Drevni i prihvaćeni škotski obred (engl. Ancient and Accepted Scottish Rite, skraćeno AASR; sjeverna masonska jurisdikcija u Sjedinjenim Državama često izostavlja i, dok engleska konstitucija u Ujedinjenom Kraljevstvu izostavlja škotski), obično jednostavno poznat kao Škotski obred ili Škotski red (ili, u Engleskoj i Australiji, kao Rose Croix, iako je ovo samo jedan od njegovih stupnjeva), jedan je od masonskih obreda. Obred je niz progresivnih stupnjeva u slobodnom zidarstvu koje dodjeljuju različite masonske organizacije ili tijela te svaki o njih djeluje pod vodstvom svoje središnje vlasti. U škotskom obredu središnja vlast naziva se Vrhovno vijeće (engl. Supreme Council).

Škotski obred je jedan od pridruženih redova slobodnog zidarstva u koji se majstor zidar može priključiti kako bi usavršio svoje članstvo. Također je i sukladan, jer se neki njegovi stupnjevi odnose na stupnjeve simboličkog (zanatskog) masonstva. U Engleskoj i nekim drugim zemljama, iako velika loža službeno ne priznanje škotski obred, može mu se pridružiti samo punopravni mason te nema zabrana kod toga. Međutim, u Sjedinjenim Državama velike lože službeno priznaju škotski obred kao produžetak stupnjeva masonerije. Škotski obred se nadovezuje na etička učenja i filozofiju obrađenu u zanatskoj (ili plavoj) loži, kroz dramatičnu prezentaciju pojedinih stupnjeva.

Škotski obred u Hrvatskoj djeluje kroz nekoliko velikih loža.

Povijest
Škotski obred nastao je u prvoj polovici 18. stoljeća u Francuskoj. Njegov naziv Scottish Rite pokazuje da su rituali došli iz anglosaksonskog slobodnog zidarstva. Mnogi povjesničari povezivali su nastanak reda s engleskom vladarskom kućom Stuart i jakobitima, članovima obitelji engleskog kralja Jakova II., koji je istodobno bio i kralj Škotske poznat kao Jakob VII. Ozbiljna istraživanja pobijaju takva stajališta, ali izgleda da je Loža "L'Anglaise", koju je 27. travnja 1732. godine utemeljio Irac Martin Kelly radila na engleskom jeziku (loža još uvijek radi u sustavu Velike lože Francuske i nosi broj 363) Kellyjeva loža radila je kao materinska loža, što znači da su njeni članovi utemeljili više novih loža. Jedna od njih bila je loža "La Francoise", koja je i sama 1740. godine ustanovila Ložu "Savršena harmonija" (Parfait Harmonie) u Bordeauxu. Starješina ove lože bio je Stephan Morin rodom Francuz, rođen u New Yorku, koji je kasnije odigrao važnu ulogu kod razvoja Škotskog obreda i utemeljio lože u Parizu (1747.), San Domingu, New Orleansu i u drugim kolonijama u Americi (1763.). Podaci govore da je Loža "Savršena harmonija" radila po novim ritualu, koji se zvao Rite Ecossais (Škotski obred) i da su u njemu dodjeljivali više stupnjeve. Razumljivo je da se središte novog reda ubrzo preselilo u Pariz. Godine 1756. pojavio se prvi nukleus koordinacijskog vrhovnog tijela, koje se zvalo "Vitezovi Istoka, knezovi i vladari slobodnog zidarstva" (Sovereigns). Oni su tada u svoj red uključili i obrede klermonskog kapitula (Chapter of Clermont), vitezova istoka (Knights od the East) i savršenstva (Rite of Perfection).

Struktura stupnjeva

Trideset i tri stupnja Škotskog obreda dodjeljuje nekoliko kontrolnih tijela. Prva od njih je zanatska loža koja dodjeljuje stupnjeve učenik, pomoćnik te majstor zidar. Zanatske lože djeluju pod nadzorom nacionalnih velikih loža, a ne Škotskog obreda. Postizanje trećeg masonskog stupnja, majstora zidara, predstavlja postizanje najvišeg stupnja u cijelom masonstvu. Dodatni stupnjevi poput Drevnog i prihvaćenog škotski obreda ponekad se nazivaju dodatnim stupnjevima, čak i tamo gdje numeriranje stupnjeva može podrazumijevati hijerarhiju. Oni predstavljaju bočni pokret u masonskom obrazovanju a ne uzlazni, te su to i stupnjevi poduke a ne rangiranja.

Godine 2000. godine južna masonska jurisdikcija u Sjedinjenim Državama je dovršila reviziju svojih rituala, dok je 2004. godine sjeverna jurisdikcija reorganizirala i ponovo napisala svoje stupnjeve. Daljnje promjene dogodile su se 2006. godine. Trenutačni nazivi stupnjeva i njihov raspored u južnoj jurisdikcija ostaju u osnovi nepromijenjeni od početka.

Popis stupnjeva za vrhovna vijeća Australije, Engleske i Walesa te većine drugih obedijencija u velikoj se mjeri slaže s onim iz južne masonske jurisdikcije SAD-a. Međutim, popis stupnjeva sjeverne jurisdikcije SAD-a sada je nešto drugačiji i naveden je u donjoj tablici. Popis stupnjeva Vrhovnog vijeća Kanade odražava mješavinu dvaju, s nekoliko jedinstvenih naziva:

Zanatski stupnjevi u Škotskom obredu
Škotski obred ima svoje prepoznatljive verzije rituala zanatskih stupnjeva (učenik, pomoćnik te majstor zidar), ali većina loža širom engleskog govornog područja u njima ne radi. Međutim, postoji deset loža u New Orleansu i 16 u New Yorku koje rade po zanatskim stupnjevima škotskog obreda.

Zanatski stupnjevi u Škotskom obredu češći su u europskim i latinskoameričkim jurisdikcijama. Većina loža pod zaštitom Velike lože Francuske koristi ove stupnjeve, kao i nekoliko loža pod zaštitom Nacionalne velike lože Francuske. U Velikoj loži Španjolske ovo je dominantni ritual između ostalih rituala koji se koriste. Također, postoje dvije lože u Australiji koje se bave zanatskim stupnjevima u Škotskom obredu.

Prema masonskom povjesničaru Alainu Bernheimu, belgijski masonski učenjak Pierre Noël pokazao je 2002. godine da su Zanatski stupnjevi u Škotskom obredu izvedeni iz francuskog prijevoda masonskog izlaganja Three Distinct Knocks, izdanog u Londonu 1760. godine.

Organizacija
Drevnim i prihvaćenim škotskim obredom u svakoj zemlji upravlja Vrhovno vijeće (engl. Supreme Council). Ne postoji međunarodno jedinstveno upravno tijelo; svako Vrhovno vijeće u svakoj zemlji suvereno je sebi u svojoj jurisdikciji.

Hrvatska

Obnovom slobodnog zidarstva u Hrvatskoj prvi slobodni zidari iz Hrvatske dobili su više stupnjeve Škotskog obreda u Pragu 1991. godine. Velika loža Slovenije utemeljila je Vrhovno vijeće Škotskog obreda za Sloveniju 2000. godine te je počela formirati ateljee za članove Velike lože Hrvatske (regularno slobodno zidarstvo) u kojima je radilo više od dvadesetero članova iz Hrvatske. Dana 22. ožujka 2003. godine Velika loža Hrvatske je dobila svoje samostalno i suvereno Vrhovno vijeće Drevnog i prihvaćenog škotskog obreda.

Vrhovno vijeće pri Velikoj nacionalnoj loži Hrvatske osnovan je u Rimu 24. studenoga 2017. godine dekretom Vrhovnog vijeća Italije (Velika loža Italije). Tri dana kasnije, 27. studenoga je odobren i Vrhovni savjet Hrvatske 33. i posljednjeg stupnja Drevnog i prihvaćenog Škotskog obreda.

U Hrvatskoj postoje još dva Vrhovno vijeće koja djeluju pri Velikom orijentu Hrvatske (osn. 2017.) i Velikoj simboličkoj loži Hrvatske (osn. 2019.).

Francuska
Kada se Comte de Grasse-Tilly vratio u Francusku 1804. godine, radio je na tome da tamo uspostavi Drevni i prihvaćeni škotski obred. Iste je godine osnovao prvo vrhovno vijeće u Francuskoj. Veliki orijent Francuske potpisao je ugovor o uniji u prosincu 1804. godine s Vrhovnim vijećem 33. stupnja Francuske. Ovaj se ugovor primjenjivao sve do 1814. godine. Zahvaljujući ovom ugovoru, Veliki orijent Francuske preuzeo je, takoreći, vlasništvo nad Škotskim obredom. Od 1805. do 1814. godine, Veliki Orijent Francuske je upravljao s prvih osamnaest stupnjeva Obreda, ostavljajući Vrhovno vijeće Francuske da upravlja s posljednjih petnaest. Godine 1815. petorica čelnika Vrhovnog vijeća 33. stupnja Francuske osnovali su Vrhovno vijeće Obreda (fran. Suprême Conseil des Rites) unutar samog Velikog orijenta. Prvotno francusko Vrhovno vijeće je zamrlo između 1815. i 1821. godine.

Vrhovno vijeće otoka Amerike (fran. Suprême Conseil des Isles d'Amérique; osnovao ga je 1802. godine Grasse-Tilly u Santo Domingu, a oživio oko 1810. godine njegov punac Delahogue, koji se također vratio iz Sjedinjenih Država) udahnulo je novi život Vrhovnom vijeću 33. stupnja u Francuskoj. Tako su se spojili u jedinstvenu organizaciju – Vrhovno vijeće Francuske, što je dovelo do neovisne i suverene slobodnozidarske snae. Ovo vijeće je osnivalo simboličke lože (sastavljene od prva tri stupnja, koje bi inače bile povezane u velikoj loži). Vrhovno vijeće Francuske je 1894. godine formiralo Veliku ložu Francuske (GLdF). GLdF je postalo potpuno neovisano 1904. godine kada je Vrhovno vijeće Francuske prestalo formirati nove lože. Vrhovno vijeće Francuske se i dalje smatra nadglednikom svih 33 stupnja Škotskog obreda. Odnosi između ove dvije strukture i dalje su bliski, što se dokazuje organiziranjem dvaju zajedničkih skupova godišnje.

U Francuskoj postoje još dva vrhovna vijeća Škotskog obreda:
 Vrhovno vijeće velikog koledža drevnog i priznatog Škotskog reda (fran. Suprême Conseil Grand Collège du Rite écossais ancien accepté; proizašlo iz Vrhovnog vijeća 1804. godine i konstituirano 1815. godine) koje djeluje pri Velikom orijentu Francuske.
 Vrhovno vijeće za Francusku (fran. Suprême Conseil pour la France; proizašlo iz Vrhovnog vijeća Nizozemske, konstituirano 1965. godine) koje djeluje pri Nacionalnoj velikoj loži Francuske (regularno slobodno zidarstvo).

Kanada
U Kanadi, čije je Vrhovno vijeće 1874. godine odobrilo Vrhovno vijeće Engleske i Walesa, obred je poznat kao Drevni i prihvaćeni škotski obred. Njihovo vijeće se naziva Vrhovno vijeće 33. stupnja drevnog i priznatog Škotskog reda slobodnih zidara Kanade (engl. Supreme Council 33° Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry of Canada). Ured kanadskog Vrhovnog vijeća nalazi se u Hamiltonu, Ontario. Diljem Kanade postoji 45 lokalnih organizacija ili "Dolina" (engl. Valleys).

Sjedinjene Američke Države

U Sjedinjenim Američkim Državama postoje tri vrhovna vijeća te svako od njih ima posebnosti koje ih čine različitim:
Vrhovno vijeće sa sjedištem u Washingtonu, Kolumbijski distrikt, kontrolira Južnu masonsku jurisdikciju,
Vrhovno vijeće sa sjedištem u Lexingtonu, Massachusetts, kontrolira Sjevernu masonsku jurisdikciju,
Vrhovno vijeće Louisiane, smješteno u Louisiani.

U Sjedinjenim Državama, članovi Škotskog obreda mogu biti izabrani od strane Vrhovnog vijeća da prime 33 stupanj. Dodjeljuje se članovima koji su dali značajan doprinos društvu ili slobodnom zidarstvu općenito.

Južna masonska jurisdikcija
Južna masonska jurisdikcija (engl. Southern Masonic Jurisdiction) je osnovana 1801. godine u Charlestonu, Južna Karolina. Ona nadgleda škotski obred u 35 saveznih država, koje se nazivaju Orijenti, i koji su podijeljene u regije zvane Doline (engl. Valleys), od kojih svaka sadrži pojedina tijela. Sjedište južne jurisdikcije je u Washingtonu, Kolumbijski distrikt.

U južnoj jurisdikciji, Vrhovno vijeće sastoji se od najviše 33 člana, a njime predsjedava suvereni veliki zapovjednik (engl. Sovereign Grand Commander). Ostali članovi Vrhovnog vijeća nazivaju se suvereni veliki glavni inspektor (engl. Sovereign Grand Inspectors General), a svaki je poglavar tijela Obreda na svom Orijentu (ili saveznoj državi). Ostali poglavari različitih Orijenta koji nisu članovi Vrhovnog vijeća nazivaju se zastupnicima Vrhovnog vijeća (engl. Deputies of the Supreme Council). Vrhovno vijeće južne jurisdikcije sastaje se svake neparne godine tijekom mjeseca kolovoza u Kući hrama (engl. House of the Temple) koji se nalazi u središnjici u Washingtonu. Tijekom ovog skupa, održavaju se sastanci između suverenog velikog zapovjednika i suverenih velikih glavnih inspektora, a mnogi članovi ovog bratstva iz cijelog svijeta prisustvuju otvorenoj ceremoniji koja je održava od petog do šestog dana istog skupa.

