Ein Reitergrab ist eine rituelle Grabstätte eines Reiters. Reitergräber können gemeinsame Grabstätten von Reiter und Reittier sein, wie es bei den Hunnen praktiziert wurde, es kann sich dabei aber auch nur um Gräber der Reiter, sogenannte Reitergräber im engeren Sinne handeln, deren eindeutige Erkennung durch Grabbeigaben in Form von Zaumzeug und Waffen möglich ist.

Deutschland
In Deutschland gibt es nur sehr wenige Reitergräber, folgende sind zu nennen:
 aus der Zeit der Völkerwanderung
 Reitergrab von Neukölln
 Grab eines vornehmen Reiters aus Großmehring
 aus der Frühen Neuzeit und der Zeit des Dreißigjährigen Krieges
 Oberstes Holz: Reitergrab eines französischen Offiziers
 Reitergrab zwischen Schköna und Reinharz
 Reitergrab in Niedergailbach (Niedergailbach)

Dänemark
20 Reitergräber () wurden auf der Kimbrischen Halbinsel (Fregerslev; Grimstrup) gefunden.
 Reitergrab von Fregerslev

Norwegen
Eines der markantesten Gräber der Wikingerzeit Norwegens ist der Grabfund von Gjermundbu in Buskerud. Es ist reich an Beigaben, aber herausragend sind ein Helm und eine Ringbrünne. Dies ist der einzige Helm und die einzige Ringbrünne aus der Wikingerzeit.
 Gjermundbu-Helm

Tierbestattung
Grabtyp

Reitergrab


Dansul modern este unul dintre domeniile de dans străine moderne, având originea la sfârșitul anilor XIX și începutul secolelor XX în Statele Unite și Germania.

Artă modernă
Dans

Dans modern


El Club Deportivo Choloma es un club de fútbol de la república de Honduras, sus juegos locales los realiza en el Estadio Rubén Deras de la ciudad de Choloma, en el departamento de Cortés.
El equipo actualmente juega en la Liga de Ascenso de Honduras.

Historia

Fundación como Atlético Infop (1999)
Este club fue fundado el 1 de septiembre de 1999 bajo el nombre de Atlético Infop. Este club jugó en la Liga Mayor de Honduras (Tercera División de Honduras) y en el año 2008 el Atlético Gualala adquirió la categoría de este club y logró ascender a la Liga de Ascenso de Honduras donde en el año 2009 el equipo desapareció y paso a llamarse Atlético Choloma, como se le conoce actualmente.

El club en el amateurismo (1999-2008)
A partir del año 1999, el Atlético Infop jugó en la Liga Mayor de Honduras en la cual no logró conseguir títulos ni ascensos, posteriormente en el año 2007 el Atlético Infop le vende la categoría al Atlético Gualala y posteriormente en el año 2009 el equipo es renombrado y re-fundado como Atlético Choloma, club que empezó jugando en la Liga de Ascenso de Honduras y posteriormente consiguió ascender a la Liga Nacional de Fútbol de Honduras.

Fundación como Atlético Choloma y semiprofesionalismo (2008-2011)
En el año 2008, después de haber adquirido la categoría del Atlético Gualala, que anteriormente había adquirido la categoría del Atlético Infop también de la ciudad de Choloma es fundado oficialmente el Club Atlético Choloma S.A. de C.V. por el señor Leopoldo Crivelli quien en ese entonces era alcalde de la ciudad de Choloma.

A partir del año 2009, se hace oficial que el Club Atlético Choloma jugaría en la Liga de Ascenso de Honduras donde fue campeón en el Torneo Clausura 2011 y posteriormente jugo una super final ante el Club Deportivo Parrillas One al cual derrotó y consiguió el ascenso a la Liga Nacional de Fútbol de Honduras.

El primer título y ascenso a Primera División (2011)

El 18 de junio de 2011 el Club Atlético Choloma logra el ascenso a la Liga Nacional de Fútbol de Honduras después de haber derrotado en el Estadio Ruben Deras al Club Deportivo Parrillas One por un marcador de 1-0 y 2-1 en el marcador global, el partido de ida se jugó en el Estadio Francisco Morazan de San Pedro Sula y finalizó con un resultado de 1-1.

El partido de ida se jugó en el Estadio Francisco Morazan, en el que el Club Deportivo Parrillas One y el Club Atlético Choloma empataron a un gol para que todo se definiría el 18 de junio de 2011 en el juego de vuelta en el Estadio Ruben Deras.

En el partido final y decisivo que se jugó el sábado 18 de junio de 2011 en el Estadio Ruben Deras de la ciudad de Choloma, el Club Atlético Choloma derrotó por un gol a cero al Club Deportivo Parrillas One; el panorama del partido se veía algo aburrido y fue hasta el minuto 72 cuando Jerónimo Valerio anotó de cabeza después de un tiro libre por parte del Club Atlético Choloma, con este gol el Club Atlético Choloma consiguió el ascenso a la Liga Nacional de Fútbol de Honduras

Estadía en Primera División (2011-2013)
El Club Atlético Choloma jugo su primer partido en Liga Nacional de Fútbol de Honduras, el 7 de agosto de 2011 cuando se enfrentó al Club Deportivo Olimpia en el Estadio Nacional de Tegucigalpa, el partido terminó con un marcador de 2 goles a 0 a favor del Club Deportivo Olimpia.

En el Torneo Apertura 2011, el Club Atlético Choloma finalizó en décimo lugar en la tabla de posiciones con 18 puntos. Luego en el Torneo Clausura 2012 finalizó en cuarto lugar con 29 puntos y logró clasificar a la liguilla y salvar la categoría para evitar el descenso a la Liga de Ascenso de Honduras.

En el Torneo Apertura 2012, el Club Atlético Choloma terminó en quinto lugar en la tabla con 22 puntos y logró clasificar a la liguilla donde enfrentó al Club Deportivo Marathón en el repechaje y al Club Deportivo Olimpia en las semifinales. Luego en el Torneo Clausura 2013 el Club Atlético Choloma finalizó en décimo lugar de la tabla con 16 puntos y descendió a la Liga de Ascenso de Honduras.

La liguilla del Clausura 2012
Después de haber terminado en cuarto lugar en la tabla regular del Torneo Clausura 2012, el Atlético Choloma en su segundo torneo disputado en la Liga Nacional de Fútbol de Honduras logra avanzar a la liguilla donde se enfrentó al Real C. D. España con el que perdió el primer partido con un marcador de 1-0, partido que se realizó en el Estadio Francisco Morazán de la ciudad de San Pedro Sula, el 25 de abril de 2012.

El segundo partido fue el 28 de abril de 2012 en el Estadio Rubén Deras de la ciudad de Choloma ante el Real Club Deportivo España, este partido también lo perdió el Atlético Choloma, pero esta vez fue por un marcador de 2-1.

Descenso y Regreso a Segunda División (2013)

Escudo
El escudo del Club Atlético Choloma consta en un triángulo en forma descendente con los colores azul y blanco en la parte superior y en el fondo un toro de color rojo que es la mascota principal del Club Atlético Choloma. En la parte inferior incluye un total de once franjas de color rojo y blanco respectivamente y la fecha de fundación del club, 2009.

Estadio

Estadio Rubén Deras
El Estadio Rubén Deras es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Choloma en Honduras. En este estadio juega sus partidos de local el Club Atlético Choloma desde el año 2009. El estadio cuenta con una capacidad para 5.500 espectadores.

Este estadio fue construido en los años 90's y ha sido sedé de clubes importantes como el Real Club Deportivo España y Atlético Choloma, el estadio tiene capacidad para albergar a 5.500 espectadores después de la remodelación de 2011. El estadio cuenta con alumbrado eléctrico y tres sectores de graderías, uno de ellos con techo.

En el año 2009 cuando el Club Atlético Choloma se fundó hubo cuestionamientos acerca de que estadio iba a utilizar el club pero debido a que el presidente y propietario del club era también el alcalde de Choloma se permitió que el club jugara ahí. En este estadio, el Atlético Choloma consiguió el ascenso a la Liga Nacional de Fútbol de Honduras en 2011.

Afición

Hinchada
El Club Atlético Choloma es un equipo no tradicional de Honduras, ya que recientemente fue su fundación. A pesar de eso en los últimos años ha ido adquiriendo afición a gran escala en la zona norte y es considerado por muchos pobladores de la ciudad de Choloma como su equipo preferido. La afición del Club Atlético Choloma predomina en Choloma, San Pedro Sula, Puerto Cortés y otros municipios del departamento de Cortés.

Apodos

Toros Bravos
El apodo Toros Bravos es el principal y más antiguo apodo que posee el Club Atlético Choloma, este apodo se debe a que la mascota principal del club es un toro. Con este apodo se le conoce al club desde su fundación, 2009. Este fue el apodo que eligió el fundador del club, Leopoldo Crivelli.

Cholomeños
El apodo Cholomeños o Los Cholomeños se debe al gentilicio de los natales de la ciudad de Choloma, Honduras. Este apodo es uno de los principales y más famosos que tiene el club y sus aficionados.

Presidentes
El primer presidente que tuvo el Club Atlético Choloma fue el señor Leopoldo Crivelli, quien fue el presidente del club desde el año 2009 hasta el año 2011, él fue el presidente con el que el Club Atlético Choloma ascendió en el año 2011 a la Primera División de Honduras.

El segundo presidente fue el señor Javier Hernández, quien en la actualidad posee ese cargo, el señor Javier Hernández tiene la distinción individual en ser el primer y único presidente durante la estadía del Club Atlético Choloma en la Liga Nacional de Fútbol de Honduras.

  Leopoldo Crivelli (2009 - 2011)
  Javier Hernández (2011 - Presente)

Datos del club en el profesionalismo
Estadísticas del Club Atlético Choloma

 Puesto histórico: 0º
 Temporadas en 1ª: 4 temporadas
 Mejor puesto en la liga: 4º
 Peor puesto en la liga: 10°
 Mayor número de goles en una temporada: 29
 Mayor goleada a favor: 6:1
 Mayor goleada en contra: 7:1
 Jugador con más partidos disputados: Oscar Torlacoff
 Jugador con más goles: Oscar Torlacoff (30)
 Portero menos goleado: John Alston Bodden
 Equipo filial: Atlético Choloma Reservas
 Socios:
 Asistencia media: 600

Uniforme
 Uniforme titular: Camiseta roja, pantalón rojo, medias rojas.
 Uniforme alternativo: Camiseta blanca, pantalón blanco, medias blancas.

Uniformes actuales

Indumentaria y Patrocinadores

Jugadores

Plantilla Apertura 2013

Jugadores notables
  Ricardo Canales
  Maynor Suazo
  Luis Santamaría
  Érick Vallecillo
  Aldo Oviedo
  Óscar Torlacoff

Entrenadores

  Luis Guifarro (2008-2009)
  Rubén Guifarro (2009-2011)
  Edwin Pavón (2011-2013)
  Marco Antonio García (2013-)

Equipos de la Liga de Ascenso de Honduras
Equipos de fútbol fundados en 2008

Atlético Choloma


Carlos Enrique García Camader (Lima, 14 de agosto de 1954) é bispo de Lurín (Peru).

Carlos Enrique García Camader estudou filosofia e teologia no Seminário Maior São Toríbio de Mongrovejo em Lima e foi ordenado sacerdote em 8 de dezembro de 1981. Em 1981 tornou-se vigário da paróquia de Santísima Cruz, Barranco, Lima. Em 1984 tornou-se Vice-Reitor e depois Reitor do Seminário Preparatório "Casa de Nazareth" em Lima e em 1991 Reitor do Seminário Maior São Toríbio de Mongrovejo e ao mesmo tempo Secretário Executivo da Comissão Episcopal para Seminários e Vocações da Comissão Vocacional da Arquidiocese de Lima.

Em 16 de fevereiro de 2002, João Paulo II o nomeou Bispo Titular de Villamagna in Proconsulari e Bispo Auxiliar em Lima. O Arcebispo de Lima, Cardeal Juan Luis Cipriani Thorne, concedeu-lhe a consagração episcopal na Catedral de Lima em 7 de abril do mesmo ano; Os co-consagradores foram Rino Passigato, Núncio Apostólico no Peru, e Alcides Mendoza Castro, Arcebispo de Cuzco.

Papa Bento XVI nomeou-o Bispo de Lurín em 17 de junho de 2006.

Ver também

Naturais de Lima
Bispos católicos do Peru

Carlos Enrique García Camader


Mikroiklim (mikroklima, mikro-klima) zemine yaklaşık 2 metre yükseklikteki iklimi ya da belirgin ve küçük bir alandaki (örneğin bir şehirde binalar arasındaki) iklim anlamına gelir. Mikroklima, çevresindeki büyük iklim (makroklima) özelliklerinden ayrılan küçük iklim alanıdır. Küçük alanlı iklim, mikro iklim denilebilir. Mikroklimayı mikroklimatoloji bilimi inceler. Mikroklimatoloji bitki yetişmesi, hayvancılık, ormancılık ve çiftçilik açısından önemlidir.

Vadi ile tepe, şehir ile çevresinin iklimlerinin karşılaştırılması mikroklimanın konusudur. inceleme alanı daha da dar seçilebilir. ormanın bir kenarı ile diğer kenarı, tarlanın sürülen tarafı ile sürülmemiş tarafı incelenebilir.

Tarımsal mikroklimada, bir ürünün yetişebileceği alan incelenir. Örneğin buğday tarımı için, tarlası genişliği ve bir metre yüksekteki alanın iklimi baz alınır.

Bilimsel olarak mikroklima alanı genişliği ve yüksekliği birkaç metrelik bir alanı kapsasa da günlük kullanımda daha geniş ölçütler kullanılır. Artvin ili Yusufeli ilçesi dağların arasında alçak bir vadi içerisinde yer aldığından mikroklima alanı olarak değerlendirilir. Karadeniz iklim bölgesinde Akdeniz İkliminin karakteristik bitkisi zeytinin tarımının yapılabilmesi bunun nedenidir. Iğdır sert karasal iklimin hakim olduğu Doğu Anadolu Bölgesinde yer alır. Iğdır Ovası'nda pamuk yetiştirilmesi mikroklima örneğidir.

