه بالتمثيل سابقاً في «أنا أموت فيك». وقدمًت باربرا موري عدة أفلام نذكر منها على سبيل المثال «إلهام» (2000)، «الصَعِب» (2005)، «امرأة أخي» (2005) و«رجال آليون» (2005).

تفضيلات شخصية
ممثلونها المفضّلون هم كيفين كوستنر ودستين هوفمان وساندرا بولوك. وقد اعترفتْ بأنَّ إحدى أكثر أحلامِها العزيزةِ، أَنْ تمثل في فيلم مَع الممثلِ الأمريكيِ كيفين كوستنر.فيلمها المفضّل جيري ماغوير 1996 بطولة توم كروز، والشراب المفضّل هو الفودكا، ومدينة المكسيك والطعام المكسيكي هم المفضلين لديها. وتحب الفروالة وتعشق مشاهدة برنامج عائلة سيمبسون.

إحدى هواياتِها هي الغناء، وهي صديقة جيدة مَع الممثلةِ المكسيكيةِ فابيولا كامبومانيس.

مراجع

وصلات خارجية

 باربرا موري في قاعدة الأفلام
 باربرا موري في قاعدة emas.com

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مونتفيدو
أوروغويانيون من أصل ياباني
أوروغويانيون مهاجرون إلى المكسيك
عارضات أزياء مكسيكيات
كاتبات سيناريو مكسيكيات
كاتبات مكسيكيات في القرن 20
كاتبات مكسيكيات في القرن 21
مكسيكيون متجنسون
مكسيكيون من أصل أوروغوياني
مكسيكيون من أصل باسكي
مكسيكيون من أصل لبناني
مكسيكيون من أصل ياباني
ممثلات أداء صوتي مكسيكيات
ممثلات أفلام مكسيكيات
ممثلات تلفزيون مكسيكيات
ممثلات تيلينوفيلا مكسيكيات
ممثلات مسرح مكسيكيات
ممثلات مكسيكيات في القرن 20
ممثلات مكسيكيات في القرن 21
ممثلات من أصل ياباني
ممثلات من مونتفيديو
ممثلات من ميكسيكو سيتي
منتجات تلفزيون
منتجو تلفزيون مكسيكيون
مواليد 1398 هـ
مواليد في مونتفيدو
ناجون من سرطان الثدي

باربرا موري


A cultura na ditadura militar brasileira foi marcada especialmente pelo engajamento político à esquerda, pelo desejo de mudança e pelas críticas ao governo.

Panorama histórico
Durante o primeiro governo da ditadura militar brasileira, havia uma aparente tolerância ou negligência em relação à cultura de protesto, que incluía manifestações artísticas como música, cinema, literatura e artes plásticas. Artistas e intelectuais utilizavam sua arte e senso de humor para criticar a censura e o regime, incentivando a rebeldia e denunciando o terrorismo cultural. No entanto, em 1968, um ano de grande agitação política e social, a censura se intensificou e grupos paramilitares de direita começaram a ameaçar e atacar manifestações artísticas, mesmo com o florescimento deste tipo de produção cultural. Com a implantação do AI-5, houve uma drástica diminuição das oportunidades para a arte comprometida com as lutas sociais e os programas políticos que foram derrotados em 1964, embora estas margens não tenham sido completamente extintas.

Apesar da repressão oficial do regime militar, houve uma mobilização de diversos grupos sociais em reação aos abusos cometidos pelo governo. Na verdade, à medida que a censura se intensificava, os movimentos de resistência se radicalizavam ainda mais. Isso pode ser comprovado pelo surgimento da Passeata dos Cem Mil e pelo crescimento de grupos subversivos armados.

Aspectos

Teatro
No teatro, muitas apresentações tinham um caráter revolucionário, como aquelas realizadas nos palcos do Opinião, Oficina e Arena, em resposta ao conservadorismo social e às restrições políticas da época. O Centro Popular de Cultura (CPC), que era afiliado à União Nacional dos Estudantes (UNE), compartilhava da visão de Bertolt Brecht de que o teatro era uma ferramenta importante de combate político. Com a promulgação do AI-5, muitas companhias teatrais foram dissolvidas, mas isso não diminuiu a força combativa dessas encenações.

Cinema
No cinema, boa parte das produções eram realizadas pelos artistas do Cinema Novo, que sempre tiveram uma preocupação fundamental com as reflexões sobre a identidade nacional brasileira, mas que agora se engajavam politicamente e lutavam pela democracia. Ao mesmo tempo, o Cinema Marginal, que havia surgido na década de 60, assumiu o papel de vanguarda cinematográfica no país e desempenhou um papel fundamental na conscientização política sobre a dura realidade brasileira.

Música
Durante os anos 60 e 70, a música brasileira alcançou um período de grande criatividade, impulsionado por compositores e cantores renomados como Tom Jobim, Vinícius de Moraes, Chico Buarque, Caetano Veloso e Gilberto Gil. Grande parte dessa produção musical foi motivada pela resistência à repressão militar, que limitava as liberdades artísticas por meio de meios opressivos. O movimento tropicalista destacou-se nesse período por defender uma posição crítica ao regime militar e por buscar criar uma identidade nacional, enquanto promovia o intercâmbio cultural com outras culturas do mundo. Embora se opusessem ao "imperialismo econômico norte-americano", os tropicalistas utilizaram influências do rock'n'roll, como a guitarra elétrica. Os festivais de música foram um espaço importante para a expressão artística e política, proporcionando um alívio temporário da censura governamental. Transmitidos pelas grandes emissoras de televisão da época, como a TV Excelsior, TV Record e TV Globo, os festivais se tornaram uma forma popular de entretenimento e expressão.

Tropicália

Ver também
 Cultura do Brasil
 Imprensa alternativa na ditadura militar brasileira

Bibliografia

 Roberto Schwarz, "Cultura e política 1964-1969" (1978), O Pai de Família e Outros Estudos, São Paulo, Companhia das Letras, 2008

Ditadura Militar Brasileira

Cultura na ditadura militar brasileira


{{ficha de entidad subnacional
| nombre = Kolésnikov
| nombre_oficial = Колесников
| imagen_bandera =no
| imagen_escudo =no
| imagen =
{{Mapa de localización|Rusia
|float=right
|width=270
|label=Kolésnikov
|lat_deg=45|lat_min=10|lat_sec=16|lon_deg=37|lon_min=11|lon_sec=36
|marksize=5
|border=none
|caption=Localización en el mapa de Rusia
}}
| apodo =
| lema =
| país =    Rusia
| tipo_adm_1 =Región económica
| adm_1 =Cáucaso Norte
| tipo_adm_2 =Distrito federal
| adm_2 =Sur
| tipo_adm_3 =Sujeto federal
| adm_3 =   Krai de Krasnodar
| tipo_adm_4 = Raión
| adm_4 =  Slaviansk
| tipo_código =
| código =
| altitud = 7
| distancia = 66
| referencia = Krasnodar
| superficie =
| superficie_tierra =
| superficie_agua =
| tipo_div_1 =
| div_1 =
| población =88
| censo = 2010
| densidad =
| crecimiento intercensal =
| población_met =
| fundación =
| erección =
| fecha_de_creación =
| gentilicio =
| lengua =
| concepto_lenguas =
| huso_horario = UTC+4
| cp = 353585
| prefijo = +7 86146
| dirigente1 =
| dirigente1_cargo =
| dirigente1_año =
| presupuesto =
| presupuesto_año =
| fiestas_mayores =
| hermandad =
| patrón =
| patrona =
| web =
}}Kolésnikov'  es un jútor del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en los arrozales situados entre los distributarios del delta del Kubán, en la orilla derecha de este río, justo donde surge su distributario el Protoka y el canal Magistralni, frente a Mogukorovski, 8 km al sur de Slaviansk-na-Kubani y 66 al oeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 88 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Mayevskoye.

 Historia

Su nombre deriva del apellido del primer habitante, el cosaco Kolésnik. Surgió en las décadas de 1860-1870 como un puesto de guardia de los cosacos del Kubán.

 Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace. Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Колесников (Краснодарский край).''
 Sitio web sobre la localidad
 Mapa en vlasenko.net
  en Panoramio

Localidades del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en los años 1860

Kolésnikov (Krasnodar)


Der Gerichtsbezirk Neusiedl am See ist einer von sechs Gerichtsbezirken im Burgenland und umfasst den gesamten Bezirk Neusiedl am See. Der übergeordnete Gerichtshof ist das Landesgericht Eisenstadt.

Gerichtssprengel
Der Gerichtssprengel Neusiedl am See umfasst alle 27 Gemeinden des politischen Bezirks Neusiedl am See.
Einwohnerzahlen in Klammern, Stand:

Städte
 Frauenkirchen ()
 Neusiedl am See ()

Marktgemeinden
 Andau ()
 Apetlon ()
 Gols ()
 Illmitz ()
 Jois ()
 Kittsee ()
 Podersdorf am See ()
 Sankt Andrä am Zicksee ()
 Wallern im Burgenland ()
 Weiden am See ()
 Zurndorf ()

Gemeinden
 Bruckneudorf ()
 Deutsch Jahrndorf ()
 Edelstal ()
 Gattendorf ()
 Halbturn ()
 Mönchhof ()
 Neudorf bei Parndorf ()
 Nickelsdorf ()
 Pama ()
 Pamhagen ()
 Parndorf ()
 Potzneusiedl ()
 Tadten ()
 Winden am See ()

Siehe auch
 Gerichtsorganisation in Österreich
 Liste österreichischer Gerichte

Weblinks

 Gerichtssuche in der Gerichtsdatenbank des Bundesministeriums für Justiz

Bezirk Neusiedl am See
Neusiedl am See

Gerichtsbezirk Neusiedl am See


Corozal () é um município localizado no departamento de Sucre, na Colômbia.

Referências

Municípios de Sucre (departamento)

Corozal (Sucre)


وهو الإقليم فرنسي يقع في وسط فرنسا، وعاصمة الإقليم هي تور (Tours), عدد سكانه يصل إلى 130 الف نسمة. ومجموع سكان المقاطعة يصل إلى 380 الف نسمة تسمى ببستان فرنسا, ويمر بها نهر اللوار ونهر الشير.

أعلام
 بيير ليون
 آلان فورنير
 أغنس سيرويل

معرض صور

مراجع

تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1790
مدن فرنسا

أندر ولوار (إقليم فرنسي)


Wadjenes (auch Wadjnes geschrieben) ist der gräzisierte Name eines altägyptischen Königs (Pharaos), der gemäß ramessidischen Königslisten in der 2. Dynastie regiert haben soll. Da aber sein zeitgenössischer Horusname unbekannt ist, hat die moderne Forschung Schwierigkeiten, Wadjenes chronologisch korrekt einzuordnen.

Namensbelege

Wadjenes' Name ist überwiegend aus den ramessidischen Königslisten der 19. Dynastie überliefert. Er wird dort einhellig mit dem Symbol eines Papyrusstängels eingeleitet und in der Abydos-Liste und im Turiner Königspapyrus in gleicher Schreibung abgeschlossen (wobei im Turiner Papyrus nur das letzte Symbol erhalten blieb). Die Königsliste von Sakkara weicht von den übrigen Schreibweisen ab, indem sie statt der Symbole N35 (eine Wasserlinie) und S29 (gefalteter Stoff) die Hieroglyphen F20 (eine Rinderzunge), Z1 (ein Zählstrich) und F51 (ein Stück Fleisch) verwendet. Es handelt sich höchstwahrscheinlich um eine Verschreibung aus dem Original.

Der griechisch schreibende Historiker Manetho gibt für Wadjenes die gräzisierte Namensform Outlas (Οὺτλας) an, was in späteren Abschriften mit Tlás (Τλας) abgekürzt wurde. Die Gräzisierung basiert auf der koptischen Lesung für "Wadjenes": Wetlas, was so viel wie "frisch an Zunge(n)" bedeutet. Manetho beschreibt Wadjenes in seinen Aegyptiacae als den vierten Regent der 2. Dynastie mit einer Herrschaftsdauer von 17 Jahren. Der Königspapyrus Turin bescheinigt dem König hingegen 54 Jahre, was von der Ägyptologie jedoch als Verlesung oder Übertreibung bewertet wird.