U južnoj jurisdikciji, mason koji je u 32. stupnju škotskog obreda 46 mjeseci ili više, može biti izabran da dobije "čin i odličje" viteškog zapovjednika suda časti (engl. Knight Commander of the Court of Honour) kao priznanje za izvanrednu službu. Nakon 46 mjeseci kao viteški zapovjednik suda časti član ima pravo biti podignut u 33. stupanj po odobrenju Vrhovnog vijeća i suverenog velikog zapovjednika.

Sjeverna masonska jurisdikcija
Sjeverna masonska jurisdikcija (engl. Northern Masonic Jurisdiction), osnovana 1813. godine, nadgleda tijela u petnaest saveznih država: Connecticut, Delaware, Illinois, Indiana, Maine, Massachusetts, Michigan, New Jersey, New Hampshire, New York, Ohio, Pennsylvania, Rhode Island, Wisconsin i Vermont. Sjeverna jurisdikcija je podijeljena samo na doline (engl. Valleys), a ne i na orijente. Svaka Dolina ima do četiri tijela škotskog obreda, a svako tijelo dodjeljuje niz stupnjeva. Sjedište sjeverne jurisdikcije je u Lexingtonu, Massachusetts.

U sjevernoj jurisdikciji, Vrhovno vijeće se sastoji od najviše 66 članova. Oni koji su izabrani za člana Vrhovnog vijeća označeni su kao "Aktivni". U sjevernoj jurisdikciji svi primatelji 33. stupnja počasni su članovi Vrhovnog vijeća, a svaki član se naziva suvereni veliki glavni inspektor (engl. Sovereign Grand Inspectors General). Poglavar Obreda u svakoj državi sjeverne jurisdikcije naziva se zastupnik Vrhovnog vijeća (engl. Deputy of the Supreme Council). Tako je najviši časnik škotskog obreda u Ohiju nazva "zastupnik za Ohajo", i tako dalje za svaku saveznu državu. Uz to, svaki zastupnik ima jednog ili više aktiva (engl. Actives) koji će mu pomoći u upravljanju vijećem na razini savezne države. Aktivni članovi Vrhovnog vijeća koji su vjerno služili deset godina ili su navršili 75 godina života mogu se imenovani za počasne aktive. Vrhovno vijeće sjeverne jurisdikcije sastaje se godišnje, u parnim godinama sjednicom samo za zastupnike, a u neparnim godinama skupom za sve članstve. 33. stupanj se dodjeljuje neparnim godinama na godišnjem skupu svih članova.

Vrhovno vijeće Louisiane
Vrhovno vijeće Louisiane (engl. Supreme Council of Louisiana) osnovano je u New Orleansu 1839. godine i ima sjedište u tom gradu sve do danas.

Srbija
Vrhovno vijeće Drevnog i prihvaćenog škotskog obreda za Srbiju osnovano je i posvećeno 10. svibnja 1912. godine u Beogradu. Svjetlo je uneseno iz Grčke.

Ujedinjeno Kraljevstvo
U Engleskoj i Walesu, čije je Vrhovno vijeće ovlastilo ono Sjeverne jurisdikcije SAD-a 1845. godine, Obred se kolokvijalno naziva Rose Croix dok je formalni naziv Drevni i prihvaćeni obred za Englesku i Wales (engl. Ancient and Accepted Rite for England and Wales). Engleska i Wales podijeljeni su na distrikte (engl. Districts) kojima upravljaju kapiteli (engl. Chapters) unutar svog distrikta. Masoni se u prve stupnjeve podižu samo samo u ime, dok stupnjeve iznad 18. dodjeljuje samo Vrhovno vijeće.

Svi kandidati za članstvo moraju ispovijedati Trojstvenu kršćansku vjeru i biti majstori zidari najmanje godinu dana.

Vidi još
 Masonski redovi
 Popis masonskih obreda

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 Vrhovno vijeće Škotskog obreda za Hrvatsku - VLH

Masonski obredi

Škotski obred


El petrel de Galápagos (Pterodroma phaeopygia), también denominado petrel hawaiano, fardela gris parda, petrel ecuatoriano o petrel lomioscuro, es una  especie de ave procelariforme de la familia Procellariidae. Es un petrel grande, de alas largas. La población local en las islas Galápagos a menudo llaman a esta especie «patapegada».

Distribución
El petrel de Galápagos es un ave marina que anida en zonas de alta humedad en las tierras altas (por lo general por encima de los  (660 pies) de altitud) de las cinco islas del archipiélago de Galápagos (islas San Cristóbal, Santa Cruz, Santiago, Floreana e Isabela).

Ecología
En el pasado, la población de petreles se vio gravemente afectada por mamíferos introducidos. Estos animales introducidos depredaron y alteraron las colonias de anidación, lo que lleva a la evaluación del petrel como en peligro crítico en la Lista Roja de la UICN de especies amenazadas. Una de las mayores amenazas para la población de petreles es la presencia de la rata negra (Rattus rattus), una especie introducida que es la principal causa de mortalidad de huevos y crías de la especie. Las plantas introducidas también han alterado y restringió el hábitat de anidación. El período de reproducción de los petreles cubre alrededor de ocho meses del año. Un estudio realizado en 2002 mostró un período de puesta de huevos entre marzo y finales de octubre, con un auge que ocurren durante las dos primeras semanas de agosto.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

phaeopygia
Taxones descritos por Osbert Salvin
Animales descritos en 1876

Pterodroma phaeopygia


Die Saison 1960/61 der Amateuroberliga Niedersachsen war die zwölfte Saison der höchsten niedersächsischen Amateurliga im Fußball. Sie nahm damals die zweithöchste Ebene im deutschen Ligensystem ein. Meister wurde Leu Braunschweig. Neben Braunschweig nahmen der SV Arminia Hannover und Eintracht Nordhorn an der Aufstiegsrunde zur Oberliga Nord teil, wo sich Nordhorn durchsetzen konnten.

Die Abstiegsplätze nahmen im Westen Stern Emden und Falke Steinfeld sowie im Osten die Sportfreunde Lebenstedt und Rot-Weiß Steterburg ein. Dafür stiegen aus der Amateurliga Niedersachsen Borussia Hannover, der TuS Heidkrug und der SV Meppen in die Gruppe West und der SC Uelzen 09 in die Gruppe Ost auf. Zur Saison 1961/62 wechselten die Sportfreunde Ricklingen in die Ostgruppe sowie die SpVgg Preußen Hameln in die Westgruppe.

Tabellen

West

|}

Ost

Niedersachsenmeisterschaft

Die beiden Staffelsieger ermittelten in Hin- und Rückspiel den Niedersachsenmeister. Gespielt wurde am 23. und 29. April 1961. Leu Braunschweig setzte sich dabei durch.

|}

Qualifikation zur Qualifikationsrunde zur Oberliga Nord

Die beiden Vizemeister ermittelten den dritten niedersächsischen Teilnehmer an der Aufstiegsrunde. Erstmals wurde die Qualifikation in Hin- und Rückspiel ausgetragen. Die Amateure des VfL Osnabrück waren nicht teilnahmeberechtigt. Dafür rückte der Tabellendritte Eintracht Nordhorn nach. Die Spiele fanden am 23. und 30. April 1961 statt. Eintracht Nordhorn setzte sich nach Münzwurf durch.

|}

Aufstiegsrunde zur Amateuroberliga
Die acht Meister der Amateurligen ermittelten im Ligasystem vier Aufsteiger in die Landesliga. Die beiden Gruppensieger und Gruppenzweiten stiegen auf.

Gruppe A

Gruppe B

Literatur

Oberliga-Saison (Fußball, Niedersachsen)
Amateuroberliga Niedersachsen 1960 61

Amateuroberliga Niedersachsen 1960/61


Saniye Gülden Göktürk ya da bilinen adıyla Gülden Karaböcek (d. 4 Kasım 1953, Ankara), Türk şarkıcıdır.

Hayatı ve kariyeri

İlk yılları
Asıl adı "Saniye Gülden Göktürk" olan sanatçı, ilk ve ortaöğrenimini Ankara'da tamamladıktan sonra, Ankara Radyosu'nda Yaşar Aydaş'tan şan, nota ve solfej eğitimi aldı. Ankara'dan ailesi ile birlikte İstanbul'a gelerek ilk plağını 14-15 yaşlarında "Pathé" adlı firma hesabına "Yazılanlar Gelir Başa & Garip Kaldım" 45'liğini doldurdu. Bu plakta Karaböcek'e ünlü sanatçı Orhan Gencebay bağlamasıyla eşlik etti. İlk iki plağını Gülden Göktürk adıyla çıkartan sanatçı, yaşadığı aile içi gerilim sebebiyle dönemin ünlü yıldızı, ablası Neşe Karaböcek'in takma soyadını 1972 yılında mahkeme kararı ile alarak resmileştirdi.

70'li yıllarda Anadolu Pop Folk olarak adlandırılan türküler seslendiren Gülden Karaböcek, o dönem ayrıca "Yaralı Kalp", "Anca Beraber Kanca Beraber", "Taka Taka", "Dur Bırakma Beni" gibi aranjmanları başarıyla seslendirdi. Mary Cristy'nin 1973 yılında seslendirdiği "Non Ce N'est Pas Fini"nin Türkçe sözlü versiyonu " Dur Bırakma Beni" adlı şarkıda Gülden Karaböcek'e vokalde Nilüfer ve Füsun Önal eşlik etti. Şarkının Türkçe sözleri Çiğdem Talu'ya, düzenlemesi ise Onno Tunç'a aittir. Gülden Karaböcek, o dönem Onno Tunç, Zafer Dilek, Norayr Demirci, Esin Engin, Ülkü Aker, Süheyl Denizci Orkestrası gibi başarılı müzisyenlerle birlikte çalıştı.

Gülden Karaböcek, 70'li yılların ilk yarısında Aşık Veysel, Aşık Mahzuni Şerif, Neşet Ertaş, Aşık Nesimi Çimen ve Aşık Mevlüt İhsani gibi ozanların eserlerini başarıyla seslendirmiştir. Arif Sağ, Selahattin Bölük, Yücel Paşmakçı, Bedir Çağlayan gibi Türk halk müziğinin duayenleriye çalışan Gülden Karaböcek bu dönemde Aşık Veysel'den "Derdimi Dökersem Derin Dereye", Aşık Mahzuni Şerif'ten "Mehmet Emmi", "Dumanlı Dumanlı", "Nem Kaldı", "Dokunma Keyfine Yalan Dünyanın", "İşte Gidiyorum Çeşm-i Siyahım" ve "Yalancısın", Sabahattin Ali'den "Aldırma Gönül", Ali Ercan'dan "Adaletin Bu mu Dünya", Neşet Ertaş'tan "Gönül Dağı", "Küstürdün Gönlümü' ve "Sarmaşık Güllere Dolandım", Aşık Mevlüt İhsani'den "Oy Beni Beni" ve "Oy Bende Yare Bende", Selahattin Bölük'ten "Gel Bari Bari", Pir Sultan Abdal'dan "Dostum Dostum", Aşık Ali İzzet Özkan'dan "Şu Sazıma Bir Düzen Ver" gibi eserleri seslendirir.,, Karaböcek'in bu dönem Şah Plak'ta yayınlanan çalışmaları Anadolu Pop-Folk olarak adlandırılmakla birlikte bazıları Progressive rock ve funky ögeler de içerir.

1975-1982
1975-1976 döneminde, Elenor'un bir diğer sanatçısı olan ve tıpkı kendisi gibi yeni yeni şöhretle tanışan Ferdi Tayfur'un bestelerinden etkilenerek sanatçının arabesk tarzdaki "Bana Gerçekleri Söyle", "Akşam Güneşi", "Kır Çiçekleri", "Alıştım", "Çeşme", "Ne Bilirdim ki" gibi ses getiren bazı bestelerine plaklarında başarıyla yer verir. Tüm bu dönemdeki çalışmalarında düzenlemelerine ünlü müzisyen Onno Tunç aranjör olarak imzasını atar. 1977 yılında yönetmenliğini Metin Erksan'ın yaptığı başrolleri Hülya Koçyiğit, Cemal Gencer ve Orhan Elmas'ın paylaştığı "Sensiz Yaşayamam" adlı sinema filminde Gülden Karaböcek'in "Bahtıma Yanarım" adlı bestesine yer verilir.

Gülden Karaböcek asıl şöhretini 1978 yılında çevirdiği ünlü Dilek Taşı filmi ile kazanmıştır. Hemen arkasından yayınlanan "Dilek Taşı" 45'liği sanatçının 1 numaralı başyapıtını 1978 yılının unutulmaz klasiği olarak zirveye çıkarmıştır. Dilek Taşı filmi ve 45'liği ile yaşadığı başarı, sanatçıya çok daha büyük bir başarının kapısını araladı ve böylece ünlü "Müzik ve Ben" albümü doğdu. 1979 yılında yayınlanan bu albümünde Karaböcek, besteci kimliğini, tüm müzik bilgisini ve yılların duygu birikimini açıkça ve doğal bir şekilde, içinden geldiği gibi ortaya koyarak başta "Sürünüyorum", "Ayrılık Kolyesi", "Kırılsın Ellerim", "Bahtıma Yanarım" ve "Kaybolan Hayaller" olmak üzere hit haline gelen pek çok esere imzasını attı.

1978 (Dilek Taşı), 1985 (Duyar mısın Feryadımı, Kenar Mahalle, Hasretinle Yaşanmıyor, Sevsen Ne Olurdu), 1986 (Ağlıyorsam Yaşıyorum) yıllarında çektiği 6 adet de sinema filmi vardır. Yaptığı albümler kadar seçme eserlerden oluşturulan nostalji kasetleri de sıkça basılmıştır. Besteci kimliğiyle MESAM ve MÜYORBİR üyesidir.

