Korossy is a Hungarian surname.  Some variations of the spelling of this surname are as follows: Kőrösi, Kőrösy, Kőrössi, Kőrössy, Körösi, Körösy, Körössi, Körössy, Korosi, Korosy, Korossi, and Korossy.

The surname appears to be based on the Hungarian word körös.  By definition, the word means round/circular. Geographically, it is the name of a river (Körös) as well as the Hungarian name of the town of Križevci, Croatia. In addition, the Hungarian towns of Kiskőrös and Nagykőrös are often commonly referred to as Kőrös – as "ő" is simply the long variant of "ö" with the difference being almost negligible.

Following Hungarian grammar rules, the addition of the letter "i" to the end of some words implies a belonging, hence the word "Körösi" would translate to "of/from Körös".

In the late Middle Ages, it was common for Hungarian noble families with names derived in a similar way from a toponym to spell their names with "y" at the end instead of "i", and/or with a doubled consonant before it. Thus was the surname Körösi changed to Körösy / Körössi / Körössy by some families. Later the name has also been anglicized, by dropping the diacritics from the letters "ö" and "ő", by families migrating to countries where the alphabet did not support these letters.

Notable people with the surname include:
Anita Potocskáné Kőrösi (1981–), Hungarian politician
Csaba Kőrösi (1958–), Hungarian diplomat
Albert Kálmán Kőrössy (1869–1955), Hungarian architect
János Kőrössy (1926–2013), Romanian jazz musician

Surnames
Surnames of Hungarian origin

Korossy


An Melica arzivencoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José Francisco Montenegro Valls ngan Barcellos. An Melica arzivencoi in nahilalakip ha genus nga Melica, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Melica

Melica arzivencoi


ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය ගමනාගමනය සඳහා ප්‍රධාන නගර සහ ප්‍රදේශ දක්වා දිවෙන ශක්තිමත් නගරාන්තර දුම්රිය මාර්ග පද්ධතියක් තිබේ. බ්‍රිතාන්‍ය යුගයේ සිලෝන් ගවන්මන්ට් රේල්වේ ලෙස හඳුන්වා ඇති දැන් රජයට අයත් ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය සේවය ප්‍රධාන සහ ප්‍රාථමික දුම්රිය සමාගම ලෙස කටයුතු කරයි. 1864 දි කොළඹ සිට අඹේපුස්ස දක්වා කිලෝමීටර් 54ක් දක්වා ඉදිකර ප්‍රථම දුම්රිය ධාවනය කර ඇත.

දිනකට ලක්ශ තුනක් පමණ මගීන් දුම්රිය වල ගමන් කරයි. රට තුල දුම්රිය ස්ථාන 320ක් තිබේ. ලෝකයේ උසම පුළුල් දුම්රිය මාර්ගය ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාවේය. අඩි 6200ක් උස මෙම ස්ථානය උඩරට මාර්ගයෙහි පිහිටා තිබේ.

19 සියවසෙහි අග භාගයෙහි කොළඹ නගරය තුල පීලි මතින් දිවෙන ට්‍රෑම් කාර් සේවාවක් ක්‍රියාත්මක වී තිබේ. පසුකාලිනව මේවා ඉවත්කර ඇත.

යොමුව

ශ්‍රී ලංකාවේ මුලින්ම දුම් රිය මාර්ග ඉදි කර ඇත්තේ උඩරට සිට කොළඹ දක්වා තේ, කෝපි ආදිය ප්‍රවාහනය කිරීමටය. ජනගහනයේ වර්ධනයත් සමගම මගී ප්‍රවාහනය සඳහාද එවකට දුම් රිය සේවය යොමු වී තිබේ. මේ වන විට දුම්රිය ගමනාගමනය දියුණු වෙමින් පවතියි. බොහෝ මාර්ග නවීකරණය කරන අතර, වැඩි වේගයෙන් ධාවනය කල හැකි දුම්රියද ගෙන්වා ඇත.

සේවාවන්

මගී සේවාවන්

දුම් රිය සේවය විසින් මන්දගාමි, නගරාන්තර  සහ සාමාන්‍ය සීඝ්‍රගාමි දුම් රියන් ක්‍රියාත්මක කරනු ලබයි. කොළඹ සිට තදාසන්න ප්‍රදේශ දක්වා මන්දගාමි දුම් රියන් ධාවනය වන අතර මේවාට වැඩි ඉල්ලුමක් තිබේ. සීඝ්‍රගාමි දුම් රිය අනෙකුත් දුර බැහැර ප්‍රදේස වෙත ධාවනය වෙයි. රේල් බස් සහ කුඩා දුම් රිය ප්‍රාදේශිය මට්ටමෙන් ඇතැම් ප්‍රදේශ වල ධාවනය වෙයි

මාර්ග

ප්‍රධාන මාර්ගය - කොළඹ කොටුව සිට පොල්ගහවෙල - රඹුක්කන - පේරාදෙණිය හන්දිය - බදුල්ල
මුහුදුබඩ දුම්රිය මාර්ගය - කොළඹ කොටුව සිට ගාල්ල - මාතර (කතරගම දක්වා ඉදිවේ)
උතුරු දුම්රිය මාර්ගය - පොල්ගහවෙල - කුරුණෑගල - අනුරාධපුර - වවුනියාව - යාපනය - කන්කසන්තුරේ
කැලණි වැලි දුම්රිය මාර්ගය - මරදාන සිට අවිස්සාවේල්ල දක්වා
මාතලේ දුම්රිය මාර්ගය - පේරාදෙණිය - මහනුවර - මාතලේ
පුත්තලම දුම්රිය මාර්ගය - රාගම සිට පුත්තලම දක්වා
මඩකලපුව දුම්රිය මාර්ගය - මහව හන්දිය - පොලොන්නරුව - ගල් ඔය හන්දිය - මඩකලපුව
ත්‍රීකුණාමලය දුම්රිය මාර්ගය - ගල් ඔය හන්දියේ සිට ත්‍රිකුණාමලය දක්වා
මිහින්තලය දුම්රිය මාර්ගය - අනුරාධපුර සිට මිහින්තලේ දක්වා

බඩු ප්‍රවාහනය
තෙල් සහ බඩු දුම්රිය ධාවනය කෙරේ. තෙල් සංස්ථාවේ තෙල් බොහෝ විට ඈත ප්‍රදේශ දක්වා දුම් රියෙන් ප්‍රවාහනය වෙයි. ඇතැම් ආයතන ද තම ප්‍රවාහනය සඳහා දුම්රිය යොදාගැනේ.

නව යොමුවීම්
කොළඹ සිට තෝරාගත් ප්‍රදේශ දක්වා මෙට්‍රො දුම් රිය මාර්ග ඉදිකිරීමට සැලසුම් යොදා තිබේ.

සේවා සපයන්නන්

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාථමික දුම්රිය සමාගම වන්නේ රජයට අයත් ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය සේවයයි. මෙම ආයතනය සියලුම දුම්රිය පාහේ ක්‍රියාත්මක කරනු ලබයි. පෞද්ගලික සමාගම් කිහිපයක් විශේෂ දුම්රිය ධාවනය කරවයි. වයිස්රෝයි ස්පෙශල් නමැති වාශ්ප දුම්රිය මෙසේ පෞද්ගලික ආයතනයක් මගින් ධාවනය කෙරේ. පෞද්ගලික ආයතන වලට අයත් මැදිරි එකක් හෝ දෙකක් ඇතැම් දුම්රිය වලට යොදා ඇත. මේවා වල වැඩි පහසුකම් තිබේ. පුත්තලමේ සිමෙන්ති කම්හල සහ හුණු ගල් නිධිය ආශ්‍රිත සිමෙන්ති ප්‍රවාහන කටයුතු සිමෙන්ති සමාගමට අයත් දුම්රිය මගින් සිදු කෙරේ.

මාර්ග පද්ධතිය සහ යටිතල පහසුකම්
කිලෝමීටර් 1508 කින් යුතු මාර්ග ජාලයක් ශ්‍රී ලංකාව සතුව පවති. විදුලි දුම්රිය ධාවනය නොවේ. ශ්‍රී ලංකාවේ භාවිත වෙන්නේ මිලිමීටර් 1676 පුළුල් ආමාන වර්ගයේ දුම්රිය මාර්ග වේ. දුම්රිය මාර්ග ජාලය අනුරාධපුර, කොළඹ සහ නාවලපිටිය යනුවෙන් මෙහෙයුම් කලාප 3කට බෙදා තිබේ

දුම්රිය සහ එන්ජින්

ඩීසල් බලයෙන් ක්‍රියාත්මක වන එන්ජින් සහ පවර්සෙට්/ඩීසල් බහුවිධ ඒකක වර්ගයේ දුම්රියන් යොදාගැනේ. චීනයෙන් ගෙන්වන ලද නිල් පැහැති දුම්රිය මැදිරි සහ රුමේනියාවේ නිශ්පාදිත මැදිරි ප්‍රධාන වශයෙන් භාවිතා වෙයි. මීට අමතරව ශ්‍රී ලංකාවේ නිපදවූ මැදිරි කිහිපයක් ඇත.

සංඥා පදධති

කොළඹ සිට රඹුක්කන දක්වා වර්ණ සංඥා පද්ධතියක් භාවිත වන අතර ප්‍රධාන මාර්ගයේ එයින් ඔබ්බට සෙමෆෝ සහ ටැබ්ලට් උපකරණ මගින් සංඥා හුවමාරු කෙරේ. මුහුදුබඩ මාර්ගයෙහි නව සංඥා පද්ධතියක් තිබෙන අතර අලුතින් ඉදිවන උතුරු මාර්ගයේ ද පොල්ගහවෙලින් ඔබ්බට ඇත්තේ වර්ණ සංඥා පද්ධතියකි.

විදුලියට හැරවීම (Electrification)
කිලෝ මීටර් 120 ක දුරක් විදුලියට හැරවීමට නියමිතය.

මූලාශ්‍ර

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය එන්ජින්
දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව, ශ්‍රී ලංකා

බාහිර සබැඳි
 http://www.seat61.com/SriLanka.htm
 http://infolanka.asia/sri-lanka/transport/the-indo-lanka-land-bridge-reviving-the-proposal
 http://www.railway.gov.lk/index.php?option=com_content&view=article&id=162&Itemid=186&lang=en
 http://www.slrfc.org/2009/02/21/tramcars-of-old-colombo-going-back-on-a-tramcar-ride
 http://www.slrfc.org/2010/03/27/railway-electrification-let-us-start-at-least-now
 http://www.scienceland.lk/railway/history.htm

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය ගමනාගමනය


Historias Fantásticas fue una revista de historietas publicada por Editorial Novaro desde 1958 con periodicidad mensual. Constó de 380 números ordinarios en su Serie Clásica y 7 en la Serie Avestruz, además de 1 único extraordinario, aparecido el 1 de septiembre de 1962.

Contenido
Al igual que las posteriores Relatos Fabulosos (1959), Cuentos de Misterio (1960) y Mi Gran Aventura (1960), esta revista traducía el material de varios comic books de ciencia ficción de la compañía estadounidense DC Comics.

Referencias

Bibliografía

GARD, Jorge (2016) Cuando Bruce Wayne se llamaba Bruno Díaz. Diábolo Ediciones. Depósito Legal: M-35988-2016 ISBN 978-84-16217-89-2

Revistas de historieta de México
Revistas en español
Historieta de ciencia ficción de México

Historias Fantásticas (Editorial Novaro)


Lokomotivværkstedet er et gammelt lokomotivværksted som i dag er et konference center, beliggende ved Dybbølsbro i Sydhavnen, med små og store konferencer samt faste tilbagevendende messer for blandt andet fødevare samt mode.

Historie

Byggeriet af de mange værksteder begyndte i 1907, da togtrafikken var blevet en central trafikal åre i Danmark. Centralværkstedet varetog eftersyn af datidens damplokomotiver med 2 til 4 års intervaller. Ved de mest omfattende eftersyn blev alle lokomotivets komponenter skilt ad og tjekket efter i de mange forskellige værksteder. Et stort eftersyn kunne tage helt op til 8 måneder.

Hovedparten af medarbejderne på Centralværkstedet var ansat som tjenestemænd. I 1945 var der omkring 1400 medarbejdere, mens der i dag kun er cirka 50 mand ansat.

Kilder og henvisninger

  3D rundvisning af Lokomotiv Værkstedet

Bygninger, konstruktioner og anlæg i København
Vesterbro/Kongens Enghave

Lokomotivværkstedet


Les lettres de Platon (en grec ancien : ) sont treize lettres attribuées au philosophe grec Platon. Autobiographiques, elles font partie du corpus platonicien.

Présentation générale

Contexte et contenu
Les Lettres traitent du temps passé par Platon à Syracuse, et de son influence sur des hommes politiques tels que Denys l'Ancien. Seules la deuxième et la septième lettre, la plus importante, font référence à Socrate.

Authenticité
Treize lettres du  nous sont parvenues. Certaines ont été rajoutées pour constituer jusqu'à vingt-cinq lettres, mais leur authenticité a été réfutée ; les treize qui ont été conservées par la tradition sont celles dont l'authenticité était la moins réfutable.

L'authenticité des lettres de Platon est débattue par les philologues. Leur authenticité a été communément admise jusqu'au  mais des travaux philologiques menés par Richard Bentley, Christoph Meiners et d'autres ont jeté le doute sur l'authenticité des lettres. La première lettre est celle dont l'authenticité est la moins assurée. La douzième, ainsi que la cinquième et la neuvième, sont celles dont l'authenticité est la plus débattue.

Résumé

Lettre I
La première lettre est envoyée par Platon à Denys, et traite du bonheur et de la sagesse. Il se plaint au dirigeant d'avoir fait l'objet des , et se désole d'avoir été . Il refuse la somme d'or que le tyran lui a envoyée. Il rappelle au tyran que, dans les tragédies, on dit souvent que le tyran meurt parce qu'il n'a pas d'amis.

Lettre II
Platon envoie à Denys une lettre où il se défend d'avoir dit du mal de lui dans son dos, lors des jeux olympiques (. Platon écrit que . Cela explique pourquoi Platon s'est rapproché de Denys, et Denys a voulu s'entourer de Platon.

Lettre III

Lettre IV

Lettre V

Lettre VI

Lettre VII

Lettre VIII

Lettre IX
La neuvième lettre est envoyée par Platon à Archytas de Tarente. Il rapporte qu'Archippe et Philonide sont bien arrivés à Athènes, chargés des lettres d'Archytas, et les ont distribuées à qui devait les recevoir. Platon a appris dans les lettres d'Archytas qu'il . Platon admet que s'adonner librement à une occupation particulière choisie est un grand bonheur, mais lui rappelle aussi que . Ainsi, la patrie nous appelle à la diriger, .

Lettre X
La dixième lettre est écrite par Platon à Aristote. Il félicite ce dernier, disant que .