Zemine yakın bölgede rüzgarın zemini aşındırması, güçsüz hava akımları, büyük ısı değişimleri, zeminin tipi, bitki örtüsü ve benzeri nedenlerden dolayı yerelleşmiş farklı bir iklim oluşabilir. Mikroiklim özellikle nadir bulunan bitkiler için çok önemlidir, çünkü bu bitkiler iklim değişimine çok duyarlıdır.

Mikroiklim yalnızca bitkiler için değil, ayrıca insanlar için de önemlidir. Özellikle mimarların inşaat malzemesi seçiminde mikroiklimi göz önünde bulundurması gerekir.

Mikro Klimayı Oluşturan Faktörler
Mikro klimaların bulunduğu alanlara örnek olarak; lokal atmosferi soğutan su kenarlarının yakınını veya aşırı derecede şehirleşmiş, güneş enerjisini absorbe ederek ısıyı yükselten tuğla, beton ve asfalt gibi maddelerin çokça kullanıldığı bölgelerde oluşan kentsel ısı adalarını gösterebiliriz. Şehir içinde çok yüksek binaların olması rüzgârın belli bölgelere geçebilmesi için engel yaratırken bazı bölgelerde rüzgarı toplar. Hava kirliliği de bu ısı adalarının oluşmasında etkendir. Kentsel ısı adaları belli bölgelerin daha soğuk olmasına göre de oluşabilir. Mesela kent içerisindeki yeşil alanlar çevresine kıyasla daha serin bölgeler oluşmasına sebep olur.

Mikro klimayla alakalı bir başka faktörse bölgenin eğimi veya bakısıdır. Kuzey Yarımküre'deki güneye bakan yamaçlar ve Güney Yarımküre'deki kuzeye bakan yamaçlar direkt güneş ışığına maruz kaldığı için diğer bölgelere göre daha sıcak olmasını ve daha uzun süre sıcak kalmasını bekleriz. Bu da yamacın çevresine göre daha sıcak bir mikro klima oluşturmasına sebep olur.

Toprak tipi de aynı zamanda mikro klimayı etkileyen faktörlerdendir. Mesela kil oranı yüksek topraklar kaplama görevi görerek yer ısısını ılıman hale getirir. Diğer yanda toprağın havayla dolu boşluk miktarı çok fazlaysa ısı toprağın altında hapsolur ve yer seviyesinde don olaylarının görülme olasılığı artar.

Mikro klima bize normalde geniş bir bölgede yetiştirilemeyen belli başlı bitkilerin küçük alanlarda yetiştirilebilmesi için imkan sağlar. Bu imkan genellikle kuzey iklimlerinde bitkilerin yetiştirilebilmesi adına oldukça önemlidir. Çiftçiler, bitkilerini ekecekleri alanları dikkatlice seçmesiyle birlikte bu bölgeleri kendileri için avantaja çevirebilirler.  Şehir planlamasında zonlama yapılarak, yaşanılacak alanın korunaklı oluşturulmasıyla ortalama sıcaklık yükseltilerek bir mikro klima oluşturulur ve kışın çok şiddetli geçmesine engel olunabilir. Bu korunaklı bölgeler yüksek binaların yapılıp güçlü rüzgârların engellenmesiyle oluşturulabilir. Rüzgâr etkisi de mikro klimanın çalışma alanlarındandır. Zemine yakın bölgede rüzgarın zemini aşındırması, güçsüz hava akımları, büyük ısı değişimleri, zeminin tipi, bitki örtüsü ve benzeri nedenlerden dolayı yerelleşmiş farklı bir iklim oluşabilir.

Kaynakça

İklim

Mikroiklim


Gerald Hinteregger (* 12. November 1928 in Weiz, Steiermark; † 17. Februar 2013 in Wien) war ein  österreichischer Botschafter.

Leben
Gerald Hinteregger absolvierte umfangreiche Studien in Fremdsprachen, Musik, Philosophie und Recht in Graz. 1951 wurde Gerald Hinteregger Bachelor of Arts in International Studies an der University of Mississippi. An der Universität Graz wurde er zum Doktor der Philosophie promoviert.
An der Universität Wien wurde er zum Doktor der Rechte promoviert. 1957 trat er in den auswärtigen Dienst.

Von 1965 bis 1970 war er Botschaftssekretär in Washington, D.C. Von 1970 bis 1975 leitete er das Büro von Rudolf Kirchschläger.
Von 1975 bis 1978 war er Botschafter in Madrid. Von 1978 bis 1981 war er Botschafter in Moskau. Von 1981 bis 1987 war er Generalsekretär im österreichischen Außenministerium. Von 1987 bis 1993 war er Exekutivsekretär der UN-Wirtschaftskommission für Europa. Er wurde am Hietzinger Friedhof bestattet.

Auszeichnungen (Auswahl)
 1978: Großkreuz des Ordens de Isabel la Católica
 1984: Großkreuz des Ordens des Infanten Dom Henrique
 1984: Großes Silbernes Ehrenzeichen mit dem Stern für Verdienste um die Republik Österreich
 1994: Großes Silbernes Ehrenzeichen am Bande für Verdienste um die Republik Österreich

Weblinks

Einzelnachweise

Österreichischer Botschafter in Spanien
Österreichischer Botschafter in der Sowjetunion
Botschafter (Republik Österreich)
Jurist im auswärtigen Dienst
Träger des Ordens des Infanten Dom Henrique (Großkreuz)
Träger des Großen Silbernen Ehrenzeichens am Bande für Verdienste um die Republik Österreich
Absolvent der Universität Graz
Österreicher
Geboren 1928
Gestorben 2013
Mann

Gerald Hinteregger


An Stenospermation marantifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Botting Hemsley. An Stenospermation marantifolium in nahilalakip ha genus nga Stenospermation, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenospermation

Stenospermation marantifolium


Salma er en animationsfilm instrueret af Martin Sand Vallespir efter manuskript af Michael Valeur og Jericca Cleland.

Handling
Salma handler om en pige der bor i et land der er ved at komme sig efter krig. En dag bliver hendes far dræbt i et sprænghoved-uheld. Denne tragisk hændelse slører hendes tanker og efterlader hende desperat og alene.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011
Animationsfilm fra Danmark

Salma


În botanică, un spadice sau spadix este un tip de inflorescență racemoasă cu flori mici, sesile, dispuse pe un rahis îngroșat și cărnos. Spadicele este în mod obișnuit protejat de o hipsofilă exagerat de mare, în formă de cornet, numită spată. Spadicele este inflorescența caracteristică a familiei Arecaceae.

Spadicele de la Arum maculatum (rodul-pământului) are florile unisexuate: cele bărbătești dispuse superior, iar cele femeiești inferior. Atât între acestea, cât și deasupra celor bărbătești se află flori sterile, rudimentare, globuloase, cu vârful filiform. Spadicele se întâlnește și la Typha sp. (papură). Știuletele de la Zea mays (porumb) poate fi considerat spadice, dar axa este lignificată, iar florile sunt femeiești și protejate de bractee mari numite pănuși.

Galerie

Note

Morfologia plantelor
Polenizare

Spadice


Custom House Square (estilizado como CHSq ) é um evento de música ao ar livre realizado em Custom House Square, Belfast. 2017 foi o primeiro ano do CHSq, mas eventos foram realizados neste local antes, como o festival de música Belsonic em 2014. A capacidade deste evento é de 5.000.

O evento de 2022 deve incluir Simple Minds (reagendado para 2021).

2018
CHSq 2018 foi anunciado para retornar em 2018 com o primeiro ato principal a ser Rag'n'Bone Man com apoio.  Mais 8 headliners foram anunciados nas próximas semanas e meses, juntamente com seus artistas de apoio. Kasabian retornará ao CHSq em 2018, depois que o show do ano passado foi cancelado minutos antes de eles subirem ao palco "devido a doença(s)".

2017
CHSq 2017 foi anunciado em Março  com atos sendo adicionados ao line-up a cada duas semanas. Foi anunciado nas redes sociais do CHSq que o show do dia 20 de agosto com a atração principal Oliver Heldens seria cancelado devido a "dificuldades de agendamento", eles também anunciaram que outra data seria anunciada oportunamente para o inverno de 2017 para compensar os transtornos causados.  O show de Kasabian foi cancelado minutos antes de eles subirem ao palco "devido a doença(s)", os organizadores dizem que o show será reagendado.

Ligações externas

CHSq


Apertura (lat. apertura: otvor) može značiti:
 apertura, u optici, je najveći (maksimalni) promjer snopa svjetlosti koji može proći kroz optički sustav. Aperturu može predstavljati sama veličina optičkog dijela (na primjer promjer optičke leće) ili veličina dijafragme smještene okomito na optičku os sustava ispred optičkog dijela. Slika tako određenog otvora naziva se ulazna pupila. Kut koji je određen promjerom ulazne pupile i točkastim predmetom (objektom) naziva se kutna apertura i predstavlja mjeru za svjetlosnu moć optičkog sustava.
 relativna apertura ili f-broj, u fotografiji, određuje se kao omjer žarišne daljine optičke leće i promjera ulazne pupile.
 kod mikroskopa relativna apertura se naziva numeričkom aperturom i određuje kao umnožak sinusa polovice kuta određenog aperturom i točkom predmeta, i indeksa loma sredstva (medija) između predmeta i predmetne leće (objektiva): A = n∙sin α/2.
 aperturom, u fonetici ili glasoslovlju, se zove otvor, odnosno stupanj otvorenosti, bukalnoga (ȗsnoga) kanala za vrijeme emisije jezičnoga glasa. Po mišljenju nekih lingvista (na primjer N. S. Trubeckoj), posebne samoglasničke značajke jedino ovise o različitim stupnjevima aperture i "stupanj aperture specifično je samoglasnička značajka". Po drugima (na primjer F. de Saussure, A. Martinet), svi se glasovi mogu razvrstati prema stupnju njihove aperture, između minimalne (za okluzivne ili zatvorne suglasnike) i maksimalne aperture (za najotvorenije suglasnike, a zatim i za vokale).

Izvori

Apertura (razdvojba)


Le col de Galzetaburu, en basque Galzetaburuko lekoa, est un col de faible altitude () situé sur la commune de Gamarthe en Basse-Navarre, dans les Pyrénées-Atlantiques. Il est traversé par la  reliant Saint-Palais à Saint-Jean-Pied-de-Port.

Toponymie
L'endroit est nommé Gaztelaburta sur les cartes de Cassini, Galcetaburu sur le
cadastre de Napoléon et Galtzetaburua sur la carte IGN.

Géographie

Topographie
Le col sépare la vallée de la Bidouze au nord de la vallée de la Nive au sud.

Il est situé entre le Pagaburu () au nord-ouest et l'Orgamendi () au sud-est.

Géologie

Le col est à la frontière de flyschs du Crétacé supérieur de la plaine au nord et de grès de l'Éocène pour les parties plus élevées de la commune de Gamarthe.

Histoire
Le col se trouvait sur la voie romaine Bordeaux-Astorga, décrite par l'itinéraire d'Antonin.

Il est traversé par le Camino navarro, voie commune du pèlerinage de Saint-Jacques-de-Compostelle en aval d'Ostabat. L'endroit est matérialisé par une croix monumentale de 1714 nommée croix de Galcetaburu.

Notes et références

Cartes

Autres références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des cols des Pyrénées

Liens externes

Galzetaburu
Galzetaburu

Col de Galzetaburu


Microsoft Office, 1989 yılında Microsoft tarafından tanıtılan, Microsoft Windows ve MacOS işletim sistemlerinde birbiriyle ilişkili masaüstü uygulamaları, sunucular ve hizmetler sunan bir ticari ofis yazılım paketidir.

Nisan 2000 yılında ilk kez olarak o dönemlerde el bilgisayarı, sonradan mobil cihazlar için yazılımın mobil versiyonu Microsoft Office Mobile, Haziran 2010 yılında çevrimiçi hizmeti olan Office Online ve onun bir parçası olan Docs.com, Haziran 2011 yılında ise grup yazılımı ve İnternet paketi olan Office 365 tanıtıldı. Ağustos 2015'te sunum yazılımı Office Sway, 2016 yılın Nisan ayında eğitim platformu Microsoft Classroom, Haziran ayında planlama yazılımı Microsoft Planner, Kasım ayında ise ekip platformu Microsoft Teams sunuldu.

Sürüm Tarihçesi

Microsoft Office yazılımları

 Microsoft Access
 Microsoft Office Accounting
 Microsoft Lync
 Microsoft Excel
 Microsoft Office Forms Server
 Microsoft FrontPage
 Microsoft InfoPath
 Microsoft InterConnect
 Microsoft Office Live Meeting
 Microsoft MapPoint
 Microsoft OneNote
 Microsoft Outlook
 Microsoft PhotoDraw
 Microsoft PowerPoint
 Microsoft Project
 Microsoft Project Server
 Microsoft Publisher
 Microsoft Schedule Plus
 Microsoft SharePoint Workspace
 Microsoft SharePoint Designer
 Microsoft SharePoint Server
 Microsoft Visio
 Microsoft Word

Logoları

Ayrıca bakınız
 Microsoft yazılımları listesi

Dış bağlantılar

Kaynakça

Ofis yazılım paketleri
Classic Mac OS yazılımları
Birlikte verilen ürünler veya hizmetler

Microsoft Office


Çiçekli, Ceyhan - Adana ili Ceyhan ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Sarıçam - Adana ili Sarıçam ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, İvrindi - Balıkesir ili İvrindi ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Gercüş - Batman ili Gercüş ilçesine bağlı köy
 Çiçekli, İznik - Bursa ili İznik ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Sungurlu - Çorum ili Sungurlu ilçesine bağlı köy
 Çiçekli, Pasinler - Erzurum ili Pasinler ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Giresun - Giresun ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çiçekli, Tuzluca - Iğdır ili Tuzluca ilçesine bağlı köy
 Çiçekli, Bornova - İzmir ili Bornova ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Andırın - Kahramanmaraş ili Andırın ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Kağızman - Kars ili Kağızman ilçesine bağlı köy
 Çiçekli, Çiçekdağı - Kırşehir ili Çiçekdağı ilçesine bağlı köy
 Çiçekli, Tarsus - Mersin ili Tarsus ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Ula - Muğla ili Ula ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Muş - Muş ili merkez ilçesine bağlı köy
 Çiçekli, İkizdere - Rize ili İkizdere ilçesine bağlı köy
 Çiçekli, Salıpazarı - Samsun ili Salıpazarı ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Akıncılar - Sivas ili Akıncılar ilçesine bağlı köy
 Çiçekli, Niksar - Tokat ili Niksar ilçesine bağlı köy
 Çiçekli, Arsin - Trabzon ili Arsin ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Muradiye - Van ili Muradiye ilçesine bağlı mahalle
 Çiçekli, Alaplı - Zonguldak ili Alaplı ilçesine bağlı köy

Çiçekli (anlam ayrımı)


Georges Brassens (22 Ekim 1921, Sète - 29 Ekim 1981, Saint-Gély-du-Fesc), Fransız şarkıcı.