İstanbul Beylikdüzü'nde yaşamakta olup Atilla Alpsakarya ile yaptığı 12 Eylül 1975 tarihli ilk evliliğinden 14 Haziran 1979 doğumlu Alpay adlı bir erkek çocuk ve Recep Armağan Düzgit ile 16 Ağustos 1986 tarihinde yaptığı ikinci evliliğinden 27 Şubat 1988 doğumlu Nur adlı bir kız çocuk annesidir. Müzikteki başarısını özel hayatında devam ettiremeyen Karaböcek, ikinci eşi Armağan Düzgit ile de üç kez evlenip üç kez boşanmıştır. Hürriyet'e verdiği röportajda; "Ablam beni ölmemi isteyecek kadar kıskanıyordu. Adım çıktı diye evlendim. İkinci eşim daha da beter çıktı. Üç kez nikah kıydı bana. Evliliğimizin ilk birkaç ayında borçlandı ve Etiler'deki evimi sattım." demiştir.

Nisan 1982'de "Gülden Fırtınası" adlı albümü; "Küstüm Sana Dünya", "Mahşer Gününde", "İki Kelime", "Can mı Dayanır", "Nasıl Güleyim" gibi hitler çıkarmasına rağmen, beklenen ticari başarıyı sağlayamadı.

1983-1989
Ağlıyorsam Yaşıyorum ve Duyar mısın Feryadımı albümleri 80'li yıllarda büyük ilgi gören Gülden Karaböcek, 1983'te İngiltere'deki London Palladium'da ve Avustralya'da konserler verdi. 1984'te dönemin ünlü gazinolarından Çakıl Müzikholü'nde (Selami Şahin ile birlikte) ve İzmir Fuarı'ndaki Ekici-Över Gazinosunda assolist olarak sahne aldı. Çakıl Gazinosu'nda sahne alırken Zeki Müren, Müzeyyen Senar, Ferdi Tayfur gibi bir döneme damga vuran isimler sahnesini izlemeye gelmiş olup Zeki Müren ile Karaböcek aynı sahneyi paylaşmıştır. İzmir Fuarı'nda İbrahim Tatlıses, Barış Manço, Belkıs Akkale, Arif Sağ, Sezer Güvenirgil, Beş Yıl Önce On Yıl Sonra grubu ve Atilla Arcan gibi birçok ünlü ismi alt kadrosunda bulundurdu. Bülent Ersoy ve Ferdi Tayfur ile birlikte Avrupa turnesine çıkarak Almanya başta olmak üzere birçok Avrupa ülkesinde konserler verdi. 1987 ve 1988 yıllarında İstanbul Gülhane Parkı'nda büyük katılımların olduğu halk konserleri verdi. Türkiye'nin ilk yerli CD'si Bir Mucize Allah'ım'ı 1987'de Düzgit Plak etiketiyle çıkardı. Aziz-Jet-Sedef adlı şirket hesabına 5, Düzgit hesabına 1 albüm daha çıkardı. Sanatçı, 1968-1987 yılları arasında sırasıyla Pathé, Şah, Elenor, Oscar ve Düzgit plak şirketlerinden 20 adet 45'lik ve 9 adet LP piyasaya sürdü.

1990-2000
1990'lı yılların başlarında "Anılar Bana Yeter", "Ara Beni Mutluluk", "Hatıran Yeter" gibi albümler çıkarmıştır. 1992 yılında "Kısmetse Olur" adlı pop albümünü çıkaran Gülden Karaböcek bu albümde usta müzisyen Garo Mafyan ile birlikte çalışmıştır. Sözleri Şehrazat'a ait "Kısmetse Olur", "Kırgınım Anılara" ve "Zaman Hırsızı" adlı eserleri yorumlayan sanatçı, aynı zamanda bu eserlerin bestecisidir. Karaböcek 90'lı yılların ruhuna uygun olarak bu albümde daha önce İzzet Altınmeşe'nin yorumladığı "Kibarım" adlı türküye cover yaparak pop tarzında seslendirmiştir. Düzenleme tabii ki Garo Mafyan'a aittir. Sanat hayatı boyunca hemen her türde şarkılar yorumlayan Gülden Karaböcek; bu albümünde ayrıca sözleri Yusuf Hayaloğlu'na, bestesi Ahmet Kaya'ya ait "Hediyem Olsun" adlı şarkı ile ünlü şair Orhan Veli Kanık'ın "Güllerim Lal" adlı eserini başarıyla yorumlamıştır. Söz ve müziği Fatih Kısaparmak'a ait "Yalan mıydı" adlı eseri de seslendiren Gülden Karaböcek ayrıca bu şarkıya klip çekmiştir. Gülden Karaböcek 1993 yılında "Hayrını Gör" adlı albümde şair Nâzım Hikmet'in "Niye Böyle Geç Kaldın" adlı şiirini seslendirir. 1997 yılında Özer Plak'tan yayınlanan "Silemem" albümünü çıkartan Gülden Karaböcek, bu albümde yer alan "Günahkarım" adlı şarkıya klip çekti. Sözleri Mehmet Yüzüak'a ait "Anne" adlı şarkı büyük ilgi gördü. Gülden Karaböcek sonrasında gerek özel hayatındaki sorunlar gerekse müzik piyasasının içinde bulunduğu kriz sebebiyle müziğe uzun bir süre ara vermiştir.

2001-2011
Son albümü 2001 yılında çıkan Güldence'dir. Bu albümde Gülden Karaböcek Âşık Mahzunî Şerif, Âşık Nesimî Çimen, Musa Eroğlu, Ali Tekintüre, Cengiz Tekin, Fatih Kısaparmak, Ferdi Tayfur ve Özhan Eren gibi şair ve ozanların eserlerine yer verir. Sanatçı bu albümünde; Âşık Mahzunî Şerif'ten "Nem Kaldı", "Bitmez Tükenmez Geceler" ve "Dumanlı Dumanlı", Musa Eroğlu'ndan "Telli Turnam", Aşık Nesimi Çimen'den "Vay Deli Gönül", Özhan Eren'den "Kara Tren" adlı türküleri her zamanki Güldence tavrıyla başarıyla seslendirir. Karaböcek, söz ve müziği Ali Tekintüre'ye ait "Anadan Ayrı" ve "Sevmez Olaydım" eserlerin yanı sıra, Ferdi Tayfur'un "İçim Yanar", Cengiz Tekin'in "Diyemedim", Fatih Kısaparmak'ın "Ağlıyor Ağlıyorsun" adlı bestelerini okur. Gülden Karaböcek, albümün tek klibini sözleri Ali Tekintüre'ye müziği Adnan Aslan'a ait "Sevmez Olaydım" adlı şarkıya çeker.

Gülden Karaböcek 2004 yılında Murathan Mungan'ın tribute albümü Söz Vermiş Şarkılar'a "Otel Odaları" adlı şarkı ile katkıda bulunmuştur. 2006 yılında 22 yıl aradan sonra Muazzez Abacı ile birlikte yeniden İzmir Fuarı'nda Nostaljik Göl Gazinosu'nda sahne aldı. 2004 yılında aktif müzik yaşantısına dönmüş olup, Eylülist Müzik Kulübü, Paella, Cahide, Nahide, 5. Kat, Parkorman, Ghetto, Harbiye Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu gibi çok özel mekanların yanı sıra, Azerbaycan'da Haydar Aliyev Sarayı'nda (2010) ve Türkiye'nin dört bir yanında konserler vermeye başlamıştır.

Gülden Karaböcek 5 Nisan 2010 tarihinde Milliyet Gazetesi'nden Olcay Ünal Sert'e verdiği röportajında, "Şarkılarınızda isyan var. 'Sürünüyorum'da "Baştan yarat beni dertten eleyip, acı şu halime, sürünüyorum", 'Kırılsın Ellerim'de "Ne zaman bitecek Tanrım bu azap, yarını olmayan günlere kaldık" diyorsunuz. O yıllarda bu isyan niye? sorusuna "Bir dönemi yansıtıyor. 12 Eylül 80 ihtilali sonrası, sancılı bir döneme rastladı. Yokluklar, yağ, benzin kuyrukları... Acılı şarkılarda teselliyi buldu insanlar. Şu anda da bir yenisini yaşıyoruz. Ben besteciyim esasında bu şarkıları yazana sormak lazım." yanıtını vermiştir.

1990 yılında yayınlanan Hatıran Yeter albümü 2010 yılında AJS Müzik tarafından "Güneş Topla Benim İçin" adıyla CD olarak yeniden yayınlanmıştır. Özgün Müzik olarak adlandırılan eserlerin olduğu albümde; sözleri Ülkü Tamer'e bestesi Zülfü Livaneli'ye ait "Güneş Topla Benim İçin" adlı eserin yanı sıra, sözleri Bedri Rahmi Eyüboğlu'na bestesi Fatih Kısaparmak'a ait "Karadut" şiiri ile, söz ve müziği Ahmet Kaya'ya ait "Ağlama Bebeğim" gibi seçkin eserler yer almaktadır.

2012- günümüz

2012 yılında İstanbul Ataköy'de Sheraton Otel'de düzenlenen 18. Magazin Gazetecileri Derneği Altın Objektif Ödülleri töreninde Yaşam Boyu Onur Ödülü'ne lâyık görülmüştür. Ödülünü alırken teşekkür konuşmasının ardından, şarkılarının halka mâl olduğunu belirterek "Şarkıların gerçek sahipleri sizlersiniz" demiştir.

Gülden Karaböcek'in dizilerde de sık sık şarkılarına yer verilmiştir. Kıvanç Tatlıtuğ'un başrolü oynadığı Kuzey Güney adlı dizide 80'lerin büyük hiti Ağlıyorsam Yaşıyorum adlı şarkıya yer verilirken, Tövbeler Tövbesi adlı dizide statlarda marş olan Sürünüyorum'a, Kalbim Seni Seçti adlı dizide Kırılsın Ellerim ve Sen Evlisin'e, Seksenler adlı dizide Ben Olmalıydım ve Ayrılık Kolyesi adlı şarkılarına yer verilmiştir. 2019 ve 2020 yılında Bir Zamanlar Çukurova adlı dizinin 35. bölümünde Ben Olmalıydım, 53. bölümünde Adaletin Bu Mu Dünya, 63. bölümünde Kırılsın Ellerim adlı şarkılarına yer verilir. Star Tv ekranlarında yayınlanan Avlu adlı dizinin 24. bölümünde Bahtıma Yanarım adlı şarkıya yer verildi.,,,,,

Gülden Karaböcek, 2015 yılında Almanya'nın Dortmund, Köln, Essen, Berlin şehirlerinde konserler vermiş olup, 2016 yılının ilk konserini aynı zamanda doğum yeri olan Başkent Ankara'da vermiştir. 5 Temmuz 2016'da Didim'de, 7 Temmuz 2016'da Karaman'da 1. Uluslararası Başyayla Kiraz ve Kültür Festivali'nde sahne aldı. 5 Kasım 2016'da İstanbul'da Beyrut Performance Hall'de sahne alan Gülden Karaböcek doğum gününü sahnede kutladı.

Mu Tunç'un yazıp yönettiği, Burak Deniz ve Büşra Develi'nin başrollerini paylaştıkları "Arada" adlı sinema filminde Gülden Karaböcek'in 1972 yılında seslendirdiği 'Şaka Yaptım' adlı şarkının remiksine yer verilmiştir. Şarkının yeni düzenlemesi Orkun Tunç'a ait.

Gülden Karaböcek'in 1971-1973 yılları arasında Şah Plak etiketiyle yayınlanan plaklarının orijinal kayıtları ve Armageddon Turk remikslerinden oluşan albümü 2018 yılında Sony Music & Median işbirliğiyle 2 CD olarak yayınlandı. İlk CD'de Orijinal Kayıtlar yer alırken 2. CD'de düzenlemesini Orkun Tunç'un yaptığı remiksler yer aldı. Bu albüm daha sonra plak formatında da yayınlandı. Gülden Karaböcek İstanbul Babylon'da 'Kökler ve Filizler' adını verdiği konserde albüm lansmanını gerçekleştirmiştir.

Gülden Karaböcek'in, 1969 yılında Gülden Göktürk olarak yayınlanan kariyerinin ilk iki plağındaki "Hayat Defteri", "Yazılanlar Gelir Başa", "Dünyaya Geldim Neden" ve "Garip Kaldım" adlı eserler 2018 yılında "Maziden Kalanlar" adıyla Gloss Müzik tarafından dijital platformlarda yeniden yayınlandı.

Gülden Karaböcek "Kalbime Azap" adlı şarkıda Mabel Matiz'le düet yapmıştır. Bu şarkı 2018 yılında Matiz'in "Maya" adlı albümünde yayınlanmıştır. Gülden Karaböcek, 14 Şubat 2019 da Mabel Matiz'le aynı sahneyi paylaşarak 'Kalbime Azap' adlı şarkıyı birlikte seslendirmişlerdir. Volkswagen Arena'da ki bu konserde Karaböcek yoğun istek üzerine "Dilek Taşı" adlı şarkıyı da seslendirmiştir.

16 Ekim 2018 tarihinde Gülden Karaböcek, Cemil Topuzlu Harbiye Açıkhava Sahnesi'nde düzenlenen konserde Cahit Berkay, Semiha Yankı, Ercan Turgut, Bilgen Bengü, Ersan Erdura, İskender Doğan, Rana Alagöz, Selçuk Alagöz gibi bir döneme damga vurmuş isimlerle aynı sahneyi paylaştı. 'Annemin Şarkılar' adlı konserde Gülden Karaböcek'e sahnede kızı Nur Düzgit eşlik ederek 'Sürünüyorum' adlı şarkıya düet yapmışlardır.