Lettre XI
La onzième lettre est envoyée par Platon à Laodamas. Il rappelle à Laodamas qu'il serait plus simple qu'il vienne à Athènes plutôt que Socrate ou lui aillent le voir. Socrate, en ce moment, , et Platon, lui, dit qu'il se sentirait honteux de voyager loin et d'ensuite échouer dans sa mission. Platon décide donc de donner des conseils par écrit à Laodamas.

Lettre XII
La douzième lettre est écrite par Platon à Archytas de Tarente. Il le remercie de lui avoir envoyé des ouvrages, qu'il trouve être d'une grande qualité. Il envoie ses propres ouvrages à Archytas.

Lettre XIII

Notes et références

Œuvre de Platon

Lettres de Platon


الملك العادل بدر الدين سُلامش. (ولد في القاهرة سنة 1272 - توفي في القسطنطينية سنة 1291). ابن السلطان ركن الدين بيبرس. لقب بـابن البدوية ونصب سلطانا في عام 1279 وهو في السابعة من عمره، بعد أن خلع أخوه الملك السعيد نفسه، ليصبح سادس سلاطين الدولة المملوكية. حكم لمدة مئة يوم.

مقدمة
بعد أن أجبر الملك السعيد على خلع نفسه ورحيله إلى الكرك عرض الأمراء السلطنة على الأمير سيف الدين قلاوون الألفي إلا أن قلاوون الذي كان يدرك قوة الأمراء والمماليك الظاهرية  رفض السلطنة قائلاً للأمراء «أنا ما خلعت الملك السعيد طمعاً في السلطنة، والأولى ألا يخرج الأمر عن ذرية الملك الظاهر». فأستُدعى سُلامش الذي كان طفلا في السابعة من عمره  إلى قلعة الجبل  وتم تنصيبه سلطانا بلقب الملك العادل بدر الدين ومعه قاضي القضاة برهان الدين السنجاري وزيراً وعز الدين أيبك الأفرم  نائبا للسلطنة وقلاوون الألفي أتابكاً ومدبراً للدولة وكُتب إلى الشام بما تم فحلف الناس بدمشق كما وقع الحلف بمصر.

الخلع
أصبح قلاوون هو الحاكم الفعلي للبلاد وأمر بأن يخطب باسمه واسم سُلامش معاً في المساجد وبأن يُضرب اسمه مع اسمه على السكة، كما شرع في القبض على الأمراء الظاهرية وإيداعهم السجون بينما راح يستميل المماليك الصالحية عن طريق منحهم الإقطاعات والوظائف والهبات بهدف سيطرته الكاملة على البلاد تمهيداً لاعتلائه تخت السلطنة. ولما أحس قلاوون أن البلاد قد صارت في قبضته بالكامل استدعى الأمراء والقضاة والأعيان بقلعة الجبل وقال لهم «قد علمتم أن المملكة لا تقوم إلا برجل كامل» فوافقه المجتمعون وتم خلع سُلامش بعد أن ظل سلطاناً اسمياً لمدة مئة يوم ونُصب قلاوون سلطاناً.

اُبعد سُلامش عن مصر إلى الكرك التي كان نائبها أخوه السلطان السابق السعيد بركة والذي كان هو الآخر قد اُبعد إليها من قبل. وبعد وفاة السعيد بركة بقي سُلامش في الكرك مع أخيه الملك المسعود خضر الذي خلف السعيد بركة نائباً عليها. إلا أنه في عام 1286 أرسل قلاوون نائب السلطنة حسام الدين طرنطاي إلى الكرك حيث حاصرها لبضعة أيام ثم استولى عليها ونقل سُلامش وخضر إلى القاهرة بعد أن طلبا الأمان واستسلما له. وقد استقبلهما قلاوون استقبالا حاراً في القاهرة وأمّر كلا منهما إمرة مئة فارس وسمح لهما بحرية التجوال والحركة. ولكن بعد مرور أربع سنوات في القاهرة اعتقلهما مع أمهما في الإسكندرية تمهيدا لنفيهم إلى القسطنطينية بعد أن أخبره ابنه الأشرف بأنهما قد اتصلا بالأمراء الظاهرية. وقد قام الأشرف خليل بعد أن تسلطن بنفيهما مع أمهما إلى القسطنطينية في عام 1291 حيث توفي سُلامش هناك في نفس السنة. فصبّرت أمه جثمانه واحتفظت به في تابوت إلى أن نقلته إلى مصر في عام 1297 حيث دفن بالقرافة بالقاهرة بشفاعة من أخته لدى زوجها السلطان حسام الدين لاجين.

كان سُلامش مثل أخيه الملك السعيد وأبيه الملك الظاهر محبوباً لدى العامة وقد كان نابهاً بهي الطلعة، حتى إن الشعراء تغنوا بحسنه وجعلوا من «الثغرالسُلامشي» كناية عن الحسن. يقول ابن تغرى في وصفه لسُلامش «وكان شاباً مليحاً جميلاً تام الشكل رشيق القد طويل الشعر ذا حياء ووقار وعقل تام. مات وله من العمر قريب من عشرين سنة قيل: إنه كان أحسن أهل زمانه وبه افتتن جماعة من الناس وشبب به الشعراء وصار يضرب به المثل في الحسن حتى يقول القائل: ثغر سلامشي».

نقود بدر الدين سُلامش

سكت النقود بأسماء وألقاب سُلامش كالتالي: السلطان الملك العادل بدر الدنيا والدين، الصالحي الملك العادل بدر الدنيا والدين سلامش، الملك العادل بدر الدنيا والدين. كما نقشت على نقوده ألقاب أبيه بيبرس: الملك الظاهر قسيم أمير المؤمنين ويُقصد بأمير المؤمنين الخليفة العباسي الذي كان يقيم بالقاهرة.

انظر أيضا
 السعيد ناصر الدين محمد
 المماليك

فهرس وملحوظات

المصادر والمراجع

 ابن إياس: بدائع الزهور في وقائع الدهور، مدحت الجيار (دكتور)، الهيئة المصرية العامة للكتاب، القاهرة 2007.
 ابن تغرى: النجوم الزاهرة في ملوك مصر والقاهرة، الحياة المصرية، القاهرة 1968.
 أبو الفداء: المختصر في أخبار البشر، القاهرة 1325ه.
 جمال الدين الشيال (أستاذ التاريخ الإسلامي): تاريخ مصر الإسلامية، دار المعارف، القاهرة 1966.
 المقريزى: السلوك لمعرفة دول الملوك، دار الكتب، القاهرة 1996.
 المقريزى: المواعظ والاعتبار بذكر الخطط والأثار، مطبعة الأدب، القاهرة 1968.
 شفيق مهدى (دكتور): مماليك مصر والشام، الدار العربية للموسوعات، بيروت 2008.
 عز الدين بن شداد: تاريخ الملك الظاهر، دار نشر فرانز شتاينر، فيسبادن 1983.
 قاسم عبده قاسم (دكتور): عصر سلاطين المماليك - التاريخ السياسى والاجتماعى، عين للدراسات الإنسانية والاجتماعية، القاهرة 2007.

أشخاص مضرب المثل
أشخاص من القاهرة
حكام أطفال في العصور الوسطى
حكام خلعوا أثناء الطفولة
سلاطين مصر
مماليك بحرية
مواليد 1272
مواليد في القاهرة
وفيات 1291
وفيات في القسطنطينية

العادل بدر الدين سلامش


Agrilus schmidtgoebeli é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1935.

Referências

schmidtgoebeli

Agrilus schmidtgoebeli


بيت ليف هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بنت جبيل في محافظة النبطية. وهي بلدة الوزير أيوب حميد.
وتبعد بيت ليف حوالي 106 كم عن العاصمة بيروت وترتفع 530 مترا عن سطح البحر.تتميز بيت ليف بوقوعها على تلة منخفضة محاطة بمجموعة من الجبال الخضراء

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة النبطية
تجمعات شيعية في لبنان
قرى جبل عامل
قضاء بنت جبيل
مدن لبنان

بيت ليف


වෙරෝනිකා ඇනා රොසාටි (උපත 1984 ජනවාරි 09) පෝලන්ත නිළියක සහ යුරෝපා සිනමා ඇකඩමියේ සාමාජිකාවකද වේ. ඇයගේ නිළි වෘත්තිය ආරම්භ වන්නේ පෝලන්ත සබන් දැන්වීමකිනි. In 2005, she starred as Dżemma in her first theatrical feature film Pitbull. A year later, she launched her international career with a small uncredited role in Inland Empire directed by David Lynch.

මුල් කාලය
උපත ලැබූවේ වෝර්සෝහිදී, පෝලන්ත-ඉතාලි ජාතික පියා වන ඩේරිස් රොසාටි දාවය.(උපත් නම ගයිටනො ඩොරිඕ රොසාටී.

මූලාශ්‍ර

1984 උපත්
සිනමාව
පෝලන්ත සිනමාව

වෙරෝනිකා රොසාටි


Panjshir (Dari: , literally "Five Lions," pronounced /pand͡ʒʃeːɾ/, also spelled as Panjsher) is one of the thirty-four provinces of Afghanistan, located in the northeastern part of the country containing the Panjshir Valley. The province is divided into seven districts and contains 512 villages. As of 2021, the population of Panjshir province was about 173,000.

Panjshir became an independent province from neighboring Parwan Province in 2004. It is bordered by Baghlan and Takhar in the north, Badakhshan and Nuristan in the east, Laghman and Kapisa in the south, and Parwan in the west.

History

The territory was ruled by the Khanate of Bukhara between the early 16th century and the mid-18th century. The Parwan region, including the later Panjshir, was conquered by Ahmad Shah Durrani, and officially accepted as a part of the Durrani Empire, by Murad Beg of Bukhara, after a treaty of friendship was signed in or about 1750. The rule of the Durranis was followed by that of the Barakzai dynasty. During the 19th century, the region became part of the Emirate of Afghanistan, but was largely unaffected by British incursions, such as the  Anglo-Afghan wars. Like the rest of Afghanistan, Panjshir became part of the newly established Kingdom of Afghanistan in June 1926.

In July 1973, troops under the command of General Sardar Mohammed Daoud Khan overthrew the Afghan monarchy and established the Republic of Afghanistan. In this coup d'état, General Daoud seized power for himself, effectively proclaiming himself as the first President of Afghanistan. He began making claims over large swathes of Pashtun-dominant territory in Pakistan, causing great anxiety to the government of Pakistan. By 1975, the young Ahmad Shah Massoud and his followers initiated an uprising in Panjshir,  but were forced to flee to Peshawar in Pakistan where they received support from Pakistani Prime Minister Zulfiqar Ali Bhutto. Bhutto is said to have paved the way for the April 1978 Saur Revolution in Kabul by making General Daoud spread the Afghan Armed Forces to the countryside.

Panjshir was attacked multiple times during the 1980s Soviet–Afghan War, against Ahmad Shah Massoud and his forces. The Panjshir region was in rebel control from August 17, 1979, after a regional uprising. Aided by its mountainous terrain, the region was well defended by mujahedeen commanders during the war against the PDPA government and the Soviet Union.

After the collapse of the Democratic Republic of Afghanistan in 1992, the area became part of the Islamic State of Afghanistan. By the late 1990s, Panjshir and neighboring Badakhshan province served as a staging ground for the Northern Alliance against the Taliban. On September 9, 2001, Defense Minister Massoud was assassinated by two al-Qaeda operatives. Two days later the September 2001 attacks occurred in the United States and this led to the start of a major U.S.-led war in Afghanistan.

Containing the Panjshir Valley, in April 2004 Panjshir District of Parwan Province was turned into a province under the Karzai administration. The Afghan National Security Forces (ANSF) established several bases in the province. In the meantime, the International Security Assistance Force (ISAF) also established bases, a US-led Provincial Reconstruction Team (PRT) began operating in Panjshir in the late 2000s.

Following the Fall of Kabul on 15 August 2021, anti-Taliban forces loyal to the Islamic Republic of Afghanistan fled to the Panjshir Province. They formed the National Resistance Front of Afghanistan and kept fighting the new Islamic Emirate of Afghanistan in an ongoing conflict. The new resistance forces flew the old flag of the Northern Alliance. The resistance has held the Panjshir Valley and captured districts in neighboring provinces. By early September 2021, Taliban forces managed to push into Panjshir and capture several districts from the National Resistance Front of Afghanistan, before gaining control of Bazarak on 6 September, pushing remaining resistance fighters into the mountains. However, clashes still remain ongoing between the Taliban and resistance fighters in Panjshir Province. A subsequent visit by Radio Télévision Suisse and Journeyman Pictures into Bazarak in October 2021 also revealed that despite claims of NRF inactivity by local Taliban officials, an armed confrontation between the NRF Taliban was in fact occurring in an undisclosed location in the mountains surrounding Bazarak, with resistance forces gaining the upper hand, thus confirming that the NRF remains still active near Bazarak and in Panjshir Province. Although the NRF continues to carry out attacks, it does not control any territory in the province.

Healthcare

The percentage of households with clean drinking water increased from 16% in 2005, to 17% in 2011.

23% of births in 2011 were attended to by a skilled birth attendant.

Education

The overall literacy rate (6+ years of age) fell from 33% in 2005 to 32% in 2011.
The overall net enrolment rate (6–13 years of age) fell from 42% in 2005 to 40% in 2011.
Four Technical and Vocational Education and Training (TVET) schools service the agriculturally-oriented Panjshir Province, including the Ahmad Shah Massoud TVET. The school was established with the help from the Hilfe Paderborn and German Foreign Office and as of 2014 had about 250 students and 22 staff members.

Demography

As of 2021, the total population of the province is about 173,000.

According to the Institute for the Study of War, Tajiks form the majority of the population. There is a Sunni Hazara minority in the province, who form the majority in Darah district.

Dari (Afghan Persian) is the dominant language in the province. All inhabitants are followers of Islam, and exclusively Sunni.

The proportion of residents living below the national poverty line was 19.1%.