1953 ila 1981 yılları arasında 250 şarkı besteleyip 20 milyon plak sattı. Sadece gitar çalarak söylediği şarkıları aşk ile özgürlüğü övüyor; burjuvalar, papazlar ve geleneklerle alay ediyordu. Döneminin diğer Fransız şarkıcılarını da etkilemiştir.

Dış bağlantılar
  Espace Brassens museum in Sète
  Georges-Brassens.com

  Georges Brassens Page

1921 doğumlular
1981 yılında ölenler
Fransız erkek şarkıcılar
Fransız besteciler
Fransız gitaristler
Légion d'honneur'ı reddedenler
20. yüzyıl erkek şarkıcıları

Georges Brassens


Gelincik, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Kupik" olup 1960 yılı nüfus sayımından itibaren Gelincik adıyla kayıtlarda yer almaktadır.

Coğrafya
Tunceli iline 58 km, Mazgirt ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

Gelincik, Mazgirt


La conférence du Caire de 1921, décrite dans les procès-verbaux comme conférence du Moyen-Orient tenue au Caire et à Jérusalem, du 12 au 30 mars 1921, est une série de réunions tenues par des responsables britanniques pour examiner et discuter des problèmes du Moyen-Orient et pour élaborer une politique commune. La conférence secrète d'experts britanniques a créé le plan du contrôle britannique à la fois en Irak et en Transjordanie. En offrant la direction nominale de ces deux régions aux fils du chérif de la Mecque, Churchill estima que l'esprit sinon la lettre réelle des promesses de guerre de la Grande-Bretagne aux Arabes furent remplies.

Les préoccupations particulières de la conférence furent de résoudre les politiques contradictoires définies dans les lettres McMahon (1915), l'accord Sykes-Picot (1916) et la déclaration Balfour (1917). Winston Churchill, le secrétaire colonial nouvellement nommé, appela tous les chefs militaires britanniques et les administrateurs civils du Moyen-Orient à une conférence à l'hôtel Semiramis au Caire pour discuter de ces questions. C'était une conférence expérimentale organisée par le Colonial Office, dans le but de résoudre les problèmes plus efficacement, avec des communications améliorées, sans correspondance prolongée.

Le résultat le plus significatif de la conférence fut la décision de mettre en œuvre la solution chérifienne : Abdullah bin Hussein devait administrer le territoire à l'est du Jourdain, la Transjordanie, et son frère Faisal devait devenir roi d'un royaume d'Irak nouvellement créé ; tous deux devaient continuer à recevoir la direction et le soutien financier de la Grande-Bretagne. D'après les conventions, le Liban et la Syrie devra rester sous contrôle français, la Grande-Bretagne devra maintenir le mandat sur la Palestine et continuer à soutenir l'établissement d'une patrie juive au sein de ce territoire. Husain, le chérif de La Mecque, devra être reconnu comme roi du Hedjaz et Abdul Aziz ibn Saud partit aux commandes du Nejd au cœur du désert d'Arabie.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Conférence du Caire
 Émirat de Transjordanie
 Mandat britannique de Mésopotamie
 Palestine mandataire

Bibliographie
 Friedman, Isaiah. "How Trans-Jordan was severed from the territory of the Jewish National Home." Journal of Israeli History 27.1 (2008): 65-85.
 Fromkin, David. A Peace to End All Peace: The Fall of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East (1989) pp 493–529.
 Klieman, Aaron S. Foundations of British policy in the Arab world: The Cairo Conference of 1921 (Johns Hopkins Press, 1970).
 Mejcher, Helmut. "Iraq's external relations 1921–26." Middle Eastern Studies 13.3 (1977): 340-358.
 Sluglett, Peter. Britain in Iraq: contriving king and country, 1914-1932 (Columbia University Press, 2007). ch 1.

Mars 1921
Palestine mandataire

Conférence du Caire de 1921


بلدية فيلالغوردو ديل ماركيسودو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد, و المائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 109 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

فيلالغوردو ديل ماركيسودو


رَاميمكتب تنسيق التعريب، تاريخ الولوج 16 تشرين الثاني 2014 أو قُنَّب سِيَام أو ثِيلُ سِيَام : هو نبات مزهر من عائلة القراص، موطنه شرق آسية. وهي نباتات عشبية ذات الحولين تنمو لتصل 1- 2.5 م في الطول؛ الأوراق على شكل قلب، بطول 7-15 سم، وعرض 6-12 سم، وهي بيضاء على الجانب السفلي مع فروة شعرية قصيرة وكثيفة، وهذا يعطيها المظهر الفضي؛ وخلافًا للقراص، فالشعر غير لاسع. الرامي الحقيقي أو العشب الصيني كما يدعى أو رامي الأبيض هو نبات يزرع في الصين. وهناك نوع ثان، ويعرف برامي الأخضر أو ريا ويعتقد أنها نشأت في شبه جزيرة الملايو. وهذا النوع ذو أوراق أصغر وخضراء من الطرف السفلي ويبدو أنه أكثر ملاءمة للظروف الاستوائية.

الخصائص
الرامي هو واحد من أقوى الألياف الطبيعية. وهو يبدي قوة أكبر عندما يكون رطبًا. وتعرف ألياف الرامي بقدرتها على حفظ شكلها، والحد من التجعد، وتبدي مظهرًا براقًا حريريًا للأقمشة المصنوعة منها. لكنها ليست متينة كغيرها من الألياف، ولذلك عادة ما تستخدم ممزوجة مع ألياف أخرى مثل القطن أو الصوف. وألياف الرامي مشابهة لألياف الكتان في الامتصاص، والكثافة، والمظهر المجهري. بيد أنها لا تصبغ كما القطن. وبسبب نسبة التبلور العالية لألياف الرامي، فهي متيبسة، وهشة، ويمكن أن تتكسر إذا ثنيت في نفس المكان لعدة مرات؛ وهي تفتقر إلى المرونة وميلها إلى المرونة والاستطالة.

الاستخدامات
إن لألياف الرامي استخدامات محدودة في النسيج بالرغم من قوتها. استخراج ألياف الرامي وتنظيفها هي عملية مكلفة، ويعود ذلك أساسًا إلى الخطوات العديدة التي تشمل الكشط، والسحق، والتسخين، والغسل، أو التعرض للمواد الكيميائية. وهي تحتاج إلى فصل الألياف الخام من الراتنجات اللاصقة التي تغلفه. غزل الألياف عملية صعبة بسبب هشاشة الألياف، وانخفاض مرونتها؛ وعملية النسج معقدة بسبب السطح الشعري للخيوط الناتجة عن عدم التماسك بين الألياف. الاستخدام الأكبر لألياف الرامي يعتمد على تطوير وتحسين أساليب التصنيع. تستعمل ألياف الرامي في صنع منتجات مثل خيوط الخياطة الصناعية، ومواد التغليف، وشباك الصيد، والأقمشة المستخدمة في الترشيح. كما أنها تستخدم في أقمشة الأثاث المنزلي (التنجيد، ولوحات الرسم الزيتي)، والملابس، في كثير من الأحيان تمزج مع غيرها من ألياف النسيج (على سبيل المثال عندم تمزج مع الصوف، فإن الانكماش يقل إلى حد كبير بالمقارنة مع من الصوف الخالص). تستخدم الألياف الأقصر والنفايات في صنع الورق. يستخدم الرامي كنباتات للزينة في شرق آسية.

المنتجون
تتصدر الصين إنتاج وتصدير الرامي أساسيا إلى اليابان وأوروبا. هناك منتجون آخرون وهم اليابان، وتايوان، والفلبين، والبرازيل. نسبة مئوية صغيرة فقط من الرامي المنتج متاحة في السوق الدولية. وتعتبر اليابان وألمانيا وفرنسا والمملكة المتحدة هي البلاد المستوردة الرئيسية، وما تبقى من العرض يستخدم محليًا.

المراجع

أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
ألياف نسيج طبيعية
قنب سيام
محاصيل تنشأ في آسيا
نباتات آسيا
نباتات شبه الجزيرة الماليزية
نباتات ليفية

رامي (نبات)


Comte de Lautréamont gerçek adı Isidore Lucien Ducasse'dır. (4 Nisan 1846 Uruguay - 24 Kasım 1870 Paris) Fransız şair.

Yaşamı
Hakkında çok az şey bilinen Isidore Ducasse'ın takma adı Comte de Lautrémont'tur. 4 Nisan 1846'da Uruguay Montevideo'da doğdu. Babası Fransız konsolosluğunda görevli bir memurdu. Annesi, Lautrémont 18 aylıkken öldü, intihar ettiği konusunda şüpheler vardır. Uruguay'da geçirdiği gençlik dönemi bir sır halinde kaldı. İç savaşın ve koleranın patlak vermesiyle; 10 yaşındayken okulunu bitirmesi için babası tarafından Fransa Tarbes'e gönderildi.

Tarbes ve Pau'da; kibirli, somurtkan ve içedönük kimse olarak görüldü. Okulda Latin ve matematik derslerindeki başarısızlığını, edebiyata olan ilgisiyle ve başarısıyla telafi etti. Ayrıca biyolojiyle de yakından ilgilidir. Bu bilgisini de Maldoror'un Şarkıları'nda çokça kullanmıştır.

19 yaşında, okulu bitirdikten sonra, Ducasse'nin, yolculuklar yaptığı konusunda düşünceler vardır. Bu yolculukların muhtemelen Uruguay'da olan babasına veya edebi temaslar yapmak için Fransa Bordeux'ya olduğu tahmin edilir. 1867 veya 1868'de, hiçbir kayıt belgesinin bulunmamasına rağmen Paris'te politeknik veya maden okulunda okuduğu tahmin edilir.

Araştırmacıların çoğu, Lautréamont Paris'teyken, "Maldoror'un Şarkıları"nın çıktığını düşünür. 24 yaşında bir otel odasında intihar ederek yaşamına son verdi. En önemli eseri henuz 22 yasindayken yazdigi Maldoror'un Şarkıları'dır.

Gençlik
Ducasse, Montevideo , Uruguay'da Fransız konsolosluk memuru François Ducasse ve eşi Jacquette-Célestine Davezac'ın çocuğu olarak dünyaya geldi. Isidore'un çocukluğu hakkında, 16 Kasım 1847'de Montevideo Metropolitan Katedrali'nde vaftiz edilmesi ve annesinin muhtemelen bir salgın nedeniyle kısa bir süre sonra ölmesi dışında çok az şey biliniyor. 1851'de, beş yaşında bir çocukken, Arjantin - Uruguay Savaşı'nda sekiz yıllık Montevideo Kuşatması'nın sonunu yaşadı . Üç dil konuşarak büyüdü: Fransızca, İspanyolca ve İngilizce.

Ekim 1859'da, on üç yaşındayken babası tarafından Fransa'da liseye gönderildi. Tarbes'deki Imperial Lycée'de Fransız eğitimi ve teknolojisi eğitimi aldı . 1863'te Pau'daki Louis Barthou Lisesi'ne kaydoldu ve burada retorik ve felsefe derslerine katıldı. Aritmetik ve çizimde mükemmeldi ve düşüncesinde ve tarzında savurganlık gösterdi. Isidore, Edgar Allan Poe'nun bir okuyucusuydu ve özellikle Percy Bysshe Shelley ve Byron'ın yanı sıra Adam Mickiewicz , Milton , Robert Southey , Alfred de Musset ve Baudelaire'i tercih etti.(bkz. aşağıda kapsamlı olarak alıntılanan 23 Ekim 1869 tarihli mektup). Okulda Racine ve Corneille'den ve Sophocles'in Oedipus Rex'indeki körleme sahnesinden büyülenmişti . Okul arkadaşı Paul Lespès'e göre, bir denemede "sıfatları keyfine göre kullanmak ve korkunç ölüm görüntüleri biriktirmekle" bariz bir aptallık sergiledi. [ kaynak belirtilmeli ] Mezun olduktan sonra Tarbes'te yaşadı, burada velisinin oğlu Georges Dazet ile arkadaş oldu ve yazar olmaya karar verdi.

Maldoror'un Şarkıları

1868'de, Lautreamont, Uruguay'a babasına Maldoror'un ilk parçasını göstermek ve finansal desteğini almak için için yolculuk yaptı. İlk kıta, anonim olarak 1868'de yayımlandı. Emile Zola, Victor Hugo gibi Fransız edebiyatının ünlü isimleri için editör olarak çalışmış Albert Lacroix ve Joseph Proudhon tarafından kitabın son halinin düzeltmeleri yapıldı.
1869 yazında basıldı. Lacroix şirketi, çalışmanın değerlere hakaret eden ve müstehcen doğasından dolayı davadan korktu ve asla kitabı satışa sunmadı.