Gülden Karaböcek 18 Ocak 2020'de Büyük Kulüp'te Gönül Yazar, Seyyal Taner, Semiha Yankı, İskender Doğan, Ersan Erdura ile nostaljik Aile Gazinosu konserinde sahne aldı. Şarkılarında aşk acısı ve ayrılık temasına sıkça yer verdiği için Hüzün Kraliçesi olarak anılmaktadır. Gülden Karaböcek'in 1984 yılında kaset olarak yayınlanan 'Dünyadan Zevk Almıyorum' adlı albümü 36 yıl aradan sonra 2020 yılının Aralık ayında Elenor Müzik'ten Plak olarak yeniden yayımlandı. Sanatçı son albümü üzerindeki çalışmalarını sürdürmekte olup sürpriz albümü beklenmektedir.

Diskografi

45'likler

 1968: Yazılanlar Gelir Başa / Garip Kaldım
 1968: Hayat Defteri / Dünyaya Geldim Neden
 1971: Derdimi Dökersem Derin Dereye / Oy Bende Yare Bende
 1971: Adaletin Bu Mu Dünya / Oy Beni Beni
 1972: Hasta Gönlüm / Gönül Dağı
 1972: Gözlerin Güldükçe / Unuttum Artık Seni
 1972: Koşma Koşma / Dünyanın En Güzeli
 1972: Yaralı Kalp / Anca Beraber Kanca Beraber
 1972: Sevdim Sevdim Ne Kazandım / Şaka Yaptım Ben Sana
 1973: Tövbe Ettim Sevmeye / Gözümüz Yok Ama Niye Olsun
 1973: İşte Gidiyorum Çeşm-İ Siyahım / Dumanlı Dumanlı Oy Bizim Eller
 1973: Dur Bırakma Beni / Güleceksin Ağlanacak Haline
 1973: Kalbindeki Sevgili / Şaka
 1974: Ahu Gözlüm / Artık Sorma Beni
 1974: Nem Kaldı / Bitmez Tükenmez Geceler
 1974: Şu Sazıma Bir Düzen Ver / Gitme Durnam
 1975: Yalancısın / Ela Gözlüm
 1975: Bana Gerçekleri Söyle / Dur Dinle Sevgilim
 1976: Kır Çiçekleri / Dokunma Keyfine Yalan Dünyanın
 1977: Çeşme / Ne Bilirdim Ki ?
 1978: Dilek Taşı / Sevmek Nedir Ki

Albümler

 1975: Anadolu'nun Bağrından
 1975: Gülden Karaböcek
 1975: Gülden Karaböcek 2
 1977: Dostum
 1977: Gülden Karaböcek 3
 1978: Dilek Taşı
 1979: Müzik ve Ben
 1981: Çeşme
 1982: Gülden Fırtınası
 1982: Dertlerin Kadını
 1983: Yalan Almanya
 1983: Gülden'in Dünyası
 1984: Dünyadan Zevk Almıyorum
 1984: Yalvarmıyorum
 1984: Ağlıyorsam Yaşıyorum
 1984: Sev Yeter
 1984: Öyle Yalnız Kaldım Ki
 1985: Duyar Mısın Feryadımı
 1986: Aşığım Seviyorum
 1987: Adaletin Bu mu Dünya
 1987: Hasret Pınarı
 1987: Bir Mucize Allah'ım
 1988: Zirvede On Yıl/Bestelerim
 1989: Mutluluğa Geç Kaldım
 1989: Hatıralar Silinir Mi?
 1989: Hayatımın Şarkıları
 1989: Gençliğim Kayboldu
 1989: Mutluluğa Geç Kaldım
 1989: Suçlu muyum
 1990: Hatıran Yeter
 1990: Anılar Bana Yeter
 1990: Ara Beni Mutluluk
 1990: Sevda Gözlüm
 1991: Aşk Şiirleriyle Hasret Pınarı Var
 1991: İkimizde Sevmiştik
 1992: Sabrımın Bedelisin
 1992: Kısmetse Olur
 1993: Hayrını Gör
 1993: Kırgınım Anılara
 1994: Yalan mıydı
 1994: Sevenlerin Duası
 1995: Senin İçin
 1997: Silemem
 1997: Sen Bana Yetersin
 2001: Güldence
 2010: Hatıran Yeter/Güneş Topla Benim İçin
 2011: Bir Mucize Allah'ım / Konuşsana Bir Tanem
 2012: Senin Olsun
 2018: Maziden Kalanlar
 2018: 1971/1973 Orijinal Kayıtlar & Remixler

Filmografi
 1978: Dilek Taşı
 1985: Duyar mısın Feryadımı
 1986: Ağlıyorsam Yaşıyorum
 1986: Hasretinle Yaşanmıyor
 1987: Kenar Mahalle
 1987: Sevsen Ne Olurdu

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gülden Karaböcek Resmi Sitesi

Yaşayan insanlar
1953 doğumlular
Ankara doğumlu kadın şarkıcılar
Türk arabesk şarkıcıları
İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk kadın şarkıcı-şarkı yazarları
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
Uzelli Müzik sanatçıları
Grafson Plak sanatçıları
Elenor Müzik sanatçıları
Şahin Özer Müzik sanatçıları

Gülden Karaböcek


Doctor Strange: The Sorcerer Supreme (conocida como Doctor Extraño: El Hechicero Supremo en español) es una película de animación estadounidense de 2007, lanzada directamente a DVD y basada en el personaje de Marvel Comics, Doctor Strange. La película fue estrenada el 14 de agosto de 2007 y tuvo su estreno televisivo estadounidense en Cartoon Network, el 1 de noviembre de 2008.

Esta es la cuarta película de animación producida por Lionsgate basada en los cómics de Marvel, después deUltimate Avengers, Ultimate Avengers 2 y The Invincible Iron Man.

Argumento

El Dr. Stephen Strange es uno de los cirujanos más prestigiosos en el mundo de la medicina, sin embargo, también es muy arrogante y despectivo con sus colegas. Una noche, mientras conducía a casa desde el hospital, descubre a Barón Mordo y sus aliados matando a un monstruo (que suelen estar ocultos a la vista por los hechizos de Wong). Un incrédulo Strage rechaza lo visto como alucinaciones relacionadas con el estrés. Al día siguiente, recibe la visita de Oliver, el administrador del hospital, quien afirma que la Dra. Gina Atwater tiene problemas con él. Luego habla con la Dra. Atwater y le comenta un caso (uno de las muchos) sobre un niño que sufre de terribles pesadillas. Viendo a los niños hace recordar a Stephen de cuando su hermana de April tenía unos dolores de cabeza similares a los de estos niños. La conversación también revela que los dos médicos han tenido una relación sentimental en el pasado. Al tocar a un niño, él ve una imagen de un demonio (un cráneo sonriente envuelto en llamas) y se va rápidamente, diciendo a Gina que no hay nada que él pueda hacer por los niños.

Mientras conducía hacia su casa, Stephen vuelve a tener una visión, un rostro ardiente, luego se desvía bruscamente para evitar atropellar a unos niños (que resultaron ser unos fantasmas) que aparecieron en la carretera, descendiendo por un acantilado. A causa del accidente, sus manos quedaron destrozadas e inútiles. Utilizó todos los ahorros de su vida para solucionar sus fracturas en sus manos, pero fue en vano, el doctor, abatido, decide quitarse la vida, pero su suicidio se ve frustrado por Wong, que le recomienda meditación y curación en el Tíbet.

Después de pedirle a Gina que la ayudase económicamente a llegar al Tíbet y tras emprender una agotadora caminata hacia las cimas del Himalaya, Stephen comienza su entrenamiento en un monasterio escondido bajo la tutela de El Anciano (un viejo diminuto). Poco después de llegar Strange, los otros estudiantes acababan de combatir con unos monstruos (como las criaturas que creyó eran fruto de una alucinación). No mucho tiempo después, El Anciano le dice a Wong y al Barón Mordo que algunos de los estudiantes murieron durante el conflicto. Comentan que el número de agresiones por parte de criaturas místicas ha crecido recientemente. Después de varios días fregando suelos y realizando trabajos manuales, Stephen piensa seriamente en la posibilidad de rendirse y marcharse del monasterio. Sin embargo, mientras camina por la nieve, recuerda su fracaso anterior, ser el médico de su hermana y tratar de extirpar el tumor cerebral que le causaba dolores de cabeza (en realidad, los médicos no pueden tratar a los miembros de su familia por haber implicaciones emocionales). Durante el procedimiento, April murió y Strange siempre se ha sentido culpable. El Anciano aparece en la mente de Stephen y le convence para dejar de lado sus sentimientos de culpabilidad y volver a su formación.

Al día siguiente, el Anciano detecta dos Chinous (monstruos reptiles del tamaño de una casa pequeña) se acerca al Santuario y ordena a Barón Mordo a matarlos de uno en uno. Sin embargo, un arrogante Mordo desobedece y lleva dos equipos diferentes para encargarse de ellos. Como resultado, varios de los estudiantes más débiles son asesinados antes de que los monstruos fueran derrotados. Más tarde el Anciano, de luto por la pérdida de sus discípulos, reprende a Barón Mordo por su desobediencia y le dice que nunca van a heredar el título de Hechicero Supremo del viejo maestro, sino que debe formar el Doctor Extraño (el verdadero heredero de la posición). Un enfurecido Mordo reta a Stephen. Durante la lucha Stephen instintivamente absorbe el hechizo de Mordo y desvía la energía de vuelta hacia él. Un enfurecido Mordo se lanza para matarlo, pero interviene Wong y le dice a Stephen que él se hará cargo de su formación. Un abatido Mordo deja el lugar, ahora con verdadero odio en los ojos hacia Strange.

Más tarde, Stephen sigue al Anciano, Wong, el Barón Mordo, y los pocos estudiantes restantes para el Sancta Sanctorum (un nexo entre la realidad y las dimensiones que aparece desde el exterior como una casa en Nueva York). El Anciano le habla acerca de Dormammu, un ser antiguo que desea destruir todos los mundos (en especial la Tierra). Hace miles de años el anciano lo atrapó en la dimensión del limbo. Al ver el rostro de Dormammu, Stephen lo reconoce como la cara ardiendo y se da cuenta de que el demonio está utilizando los sueños de los niños para en la Tierra. Strange vuelve al hospital y duerme a Gina. A continuación, busca en su ordenador para averiguar cuántos niños tienen esos síntomas y tratar de despertarlos. Él despierta paciente tras paciente para evitar la entrada de Dormammu a la Tierra. Mordo también entra en el sueño de un niño y hace un trato con Dormammu, comprometiéndose a su servicio a cambio del dominio como el Hechicero Supremo. Dormammu se hace cargo de las mentes de los niños que permanecen mientras Mordo ataca al Doctor Extraño en el reino físico. Wong aparece, sin embargo, y logra salvarlo.

Ya que esto está pasando en el hospital, el Anciano y sus tres alumnos restantes luchan contra un enjambre de Wings (bocas aéreas capaces de reducir a una persona hasta los huesos en cuestión de segundos). Todos los seguidores son asesinados y el Anciano se queda muy debilitado tanto por el esfuerzo como por la edad. Luego el traidor Mordo llega a atacar al antiguo. El Doctor Strange y Wong llegan al Santuario para encontrar al Anciano muerto. Wong le da al Doctor Extraño el Ojo de Agamotto (un poderoso símbolo de la oficina del Hechicero Supremo) y afirma que es el destino del Doctor Extraño. Luego Extraño y Wong se enfrentaron al Barón Mordo. Wong es herido en la batalla, pero Extraño logra derrotar a Mordo. Durante el combate, Dormammu comienza su aparición.

Dormammu inmediatamente devora a Mordo y roba el Ojo de Agamotto y se dirige hacia el Sancta Sanctorum. Doctor Extraño se enfrenta a Dormammu que comienza a desatar a todos sus monstruos por toda la tierra. El herido Wong, observando desde cerca, recuerda a Stephen su experiencia con el duelo contra Mordo y Extraño entonces absorbe la magia pura que el demonio emana. Como el mismo demonio está hecho de magia pura, pronto se desvanece en la nada después de que Extraño absorba todo su poder.

Más tarde, al regresar al Santuario, Wong le dice al Doctor Extraño que el propósito principal de Stephen como el Hechicero Supremo es proteger el reino de la Tierra de ataques místicos como el que acababan de vivir. Stephen más tarde aparece en el sueño de Gina, sorprendiéndola con su cambio de actitud de humildad y la tranquiliza diciéndole que todo estará bien con los niños. Ahora vestido con la túnica de su oficina, Doctor Extraño visita la tumba de su hermana para despedirse y le dice a Wong que tienen alumnos con un nuevo potencial y que una de los que muestra más potencial, es una chica llamada "Clea", mientras cierran la puerta al entrar en el Santuario.