Population by districts

Places of interest
The tomb of Ahmad Shah Massoud, is located in Saricha, Bazarak, Panjshir.
The Football Stadium in Panjshir Valley, next to the Panjshir River.
Famous Mountains of Panjshir for Hiking Includes:Panjshir Mountains
 Kuh-e Mir Samir 5 768 m (prom: 1 204 m)
 Band-e Ghār 5 387 m (prom: 465 m)
 Kōh-e Maldaygmay 5 340 m (prom: 690 m)
 Mungashayr 5 222 m (prom: 254 m)
 Kōh-e Wār 5 141 m (prom: 131 m)
 Shāhāk 5 110 m (prom: 1 471 m)
 Nāw-e Kalān 5 064 m (prom: 130 m)
 Siyāh Khār Now 5 059 m (prom: 863 m)
 Ghowch 5 012 m (prom: 129 m)
 Kōtal-e Zard 4 996 m (prom: 260 m)

Notable people
Qahar Asi, Afghan legendary poet
Muhammad Qasim Fahim, field marshal,  former Vice President of Afghanistan
Keramuddin Keram, former Governor of the province, chief executive of Afghanistan football.
Mohammad Alam Izdyar, First deputy house of elders
Abdul Hafiz Mansoor, First director of radio and television in Afghanistan
Ahmad Shah Massoud, Afghan national hero, military leader and former defense minister, known for leading armed resistances against Soviets and Taliban.
Ahmad Massoud, son of Ahmad Shah Massoud. He was appointed as the Massoud Foundation's CEO in November 2016.
Ahmad Wali Massoud, Afghan politician
Ahmad Zia Massoud, Afghan politician and former Vice President
Dastagir Panjsheri, former minister of education
Yunus Qanuni, Afghan politician, former Vice President of Afghanistan
Amrullah Saleh, Afghan politician, former Vice President of Afghanistan
Haidari Wujodi, Afghan Sufi poet and scholar
Amrullah Saleh, Afghan politician
Hasib Qoway Markaz, powerful military leader of National Resistance Front of Afghanistan
Bismillah Khan Mohammadi, Afghan politician and former defense minister

See also
Provinces of Afghanistan
Panjshir Valley
Panjshir River

References

External links

Panjshir Province by the Naval Postgraduate School
Panjshir Province by the Institute for the Study of War
Panjshir Province Archives by Clarksville Online

Panjshir Province
States and territories established in 2004
2004 establishments in Afghanistan
Provinces of the Islamic Republic of Afghanistan
Provinces of Afghanistan

Panjshir Province


خليج تريستي هو خليج مائي في شمال البحر الأدرياتيكي وهو أقصى نقطة شمالية في البحر, يقع بين كرواتيا وسلوفينيا وإيطاليا تطل عليه مدينة ترييستي التي استقى منها مسماه, يعتبر البعض هذا الخليج جزء من خليج البندقية الأكبر، تبلغ مساحة الخليجة قرابة 1000 كم مربع ولكنه لا يضم وسطه أية جزر.

مراجع

الحدود الإيطالية السلوفينية
الحدود السلوفينية الكرواتية
جغرافيا ترييستي
خلجان إيطاليا
خلجان البحر الأدرياتيكي
خلجان البحر المتوسط
خلجان سلوفينيا
خلجان كرواتيا

خليج ترييستي


Hidetoki Takahashi (11. april 1916 - 5. februar 2000) var en japansk fodboldspiller. Han var i perioden 1957, 1960-1962 træner for Japans fodboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Hidetoki Takahashi


Dedeoğlu, Zonguldak ilinin Devrek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1892 yılı kayıtlarında da Dedeoğlu, 1919 yılı kayıtlarında ise Turmanos olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 60 km, Devrek ilçe merkezine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Devrek belde ve köyleri

Dedeoğlu, Devrek


Big Mamma est une enseigne de restaurants française spécialisée dans la cuisine italienne et fondée en 2015 à Paris par les entrepreneurs Victor Lugger et Tigrane Seydoux.

En 2021, le groupe compte  en France, au Royaume-Uni, en Espagne et à Monaco.

Historique
L'entreprise Big Mamma Group est créée en 2015 par les entrepreneurs Victor Lugger et Tigrane Seydoux, qui se sont rencontrés à HEC Paris, avec l'aide d'investisseurs privés dont Xavier Niel.

Le concept voit l'ouverture de  en trois ans. Du fait de l'absence de système de réservation, de longues queues de clients se forment à l'extérieur des restaurants et les distinguent ainsi des autres enseignes de restauration.

En 2018, le groupe s'installe sur le campus Station F : son restaurant La Felicità y occupe  de surface pour  différents, dont une cafétéria ouverte en continu. À l'époque, le groupe vend près de  par jour, contre 4000 l'année d'avant.

En février 2019, le groupe s'exporte à l'étranger, avec l'ouverture de deux restaurants à Londres. À cette époque il emploie autour de  à Paris, et le restaurant londonien fait appel à 180 producteurs différents,  certains produits sont acheminés d'Italie vers Londres en moins de .

Concept
Les restaurants Big Mamma basent leur concept de vente  en mettant en avant l'origine artisanale de leurs fournisseurs italiens. Le groupe demande au personnel des restaurants de parler italien aux clients.

Dans le paysage français de la restauration, le succès de l'entreprise suscite de l'hostilité ; certains la rapprochent à une initiative marketing .

Implantations
À la fin 2021, le groupe gère  en Europe (France, Royaume-Uni, Espagne et Monaco) dont La Felicità à Paris.

Distinction
En novembre 2017, les deux fondateurs Victor Lugger et Tigrane Seydoux reçoivent le prix des « entrepreneurs de l'année » décerné par le guide gastronomique Gault et Millau.

Notes et références

Entreprise ayant son siège à Paris
Entreprise fondée en 2015

Big Mamma (entreprise)


Die Südarmee (jap. , Nampō-gun) war eine Hauptarmee (Heeresgruppe) des Kaiserlich Japanischen Heeres während des Pazifikkriegs im Zweiten Weltkrieg. Ihr Tsūshōgō-Code (militärischer Tarnname) war Autorität (, i) oder i1160, manchmal auch NA.

Daten
Die Südarmee wurde am 6. November 1941 als Teil des Kaiserlichen Heeres aufgestellt und unterstand dem Daihon'ei. Anfangs bestand sie aus mehreren untergeordneten Einheiten, unter ihnen einige Regionalarmeen, wie die 14. Regionalarmee (Gen. Yamashita Tomoyuki) und die 18. Regionalarmee (Gen. Nakamura Aketo), und mehreren Armeen, wie die 18. Armee (Gen. Adachi Hatazō) und die 15. Armee (Gen. Iida Shōjirō). Die Südarmee stand unter dem Kommando von Feldmarschall Terauchi Hisaichi und ihr Zentralhauptquartier war in Saigon. Ihre Aufgabe war es, bei der japanischen Invasion Südostasiens 1942, Burma, Thailand, Indochina, Borneo, die Philippinen, Neuguinea, die Salomonen und weitere kleinere Inselstützpunkte im Pazifik einzunehmen und zu verteidigen. Fast alle Einheiten dieser Armee wurden in den Kämpfen 1943 bis 1945 von den alliierten Truppen in Burma, Neuguinea, den Philippinen und im Pazifik aufgerieben. Die Armee wurde am 31. August 1945 nach der Kapitulation Japans aufgelöst.

Kommandeure
 6. November 1941 – 31. August 1945: Feldmarschall Terauchi Hisaichi

Untergeordnete Einheiten
Westpazifik:
 14. Division
49. Selbstständige gemischte Brigade
53. Selbstständige gemischte Brigade
Burma:
 Regionalarmee Burma
15. Armee*
28. Armee*
33. Armee*
2. Infanteriedivision
49. Infanteriedivision
53. Infanteriedivision
24. Selbstständige gemischte Brigade
53. Selbstständige gemischte Brigade
72. Selbstständige gemischte Brigade
105. Selbstständige gemischte Brigade
Malaysia, Singapur, Sumatra:
 7. Regionalarmee
16. Armee*
25. Armee*
29. Armee*
3. Luft-Armee
46. Division
Shonan Garnison
26. Selbstständige gemischte Brigade
Philippinen:
 14. Regionalarmee
35. Armee*
41. Armee*
1. Infanteriedivision
10. Infanteriedivision
19. Infanteriedivision
23. Infanteriedivision
26. Infanteriedivision
103. Infanteriedivision
105. Infanteriedivision
2. Panzerdivision
4. Fliegerdivision
55. Selbstständige gemischte Brigade
58. Selbstständige gemischte Brigade
68. Selbstständige gemischte Brigade
Thailand:
18. Regionalarmee
15. Armee*
15. Infanteriedivision
22. Infanteriedivision
29. Selbstständige gemischte Brigade
Neuguinea und Salomonen
8. Regionalarmee
17. Armee
18. Armee
Borneo
37. Armee
Niederländisch-Indien
2. Regionalarmee
2. Armee
19. Armee
Französisch-Indochina
38. Armee

(*) Divisionen, die Armeen zugeordnet waren, sind nicht aufgeführt, da die Zusammenstellung der jeweiligen Armee, je nach Einsatzzweck, variierte.

Literatur
 John Underwood: "The Japanese Order of Battle in World War II, Vol I" The Nafziger Collection, Inc., 1999, ISBN 978-1-58545-044-2.
 Victor Madej: "Japanese Armed Forces Order of Battle 1937-1945, Volume I+II", Game Marketing Company, 1981.
 Gordon Rottman: "Japanese Army in World War II (The South Pacific and New Guinea, 1942–43)", Osprey Publishing, ISBN 978-1-84176-870-0.

Einzelnachweise

Hauptarmee (Kaiserlich Japanische Armee)
Militärischer Verband im Zweiten Weltkrieg (Japan)
Gegründet 1941
Aufgelöst 1945

Südarmee (Japanisches Kaiserreich)


Fritz Eberhard, né le  à Dresde et mort le  à Berlin, est un journaliste allemand, militant antifasciste et social-démocrate. Il a combattu dans la Résistance intérieure au nazisme. Il était membre de l'Internationaler Sozialistischer Kampfbund (ISK). Après la Seconde Guerre mondiale, Fritz Eberhard devint membre du Conseil parlementaire , précurseur du Bundestag, où il fut l'un des fondateurs de la constitution allemande moderne.

Biographie
Fritz Eberhard est né sous le nom de "Helmut von Rauschenplat", une famille noble de Dresde qui remonte au Moyen Âge. En 1914, il a commencé à étudier les sciences politiques et l'économie, fréquentant les universités de Francfort-sur-le-Main, Heidelberg et Tübingen. Prenant trois ans, il fut mobilisé comme soldat de 1915 à 1918, durant la Première Guerre mondiale. Il a obtenu son doctorat en 1920. Pendant ce temps, il a développé ses idées sociales et politiques et est devenu un adepte des idées de Robert Wilbrandt et Leonard Nelson. En 1921, il rejoint l'Internationaler Sozialistischer Kampfbund. Il a également rejoint le Parti social-démocrate d'Allemagne en 192] et le Jungsozialisten, mais s'est retiré du SPD en 1924. Il a travaillé comme rédacteur en chef du journal de l'ISK, "Der Funke", où de 1932 à 1933, il était responsable de la rubrique de la politique économique.
Résistance et exil
Après la prise du pouvoir par le parti nazi en 1933, Helmut von Rauschenplat est contraint à la clandestinité à cause d'un mandat d'arrestation et prend le nom de Fritz Eberhard. Il a commencé à diriger clandestinement l'ISK interdit en Allemagne en 1934 et a travaillé sur la construction d'un syndicat socialiste indépendant, l'Unabhängigen Sozialistischen Gewerkschaft. Il a également travaillé en étroite collaboration avec Hans Jahn et le groupe de résistance des chemins de fer organisé par la Fédération internationale des ouvriers du transport et il a maintenu le contact avec Willi Eichler et les dirigeants exilés de l'ISK à Londres. Durant cette période, il écrivit également des articles sous son pseudonyme pour le Stuttgarter Sonntagszeitung jusqu'à son interdiction en 1937. Entre 1934 et 1939, Eberhard a publié 71 articles dans le Sozialistische Warte  sous son nom de plume, Fritz Kempf  ou en abréviation, F.K .

L'organisation clandestine de l'ISK fut écrasée par la Gestapo en 1937. Fritz Eberhard put fuir à Londres, mais entra en conflit avec Willi Eichler à propos de son plaidoyer en faveur d'une action directe contre l'Allemagne nazie. En conséquence, il quitta l'ISK en 1939, avec Hilde Meisel et Hans Lehnert. Il a travaillé ensuite comme journaliste pour plusieurs journaux. La même année, il écrivit  Wie kann man Hitler besiegen  (Comment vaincre Hitler) avec Hilda Monte.

En , Fritz Eberhard put retourner en Allemagne, avec l'aide du Bureau des services stratégiques. Il devient commentateur et conseiller du directeur des programmes américains de Radio Stuttgart. En , il a rejoint le Parti social-démocrate d'Allemagne et en 1946, il a été élu au Württemberg-Baden Landtag. En 1948-1949, il était membre du Parlamentarischer Rat, le Conseil parlementaire contribua à la rédaction de la constitution d'après-guerre. Fritz Eberhard a joué un rôle de premier plan pour garantir que le droit au statut d'objecteur de conscience soit inclus dans les nouvelles lois de la République fédérale d'Allemagne.

De 1949 à 1958, il travaille au "Süddeutscher Rundfunk" en tant que directeur politique. À partir de 1961 jusqu'en 1968, il était le directeur et professeur honoraire à l'Institut für Publizistik à la Freie Universität Berlin.

En 1956, il reçut le prix Adolf-Grimme.

En 1979, Fritz Eberhard et Axel Eggebrecht ont reçu la médaille Carl von Ossietzky.

Fritz Eberhard est mort à Berlin en 1982. Ses papiers personnels se trouvent aux archives de l'Institut für Zeitgeschichte (l'Institut d'histoire contemporaine) de Munich.

Références

Liens externes

Catalogue de la Deutschen Nationalbibliothek pour Fritz Ebarhard
Archives sur Fritz Ebarhard à l'Institut d'histoire contemporaine) de Munich-Berlin
Fritz Eberhard, un représentant de la remigration dans l'Allemagne d'après-guerre

Journaliste allemand du XXe siècle
Personnalité allemande de la Seconde Guerre mondiale
Membre de l'Internationaler Sozialistischer Kampfbund
Antifasciste allemand
Résistant allemand au nazisme
Naissance en octobre 1896
Naissance à Dresde
Naissance dans le royaume de Saxe
Décès en mars 1982
Décès à Berlin
Décès à 85 ans

Fritz Eberhard


Adolphe Yvon (1817–1893) foi um pintor francês conhecido pelas suas pinturas das Guerras Napoleônicas . Yvon estudou com Paul Delaroche, ganhou fama durante o Segundo Império e enveredou pela carreira de professor.

Carreira
Pouco depois do fim da Guerra da Criméia em setembro de 1855, Yvon foi contratado pelo governo francês para pintar um grande quadro da captura do Malakoff em Sebastopol .  O artista partiu para a Crimeia em 19 de fevereiro de 1856, onde passou seis semanas compilando um caderno de esboços, além de visitar o campo de batalha de Inkerman . Em 1857, a pintura La Prize de la tour de Malakoff em 8 de setembro de 1855 foi exibida no Salão de Paris, e dois anos depois veio La Gorge de Malakoff e La Courtine de Malakoff .  La Prize era uma tela enorme de 6 metros por 9 metros e representava o momento em que a fortificação foi capturada, por volta do meio-dia.