Maldororun Şarkıları, gerçeküstü figürler ve olgular içeren, tanrıya başkaldıran ve insanın daha çok hayvansı yönlerini anlatan düzyazı-şiir tarzı bir kitaptır. Bu kitapla Lautreamont, Fransız edebiyatında sürekli bir yer edinmiş. Sürrealist akımın önemli simgelerinden biri olmuştur.

Paris'teki yıllar
Babasıyla Montevideo'da kısa bir süre kaldıktan sonra, Ducasse 1867'nin sonunda Paris'e yerleşti. Ecole Polytechnique'e girmek için çalışmalara başladı, ancak bir yıl sonra onları bıraktı. Babasının sürekli ödenekleri, Ducasse'nin kendini tamamen yazılarına adamasını mümkün kıldı. "Entelektüel Mahalle"de, Rue Notre-Dame-des-Victoires'daki bir otelde yaşadı ve burada Les Chants de Maldoror'un ilk kantosu üzerinde yoğun bir şekilde çalıştı . Bu çalışmaya Montevideo'ya geçmeden önce başlamış ve okyanus yolculuğu sırasında da devam etmiş olabilir.

Ducasse, yakınlardaki kütüphaneleri sık sık ziyaret ederdi, burada Romantik edebiyatın yanı sıra bilimsel eserler ve ansiklopediler okurdu. Yayıncı Léon Genonceaux onu "büyük, esmer, genç bir adam, sakalsız, cıvıl cıvıl, düzgün ve çalışkan" olarak nitelendirdi ve Ducasse'nin "sadece geceleri piyanosunun başında otururken, tuşlara basarken çılgınca bağırarak ve çekiçle bağırarak yazdığını bildirdi. seslere hiç yeni ayetler". Ancak, bu hesabın hiçbir doğrulayıcı kanıtı yoktur ve güvenilmez olarak kabul edilir.

1868'in sonlarında Ducasse, Les Chants de Maldoror'un (Chant premier, par ***), otuz iki sayfalık bir kitapçık olan ilk kantosunu (isimsiz olarak ve masrafları kendisine ait olmak üzere) yayınladı.

10 Kasım 1868'de Ducasse, yazar Victor Hugo'ya ilk kantonun iki kopyasını içeren bir mektup gönderdi ve daha sonra yayınlanması için bir öneri istedi. İlk kanto'nun yeni bir baskısı Ocak 1869'un sonunda Bordeaux'daki Parfums de l'Âme antolojisinde çıktı. Burada Ducasse ilk kez "Comte de Lautréamont" takma adını kullandı. Seçtiği isim, Eugène Sue'nun 1837 tarihli popüler gotik romanı Latréaumont'un baş karakterine, bazı yönlerden Isidore'un Maldoror'una benzeyen kibirli ve küfürlü bir anti-kahramana dayandırılmış olabilir. Başlık muhtemelen alıntıydı l'autre à Mont(evideo), l'autre Amon (diğer Amon) veya "l'autre Amont" (nehrin diğer tarafı: 'En amont') olarak da yorumlanabilmesine rağmen = Fransızca için: 'Upstream') veya son olarak, The Count of Monte Cristo'dan, "L'autre Mond" (diğer dünyanın sayısı).

Babasının parası ve bankacı Darasse'nin iyi niyetleri sayesinde, 1869 sonlarında Albert Lacroix tarafından Brüksel'de Eugène Sue'yu da yayınlamış olan toplam altı kanto yayınlanacaktı. Lacroix, küfür veya müstehcenlik nedeniyle kovuşturmadan korktuğu için kitapçılara dağıtmayı reddettiğinde kitap zaten basılmıştı . Ducasse, bunun "içindeki yaşamın çok sert renklerle boyanmış olması" nedeniyle olduğunu düşündü (12 Mart 1870'den bankacı Darasse'ye mektup).

Ducasse, Baudelaire'in Les Fleurs du mal'ını (Kötülüğün Çiçekleri) 1857'de yayınlamış olan Auguste Poulet-Malassis'ten kitabının kopyalarını eleştirmenlere göndermesini acilen istedi . "Sonunu ancak daha sonra ve ben benimkini gördükten sonra görecek olan bir yayının başlamasına" yalnızca onlar karar verebilirler. Durumunu açıklamaya çalıştı ve hatta gelecekteki baskılar için bazı "çok güçlü" noktaları değiştirmeyi teklif etti:

Mickiewicz, Byron, Milton, Southey, A. de Musset, Baudelaire ve diğerlerinin yaptığı gibi kötülük hakkında yazdım. Doğal olarak, sadece okuyucuyu ezmek ve çare olarak iyiyi arzulamasını sağlamak için umutsuzluğun şarkısını söyleyen yüce bir edebiyat anlamında yeni bir şey yaratmak için kayıtları biraz abartılı bir şekilde çektim. Bu nedenle, her zaman, konu her zaman iyidir, yalnızca yöntem eski okuldan daha felsefi ve daha az naiftir. (...) Kötü mü? Hayır, kesinlikle değil.

—  23 Ekim 1869 tarihli mektup.

Poulet-Malassis, aynı ay, edebiyat dergisi Quarterly Review of Publications in France ve Printed Abroad'da kitabın yakında yayımlanacağını duyurdu . Aksi takdirde, çok az kişi kitabı dikkate aldı. Sadece Bulletin du Bibliophile et du Bibliothécaire Mayıs 1870'de "Kitap muhtemelen bibliyografik meraklar altında bir yer bulacaktır" diyerek bunu fark etti.

Ölümü
1869 baharında Ducasse, 32 Rue du Faubourg Montmartre'den 15 Rue Vivienne'e, sonra tekrar Rue Faubourg Montmartre'a dönerek adresini sık sık değiştirdi ve burada 7 numarada bir otele yerleşti. yeni bir metin, içinde iyiliğin şarkısını söylemek istediği "kötülüğün fenomenolojik tanımı"nın bir devamı. İki eser bir bütün oluşturacak, iyi ve kötünün bir ikilemini oluşturacaktı. Ancak eser bir parça olarak kaldı.

Nisan ve Haziran 1870'de Ducasse, planlanan "iyiliğin ilahileri"nin önsözü olması gerekenin ilk iki bölümünü iki küçük broşürde, Poésies I ve II'de yayınladı; bu kez takma adını atarak gerçek adıyla yayınladı. Eserinin iki bölümünü felsefe ve şiir terimleriyle ayırarak, kötülüğe karşı bir mücadelenin başlangıcının diğer eserinin tersine çevrilmesi olduğunu ilan etti:

Melankoliyi cesaretle, şüpheyi kesinlikle, umutsuzluğu umutla, kötülüğü iyilikle, şikayetleri görevle, şüpheciliği inançla, safsataları soğukkanlılıkla ve gururu alçakgönüllülükle değiştiriyorum.

Aynı zamanda Ducasse, ünlü yazarların metinlerini aldı ve zekice ters çevrildi, düzeltildi ve açıkça Poésies için intihal yaptı :

İntihal gereklidir. İlerleme fikrinde ima edilir. Yazarın cümlesini sımsıkı kavrar, ifadelerini kullanır, yanlış bir fikri ortadan kaldırır, yerine doğru fikri koyar.

Çalınan eserler arasında Blaise Pascal'ın Pensées ve La Rochefoucauld'un Maximes'inin yanı sıra Jean de La Bruyère , Luc de Clapiers , Dante , Kant ve La Fontaine'in çalışmaları yer aldı. Hatta kendi Les Chants de Maldoror'unun bir geliştirmesini de içeriyordu . Aforizmalı nesir broşürlerinin bir bedeli yoktu; her müşteri bunun için hangi tutarı ödemek istediğine karar verebilir.

19 Temmuz 1870'de III. Napolyon Prusya'ya savaş ilan etti ve yakalanmasının ardından 17 Eylül'de Paris kuşatıldı , Ducasse'nin Montevideo'daki erken çocukluğundan beri aşina olduğu bir durum. Kuşatma sırasında yaşam koşulları hızla kötüleşti ve kaldığı otelin sahibine göre, Ducasse "kötü bir ateş" ile hastalandı.

Lautréamont, 24 Kasım 1870'de 24 yaşında, sabah saat 8'de otelinde öldü. Ölüm belgesinde "daha fazla bilgi verilmedi". Paris kuşatılırken pek çok kişi salgın hastalıklardan korktuğu için, Ducasse ertesi gün Notre Dame de Lorette'deki bir ayinin ardından Cimetière du Nord'daki geçici bir mezara gömüldü . Ocak 1871'de cesedi başka bir yerde başka bir mezara konuldu.

Lautréamont, Poésies'inde "Anılar bırakmayacağım" demişti ve bu nedenle Les Chants de Maldoror'un yaratıcısının hayatı büyük ölçüde bilinmiyor.

Les Chants de Maldoror

Les Chants de Maldoror, Tanrı'yı ve insanlığı terk eden amansız bir kötülük figürü olan Maldoror adlı bir karaktere dayanmaktadır . Kitap, şiddetli bir anlatıyı canlı ve genellikle gerçeküstü görüntülerle birleştiriyor.

Eleştirmen Alex De Jonge şöyle yazıyor: "Lautréamont, okuyucularını dünyalarını olduğu gibi kabul etmekten vazgeçmeye zorluyor. Kültürel geleneklerinin önerdiği gerçekliğin kayıtsız kabulünü paramparça ediyor ve gerçekliği olduğu gibi görmelerini sağlıyor: gerçek dışı bir kabus. uyuyan uyanık olduğuna inandığı için tüylerini diken diken eder."

Fransızcada (Jean-Jacques Lefrère'in saygın bir biyografisi de dahil olmak üzere) çok sayıda Lautréamont eleştirisi, yorumu ve analizi var, ancak İngilizcesi çok az.

Lautréamont'un yazıları birçok tuhaf sahneye, canlı görüntülere ve ton ve üslupta keskin değişimlere sahiptir. Çok fazla " kara mizah " var; De Jonge, Maldoror'un "sürekli hasta bir şaka" gibi okunduğunu savunuyor.

Poésies
Poésies (Şiirler, Şiir) Ducasse'nin diğer küçük hayatta kalan çalışmasıdır ve iki bölüme ayrılmıştır. Maldoror'dan farklı olarak Poésies, Ducasse'nin adı altında yayınlandı.

Her iki bölüm de edebiyat ve şiirle ilgili estetik görüşleri ifade eden düzyazıdaki bir dizi özdeyiş veya aforizmadan oluşur. Bu ifadeler sıklıkla batı kanonunun yazarlarına atıfta bulunur ve eserlerini ve yeteneklerini retorik dilde karşılaştırır; Atıf yapılan yazarlar arasında Yunan trajedi yazarları Edgar Allan Poe ve özellikle Charles Baudelaire, Alexander Dumas ve Victor Hugo da dahil olmak üzere Ducasse döneminin birçok Fransız yazarı sayılabilir . Bu nedenle Poésies, adından da anlaşılacağı gibi bir şiir koleksiyonu değil, onun yerine bir şiir kitabıdır.edebi eleştiri veya poetika . Poésies ayrıca, çok daha olumlu, canlandırıcı ve hümanist bir dil kullanması anlamında Maldoror'un olumsuz temalarıyla çelişir. İyilik ve geleneksel ahlaki değerler, Ducasse'a aşina olan yazarlar bazen aşağılansa da, düzenli olarak övülür:

Ruhun ölümsüzlüğünü, Allah'ın hikmetini, hayatın değerini, kainatın düzenini, fiziki güzelliği, aile sevgisini, evliliği, sosyal kurumları inkâr etmeyin. Şu zararlı kalem iticileri görmezden gelin: Sand, Balzac, Alexander Dumas, Musset, Du Terrail, Féval, Flaubert, Baudelaire, Leconte ve Grève des Forgerons !

—  Poésies, Bölüm I

Buna rağmen, Maldoror ile ortak noktalar var . Her iki eser de hayvanları düzenli olarak benzetme veya renkli benzetme yoluyla tanımlar ve Tanrı'nın övülmesine rağmen, diğer pasajlar tam tersine insanı Tanrı'nın üstüne koyan bir hümanizm önerir: "Elohim insanın suretinde yapılmıştır."

Sürrealizm
1917'de Fransız yazar Philippe Soupault, kabul edildiği askerî hastanenin yakınında, Paris'teki küçük bir kitapçının matematik bölümünde Les Chants de Maldoror'un bir kopyasını keşfetti . Soupault anılarında şunları yazdı:

Bana izin verilen bir mum ışığında okumaya başladım. Bir aydınlanma gibiydi. Sabah ilahileri tekrar okudum, rüya gördüğüme ikna oldum... Ertesi gün André Breton beni ziyarete geldi. Kitabı ona verdim ve okumasını istedim. Ertesi gün o da benim gibi hevesli bir şekilde onu geri getirdi.

Bu keşif sayesinde Lautréamont, Sürrealistlerle tanıştırıldı . Yakında ona peygamberleri dediler. Poètes maudit'lerden (lanetli şairler) biri olarak, Charles Baudelaire ve Arthur Rimbaud'un yanında Sürrealist panteonuna yükseltildi ve Sürrealizmin doğrudan habercisi olarak kabul edildi. Manifeste du Surréalisme'nin (1924) ilk baskısında Breton şunları yazdı: " Les Chants de Maldoror ile Sürrealizm doğdu. Daha eski örnekler ancak peygamberler ve kahinler zamanına kadar izlenebilir". Andre Gideonu -Rimbaud'dan bile daha fazla- en önemli şahsiyet olarak, "yarının edebiyatının kapı ustası" olarak görüyor, Breton ve Soupault'nun "şaşırtıcı Lautréamont'un edebi ve ultra-edebi önemini kabul edip ilan etmesini" hak ediyordu.