Identifikation
Da der Horusname des Wadjenes bislang nicht eindeutig identifiziert wurde, gibt es abweichende Gleichsetzungsversuche. Die Mehrheit der Ägyptologen ist überzeugt, dass Wadjenes mit dem archäologisch gut dokumentierten Thronnamen Weneg identisch ist und König Ninetjer, dem dritten Regenten der 2. Dynastie, auf den Thron folgte. Diese These gründet zum einen auf der Vermutung, dass die ominöse "Weneg-Blume" mit dem Papyrusstängel-Zeichen verwechselt wurde, da beide Symbole sich in der hieratischen Schrift sehr ähneln. Des Weiteren wurden sechs Steingefäße entdeckt, die möglicherweise eine frühe Form des Namens "Wadjenes" aufweisen. Sie stammen aus den großen westlichen Galerien der Pyramidennekropole des Königs Djoser (3. Dynastie) und bestehen aus Kalzit-Alabaster und Kalkstein. Die mit schwarzer Tinte aufgetragenen Inschriften nennen einen gewissen "Wadjesen" in Verbindung mit dem Sed-Fest. Wolfgang Helck verweist auf den Titel Wer-maa ("wahrhaft groß"), den er als Kronprinzentitel ansieht und der den Namen des Wadjesen begleitet.

Es gibt aber auch abweichende Gleichsetzungvorschläge. So schlagen Nicolas Grimal und Walter Bryan Emery vor, Wadjenes mit dem Horusnamen Sechemib gleichzusetzen, da sie gleichzeitig den ramessidischen Nachfolger von Wadjenes, König Sened, mit Sechemibs zeitgenössischen Nachfolger Seth-Peribsen identifizieren. Dietrich Wildung und Wolfgang Helck schlagen eine genau entgegengesetzte Gleichsetzung vor: Sie betrachten den Namen "Wadjenes" als eine Verlesung aus der hieratischen Schreibung für "Peribsen".

Literatur

Allgemeine Literatur
 Darrell D. Baker: The Encyclopedia of the Egyptian Pharaohs. Band 1: Predynastic to the Twentieth Dynasty (3300–1069 BC). Bannerstone Press, London 2008, ISBN 978-0-9774094-4-0, S. 362–365.
 Jürgen von Beckerath: Handbuch der Ägyptischen Königsnamen (= Münchner ägyptologische Studien. Band 49). 2. verbesserte und erweiterte Auflage. von Zabern, Mainz 1999, ISBN 3-8053-2591-6, S. 44–45.
 Michael Rice: Who's Who in Ancient Egypt. Routledge, London u. a. 2001, ISBN 0-415-15449-9, S. 72, 134, 172.
 Thomas Schneider: Lexikon der Pharaonen. Albatros, Düsseldorf 2002, ISBN 3-491-96053-3, S. 195.

Spezialliteratur
 Laurel Bestock: The development of royal funerary cult at Abydos. Two funerary enclosures from the reign of Aha Harrassowitz (= Menes. Band 6). Harrassowitz, Wiesbaden 2009, ISBN 978-3-447-05838-4.
 Susanne Bickel: Die Verknüpfung von Weltbild und Staatsbild: Aspekte von Politik und Religion in Ägypten. In: Reinhard Gregor Kratz, Hermann Spieckermann (Hrsg.): Götterbilder, Gottesbilder, Weltbilder. Polytheismus und Monotheismus in der Welt der Antike. Band 1: Ägypten, Mesopotamien, Persien, Kleinasien, Syrien, Palästina. (= Forschungen zum Alten Testament. 2. Reihe, Band 17). Mohr Siebeck, Tübingen 2006, ISBN 3-16-148673-0, S. 79–99.
 I. E. S. Edwards (Hrsg.): Early history of the middle east (= The Cambridge ancient history. Band 1–2). 2 Bände = 3 Teile. 3rd edition. Cambridge University Press, Cambridge 1970, ISBN 0-521-07791-5.
 Walter B. Emery: Ägypten. Fourier, Wiesbaden 1964. (Ausgabe 1980, ISBN 3-921695-39-2).
 Nicolas Grimal: A History of Ancient Egypt. Wiley & Blackwell, Oxford (UK) 1994, ISBN 0-631-19396-0.
 Wolfgang Helck: Untersuchungen zur Thinitenzeit. (= Ägyptologische Abhandlungen. Band 45). Harrassowitz, Wiesbaden 1987, ISBN 3-447-02677-4.
 Wolfgang Helck: Untersuchungen zu Manetho und den ägyptischen Königslisten. (= Untersuchungen zur Geschichte und Altertumskunde Aegyptens. Band 18). Akademie Verlag, Berlin 1956.
 Erik Hornung: Der Eine und die Vielen. Ägyptische Gottesvorstellungen. 2. unveränderte Auflage. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1973, ISBN 3-534-05051-7.
 Jochem Kahl: Inscriptional Evidence for the Relative Chronology of Dyn. 0–2. In: Erik Hornung, Rolf Krauss, David A. Warburton (Hrsg.): Ancient Egyptian Chronology (= Handbook of Oriental studies. Section One. The Near and Middle East. Band 83). Brill, Leiden/ Boston 2006, ISBN 90-04-11385-1, S. 94–115 (Online).
 Jochem Kahl: "Ra is my Lord". Searching for the rise of the Sun God at the dawn of Egyptian history. (= Menes. Band 1). Harrassowitz, Wiesbaden 2007, ISBN 978-3-447-05540-6.
 Peter Kaplony: Kleine Beiträge zu den Inschriften der ägyptischen Frühzeit. In: Wolfgang Helck: Lexikon der Ägyptologie. 3. Band, Harrassowitz, Wiesbaden 1986, ISBN 3-447-02662-6.
 Peter Kaplony: Die Inschriften der ägyptischen Frühzeit. Band 3 (= Ägyptologische Abhandlungen. Band 8, Nr. 3, ). Harrassowitz, Wiesbaden 1963.
 Peter Kaplony: "Er ist ein Liebling der Frauen" – Ein "neuer" König und eine neue Theorie zu den Kronprinzen sowie zu den Staatsgöttinnen (Kronengöttinnen) der 1./2. Dynastie. In: Ägypten und Levante. Band 13, 2006, , S. 107–126, doi:10.1553/AEundL13.
 Ludwig David Morenz: Bild-Buchstaben und symbolische Zeichen: Die Herausbildung der Schrift der hohen Kultur Altägyptens. (= Orbis Biblicus et Orientalis. Band 205). Fribourg 2004, ISBN 3-7278-1486-1.
 P. E. Newberry: The Seth rebellion of the 2nd Dynasty. In: Ancient Egypt. Band 7, 1922, , S. 40–46.
 Jean-Pierre Pätznik: Siegelabrollungen und Rollsiegel der Stadt Elephantine im 3. Jahrtausend v. Chr. : Spurensicherung eines archäologischen Artefaktes. (= Breasted, Ancient Records. (BAR) International Series. Band 1339). Archaeopress, Oxford 2005, ISBN 1-84171-685-5 (Zugleich: Dissertation, Universität Heidelberg 1999).
 Dmitri B. Proussakov: Early dynastic Egypt: A socio-environmental/anthropological hypothesis of "Unification". In: Leonid E. Grinin (Hrsg.): The early state, its alternatives and analogues. Uchitel Publishing House, Volgograd 2004, ISBN 5-7057-0547-6, S. 139–180.
 Gay Robins: The art of ancient Egypt. Harvard University Press, Cambridge MA 1997, ISBN 0-674-04660-9.
 Anna Maria Donadoni Roveri, Francesco Tiradritti (Hrsg.): Kemet. Alle Sorgenti Del Tempo. Electa, Milano 1998, ISBN 88-435-6042-5.
 Hermann A. Schlögl: Das Alte Ägypten. Geschichte und Kultur von der Frühzeit bis zu Kleopatra. Beck, München 2006, ISBN 3-406-54988-8.
 Christian E. Schulz: Schreibgeräte und Schreiber in der 0. Bis 3. Dynastie. Grin, München 2007, ISBN 978-3-638-63909-5.
 Stephan Seidlmayer: Historische und moderne Nilstände. Untersuchungen zu den Pegelablesungen des Nils von der Frühzeit bis in die Gegenwart. (= Achet – Schriften zur Ägyptologie. Band A, Nr. 1). Achet-Verlag, Berlin 2001, ISBN 3-9803730-8-8.
 Alan J. Spencer: Early Egypt. The rise of civilisation in the Nile Valley. British Museum Press, London 1993, ISBN 0-7141-0974-6.
 Herman te Velde: Seth, God of Confusion. A study of his role in Egyptian mythology and religion. (= Probleme der Ägyptologie. Band 6). Reprint with some corrections. Brill, Leiden 1977, ISBN 90-04-05402-2 (Zugleich: Dissertation, Universität Groningen, 1967).
 Dietrich Wildung: Die Rolle ägyptischer Könige im Bewußtsein ihrer Nachwelt. Teil 1: Posthume Quellen über die Könige der ersten vier Dynastien. (= Münchner ägyptologische Studien. Band 17, ). B. Hessling, Berlin 1969 (Zugleich: Dissertation, Universität München, 1967).
 Toby A. H. Wilkinson: Early Dynastic Egypt. Strategies, Society and Security. Routledge, London u. a. 1999, ISBN 0-415-18633-1.
 Toby A. H. Wilkinson: The Rise and Fall of Ancient Egypt. The history of a civilisation from 3000 BC to Cleopatra. Bloomsbury, London u. a. 2011, ISBN 978-1-4088-1002-6.

Einzelnachweise

Altägyptischer König (Frühdynastik)
28. Jahrhundert v. Chr.
Aegyptiaca (Manetho)
2. Dynastie (Ägypten)
Geboren im 28. Jahrhundert v. Chr.
Gestorben im 28. Jahrhundert v. Chr.
Mann

Wadjenes


Josephs Quartzy, né Joseph Marwa le  à Musoma en Tanzanie, est un acteur  tanzanien connu pour un film de 2019 Mr. Local Man et une série télévisée de 2021, JQ Knew That. Il est membre du duo de musique The Eastern Bandits.

Filmographie

Cinéma
 2019 : Mr. Local Man : Nhwale
 2019 : Mission XVI : Captain Black
 2008 : Madagascar 2 : additional voices(uncredited)
 2020 : Lucifer'e and the great Controversy :
 2018 : Tanzania Transit : Passenger
 2018 : NIGGA : Dos
 2019 : Africa : Ngowi
 2020 : Not so different : Jean

Séries télévisées
2021: JQ Knew That: Joseph
 2021: Kombolela

Publications

Ouvrages

 Conte de psychopathe intelligent: D'après une histoire vraie, 2022

 Irène: l'andromède, 2022

Références

Liens externes

Chanteur tanzanien du XXIe siècle
Acteur tanzanien
Naissance en avril 1999

Josephs Quartzy


Euroleague Dörtlü Final (Final Four), kulüpler düzeyinde Avrupa Basketbol Şampiyonu'nu belirlemek için EuroLeague (okunuşu → Yürolig) organizasyonu içinde 1988'den beri kullanılan yöntemdir.

Dörtlü Final şeklinde her yıl bir şehirde düzenenlen bu turnuva finali ilk kez Belçika'da düzenlenmiş ve şampiyon Tracer Olimpia Milano olmuştur. Türkiye'de bir kez İstanbul Abdi İpekçi Arena'nda 1992 yılında düzenlenmiş, şampiyon yine Yugoslav Partizan takımı olmuştur. Turnuvanın Türkiye'deki ikinci ayağı 2012'de, İstanbul şehrinde düzenlenmiştir.

Turnuva Geçmişi

İstatistikler

Takımlara göre şampiyonluk

Ülke bazında performans

Final Four

EuroLeague Dörtlü Final


Ceratozamia mexicana es una especie de planta de la familia Zamiaceae. Es endémica de México. Su hábitat natural son los bosques húmedos de tierras bajas tropicales o subtropicales y montanos húmedos tropicales o subtropicales. Está amenazado por la pérdida de hábitat.

Fuente
 Donaldson, J.S. 2003.  Ceratozamia mexicana.  2006 IUCN Lista Roja de la UICN de Especies Amenazadas. Descargado el 21 de agosto de 2007.