Nos anos seguintes, o imperador Napoleão III começou a admirar as suas cenas de batalha; naturalmente Yvon glorificou a carnificina das campanhas de Napoleão I. Yvon tornou-se oficial da Légion d'honneur em 1867 e pintou o retrato de Napoleão III no ano seguinte (paradeiro desconhecido). Yvon era conhecido como o principal professor de desenho na École des Beaux-Arts (1863-1883). Alguns americanos receberam instruções dele, incluindo Christian Schussele, Alfred Wordsworth Thompson, William Sartain, e J. Alden Weir. Este último frequentou a aula de desenho de vida da tarde de Yvon, que começou no Outono de 1874. Yvon forneceu o tema para esboços de composição para os seus alunos, por exemplo, "O Assassinato de Júlio César", para o qual especificou como deveria ser feito: "César cobre a sua cabeça com a sua toga . . ele foi empurrado para a base da estátua de Pompeu, que foi banhada no seu sangue". (Arquivos da École des Beaux-Arts, Arquivos Nacionais, AJ52 63). Alexander Stewart, o colecionador americano, contratou Yvon para pintar A Reconciliação do Norte e do Sul (perdido) em 1870, bem como O Gênio da América (1858, 1870). O seu Retrato do Presidente Carnot (1888) apareceu na Exposição Colombiana Mundial .

Referências

Leitura adicional

 Eaton, D. Cady (1909). A Handbook of Modern French Painting. Nova York: Dodd, Mead and Co., p. 284.
 Thierry, A., "Adolphe Yvon: Souvenirs d'un peintre militaire", Revue des Deux Mondes 71 (1933): 844-873.
 Heiser, E. (1974). Adolphe Yvon, 1817–1893, et les siens: Notices biographiques . Sarreguemines.
 TRAP, Frank (2000). "Adolphe Yvon", em From Monet to Cézanne: Late 19th Century French Artists . O Dicionário Grove de Arte. Londres: Macmillan, 2000, pp. 421–422.

Pinturas

 O Assassinato de Júlio César
 A Carga da Cavalaria Francesa em Reichshof
 Marshall Ney em Retiro na Rússia
 A Conquista do Desfiladeiro de Malakoff (Palácio de Versalhes)
 A Tomada de Malakoff
 De Solferino 1863

Pintores da França do século XIX
Mortos em 1893
Nascidos em 1817

Adolphe Yvon


An Liparis tenuis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe ngan Dorothy Downie. An Liparis tenuis in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis tenuis


Hemileuca ist eine Gattung der Schmetterlinge aus der Familie der Pfauenspinner (Saturniidae). "The Global Lepidoptera Names Index" des Natural History Museum listet für die Gattung 27 Arten, die ihre Verbreitung in Nordamerika haben. Die Falter sind aufgrund ihrer variablen Färbung und Flügelmusterung und ihrer ungewöhnlichen Lebensweise, die eine Anpassung an die heißen und trockenen Lebensräume bilden, bei Schmetterlingssammlern sehr beliebt. Die meisten Falter fliegen im Sommer und Herbst. Die Eier werden in ringförmigen Gelegen an Stängel oder Äste der Raupennahrungspflanzen angelegt und überwintern, was ungewöhnlich für Pfauenspinner ist. Dadurch können sich die Raupen jedoch noch vor dem heißen Sommer des darauffolgenden Jahres bis zur Verpuppung entwickeln, sodass die Falter im kühleren Spätsommer und Herbst schlüpfen. Die Brennhaare der Raupen verursachen bei Berührung einen von einem Tag bis zu mehr als eine Woche andauernden Ausschlag. In günstigen Jahren können die Raupen in Massen auftreten.

Merkmale
Die Falter sind kräftig gefärbt, in Schattierungen von Weiß, Schwarz, Gelb und Rot, und sind in ihrer Erscheinung auch innerhalb einer Art sehr variabel. Bei vielen Arten ist das Hinterleibsende rot gefärbt, was möglicherweise der Warnung von Fressfeinden dient. Bei anderen Arten ist es gelb und schwarz beringt. Die Fühler der Männchen sind einfach gefiedert. Bei allen anderen Arten innerhalb der Unterfamilie sind sie doppelt gefiedert, wie auch bei den meisten Arten der Familie der Pfauenspinner. Die Genitalien sehen denen der Gattung Coloradia ähnlich.

Die Raupen sind schwarz, dunkelrot oder dunkelbraun gefärbt, entwickeln jedoch mit zunehmendem Alter eine artspezifische Musterung. Die Fortsätze (Scoli) am Rücken des Hinterleibs bestehen aus kurzen Büscheln oder Gruppen von Stacheln, die keinen zentralen Schaft haben. Dies unterscheidet sie von den Raupen der nahe verwandten Gattung Automeris. Bei allen Arten sind Brennhaare ausgebildet.

Vorkommen
Die Falter kommen vom Süden Kanadas, über den Westen und Südwesten der Vereinigten Staaten einschließlich des Great Basin bis nach Mexiko vor. Den Kern der Verbreitung bilden dort die Wüsten-, Chaparral- und Berggebiete. Auch wenn einige Arten selten sind, können sie lokal häufig auftreten. Im Allgemeinen sind die Populationen jener Arten, die die weiten und offenen Lebensräume des Great Basins und der Wüsten im Südwesten der Vereinigten Staaten bewohnen, weit verstreut, besitzen aber hohe Individuendichten.

Lebensweise
Die Falter der meisten Arten fliegen schnell in einem unberechenbar ungleichmäßigen Flug umher. Werden die Tiere beim Sitzen in ihrer Ruhe gestört, heben sie ihre Flügel über den Rücken und krümmen den Hinterleib nach unten. Arten mit gelb und schwarz beringtem Hinterleib pulsieren zusätzlich mit diesem Körperteil, wodurch Ähnlichkeit mit wehrhaften Hautflüglern, zum Beispiel Wespen, entsteht (Müller'sche Mimikry).

Flug- und Raupenzeiten
Die Imagines der meisten Arten fliegen im Sommer oder im Herbst. In hohen Lagen fliegen sie eher früher im Jahr und sind tagaktiv. Die wenigen nachtaktiven Arten findet man vor allem in den Wüstengebieten, wo sie im frühen Herbst fliegen, wenn die Abendtemperaturen noch hoch genug sind. Bei den meisten Arten überwintern die Eier, wobei dann die Raupen im März oder April schlüpfen. Bei einigen wenigen Arten schlüpfen die Raupen mit Beginn der Winterregenfälle im Süden Kaliforniens oder am Beginn der Sommerregenfälle im Südosten Arizonas. Die Falter der neuen Generation schlüpfen bei den meisten Arten wenige Monate nach der Verpuppung, ein Teil der Tiere kann aber als Puppe überwintern. Insbesondere bei den Wüstenarten ist bei Aufzuchten in Gefangenschaft dokumentiert, dass die Puppen zwei bis vier Jahre überliegen können, bis die Falter schlüpfen. Die Arten der eglanterina-Gruppe haben in den von ihnen besiedelten Lebensräumen hoher Berglagen mit nur kurzer Vegetationszeit einen zweijährigen Lebenszyklus. Die Eier überwintern im ersten Jahr, die Puppen im zweiten. Dieselben Arten entwickeln sich aber viel schneller, wenn man sie unter günstigeren Bedingungen aufzieht. Die Diapause wird jedoch durch die Tageslichtdauer und den dazu korrelierenden Hormonspiegel induziert.

Der Entwicklungszyklus, bei dem die Eier überwintern, ist vermutlich eine Anpassung an die kurze Vegetationsperiode in den besiedelten trockenen Lebensräumen. Die im Frühjahr schlüpfenden Raupen können sogleich Nahrung in idealer Qualität vorfinden. Sie beenden ihre Entwicklung vor dem heißen und trockenen Sommer und verbringen ihn im Puppenstadium, bevor die Falter im Herbst bzw. dem Spätsommer mit wieder milderen Temperaturen schlüpfen. Die Tagaktivität der Falter umgeht dabei auch die kalten Nachttemperaturen, die wiederum notwendig sind, um die Entwicklung der Eier zu unterbrechen.

Nahrung der Raupen
Die wichtigsten Nahrungspflanzen der Raupen sind Rosengewächse (Rosaceae), Kreuzdorngewächse (Rhamnaceae), Weidengewächse (Salicaceae), Korbblütler (Asteraceae), Geißblattgewächse (Caprifoliaceae), Sumachgewächse (Anacardiaceae), Hülsenfrüchtler (Fabaceae), Süßgräser (Poaceae) und Knöterichgewächse (Polygonaceae), wobei je nach Art bzw. Spezies-Gruppe davon nur bestimmte Pflanzenfamilien gefressen werden. Die Arten, die trockene Lebensräume besiedeln, entwickeln sich an den dort dominierenden strauchigen Pflanzen.

Entwicklung
Die Weibchen aller Arten legen ihre Eier in ringförmigen Gelegen um einen Ast oder einen Blütenstiel der Nahrungspflanzen ab. Bei den in Wüsten lebenden Arten, deren Nahrungspflanzen klein sind, umfassen die Gelege weniger als 24 Eier, bei an Sträuchern, Bäumen und krautigen Pflanzen fressenden Arten umfassen die Gelege 50 bis 200 Eier.

Anfangs fressen die Raupen gesellig eng beieinander sitzend. Wegen ihrer dunklen Färbung absorbieren sie effizient Sonnenstrahlung, und die dadurch erhöhte Körpertemperatur beschleunigt die physiologische Entwicklung insbesondere in höheren Berglagen. Die Raupen durchleben zumindest fünf Stadien, je nach Art und Nahrungspflanze können es auch sechs oder sieben sein. Nach dem vierten Stadium leben sie als Einzelgänger. Wenn diese Tiere gestört werden, ringeln sie sich ein und lassen sich zu Boden fallen. Die Raupen werden stark durch parasitoide Fliegen oder Hautflügler dezimiert. Manchmal sind bis zu 90 % der Raupenpopulation parasitiert. Die Verpuppung erfolgt bei allen Arten zwischen Pflanzenteilen am Boden oder in Grasbüscheln. Finden die Raupen jedoch lockere Erde vor, vergraben sich die meisten bis in eine Tiefe von 10 bis 20 Zentimeter.

Taxonomie und Systematik
Die große Variabilität der Falter, insbesondere innerhalb der eglanterina-Gruppe, führte zur Beschreibung vieler Unterarten, die jedoch unter Berücksichtigung der hohen Variabilität, der Verbreitungsgebiete und deren Überschneidung in der Regel taxonomisch nicht haltbar sind.

Die Gattung wurde von manchen Autoren in vier Untergattungen unterteilt, zu denen die Aufteilung der Arten jedoch problematisch ist. Aus diesem Grund definieren Tuskes und Collins die Speziesgruppen tricolor,maia, electra, burnsi, chinatiensis und eglanterina, die die phylogenetische Verwandtschaft besser widerspiegeln sollen.

"The Global Lepidoptera Names Index" des Natural History Museum listet folgende Arten der Gattung:

 Hemileuca tricolor (Packard, 1872)
 Hemileuca lex (Druce, 1897)
 Hemileuca hualapai (Neumoegen, 1883)
 Hemileuca rubridorsa Felder, 1874
 Hemileuca oliviae Cockerell, 1898
 Hemileuca sororius (H. Edwards, 1881)
 Hemileuca numa (Druce, 1897)
 Hemileuca mexicana (Druce, 1887)
 Hemileuca mania (Druce, 1897)
 Hemileuca dyari (Draudt, 1930)
 Hemileuca lares (Druce, 1897)
 Hemileuca maia (Drury, 1773)
 Hemileuca nevadensis Strech, 1872
 Hemileuca lucina H. Edwards, 1887
 Hemileuca grotei Hopffer, 1868
 Hemileuca diana Packard, 1874
 Hemileuca juno Packard, 1872
 Hemileuca electra Wright, 1884
 Hemileuca slosseri Peigler & Stone, 1989
 Hemileuca burnsi J.H. Watson, 1910
 Hemileuca neumoegeni (H. Edwards, 1881)
 Hemileuca chinatiensis (Tinkham, 1943)
 Hemileuca griffini Tuskes, 1978
 Hemileuca conwayae Peigler, 1985
 Hemileuca hera (Harris, 1841)
 Hemileuca nutalli (Strecker, 1875)
 Hemileuca eglanterina (Boisduval, 1852)

Belege

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

Lepidoptera and some other life forms (englisch)

Pfauenspinner
Saturniidae

Hemileuca


Liga nogometnog saveza područja Slavonska Požega za sezonu 1974./75. predstavljala je pretposljednji rang natjecanja, odnosno ligu petog stupnja prvenstva Jugoslavije. Sudjelovalo je 14 klubova, a prvenstvo se igralo dvokružno. NK Jakšić nije igrao kvalifikacije za Slavonsku nogometnu zonu, a NK Sloga Trenkovo je ispala u niži rang.

Tablica

Unutarnje poveznice
 Slavonska zona – Posavska skupina 1974./75.
 Liga NSP Nova Gradiška 1974./75.
 Liga NSP Slavonski Brod 1974./75.
 Područna liga NSP Vinkovci 1974./75.

Vanjske poveznice

Izvori

 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.

1974-75
Slavonska Požega
1974-75 Slavonska Požega

Liga nogometnog saveza područja Slavonska Požega 1974./75.


Helikon von Kyzikos war ein griechischer Mathematiker und Astronom des 4. Jahrhunderts v. Chr.

Er gehörte zu den Schülern des Eudoxos und des Isokrates und auch zum Kreis Platons. Er sagte die Sonnenfinsternis vom 12. Mai 361 v. Chr. korrekt voraus, wofür er von Dion von Syrakus mit einem Talent Silber belohnt worden sein soll. Mit Eudoxos arbeitete er am Problem der Würfelverdoppelung.

Im 13. Platon-Brief schreibt der Philosoph seinem Adressaten Dionysios II. von Syrakus, er sende ihm zusammen mit dem Brief auch Helikon von Kyzikos als Lehrer und Gesprächspartner. Allerdings gilt dieser Brief mit ziemlicher Sicherheit als unecht.

Der Mondkrater Helicon ist nach ihm benannt.

Literatur

 Tiziano Dorandi: Hélicon de Cyzique. In: Richard Goulet (Hrsg.): Dictionnaire des philosophes antiques. Band 3, CNRS Éditions, Paris 2000, ISBN 2-271-05748-5, S. 532

Einzelnachweise

Mathematiker der Antike
Astronom der Antike
Person als Namensgeber für einen Mondkrater
Grieche (Antike)
Geboren im 4. Jahrhundert v. Chr.
Gestorben im 4. Jahrhundert v. Chr.
Mann

Helikon von Kyzikos


Earl of Kimberley, of Kimberley in the County of Norfolk, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1866 for the prominent Liberal politician John Wodehouse, 3rd Baron Wodehouse. During his long political career, he notably held office as Lord Lieutenant of Ireland, Secretary of State for the Colonies, Secretary of State for India and Secretary of State for Foreign Affairs. He was succeeded by his son, the second Earl. At first a Liberal like his father, he later joined the Labour Party, becoming the first Labour member of the House of Lords. His eldest son, the third Earl, represented Norfolk Mid in the House of Commons as a Liberal. Since 2002, the titles are held by the latter's grandson, the fifth Earl.