Louis Aragon ve Breton, Poésies'in Fransa Ulusal Kütüphanesi'ndeki tek nüshasını keşfettiler ve metni 1919 yılının Nisan ve Mayıs aylarında, Edebiyat dergilerinin iki ardışık baskısında yayınladılar . 1925'te Sürrealist dergisi Le Disque Vert'in özel bir sayısı "Le cas Lautréamont" (Lautréamont davası) başlığı altında Lautréamont'a ithaf edildi. Ona Fransız edebiyatında kalıcı bir yer ve Sürrealist harekette koruyucu aziz statüsü sağlayan, Soupault ve Breton'un 1927 tarihli yayınıydı . 1930'da Aragon, Lautréamont'u "modern harikuladeliğin gerçek başlatıcısı" olarak adlandırdı."Muhteşem", Breton'un Sürrealizminin başlıca özelliğidir. 1940'ta Breton onu Kara Mizah Antolojisi'ne dahil etti .

Amerikalı sanatçı Man Ray'in 1920'de yarattığı L'énigme d'Isidore Ducasse (Isidore Ducasse'nin Gizemi) adlı bir nesnenin başlığı, Kanto VI, Bölüm 3'teki ünlü bir dizeye atıfta bulunuyor. Lautréamont genç bir çocuğu anlatıyor. "Bir dikiş makinesi ve bir şemsiyenin teşrih masasında tesadüfen karşılaşması kadar güzel". Benzer şekilde, Breton bu çizgiyi Sürrealist dislokasyonun bir örneği olarak sıklıkla kullandı. Lautréamont'un "bir teşrih masasında şans toplantısı"na doğrudan atıfta bulunan Max ErnstSürrealist resmin yapısını "görünüşte aralarında hiçbir bağlantı olmayan iki gerçekliğin, görünüşe göre onlara uymayan bir ortamda birbirine bağlanması" olarak tanımladı. Bu dize referansla, deneysel/ endüstriyel müzik grubu Nurse With Wound'un ilk kaydı, bir dikiş makinesinin ve bir şemsiyenin diseksiyon masasında Şans toplantısı başlıklı .

Maldoror birçok sanatçıya ilham verdi: Fray De Geetere, Salvador Dalí, Man Ray, Jacques Houplain, Jindřich Štyrský, René Magritte, Georg Baselitz ve Victor Man . Bireysel çalışmalar Max Ernst, Victor Brauner, Óscar Domínguez, André Masson, Joan Miró, Aimé Césaire, Roberto Matta, Wolfgang Paalen, Kurt Seligmann ve Yves Tanguy tarafından üretildi . SanatçıAmedeo Modigliani her zaman yanında kitabın bir kopyasını taşır ve Montparnasse'de ondan alıntılar yaparak dolaşırdı.

Başkaları üzerinde etki
Kadour Naimi, Les Chants de Maldoror'un bir uyarlamasını 1984'te tiyatroda, 1997'de de film olarak gerçekleştirdi.

Maldoror'un bir bölümü Jean-Luc Godard'ın 1967 tarihli Week End filminin sonuna doğru okunur .

Durumcu kurucu, film yapımcısı ve yazar Guy Debord, The Society of the Spectacle'da tez 207 olarak Poésies II'den bir bölüm geliştirdi . Tez, bir gereklilik olarak intihal ve bunun ilerleme ile nasıl ima edildiğini ele almaktadır. İntihalin bir yazarın sözünü benimsediğini, onun ifadelerinden yararlandığını, yanlış bir fikri sildiğini ve yerine doğru fikri koyduğunu açıklar. Arkadaşı Durumcu Raoul Vaneigem, Lautréamont'un içgörülerine büyük önem verdi ve Günlük Yaşamın Devrimi'ne Giriş'te şunları söyledi: ondan bir şey kazandı."

Yazarlar Jean Paulhan ve Henri Michaux , Lautréamont'u çalışmaları üzerinde bir etki olarak saydılar.

Kenneth Anger , aynı başlık altında Maldoror'dan uyarlanan bir film çekmeye çalıştığını , ancak bunu tamamlamak için yeterli parayı toplayamadığını iddia etti.

Modern performans sanatçısı Shishaldin , son yıllarda Fransız medeni kanununun 171. maddesindeki belirsiz bir maddeye atıfta bulunarak, yazarla ölümünden sonra evlenmek için hükümete dilekçe verdi.

Sürrealizmden etkilenen Amerikalı bir şair olan John Ashbery , 1992 koleksiyonuna Hotel Lautréamont adını verdi ve İngilizce baskısı, Lautréamont'un kitapta "yaşayan unutulmuş varlıklardan biri" olduğunu belirtiyor.

Brezilyalı yazar Joca Reiners Terron, ilk romanı Não Há Nada Lá'da Isidoro Ducasse karakterini Mahşerin yedi meleğinden biri olarak tasvir eder . Ducasse'nin karakteri, romandaki Les Fleurs du Mal'ın bir baskısına takıntılı hale gelir ve Avrupa'da trenle bir geziye çıkar.

Lautréamont ve Chants de Maldoror'dan Jô Soares'in 1995 tarihli romanı O Xangô de Baker Street'te kısaca bahsedilmiştir .

Isidore Ducasse, William Klein'ın 1966 yapımı Who Are You, Polly Maggoo? filmindeki moda yaratıcısına verilen isimdir. .

Lautréamont, isimsiz bir "Güney Amerikalı" olarak, Julio Cortázar'ın Maldoror'dan alıntıları epigraf olarak kullanan kısa öyküsü "Diğer Cennet" de bir karakter olarak görünür.

Fransız filozof Gilles Deleuze ve psikiyatrist Félix Guattari, iki ciltlik ortak çalışmaları Kapitalizm ve Şizofreni boyunca her ciltte bir kez Lautréamont'tan iki kez alıntı yaptılar.

Montevideo doğumlu yazarlar
1846 doğumlular
1870 yılında ölenler
Fransız şairler
Sürrealist şairler
İntihar eden şairler
Uruguay asıllı Fransızlar
Biseksüel erkekler

Comte de Lautréamont


Hljóð ársins er verðlaunaflokkur á Edduverðlaununum fyrir hljóðvinnslu. Þessi flokkur var tekinn upp árið 2008 þegar flokknum Hljóð og tónlist var skipt í tvennt. Sá fyrsti sem fékk þessi verðlaun var Kjartan Kjartansson fyrir hljóð í kvikmyndinni Reykjavík-Rotterdam.

Edduverðlaunin

Hljóð ársins


Biserica evanghelică fortificată din Crainimăt este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Crainimăt, comuna Șieu-Măgheruș.

Ansamblul este format din următoarele monumente:
 Biserica evanghelică C.A, azi biserica ortodoxă "Sfântul Mare Mucenic Dimitrie, izvorâtorul de mir" ()
 Zid de incintă ()

Localitatea
Crainimăt, mai demult Crainimet, Cranimăt (în dialectul săsesc Baidref, în , în , în trad. "Nemții Regelui") este un sat în comuna Șieu-Măgheruș din județul Bistrița-Năsăud, Transilvania, România. Prima atestare a localității are loc în 11 iulie 1264, când Papa Urban al IV-lea, îi scrie lui Ștefan, Voievodul Transilvaniei, fiul lui Bela al IV-lea, să restituie mamei sale, satele și pământurile din Bistrița, Rodna, Jelna și Crainimăt (villa Querali).

Biserica
Biserica este situată la marginea de sud a satului, pe terasa unui deal. Nava dreptunghiulară este mai lată decât corul și este sprijinită de contraforturi. Corul cu închidere 5/8 este compus din două travee, ranforsate în exterior de patru contraforturi de colț. Pe latura lui nordică se află o sacristie cu plan dreptunghiular.

Biserica este înconjurată de un zid de incintă din piatră de grosime și înălțime variabilă și cu plan neregulat. Pe latura de nord, dinspre sat, a zidului de incintă se înalță un turn de poartă, de plan pătrat, cu trei etaje, prevăzut cu un coif acoperit cu tablă zincată.

Odinioară biserica a fost înzestrată cu un altar baroc, bogat decorat cu diferite statui de sfinți și îngeri, volute, vrejuri baroce, cu triunghiul Sfintei Treimi și coloane geminate. Tabloul predelei înfățișa Cina cea de taină, iar panoul central scena Răstignirii. Pe spatele altarului se afla următoarea inscripție: "Pictum AD 1761 d. 29. Septemb. Sub Pastoratu P.D.D. Mich. Gross, Georg Hanik, Martin Mössel, aeditui". Orga de odinioară a bisericii era construită în 1874 în atelierul din Sibiu al constructorului Wilhelm Hörbiger, și a fost cumpărată în 1988 de comunitatea catolică a bisericii Sfântul Iosif din localitatea Sfântu Gheorghe.

După exodul sașilor transilvăneni, biserica a fost cumpărată de comunitatea ortodoxă, modificată la interior conform cerințelor cultului ortodox și a primit hramul "Sfântul Mare Mucenic Dimitrie, izvorâtorul de mir".

Note

Bibliografie
Anghel Gheorghe, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
Avram Alexandru, Câteva considerații cu privire la bazilicile scurte din bazinul Hârtibaciului și zona Sibiului, în Revista monumentelor și muzeelor de istorie, 1981, numărul 2.
Juliana Fabritius-Dancu, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
 Hermann Fabini. Universul cetăților bisericești din Transilvania. Sibiu: Editura Monumenta, 2009, 279 p.
Iambor Petre, Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
Țiplic Ioan-Marian, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Crainimăt, Bistrița-Năsăud

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Bistrița-Năsăud
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Arhitectură gotică din România
Biserici din secolul al XV-lea din România
Biserici ortodoxe din județul Bistrița-Năsăud
Biserici cu hramul Sfântul Dumitru


Hocartit ist ein selten vorkommendes Mineral aus der Mineralklasse der "Sulfide und Sulfosalze". Es kristallisiert im tetragonalen Kristallsystem mit der Zusammensetzung Ag2FeSnS4, ist also chemisch gesehen ein Silber-Eisen-Zinn-Sulfid.

Hocartit ist undurchsichtig und entwickelt nur kleine, unregelmäßige Körner von weniger als einem Millimeter Durchmesser, findet sich aber auch in orientierter Verwachsung mit Stannit oder eingeschlossen in Sphalerit und Wurtzit. Im Auflicht ist er von bräunlichgrauer Farbe und metallischem Glanz.

Mit Pirquitasit bildet Hocartit eine lückenlose Mischkristallreihe.

Etymologie und Geschichte
Erstmals entdeckt wurde Hocartit in der "Chocaya Mine" im Municipio Atocha im bolivianischen Departamento Potosí. Beschrieben wurde er 1968 durch R. Caye, Y. Laurent, P. Picot, R. Pierrot und C. Lévy, die das Mineral nach Raymond Hocart (1896–1983) benannten.

Klassifikation
In der mittlerweile veralteten, aber noch gebräuchlichen 8. Auflage der Mineralsystematik nach Strunz gehörte der Hocartit zur Mineralklasse der "Sulfide und Sulfosalze" und dort zur Abteilung der "Sulfide mit dem Stoffmengenverhältnis Metall : Schwefel, Selen, Tellur = 1 : 1", wo er zusammen mit Barquillit, Briartit, Černýit, Famatinit, Ferrokësterit, Kësterit, Kuramit, Luzonit, Permingeatit, Petrukit, Pirquitasit, Rhodostannit, Sakuraiit, Stannit, Toyohait und Velikit die "Stannit-Gruppe" mit der System-Nr. II/C.06 bildete.

Die seit 2001 gültige und von der International Mineralogical Association (IMA) verwendete 9. Auflage der Strunz'schen Mineralsystematik ordnet den Hocartit ebenfalls in die Klasse der "Sulfide und Sulfosalze" und dort in die Abteilung der "Metallsulfide, M : S = 1 : 1 (und ähnliche)" ein. Diese Abteilung ist allerdings weiter unterteilt nach den in der Verbindung vorherrschenden Metallen, so dass das Mineral entsprechend seiner Zusammensetzung in der Unterabteilung "mit Zink (Zn), Eisen (Fe), Kupfer (Cu), Silber (Ag) usw." zu finden ist, wo es zusammen mit Černýit, Ferrokësterit, Idait, Kësterit, Kuramit, Pirquitasit, Stannit und Velikit die "Stannit-Gruppe" mit der System-Nr. 2.CB.15a bildet.

Auch die vorwiegend im englischen Sprachraum gebräuchliche Systematik der Minerale nach Dana ordnet den Hocartit in die Klasse der "Sulfide und Sulfosalze" und dort in die Abteilung der "Sulfidminerale" ein. Hier ist er zusammen mit Barquillit, Briartit, Černýit, Ferrokësterit, Kësterit, Kuramit, Pirquitasit, Sakuraiit, Stannit und Velikit in der "Stannitgruppe (Tetragonal: I2m) A2BCS-Typ" mit der System-Nr. 02.09.02 innerhalb der Unterabteilung "Sulfide – einschließlich Selenide und Telluride – mit der Zusammensetzung AmBnXp, mit (m+n):p=1:1" zu finden.

Bildung und Fundorte
Hocartit bildet sich durch hydrothermale Vorgänge bei relativ hoher Temperatur in zinnhaltigen Lagerstätten. Als Begleitminerale treten unter anderem Canfieldit, Franckeit, Fluorit, Kassiterit, Kylindrit, Pyrargyrit, Siderit, gediegen Silber, Sphalerit, Stannit, Suredait, Tetraedrit und Wurtzit auf.

Als seltene Mineralbildung konnte Hocartit bisher nur an wenigen Fundorten nachgewiesen werden, wobei rund 30 Fundorte als bekannt gelten (Stand: 2012). Neben seiner Typlokalität "Chocaya Mine" trat das Mineral in Bolivien noch in den ebenfalls bei Atocha liegenden Minen "Ánimas", "Gran Chocaya" und "Siete Suyos" sowie in der "Colquiri Mine" im Departamento La Paz; der "San José Mine" bei Oruro im gleichnamigen Departamento und bei Huaylla Vinto (Porco), Colquechaca (Aullagas), Tatasí und der "Colavi Mine" im Kanton Machacamarca im Departamento Potosí auf.