Enlaces externos

 mexicana

Ceratozamia mexicana


An Briza calotheca in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eduard Hackel. An Briza calotheca in nahilalakip ha genus nga Briza, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Briza

Briza calotheca


Boğaziçi; Muğla'nın Milas ilçesine bağlı bir mahalledir. Güllük Körfezi ile Tuzla Kuş Cenneti kıyılarına kurulmuştur.

Tarihi
Günümüzdeki Boğaziçi yerleşimi, antik Bargilya kentinin kalıntıları üzerinde bulunur. Bu kentin kuruluşuna ilişkin en önemli ise Bizanslı tarihçi Stephanos Byzantinos tarafından aktarılan bir efsaneden öğrenilir. Stephanos'a göre; Likya'da, ağzından alevler çıkararak insanlara korku salan kimerayı öldürdüğü için halk kahramanı ilan edilen Bellerophon isimli bir yiğit yaşamaktaydı. Bellerophon'un kanatlı atı attığı çifteyle sahibinin en yakın arkadaşı olan Bargylos'un ölümüne sebep olunca, Bellarophon da arkadaşının öldüğü bu yerde yeni bir kent kurulmasına ve buraya onun adının verilmesine karar kıldı. Böylelikle yüzyıllar boyunca çeşitli medeniyetler tarafından iskan edilen "Bargylia" şehri ortaya çıktı.

Attika-Delos Deniz Birliği'ne ödenen vergi listelerinde Bargylia adına rastlanmasından ötürü, kentin tarihinin MÖ 5. yüzyıla kadar dayandığı düşünülmektedir. Uzun süre Karyalıların egemenliği altında bulunan kentin, Makedonya Krallığı tarafından işgal edildiği ve Büyük İskender'in burayı askeri üs olarak kullandığı bilinmektedir. Romalılarla yapılan savaşın ardından I. Antiohos öncülüğünde ve MÖ 188 yılında imzalanan Apameia Barışı ile birlikte Rodos'un egemenliğine girmişse de kısa bir süre sonra Roma'ya bağlılığını ilan etmiştir.

Antik kentte yürütülen arkeolojik kazı çalışmaları çerçevesinde üzerinde pegasus betimlemeleri bulunan sikkeler ile büyük çoğunluğu harabe haline gelmiş tapınak, tiyatro, odeion, su kemeri ve stoa yapılarına rastlanmıştır. Ayrıca Yunan tarihçi Strabon, bugün Kemikler sınırları içerisinde bulunan ve antik dönemde Bargylia ile birleşerek onun bir mahallesi haline gelen Kindya kentinde de Artemis'e adanmış bir tapınak bulunduğunu söyler. Tarihi metinler ve günümüze ulaşan kalıntılar, Bargilya'nın Helen ve Roma uygarlıklarının hakimiyetinde olduğu yıllarda oldukça parlak bir dönem geçirmiş olduğunu gözler önüne serer.

Coğrafya
Muğla iline 97 km, Milas ilçesine 28 km, Bodrum ilçesine de 30 km mesafede bulunmaktadır.

Nüfus

Kaynakça

Milas'ın mahalleleri

Boğaziçi, Milas


In commutative algebra, Krull's principal ideal theorem, named after Wolfgang Krull (1899–1971),  gives a bound on the height of a principal ideal in a commutative Noetherian ring.  The theorem is sometimes referred to by its German name, Krulls Hauptidealsatz (from  ("Principal") +  +   ("theorem")).

Precisely, if R is a Noetherian ring and I is a principal, proper ideal of R, then each minimal prime ideal over I has height at most one.

This theorem can be generalized to ideals that are not principal, and the result is often called Krull's height theorem.  This says that if R is a Noetherian ring and I is a proper ideal generated by n elements of R, then each minimal prime over I has height at most n. The converse is also true: if a prime ideal has height n, then it is a minimal prime ideal over an ideal generated by n elements.

The principal ideal theorem and the generalization, the height theorem, both follow from the fundamental theorem of dimension theory in commutative algebra (see also below for the direct proofs). Bourbaki's Commutative Algebra gives a direct proof. Kaplansky's Commutative Rings includes a proof due to David Rees.

Proofs

Proof of the principal ideal theorem
Let  be a Noetherian ring, x an element of it and  a minimal prime over x. Replacing A by the localization , we can assume  is local with the maximal ideal . Let  be a strictly smaller prime ideal and let , which is a -primary ideal called the n-th symbolic power of . It forms a descending chain of ideals . Thus, there is the descending chain of ideals  in the ring . Now, the radical  is the intersection of all minimal prime ideals containing ;  is among them. But  is a unique maximal ideal and thus . Since  contains some power of its radical, it follows that  is an Artinian ring and thus the chain  stabilizes and so there is some n such that . It implies:
,

from the fact  is -primary (if  is in , then  with  and . Since  is minimal over ,  and so  implies  is in .) Now, quotienting out both sides by     yields . Then, by Nakayama's lemma (which says a finitely generated module M is zero if  for some ideal I contained in the radical), we get ; i.e.,  and thus . Using Nakayama's lemma again,  and  is an Artinian ring; thus, the height of  is zero.

Proof of the height theorem
Krull's height theorem can be proved as a consequence of the principal ideal theorem by induction on the number of elements. Let  be elements in ,  a minimal prime over  and  a prime ideal such that there is no prime strictly between them. Replacing  by the localization  we can assume  is a local ring; note we then have . By minimality,  cannot contain all the ; relabeling the subscripts, say, . Since every prime ideal containing  is between  and ,  and thus we can write for each ,

with  and . Now we consider the ring  and the corresponding chain  in it. If  is a minimal prime over , then  contains  and thus ; that is to say,  is a minimal prime over  and so, by Krull's principal ideal theorem,  is a minimal prime (over zero);  is a minimal prime over . By inductive hypothesis,  and thus .

References

 , see in particular section (12.I), p. 77
http://www.math.lsa.umich.edu/~hochster/615W10/supDim.pdf

Commutative algebra
Ideals (ring theory)
Theorems in ring theory

Krull's principal ideal theorem


Altichiero (1330 - 1390), yaşantısının ancak 1379-1384 yılları arasındaki bölümü belgelendirilebilen, Verona okulunun kurucusu İtalyan ressam. Mekân kullanımı ile Giotto'ya yakın görünürse de, renk ve ışık-gölge uygulamaları, onun Kuzey İtalya kültürüyle bağlantısını ortaya koyar. Özellikle Padova'da ve Verona'da yaptığı fresklerle tanındı. Trecento sanatının son ve en zarif temsilcilerinden biridir.

1330 doğumlular
Veneto doğumlular
1390 yılında ölenler
14. yüzyıl İtalyan ressamları

Altichiero


L'église Notre-Dame de l'Assomption est une église située à Villeneuve-la-Comtesse, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Villeneuve-la-Comtesse
Monument historique inscrit en 1959
Villeneuve-la-Comtesse
Villeneuve-la-Comtesse
Villeneuve-la-Comtesse

Église de l'Assomption de Villeneuve-la-Comtesse


A shoal is a sandbank or reef creating shallow water, especially where it forms a hazard to shipping.

Shoal, shoals or shoaling may also refer to:

Locations
 The Shoals, a region in northwest Alabama, United States
 Shoals, Indiana, a town in the United States

Science
 Wave shoaling, the change of wave height for sea waves propagating into shallow water
 Shoaling and schooling, ways that fish and other aquatic animals behave when in large groups

Other
 Project Shoal, an underground nuclear test
 Project Shoal (software), a java based scalable dynamic clustering framework.
 Shoal draught (or draft), of a boat with shallow draught which can pass over some shoals: see Draft (hull)

See also
 Shoals (disambiguation)
 Shoal Creek (disambiguation)

Shoal (disambiguation)


Hatsted Sogn (på tysk Kirchspiel Hattstedt) er et sogn i det sydvestlige Sydslesvig, tidligere i Sønder Gøs Herred (Husum Amt), nu i kommunerne Hatsted, Hatsted Marsk, Horsted og Vobbenbøl i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Hatsted Sogn findes flg. stednavne:
 Drift
 Feddersborg Kro
 Hanekamp (Hahnenkamp)
 Hatsted (Hattstedt)
 Herstum
 Horsted (Horstedt)
 Kornmas
 Lundenberg
 Nordkog
 Mikkelbjerg
 Sterdebøl (Sterdebüll)
 Sotelbjerg
 Tedebøl
 Vobbenbøl
 Østermark

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 235

Eksterne henvisninger
 Hatsted Menighed / Kirchengemeinde Hattstedt

Noter

Sogne i Sydslesvig

Hatsted Sogn


Synsphyronus xynus est une espèce de pseudoscorpions de la famille des Garypidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Pilbara en Australie-Occidentale.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par en Cullen & Harvey, 2021.

Publication originale
 Cullen & Harvey, 2021 : « New species of the pseudoscorpion genus Synsphyronus (Pseudoscorpiones: Garypidae) from Australia. » Records of the Western Australian Museum, ,  (texte intégral).

Notes et références

Garypidae
Espèce de pseudoscorpions (nom scientifique)
Faune endémique d'Australie-Occidentale

Synsphyronus xynus


Heliomaster es un género de aves apodiformes pertenecientes a la subfamilia Trochilinae que integra la familia Trochilidae. Incluye cuatro especies cuya área de distribución se extiende del sur de los Estados Unidos, América Central y Sudamérica hasta Argentina. Son conocidas popularmente como colibríes.

Especies
El género agrupa las siguientes 4 especies:
 Heliomaster constantii (Delattre, 1843) - colibrí pochotero.
 Heliomaster furcifer (Shaw, 1812) - colibrí de barbijo.
 Heliomaster longirostris (Audebert & Vieillot, 1801) - colibrí piquilargo.
 Heliomaster squamosus (Temminck, 1823 ) - colibrí escamoso.

Referencias

Enlaces externos

Trochilidae

Géneros de aves

Heliomaster


Pembroke puede referirse a:

Lugares
En el Reino Unido
 Pembroke, localidad del condado de Pembrokeshire, en Gales;
 Pembroke Dock, localidad del condado de Pembrokeshire, en Gales;
 Pembrokeshire, condado de Gales;

En Bermudas
 Pembroke, parroquia;

En Canadá
 Pembroke, localidad del distrito municipal de Yarmouth, en Nueva Escocia;
 Pembroke, localidad del distrito municipal de West Hants, en Nueva Escocia;
 Pembroke, localidad del condado de Renfrew, en Ontario;

En Estados Unidos
 Pembroke, localidad del condado de Robeson, en Carolina del Norte;
 Pembroke, municipio del condado de Robeson, en Carolina del Norte;
 Pembroke, localidad del condado de Bryan, en Georgia;
 Pembroke, municipio del condado de Kankakee, en Illinois;
 Pembroke, localidad del condado de Christian, en Kentucky;
 Pembroke, localidad del condado de Washington, en Maine;
 Pembroke, localidad del condado de Plymouth, en Massachusetts;
 North Pembroke, lugar designado por el censo en el condado de Plymouth, en Massachusetts;
 Pembroke, localidad del condado de Genesee, en Nueva York;
 Pembroke, localidad del condado de Merrimack, en Nuevo Hampshire;
 Pembroke, localidad del condado de Giles, en Virginia;
 Pembroke Park, localidad del condado de Broward, en Florida;
 Pembroke Pines, localidad del condado de Broward, en Florida;

En Malta
 Pembroke, localidad de la región de Malta Majjistral;

En Nueva Zelanda
 Pembroke, localidad de la región de Taranaki;

Instituciones
 Colegio Pembroke, en la ciudad británica de Cambridge;
 Colegio Pembroke, en la ciudad británica de Oxford;

Otros
 Condado de Pembroke, título nobiliario del Reino Unido;
 Castillo de Pembroke, en Gales;
 Corgi galés de Pembroke, raza de perro;
 HMS Pembroke, nombre de nueve buques y varios establecimientos en tierra de la Marina Real Británica.

Pembroke (desambiguación)


Der Große Preis von Deutschland 1952 fand am 3. August auf dem Nürburgring statt und war das sechste von acht Rennen der Automobil-Weltmeisterschaft 1952.