Background
The title of Baron Wodehouse, of Kimberley in the County of Norfolk, was created in the Peerage of Great Britain in 1797 for Sir John Wodehouse, 6th Baronet, of Wilberhall. He had previously represented Norfolk in Parliament. His son, the second Baron, sat as Member of Parliament for Great Bedwyn and Marlborough. He was succeeded by his grandson, the aforementioned third Baron (son of the Hon. Henry Wodehouse), who was created Earl of Kimberley in 1866.

The Wodehouse Baronetcy, of Wilberhall in the County of Norfolk, was created in the Baronetage of England in 1611 for Philip Wodehouse, previously Member of Parliament for Castle Rising. His son, the second Baronet, was Member of Parliament for Thetford. He was succeeded by his son, the third Baronet, who represented Thetford as well as Norfolk in the House of Commons. His grandson, the fourth Baronet, was also Member of Parliament for these constituencies. His son, the fifth Baronet, represented Norfolk in Parliament. He was succeeded by his son, the aforementioned sixth Baronet, who was elevated to the peerage in 1797.

Several other members of the Wodehouse family have also gained distinction. The author P. G. Wodehouse was the great-grandson of the Reverend Philip Wodehouse, second son of the fifth Baronet. The politician Edmond Wodehouse was the son of Thomas Wodehouse, third son of the fifth Baronet. His eldest son was the colonial administrator Sir Philip Wodehouse, Governor of Bombay from 1872 to 1877. Sir Philip Wodehouse's son Edmond Wodehouse represented Bath in the House of Commons as a Unionist. The Hon. Armine Wodehouse, younger son of the first Earl, was a civil servant and Liberal politician.

The family seat is Hailstone House, near Cricklade, Wiltshire.

Wodehouse Baronets, of Wilberhall (1611)
Sir Philip Wodehouse, 1st Baronet (d. 1623)
Sir Thomas Wodehouse, 2nd Baronet (c. 1585–1658)
Sir Philip Wodehouse, 3rd Baronet (1608–1681)
Sir Thomas Wodehouse (d. 1661)
Sir John Wodehouse, 4th Baronet (1669–1754)
William Wodehouse (c. 1706–1737)
Sir Armine Wodehouse, 5th Baronet (c. 1714–1777)
Sir John Wodehouse, 6th Baronet (1741–1834) (created Baron Wodehouse in 1797)

Barons Wodehouse (1797)

John Wodehouse, 1st Baron Wodehouse (1741–1834)
John Wodehouse, 2nd Baron Wodehouse (1770–1846)
The Hon. Henry Wodehouse (1799–1834)
John Wodehouse, 3rd Baron Wodehouse (1826–1902) (created Earl of Kimberley in 1866)

Earls of Kimberley (1866)
John Wodehouse, 1st Earl of Kimberley (1826–1902)
John Wodehouse, 2nd Earl of Kimberley (1848–1932)
John Wodehouse, 3rd Earl of Kimberley (1883–1941)
John Wodehouse, 4th Earl of Kimberley (1924–2002)
John Armine Wodehouse, 5th Earl of Kimberley (b. 1951)

The heir apparent is the present holder's only son, David Simon John Wodehouse, Lord Wodehouse (b. 1978), whose heir is his son Hon. Jasper John Wodehouse (b. 2017).

References

Cited books

Earldoms in the Peerage of the United Kingdom

1611 establishments in England
Noble titles created in 1866
Earls of Kimberley

Earl of Kimberley


Njemačko gospodarstvo je, kao i gospodarstva drugih zapadnih zemalja, patilo zbog učinaka velike depresije koja je za sobom ostavila veliku nezaposlenost koja je uslijedila nakon sloma američke burze 1929. godine. Kada je Adolf Hitler postao kancelar 1933. godine, uveo je niz ekonomskih politika koje su za cilj imale popravak opće financijske situacije. Mjere su uključivale privatizaciju državne industrije, autarkiju i tarife na uvoz. Tijekom ovog perioda plaće su se povećale za 10,9%. Politika smanjene vanjske trgovine i uvoza značila je da su mnoga do sad dostupna dobra Nijemcima bila uvelike ograničena (egzotično voće, perad, obuća i sl.).

1934. godine, tadašnji nacistički ministar gospodarstva Hjalmar Schacht upoznao je narod s posebnim državnim mjenicama koje su Reichu omogućile da se ponovno naoruža bez ijedne potrošene reichmarke. Nove mjenice, zvane još i Mefo mjenice, omogućile su njemačkim poslovnim subjektima međusobnu bezgotovinsku trgovinu. Ove mjenice nisu se pojavljivale u ni jednom računovodstvenom aktu, odnosno nitko ih nije nigdje knjižio ni bilježio pa se njemačko naoružanje moglo odvijati ispod površine i daleko od oka javnosti. Između 1933. i 1939. godine državni proračun imao je prihode od 62 milijarde reichmaraka dok su troškovi državnog proračuna iznosili preko 100 milijardi reichmaraka (procjenjuje se kako se oko 60% proračuna trošilo na naoružavanje oružanih snaga i policije). Od 1939. godine nezaposlenost praktički nije ni postojala (oko 300 000 nezaposlenih).

Politička ekonomija Trećeg Reicha
Na početku svoje političke karijere Adolf Hitler nije se baš pretjerano bavio i zamarao ekonomskim pitanjima već ih je smatrao relativno nevažnima. 1922. godine Hitler je izjavio kako "nas svjetska povijest uči da ni jedna osoba nije postala moćna putem vlastite ekonomije te da ona može samo upropastiti osobu". Kasnije je izjavio kako je "ekonomija nešto od sekundarne važnosti". Hitler i njegovi pristaše nacionalsocijalisti imali su vrlo idealističku koncepciju povijesti te su smatrali kako su svi ljudski događaju vođeni malim brojem izvanrednih individualaca koji su slijedili neke veće ideale te su smatrali kako ekonomska pitanja, pogotovo ona materijalistička, nisu predmet njihovog rada. Hitler je otišao toliko daleko da je okrivio sva prethodna Njemačka vodstva (još od Bismarcka) da su "Nijemce naveli na materijalizam" tako što su se oslanjali na mirnodopski rast ekonomije, a ne na ekonomsku ekspanziju putem rata.

Upravo zbog ovih razloga nacisti nikad do kraja nisu definirali vlastiti ekonomski program. Originalni stranački program, nazvan još i "program 25 točaka", u svom je tekstu naglašavao nekoliko ekonomskih zahtjeva kao što su odricanje od svih ekonomskih dobitaka koji ne proizlaze iz vlastitog rada, nemilosrdne konfiskacije svih dobara koja su osvojena ratom, nacionalizaciju svih poduzeća koja su postala korporacije, dijeljenje profita u velikim poduzećima, ekstenzivni razvoj mirovinskog osiguranja za umirovljenike i sveobuhvatne reforme zemlje za nacionalne potrebe Omjer u kojem su nacisti slijedili ove inicijalne ekonomske smjernice bio je upitan i nije se uvijek poklapao s napisanim. Tijekom godina bilo je nekoliko pokušaja promjene samog programa. 1924. godine Gottfried Feder predložio je novi program od 39 točaka u kojem bi se dodale neke sasvim nove ekonomske smjernice, ali je Hitler 1925. zabranio bilo kakvu diskusiju oko forme i točaka programa. Smatrao je kako je njegov program nepovrediv i savršen te kao takav ne treba nikakve dorade.

Hitlerovi stavovi prema gospodarstvu i ekonomiji
Hitlerovi pogledi na ekonomiju vrlo su diskutabilni i kao takvi su česti predmet debata koje vode povjesničari. S jedne strane Hitler je u jednom svom govoru rekao: "ako smo mi socijalisti, onda definitivno moramo biti antisemitisti i obrnuto... Kako netko tko je socijalist može ne biti antisemitist?" Također je govorio kako njegova interpretacija socijalizma nema nikakve veze s interpretacijom Karla Marxa te je smatrao kako Marxov socijalizam nije pravi socijalizam jer ne poštuje privatno vlasništvo. U kasnijim stadijima vladavine rekao je: "Socijalizam! Ukupno gledajući to je nesretna riječ... Što socijalizam zapravo znači? Ako ljudi imaju nešto za jesti i ako su zadovoljni, onda oni imaju vlastiti socijalizam." Termin za kojim je Hitler kasnije žalio, odnosno termin koji je htio upotrijebiti u imenu stranke jest "društveno revolucionarstvo". Hitler je poštovao privatno vlasništvo te je zagovarao kako svaka država mora poticati bilo kakvu privatnu inicijativu dok god ona ostane u nekakvim granicama. Drugom prilikom pak je rekao kako država mora imati sposobnost kontrolirati pojedince i njihovo privatno vlasništvo ako je to potrebno kako bi se zaštitili bilo kakvi državni interesi koji su važniji od interesa pojedinca i privatnog vlasništva. Kratko nakon stupanja na vlast Hitler je rekao: "nema više licenci, nema privatne sfere gdje individualac pripada sam sebi. To je socijalizam, a ne tako trivijalna pitanja poput mogućnosti privatnog vlasništva nad sredstvima za proizvodnju." Snažno je vjerovao kako je neimanje čvrstog ekonomskog programa jedna od glavnih vrlina njegove nacističke stranke, rekao je kako je "osnovna prednost njihove ekonomske teorije to što je oni nemaju."

Iako se nije slagao za nikakvu određenu ekonomsku politiku, Hitler je često napadao i kritizirao ekonomske sustave drugih zemalja. Njegove kritike bile su prožete antisemitističkim stavovima i vjerovanjem kako su Židovi krivi za sve, tj. za kapitalizam i komunizam kojima se on protivio i suprotstavljao. Također je vjerovao kako se individualci i unutar vlastite države bore za bolji položaj i da takva nemilosrdna konkurencije može samo iznjedriti sposobne i superiorne individualce koji su budući nositelji politike države. U srpnju 1944. godine Hitler je održao posljednji govor pred publikom u kojem je govorio kako će nakon rata privatna inicijativa Nijemaca dostići najbolje trenutke do sada. Također vjerovao je da će budućnost i razvoj najviše ovisiti o količini privatne inicijative, odnosno njene promocije od strane vladajućih (Hitler je privatnu inicijativu vidio kao najvažniji preduvjet bitnih promjena). Tijekom tadašnjeg govora nije dobio očekivanu podršku ni pljesak, a industrijalci su bili razočarani Hitlerovim pragmatičkim načinom razmišljanja koji je potkopavao sva njegova početna obećanja vezana za industriju.

Predratno gospodarstvo (1933. – 1939.)

Nacisti su došli na vlast usred velike ekonomske depresije te je u to vrijeme u Njemačkoj stopa nezaposlenosti bila oko 30%. Hjalmar Schacht imenovan je za novog predsjednika Reichbanke te je godinu kasnije, 1934. godine postao ministar gospodarstva. U početku svog mandata nastavio je politiku prošlog ministra koja se svodila na borbu protiv učinaka depresije tako što su se obavljali veliki javni radovi podržani velikim trošenjima državnog proračuna koji su državu odveli u veliki deficit (pr. izgradnja velikih autocesta i sl. putem javnih radova s ciljem stimuliranja ekonomije i smanjenja nezaposlenosti). Posljedično, nacistički državni javni dug 1939. godine iznosio je 37,4 milijarde reichmaraka.

Hitler je također trošio mnogo državnog proračuna na borbu protiv učinaka velike depresije putem velikih sustava socijalne skrbi. Privatizirao je određene socijalne institucije te je također nacionalizirao neke od njih kako bi postigao bar nekakav balans i umanjio učinke velike ekonomske krize. NSV je također pokrenuo određene brze i ekspanzivne programe rješavanja socioekonomskih nejednakosti između Nijemaca. Joseph Goebbels 1944. godine javno je hvalio Hitlerov socijalni program govoreći: "mi i mi sami (op. a. nacisti) imamo najbolje socijalne mjere. Sve se radi za naciju".

Organizacija državnog blagostanja (NSV) 1939. godine davala je potporu za više od 17 milijuna Nijemaca. Nacistički koncept kolektivizma uključivao je žrtvu onih koji imaju dobre prihode kako bi oni koji imaju manje dobili plaću ili socijalnu pomoć. NSV je pokretao preko 8000 dječjih vrtića, financirao kuće za odmor majki i rodilja, distribuirao socijalnu pomoć u vidu hrane za one koji nemaju i sl.

Nacističke mjere socijalnog osiguranja i pomoći uključivale su mirovinsko osiguranje, dodatke i poticaje za plaćanje stanarina, naknade za nezaposlene i invalide, financiranje staračkih domova, beskamatne zajmove za novopečene bračne parove te zdravstveno osiguranje (koje nije postojalo prije 1941. godine). Jedan od odjela NSV-a pomagao je putnicima na željezničkim postajama, pomagao je pri socijalizaciji bivših osuđenika, prihvaćao migrante povratnike iz inozemstva, borio se protiv ilegalnih droga i epidemija i sl. U svemu tome nedostajala je pomoć i skrb za beskućnike i fizički nesposobne osobe koje nisu mogle raditi, njih su nacisti proganjali i slali u sabirne logore u kojima su ubijani. Odjel za mlade NSV-a nadzirao je rad mladih, održava korektivne seminare i predavanja kako bi se mlade "navelo na pravi put" te je vodio brigu o smanjenju maloljetničke delinkvencije. Procjenjuje se kako su Nijemci 1930-tih godina plaćali oko 35% svog dohotka državi u obliku raznih poreza.

Iako je velika ekonomska depresija u svim zapadnim zemljama dovela do masovne nacionalizacije industrije, nacisti su dolaskom na vlast privatizirali brojne tvornice, brodogradilišta, željezničke pruge, brodske linije i socijalne organizacije. Hitler je ovim kontradiktornim potezom doslovno prekršio vlastitu politiku koja je bila napisana u programu od 25 točaka. S druge strane nacistička administracija je u određenim periodima prije rata trebala dodatne resurse kako bi proizvodila oružje (ili za neku drugu namjenu) pa je u određenim slučajevima prvo nacionalizirala određene tvrtke (ponajprije one koje su se bavile proizvodnjom i obradom željeza) te ih potom podvrgle pod apsolutnu vlast NSDAP-a. Tvornice i tvrtke koje su ostale u privatnom vlasništvu često su dobivale velike državne poticaje i veliku državnu pomoć u bilo kakvim oblicima.
Mnogi poduzetnici pozdravili su Hitlerov uspon i dolazak na vlast zbog Hitlerove anti-komunističke i anti-sindikalne politike. Mnogi poduzetnici nastavili su podržavati Hitlera nakon početka rata te su i sami profitirali od nacističkih progona Židova (to su bile velike tvrtke poput Kruppa, IG Farbena i nekih velikih tvornica automobila). Mnogi poduzetnici imali su prisne odnose s nacističkim generalima i čelnicima, pogotovo s Himmlerom. Nacistička stranka bila je poznata i po tome što je oštro kažnjavala svaku knjigovodstvenu pogrešku te bi takve pogreške često dovele do gašenja malih poduzetnika koji nisu imali bliske veze s važnim ljudima unutar NSDAP-a.