Der einzige bisher bekannte Fundort in Deutschland ist die Grube Bayerland bei Pfaffenreuth in der bayerischen Gemeinde Leonberg und in Österreich konnte Hocartit bisher nur auf der Niedermüller Alp am Kreuzeck in der Kreuzeckgruppe gefunden werden. Weitere Fundorte liegen unter anderem in Argentinien, China, Frankreich, Japan, Kirgisistan, Peru, Russland, der Slowakei und den Vereinigten Staaten von Amerika.

Kristallstruktur
Hocartit kristallisiert tetragonal in der  mit den Gitterparametern a = 5,74 Å und c = 10,96 Å sowie 2 Formeleinheiten pro Elementarzelle.

Siehe auch
 Liste der Minerale

Literatur
 R. Caye, Y. Laurent, P. Picot, R. Pierrot, C. Lévy: La hocartite, Ag2SnFeS4, une nouvelle espèce minérale, in: Bulletin de la Société Française de Minéralogie et de Cristallographie, Band 91 (1968), S. 383–387 (PDF 416 kB, französisch mit Kurzbeschreibung in englisch)

Weblinks

 Mineralienatlas:Hocartit (Wiki)
 Database-of-Raman-spectroscopy - Hocartite

Einzelnachweise

Anerkanntes Mineral
Tetragonales Kristallsystem
Sulfide und Sulfosalze
Silbermineral
Eisenmineral
Zinnmineral
Schwefelmineral

Hocartit


HD Seibt (eigentlich Hans-Dieter Seibt; * 23. Juli 1956 in Gifhorn, Niedersachsen) ist ein deutscher Maler und bildender Künstler.

Leben
HD Seibt studierte von 1982 bis 1987 an der Hochschule für Bildende Künste Braunschweig Freie Kunst bei Jobst Meyer und bei HP Zimmer. 1986 wurden seine Werke erstmals in einer Einzelausstellung im Kunsthaus Mettmann gezeigt. Seit 1987 war HD Seibt als freischaffender Künstler in Köln tätig. Nach mehrjährigen Auslandsaufenthalten (unter anderem in Dänemark/Kopenhagen und Irland/Cahier) kehrte Seibt 2000 zurück nach Deutschland (Minden/NRW). Seit 2006 lebt und arbeitet HD Seibt in Berlin.

Werk
Die ersten malerischen Arbeiten von HD Seibt sind kleinformatige Bilder, nahezu schwarz oder in Abstufungen von Schwarz, geometrische Formen, schemenhafte, flüchtige Figurationen, Overall-Strukturen und symbolhafte Kürzel. Nähe zum abstrakten Expressionismus (Jackson Pollock, Mark Rothko, Robert Motherwell, Emil Schumacher, Wols), die aber als Sackgasse empfunden wurde. Später, durch die Beschäftigung mit der Malerei Willem de Koonings, den Zeichnungen von Joseph Beuys, der Ausdruckswelt Edward Kienholz und vor allem den Arbeiten der Künstlergruppe CoBrA, tritt in den Arbeiten von HD Seibt die Figur in den Vordergrund, Farben und Formen werden symbolhaft verstanden. Etliche skulpturale Arbeiten entstehen. Durch die Beschäftigung mit Jean Dubuffet sowie der Art Brut, insbesondere der intensiven Auseinandersetzung mit Kinderzeichnungen, bildete sich das heraus, was HD Seibt in eigenen Worten als "psychischen Realismus" bezeichnet. Dabei geht es um die Darstellung innerer Befindlichkeiten und emotionaler Bindungen oder ihre jeweilige Negation, Themen sind Einsamkeit, Verletzung, Sexualität, Verluste, Bindungen etc. Die Figuren sind bewusst kindlich, reduziert und sparsam angelegt, das Zusammenwirken von Farben und Formen/Figuren ergibt im Ergebnis gefühlte Situationen, die sich einer eindeutigen sprachlichen Interpretation entziehen.

Ausstellungen (Auswahl)
 1986: Einzelausstellung Kunsthaus Mettmann, Mettmann
 2000/2001: Ausstellungsbeteiligungen Kunstbygning Samsø
 2002: Galerie Tiefensee, Rinteln
 2004: Ausstellungsbeteiligungen Offenes Atelier, Minnas Haus und 2020visions, Kopenhagen, Das kleine Format, Galerie Incontro, Eitorf
 2005 Ausstellungsbeteiligung 2020visions, Kopenhagen
 2008: Einzelausstellung Galerie bauchhund salonlabor, Berlin
 2010 Ausstellungsbeteiligung Neuköllner Kunstsalon, Berlin
 2011 Ausstellungsbeteiligung Galerie bauchhund salonlabor, Berlin
 2012 Ausstellungsbeteiligung Galerie bauchhund salonlabor Berlin
 2015 Ausstellungsbeteiligung artgaragen, Berlin
 2016 Ausstellungsbeteiligung 'DadA in Berlin', ACUD Theater, Berlin
 2017 '2 Positionen', Petrov Ahner & HD Seibt, Hochparterre Berlin/StudioSalon, Berlin
 2018 Ausstellungsbeteiligung 'Das Konkrete und sein intuitiver Schatten', Garage : [vormals neuköllner artgaragen], Berlin

Bildergalerie

Weblinks

 Homepage des Künstlers
 Künstlerprofil - Kulturserver NRW

Maler (Deutschland)
Absolvent der Hochschule für Bildende Künste Braunschweig
Deutscher
Geboren 1956
Mann

HD Seibt


Das Südwestliche Harzvorland ist eine aus verschiedenen Landschaftsformen zusammengesetzte Becken- und Hügellandschaft im südlichen Niedersachsen in den Landkreisen Northeim und Goslar und im Altkreis Osterode am Harz.

Es liegt zwischen dem Harz im Osten, dem Eichsfeld im Süden und der Leine im Westen und gehört nach dem Handbuch der naturräumlichen Gliederung Deutschlands zum Niedersächsischen Bergland.

Geographische Lage

Das Südwestliche Harzvorland erstreckt sich vom Harzrand bei Osterode im Osten und Osterhagen im Südosten, der Niedersächsisch-Thüringischen Landesgrenze im äußersten Südosten, dem Odertal im Südwesten, Einbeck im Nordwesten und Bad Gandersheim im Norden. Die Leine teilt zwischen Einbeck und Erzhausen den Höhenzug der Hube vom restlichen Harzvorland ab.

Naturräumliche Einordnung
Das Südwestliche Harzvorland stellt innerhalb der naturräumlichen Haupteinheitengruppe Weser-Leine-Bergland die Haupteinheit 376 dar.

Das Südwestliche Harzvorland als Teil des Niedersächsischen Berglandes gliedert sich wie folgt:

 (zu 37 Weser-Leine-Bergland)
 376 Südwestliches Harzvorland
 376.0 Rittegau
 376.00 Buntsandsteinberge von Salzderhelden
 376.01 Hube
 376.02 Kahlefelder Lößsenke
 376.03 Greener Leineaue
 376.04 Kreiensen-Northeimer Kalkberge
 376.05 Becken von Gandersheim
 376.06 Becken von Oldenrode und Willershausen
 376.1 Westerhöfer Bergland
 376.2 Osterode-Herzberger Vorland (Südwestliches Harzvorland im engeren Sinne)
 376.20 Sösetal (ab Förste)
 376.21 Osteroder Kalkberge
 376.22 Osteroder Buntsandsteinberge
 376.23 Schotterfluren der Rhume, Oder und Sieber
 376.24 Herzberger Burgberg
 376.25 Herzberger Vorlandterrassen
 376.26 Bartolfelder Zechsteingürtel
 376.27 Scharzfelder Zechsteingürtel

Benachbarte Naturräume und Landschaften des Südwestlichen Harzvorlandes sind im Uhrzeigersinn betrachtet:
 Oberharz im Osten
 der Südharzer Zechsteingürtel im Südosten geht ohne scharfe Grenze in die Zechsteingebiete des südwestlichen Harzvorlandes über
 Eichsfelder Becken mit dem Rotenberg im Süden und dem unteren Rhumetal im Südwesten
 Leinegraben im Westen
 Alfelder Bergland mit Hils und Selter im Nordwesten
 Innerstebergland mit dem Heber im Norden

Geologie und Natur
Das Südwestliche Harzvorland im weiteren Sinne setzt sich aus verschiedenen Teillandschaften mit unterschiedlichen geologischen Grundlagen zusammen.

Rittegau
Das Rittegau bildet den westlichen Landschaftsteil und wird zum Leinebergland gerechnet. Es liegt nordöstlich des Ilmebeckens zwischen Northeim im Süden, Einbeck im Nordwesten und Seesen im Nordosten und besteht aus verschiedenen Gesteinsarten (Muschelkalk, Buntsandstein, Jura). Die wichtigste Teillandschaft ist der Höhenzug der Hube, welcher bereits westlich der Leine liegt. Die steileren Höhenzüge und Berggebiete sind überwiegend bewaldet, während die Becken- und Tallagen landwirtschaftlich genutzt werden.

Westerhöfer Bergland
Die überwiegend aus Buntsandstein bestehende Scholle des Westerhöfer Berglandes ist als nördliche Fortsetzung des Göttingen-Northeimer Waldes anzusehen. Sie erstreckt sich vom unteren Rhumetal bei Northeim im Südwesten bis zum westlichen Harzrand bei Seesen im Nordosten. Die Berglagen sind bewaldet (Misch-Wald), Ackerbau wird in den Tälern und flacheren Hängen betrieben.

Osterode-Herzberger Vorland
Das Südwestliche Harzvorland im engeren Sinne ist eine durch zahlreiche, aus dem Harz kommende, Flüsse zertalte Schichtstufenlandschaft, welche aus Buntsandstein, Kalkgesteinen und Zechstein besteht. Die am unmittelbaren Harzrand gelegene Zechsteingebiete weisen wie die östlich gelegenen Zechsteingebiete des Südharzes vielfältige Karsterscheinungen auf, wie Erdfälle, Höhlen (Lichtensteinhöhle, Einhornhöhle) und Trockentäler. Eine geologische Besonderheit im Bereich der Eichsfeld-Schwelle bilden Felsformationen ehemaliger Riffe (Westerstein). Die bis zu mehrere Kilometer breiten Tallagen der Harzflüsse bestehen aus Schottergesteinen des Harzgebirges. Die Landschaft wird überwiegend landwirtschaftlich genutzt, neben einigen kleineren Waldgebieten gibt es auch offene Karstflächen mit Steppenheiden und Trockenhängen.
Zahlreiche kleine Naturschutzgebiete dienen der Erhaltung einer vielfältigen Flora und Fauna.

Berge
In der stark gegliederten Hügellandschaft sind die wichtigsten Berge:
 Rittegau
 Kahlberg (371 m), nördlich von Dögerode
 Fuchshöhlenberg (346,2 m), nördlich von Einbeck (Hube)
 Vogelberg (335,7 m), nordöstlich von Wiershausen
 Westerberg (320,6 m), westlich von Kalefeld
 Krieberg (299 m), östlich von Vogelbeck
 Wadenberg (249,9 m), nördlich von Kreiensen
 Westerhöfer Bergland
 Fahrenberg (402 m), nordwestlich von Gittelde
 Dünenberg (358 m), östlich von Denkershausen
 Rolandskopf (321 m), westlich von Willensen
 Rehkopfberg (316 m), südwestlich von Gittelde
 Bornberg (300,5 m), westlich von Förste
 Osterode-Herzberger Vorland
 Butterberg (379 m), südlich von Bad Lauterberg
 Westerstein (365 m), westlich von Bartolfelde
 Krücker (340 m), östlich von Schwiegerhausen
 Rosenberg (313 m), südlich von Osterode
 Hagenberg (296 m), nördlich von Wulften
 Kühle (293 m), südlich von Schwarzfeld
 Ochsenberg (281 m), westlich von Herzberg

Gewässer
Entwässert wird das Südwestliche Harzvorland hauptsächlich von Ost nach West. Die größeren Harzflüsse Oder, Sieber und Söse prägen mit ihren breiten Schotterfluren den südlichen und östlichen Landschaftsteil und münden in Katlenburg-Lindau in der Rhume und bei Northeim in die Leine. Diese tangiert den nordwestlichen Rand des Harzvorlandes bis Einbeck und separiert dann den Höhenzug der Hube ab. Zahlreiche kleinere Gewässer (u. a. Hakenbach, Dorster Mühlenbach, Aue, Wambach, Eterna) entspringen im Inneren des Harzvorlandes und schufen mit ihren Tälern eine abwechslungsreiche Landschaft.

Im Bereich der Südharzer Karstgebiete und der Schotterfluren kommt es zu starken Versickerungen der Harzflüsse Oder und Sieber. Über große unterirdische Wasserspeicher tritt es in den südlich angrenzenden Buntsandsteingebieten in Karstquellen wieder zu Tage, deren größte die Rhumequelle ist.

Klima
Das Südwestliche Harzvorland liegt noch im subatlantischen Klimabereich, mit Übergang zum subkontinentalen im äußersten Südosten. Die Jahresmitteltemperatur beträgt je nach Höhenlage zwischen 7,5 °C (Bad Lauterberg) und 8,8 °C (Einbeck). Durch die Lage im Luv des Harzes kommt es zu starken Niederschlägen, die am unmittelbaren Harzrand selbst in den Tallagen 800–900 mm Jahresniederschlag überschreiten.

Weblinks

 BfN-Steckbrief
 Karstwanderweg im Südharz
 Klimadiagramme für die Harzregion

Einzelnachweise

Geographie (Landkreis Northeim)
Geographie (Landkreis Göttingen)
! Sudwestliches Harzvorland

Südwestliches Harzvorland


The Church Brew Works is a brewpub in Pittsburgh, Pennsylvania, United States, set in the confines of a restored Roman Catholic church (formerly St. John the Baptist Church).