Hintergrund
Obwohl die zahlreichen britischen Teams und Fahrer nicht zum Großen Preis von Deutschland gemeldet hatten, konnten die Veranstalter auf 34 Nennungen bauen, sogar zwei mehr als in Silverstone. Ferrari trat wieder in der üblichen Besetzung Ascari – Farina – Taruffi an, ergänzt durch vier private Meldungen. Für Gordini trat der wieder genesene Jean Behra an. Dafür musste Prinz Bira seinen Platz räumen. Erstmals mit dabei war das Maserati-Werksteam, das Felice Bonetto ins Rennen schickte, der zumindest im Training kurioserweise mit einer Tabakspfeife im Mund fuhr. Aufgefüllt wurde das Feld durch zahlreiche Meldungen deutscher Fahrer, die normalerweise bei internationalen Rennen nicht vertreten waren. Die bekanntesten unter ihnen waren Paul Pietsch und Toni Ulmen, beide auf Veritas.

Training
Das Training bot ein paar Überraschungen. Zwar waren die beiden Ferraris von Ascari und Farina nicht zu schlagen, jedoch wurde die erste Reihe von den Gordinis von Trintignant und Manzon ergänzt, während Taruffi in der zweiten Reihe stand. Paul Pietsch schaffte mit seinem Veritas ebenfalls einen Platz in der zweiten Reihe. Nur 30 der 34 gemeldeten Fahrer traten zum Rennen an.

Rennen
Am Start zog Ascari vorne weg und kam als Führender vor Farina aus der ersten Runde zurück, in der bereits sieben Fahrer, darunter auch Paul Pietsch, ausschieden. Bis zur vorletzten Runde schien sich alles so zu entwickeln, wie man es aus den vorausgegangenen Rennen gewohnt war. Ascari fuhr dem Feld davon, gefolgt von Farina und Taruffi. Farina kam aber diesmal nicht von Taruffi weg, und so konnte der Sieger des GP der Schweiz zweimal an Farina vorbeiziehen. In der vorletzten Runde brach jedoch seine Achse; er war gezwungen, so langsam zu fahren, dass der Schweizer Ferrari-Privatfahrer Rudolf Fischer ihn noch überholen konnte. Ascari bekam in der vorletzten Runde ebenfalls ein Problem und fuhr in die Boxen, um Öl nachfüllen zu lassen. Das erlaubte Farina einen Vorsprung von 9 Sekunden auf Ascari herauszufahren. Doch Ascari gelang es in der letzten Runde, Farina wieder zu überholen, selbst einen Vorsprung von 14 Sekunden auf Farina herauszufahren und das Rennen zu gewinnen. Da dieses Ereignis in einer einzelnen Runde stattfand, spiegelte es sich in den Rundentabellen nicht wider, und so lag Ascari offiziell seit der dritten Runde des Grand Prix von Belgien für fast vier Rennen ohne Unterbrechung in Führung. Mit seinem Sieg war Ascari nicht nur der neue Weltmeister des Jahres 1952, er hatte auch die maximal mögliche Punktzahl erreicht (vier Siege und vier schnellste Runde), die ein Fahrer laut dem damals gültigen Reglement erreichen konnte, das nur die vier besten Resultate aus acht Rennen wertete.

Meldeliste

Klassifikation

Startaufstellung

Rennergebnis

WM-Stand nach dem Rennen

Die ersten fünf bekamen 8, 6, 4, 3 bzw. 2 Punkte; einen Punkt gab es für die schnellste Runde. Es zählen nur die vier besten Ergebnisse aus acht Rennen. * schließt den Punkt für die schnellste Runde ein, Zahlen in Klammern sind Streichresultate.

Einzelnachweise

1952
Deutschland
Nürburgring
Sportveranstaltung in Rheinland-Pfalz

Großer Preis von Deutschland 1952


The Amazing Spider-Man 2 (enska: The Amazing Spider-Man 2) er bandarísk-kvikmynd frá árinu 2014.

Tenglar

Kvikmyndir frumsýndar 2014
Columbia Pictures-kvikmyndir
Köngulóarmaðurinn-kvikmyndir

The Amazing Spider-Man 2


Dr. Juliet Burke (evlilik öncesi soyadı Carlson), Amerikan drama televizyon dizisi Lost'ta yer alan kurgusal karakterdir. Elizabeth Mitchell tarafından canlandırıldı. Karakter, şovun üçüncü sezonunun ilk bölümünde şova giriş yaptı ve altıncı sezonun prömiyerinde ise öldü. İlk zamanlar adanın yerli sakinlerinden olan Diğerleri ile birlikte yaşarken, sonradan 815 kazazedelerine katılır.

Juliet, Jinekolog'dur. Diğerleri onu adadaki çocukları test etmesi için getirmiştir. Bir süre sonra Benjamin Linus adına 815 Oceanic kazazedelerinin arasına casus olarak girmişti. Fakat daha sonra Diğerleri için ajanlığı bırakıp bu kez 815 kazazedelerinin arasında kalmıştır. 5. sezonda parlamalar sırasında Sawyer ile yakınlaşmıştır.  Kuğu inşa edilirken elektromanyetizm sebebiyle çukura düşmüştür. 6. sezonun başında ise ölmüştür.

Eleştiriler
Chicago Tribuneden Maureen Ryan, Juliet'i "2006 sonbaharının en iyi kötü kadını" olarak tanımladı ve üçüncü sezona kadar Lost'ta Benjamin Linus'ı (Michael Emerson) "en ürpertici kötü adam" olarak düşündüğünü yazdı. Entertainment Weekly ise karakteri, "büyüleyici küçük karakter" olarak "entrikacı Juliet" olarak tanımladı. BuddyTV'nin kıdemli yazarı Jon Lachonis, Juliet'in merkezde olduğu  "One of Us" bölümünün Lost'ta şimdiye kadar çekilen en mükemmel bölüm olduğunu belirtti. Aynı yazıda, Elizabeth Mitchell'in performansını övdü. Elizabeth Mitchell, "One of Us" bölümündeki performansıyla 2007 Emmy Ödülleri'nde drama dalında "En İyi Yardımcı Aktris" ödülünü aldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Lostpedia'da Juliet Burke

Lost karakterleri
Kurgusal hekimler
Kurgusal katiller
Kurgusal tamirciler
Kurgusal kadın karakterler
2006'da tanıtılan kurgusal karakterler
Zamanda yolculuk yapan kurgusal karakterler

Juliet Burke


Ian Scott Anderson (d. 10 Ağustos 1947, Dunfermline, Fife), İskoçya doğumlu İngiliz şarkıcı, söz yazarı, gitarist ve flütçü. Jethro Tull adlı rock grubunun başı olarak tanınmaktadır.

Özgün olmayı başarmış ender sanatçılardan biridir ve tek bir tümceyle rock grubunun çılgın, tek ayağı üzerinde, uzun sakallı flütçüsü olarak tanımlanabilir. Jethro Tull'ın 1967'den sonra büyük destekçisi oldu. Az sayıda solo çalışmaya sahiptir.

Anderson flüt konusunda kendi kendisini yetiştirmiş, tarzı, çoğunlukla dil vuruşunu da içeren ve ara sıra şarkı söyleyen ya da mırıldanan (hatta bazen öfke belirten) bir ses geliştirmiştir. Çalarken Roland Kirk'ten etkilenmiş ve bir besteci olarak açık bir şekilde kendi seslerini çeşitli stiller deneyerek çok başarılı bir şekilde kaynaştırmıştır (folk, caz, blues, rock ve pop). Şarkı sözlerinin çoğunlukla karışık olması, grubunun bilinirliğini artırdı. Bestelerinde çoğunlukla ele alınan konular alaycı, kinayeli ve birçok absürt, kendi yarattığı kurallardan oluşur (Sossity, You're a Woman, Hymn 43; Thick as a Brick).

Anderson'ın şarkı sözleri genelde farklı tema ve motifleri bir arada toplamaktadır. Örnek olarak folk, mitolojik, fantastik (The Minstrel in the Gallery, Jack-in-the-Green, Broadsword and the Beast). (Old Black Cat, Rocks on the Road). Leica fotoğraf makineleri toplamaya başladığı bir anekdot olarak anlatılır. Ayrıca akustik ve elektrik gitar, bas gitar, saksafon, Hammond orgu, davul, klavye, trambon, armonika, ıslık ve keman gibi birçok enstrüman çalmaya oldukça yatkındır.

Her ne kadar 1990'larda çoğunu satmış olsa da, Anderson ayrıca 43 adet somon çiftliğinin de sahibidir. Anderson hiçbir zaman sürücü ehliyeti almamıştır.

Bir damar hastalığı geçirmiş, hayatta kalmayı başarmış ve halka hizmet için bu hastalık hakkında duyurular yaparak haberdar etmiştir.

Dış bağlantılar
 http://www.iananderson.com/

1947 doğumlular
İskoç müzisyenler
Ivor Novello Ödülü sahipleri
Panteistler
Yaşayan insanlar
Chrysalis Records sanatçıları
Island Records sanatçıları

Ian Anderson


Vjenčanje Raja i Pakla (eng. The Marriage of Heaven and Hell) knjiga je britanskog pjesnika Williama Blakea. Niz je tekstova koji imitiraju biblijska proročanstva, ali iskazuju Blakeove vrlo osobna romantičarska i revolucionarna uvjerenja. Kao što je bio slučaj i s njegovim ostalim djelima, knjiga je nastala tako što je gravirao prozu, poeziju i ilustracije na ploče. Te su ploče naknadno Blake i njegova supruga Catherine obojili.

Djelo započinje uvodom kraće pjesme "Rintrah roars and shakes his fires in the burden'd air".

William Blake tvrdio je da je John Milton pravi pjesnik i da njegov ep Izgubljeni raj "iz Vražje stranke, a da to ni znao nije". Također je tvrdio da je Miltonov Sotona zapravo bio njegov Mesija.

Djelo je nastalo između 1790. i 1793., u vrijeme previranja i političkih sukoba odmah nakon Francuske revolucije. Naslov ironično aludira na teološko djelo Raj i Pakao Emanuela Swedenborga, koje je 33 godine ranije bilo objavljeno na latinskom jeziku. Blake direktno citira i kritizira Swedenborga na nekoliko mjesta u svojem djelu. Iako je njegovo mističko shvaćanje svemira utjecalo na Blakea, Swedenborgova su konvencionalna moralna ograničenja i njegov manihejski pogled na dobro i zlo natjerali Blakea da osmisli namjerno depolariziranu i ujedinjenu ideju svemira u kojem su materijalni svijet i požude tijela podjednako dio božanskog reda; drugim riječima, vjenčanje raja i pakla. Veći dio knjige napisan je u prozi, dok su stihovani jedino uvodni "Argument" i "Pjesma o slobodi". Pjesma prikazuje pjesnikov posjet paklu, motiv koji je Blake preuzeo iz Danteove Božanstvene komedije i Miltonova Izgubljenog raja.

Izreke pakla

Za razliku od Miltona i Dantea Blake u početku ne gleda na pakao kao na mjesto kazne, već kao na izvor nepotisnute, djelomično dionizijske energije, dok raj promatra kao autoritarno i regulirano mjesto. Blake namjerava stvoriti ono što je nazvao "nezaboravnom maštarijom" kako bi otkrio represivnu prirodu konvencionalnog morala i organizirane religije, koje opisuje ovako:

U najpoznatijem dijelu knjige Blake navodi izreke pakla, koje prikazuju drugačiju mudrost od biblijske knjige Mudrih izreka. Demonske izreke provokativne su i paradoksalne. Njihova je svrha osnažiti misao. Nekoliko od Blakeovih izreka postalo je poznato:

Blake objašnjava:

Interpretacija
Blakeova teorija opreka nije vjerovanje u suprotnosti već vjerovanje u to da svaka osoba odražava oprečnu prirodu Boga i da je život nemoguć bez opreka. Nadalje, istražuje oprečnu prirodu razuma i energije, vjerujući da postoje dvije vrste ljudi: "energični stvaraoci" i "racionalni organizatori", odnosno, kako ih naziva u Vjenčanju Raja i Pakla, "vragovi" i "anđeli". Prema Blakeu obje vrste su nužne za život.