Reparto original

Voces adicionales por Josh Keaton, Phil LaMarr, Masasa Moyo, Tara Strong y Fred Tatasciore

Recepción y crítica
La reacción crítica a Doctor Extraño: El hechicero supremo ha sido desigual. Christopher Monfette de IGN dijo que la película "juega como se esperaba" y que "la sección central se hunde", pero cuenta con "secuencias de acción muy bien coreografiadas y resonancia emocional", y concluyó que "animación fuerte, una buena actuación, y el trabajo de carácter resonante llevar el icono a la vida". [DVD https://archive.today/20120715230111/http://dvd.ign.com/articles/811/811268p1.html revisión], Christopher Monfette, IGN, 7 de agosto de 2007

Adán Arseneau dijo que la película "no está a la altura de su potencial narrativo" y criticó la "prisa final", pero elogió su "animación fuerte" y calificó el DVD como un "alquiler sólido". / reviews / DVD doctorstrange.php revisión, Adam Arseneau, Veredicto DVD, 24 de agosto de 2007. Blake Matthews ha criticado en su blog que la película de "[tomar] 45 minutos para configurar la historia de Strange [sin poner ] mucho tiempo en explicar su enemigo ", pero concluyó que" esta película fue realmente divertida "y" los fans de las anteriores películas de Marvel, animación basada en los cómics, o lo sobrenatural disfrutarán de esta película ". / DVD archives/2007/08/24/072712.php revisión, Blake Matthews, críticos de blog, 24 de agosto de 2007

Nick Lyons dijo que "las imágenes son muy atractiva", pero criticó la película por "alterar dramáticamente [r]" el personaje del Doctor Extraño, diciendo: "En lugar de caracterizar a Extraño como un engreído como en los cómics, se ha reducido a un pelele inútil por la muerte de su hermana. El trabajo de la voz sin vida de Bryce Johnson no ayuda al personaje. " Lyon concluyó que "los fans del cómic en busca de una fiel adaptación de Dr. Strange tristemente se sentirán decepcionados por esta película de animación. Para una película de Marvel superior de animación, te aconsejo la primera Ultimate Avengers ". [DVD http://www.dvdtalk.com/reviews/29680/doctor-strange-the-sorcerer-supreme/ revisión], Nick Lyons, DVD Talk, 8 de agosto de 2007

Esta película recibió una nominación a la mejor producción de entretenimiento para el hogar en 2007 para los premios anuales Annie 35a

Enlaces externos
 [Sitio http://www.marvel.com/doctorstrange Oficial]
 Doctor Strange@ Edad película de Marvel
 [Entrevista http://www.comicscontinuum.com/stories/0701/15/index.htm el Doctor Extraño]

 [Buscar http://www.youtube.com/watch?v=MsDYOOPHfzw en primer lugar el Dr. Extraño, animados en el Ultimate Avengers 2]

Referencias

Películas de Lions Gate Entertainment
Películas basadas en Marvel Comics
Películas de Doctor Strange

Doctor Strange: The Sorcerer Supreme


Su cara su sonrisa este a doua compilație a lui Al Bano publicată în Spania în 1973. Conține melodii de pe albumele anterioare, traduse și cântate în spaniolă.

Track list

 La historia de Maria  (Maurizio Fabrizio, Bruno Lauzi)  Amor de medianoche  (Albano Carrisi, Vito Pallavicini)
 Mireya  (Gianni Minà, Albano Carrisi)  La casa del amor  (Albano Carrisi, Romina Power, Luciano Beretta)
 Taca taca banda  (Leathwood, Sulsh, Vito Pallavicini)  En silencio  (Albano Carrisi, Vito Pallavicini)
 Su cara su sonrisa  (Vito Pallavicini, Fryderyk Chopin, Detto Mariano, Albano Carrisi))  El sol duerme  (Albano Carrisi, Vito Pallavicini)
 Ave Maria  (Vito Pallavicini, Franz Schubert, Detto Mariano, Albano Carrisi))  El prado Del cariño  (Albano Carrisi, Vito Pallavicini)
 Noches de seda  (Gino Mescoli, Vito Pallavicini)  Angeles sin paraiso  (Vito Pallavicini, Franz Schubert, Detto Mariano, Albano Carrisi))

Albume din 1973
Albume de Al Bano

Su cara su sonrisa


est un film suisse réalisé par Jacqueline Zünd et sorti en 2016.

Synopsis

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : Jacqueline Zünd
 Scénario : Jacqueline Zünd
 Photographie : Nikolai von Graevenitz
 Musique : Max Avery Lichtenstein
 Montage : Gion-Reto Killias
 Sociétés de production : Hugofilm Productions - Intermezzo Films - Schweizer Radio und Fernsehen - RTS - SRG SSR - ARTE Deutschland
 Pays d'origine :
 Durée :
 Date de sortie : Pays-Bas -

Distribution
 Robert Pearson
 Steve Phillips
 Genji Yamada

Sélections
 Festival international du film documentaire d'Amsterdam 2016
 Festival international du film de Locarno 2017

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Muriel Del Don, « Almost There, un hommage à la solitude », Cineuropa, 23 novembre 2016

Liens externes

Film suisse sorti en 2016
Film documentaire suisse
Film documentaire sur le voyage

Almost There


VISCII is an unofficially-defined modified ASCII character encoding for using the Vietnamese language with computers.  It should not be confused with the similarly-named officially registered VSCII encoding. VISCII keeps the 95 printable characters of ASCII unmodified, but it replaces 6 of the 33 control characters with printable characters. It adds 128 precomposed characters. Unicode and the Windows-1258 code page are now used for virtually all Vietnamese computer data, but legacy VSCII and VISCII files may need conversion.

History and naming
VISCII was designed by the Vietnamese Standardization Working Group (Viet-Std Group) led by Christopher Cuong T. Nguyen, Cuong M. Bui, and Hoc D. Ngo based in Silicon Valley, California in 1992 while they were working with the Unicode consortium to include pre-composed Vietnamese characters in the Unicode standard. VISCII, along with VIQR, was first published in a bilingual report in September 1992, in which it was dubbed the "Vietnamese Standard Code for Information Interchange". The report noted a proliferation in computer usage in Vietnam and the increasing volume of computer-based communications among Vietnamese abroad, that existing applications used vendor-specific encodings which were unable to interoperate with one another, and that standardisation between vendors was therefore necessary. The successful inclusion of composed and precomposed Vietnamese in Unicode 1.0 was the result of the lessons learned from the development of 8-bit VISCII and 7-bit VIQR.

The next year, in 1993, Vietnam adopted TCVN 5712, its first national standard in the information technology domain. This defined a character encoding named VSCII, which had been developed by the TCVN Technical Committee on Information Technology (TCVN/TC1), and with its name standing for "Vietnamese Standard Code for Information Interchange". VSCII is incompatible with, and otherwise unrelated to, the earlier-published VISCII. Unlike VISCII, VSCII is a "Vietnamese Standard" in the sense of a national standard.

VISCII and VIQR were approved as the informational-status , attributed to the Viet-Std group and dated May 1993. As is the case with IETF RFCs, RFC 1456 notes them to be "conventions" used by overseas Vietnamese speakers on Usenet, and that it "specifies no level of standard". In spite of this, it continues to call VISCII the "VIetnamese Standard Code for Information Interchange" (the same name taken by VSCII). The labels VISCII and csVISCII are registered with the IANA for VISCII, with reference to RFC 1456. (There is, on the other hand, no official IANA label for TCVN 5712 / VSCII, although x-viet-tcvn5712 was previously supported by Mozilla Firefox.)

Design
A traditional extended ASCII character set consists of the ASCII set plus up to 128 characters. Vietnamese requires 134 additional letter-diacritic combinations, which is six too many. There are (short of dropping tone mark support for capital letters, as in VSCII-3) essentially four different ways to handle this problem:
Use variable-width encoding (as does UTF-8)
Include combining diacritical marks for tone marks (as do VSCII-2 and Windows-1258) or for diacritics in general (as do ANSEL and VNI)
Replace some ASCII punctuation, preferably punctuation which is not invariant in ISO 646 (as does VNI for DOS)
Replace at least six of the basic ASCII control characters (as do VPS and VSCII-1)

VISCII went for the last option, replacing six of the least problematic (e.g., least likely to be recognised by an application and acted on specially) C0 control codes (STX, ENQ, ACK, DC4, EM, and RS) with six of the least-used uppercase letter-diacritic combinations. While this option may cause programs that use those control codes to malfunction when handling VISCII text, it creates fewer complications than the other two options (the designers note that non-8-bit clean transmission had been found to pose more difficulty in practice than the control character re-use). Nonetheless, locations of both C0 or C1 control characters and the codes used for the non-breaking space in ISO-8859-1, Mac OS Roman and OEM-US were deliberately assigned to uppercase letters, with the intention of making use of lowercase codepoints with an all-capital font a serviceable workaround if graphical characters could not be displayed for those codes.

However, using up all the extended code points for accented letters left no room to add useful symbols, superscripted numbers, curved quotes, proper dashes, etc., like most other extended ASCII character sets.

Location of characters deliberately mostly follows ISO-8859-1 where there are characters in common between the two code pages (the uppercase Õ being noted as an exception), motivated by user friendliness concerns.

Support
VISCII is partially supported by the TriChlor Software Group in California, which has released various  VISCII-compliant software packages, libraries, and fonts for MS-DOS and Windows, Unix, and Macintosh. VISCII-compliant software is available at many FTP sites.

VISCII was historically offered as an encoding for outgoing email by Mozilla Thunderbird. It was also supported by the Windows Vietnamese keyboard software, WinVNKey, created by Christopher Cuong T. Nguyen and later upgraded through various Windows versions by Hoc D. Ngo and others.

VISCII was mostly used by overseas Vietnamese speakers, with VSCII (TCVN) being more popular in northern Vietnam and VNI being more popular in southern Vietnam.

Character set

See also
ASCII
Vietnamese Quoted-Readable (VIQR)
Vietnamese Standard Code for Information Interchange (VSCII)
Windows-1258

References

Further reading

https://www.math.nmsu.edu/~mleisher/Software/csets/VISCII.TXT

External links
 - Conventions for Encoding the Vietnamese Language
Vietnamese-Standardization Working Group based in California
Viet-Std Report 1992
AnGiang Software
VISCII-compliant software and fonts for MS-DOS and Windows
VISCII-compliant software, libraries, and fonts for Unix
WinVNKey, Vietnamese keyboard driver for Windows supporting multinational character sets, including VISCII
MacVNKey, VISCII-compliant keyboard driver for Macintosh classic

Character sets
Vietnamese writing systems

VISCII


Dieter Kelletat (* 29. Januar 1941 in Altena) ist Professor für Geographie (Physiogeographie).

Leben

Kelletat arbeitete am Institut für Geografie der Technischen Universität Berlin und am Geographischen Institut der Technischen Universität Hannover. Er ist 2012  an der Universität Duisburg-Essen tätig. Zu seinen Schwerpunkten zählt die Erforschung der Küsten und der Meere.

Kelletat ist Mitglied der Holocene Impact Working Group.

Werke (Auswahl)

 Physische Geographie der Meere und Küsten. Eine Einführung. 3. Aufl. Teubner, Stuttgart 1999, ISBN 978-3-443-07150-9 (EA Stuttgart 1989).
 Küstenforschung auf Zypern. Tsunami-Ereignisse und chronostratigraphische Untersuchungen. Institut für Geographie, Essen 2001, ISBN 3-9803484-8-2.
 Neue Ergebnisse der Küsten- und Meeresforschung. Institut für Geographie, Essen 2003.
 Ozeane und Meeresforschung (Geographische Rundschau; Bd. 62,5). Westermann, Braunschweig 2010.

Weblinks
 Professor i.R. Dr. Dieter Kelletat an der Universität Duisburg-Essen

Geograph (20. Jahrhundert)
Geograph (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Duisburg-Essen, Campus Essen)
Deutscher
Geboren 1941
Mann

Dieter Kelletat


ග්‍රෙගර් ජොහාන් මෙන්ඩෙල් (; ; 1822 ජූලි 20 – 1884 ජනවාරි 6) කාලගුණ විද්‍යාඥයෙක්, ගණිතඥයෙක්, ජීවවිද්‍යාඥයෙක්, අගුස්තීනු නිකායික තාපසයෙක් සහ මොරෝවියාවේ මාග්‍රේවියට් හි බර්නෝ ශා. තෝමස් ආරාමයෙ හි ආශ්‍රමාධිපතිවරයෙක් ද විය. ඔස්ට්‍රියානු අධිරාජ්‍යයේ (වර්තමාන චෙක් ජනරජයේ) සිලෙසියන් ප්‍රදේශයේ ජර්මානු භාෂාව කතා කරන පවුලක උපන් මෙන්ඩෙල්, නූතන ප්‍රවේණි විද්‍යාවේ ආරම්භකයා ලෙස ඔහුගේ මරණින් පසු පිළිගැනීමක් හිමිවිය. සතුන් සහ ශාක හරස් අභිජනනය මගින් යම් උචිත ගති ලක්ෂණ වලට ඉස්මතු වීමට ඉඩක් ලැබිය හැකි බව, ගොවීන් වසර දහස් ගණනාවක් තිස්සේ දැන සිටිය ද, 1856 සහ 1863 අතර සිදු කරන ලද මෙන්ඩෙල්ගේ ගෙවතු මෑ පැළෑටි පරීක්ෂණ මගින් අද මෙන්ඩලීය ආවේණිය ලෙස හඳුන්වන ආවේණිය පිළිබඳ නීති බොහෝමයක් මුලින්ම ස්ථාපිත කරන ලදී.

මෑ පැල වල පහත ලක්ෂණ හත සමඟ මෙන්ඩල් වැඩ කළේ ය: පැලයේ උස, කරල් හැඩය සහ වර්ණය, බීජ හැඩය සහ වර්ණය, සහ මල් පිහිටීම සහ වර්ණය. නිදසුනක් ලෙස බීජ වර්ණය ගත් විට, සත්‍යාභිජනක කහ මෑ සහ සත්‍යාභිජනක කොළ මෑ අන්තරාභිජනනය කරන විට ඔවුන්ගේ ජනිතයන් සෑම විටම කහ බීජ නිපදවන බව මෙන්ඩල් පෙන්වා දුන්නේය. කෙසේ වෙතත්, ඊළඟ පරම්පරාවේදී, කොළ මෑ ඇට නැවත කොළ 1 ට කහ 3 අනුපාතයකින් යළි ඉස්මතු විය. මෙම සංසිද්ධිය පැහැදිලි කිරීම සඳහා, මෙන්ඩල් විසින් ඇතැම් ගති ලක්ෂණ ගැන සඳහන් කිරීමේදී "නිලීන" සහ "ප්‍රමුඛ" යන යෙදුම් භාවිතා කරන ලදී. ඉහත උදාහරණයේ දී, පළමු ජනිත පරම්පරාවේ අතුරුදහන් වී ඇති බව පෙනෙන කොළ ගති ලක්ෂණය, නිලීන වන අතර කහ ප්‍රමුඛ වේ. 1866 දී ඔහු සිය කෘතිය ප්‍රකාශයට පත් කරමින්, ජීවියෙකුගේ ගති ලක්ෂණ තීරණය කළ හැකි අදෘශ්‍යමාන "සාධක" —වර්තමානයේ ජාන— වල ක්‍රියාව ඉන් ආදර්ශනය කළේය.