The brewpub is located at 3525 Liberty Avenue in the Lawrenceville neighborhood of Pittsburgh, Pennsylvania.  The church building was originally built in 1902, and had been used as a church until 1993. Its doors opened as The Church Brew Works on August 1, 1996, after the building underwent extensive renovation, necessitated by years of lying dormant after being officially deconsecrated by the Diocese of Pittsburgh in 1993.

In 2012, Pittsburgh Magazine named it one of the best breweries in Pittsburgh.

Beers
As of September 2007, three flagship brews are locally distributed: Celestial Gold (light lager), Pipe Organ Pale Ale (English pale ale), and Pious Monk Dunkel (Munich-style dark lager).  The in-house selection is rounded out by a rotating Stout, four seasonals or specialties, and one varying cask-conditioned ale.  Also available are Millennium Trippel, a Belgian Tripel (in champagne bottles and 5L minikegs) and Cherry Quadzilla, a Belgian Quadrupel (champagne bottles only).

The Church's beers are brewed on a steam-jacketed 15bbl system built by Specific Mechanical Systems, Ltd. of Victoria, British Columbia.

Awards
In 2012 the Church Brew Works won the Great American Beer Festival's Large Brewpub Brewer of the Year Award.

Local historic landmark status
In 2001, the Church Brew Works was listed on the Pittsburgh History and Landmarks Foundation's List of Historic Landmarks.

Gallery

References

External links

 The Church Brew Works Official Website

Beer brewing companies based in Pittsburgh
Former Roman Catholic church buildings in Pennsylvania
Roman Catholic churches completed in 1902
Companies established in 1996
Churches in Pittsburgh
Lawrenceville (Pittsburgh)

The Church Brew Works


Giuseppe Bruno (Sezzadio, 30. lipnja 1875. – Campo Verano, 10. studenoga 1954.), bio je talijanski kardinal te prefekt Apostolske signature.

Dana 18. veljače 1946. imenovan je kardinalom.

Izvori

Talijanski kardinali
Talijanski biskupi

Giuseppe Bruno (kardinal)


El Museo Regional de Hüttenberg/Casa de Goethe en Volpertshausen es un monumento nacional  protegido, una construcción de pilares de madera y adoquín en Hüttenberg, en la localidad de Volpertshausen, al sur de Wetzlar. Este museo presenta aspectos regionales de la cultura Hüttenberg, también se puede ver una exposición en la sala de baile del encuentro entre Johann Wolfgang von Goethe y Charlotte Buff el 9 de junio de 1772. Aquí fue elaborada la novela de Goethe Las penas del joven Werther. El ayuntamiento de Hüttenberg y la Asociación regional de Hüttenberg son los fundadores y gestores del museo.

El edificio
El museo regional abierto en 1992 se encuentra en una antigua casa de caza del Conde de Nassau-Weilburg construida entre 1719 y 1721. El edificio pertenece al ayuntamiento desde 1838 y hasta 1965 fue escuela y vivienda del profesorado. La fachada del edificio de pilares y adoquín es hoy un monumento nacional protegido.

Colecciones de la cultura regional
En la planta baja encontramos dos habitaciones con aperos de labranza y enseres rurales así como una serie de fotos de "los viejos tiempos". El tema principal son los medios de elaboración del famoso "queso artesano de Hüttenberg". En el primer piso nos presentan un dormitorio, un salón y una cocina de finales de siglo amueblados con todo tipo de detalles, que nos acerca a la cultura de la región. En el sótano podemos ver un taller de zapatero y otro de lavandería. En el desván se exponen un taller de lino y otro para hornear así como el mobiliario de una escuela y los atuendos típicos de Hüttenberg.

Salón de baile

El salón de baile está decorado al estilo de la época y nos recuerda a la placer del baile, que tuvo lugar el 9 de junio de 1772 en esta sala, y al tiempo en que, el universal, J.W. Goethe pasó sus días como pasante de la Cámara de la Corte Imperial en Wetzlar y formó parte de los 25 invitados al baile, entre los que se encontraban Charlotte Buff y su prometido Christian Kestner, procedentes de la comarca. Este acontecimiento fue narrado posteriormente en Las penas del joven Werther. Se exponen ilustraciones de los asistentes al baile, podemos ver el momento en el que Lotte cortaba pan a sus hermanos y las lágrimas de Jerusalem, los cuales fueron  parte del argumento de la famosa novela.

Enlaces externos
 Museo regional de Hüttenberg/Casa de Goethe en Volpertshausen
 Museo en la página web del ayuntamiento de Hüttenberg

Johann Wolfgang von Goethe
Monumentos de Alemania
Arquitectura de Alemania del siglo XVIII

Museos biográficos y casas museo de Alemania

Museos de Alemania del siglo XX

Museos del estado de Hesse

Museos inaugurados en 1992
Alemania en 1992

Casa de Goethe en Vorpertshausen


The Pennsic War is an annual American medieval and Renaissance camping event held by the Society for Creative Anachronism (SCA), a "war" between two large regional SCA groups: the Kingdom of the East and the Middle Kingdom. It is the single largest annual SCA event, with more than 10,000 people attending each year, from as far as China, South Korea, Sweden, Germany, France, Italy, Greece, and Australia.

Pennsic is held in late summer and lasts for 17 days (begins on a Friday, ends on the third Sunday).  The event centers on pre-17th century history and culture with all campers dressing in historically relevant clothing. The winners of the battles and other activities receive war points, and the Kingdom with the most war points wins that Pennsic.

The Pennsic War uses numbers to identify each war rather than the year it was held, so the 2019 event was known as "Pennsic War 48", there having been 47 previous events.  Due to the COVID-19 pandemic, no Pennsic event was held in 2020 or 2021, and so the 2022 event is known as "Pennsic War 49".

History
The Pennsic War takes place in late July/early August.  Prior to 2007, Pennsic took place during the first two weeks of August, and some of the earliest Pennsics were held during September.

 The first Pennsic was held in 1972, at Newton's Campground (now Shorehaven Campground) in Waterford, Pennsylvania.
 The second was held at St. Clair Beach Campground near Pittsburgh.
 The third was held on a private farm in Wexford, Pennsylvania.
 The fourth, often called "Pennsic Pour" or "Pennsic Puddle", was held at Spencer Farm on Aquilla Road near Chardon, Ohio and was marred by massive flooding and mudslides. This is celebrated in song by performer Duke Moonwulf Starkadderson in "Pennsic War IV".
 The fifth was held at the Berlin Reservoir outside Alliance, Ohio, after a site in West Virginia was rejected.
 The sixth and all subsequent Pennsics have been held at Coopers Lake Campground in Worth Township near Slippery Rock, Pennsylvania near the intersection of Interstate 79 and US 422. The site is easily visible from the I-79 southbound lanes.

According to the HERSTAĐR-SAGA: An Incomplete History of Pennsic,

One day, almost 30 years ago, Cariadoc of the Bow, the King of the Middle, got bored with peace and declared war upon the East, loser to take Pittsburgh. The King of the East read the declaration of war, filed it away and forgot about it. Time passed. Cariadoc moved to New York and subsequently became King of the East, whereupon he retrieved the declaration from the file cabinet and said, "Let's fight." The Middle won, and Cariadoc has the distinction of being the only king who declared war upon himself and lost.

Nearly every person who attends Pennsic has heard this story, and nearly every element of this story is incorrect. Negotiations for an inter-kingdom war had begun in early 1971 under the reigns of Murad (East) and Franz (Middle). The Middle did not prepare its declaration of war until January 1972, by which time Cariadoc had stepped down and Irial had succeeded the throne of the Middle. Cariadoc carried the challenge to the East in the form of a war arrow, which he presented that spring to the Eastern king, Shogun Rakkurai, who broke the arrow and cast it to the floor, saying "that's what we will do with your armies." It took months to arrange the details, so the date and location of the first Pennsic War were not announced until August 1972, by which time Rakkurai had stepped down and Cariadoc had succeeded the throne of the East. The territory of Pittsburgh was never in dispute and never changed hands, remaining part of the East until the formation of Æthelmearc in 1997.

People
Since Pennsic XXV in 1996, the event has gathered over 10,000 participants most years.  These include not only SCA members from across the globe, but also members of various other historical re-enactment groups such as Markland; and martial arts–based organizations, such as the Tuchux or Rome. Pennsic is, however, an SCA event; members of other groups are welcome, but are generally expected to follow SCA rules—especially in regards to armor, weapons and behavior on the battlefield for the various fighting scenarios.  According to the official Pennsic website, the final count for 2015 was 10,556.
In 2023, the 50th Pennsic War, the final count was 11,384

Activities

Martial
 Archery
 SCA Heavy Combat
 Rapier Combat
 Thrown Weapons
 Youth Combat

Non-martial
 Pennsic University (and its offshoot, Bog U): a framework of classes where attendees learn period skills, trades, and performing arts.
 Arts and Sciences Exhibition.
 Youth Arts and Sciences Exhibition.
 Performing Arts: which include acrobatics, busking, comedy, dance, magic, music, juggling, and theatre.
 Period Games: where one can play board games such as Go, Chess and Tafl games, card games such as Tarot card games and dice games.
 Pennsic Choir.
 Dancing: including Renaissance dances, Middle Eastern Dance, South Asian Dance, and East Asian Dance.
 Shopping (roughly 250 vendors)

Local impact
With over 10,000 people, Pennsic becomes the fourth largest populated place in Butler County, PA (after Cranberry and Butler Townships, and the City of Butler). Pennsic's annual economic impact on the immediate area amounts to $1.8 million added into the Butler County economy, and many local businesses cite the period during Pennsic being among their busiest of the year. During the 2020 COVID-19 pandemic when no Pennsic was held, regular Pennsic attendees who were aware of the event's historically positive impact on businesses organized fundraising for charities local to the area.

See also
 Estrella War—another war held by the SCA
 List of historical reenactment events

References

External links

  The Official Pennsic War web site
 The Official Pennsic University site
  A site with collected images, videos, and stories of the Pennsic War
 The Pennsic War: A Video Documentary
 "The Largest Medieval Battle in Modern Times." Atlas Obscura

1972 establishments in Pennsylvania
Festivals in Pennsylvania
Recurring events established in 1972
Society for Creative Anachronism

Pennsic War


La reacción de Thorpe es una reacción orgánica descrita como una autocondensación de nitrilos alifáticos catalizada por una base para formar cianoenaminas. La reacción fue descrita por Jocelyn Field Thorpe.

Reacción de Thorpe–Ziegler
La  reacción de Thorpe–Ziegler (llamada por Jocelyn Field Thorpe y Karl Ziegler), es la modificación intramolecular con un dinitrilo como reactivo y una cetona endocíclica como producto de la reacción final de hidrólisis ácida. La reacción está relacionada con la condensación de Dieckmann.

Enlaces externos
 Thorpe-Ziegler reaction: 4-Phosphorinanone, 1-phenyl- Organic Syntheses, Coll. Vol. 6, p.932 (1988); Vol. 53, p.98 (1973) Link

Referencias

Reacciones de condensación
Reacciones orgánicas epónimas
Ciencia y tecnología de Reino Unido del siglo XX

Reacción de Thorpe


An Aloe immaculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Neville Stuart Pillans. An Aloe immaculata in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe immaculata


نادي شباب الريف الحسيمي هو نادي رياضي مغربي يعتبر الممثل الأول لمدينة الحسيمة الواقعة في منطقة الريف شمال المغرب. تأسس سنة 1953 على يد الحوتي وشيبولا، كما كان لكل من أحمد العسراوي وبوخيار بانشو ومحمد العرصي وتوحيت دور مهم في التوقيع على شهادة الميلاد. مارس النادي في السنوات الثلاتة الأولى بعد نشأته في الأقسام الشرفية الإسبانية، وتحول بعد الاستقلال للممارسة في الأقسام الشرفية المغربية والتي بقي فيها قرابة نصف قرن قبل أن يتأتى له الصعود موسم 2007 لدوري الدرجة الثانية المغربي الذي حقق فيه الرتبة الرابعة موسم 2009 قبل أن يحقق الصعود للقسم الأول موسم 2010 بعد طول انتظار.اعتمد الفريق في بداية مشواره الكروي على لاعبين مغاربة وإسبان، أمثال رافا وسالو فرناندو ورامون وميمون العرصي (شيبولا). تغير اسم شباب الحسيمة إلى الصحة العمومية ليعود سنة 1981 يحمل اسمه الأصلي.

ملعب النادي

الملعب الحالي للنادي هو الملعب البلدي بالحسيمة، وهو معروف لدى جمهور النادي بـملعب ميمون العرصي، بني هذا الملعب في خمسينيات القرن الماضي أيام الاحتلال الإسباني لشمال المغرب.
انطلقت سنة 2010 أشغال إصلاح ملعب ميمون العرصي بمدينة الحسيمة، وتوسيع مدرجاته لتصل طاقته الاستيعابية إلى 12 ألف متفرج. وسيتم تكسية أرضية الملعب بعشب اصطناعي، بلغت التكلفة المالية للإصلاحات حوالي 4,5 مليون أورو، ويتضمن الشطر الأول منه بناء مستودعات للملابس وتوسيع المدرجات وتسقيفها. ويستجيب ملعب ميمون العرصي في هندسته وتوزيع فضاءاته إلى المعايير الدولية، في مجال السلامة وراحة المتفرجين وعلى نظام إنارة وممرات متسعة، وأحدث المعايير في مجال البناء المقاوم للزلازل، علاوة على تجهيزات وبنيات، منها قاعة لكمال الأجسام، ومنصة شرفية وقاعة للترويض الطبي، ومنصة مخصصة للصحافة ومرافق إدارية. كما يتم بناء محلات تجارية وعمارة من أربعة طوابق تخصص لإيواء اللاعبين. وفي ما يتعلق بالجانب البيئي ينتظر أن يحيط الملعب مساحات خضراء.