Blakeov tekst različito se interpretiralo, ali zasigurno prikazuje dio revolucionarne kulture tadašnjeg razdoblja. Aluzije na tiskaru upućuju na podzemne radikalne tiskare koji su tada tiskali revolucionarne pamflete. Tiskari koje bi umrljala crna tinta komično se nazivalo "tiskarovim vragovima", a revolucionarna djela često se s propovjedaonica nazivali đavoljim djelima.

Vrata opažanja
U knjizi se pojavljuju sljedeće rečenice: "Da vrata opažanja bijahu pročišćena, sve bi se pokazalo onakvim kakvo i jest, tj. beskonačnim. Jer se čovjek sam tako zatvorio da sve stvari gleda kroz tijesnu pukotinu pećine svoje.". Ta je ideja slična Huxleyjevom konceptu "Oslobođenog uma".

Utjecaj
Vjenčanje Raja i Pakla vjerojatno je nautjecajnije od Blakeovih djela. Njegov pogled na dinamični odnos između stabilnog "Raja" i energičnog "Pakla" fascinirao je teologe, estetičare i psihologe.

Aldous Huxley preuzeo je ime za jedno od svojih najpoznatijih djela, Vrata percepcije, iz Vjenčanja Raja i Pakla, što je pak nadahnulo ime američkog rock sastava The Doors. Huxleyjev je suvremenik C. S. Lewis napisao Veliku rastavu o razvodu Raja i Pakla kao odgovor na Blakeovo Vjenčanje.

Prema Michelu Suryi književnik Georges Bataille bacio je stranice iz Blakeove knjige u mrtvački sanduk svoje prijateljice i ljubavnice Colette Peignot kad je umrla 1938. godine.

U pjesmi Wallacea Stevensa "Less and Less Human, O Savage Spirit" prisutna je aluzija iz Vjenčanja Raja i Pakla koja se odnosi na Aristotelov kostur.

Benjamin Britten uvrstio je nekoliko Izreka pakla u svoj ciklus pjesama Songs and Proverbs of William Blake iz 1965. godine.

Roman Beskonačna šala Davida Fostera Wallacea spominje avangardni film pod imenom Predbračni ugovor Raja i Pakla.

U popularnoj se kulturi često aludiralo na djelo, pogotovo u vrijeme kontrakulture iz 1960-ih. Eksperimentalni sastav Ulver objavio je album Themes from William Blake's The Marriage of Heaven and Hell, koji je uglazbio tekstove iz te knjige. Američka black metal grupa Judas Iscariot često citira izvatke iz Vjenčanja Raja i Pakla u pjesmi "Portions of Eternity Too Great for the Eye of Man" (čiji je sam naziv preuzet iz Blakeova citata). Američka power metal skupina Virgin Steele objavila je dva albuma utemeljena na Blakeovu radu, The Marriage of Heaven and Hell Part I (iz 1995.) i The Marriage of Heaven and Hell Part II (iz 1996.). Citat "Put neumjerenosti vodi u dvorac mudrosti" otisnut je i prikazan u jednoj od scena filma Trnci Davida Cronenberga iz 1975. godine.

Izvori

Bilješke

Vanjske poveznice
Sestrinski projekti

Digitalni primjerci postojeće inačice Vjenčanja Raja i Pakla na William Blake Archiveu

Britanska književnost

Vjenčanje Raja i Pakla


La Coupe des Pays-Bas de football 1974-1975, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas. La finale se joue le 15 mai 1975 au stade Feijenoord à Rotterdam.

Le club vainqueur de la coupe est qualifié pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1975-1976.

Finale
Le FC La Haye bat le FC Twente'65 1 à 0 et remporte son deuxième titre.

Le FC La Haye qui termine  du championnat se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1975-1976.

Notes et références

Lien externe
 tous les résultats de la compétition sur rsssf.com

1974-1975
Pays-Bas
Football
Football


هانس تيودور فولدزن شتورم  (ولد في 14 سبتمبر 1817 في هوزوم - ومات في 4 يوليو 1888 في Hanerau-Hademarschen) هو أديب وشاعر وقصاص ألماني ينتمي إلى المدرسة الواقعية الألمانية، كتاباته ذات صبغة ألمانية شمالية.

حياته

كان تيودور شتورم الابن الأول ليوهان كازيمر شتورم المستشار القانوني، ولوسي فولدزن المنحدرة من عائلة نبيلة. التحق بمدرسة العلماء في هوزوم Husumer Gelehrtenschule بين عامي 1826 و1835, ثم التحق لمدة ثلاث فصول دراسية بـ das Katharineum في لوبيك. كتب شتورم قصائده الأولى وهو ما زال طالبا في السادسة عشرة، وكانت تلك القصائد متأثرة بالأشعار التي كانت تنشر في الصحف الأسبوعية ذات الشعبية. وقد تعلم في المدرسة تقليد نماذج من الشعر القديم، بجانب كتابته لنصوصه النثرية الأولى. وقد نشرت له أربع قصائد والعديد من الأعمال الصحفية في صحف Husumer Wochenblatt و Ditmarser und Eiderstädter Boten.

وفي لوبيك تعرف شتورم بفرديناند روزه، الذي اطلع شتورم من خلاله على الأدب المعاصر. وقد اهتم بشكل كبير بملحمة «فاوست» لجوته و«كتاب الأغاني» لهاينريش هاينه وشعر ونثر أيْشندورف. ويعود لقاؤه وصداقته بالأخوين تيودور وتيشو مومزن إلى فترة دراسته (دراسة الحقوق في جامعة كيل وكذلك في برلين), وقد قام الثلاثة بجمع الأغاني والخرافات والأساطير في منطقة شليزفيج وهولشتاين. وفي عام 1843 نشر شورم بالاشتراك مع الأخوين مومزن كتاب «كتاب أغاني ثلاثة أصدقاء» Liederbuch dreier Freunde.

وفي عام 1843 عاد إلى هوزوم وفتح مكتبا للمحاماة. وفي عام 1846 تزوج ابنة عمه ذات الثمانية عشر ربيعا كونستانتسه إيسمارش Constanze Esmarch, وأنجب منها سبعة أطفال ماتت كونستانتسه لدى ولادة آخرهم. وكان شتورم قد تعرف بدوروتيا ينزن Dorothea Jensen بعد زواجه بكونستانتسه بقليل، وربطته بها علاقة غرام وشغف، فتزوج بها بعد وفاة زوجته الأولى.

ورغم معاهدة السلام بين بروسيا والدنمارك في عام 1850 فقد وقف شتورم موقف خصومة من الدانمارك. وبسبب هذا الموقف سحبت منه رخصة ممارسة المحاماة في سنة 1852 من قبل فريدريش فرديناند تيليش الدانماركي الذي كان وزيرا في شليزفيج.

شاطئ البحر

إلى خليج البحر تطير الآن طيور النورس

ويخيم الشفق

وينعكس ضوء المساء

شاطئ البحر المبلل

وترف بجانب الماء

أجنحة رمادية

وتستلقي الجزر كالأحلام

مغطاة بالضباب على البحر

وإنني أسمع صوتا غامضا

ينبعث من الطين المختمر

ذلك الصوت هو نداء الطيور الموحش

لقد كان دائما كذلك

وما زالت الريح ترتعش بصوت خافت

ثم تسكن

وتسمع الأصوات

التي ترفرف فوق العمق

تيودور شتورم 1865

وفي عام 1853 شغل وظيفة غير مدفوعة الأجر في محكمة الدائرة في بوتسدام Kreisgericht von Potsdam. وفي تلك الفترة كتب روايته «إيمنزي» Immensee في عام 1849. وأثناء إقامته في برلين عبر شتورم عن استياءه من «سوء معاملة الإنسان في آلية الدولة في بروسيا»، فقد كان يعاني أزمات وظيفية ومالية. وكانت دائرة أصدقائه الذين كان من بينهم تيودور فونتانه وفرانتس كوجلر، كانوا يرون أن الإنسان نبيل الروح ذو النزعة الجمهورية يشعر بانعزاله المتزايد وسط الأوساط المحافظة البروسية.

وفي عام 1856 عين شتورم قاضي دائرة في مدينة تورنجن. وبعد هزيمة الدانمارك في الحرب الألمانية الدانماركية في عام 1864، استدعي شتورم تحت إرادة الناس في هوزوم وعين مفوضا إقليميا Landvogt من قبل الملك.

وحين ماتت كونستانتسه شتورم في عام 1864، عبر شتورم عن مشاعره في مجموعته الشعرية «ظلال عميقة» Tiefe Schatten. وتعتبر قصيدة «على الشاطئ الحزين، على البحر الحزين»(Am grauen Strand, am grauen Meer) وقصيدة «شاطئ البحر» (Meeresstrand) من أشهر قصائد تلك المجموعة ومن أشهر شعر شتورم كله.

في عام 1866 تزوج شتورم بدوروتيا ينزن ذات الثامنة والثلاثين عاما في هاتشتيت Hattstedt. وفي عام 1867 تم تعيينه في إطار الإصلاح الإداري البروسي بعد ضم شليزفيج وهولشتاين مستشارا في المحكمة. وقد توفي والده في عام 1874 ووالدته في عام 1878. وفي عام 1880 أحيل إلى التقاعد فانتقل إلى هاديمارش. وفي أبريل 1888 صدرت أقصوصته الأخيرة فارس الحصان الأبيض.

وفي الرابع من يوليو 1888 مات شتورم في هاديمارش بمرض سرطان المعدة. ودفن في مقبرة القديس يورجن في هوزوم.

وفي عام 1898 بعد مرور عشر سنوات على وفاته، تم كشف الغطاء عن التمثال النصفي الذي نحته أدولف بورت لشتورم.

من أعماله
 إيمنزي 1851
 المدينة 1852
 في ضوء الشمس 1854
 قصائد 1856
 فيرونيكا 1861
 في الجامعة 1863
 ريناته 1878

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من دوقية شلسفيغ
أعضاء النيشان البافاري الماكسيميلياني للعلوم والفن
روائيون ألمان
روائيون ألمان في القرن 19
كتاب ذكور ألمان في القرن 19
كتاب من شليسفيغ هولشتاين
كتاب وكاتبات ألمان
كتاب ومؤلفو الواقعية الشعرية
مواليد 1817
وفيات 1888

تيودور شتورم


José María Fernández Unsain (Rafaela, Provincia de Santa Fe, Argentina, 10 de agosto de 1918 -  Ciudad de México, 18 de junio de 1997) fue un director, dramaturgo, poeta y guionista que realizó su actividad profesional en Argentina y en México, país donde obtuvo la ciudadanía. En la década de 1950 estuvo casado con María Elena Durañona y Vedia; en 1959, se casó con la actriz Olivia Michel, y en 1967 lo hizo con la actriz mexicana Jacqueline Andere, con la que permaneció casado hasta su fallecimiento. Tuvo cinco hijos: entre ellos, la actriz Chantal Andere, con su última pareja.

En su obra aparece su nombre con diversas grafías: J. Ma. Fernández Unsain, Jose Ma. Fernandez Unsain, J. M. Fernandez U., José Ma. Fernández Unsain, Jose Mª Fernandez Unsain, J. M. Fernández Unsáin, José Ma. Fernández Unsáin, J. M. Fernandez Unsain, Jose Ma. Fernandez V., J. Ma. Fernández Unzain, J. Ma. Fernández Unsain y J. M. Fernandez Unzain. También usó el seudónimo de Janos Benedek.

Su vida en Argentina
Desde muy pequeño recibió la influencia de la literatura –su padre que era periodista tenía una biblioteca de 10 mil volúmenes- , a los tres años sabía leer y a los 12 escribió su primer poema. Su madre, Isabel Unsain, era hermana del iuslaboralista Alejandro Unsain. Hizo sus estudios secundarios en el Colegio Nacional de Paraná y por esos mismos días publicó poesías en diarios y revistas de Entre Ríos y Santa Fe, tales como La Mañana de Entre Ríos, que llegó a dirigir; El Diario; La Voz de Entre Ríos, donde fue secretario de redacción,  y El Demócrata Nacional. Sus composiciones de esa primera época fueron recogidas en Cristal de Juventud (Paraná, 1935) y con Canto a la Argentina obtuvo el premio Máximo donado por el gobernador Eduardo Tibiletti y el primer premio "Prof. María Mileski de César". Hacia 1938 preparaba Amor Huido, que nunca fue publicado.