20 වන සියවස ලබා (දශක තුනකට පසුව) මෙන්ඩෙල්ගේ මූලධර්ම නැවත සොයා ගන්නා තෙක්ම ඔහුගේ කර්තව්‍යයයේ දැඩි වැදගත්කම හඳුනාගැනීමට ලක් නො වීය. 1900 දී එරික් වොන් ෂ්චර්මාක්, හියුගෝ ඩි ව්‍රීස් සහ කාල් කොරන්ස් විසින් තනි තනිව මෙන්ඩෙල්ගේ පර්යේෂණාත්මක සොයාගැනීම් කිහිපයක් සත්‍යාපනය කළ අතර එය නූතන ජාන විද්‍යාවේ පූර්වාගමනයට හේතු විය.

ජීවිතය සහ වෘත්තිය
ඔස්ට්‍රියානු අධිරාජ්‍යයේ (නූතන චෙක් ජනරජයට අයත්) මොරොවියා-සිලෙසියා දේශ සීමාවේ, හයිනයිස් (ජර්මානු බසින් Heinzendorf bei Odrau), ජර්මානු කතා කරන චෙක් පවුලක මෙන්ඩෙල් උපත ලැබීය. ඇන්ටන් සහ රොසීන් (ෂ්විට්ලිච්) මෙන්ඩෙල්ගේ පුත්‍රයා වූ ඔහුට, වෙරෝනිකා නම් එක් වැඩිමහල් සහෝදරියක් සහ තෙරේසියා නම් එක් බාල සොයුරියක් සිටියහ. අවම වශයෙන් අවුරුදු 130 ක් පමණ මෙන්ඩල් පවුලට අයත් ව තිබූ ගොවිපලක ඔවුහු වැඩ කරමින් ජීවත් වූහ. (මෙන්ඩෙල් ඉපදුණු නිවස දැන් මෙන්ඩෙල් වෙනුවෙන් කැප කළ කෞතුකාගාරයකි ). ඔහුගේ ළමා කාලය තුළ මෙන්ඩෙල් උයන්පල්ලෙකු ලෙස වැඩ කරමින් මීමැසි පාලනය ඉගෙන ගත්තේය. යෞවනයෙකු ලෙස ඔහු ඔපාවා හි (ජර්මානු බසින් "ට්‍රොපෝ")  උසස් විද්‍යාස්ථානයට ගියේය. අසනීප වීම හේතුවෙන් ඔහුට විද්‍යාස්ථාන අධ්‍යයන වලින් මාස හතරක නිවාඩුවක් ගැනීමට සිදුවිය. 1840 සිට 1843 දක්වා ඔහු ඔලොමූක් විශ්ව විද්‍යාලයේ දාර්ශනික ආයතනයේ ප්‍රායෝගික හා න්‍යායාත්මක දර්ශනය හා භෞතික විද්‍යාව හැදෑරූ අතර අසනීප නිසා තවත් වසරක නිවාඩුවක් ලබා ගත්තේ ය. ඔහු තම අධ්‍යාපනය සඳහා මුදල් ගෙවීමට ද මූල්‍යමය වශයෙන් අපොහොසත් වූ අතර තෙරේසියා ඇයගේ දෑවැද්ද ඔහුට ලබා දුන්නේය. පසු කාලීනව ඔහු ඇගේ පුතුන් තිදෙනාට උපකාර කළ අතර, ඔවුන්ගෙන් දෙදෙනෙක් වෛද්‍යවරු වූහ.

ඔහු අර්ධ වශයෙන් භික්ෂුවක් බවට පත්වූයේ එයට මුදල් ගෙවීමකින් තොරව අධ්‍යාපනයක් ලබා ගැනීමට ඔහුට හැකි වූ බැවිනි. අරගල කරන ගොවියෙකුගේ පුතෙකු ලෙස, පැවිදි ජීවිතය, ඔහුගේ වචන වලින්, "ජීවනෝපාය මාර්ගයක් පිළිබඳ නිරන්තර කාංසාව" වළක්වා ගත්තේය. [13] ජොහාන් මෙන්ඩෙල් උපත ලැබූ ඔහුට ග්‍රෙගෝර් (චෙක්හි ෂෙහෝ) යන නම ලැබුණි. ඔහු ඔගස්ටීනියානු භික්ෂූන් සමඟ සම්බන්ධ වූ විට.

මෙන්ඩෙල් දර්ශන පී ulty යට ඇතුළු වූ විට ස්වාභාවික ඉතිහාසය හා කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධානියා වූයේ ජොහාන් කාල් නෙස්ලර් විසිනි. ඔහු ශාක හා සතුන්ගේ, විශේෂයෙන් බැටළුවන්ගේ පාරම්පරික ගති ලක්ෂණ පිළිබඳව පුළුල් පර්යේෂණ සිදු කළේය. ඔහුගේ භෞතික විද්‍යා ගුරුවරයා වූ ෆ්‍රෙඩ්රික් ෆ්‍රාන්ස්ගේ නිර්දේශය මත මෙන්ඩෙල්, බර්නෝහි ඔගස්ටීනියානු ශාන්ත තෝමස්ගේ අබේ (ජර්මානු භාෂාවෙන් බ්‍රෝන් ලෙස හැඳින්වේ) ඇතුළු වී පූජකයෙකු ලෙස පුහුණුව ආරම්භ කළේය. මෙන්ඩෙල් ආදේශක උසස් පාසැල් ගුරුවරයෙකු ලෙස සේවය කළේය. 1850 දී ඔහු සහතික කළ උසස් පාසැල් ගුරුවරයෙකු වීමට විභාගයේ අවසාන කොටස් තුන වන වාචික කොටස අසමත් විය. 1851 දී, ඔහු වඩාත් විධිමත් අධ්‍යාපනයක් ලබා ගැනීම සඳහා ඇබට් සිරිල් ෆ්‍රැන්ටීක් නැප්ගේ අනුග්‍රහය යටතේ අධ්‍යාපනය ලැබීම සඳහා වියානා විශ්ව විද්‍යාලයට යවන ලදි. වියානාහි ඔහුගේ භෞතික විද්‍යාව පිළිබඳ මහාචාර්යවරයා වූයේ ක්‍රිස්ටියන් ඩොප්ලර් ය. ප්‍රධාන වශයෙන් භෞතික විද්‍යාව පිළිබඳ ගුරුවරයෙකු ලෙස මෙන්ඩෙල් 1853 දී සිය ආරාමයට පැමිණියේය. 1856 දී ඔහු සහතික කළ ගුරුවරයෙකු වීමට විභාගය සමත් වූ අතර නැවත වාචික කොටස අසමත් විය. 1867 දී ඔහු නැප් වෙනුවට ආරාමයේ පැවිදි බවට පත් විය.

මූලාශ්‍ර

ග්‍රෙගර් මෙන්ඩල්


Odo Sullyjski (latinski Odo de Soliaco; † 1208.) bio je pariški biskup.

Odo je bio sin Oda Archambauda i Matilde Baugencyjske, a sukobio se s francuskim kraljem Filipom II. kad je kralj htio poništenje svog braka. Kao klerik, Odo je pokušao zabraniti igranje šaha, a smatrao je da je potrebno regulirati proslavu Božića i "proslavu luda". Odo je osnovao opatiju.

Izvori

Pariz
Pariški biskupi i nadbiskupi

Odo Sullyjski


El pijuí centroamericano (Synallaxis erythrothorax), también denominado cola espina gris (en Honduras), colaespina chepita, guitio pechirrufo, güitío pecho rufo u hormiguero pepito (todos en México) o pijuí chepita, es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae perteneciente al numeroso género Synallaxis. Es nativa del sur de México y oeste de América Central.

Distribución y hábitat
Se dsitribuye desde el sureste y suroeste de México, hacia el sur por Belice, El Salvador, Guatemala, hasta el noroeste de Honduras.

Esta especie es considerada de bastante común a común en sus hábitats naturales: los bordes de bosques húmedos subtropicales y tropicales, de bosques secundarios, crecimientos secundarios de matorrales, hasta los 750 metros de altitud.

Sistemática

Descripción original
La especie S. erythrothorax fue descrita por primera vez por el zoólogo británico Philip Lutley Sclater en 1855 bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo es: «Honduras».

Etimología
El nombre genérico femenino «Synallaxis» puede derivar del griego «συναλλαξις sunallaxis, συναλλαξεως sunallaxeōs»: intercambio; tal vez porque el creador del género, Vieillot, pensó que dos ejemplares de características semejantes del género podrían ser macho y hembra de la misma especie, o entonces, en alusión a las características diferentes que garantizan la separación genérica; una acepción diferente sería que deriva del nombre griego «Synalasis», una de las ninfas griegas Ionides. El nombre de la especie «erythrothorax», se compone de las palabras del griego «ερυθρος eruthros»: rojo  y «θωραξ thōrax, θωρακος thōrakos»: pectoral, armadura del pecho; significando «de pecho rojo».

Taxonomía
Los datos genético-moleculares indican que esta especie es hermana de Synallaxis candei y que el par formado por ambas es hermano de S. kollari.

La subespecie S. e. pacifica ha sido tratada como una especie separada. Las aves norteñas tienden a tener el centro del ábdomen más oscuro y uniforme, pero existe una extensa sobreposición con otras poblaciones más al sur; la subespecie propuesta S. e. furtiva , 1927 (de las tierras bajas caribeñas de México) no es diagnosticable.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Synallaxis erythrothorax erythrothorax , 1855 –	pendiente caribeña desde el sureste de México (sur de Veracruz y península de Yucatán hacia el sur hasta el norte de Oaxaca y Tabasco) hacia el sur hasta Guatemala, Belice y noroeste de Honduras.

 Synallaxis erythrothorax pacifica , 1930 – tierras bajas del Pacífico del suroeste de México (sur de Chiapas), Guatemala y El Salvador.

La clasificación Clements Checklist/eBird v.2019 reconoce a S. e furtiva como válida.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de  en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Synallaxis erythrothorax en xeno-canto.

erythrothorax
Aves de América Central
Aves de México
Animales descritos en 1855
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater

Synallaxis erythrothorax


Šok i nevjerica je jedanaesti studijski album bosanskohercegovačke rock skupine Zabranjeno pušenje objavljen 31. listopada 2018. godine u izdanjima Menarta za Hrvatsku i Srbiju, te zeničkog Tropika.

Snimanje
Tijekom 2017. i u prvom dijelu 2018. godine članovi skupine su snimili 14 novih pjesama u zagrebačkom studiju Plavi Film. Aranžman svih pjesama na albumu potpisuju svi članovi skupine. Pjesma  "Kupi nas Ali" urađena je s bosanskohercegovačkom repericom Sassja, a na pjesmi "Svjetla Sarajeva" gostuje interpretator sevdalinki Damir Imamović.

Promocija
Skupina je 11. prosinca 2017. godine na svom YouTube kanalu objavila videospot za prvi singl s albuma, za pjesmu "Nova godina".  Snimat će se i videospotovi za pjesme "Kupi nas Ali" i "Irska". Skupina je 19. listopada 2018. godine objavila videospot za drugi singl pod nazivom "Irska".

Popis pjesama
Izvor: ZAMP

Izvođači i osoblje

Izvori

Vanjske poveznice
 Šok i nevjerica na Discogs

Albumi sastava Zabranjeno pušenje
Albumi iz 2018.

Šok i nevjerica


An Helleriella in uska genus han Liliopsida. An Helleriella in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Helleriella

Helleriella


Željko Ivezić (né en 1965), astrophysicien croato-américain.
 , astéroïde de la ceinture principale nommé d'après Željko Ivezić.

Ivezić


An Eriocaulon clarksonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gregory John Leach. An Eriocaulon clarksonii in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon clarksonii


L'ambassade du Rwanda en Guinée est la principale représentation diplomatique de la république du Rwanda en Guinée.

Histoire

Liste des ambassadeurs

Références

Rwanda

Ambassade du Rwanda en Guinée


Göllü, Sinop ilinin Dikmen ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Gerze ilçesi Dikmen bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Dikmen ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 89 km, Dikmen ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Dikmen belde ve köyleri

Göllü, Dikmen


This is a list of notable bands and musicians who performed primarily ska or ska-influenced music for a significant portion of their careers.