شعار النادي

انظر أيضاً
  نادي رجاء الحسيمة

أندية رياضية في المغرب
أندية كرة قدم أسست في 1953
أندية كرة قدم في المغرب
تأسيسات سنة 1953 في المغرب
فرق رياضية في المغرب

نادي شباب الريف الحسيمي


Haywood County er et county i den vestlige del af delstaten North Carolina i USA. I henhold til folketællingen fra 2010 var indbyggertallet 59.036. Det administrative centrum (county seat) er Waynesville.

Historie
Amtet blev oprettet i 1808 da den vestlige del af Buncombe County blev udskilt fra dette county. Haywood County er opkaldt efter John Haywood, der fungerede som North Carolinas finansminister (Treasurer) i 40 år fra 1787 til 1827.

I 1828 blev den vestlige del af Haywood County udskilt, da Macon County blev oprettet, og i 1851 blev dele af Haywood County slået sammen med dele af Macon County og dannede Jackson County.

De sidste skud i den amerikanske borgerkrig øst for Mississippifloden blev affyret den 9. maj 1865 i Waynesville, da enheder fra Thomas' Legion som kæmpede for sydstaterne, udvekslede skud med 2. North Carolina Beredne Regiment, som kæmpede for nordstaterne. Thomas's Legion krævede nordstatsstyrkens overgivelse, men da Oberst William Thomas erfarede, at General Robert E. Lee havde overgivet sig ved Appomattox Courthouse allerede den 9. april, valgt han selv at nedlægge våbnene.

Geografi
Haywood County har et areal på 1.440 km2, hvoraf hovedparten er land og kun 2,3 km2 er vand.

Floden Pigeon River, en biflod til French Broad River, udspringer i Haywood County. Ingen floder eller andre vandløb løber ind i Haywood County fra de omliggende counties, så alle vandløb opstår inden for countiets grænser.

Haywood County ligger i Blue Ridge Mountains og dele af flere af denne bjergkædes mindre bjergkæder ligger i countiet, fx Great Smoky Mountains mod vest, Plott Balsam Range og Great Balsam Mountains mod syd. 13 bjergtoppe når højder på mere end 1.829 m (6.000 fod), hvilket er det største antal i noget county øst for Mississippi. Haywood County har således også de østlige delstaters højeste gennemsnitshøjde over havet med 1.096 m (3.597 fod). Blandt de markante bjerge er countiets højeste bjerg, Mount Guyot (2.018 m), som er det næsthøjeste bjerg i Great Smoky Mountains og det fjerdehøjeste i de østlige delstater. Andre markante bjergtoppe er Cold Mountain, (1.840 m), Richland Balsam (1,950 m) og Black Balsam Knob (1.854 m). Sidstnævnte er den højeste græsklædte bjergtop i Appalacherne.

Tilgrænsende counties
 Cocke County i Tennessee mod nord
 Madison County mod nordøst
 Buncombe County mod øst
 Henderson County mod sydøst
 Transylvania County mod syd
 Jackson County mod sydvest
 Swain County mod vest
 Sevier County i Tennessee mod nordvest

Byer
Der er fire byer i Haywood County:
 Canton
 Clyde
 Maggie Valley
 Waynesville, det administrative centrum

Derudover er der to såkaldt unincorporated communities, Cruso og Saunook samt to census designated places, Lake Junaluska og West Canton

Nationale beskyttede områder
Dele af følgende nationalt beskyttede områder ligger i Haywood County
 Blue Ridge Parkway
 Great Smoky Mountains National Park
 Pisgah National Forest
 Qualla Forvaltningsområdet , hjemsted for Eastern Band of Cherokee Indians

Befolkning
Ved folketællingen i 2010 blev befolkningstallet opgjort til 59.036, en pæn fremgang fra 2000, hvor tallet var 54.033. Befolkningstætheden var 38 pr. km2. Knap 97 % af befolkningen var hvide, ingen andre racer udgjorde mere end 1 % af befolkningen. 28 % af befolkningen var under 25 og 19 % var over 65.

Medianindkomsten for en husholdning var $ 33.922 og for en familie $ 40.438. 11,5 % af befolkningen levede under den officielle fattigdomsgrænse.

Politik

Politisk set er Haywood County et såkaldt "sving county", parallelt med svingstat. Siden 1912 har der 10 gange været flertal for en republikansk præsidentkandidat, og 17 gange for en demokratisk. Dog har der været flertal for den republikanske kandidat ved de seneste 5 præsidentvalg.

Minedrift
Der er en del mineralforekomster i Haywood County. Forekomster af glimmer, zink, bly, magnesium og ædelsten er registreret i countiet, og en del af disse udvindes ved minedrift. . De mest værdifulde ædelsten er rubiner, safirer og smaragder. To af verdens største safirer hvoraf den ene, Star of the Carolinavejede 1.445 karat, er fundet i den tidligere Old Pressley Sapphire Mine i Canton. Minen er nu åben for offentligheden.

Noter

Eksterne referencer
 Hjemmeside for Haywood County

Counties i North Carolina

Haywood County (North Carolina)


أي-101  بالإنجليزية A-101 أو SA-6 هي التجربة الأولى لإطلاق صاروخ ساتورن 1 حاملا كبسولة قيادة شكلية تسمى Boilerplate في برنامج أبولو في عام 1964 .

كبسولة القيادة الشكلية
كانت أول إقلاعات لصاروخ من نوع ساتورن1 محملة بقمع مقدمة (رأس) من صاروخ يوبيتر-سي حيث كانت خواص تلك المقدمة مدروسة تماما، وأرادالمهندسون التركيز على اختبار الصاروخ نفسه . ولكن لغرض الذهاب إلى القمر فقد لزم التأكد من الإقلاع السليم للصاروخ عندما يكون حاملا مركبة القيادة التي يركبها رواد الفضاء. لذلك صمم الإقلاع أي-101 بأن يحمل الصاروخ مركبة قيادة شكلية أعطوها اسم Boilerplate BP-13 وهي تماثل المركبة الحقيقية من يث الحجم، والوزن، والشكل، ومركز الثقل عندما يركبها رواد الفضاء.

أمكن تثبيت زويد مركبة الفضاء الشكلية بعدد 116 مقياس لأخذ قياسات على قوى إجهاد الهيكل، والضغط، والتسريع وتأثيرها على المركبة بغرض التأكد من صلاحيتها.

الإقلاع

احتاج الإقلاع إلى ثلاثة محاولات . المحاولة الأولى عندما أوقف الإقلاع بسبب شوائب اختلطت بالوقود . وأوقفت المحاولة الثانية بسبب ارتفاع درجة حرارة جهاز التوجيه بسبب عطل أصاب أحد أجهزة التبريد.

ثم تم إقلاع الصاروخ يوم 28 مايو 1964 من منصة الإقلاع رقم 37B واستخدم الإقلاع مركبة فضائية شكلية من نوع أبولو Apollo Boilerplate BP-13.

وكان الإقلاع عاديا في ال 77 ثانية الأولى حيث توقف المحرك الصاروخي رقم 8 عن العمل طارئا كما حدث من قبل خلال التجربة (SA-4 (Apollo ، ولكن باقي المحركات عملوا على استهلاك الوقود الخاص بالمحرك رقم 8 ولذلك استغرق عملهم مدة 7و2 ثانية أطول عن الخطة الموضوعة للإطلاق. وبعد مرور 10 ثوان أخرى فصل نظام الإنقاذ LES مركبة الفضاء عن الصاروخ . وكذلك انفصلت 8 كاميرات عن الصاروخ حيث قامت بتصوير عملية انفصال مركبة القيادة عن الصاروخ وتتابع انفصال المراحل المختلفة.

وانتهت المرحلة الثانية من الصاروخ بعد 624 ثانية من الإقلاع وأصبحت هي والمركبة الفضائية على ارتفاع 182 كيلومتر وأصبحت في مدار حول الأرض على هيئة القطع الناقص أعلى نقطة فيه 227 كيلومتر والنقطة المنخفضة 182 كيلومتر . ظلت الأجهزة ترسل قياسات إلى الأرض مدة أربعة دورات حول الأرض إلى أن فرغت البطاريات . ثم أكملت الكبسولة والمرحلة الثانية 54 دورة حول الأرض سقطتا بعدهم في المحيط الهادي.

اقرأ أيضا
 أبولو 8
 أبولو 10
 أبولو 11
 نيل أرمسترونج
 قائمة بعثات أبولو

مراجع

وصلات خارجية
 The Apollo Spacecraft: A Chronology
 http://nssdc.gsfc.nasa.gov/database/MasterCatalog?sc=1964-025A
 Moonport: A History of Apollo Launch Facilities and Operations
 http://science.ksc.nasa.gov/history/apollo/sa-6/sa-6.html
 Stages to Saturn

اختبار الرحلات الفضائية
برنامج أبولو
مركبات فضائية أطلقت في 1964

AS-101


Bruno Conceição de Oliveira (Espírito Santo, 10 de junho de 2001) é um futebolista brasileiro que atua como atacante. Atualmente, defende o Al-Jazira.

Carreira
Nascido no interior do Espírito Santo, Bruno Conceição iniciou sua carreira na Associação Esportiva Rubro-Negro, de Minas Gerais. Tendo se destacado, foi contratado pelo Grêmio Novorizontino em 2019 para o time Sub-20. No time de Novo Horizonte, se destacou marcando seis gols em 14 partidas no Campeonato Paulista Sub-20, tendo então despertado o interesse do Al-Jazira em fevereiro  do mesmo ano e ido atuar pelo clube árabe com apenas 18 anos.

Al-Jazira
Pelo clube Árabe, faturou o Campeonato Emiradense de 2020–21 e a Supercopa dos Emirados Árabes Unidos de 2021 ao bater o Al-Shabab nos pênaltis por 5–3, depois de um empate de 1–1 no tempo normal. Como o Campeão nacional do país sede do Mundial de Clubes tem direito a participar, disputou o campeonato pelo clube emiradense. Após boas exibições, em setembro de 2021 Bruno renovou seu contrato com o clube  até 2026. Em 9 de fevereiro de 2022, fez o gol do Al-Jazira na derrota por 3–1 para o Monterrey, ficando com o sexto lugar no torneio.

Estatísticas
Atualizadas até dia 3 de maio de 2023.

Clubes

 a. Jogos da UAE President Cup e da Etisalat Emirates Cup
 b. Jogos da Liga dos Campeões da Ásia
 c. Jogos da Supercopa dos Emirados Árabes Unidos e Mundial de Clubes

Títulos

Al-Jazira
 Campeonato Emiradense de Futebol: 2020–21
 Supercopa dos Emirados Árabes Unidos: 2021

Naturais do Espírito Santo (estado)
Futebolistas do Espírito Santo
Futebolistas do Al-Jazira

Bruno Conceição (futebolista)


Haji Abubaker Jeje Odongo (9 de julho de 1951) é um general e político ugandês . Em junho de 2021, foi nomeado ministro dos Negócios Estrangeiros do Uganda .

Foi Ministro de Estado da Defesa de fevereiro de 2009 a junho de 2016, e Ministro da Administração Interna no Gabinete do Uganda entre 2016 a 2022.

Biografia
Odongo nasceu no distrito de Amuria, na sub-região de Teso, no leste do Uganda, frequentando a escola secundária em Ngora High School. Entrou no exército de Uganda em 1979, sendo um dos vinte e sete combatentes originais que, juntamente com Yoweri Museveni, atacaram o Quartel Militar de Kabamba em fevereiro de 1981 para iniciar a Guerra Civil do Uganda, guerra de guerrilha que durou de fevereiro de 1981 a abril de 1986. Jeje Odongo foi capturado logo após a primeira operação da NRA, sendo preso na Prisão de Segurança Máxima de Luzira.

Em 1994, Odongo foi um dos dez oficiais do exército que representaram os militares ugandenses na Assembleia Constituinte que redigiu a Constituição ugandense de 1995. Em 1996, foi selecionado para substituir o Coronel Sserwanga Lwanga como Comissário Político da Força de Defesa Popular do Uganda (UPDF). Também em 1996, disputou a cadeira parlamentar pelo Distrito de Amuria no Parlamento do Uganda, ganhando e sendo nomeado Ministro da Defesa logo após entrar no parlamento.

Em 1998, renunciou ao assento parlamentar e ao cargo de gabinete, sendo nomeado comandante do Exército, substituindo o major-general Mugisha Muntu . Serviu como comandante do exército até 2001, quando foi substituído pelo major-general James Kazini . Em 2001, foi nomeado Ministro sem pasta, cargo que ocupou até 2004. Em 2004, já com o posto de tenente-general, foi nomeado Ministro de Estado do Ambiente.

Entre 2001 e 2006, foi um dos 10 oficiais superiores da UPDF que representaram os militares de Uganda no 8º Parlamento. Em maio de 2008, Odongo formou-se com o grau de Master of Arts em Relações Internacionais e Diplomacia da Universidade de Nkumba. Em 16 de fevereiro de 2009, foi promovido a general e nomeado Ministro de Estado da Defesa. Após sete anos no cargo, foi nomeado Ministro da Administração Interna na lista do gabinete anunciada em 6 de junho de 2016.

A 18 de fevereiro de 2022 participou da Cimeira União Europeia - União Africana em Bruxelas, causando grande polémica ao cumprimentar a Presidente da Comissão Europeia, Ursula von der Leyen de modo bastante diferenciado do dos homens presentes, Charles Michel, presidente do Parlamento Europeu, e Emmanuel Macron, presidente francês. Odongo começou por cumprimentar von der Leyen de passagem, com um ligeiro aceno de cabeça, quase imperceptível, e somente lhe dirigiu um cumprimento após intervenção de Macron, embora não lhe dirigindo um aperto de mão, ao contrário dos homens. Em seguida, compartilhou uma postagem no Twitter na qual apenas apareciam Michel e Macron. O caso foi considerado desrespeitoso para com von der Leyen, e reminiscente do Sofagate, em abril de 2021.

Referências

Militares de Uganda
Nascidos em 1951
Muçulmanos de Uganda
Pessoas vivas

Jeje Odongo