Se difundió su nombre con Este es el campo, integrado de 19 sonetos, dedicados al gaucho y la pampa argentina (Santa Fe, 1942) con grabados de Planas Casas.
En 1942 se trasladó a Buenos Aires para ejercer el periodismo escrito y radial y se vinculó sucesivamente con la publicación de orientación nacionalista Choque que dirigía Luis M. Lisardo Zía los diarios Cabildo y Tribuna, ambos propiedad de Manuel Fresco y dirigidos por Lautaro Durañona y Vedia al mismo tiempo que militaba en el nacionalismo. En 1944 fue reconocido por el Ministerio de Educación argentino como el mejor poeta del país y recibió en 1946 el Premio de Poesía Martín Fierro, al mejor poeta de Latinoamérica y en las elecciones de febrero de 1946 fue candidato a diputado nacional en la lista de la Alianza Libertadora Nacionalista , pero no fue elegido. Por esa época escribió Sur y Norte de América en la confrontación con la intervención de S.Braden.

En el campo de la dramaturgia escribió La muerte se está poniendo vieja, estrenada en octubre de 1946 en Teatro Argentino de La Plata, bien recibida por la crítica y galardonada como la mejor de 1948 y en 1950. Siguieron las obras Pesadilla, estrenada a principios de 1955 protagonizada por Amelia Bence, su pareja de ese momento, Acuéstate amor mío, La Jaula y Dos basuras. Por otra parte en 1949 creó con César Jaimes el Teatro obrero de la CGT, dirigió teatro y condujo la Compañía Argentina de Comedias, con Zoe Ducós y Fernando Siro en la cabeza. Fernández Unsáin recibió el premio de Teatro de la Ciudad de Buenos Aires. Durante el gobierno de Juan Domingo Perón se desempeñó como secretario de Eva Perón y fue director del Teatro Nacional Cervantes, Presidente de la Comisión de Cultura y director general de la Secretaría de Cultura. También escribió guiones cinematográficos entre los que se cuentan los de Una viuda casi alegre (1950), Alfonsina (1957) sobre la vida de la poetisa Alfonsina Storni y La sombra de Safo (1957).

Emigración a México
En 1958 emigró a México y siguió escribiendo guiones, posteriormente obtuvo la nacionalidad mexicana; sus primeros trabajos fueron en colaboración con Alfredo Varela "Varelita", entre los cuales se cuentan Sed de amor, que dirigió Alfonso Corona Blake en 1958); De tal palo tal astilla, dirigida por Miguel M. Delgado en 1959); Ladrón que roba a ladrón que dirigió Jaime Salvador en 1959) y La nave de los monstruos y La diligencia de la muerte, ambas dirigidas por Rogelio A. González en 1959 y así llegó a los 243 guiones de películas mexicanas.

En 1977 preparó, como réplica a la obra musical Evita una película sobre Eva Perón, en 1980 escribió un cancionero de Eva Perón que no llegó a publicarse. En el campo de la poesía, que era su género preferido, publicó El libro del mucho amor en 1997.

Labor gremial
Desde su fundación en 1968 dirigió la Sociedad General de Escritores Cinematográficos de Radio y Televisión de México, que en 1973 se convirtió en la Sociedad General de Escritores de México (SOGEM) y continuó haciéndolo hasta su fallecimiento. También fundó la Escuela para Escritores (patrocinada por SOGEM), entre 1980 y 1984, Fernández Unsaín estuvo a cargo del Consejo Mundial de Autores de Radio y Televisión y además, en dos oportunidades presidió el Consejo Panamericano de Sociedades de Autores y Compositores.
Luchó afanosamente para proteger a los escritores nacionales respecto de sus derechos de autor, así como por un pago digno e incluso lo hizo fuera de ese país participando en las propuestas de leyes de Derechos de Autor de Colombia, Bolivia, Ecuador y Panamá. Uno de sus logros fue obtener que se restableciera la exención de impuestos al gremio.

En 1988 el gobierno mexicano le concedió la condecoración de Águila Azteca, que se otorga a los extranjeros más distinguidos y en 1989 recibió el Gran Premio Especial otorgado por la Agrupación de Periodistas Teatrales (APT).
Fue titular de la productora cinematográfica Artistas Asociados Mexicanos, que produjo entre otros filmes, Los días del amor dirigido por Alberto Isaac en 1971.

Se dijo de Fernández Unsáin que «como dirigente de escritores, como hombre que aglutinó prácticamente a la totalidad de escritores para defender los derechos de autor y para darnos una dignidad que no teníamos, esa fue la tarea fundamental de José María»

Filmografía

Director

Productor

 El juego de la guitarra (1973)
 La noche violenta (1970)

Actor
 La noche violenta (1970)

Referencias

Enlaces externos
 Información sobre Fernández Unsain en Internet Movie Data Base

Directores de cine de Argentina
Directores de cine de México
Dramaturgos de Argentina
Dramaturgos de México del siglo XX
Emigrantes argentinos hacia México
Guionistas de cine de Argentina
Guionistas de cine de México
Rafaelinos
Poetas de México del siglo XX
Fallecidos en Ciudad de México

José María Fernández Unsáin


فاشكيفتسي (Вашківці) هي مدينة في مقاطعة تشيرنيفيتسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5736 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا
مدن مقاطعة تشيرنيفتسي

فاشكيفتسي


Marcos Aurélio Fernandes da Silva (født 23. september 1977) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Marcos Aurélio Fernandes da Silva


İngiliz müzik grubu Radiohead'in ikinci studyo albümüdür. 1995'te piyasa sürülmüştür.
Albümdeki şarkılar ilk albümleri Pablo Honey gibi gitar ağırlıklıdır.

Şarkı Listesi

 "Planet Telex"
 "The Bends"
 "High and Dry"
 "Fake Plastic Trees"
 "Bones"
 "Nice Dream"
 "Just"
 "My Iron Lung"
 "Bulletproof... I Wish I Was"
 "Black Star"
 "Sulk"
 "Street Spirit (fade out)"

1995 albümleri
Radiohead albümleri
Abbey Road Studios'ta kaydedilen albümler

The Bends


سمية جينية ويصف العملية التخريبية الجينية الضارة على الخلية والتي تؤثر على سلامتها وأداء عملها.

ومن المعروف أن المواد ألسامة للجينيات (أو المورثات) يمكن أن تكون مطفرة أو مسرطنة، وتحديدا تلك القادرة على إحداث الطفرات الوراثية، والمساهمة في تنمية الأورام.
وهذا يشمل بعض المركبات الكيميائية وأنواع معينة من الإشعاع.

ألسموم الجينية تكون مثل الأمينات العطرية ويعتقد أن سبب الطفرات لأنها محبة للنواة قوية وتشكل روابط تساهمية مع الحمض النووي مما يؤدي مع تشكيل تقارب الحمض النووي - أروماتيك أمين، ومنع عملية التضاعف.

ألسموم الجينية التي تؤثر على الحيوانات المنوية والبويضات يمكن تمرير التغييرات الجينية إلى الذرية وحتى ولو لم تتعرض للسم الجيني.

انظر أيضًا

 مطفّر

المراجع

روابط خارجية
 آلية حدوث اللوكيميا بسبب البنزين : ألفرضية والتكهنات حول أسباب اللوكيميا.)

تسرطن
طفرة

سمية جينية


El Grupo Areion es el primer editor de prensa francés especializado en relaciones internacionales y asuntos estratégicos. Con base en Aix-en-Provence, edita una decena de periódicos y de revistas con difusión en Francia (Presstalis) así como en una treintena de otros países. El Grupo Areion está dirigido por el geógrafo y politólogo francés Alexis Bautzmann, su fundador (2003).

Principales títulos editados
 Diplomatie (Sitio Oficial) :
 Bimensual, consagrado a relaciones internacionales y a cuestiones geopolíticas contemporáneas;
 Creado en febrero de 2003 por Alexis Bautzmann, y vendido ese mismo año al Grupo Areion;
 Difundido a  ejemplares en Francia y en otros 37 países.

 Moyen-Orient (Sitio Oficial) :
 Trimestral, consagrado a geopolítica y a geoestrategia del Medio-Oriente;
 Creado en agosto de 2009 por el Grupo Areion;
 Difundido a  ejemplares en Francia y en otros 18 países.

 Carto (Sitio Oficial) :
 Bimestral, consagrado al análisis de la actualidad internacional a través de mapas;
 Creado en julio de 2010 por el Grupo Areion;
 Difundido a  ejemplares en Francia y en otros 26 países.

 Défense et Sécurité internationale (DSI) (Sitio Oficial) :
 Mensual, consagrado a asuntos geoestratégicos y militares;
 Creado en enero de 2005 por el Grupo Areion;
 Difundido a  ejemplares en Francia y en otros 28 países.

 Technology and Armament (Sitio Oficial) :
 Bimestral (inicialmente trimestral), consagrado a ciencias y a tecnologías de defensa;
 Creado en mayo de 2006 y con el nombre Technologie & Armement por el Grupo Areion;
 Renombrado DSI-Technologies en septiembre de 2008;
 Cambia nuevamente de formato en 2010 para ser integralmente anglófono;
 Difundido a  ejemplares en Francia y en otros 22 países.

 Histoire & Stratégie (Sitio Oficial ) :
 Bimestral, consagrado a historia y a estrategias militares;
 Creado en junio de 2010 por el Grupo Areion;
 Difundido a  ejemplares en Francia y en otros 12 países.

 Europa (Sitio Oficial) :
 Trimestral, consagado a la geopolítica europea;
 Creado en noviembre de 2009 por el Grupo Areion;
 Difundido a  ejemplares en Francia y en otros 14 países.

Títulos discontinuados o modificados
 Enjeux Méditerranée (Sitio oficial) :
 Trimestral, consagrado a asuntos económicos y políticos de Europa meridional, Magreb, Machrek, Golfo Pérsico;
 Creado en abril de 2006 por el Grupo Areion, y transformado en nueva fórmula a través de la revista Moyen-Orient;
 Difundido a  ejemplares, en Francia y en otros 14 países.

Enlaces externos

 Sitio oficial del Grupo Areion
 Revistas del Grupo Areion
 Venta de revistas del Grupo Areion

Notas y referencias

Periodismo

Grupo Areion


Weiße Türken () ist ein in der Türkei gebrauchtes politisches Schlagwort für die urbane republikanische Elite. Weiße Türken stehen in einem gedachten Gegensatz zu den sogenannten Schwarzen Türken (Kara Türkler oder Siyah Türkler), womit islamisch geprägte Türken anatolischer Herkunft bezeichnet werden.

Das Begriffspaar steht im Zusammenhang mit der Herausbildung einer Mittelschicht seit Ende des 20. Jahrhunderts und ist Ausdruck eines Elitebewusstseins und auch einer Verächtlichmachung einer als rückständig empfundenen Bevölkerungsschicht. Zivilisierungsbestrebungen waren Bestandteil der Vorstellungswelt sämtlicher türkischen Eliten seit den Tanzimat-Reformen.
Als Erfinder des Begriffs gilt der Journalist Ufuk Güldemir in seinem Buch "Teksas Malatya" von 1992. Mit dem Begriff der Weißen Türken wollte er in Analogie zu den amerikanischen White Anglo-Saxon Protestant eine alte Elite beschreiben, die den damaligen türkischen Ministerpräsidenten Turgut Özal wegen dessen kurdischer Abstammung, Religiosität und fehlenden Wehrdienstes ablehnte. Der Begriff wurde in der Folge auch von der Soziologin Nilüfer Göle aufgenommen, von türkischen Kolumnisten popularisiert und von Journalisten und Politologen verwendet, um verschiedene soziale Milieus in der Türkei zu bezeichnen.

In einer ironischen Annäherung an das Begriffspaar schrieb Mümin Sekman in seinem Buch Türk Usulü Başarı von 2001 unter anderem, Schwarze Türken hörten Arabeske Musik, Weiße Türken jedoch westliche Musik. Die Ehen Schwarzer Türken würden arrangiert, Weiße Türken wählten ihre Partner selbst. Weiße Türken treffe man auf Flughäfen an, Schwarze Türken bevorzugten Busbahnhöfe.
Der Chefredakteur der Hürriyet, Ertuğrul Özkök, rechnet sich selbst zu den Weißen Türken und beschreibt sie folgendermaßen: "Sie wohnen hauptsächlich in Küstenregionen, sind sensibel, wenn es um Säkularismus geht. Sie trinken Alkohol, haben eine hohe Kaufkraft, einen westlichen Lebensstil und die Frauen tragen keine Kopftücher."
Der damalige Ministerpräsident Recep Tayyip Erdoğan bezeichnete sich selbst als Schwarzen Türken.