Original (starting in late 1950s)

Aubrey Adams
Laurel Aitken
Roland Alphonso
Theophilus Beckford
Val Bennett
Baba Brooks
The Blues Busters
Prince Buster
The Clarendonians
Jimmy Cliff
Clue J & His Blues Blasters
Stranger Cole
Desmond Dekker
Don Drummond
Jackie Edwards
Alton Ellis
The Ethiopians
Owen Gray
Derrick Harriott
Justin Hinds
Jah Jerry Haynes
Lloyd Knibb
Byron Lee & the Dragonaires
Count Machuki
Carlos Malcolm
Tommy McCook
The Melodians
Johnny "Dizzy" Moore
Derrick Morgan
Eric "Monty" Morris
Jackie Opel
The Paragons
Lee "Scratch" Perry
Lord Tanamo
The Pioneers
Ernest Ranglin
Rico Rodriguez
The Skatalites
The Silvertones
Millie Small
Symarip
Lynn Taitt
Toots & the Maytals
The Wailers
Delroy Wilson

2 Tone ska revival (starting in late 1970s)

Akrylykz
The Apollinaires
Pauline Black
Bad Manners
Mike Barson
The Beat/The English Beat
Mark Bedford
Buster Bloodvessel
The Bodysnatchers
John Bradbury
Andy Cox
Rhoda Dakar
Jerry Dammers
Judge Dread
Chris Foreman
Lynval Golding
Terry Hall
Madness
Everett Morton
Horace Panter
Roddy Radiation
Ranking Roger
The Selecter
Chas Smash
The Specials
Neville Staple
Suggs
Lee Thompson
Dave Wakeling
Daniel Woodgate

Third wave ska (starting in early 1980s)

Against All Authority
Allniters
Animal Chin
The Aquabats
Area-7
The Arrogant Sons of Bitches
Athena
BeNuts
Blue Meanies
Big D and the Kids Table
Bim Skala Bim
The Bruce Lee Band
Buck-O-Nine
The Busters
Catch 22
Cherry Poppin' Daddies
The Chinkees
Choking Victim
Chris Murray
Citizen Fish
Common Rider
The Crazy 8s
Dance Hall Crashers
Deal's Gone Bad
Desorden Publico
Distemper
Doe Maar
The Donkey Show
Downfall
Edna's Goldfish
The Expendables
Falling Sickness
Farse
Fishbone
Five Iron Frenzy
Fuzigish
The Gadjits
Gals Panic
General Rudie
Go Jimmy Go
GOGO13
Goldfinger
Hepcat
The Hippos
The Hotknives
The Impossibles
Inspecter 7
The Insyderz
Jeffries Fan Club
Johnny Socko
Kemuri
King Apparatus
The Kingpins
The Know How
Lightyear
Leftöver Crack
Less Than Jake
Let's Go Bowling
Link 80
Long Shot Party
Los Fabulosos Cadillacs
Mad Caddies
Mark Foggo's Skasters
Mealticket
Me Mom and Morgentaler
Mephiskapheles
The Mighty Mighty Bosstones
Monkey
Mr. Review
Mu330
Mustard Plug
No Doubt
Nuckle Brothers
The O.C. Supertones
Operation Ivy
Panteón Rococó
The Pietasters
Pilfers
The Planet Smashers
The Porkers
Potshot
Pressure Cooker
Rancid
Reel Big Fish
The Rough Kutz
Ruder Than You
The Rudiments
Rx Bandits
Save Ferris
The Scholars
The Scofflaws
The Siren Six!
Ska-P
Skankin' Pickle
Skavoovie and the Epitones
Skinnerbox
The Skoidats
The Skunks
The Slackers
Slapstick
Slow Gherkin
Spunge
Spring Heeled Jack
Stubborn All-Stars
Subb
Sublime
Suburban Legends
Suburban Rhythm
The Suicide Machines
Superhiks
The Toasters
Tokyo Ska Paradise Orchestra
The Uptones
The Untouchables
Tijuana No!
Voodoo Glow Skulls

Post-third wave (starting in early 2000s)

Bandits of the Acoustic Revolution
Beebs and Her Money Makers
Bomb The Music Industry!
The Brass Action
Capdown
The Cat Empire
Chase Long Beach
The Flatliners
Folly
The Forces of Evil
Gollbetty
High School Football Heroes
Howards Alias
Hub City Stompers
The Interrupters
I Voted for Kodos
J-Stars
Jeff Rosenstock
The Johnstones
The King Blues
King Prawn
Kingston Rudieska
Lightyear
Locomondo
The Locos
Missing Andy
Murphy's Kids
No Torso
Oreskaband
Orpheus
The Orobians
Pannonia Allstars Ska Orchestra
Random Hand
RedSka
Rude King
Russkaja
The Rudimentals
Ska Cubano
The Skints
Slightly Stoopid
SOJA
Sonic Boom Six
Sounds Like Chicken
Starpool
Streetlight Manifesto
The Supervillains
Survay Says!
Talco
Tip the Van
The Unlimiters
The Upgrades
Westbound Train
We Are the Union

References

Ska
!

List of ska musicians


සරත් අඹේපිටිය (1946 නොවැම්බර් 19 – 2004 නොවැම්බර් 20) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ හිටපු විනිසුරුවරයෙකි. 2004 වසරේ නාෙවැම්බර් 19 වන දින සාහසිකයෙකු විසින් එල්ල කරන ලද වෙඩි පහරකට ගොදුරු වී ජීවිතක්ෂයට පත්වන තෙක්, අඹේපිටිය මහතා කොළඹ මහාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස සේවය කරන ලදී.

මුල් අවදිය
කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙන් සිය මුලික අධ්‍යාපන කටයුතු හැදෑරූ අඹේපිටිය මහතා, ඉන්පසුව ශ්‍රී ලංකා නීති විද්‍යාලයෙන් නීතිය පිළිබඳව හදාරණ ලදී.

වෘත්තීය දිවිය
නීතිය පිළිබඳ සිය අධ්‍යාපන කටයුතු හැදෑරීමෙන් අනතුරුව, 1977 වර්ෂයේදී අඹේපිටිය මහතා දිවයිනේ කිහිපපොලකම මහේස්ත්‍රාත්වරයෙකු වශයෙන් සේවය කරමින්, මෙරට අධිකරණ ක්ෂේත්‍රය වෙත පිවිසෙන ලදී. පසුකාලීනව ඔහු කොළඹ ප්‍රධාන මහේස්ත්‍රාත්වරයා බවටත් පසුව කොළඹ අතිරේක දිස්ත්‍රික් විනිසුරු බවටත් පත්විය. ඉන් අනතුරුව මහාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු වශයෙන් පළමුවරට ගාල්ල සඳහා පත්කරනු ලැබූ අඹේපිටිය සහතා, පසුව කොළඹ මහාධිකරණ විනිසුරුවරයා බවට පත්වෙන ලදී. අනෙකුත් විනිසුරුවරුන් විසින් භාරගැනීමට මැලිකමක් දැක්වූ නඩු හැසිරවීමත්, එඩිතර ප්‍රබල තීන්දු ලබා දීමත් නිසා අඹේපිටිය මහතා එකල කා අතරත් අවධානයට ලක්විය. 1996 මහ බැංකු බෝම්බ ප්‍රහාරයට අදාල නඩුව ඇතුළු වැදගත් නඩු රැසක් අඹේපිටිය මහතා විසින් හසුරුවන ලදී.

ඝාතනයට ලක්වීම
2004 වසරේ නොවැම්බර් 19 වන දින නිවසේදී, අඹේපිටිය මහතා සහ ඔහුගේ ආරක්ෂක පොලිස් නිළදාරී උපාලි බණ්ඩාර යන අය, මිනීමරුවන් විසින් එල්ල කරන ලද වෙඩි ප්‍රහාරවලට ගොදුරු වීම නිසා ජීවිතක්ෂයට පත්විය. මේ සමය වන විට අඹේපිටිය මහතා මහාධිකරණයේ වූ ජ්‍යේශ්ඨ විනිසුරුවරයෙකු වූ අතර, ඔහු අභියාචනාධීකරණය වෙත දක්වා උසස් කිරීමට අපේක්ෂිතව සිටි බව සඳහන්ය.

ඝාතනයට ලක්වීමට පෙර දින, එනම් ඔහුගේ 58 වන ජන්ම දිනය යෙදී තිබීම වෙනුවෙන් අඹේපිටිය මහතා එදින කැලණිය රජ මහා විහාරය වන්දනා කල බව පැවසෙයි. එවක අගවිනිසුරුවරයා විසින් අඹේපිටිය මහතා "අධිකරණ ක්ෂේත්‍රය තුල සිටි එඩිතර නිලදාරියෙකු බවත්, ඔහුගේ මරණය අධිකරණයට වූ විශාල පාඩුවක්" යනුවෙනුත් ප්‍රකාශයක් සිදුකරන ලදී.

වැරදිකරුවන්
අඹේපිටිය මහතාගේ ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් පුද්ගලයෝ පස් දෙනෙකු චූදිතයන් වූ අතර, ඊට ඝාතනයේ මහ මොළකරු වශයෙන් සැලකූ මොහමඩ් නියාස් නවුෆර් හෙවත් පොට්ට නවුෆර් වෙත ඝාතනය සිදුකිරීමට කුමන්ත්‍රණය කිරීම යන චෝදනාවද; සුජිත් රෝහණ රූපසිංහ, සුමින්ද නිශාන්ත, උදාර පෙරේරා සහ ලසන්ත කුමාර යන අනෙකුත් පිරිස වෙත ඝාතනය ක්‍රියාවට නැංවීම යන චෝදනාවද එල්ල වන ලදී.

අධි ආරක්ෂාව මධ්‍යයේ පැවති මාස 3 ක නඩු විභාගයකින් අනතුරුව 2005 ජූලි 4 වන දින, මහාධිකරණය විසින් ඒකමතිකව චූදිතයන් පස් දෙනා අඹේපිටිය මහතා සහ ඔහුගේ ආරක්ෂකයා ඝාතනය කිරීම සම්බන්ධව වරදකරුවන් බවට පත් කරමින් මරණ දණ්ඩනය නියම කරන ලදී.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 ජස්ටිස් කිල්ඩ්

1946 උපත්
2004 මරණ

සරත් අඹේපිටිය


El terremoto de Turquía de 2011 fue un sismo ocurrido el 23 de octubre del 2011 a las 01:41:21 PM hora local (10:41:21 UTC) que tuvo una magnitud de 7.4 MW. Su hipocentro se ubicó a 16 km tierra adentro y su epicentro fue la localidad de Van al este de Turquía. El sismo fue incluso sentido en Irán y en Armenia según reportes ciudadanos al Servicio Geológico de los Estados Unidos (USGS por sus siglas en inglés).
Los expertos turcos afirmaron que las víctimas fatales podrían ascender a más de mil debido a las normas deficientes de construcción y la potencia del sismo en la región.

Geología
El terremoto ocurrió tierra adentro y alcanzó una magnitud de 7.4 grados el 23 de octubre de 2011, a las 13:41 hora local, su epicentro fue a unos 16 kilómetros al noreste de Van, Turquía y con una profundidad focal estimada de 20 km. Las zonas más afectadas son la región central y parte de la zona este de Turquía, hacia la frontera sur de la zona oriental del complejo de colisión continental entre la placa arábiga y la placa euroasiática, así como la zona de la falla de Anatolia. Todas son parte de la convergencia entre dos placas se lleva a cabo a lo largo del pliegue Bitlis-Zagros. El mecanismo del terremoto generará posteriores y numerosas réplicas.

Debido a su gran intensidad y poca profundidad, el terremoto producido movimientos importantes de tierra a través de una amplia zona. Una sacudida violenta que alcanzó el grado IX en la escala de Mercalli se produjo en Van; en otros lugares se reportaron intensidades de fuerte a severas (VI-VIII Mercalli). Se observaron réplicas en muchas áreas más pequeñas y menos pobladas alrededor del epicentro.

Un poco más ligero, pero también significativo, se reportaron movimientos de tierra que llegaron a la magnitud V y III Mercalli. La misma intensidad se extendió mucho más allá de toda la región, específicamente a los países vecinos, como Armenia, Azerbaiyán, Georgia, Irán, Irak y Siria Según el Instituto Geofísico de Israel, el sismo fue sentido en zonas lejanas como en Tel Aviv, Israel.

Riesgo
El terremoto y sus réplicas afectaron gran parte del este de Turquía, demoliendo centenares de edificios y enterrando a numerosas víctimas bajo los escombros. Erciş, una pequeña ciudad cercana a Van, fue la más afectada por el violento movimiento, por lo menos 25 edificios fueron destruidos, las muertes alcanzaron los 45 y 156 heridos. En Van la cifra de muertos se elevó a 15 y decenas de edificios fueron destruidos. Grandes daños ocurrieron en el aeropuerto de Van, donde aviones de la fuerza aérea se desplazaron para movilizarse a otras zonas de la región

Daños
Tras el terremoto, los reportes de daños inundaron la red, al menos 100 edificios colapsaron tras el sismo principal y posteriormente, unos 500 colapsaron debido a las réplicas. 59 personas murieron y 150 resultaron heridas en la ciudad oriental de Erciş; 25 perecieron en Van y un niño perdió la vida en la provincia cercana de Bittles.

80 edificios se derrumbaron en Erciş, entre ellos un dormitorio de estudiantes, y 10 edificios corrieron igual suerte en Van. Varios hoteles sufrieron grandes daños y se reportaron explosiones en varias gasolineras.

Muertos y heridos
Minutos después del terremoto, el Servicio Geológico de los Estados Unidos emitió una alerta roja para Turquía debido a la poca profundidad del sismo, la magnitud del movimiento y la región en la que ocurrió. El USGS estimó que las pérdidas humanas podrían ser de hasta 10.000 personas y superar los 100.000 millones de dólares estadounidenses.

Datos oficiales cifraron a las 10:00 p. m. UTC, en 138 los muertos y en 350 heridos, así como 600 edificios desplomados y 500 desaparecidos.

Reacciones internacionales
:  El ministro de Defensa de Israel, Ehud Barak, ofreció ayuda a Turquía tras el terremoto dejando atrás brevemente las malas relaciones diplomáticas entre ambos países.

: El Presidente Barack Obama expresó sus condolencias a las víctimas del terremoto y afirmó que la nación está dispuesta a ayudar a las autoridades turcas

: Expresaron sus condolencias y ofrecieron su ayuda a los damnificados.

: Expresaron sus condolencias y ofrecieron su ayuda a los damnificados.

Naciones de Europa, Asia, América entre otras ofrecieron su ayuda hacia Turquía, pero este negó la ayuda, días después Turquía aceptó la ayuda de los países, entre ellas la ayuda de Israel, aunque el gobierno dijo que la ayuda de este no mejoraría las relaciones entre estos dos, debido al incidente de la flotilla de la libertad.

Países como EE. UU., México, Israel, miembros de la Unión Europea entre otros ya han mandado ayuda a Turquía, desde ayuda económica hasta ayuda humanitaria, entre ellos los Topos Tlatelolco, equipos de rescate especializados en desastres naturales desde el Terremoto de México 1985.