Hitlerova administracija je u listopadu 1937. godine donijela odluku da će se sva poduzeća s kapitalom ispod 40 000 dolara ugasiti, a zabranjeno je bilo osnivanje poduzeća s kapitalom manjim od 200 000 dolara. Ovakva politika dovela je do dodatnog raspada malog poduzetništva čiji su se vlasnici sada morali zapošljavati unutar velikih tvorničkih pogona ili se priključiti policiji, odnosno vojsci. Godinu dana ranije, 1936., nacisti su blokirali svaki pokušaj trgovine Nijemaca sa stranim dionicama, i to prvenstveno zbog toga što su vjerovali da svim dionicama i burzama upravljaju Židovi.

Nacisti su također zamijenili postojeće sindikate s državnim sindikatom koji je bio pod kontrolom NSDAP-a, Njemačka fronta rada. Nacionalsocijalisti su zabranili štrajkove i bilo kakve blokade rada što je dovelo do nacionalizacije bilo kakvih radničkih pokreta. Svi radnici su se morali učlaniti u Hitlerov sindikat zbog toga što su svi drugi sindikati bili zakonom zabranjeni, a ovakva politika dovela je Hitlera do potpune kontrole radničkog stanovništva i dobivanja kredibiliteta fiktivnom borbom za njihova prava.

Kad je riječ o maloprodaji i malom poduzetništvu, kako bi se koordiniralo radnike i male gospodarstvenike osnovala su se vijeća trgovina i tzv. Sudovi časti za praćenje maloprodajnih jedinica. Za razliku od talijanskog fašizma, nacizam je percipirao radnike i poslodavce u svakom poduzeću kao obitelj; svaka s različitim ulogama. Plaće i radne sate određivala su radnička vijeća, a nacisti su industrijama omogućili da odbiju od oporezivog dohotka sve iznose koji se koriste za kupnju nove opreme za proizvodnju. Bogatim obiteljima koje su zaposlile kućnu pomoćnicu bilo je dopušteno da istu računaju kao jedno dijete te da dobiju porezne olakšice.

Automobili, autobusi i ostala prijevozna sredstva postala su iznimno popularna te je njemačka automobilska industrija doživjela veliki procvat. Njemačka vlada zabranila je proizvodnju velikog broja modela vozila te je odobrila proizvodnju samo 19 tipova vozila, tj. automobila i kamiona. 1939. godine došlo je do velike nestašice gume što je uzrokovalo drastrične restrikcije korištenja motornih vozila.

Rekordna vojna potrošnja
1936. godine, nakon dugo godina od potpisa Versailleskog sporazuma kojim su Njemačkoj nametnute razne sankcije i ekonomski nameti (plaćanje ratne reparacije), Njemačka potrošnja na vojsku porasla je na 10% proračuna (što je bilo najviše u cijeloj Europi), da bi 1938. godine vojni proračun iznosio 18,6% proračuna. Samo pet godina ranije, 1933., samo se 2% ukupnog proračuna trošilo na vojsku. Hitler se našao u dilemi jer je morao ugoditi svim strujama unutar NSDAP-a te velikim poduzetnicima. S jedne strane poduzetnici su tražili veće slobodno tržište, manje vojne troškove i manji omjer državne intervencije u poduzetništvo. S druge strane ispolitizirane frakcije zalagale su se za puno veću vojnu potrošnju te za autarkiju.

Hitler je oklijevao prije nego što se odlučio za ovu drugu stranu koja je više podržavala njegova vlastita uvjerenja i sami program i cilj NSDAP-a. U kolovozu 1936. godine izdao je memorandum u kojem je iznio svoje četverogodišnje planove: potpuna priprema za rat, mobilizacija svih sredstava koji su bilo kako vezani za vojsku i potpuna spremnost za borbu i agresiju u roku od četiri godine. Ovaj četverogodišnji plan totalno je potisnuo privatni sektor te je nasilno iz njega izvlačio novac za ponovno naoružavanje vojske.

Cijene sirovina na tržištu su porasle, a cijene materijala koje je Hitler izvozio smanjile su se. Hitler je znao da je potpuna autarkija nemoguća te je predvidio veliki deficit vlastitog proračuna. Izabrao je drugačiji pristup tako što je održao jedan nivo vanjske trgovina sa zemljama u kojima je želio stvoriti utjecaj i koje su ga kasnije zanimale za realizaciju vlastitog vojnog plana. Mnogi bilateralni sporazumi potpisani su s južnoeuropskim i jugoistočnoeuropskim državama. Jedan od ciljeva ove Hitlerove politike bio je učiniti cijelu južnu Europu i balkanske zemlje ovisne o njegovim resursima i trgovini kako bi ih kasnije što lakše privolio na savezništvo ili izveo okupaciju.

Izgradnja autocesta

Izgradnja cesta i autocesta bila je jedan od glavnih proriteta Hitlerove vlade. U prvim tjednima nakon što je postao vladar najavio je poticaje za korištenje autombila, odnosno za njihovu kupovinu. Unutar šest mjeseci od stupanja na dužnost oformio je kompaniju koja je bila zadužena za izgradnju najveće svjetske mreže autocesta. Gradnja autocesta službeno je započela u rujnu 1933. godine pod vodstvom glavnog inženjera Firtza Todta. Prva izgrađena dionica bila je između Frankfurta i Darmstadta te je bila dugačka oko 20 kilometara.

Gradnja autocesta obilježena je simultanim radovima koji su se istovremeno odvijali u 131 okrugu (od njih preko 900). Svako otvorenje nove dionice autoceste Hitler je pretvarao u veliki događaj kojeg se moralo obilježiti na svečani način te je tako sve više dobivao na popularnosti. Do 1938. godine izgrađeno je oko 3500 kilometara autocesta.

Originalni planovi izgradnje cestovne mreže uključivali su angažman preko 600 000 radnika, ali istinski maksimum bio je oko 125 000 radnika. Radnici su radili veliki broj sati u tjedno za relativno male plaće te im država nije plaćala naknadu za smještaj i hranu (radnici su često bili smješteni u lošim barakama i brvnarama). Tek je 1938. godine odobren dodatni novac za radnike koji bi radili po lošem vremenu.

Poljoprivreda
Poljoprivreda je bila jedna od gospodarskih grana u kojoj su nacisti uspjeli sprovesti većinu svojih inicijalnih zamisli koje su imali kada su došli na vlast 1933. godine, ali pozitivan rezultat je izostao. Nakon poljoprivrednih problema u Prvom svjetskom ratu, Adolf Hitler nije želio ponoviti iste greške koje su tada dovele do nedostatka hrane. Dvije najvažnije institucionalne promjene bilo je osnivanje zasebnog tijela koje je reguliralo proizvodnju hrane (Reichsnährstand) te propisivanje zakona (Reichserbhofgesetz) kojim je u zakonske forme uvedena idealizacija poljoprivrede kao stupa Njemačke proizvodnje (u opisu zakona stala je rečenica: moramo očuvati farme i poljoprivredno društvo kao žilu kucavicu njemačkog naroda). Nove institucije i instituti doveli su do direktne državne intervencije u poljoprivredu te u slabljenje malih, tj. obiteljskih poljoprivrednih gospodarstava koji su zbog nametnute cijene sirovina, materijala i svega drugoga uživali vrlo niske ekonomske slobode. Novi zakonom se zabranjivalo farmerima da uzimaju bilo kakve kredite, tj. hipoteke na postojeće farme te da se udružuju s drugim farmerima.

Zasebno državno tijelo koje je kontroliralo proizvodnju i sva pitanja u vezi poljoprivrede zakonima je bilo definirano kao samostalno korporativno tijelo koje funkcionira po državnim zakonima. Cilj ovog tijela bilo je objedinjavanje svih poljoprivrednih udruženja i organizacija koje su predstavljale farmere u jednu posebnu, pod državnom "kontrolom", koja je odgovarala samo ministru poljoprivrede (tj. čelna osoba Reichsnährstanda odgovarala je ministru poljoprivrede jer se Reichsnährstand smatrao kao zasebno odvojeno tijelo). Kako bi se građanin uključio u bilo kakav aspekt proizvodnje ili prodaje hrane morao je postati član udruženja poljoprivrednika. Ako je osoba ili neko drugo tijelo obavljalo neke vitalne funkcije za gospodarstvo, ono je bilo inkorporirano unutar tijela zbog lakše kontrole nad esencijalnim procesima. U veljači 1934. godine Reichsnährstand je podijelio poljoprivredu na 10 sektora, a propisi koji su to regulirali bili su iznimno detaljno napisani tako da rupe u zakonu skoro pa i nisu postojale. Opseg kontrole Reichsnährstanda prostirao se na sljedeća područja i djelatnosti: propisivali su može li farmer uzgajati hranu na svojoj zemlji, može li se udruživati s drugim farmerima, kada će i koliko uzgajati, kada i što će prodavati, kome i po kojoj cijeni će prodavati te cijenu po kojoj će se hrana dalje preprodavati.

Agrikulturalne reforme kao posljedicu imale su smanjenje ukupnog outputa proizvodnje hrane. Nakon slabih žetvi, nacisti su najavili "borbu za proizvodnju" te su 1934. godine predstavili niz mjera potpora gospodarstvu koja su za cilj imala poticanje ukupnog outputa. Nacistička ideologija odigrala je veliku ulogu u financiraju mjera zbog toga što je Hitler želio postići što veću autarkiju, odnosno nije želio ovisiti o uvozu i vanjskoj trgovini. Ruralni egzodus trebao se zaustaviti socijalnim mjerama poput sufinanciranja strojeva za proizvodnju i ostalih inputa (pr. edukacija).

U tajnom memorandumu kojeg je napisao Hitler izrazio je pesimistično mišljenje o oporavku Njemačke poljoprivrede te je sve više uzimao u obzir kako se ukupna proizvodnja može povećati samo ako se proširi njemački životni prostor (Lebensraum). Hitler je smatrao kako je istočni front ključna točka dobavljanja hrane zbog uspješne poljoprivrede sovjeta i ostalih istočnoeuropskih država.

Ekonomija za vrijeme rata (1939. – 1945.)

Hermann Göring izgradio je veliku osnovu za potpunu kontrolu ekonomije. Od početne invazije Poljske pa do 1942. godine Njemačka ekonomija nije imala potpuna obilježja prave ratne ekonomije. Tek je 1942. godine, nakon smrti Fritza Todta ekonomija poprimila potpuna ratna obilježja, i to pod vodstvom Alberta Speera. Zbog velike državne kontrole poduzeća nisu imali gotovo nikakve ekonomske slobode, a režim je opisan kao "komandni kapitalizam". Sve financijske investicije njemačkih građana limitirane su isključivo na one od kojih može profitirati kolektiv (vojska, policija, infrastruktura i sl.; takoreći su se investicije odobravale s obzirom na motiv istih). Nacisti su išli toliko daleko da su poduzetnike koji su svoje proizvode prodavali po većim cijenama klasificirali kao izdajnike, odnosno optuživali su ih za sabotažu države i cijelog gospodarstva.

Početak rata za njemačko gospodarstvo donio je razne gospodarske blokade i restrikcije, ponajprije od strane Velike Britanije. Njemačka industrija jako je teško dolazila do materijala kao što su nafta, šećer, kava, čokolada i pamuk. Kako bi neutralizirali učinke restrikcije uvoza nafte, Nijemci su se koristili gasifikacijom ugljena i oslanjali su se na rumunjska naftna polja pokraj grada Ploieşti. Njemačka je bila ovisna o Švedskoj kako bi proizvela željezne rude te Portugalu i Španjolskoj iz kojih je uvozila volfram. Švicarska je nastavila trgovati s Njemačkom i bila joj je vrlo korisna zbog toga što je u konfliktima ostala neutralna. Njemačka i SSSR međusobno su trgovali. Njemačka bi iz SSSR-a uvozila žito i sirovine koje bi plaćala u obliku strojeva i druge mehanizacije (čak su trgovali dizajnima ratnih brodova).

Nakon početka rata i Njemačke okupacije teritorija, isti su bili prisiljeni trgovati s Njemačkom te im izvoziti sirovine po iznimno niskim cijenama. Njemačka ekspanzivna politika predviđala je nadopunu resursa putem osvajanja istočnih zemalja, ali je zbog intenziteta rata malo toga ostalo te se Njemačka oslanjala prvenstveno na resurse koje je eksploatirala od zapadnih zemalja koje je okupirala. Tako je 1941. godine dvije trećine francuskih željeznica korišteno kako bi se u Njemačku prevozili resursi i dobra.

Njemačka ekonomija također je profitirala od prisilnog rada. U radnim logorima radili su homoseksualci, Židovi, Romi i drugi, tj. svi oni koje je nacistička politika smatrala neprijateljima. Velik broj ratnih zarobljenika i civila zarobljenih na okupiranim područjima odveden je u radne logore kako bi proizvodili dobra koja su bila nužno potrebna kako bi se rat nastavio. Povjesničari procjenjuju kako je preko 5 milijuna Poljaka prošlo kroz neki oblik radnih logora ili kampova (u okupiranoj Poljskoj bilo je ukupno 457 kompleksa za prisilni rad). Neke od korporacija koje su izrabljivale radnike tijekom rata bile su: Siemens, Philips, Volkswagen, Bosch, Junkers, Daimler-Benz, Krupp, Thyssen i drugi. Od 1942. do 1944. godine nacisti su zarobili i odveli preko 3 milijuna sovjeta u Njemačku, Austriju i druge zemlje kako bi prisilno radili u tvornicama i logorima. Procjenjuje se kako je tijekom cijelog rata za naciste prisilno radilo oko 12 milijuna ljudi.

U kasnim danima 1944. godine, saveznička bombardiranja uništila su velik dio nacističkih tvornica i gradova. Kolaps ekonomije nagovijestio je siguran kraj rata i njemački poraz. Nedostatci hrane doveli su do toga da je sve više Nijemaca počelo umirati u vlastitoj državi, a većina njih zbog gladi nije mogla ni raditi. Proizvodnja sintetičkog goriva pala je za 86%, a proizvodnja eksploziva reducirana je za 42%. Tenkovska industrija također je imala slabiji output za 35%.