Weblinks
 White Turks, Black Turks and grey debate Özgür Ögret, Hürriyet Daily News 22. November 2010
 Die Türkei im Aufbruch. Rainer Hermann im Gespräch mit Herbert A. Gornik. Deutschlandradio Kultur Sendung "Religionen", 1. November 2008

Einzelnachweise

Gesellschaft (Türkei)

Weiße Türken


Lucka steht für:

 Lucka, Stadt im thüringischen Landkreis Altenburger Land
 Lucka (Bürgel), ein Ortsteil der Stadt Bürgel in Thüringen
 Lucka (Gemeinde Geboltskirchen), Ortschaft der Gemeinde Geboltskirchen, Bezirk Grieskirchen, Oberösterreich
 Lucka (Gemeinde Pram), Ortschaft der Gemeinde Pram, Bezirk Grieskirchen, Oberösterreich
 Lucka, 1938 bis 1945 Luckau (Ostpr.), Kreis Ortelsburg, Ostpreußen, seit 1945: Łuka (Rozogi) im Powiat Szczycieński, Woiwodschaft Ermland-Masuren, Polen

Lucka ist der Familienname folgender Personen:
 Emil Lucka (1877–1941), österreichischer Schriftsteller
 Johann von Lucka († 1562), mecklenburgischer Kanzler

Siehe auch:
 Luca
 Lucca (Begriffsklärung)
 Lúčka
 Luka
 Lukka

Lucka (Begriffsklärung)


Charles-Léopold Grevenbroeck est un peintre italien du .

Biographie
Carlo Leopoldo est né dans une famille d'artistes : son père Giovanni et les frères Orazio et Alessandro étaient des peintres paysagistes.

En l'absence de données personnelles, tant Zani (1822) que Thieme-Becker (1922) et Bodkin (1934), on a supposé que Carlo Leopoldo était le fils d'Horace ; d'un autre avis était Baudi di Vesme (1966), qui le considérait comme le fils de Giovanni ou Jan appelé Solfarolo. Cette dernière indication a été définitivement confirmée par les critiques les plus récents (Cifani-Monetti et Dassie) sur la base de la découverte d'une série de documents conservés aux Archives d'État de Turin. Dans un acte civil de 1745 Carlo Leopoldo est spécifié comme « le comte le plus illustre du Ponte Barone de Grevembrok oriondo hollandais de la ville de Millano ». Dans un autre document daté de 1747 on lit : « Ill.mo M. Baron Carlo Leopoldo De Grevenbroch natif de la ville de Milan, fils de feu Baron Giovanni de Consigniori de Guliers en Flandre ». En 1750, le peintre s'appelait « del fù Ill. Monsieur Gio natif de Rotterdam ».

Né à Milan, Carlo Leopoldo, après son mariage à Turin (), s'installe définitivement dans la ville de Savoie, où il se distingue dans le genre des batailles. Des paiements comptables sont signalés pour les petites compositions faites pour le prince de Carignano (1717-1720).

De 1728 à 1745, il travaille à Paris comme paysagiste et paysagiste.

L'acte de son agrégation à l'Académie royale de peinture et de sculpture.

En 1734, il reçoit sa commande la plus prestigieuse: une petite composition sur cuivre offerte à la couronne de France : Évacuation du Château de Milan. Une autre commande relative à un cycle composé de quatre sur-portes à placer dans la chambre de  au château de la Muette date des mêmes années. Les œuvres sont présentées au Salon de 1738.

Une nouvelle consécration artistique en tant que peintre paysagiste au service de la Cour de Versailles passe par la tâche de peindre une suite de quatre grandes perspectives de Paris, à considérer parmi les œuvres les plus emblématiques et pertinentes de toutes celles créées dans la vie par le peintre. Les œuvres sont présentées au Salon de 1741.

La parenthèse française voit Carlo Leopoldo s'affirmer dans l'entourage de la cour et dans le milieu parisien ; ses spécimens sont en effet inscrits dans les plus célèbres collections d'art de l'époque, comme dans le cas de la galerie de tableaux appartenant à Jacques-François Léonor Goyon, duc de Valentinois (Torigni-sur-Vire, 1689 - Paris, 1751) à l'Hôtel de Matignon, qui comprend également le tableau représentant Passy et Chaillot vus de Grenelle, qui a maintenant volé dans le Musée Carnavalet à Paris.

Les événements ultérieurs replacent le peintre à Turin ; il y a d'autres contacts avec la cour piémontaise ; le  un paiement est fait au peintre pour un petit tableau, suivi de deux autres écritures comptables : la première () pour une scène de siège, la seconde (1748) relative à un tableau sur cuivre représentant une Vue de Paris.

Depuis 1750, Carlo Leopoldo est actif à Naples en tant que peintre paysagiste. Pour souligner l'adhésion au contexte napolitain, deux exemplaires signés et datés de 1757 aident. Cette donnée constitue la dernière trace dans la vie de l'artiste, qui, selon les informations reçues par Mariette, aurait terminé son voyage humain en 1758 ou l'année suivante.

Contexte artistique, thèmes et style
Le peintre, relégué à l'histoire de par ses paysages, ses scènes de port, ses vues de Paris et de Naples, voit, au début de la vingtaine, se tourner vers l' entourage de la Maison de Savoie. Dans ce contexte, il s'oriente vers la production de batailles, se distinguant comme un exécuteur assidu et méticuleux, soucieux de transférer sur le support pictural des scènes tirées du répertoire graphique greffé pour célébrer les événements et les faits militaires des s concernant principalement la cour de Savoie et des Français.

La production de Carlo Leopoldo s'inspire de la tradition du paysage hollandais de la fin du , portant son intérêt vers le védutisme.

Les marines et les paysages sont imprégnés d'ingrédients et de leitmotivs issus de l'école familiale, dont il apprend une technique extrêmement précise dans le rendu des détails.

La comparaison avec les homologues marines du frère aîné Orazio, à l'égard desquels le nôtre semble être très inspiré au niveau de la structure compositionnelle, tout en divergeant sur le plan formel, permet de mettre en évidence les particularités saillantes de son style ; ce dernier apparaît distingué par une sensibilité tactile raffinée, qui utilise une écriture épaisse et subtile et une gamme chromatique imprégnée de tons bleutés froids empreints de luminosité rosée pour le ciel, qui deviennent ocre-orangé dans les premiers plans pour le sol et les roches ; la teneur des variables morphologiques du paysage, conditionnées par son long séjour transalpin, présentent des caractéristiques proches du faciès du Nord de la France.

Au vu de ces prémisses, la confirmation d'intérêt réservée par le tribunal de Paris au maître de l'école néerlandaise ne pouvait être que positive ; son travail soigné, même si parfois trop franc, et la capacité d'articuler les scénographies constituaient le meilleur atout pour s'insérer dans un genre pictural, celui de la vue, où la volonté didactique et analytique représentait la raison d'être de la même travail. On peut ajouter que son affirmation de paysagiste aurait aussi été facilitée par la quasi-absence dans le contexte français de l'époque (années 1930-1940) de personnalités artistiques capables de se comparer à cette branche particulière de la composition, ne s'étant rencontrées qu'en Paris une diffusion sporadique, mais qui, comme le montreront les résultats des choix de goût ultérieurs, n'aurait pas laissé indifférent un public d'« amateurs tout à fait intéressés ».

Travaux
 Un pendentif représentant deux Marines, huile sur cuivre,  chacun, Angers, Musée d'Angers.
 Paysage de montagne et Paysage de montagne avec rivière, signé et daté : Carolus Leopoldus Greuenbroeck FAD 1731 à Paris, Huile sur cuivre,  chacun, Nancy, Musée des Beaux-Arts (1793), inv. nos. 205, 206.
 Vue du château de la Muette avec l'arrivée du roi, Paris, Musée Carnavalet.
 Les Invalides, vus du Cours-la-Reine, Paris, Musée Carnavalet.
 L'Ile Seguin, le pont de Sèvres et Saint-Cloud, Paris, Musée Carnavalet.
 Vue du Château-Vieux et de la terrasse de Meudon, Paris, Musée Carnavalet.
 Vue cavalière de Paris, prix au-dessus de Belleville, signé à gauche sur une pierre : De Grevenbroeck FAD 1741, Paris, Musée Carnavalet.
 La maison d'Etioles à M. Le Normant de Tournehem.
 Passy et Chaillot vus de Grenelle, huile sur cuivre, , Paris, Musée Carnavalet.
 Vue cavalière de Paris, prix au-dessus des Champs-Élysées, Paris, Musée Carnavalet.
 Vue cavalière de Paris prix au-dessus du pont Royal, vers la Cité, Paris, Musée Carnavalet.
 Vue de Paris prix de l'Arsenal vers Tournelle, signé : Grevenbroeck pinx, huile sur toile, , Paris, Musée Carnavalet.
 Vue avec London Bridge, huile sur cuivre, , Chichester, Goodwood House.
 Vue de Paris avec Pont Neuf, huile sur cuivre, , Chichester, Goodwood House.
 Forteresse au bord de la mer, Stockholm, Nationalmuseum, huile sur cuivre, .
 Un pendentif représentant une Vue de la jetée de Naples avec la lanterne et une Vue de Naples depuis l'Est, huile sur cuivre,  chacune, Naples, Palazzo Reale.
 Naples de Marinella et Naples de Posillipo, Signé et daté : Greuenbroeck f. 1757, huile sur cuivre,  chacun, Londres, 1973, vente aux enchères Christie's.

Bibliographie
 P. Zani, Encyclopédie méthodique raisonnée critique des beaux-arts, Fidentino, partie I, , 1822, Parme.
 W. H. Mason, Goodwood house park and Grounds, avec un catalogue raisonné des tableaux de la galerie de sa grâce le duc de Richmond, 1839, Londres.
 Musée des beaux-arts (Nancy), Notice des objets d'Arts exposés au musée de Nancy, 1845, Nancy.
 P. J. Mariette, Abécédaire de PJ Mariette, et autres notes inédites de cet amateur sur les arts et les artistes, , édition posthume, JB Dumoulin, Paris, 1853-1862.
 J. J. Guiffrey, Collection des livrets des anciennes expositions depuis 1673 jusqu'en 1800 (1869-1872), Paris.
 F. Engerand, Inventaire des tableaux commandés et achetés par la direction des bâtiments du roi (1709-1792) : inventaires des collections de la couronne, 1900.
 U. Thieme, F. Becker, Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler, 15, 1922, Leipzig.
 F. Boucher, « Quattre vues de Paris et des environs au  par Charles Léopold de Grevenbroeck », in Société d'iconographie parisienne, 1930, .
 T. Bodkin, « Orazio et les autres Grevenbroeck », dans Actes de la Royal Irish Academy. Mémoires lus devant l'Académie, 1934, 42, .
 L. H. Labande, « L'Hôtel de Matignon à Paris » in Gazette des beaux-arts : courrier européen de l'art et de la curiosité, I, 1935.
 B. de Montgolfier, « Quattre vues de Paris de Charles Léopold Grevenbroeck », in BMC,  ; .
 A. Baudi di Vesme, « Cartes Vesme : L'art dans le Piémont du  », , Société piémontaise d'archéologie et des arts, 1966, Turin.
 Bulletin du Musée Carnavalet, 1981, I, .
 J. M. Bruson, C. Leribault, Peintures du musée Carnavalet, 1999.
 P. Sanchez, Dictionnaire des artistes exposants dans les Salons des s à Paris et en Province, 2004,
 A. Cifani, F. Monetti, « Nouveaux documents et nouvelles découvertes pour le peintre Carlo Leopoldo Grevenbroeck », in Studi Piemontesi, 2008, , .
 F. Dassie, I Grevenbroeck, 2019,  .