Izvori

Njemačka u Drugom svjetskom ratu
Nacizam
Njemačka između dva svjetska rata

Gospodarstvo Trećeg Reicha


Kikka may refer to:

 Kikka, Estonia, a village in Estonia
 Kikka Hanazawa (born 1970), Japanese investor and fashion industry executive
 Kikka Sirén (1964–2005), Finnish singer
 Nakajima Kikka, a Japanese jet aircraft
 Kikka!, a 2022 film about the singer Kikka Sirén

See also
 Kika (disambiguation)
 Kikas (disambiguation)
 Kikkas

Kikka


Belmont se poate referi la:

Oameni
 , arhitect
 , militar din Primul război mondial
 , episcop de Clermont
 , inginer
  (n. 1931), producătoare de film
 , o familie de personaje din seria de jocuri video

Pseudonime
 , actor, regizor de film și scenarist francez

Localități

Africa de Sud
 , localitate în provincia Northern Cape; locul de desfășurare a  din 1899

Australia
 , suburbie în statul Noul Wales de Sud
 , suburbie a Brisbane în statul Queensland
 , suburbie a Geelong în statul Victoria
 , suburbie a Perth în statul Australia de Vest

Belgia
 , localitate în regiunea Valonia

Canada
 , cartier al Edmonton, provincia Alberta
 , localitate în provincia Noua Scoție
 , localitate în provincia Insula Prințului Edward

Elveția
 Belmont, denumirea franceză a , localitate în cantonul Berna
 Belmont-sur-Lausanne, localitate în cantonul Vaud
 , localitate în cantonul Vaud
 , localitate în cantonul Fribourg

Franța
 , localitate în departamentul Doubs
 Belmont, localitate în departamentul Gers
 Belmont, localitate în departamentul Isère
 , localitate în departamentul Jura
 Belmont, localitate în departamentul Haute-Marne
 Belmont, localitate în departamentul Bas-Rhin
 , localitate în departamentul Haute-Saône
 Belmont, fostă localitate în departamentul Ain, azi parte din Belmont-Luthézieu
 Belmont, fostă localitate în departamentul Gers, azi parte din La Romieu
 Belmont, fostă localitate în departamentul Jura, azi parte din
 Belmont-Bretenoux, localitate în departamentul Lot
 Belmont-d'Azergues, localitate în departamentul Rhône
 Belmont-de-la-Loire, localitate în departamentul Loire
 , localitate în departamentul Vosges
 Belmont-Luthézieu, localitate în departamentul Ain
 Belmont-Sainte-Foi, localitate în departamentul Lot
 , localitate în departamentul Vosges
 Belmont-sur-Rance, localitate în departamentul Aveyron
 , localitate în departamentul Vosges
 Belmont-Tramonet, localitate în departamentul Savoie

Altele
 , monument istoric

Regatul Unit
 , suburbie a Durham, comitatul Durham
 , sat în comitatul East Sussex
 , sat în comitatul Lancashire
 , localitate în comitatul Shetland
 , localitate în comitatul Herefordshire

Statele Unite
 , comunitate neîncorporată în statul Arkansas
 , oraș în statul California
 , comunitate neîncorporată în statul Georgia
 , comunitate neîncorporată în statul Illinois
 , comunitate neîncorporată în statul Indiana
 , comunitate neîncorporată în comitatul Bracken, statul Kentucky
 , comunitate neîncorporată în comitatul Bullitt, statul Kentucky
 , oraș în statul Maine
 , oraș în statul Massachusetts
 Belmont, comunitate neîncorporată în statul Michigan
 , oraș în statul Mississippi
 , fost oraș în statul Nebraska
 , fost oraș în statul Nevada
 , oraș în statul New Hampshire
 Belmont, sat în statul New York
 , oraș în statul Carolina de Nord
 , sat în statul Ohio
 comitatul Belmont din statul Ohio
 , comunitate neîncorporată în statul Pennsylvania
 , comunitate neîncorporată în comitatul Anderson, statul Tennessee
 , comunitate neîncorporată în comitatul Coffee, statul Tennessee
 , comunitate neîncorporată în comitatul Jefferson, statul Tennessee
 , comunitate neîncorporată în statul Texas
 , comunitate neîncorporată în statul Vermont
 , loc desemnat pentru recensământ în comitatul Loudoun, statul Virginia
 , comunitate neîncorporată în comitatul Montgomery, statul Virginia
 , comunitate neîncorporată în statul Washington
 , oraș în statul Virginia de Vest
 , sat în statul Wisconsin
 , oraș în comitatul Lafayette, statul Wisconsin
 , oraș în comitatul Portage, statul Wisconsin

Altele
 , stație a

Vezi și

Belmont


TGRT (tam adıyla Türkiye Gazetesi Radyo Televizyonu), Türkiye'de özel televizyonculuğun ilk yıllarında İhlas Holding tarafından 22 Nisan 1993 tarihinde Cağaloğlu'nda açılmıştır. Türkiye'nin yabancı sermayeye satılan ilk ulusal televizyon kanalıdır. Yayın hakları 25 Temmuz 2006 tarihinde Amerikalı News Corporation şirketine satılan kanal, FOX olarak yayın hayatını sürdürürken, TGRT'ye ait karasal yayın frekansları ve yayın haklarının çoğu satıldı. TGRT markası kurumsal şirket adı olarak varlığını sürdürürken, kardeş kanalları TGRT Haber ve TGRT Belgesel ile TGRT EU üzerinden yayına devam etmektedir.

Tarihçe

Türkiye'nin ilk özel televizyon kanallarından biri olan TGRT 22 Nisan 1993 tarihinde Enver Ören tarafından Cağaloğlu, Cibali, Fatih'te kurulmuştur. Star TV, Teleon, Show TV, Kanal 6, HBB, Samanyolu TV, Flash TV ve Mesaj TV ile birlikte aynı dönemde kurulan TGRT ilk yıllarında daha çok muhafazakar ve milliyetçi çizgide bir yayıncılık benimsemiş dini filmler, sohbet programları, evliya ve ulemanın hayatını anlatan yapımlar, mukabele, belgeseller ve aile dizileri ile ön plana çıkmıştır. Yine İhlas Grubu tarafından kurulan ve Türkiye'nin ilk özel haber ajanslarından biri olan İhlas Haber Ajansı ile ortak bir yayın politikası ile etkili haber bültenlerini izleyicilerine aktarmıştır. Aynı zamanda Türkiye'nin ilk özel radyolarından olan TGRT FM'de aynı dönemde TGRT ile birlikte yayın hayatına başlamıştır.

TGRT, 1998 yılından itibaren yayın çizgisini tamamen değiştirerek daha çok eğlence, müzik, magazin ve dizi ağırlıklı bir yayın tarzına geçmiş ve kısa sürede Türkiye'nin en çok izlenen kanallarından biri haline gelmiştir. Seda Sayan, Sibel Can, Gülben Ergen, Seren Serengil, Hülya Avşar, Ebru Gündeş, Pınar Altuğ, Muazzez Ersoy, Sibel Turnagöl, Sinan Özen, Cüneyt Arkın, Kadir İnanır, Kenan Doğulu, Kenan Kalav, Mehmet Ali Erbil, Alişan, Özcan Deniz, Mahsun Kırmızıgül, Erkan Petekkaya, Emrah gibi ünlü isimler TGRT'de dizi ve eğlence programları yapmaya başlamıştır. O yıllarda kanalın ana haber bültenini ise Jülide Ateş sunmaktaydı. TGRT, 25 Eylül 1998 tarihinde logosunu değiştirip, logosunu sağ üst köşeden sağ alt köşeye kaydırmıştır.

1998 yılında başlayan değişim süreci 2000'li yılların başında devam etmiş TGRT aynı dönemde kadın ve yaşam programları, sabah programları, magazin programları ve yerli diziler yayınlamaya devam etmiştir. 2002-2019 yılları arasında ekrana gelen ve farklı kanallarda yayımlanan, Türkiye'nin en çok izlenen dizilerinden biri olan ve uzun yıllar ekranlarda kalan Çocuklar Duymasın dizisi de ilk olarak TGRT tarafından yayınlanmıştır. İlk 13 bölümü burada yayımlandı, daha sonra atv'ye geçti.

2001 yılında İhlas Holding bünyesindeki İhlas Finans'ın ekonomik krize girmesiyle başlayan süreçten TGRT'de etkilenmiş eski popülerliğini yavaş yavaş kaybetmeye başlamıştır. Bir dönem Türkiye'nin en ünlü isimlerinin program yaptığı kanal eskisi kadar olmasa da yine programlarına devam etmiştir. İhlas Finans 10 Şubat 2001 tarihinde Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu tarafından 171 sayılı kararı ile faaliyet izni durdurulmuş ve şirket tasfiye sürecine girmiştir. O tarihten sonra TGRT eski popülerliğinden uzaklaşmıştır.

2004 yılından itibaren TGRT'nin yeni kanalları TGRT Haber, TGRT Pazarlama ve TGRT EU kanalları yayın hayatına başlamıştır. 2010 yılında ise TGRT Pazarlama kanalı TGRT Belgesel olarak isim değiştirmiştir.

Ekonomik krize giren ve İhlas Finans'tan kaynaklanan borçları kapatmakta zorlanan grup 2006 yılında Amerikalı News Corporation şirketine TGRT'yi (Ana ve ulusal kanal) satmıştır. TGRT'nin isim hakkı İhlas Grubunda kalmak şartıyla 2006 Temmuz ayında kanalın bütün hisselerini News Corporation şirketine ve Ahmet Ertegün'e satılmıştır. Sonrasında Avrupa'daki Türklere yönelik yayın yapan TGRT EU'da satışa dahil olmuştur ve FOX Türk yayına başlamıştır.

Söz konusu satış sadece TGRT'yi kapsamaktaydı. (Sonrasında TGRT EU'da satışa dahil oldu.) TGRT Markası İhlas Grubunda kalmıştır. Kanalın değişim sürecinde 15 Kasım 2006 tarihinde logosu küçüldü ve 26 Ocak 2007'de ise rengini kaybederek şeffafa dönüştü. 24 Şubat 2007 akşamı düzenlenen özel bir programla TGRT, FOX ismini almıştır. Ayrıca düzenlenen programda Kenan Doğulu da konser verdi. TGRT, halîhazırda FOX olarak yayın hayatına devam etmektedir. TGRT Haber, TGRT Pazarlama ve TGRT FM gibi kuruluşlar ise İhlas Holding'e bağlı olarak yayınlarına devam etmektedir.

Enver Ören'in vefatından sonra Mücahit Ören yönetimindeki İhlas Holding günümüzde TGRT Haber, TGRT Belgesel, TGRT EU, TGRT FM ve Türkiye Gazetesi ile medya sektöründe faaliyetlerine devam etmektedir.

TGRT Haber

TGRT Haber, İhlas Holding bünyesinde bulunan bir haber kanalı. 29 Ekim 2004 tarihinde yayın hayatına başlamıştır. İhlas Holding iştiraklerinden İhlas Haber Ajansı ile kuvvetli yayın ortaklığı yapmaktadır.

15 Aralık 2013 tarihinden itibaren TGRT EU ile birlikte 16:9 yayın formatına geçmiştir.

2014 yılının 22 Nisan gününde yani TGRT yayınlarının ilk başladığı günün 21. yıldönümünde bütün TGRT ailesiyle beraber logo değişikliğine uğramıştır. Yıllardır kullanılan sarı-mavi renkli logonun yerine kırmızı-siyah renkli bir logo kullanılmaya başlanmıştır. Ayrıca TGRT EU kanalıyla beraber logosu sol üst köşeden sağ alt köşeye kaydırılmıştır. 21 Temmuz 2020'de HD yayına geçmiştir. 22 Temmuz 2020 'de ise TGRT EU ile beraber logosu sağ alt köşeden tekrar sol üst köşeye taşınmıştır.

TGRT EU

TGRT EU, 17 Aralık 2004 tarihinde kurulan TGRT'nin Avrupadaki Türkler'e yönelik yayın yapan televizyon kanalı. Sahibi İhlas Holding olan kanalın yayın akışı Avrupa saatine göredir.

22 Nisan 1993 tarihinde yayın hayatına başlayan İhlas Holding'in yayın kuruluşu olan TGRT'nin yayın haklarının devredilmesinden sonra aynı frekans üzerine kurulmuştur.

TGRT EU; İhlas Holding'e bağlı olan Huzur Radyo TV A.Ş. şirketine aitti. Satış işlemi 15 Kasım 2006 tarihinde gerçekleştirilerek borsaya İhlas Holding tarafından bildirilmiştir. Bu satış ile birlikte şirketin %56.5'i devredilmiş oldu. News Corporation daha sonra bu şirketin diğer hissedarlarıyla da anlaşarak şirketin tümünü satın aldı.

Bu satış işlemi, İhlas Yayın Holding'in bağlı ortaklığı olan TGRT Haber TV A.Ş.'yi ve bu şirketin bünyesinde bulunan TGRT Haber ve TGRT FM Radyosunu kapsamamaktadır.

News Corporation, bu işlemi Ahmet Ertegün ile birlikte gerçekleştirdi. Ahmet Ertegün'ün Atlantic Records şirketiyle anılan şirket Şubat 2007'den beri içerisinde FOX Türk adıyla kiralanan Eski Et ve Balık Kurumu binasından yayın yapmaktaydı.

FOX TV ve FOX Türk'ü kapsayan Huzur Radyo TV'nin sahibi Rupert Murdoch o dönem istediği başarıyı yakalayamayınca FOX Türk'ü İhlas Holding'e geri verdi.
1 Temmuz 2009 tarihinde kapanmıştır ve FOX Türk aynı frekansını TGRT EU'ya devretmiştir. 22 Nisan 2014'te logo ve format değişikliği yapıp Avrupa'ya özgü programların yanında TGRT döneminden kalma dizileri yayınlamaya başlamıştır. Zaman zaman TGRT Haberle beraber ortak yayın yapmaktadır. 2020 yılında ise TGRT Haber ile beraber logosu sağ alt köşeden tekrar sol üst köşeye taşınmıştır. Ayrıca Avrupa'daki Türkler'in gazeteleri ve yazılı basın organları Türkiye Avrupa ve Post gazetesine aittir.

TGRT Pazarlama

TGRT Pazarlama, İhlas Holding'in Huzur Radyo TV A.Ş. şirketi bünyesinde bulunmuş bir alışveriş kanalıdır. 29 Ekim 2004'te kurulan TGRT Pazarlama, 24 saat yayın yapan bir alışveriş kanalıydı. 22 Nisan 2010'da yayını sona ermiştır. TGRT Belgesel olarak yayına devam etmektedir.

TGRT Belgesel
TGRT Belgesel, İhlas Holding'in kurduğu, TGRT Dijital TV Hizmetleri A.Ş. bünyesinde bulunan bir belgesel kanalıdır.

22 Nisan 2010'da yayına başlamıştır. Tabiat, hayvanlar âlemi, tarih ve önemli şahsiyetlerin hayat hikâyeleri gibi çeşitli konularda belgeseller yayınlamaktadır. Açılmasıyla birlikte TGRT Pazarlama kanalı yayınına son vermiştir.