Notes

Articles connexes
 Alessandro Grevenbroeck

Liens externes

 Collections du Musée d'Angers en ligne
 Musée Carnavalet
 Plateforme POP

Peintre italien du XVIIIe siècle
Membre de l'Académie royale de peinture et de sculpture
Pages avec des traductions non relues

Charles-Léopold Grevenbroeck


Camili, Borçka - Artvin ili Borçka ilçesine bağlı köy
 Camili, İmamoğlu - Adana ili İmamoğlu ilçesine bağlı mahalle
 Camili, Yüreğir - Adana ili Yüreğir ilçesine bağlı mahalle
 Camili, Emirdağ - Afyonkarahisar ili Emirdağ ilçesine bağlı köy
 Camili, Çubuk - Ankara ili Çubuk ilçesine bağlı mahalle
 Camili, Döşemealtı - Antalya ili Döşemealtı ilçesine bağlı mahalle
 Camili, Giresun - Giresun ili merkez ilçesine bağlı köy
 Camili, Küre - Kastamonu ili Küre ilçesine bağlı köy
 Camili, Akdeniz - Mersin ili Akdeniz ilçesine bağlı mahalle
 Camili, Suşehri - Sivas ili Suşehri ilçesine bağlı köy
 Camili, Eşme - Uşak ili Eşme ilçesine bağlı köy

Camili


Futbolo Klubas Koralas var en fodboldklub fra den litauiske by Klaipėda.

Historie
Klubben blev stiftet i 2015 og gik konkurs i 2018.

Klubfarver

Historiske slutplaceringer

Trænere
  Marsel Balasanov 2016
  Kęstutis Ivaškevičius 2017

Referencer

Eksterne henvisninger
 Facebook
 ietuvosfutbolas.lt

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 2015
Ophørt i 2018
Tidligere fodboldklubber i Litauen

FK Koralas


Georgi Berkov (en bulgare : Георги Берков), né le  à Sofia et mort le  dans la même ville, est un footballeur et entraîneur bulgare. Il évoluait au poste d'attaquant.

Biographie

Carrière de joueur

Georgi Berkov est joueur du Lokomotiv Sofia de 1951 à 1956.

Carrière d'entraîneur

Après avoir raccroché les crampons, Georgi Berkov poursuit une carrière d'entraîneur. Il entraîne notamment le Lokomotiv Sofia qu'il emmène au titre de champion national en 1964.

Il entraîne l'équipe de Bulgarie médaillée d'argent aux Jeux olympiques 1968.

Il dirige aussi l'équipe A de Bulgarie en 1968 et en 1972.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur bulgare
Joueur du Lokomotiv Sofia
Entraîneur bulgare de football
Sélectionneur de l'équipe de Bulgarie de football
Naissance en octobre 1926
Naissance à Sofia
Décès en septembre 1995
Décès à 68 ans
Décès à Sofia

Georgi Berkov


Leonard Mlodinow () este un scenarist si autor de știință popularizată.

Mlodinow s-a născut în Chicago, Illinois, din părinți care au supraviețuit lagărului hitlerist.

Tatăl său, care a petrecut mai mult de un an în lagărul de concentrare de la Buchenwald, a fost un lider în rezistența evreiască în orașul său natal din Częstochowa, în Germania nazistă Polonia ocupată.

Copil, fiind, Mlodinow era interesat atât de matematică și chimie iar în liceu a fost îndrumat către chimia organică de un profesor de la Universitatea din Illinois.

Note

Nașteri în 1954
Scriitori americani

Leonard Mlodinow


Sismo de Pacajus foi um tremor de terra ocorrido por volta da meia noite do dia 20 de novembro de 1980, no estado do Ceará, que registrou magnitude de 5,2 na Escala Richter, sendo considerado o maior terremoto a atingir a região norte e nordeste do país. O Epicentro, apesar do nome do sismo, ocorreu na localidade de Brito, no município de Cascavel, e foi sentido em várias partes do estado, incluindo na capital Fortaleza. Nas proximidades do epicentro, várias casas ficaram danificadas e muitos telhados caíram. Na capital, muitas pessoas, em pânico e sem saber o que estava acontecendo, saíram de suas casas com trajes de dormir e aos gritos. O tremor foi sentido num raio de 600 km de distância, até mesmo em Teresina.

Danos

O tremor de terra causou muito prejuízo ao município de Pacajus, onde, em muitos locais onde as moradias eram mais frágeis, causaram feridos. A maioria em decorrência de quedas de telhas. O terremoto também provocou a morte de uma criança no distrito de Feijão, localizado no mesmo município. Os moradores dos locais mais atingidos, assustados, começaram a dormir nos quintais das casas com medo de que outros abalos ocorressem. O tremor também causou incêndios, em decorrência de geladeiras que funcionavam a gás. Algumas das famílias atingidas pelo evento também se mostraram preocupadas, pois a principal fonte de renda destas era a venda de castanhas de caju, e poderiam não conseguir dinheiro suficiente para reparar os danos causados pelo terremoto.

Sismos no Brasil
Sismos em 1980

Sismo de Pacajus de 1980


Bangladeş millî futbol takımı, Bangladeş'i uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Asya Kupası tarihi
 1956 - 1976 arası - Katılmadı
 1980 - 1. Tur
 1984 - 1992 arası - Elemeleri geçemedi
 1996 - Çekildi
 2000 - 2015 arası - Elemeleri geçemedi

Kaynakça

Bangladeş millî futbol takımı


Quicksilver Highway is a 1997 television comedy horror film directed by Mick Garris. It is based on Clive Barker's short story "The Body Politic" and Stephen King's 1992 short story "Chattery Teeth". The film was originally shown on television before being released on home media.

Plot

The main story is centered on Aaron Quicksilver (played by Christopher Lloyd), a travelling showman who tells horror stories to the people he meets. He first runs into a newly married couple who are hitchhiking, to whom he tells the story "Chattery Teeth", about a man who is saved from a dangerous hitchhiker by a set of wind-up toy teeth. He later runs into a pickpocket to whom he tells "The Body Politic", a story about a man whose hands rebel against him.

Cast

Christopher Lloyd: Aaron Quicksilver
Matt Frewer: Charlie/Dr. Charles George
Raphael Sbarge: Kerry Parker/Bill Hogan
Melissa Lahlitah Crider: Olivia Harmon Parker/Lita Hogan
Silas Weir Mitchell: Bryan Adams
Bill Nunn: Len
Veronica Cartwright: Myra
Bill Bolender: Scooter
Amelia Heinle: Darlene
Cynthia Garris: Ellen George
Kevin Grevioux: Sergeant
Christopher Hart: Lefty
William Knight: Rhinoplasty Man
Shawn Nelson: Driver
Sherry O'Keefe: Harriet DaVinci
Clive Barker: Anesthesiologist
Constance Zimmer: Patient
Mick Garris: Surgeon
John Landis: Surgical Assistant

Production
Creative Artists Agency met with Garris about him writing the pilot script for a possible horror television series directed by John McTiernan and produced by his wife, Donna Dubrow. The agency suggested multiple ghost stories and urban legends to write about, but Garris had another idea. The series would follow a mysterious character who describes himself as "only a storyteller" but is actually much more than that. Each episode would be set in a different location, with the same actors playing different characters. Just after Brandon Tartikoff signed on as producer, Garris pitched the idea to staff at the American Broadcasting Company; the heads of the network weren't interested as they didn't want any horror material in their broadcast schedule, but a couple of the network's executives like Greer Shephard got on board. After writing a pilot script based on Stephen King's short story "Chattery Teeth," Garris pitched the series to Fox. However, Fox wanted a two-hour television film. He wrote a screenplay of Clive Barker's "The Body Politic" to serve as the film's second part after "Chattery Teeth." Casting director Lynn Kressel, who previously worked with Garris on The Stand (1994) and The Shining (1997), came up with the idea of Christopher Lloyd as Quicksilver; while the network loved the decision, Garris was a bit skeptical, reasoning that he want a "little more seductive" actor to play the part. In the end, however, Garris loved the decision.

The moment Fox began developing the project, McTiernan left the director's seat on the project, leaving Garris to have to direct the screenplay himself. "The Body Politic" was filmed at the Santa Monica Pier, while "Chattery Teeth" was filmed in Lancaster, California. When playing Dr. Charles George, Matt Frewer had a tough time making the hand move as if it had a separate mind; it took around three days for him to master the trick, and by the third day was having "hand nightmares" while resting between shoots. Steve Johnson handled the chattery teeth effects, while Flash Film Works and Bill Mesa was responsible for the moving hands. Around 90% of the hands were digitally animated with LightWave 3D and composed in the shots with the Chyron program Liberty. The more practical hand effects, such as George's left hand, were performed by Christopher Hart, whose work as a magician got him hand-only characters in projects such as three Addams Family films. The same trick for composing Hart's hand into the shots of The Addams Family films was used in Quicksilver Highway; Hart wore a rubber prosthetic on the top of his hand and a green sleeve, and by using green screening and footage that matched the background of the shots of Hart's hand, his arm was removed. Four days were spent shooting Hart's hand.

Home media
The home media version of Quicksilver Highway switched the orders of the two stories from the television version, where "The Body Politic" comes first and "Chattery Teeth" last. Fox required this change, which Garris disliked as he felt "The Body Politic" was more climactic than "Chattery Teeth."

See also
List of Stephen King films

References

Works cited

External links

1997 television films
1997 films
1997 comedy horror films
American horror television films
1990s supernatural horror films
Television shows based on works by Stephen King
American supernatural horror films
Films directed by Mick Garris
Films based on multiple works
Films based on short fiction
American horror anthology films
Films based on works by Clive Barker
Films based on works by Stephen King
Films scored by Mark Mothersbaugh
Films shot in Los Angeles County, California
1990s American films
Films about hitchhiking

Quicksilver Highway


Pavel Sergheev (în , Pavel Vasilievici Sergheev; n. 18 octombrie 1931, Tula, Rusia – d. 18 aprilie 2007) a fost un profesor rus, doctor habilitat în științe medicale, membru al Academiei Rusă de Stiinte Medicale. Laureat al Premiului de Stat al Rusiei (1997).

A absolvit N.I. Pirogov Universitatea Nationala Rusă Medicina Cercetare în Moscova în 1955. În 1966 a susținut teza de doctor habilitat.

A fost decorată cu Ordinul "Insigna de Onoare".
În 1996 primește și titlul de om de știință emerit.

Este autor a peste 600 de lucrări științifice.

Legături externe
 http://www.biograph.ru/index.php/whoiswho/11-medicine/1075-sergeevpv

Nașteri în 1931
Decese în 2007
Profesori universitari ruși

Pavel Sergheev


La Coupe des Îles Féroé 2022 de football est la  de la Løgmanssteypið (Trophée du Premier Ministre) et a été créée en 1955. Le tenant du titre est le B36 Tórshavn.

La finale du tournoi se dispute à Tórshavn au stade Tórsvøllur.

Qualification européenne
Le vainqueur de la Coupe des îles Féroé est qualifié pour le premier tour de qualification de la Ligue Europa Conférence 2023-2024. S'il est déjà qualifié pour cette compétition via la Betrideildin, le championnat offre une place européenne supplémentaire.

Format
Prenant place entre les mois d'avril et d'octobre 2022, la compétition se décompose en cinq phases allant du premier tour jusqu'à la finale. Seules les équipes premières participent à la compétition.

Clubs participants

Résultats

Premier tour
Quatre clubs engagés prennent part au premier tour. les quatorze équipes restantes passent directement en huitièmes de finale.

|}

Huitièmes de finale

|}

Quarts de finale
Le tirage au sort a eu lieu le 26 avril 2022 à Tórshavn au siège de la Fédération.

|}

Demi-finales
Le tirage au sort a eu lieu le 26 avril 2022 à Tórshavn au siège de la Fédération.
Les matchs aller se joueront le 7 septembre et les matchs retour un mois plus tard le 5 octobre.

|}

Finale

Classement des buteurs

Annexes

Notes et références

Liens internes
  Championnat des îles Féroé de football Effodeildin
  Coupe des îles Féroé de football Løgmanssteypið
  Supercoupe des îles Féroé de football Stórsteypadystur

Liens externes
  Page complète sur la saison sur RSSSF sur rsssf.com
  Résultats complets et classement sur faroesoccer.com

2022
Iles Féroé
Sport au Danemark en 2022

Coupe des îles Féroé de football 2022