22 Nisan 2014'te bütün TGRT ailesiyle beraber logo değişikliğine gitmiştir.

TGRT FM
TGRT FM, Türkiye'de ulusal yayın yapan bir radyo istasyonudur. 4 Ekim 1993 tarihinde Enver Ören tarafından kurulmuş ve TGRT ile beraber yayın hayatına başlamıştır.

İlk yayına başladığı dönem İstanbul'da FM 93.1 ve 88.6 Frekanslarından yayın yapmaktaydı. Daha sonra 88.6 Frekansını iptal ederek sadece 93.1 Frekansından yayın yapmıştır. Doksanlı yıllardan itibaren Türkiye'de genelinde yaygın yayın ağına sahip özel radyolardan biridir. Türkiye genelinde 120 noktada karasal yayını bulunmaktadır. Karasal Frekansları dışında Türksat uydusu üzerinden tüm Avrupa'da ve İnternet üzerinden de tüm dünyada dinlenebilmektedir. TGRT FM sadece müzik yayını değil, Haber programları, dini programlar, sohbet, arkası yarın, radyo tiyatrosu, huzura doğru, tarih sohbetleri ve kültürel ağırlıkta programlar yayınlamaktadır.

TGRT FM, 22 Nisan 2014 tarihinde bütün TGRT ailesiyle beraber logo değişikliğine gitmiştir.

21 Eylül 2020 itibarıyla TGRT FM'in İstanbul frekansı 93.2 olarak değişmiştir. 2021 yılı başında Bursa, İzmit ve Sakarya frekansları da 93.2 olarak değişti.

Programları

Kaynakça

TGRT
Türkiye'deki genel kanallar
İhlas Holding
1993'te kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
Türkiye televizyon kanalları taslakları
Türkiye'deki İslami televizyon kanalları
İslami medya
İstanbul medyası
Türkiye'deki dizi kanalları

TGRT


Okruglolisna iglica () je vrsta jednogodišnje biljke iz porodice Geraniaceae. Imaju samoodrživ oblik rasta i povezani su sa slatkovodnim staništima. Imaju jednostavne, široke listove. Pojedini primjerci mogu narasti do 20 cm visine.

Izvori

Vanjske poveznice

Iglica

Okruglolisna iglica


El Campo Federico Mulas es un estadio de fútbol de España de la localidad de Moreda, en el concejo asturiano de Aller, donde juega el Santiago de Aller Club de Fútbol. Inaugurado el 2 de julio de 1952, tiene capacidad para 700 espectadores y es propiedad del propio equipo. El terreno de juego es de hierba natural. Anteriormente denominado López Dóriga.

Referencias

Federico Mulas
Federico Mulas
Federico Mulas
Fútbol en España en 1952
Aller

Campo Federico Mulas


Baron Archer, of Umberslade in the County of Warwick, was a title in the Peerage of Great Britain. It was created on 7 July 1747 for Thomas Archer, who had previously represented Warwick and Bramber in the House of Commons. He was succeeded by his son, the second Baron. He sat as Member of Parliament for Coventry. The title became extinct on his death in 1778. The first Baron was the son of Andrew Archer, the grandson of Thomas Archer, the great-grandson of Sir Simon Archer and the nephew of the architect Thomas Archer.

The family seat was Umberslade Hall, Warwickshire, where they are recorded as early as the reign of Henry I.

Barons Archer (1747)
Thomas Archer, 1st Baron Archer (1695–1768), son of Andrew Archer
Andrew Archer, 2nd Baron Archer (1736–1778)

Ancestors
Thomas L'Archer (died 1329), appointed Prior of the Hospitaller Order of St. John of Jerusalem in 1321
John L'Archers (died 1349), great-nephew of Thomas L'Archer, Lord Chancellor of Ireland
Sir Simon Archer (1581–1662), antiquary and politician
Thomas Archer (–1685), son of Sir Simon Archer, Member of Parliament for Warwickshire in 1660
Andrew Archer (1659–1741), eldest son of Thomas Archer, Member of Parliament for Warwickshire four times between 1690 and 1722
Thomas Archer (1668–1743), youngest son of Thomas Archer, Baroque architect and courtier

References

Extinct baronies in the Peerage of Great Britain
Noble titles created in 1747

Baron Archer


كاتيكيو هيتمان ريبورن! (家庭教師ヒットマンREBORN!) هو اسم سلسلة مانغا من تأليف ورسم أكيرا أمانو تُنشر في مجلة شونن جمب الأسبوعية التي تنشر من قبل شويشا، وسلسلة أنمي عرضت في قناة تلفزيون طوكيو في اليابان.

القصة
يتحدث الأنمي حول تسونايوشي ساوادا وهو مراهق في الخامسة عشر من العمر يعيش مع والدته إلى أن يلتقي بريبورن طفل في الخامسة من العمر يدعي أنه قاتل مأجور ويخبره أنه سيكون معلمه الشخصي مقابل السكن والطعام توافق أم بطل القصة لتبدأ هذه الأخيرة حيث يضرب ريبورن تسونايوشي برصاصة على رأسه تدعى رصاصة الموت تعطيه القوة والجرأة ليفعل أي شيأ ومن هنا تبدأ المغامرات حين يكتشف البطل أنه الوريث العاشر لعصابة المافيا الإيطالية الفونغولا Vongola ويبدأ بإنشاء العصابة وبعدها يقاتل أحد مخترعي الظلال اللذي سينضم إليهم بعدها ليحصلو أنصاف الخواتم التي تتيح لهم أن يكون الورثاء الرسميين للعائلة إذا ما هزمو الورثاء الآخرين يربحون اللقب ويسافرون للمستقبل ليقتلو بياكران الذي أباد الفونقولا في جميع الأبعاد وتحصل عصابة تسونايوشي ساوادا على تقنيات جديدة كالصناديق التي تعطيهم قوة هائلة ويحصل تسونايوشي على القوة الحقيقية للفونقولا ويعودو للماضي

الشخصيات
 تسونايوشي ساوادا/تسونا
 هاياتو غوكوديرا
 تاكيشي ياماموتو
 لامبو
 ريوهي ساساغاوا
 كيويا هيباري
 هيبيرد
 كروم دوكورو

أسرة فونغولا
 تيموتيو/فونغولا التاسع
 جانيني
 ليميتسو ساوادا
 بازل
 جوكوديرا بيانكي
 فوتا
 إي - بين
 كيوكو ساساغاوا
 هارو

الأركوبالينو
 ريبورن
** ليون هو سلاح للأركوبالينو ريبورن
 كولونيلو
 سكال
 فيردي
 فونغ
 فايبر
 يوني - زعيمة

حاملو خواتم عصابة الفنوغولا
 *ساوادا تسونايوشي
 *ياماموتو تاكاشي
 *جوكوديرا هاياتو
 *بوفينو لامبو
 *ساساغاوا ريوهي
 *هيباري كيويا
 *كروم دوكورو
 *روكودو موكورو

الأشرار
بياكوران

عصابة كوكويو
 موكورو روكودو
 كين جوشيما
 تشيكوسا كاكيموتو
 لانسيا

الفاريا
 XANXUS (زانزاس)
 سبيربي سكوالو
 لوسوريا
 ليفي أ ثان
 بيلفيغور
 غولا موسكا
 مامون
 فلان - يكون طالب لروكدو موكرو

أسرة ميلفيوري
 بياكوران
 شويتشي إيريه- جاسوس للفونوغولا
 يوني
 غنكيشي
 رازيل
 جنجربريد
 سبانر

وايت سبيل
 غلوكسينيا

بلاك سبيل
 غاما
 نوسارو
 تازارو

أكاليل الجنازة الستة الحقيقة
 كيكيو
 زاكورو
 دايزي
 بلوبيل
 توريكابوتو
 غوست

آخرون
 كيوكو ساساغاوا
 هارو ميورا
 أي-بين
 لال ميرش
 بيانشي
 نانا ساوادا
 هانا كوروكاوا
 دكتور شامال
 دينو
 إنزيو
 فوتا
 سيرفيلو

طاقم إنتاج الأنمي
 الإخراج: كينيتيشي إيمايزمي
 تأليف النص الرئيسي: نوبواكي كيشيما
 تصميم الشخصيات: ماسايوشي تاناكا
 الإخراج الفني: ماسازومي ماتسوميا
 الموسيقى: توشيهيكو ساهاشي
 إنتاج الموسيقى: بوني كانيون
 إخراج الصوت: كاززو هامانو
 إنتاج الرسوم المتحركة: أرتلاند
 إنتاج: تلفزيون طوكيو، دنتسو

مراجع

وصلات خارجية

أرتلاند
أنمي فيز ميديا
أنمي ومانغا خارقة للطبيعة
أنمي ومانغا خيالية
أنمي ومانغا عن الجريمة المنظمة
أنمي ومانغا كوميدية
أنمي ومانغا مغامرات
ديسكوتيك ميديا
روايات خفيفة
روايات يابانية في 2007
سلاسل شويشا
سلسلات مانغا
شونن مانغا
عروض تلفزيون طوكيو
مانغا 2004
مانغا شوئيشا
مانغا فيز ميديا
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 2006
مسلسلات أنمي مستندة إلى مانغا
موياي تاي في أنمي ومانغا

كاتيكيو هيتمان ريبورن!


Constantin Enache este o combinație de nume și prenume care se poate referi la:

Constantin Enache (deputat), deputat român în legislatura 1992-1996
Constantin Enache (fotbalist), fotbalist și antrenor român
, schior olimpic român

Constantin Enache


Jonildo de José Assis (Cuiabá, 16 de abril de 1976), mais conhecido como Coronel Assis é um policial militar e político brasileiro, filiado ao partido UNIÃO BRASIL (UNIÃO), eleito em 2022 para o cargo de Deputado Federal pelo Mato Grosso.

Biografia
Jonildo é Ex-Comandante Geral da PMMT e também, foi Secretário Adjunto da Secretaria de Segurança Pública, é ex-comandante do GEFRON e ex comandante do BOPE PMMT , se candidatou pela primeira vez em 2022, sendo eleito com a votação de 47.479 votos.

Nascido no ato de 1976 na cidade de Cuiaba MT, vem de uma família muito humilde, foi criado na cidade de Várzea Grande MT onde passou sua infância e juventude junto a sua família. Filho mais velho de 04 (quatro) irmãos trabalhou desde muito cedo, sete anos de idades, onde vendeu cocadas, bolos e refresquinhos (sacolés), que eram feitos pela sua mãe para ajudar no orçamento doméstico. Aos 14 anos de idade consegue o seu primeiro emprego de carteira assinada como auxiliar técnico em uma oficina de bombas injetoras, depois em uma retífica de motores, empresas localizadas na mesma cidade onde cresceu Várzea Grande, nunca deixando de estudar terminando o segundo grau no curso técnico em contabilidade na escola estadual João Pompeu Campos Sobrinho. Aos 17 anos convidado por um colega que trabalhava na mesma retífica de motores decide encarar o desafio de passar no vestibular da UFMT onde não foi aprovado em duas tentativas consecutivas sendo para engenharia florestal e geografia. O então jovem Jonildo Assis decide então parar de trabalhar e utilizar suas economias que estavam em uma caderneta de poupança para se dedicar integralmente aos estudos e passar no vestibular, momento este que encontra em um caderno velho utilizado no segundo grau um folder que trazia a seguinte mensagem "VENHA SER OFICIAL DA PMMT" foi quando decidiu que prestaria o vestibular para o curso de formação de Oficiais da PMMT.

No ano de 1994 fez o vestibular sendo aprovado em dezembro deste ano e sendo incorporado a instituição PMMT no ano de 1995 onde frequentou o Curso de Formação de Oficiais até dezembro de 1997, sendo declarado Aspirante a Oficial.  Nesse mesmo ano estagiou nas unidades operacionais da capital mato-grossense e logo após foi designado a servir no 6 Batalhão de Polícia Militar na cidade de Cáceres MT

Referências

Nascidos em 1976
Naturais de Cuiabá
Deputados federais do Brasil por Mato Grosso
Membros do União Brasil

Coronel Assis


is a town located in Shimajiri District, Okinawa Prefecture, Japan.

As of 2016, the town has an estimated population of 37,874 and a density of 3,500 persons per km². The total area is 10.72 km². It is one of the only landlocked towns in Okinawa, but its central location ensures traffic and business remain healthy.

Haebaru is located in the south of Okinawa Island directly southeast of the prefectural capital of Naha.

Haebaru is home to several pachinko parlors, as well as a skate and BMX ramp under the Okinawa Expressway. There is a large ÆON shopping complex and hypermarket.

Haebaru is the birthplace of Ultraman, a fictional television character that grows to a giant size and wrestles with giant monsters. The town is also home to a traditional Ryukyuan craft producing woven fabric or kasuri. It is produced at workshops in Haebaru.

In June 2007 dugout bunkers used as military hospitals during the 1945 Battle of Okinawa were opened to the public for tours. In spring 2011, local junior high students began training as peace tour guides in a work experience program aiming to guide members of the public around the caves.

Culture

Haebaru Town Museum

The Haebaru Town Museum is located in the Kiyan district of Haebaru directly west of the site of the Haebaru Japanese Army Hospital. The museum features a reproduction of the facilities of the dugout bunkers that were used for the army hospital. In addition to other wartime artifacts, the museum has exhibits on traditional pre-war Okinawan life and overseas emigrants from the town.

Okinawa Prefectural Archives

Haebaru is home to the Okinawa Prefectural Archives (OPA). OPA was established on April 1, 1995 as a result of the Japanese Public Archives Act of 1988. The archive seeks to collect and preserve the official documents and historical records of Okinawa Prefecture. OPA collects historical materials and records of the Ryukyu Kingdom, the Government of the Ryukyu Islands, the United States Civil Administration of the Ryukyu Islands (USCAR), and the present-day Okinawa Prefectural Government. In 2011 OPA had 12,595 visitors annually.

Education
Municipal junior high schools:
 Haebaru Junior High School (南風原中学校)
 Nansei Junior High School (南星中学校)

Municipal elementary schools:
 Haebaru Elementary School (南風原小学校)
 Kitaoka Elementary School (北丘小学校)
 Shonan Elementary School (翔南小学校)
 Tsukazan Elementary School (津嘉山小学校)

Okinawa Prefectural Board of Education operates area high schools.

Notable people
 Yuken Teruya, artist
 Kei Chinen, soccer player

References

External links
 Haebaru

Towns in Okinawa Prefecture

Haebaru, Okinawa


Castrelo do Val, İspanya'nın kuzeybatısında, ülkenin on yedi özerk bölgesinden biri olan Galiçya'nın dört eyaletinden güneydoğu köşesinde bulunan Ourense eyaletine bağlı belediyesi. 2002 yılı nüfus sayımına göre belediyenin nüfusu 1.298 kişidir.

Ourense belediyeleri

Castrelo do Val