Enlaces externos

Véase también

 Terremoto de Turquía de 2010
 Terremoto de Kütahya de 2011
 Terremoto de Turquía de 1999
 Terremoto de Azerbaiyán de 2012
 Terremoto de Spitak de 1988

Referencias

Terremotos de 2011
Terremotos en Turquía
Turquía en 2011

Terremoto de Turquía de 2011


An Myrmechis quadrilobata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni André Schuiteman. An Myrmechis quadrilobata in nahilalakip ha genus nga Myrmechis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Myrmechis

Myrmechis quadrilobata


Alexis Sablone (Old Saybrook, 12 de agosto de 1986) é uma skatista, arquiteta e empresária estadunidense. Desde 2009, competiu em todas as edições dos X Games, do Campeonato Mundial de Skate, e patinou no Dew Tour. Sablone competiu nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, ficando em 4º lugar na final feminina de rua.

Além de skatista profissional, Sablone tem mestrado em Arquitetura pelo Instituto de Tecnologia de Massachusetts (MIT). Ela atualmente reside em Crown Heights, nos arredores do Brooklyn, em Nova Iorque.

Biografia

Primeiros anos
Alexis Sablone nasceu em 12 de agosto de 1986 e cresceu em Old Saybrook, no estado de Connecticut. Quando ela tinha nove anos, Sablone começou a aprender a andar de skate na garagem de sua mãe assistindo a fitas VHS antigas e imitando o que via. Ela frequentou a The Country School nas proximidades de Madison, também em Connecticut, onde conheceu outros skatistas. No ano de 2011 em entrevista ao canal esportivo estadunidense ESPN, contou sobre o período:

Início da carreira de skate
Sablone entrou em seu primeiro concurso quando ela tinha 12 anos, uma jam de skate só para garotas em Rhode Island, onde ela conquistou o segundo lugar. No ano seguinte, ela entrou em outro concurso de skate em Nova Jersey, vencendo a competição. Enquanto treinava em uma pista de skate em Madison, Connecticut, ela conheceu Kris Markovich, que trabalhava para a Element Skatebords na época.  A empresa de skates, levou Sablone para Huntington Beach, no estado da Califórnia, para uma competição de skate, onde ela torceu o tornozelo e decidiu que nunca mais disputaria algum concurso desportivo.

Após o incidente, Sablone participou do Woodward Camp, um acampamento de verão na Pensilvânia, mundialmente conhecido por seus esportes de ação, ginástica e apresentação de cheerleaders.

Ela então começou a viajar para Boston para treinar aos fins de semana, e no ano de 2002, começou a ganhar notoriedade nos círculos de skate estadunidenses, devido as manobras que conseguia executar.

No entanto, depois de tentar obter um empresário e ser informada de que não havia mercado para mulheres no skate, Sablone decidiu buscar outros interesses. Depois de se formar na Hopkins School em 2004, ela frequentou o Barnard College em Nova York, graduando-se no curso de  arquitetura no ano de 2008.

Retorno ao Skate
Enquanto trabalhava como garçonete no Upper East Side, um amigo de Sablone a encorajou a entrar no Maloof Money Cup, que oferecia um prêmio de 25 mil dólares. Sablone decidiu entrar no último momento na competição e terminou em sexto lugar. No mesmo ano, aos 23 anos, Sablone entrou em seu primeiro X Games, ficando em 2º lugar no Skateboard Street no X Games XV. Como Sablone afirmou em entrevista: "em 2009, toda a coisa da lesão no tornozelo finalmente fazia parte do passado e eu tinha passado de toda a mentalidade de não disputar. Não vou dizer que foi tudo sorte, mas me sinto muito sortuda por ter me saído bem em meus dois primeiros X Games." Sablone competiu em todos os X Games desde então, conquistando três medalhas de ouro, duas medalhas de prata e duas medalhas de bronze. Sablone também começou a competir no Dew Tour, incluindo as finais do Skate Park da Federação Internacional de Skate (ISF) de 2010, onde ficou em terceiro lugar.

Em 2012, com os recursos conquistados por Sablone com as competições permitiram que ela se matriculasse no programa de mestrado em arquitetura do Instituto de Tecnologia de Massachusetts (MIT). Ela se formou no programa de pós-graduação em 2016 e está planejando transformar sua dissertação, Nuclear Oasis: The Story of 10.000-year-old Trash em uma graphic novel.

Carreira profissional
Sablone recebeu seu primeiro deck profissional em 2017 como o primeiro membro feminino da equipe WKND Skateboards. Ela também criou gráficos para o vídeo Sir Palmer lançado pela WKND em 2018 e ilustrou alguns gráficos da placa para a empresa.

No ano de 2018, foi convidada a projetar uma pista de skate para uma praça pública em Malmö, na Suécia. A pista foi batizada de 'Lady In The Square' que trata-se de uma interpretação artística do rosto de uma mulher vista aérea, mas de perto forma um agrupamento de obstáculos de skate colocados em cima de um quadrado de três degraus. Este projeto é um exemplo de incorporação do skate e belas artes no espaço público.

Em junho de 2019, Sablone colaborou com a Converse para lançar seu primeiro modelo de tênis profissional: One Star Pros de camurça branca com uma estrela ocre. A Vogue explicou o significado da conquista de Sablone em um artigo na edição física da revista de maio de 2019, "além de ser um símbolo de conquista atlética, o sapato oferece às skatistas uma importante oportunidade de monetizar seu sucesso gerando receitas para fora do esporte."

Sablone ficou em segundo lugar na categoria feminina do Campeonato Nacional de Skate dos EUA em outubro de 2019. No circuito internacional em 2019, ela ficou em sétimo lugar no World Skate SLS World Championship em setembro e repetiu o desempenho para o sétimo lugar nas finais do World Skate Oi STU Open Women's Street em novembro. Sablone deixou a WKND no início de 2020 e, em novembro de 2020, anunciou que havia integrado à Alltimers Skateboards.

No início de junho de 2021, Sablone lançou outra colaboração com a Converse, "uma versão de cano alto e acolchoado todo branco no modelo clássico de Jack Purcell com uma pequena aba de arco-íris presa nas costas. A empresa o chama de sapato 'Pride'".

Sablone se identifica como queer, "porque a palavra é ambígua e menos restritiva do que algo como lésbica", que ela descarta como 'demasiado gênero'.

Olímpiadas de Tóquio de 2020
Após o Campeonato Mundial de Skate de Rua de junho de 2021 em Roma, na Itália, Sablone foi escolhida para a inaugural Seleção Nacional de Skate dos EUA nas Olimpíadas de Tóquio. Na final olímpica na categoria feminina de rua, Sablone terminou em quarto lugar com uma pontuação de 13,57 após várias quedas. Nessa edição o pódio foi composto pelas japoneses Momiji Nishiya e Funa Nakayama - que conquistaram o ouro e o bronze respectivamente - e a brasileira Rayssa Leal que obteve a medalha de prata.

Falando aos repórteres após a competição, ela declarou:

Sablone, então com 34 anos, também observou que perdeu para concorrentes muito mais jovens, incluindo Momiji Nishiya e Rayssa Leal, de 13 anos, e Funa Nakayama, de 18 anos. "Durante muito tempo, havia muito menos mulheres fazendo isso. Até agora, era preciso ter pessoas suficientes para prestar atenção, ter olhos suficientes para isso, inspirar meninas ao redor do mundo a começar a andar de skate... Eu fiquei tipo, 'Finalmente estamos aqui... As skatistas atingiram a massa crítica'. Agora há o suficiente para que haja prodígios. E elas estão aqui.'"

Vida pessoal
Sablone atualmente vive no bairro do Brooklyn, em Nova York. Mora com sua namorada a artista plástica Josephine Heilpern e o cachorro do casal.

Ligações externas
 Site oficial (em inglês)
 Alexis Sablone no Instagram

Nascidos em 1986
Naturais de Old Saybrook (Connecticut)
Alunos do Instituto de Tecnologia de Massachusetts
Arquitetos dos Estados Unidos
Empresários dos Estados Unidos
Skatistas dos Estados Unidos
Skatistas olímpicos dos Estados Unidos
Medalhistas do X Games
Skatistas femininas
Skatistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Desportistas LGBT

Alexis Sablone


Die UEFA Champions League 2014/15 war die 23. Spielzeit des wichtigsten europäischen Wettbewerbs für Vereinsmannschaften im Fußball unter dieser Bezeichnung und die 60. insgesamt. Am Wettbewerb nahmen 77 Klubs aus 53 Landesverbänden teil. In dieser Saison war erstmals eine Mannschaft aus Gibraltar am Start. Lediglich Liechtenstein stellte keinen Vertreter, da der dortige Fußballverband keine eigene Meisterschaft austrägt.

Die Saison begann mit der ersten Qualifikationsrunde am 1. Juli 2014 und endete mit dem Finale am 6. Juni 2015 im Berliner Olympiastadion, der Heimstätte von Hertha BSC. Der Sieger qualifizierte sich für den UEFA Super Cup 2015 und die FIFA-Klub-Weltmeisterschaft 2015. Titelverteidiger war Real Madrid.

Im Finale setzte sich der FC Barcelona gegen Juventus Turin durch und gewann nach 2009 zum zweiten Mal in seiner Vereinsgeschichte das Triple  aus nationaler Meisterschaft, nationalem Pokal und UEFA Champions League.

Im Mai 2013 hat der UEFA-Kongress die Gibraltar Football Association als vollständiges Mitglied aufgenommen und bestätigt, dass Vereine, die dem gibraltarischen Fußballverband angehören, ab der Spielzeit 2014/15 an den UEFA-Wettbewerben teilnehmen. Der Meister aus Gibraltar startete in der ersten Qualifikationsrunde.

Qualifikationsrunden
Bei den Auslosungen wurden die Mannschaften gemäß ihrem Klub-Koeffizienten jeweils hälftig in gesetzte (stärkere) und ungesetzte (schwächere) Mannschaften eingeteilt und einander zugelost.

1. Qualifikationsrunde
Auslosung: 23. Juni 2014 in Nyon
Hinspiele: 1. und 2. Juli 2014
Rückspiele: 8. und 9. Juli 2014

Folgende Paarungen wurden für die erste Qualifikationsrunde ausgelost:

|}

2. Qualifikationsrunde
Auslosung: 23. Juni 2014 in Nyon (zusammen mit Q1)
Hinspiele: 15. und 16. Juli 2014
Rückspiele: 22. und 23. Juli 2014

Folgende Paarungen wurden für die zweite Qualifikationsrunde ausgelost:

|}

3. Qualifikationsrunde
Ab der dritten Qualifikationsrunde gab es zwei getrennte Lostöpfe: nationale Meister wurden nur gegen andere nationale Meister gelost ("Meisterweg"), wogegen "Verfolger", also zweit-, dritt- oder viertplatzierte Vereine nur gegen andere "Verfolger" gelost wurden ("Ligaweg"). Unterlegene Mannschaften wechselten in die Play-offs der UEFA Europa League. Aufgrund der Lage in der Ukraine wurden Zenit St. Petersburg und FK Dnipro nicht gegeneinander gelost.

Auslosung: 18. Juli 2014 in Nyon
Hinspiele: 29. und 30. Juli 2014
Rückspiele: 5. und 6. August 2014

Folgende Paarungen wurden für die dritte Qualifikationsrunde ausgelost:

Meisterweg

|}

Ligaweg

|}

Play-offs
Die vierte und letzte Qualifikationsrunde wurde zwecks besserer Vermarktungschancen "Play-offs" genannt. Ab dieser Runde wurden sämtliche Spiele zentral von der UEFA vermarktet, um höhere Medien-Aufmerksamkeit und damit steigende Werbeeinnahmen zu generieren. Unterlegene Mannschaften traten in der Gruppenphase der UEFA Europa League 2014/15 an.

Hinspiele: 19. und 20. August 2014
Rückspiele: 26. und 27. August 2014

Meisterweg

|}
Internationales Aufsehen erregte das Rückspiel zwischen Ludogorez Rasgrad und Steaua Bukarest: erst in der letzten Spielminute erreichte Ludogorez durch einen Volleyschuss Wandersons vom Strafraumeck die Verlängerung, in der ihr Torwart Wladislaw Stojanow in der 119. Minute wegen einer "Notbremse" vom Platz gestellt wurde. Da Ludogorez das Wechselkontingent erschöpft hatte, ging der Innenverteidiger Cosmin Moți ins Tor und verwandelte im entscheidenden Elfmeterschießen einen Elfmeter selbst und hielt zwei des Gegners.

Ligaweg

|}

Gruppenphase
An der Gruppenphase nahmen 32 Teams aus 18 Landesverbänden teil. 22 Teams waren direkt qualifiziert, dazu kamen noch zehn Vereine (je fünf über den Champions-Weg und den Platzierungsweg) aus den Qualifikationsrunden.

Die Gruppensieger und -zweiten qualifizierten sich für das Achtelfinale, die Gruppendritten spielten im Sechzehntelfinale der UEFA Europa League weiter, die Gruppenvierten schieden aus dem Wettbewerb aus. Bei Punktgleichheit zweier oder mehrerer Mannschaften nach den Gruppenspielen wurde die Platzierung durch folgende Kriterien ermittelt:
 Anzahl Punkte im direkten Vergleich
 Tordifferenz im direkten Vergleich
 Anzahl Tore im direkten Vergleich
 Anzahl Auswärtstore im direkten Vergleich
 Wenn nach Anwenden der Kriterien 1–4 zwei oder mehr Mannschaften immer noch den gleichen Tabellenplatz belegen, werden für diese Teams die Kriterien 1–4 erneut angewendet. Sollte dies zu keiner definitiven Platzierung führen, werden die Kriterien 6–8 angewendet.
 Tordifferenz aus allen Gruppenspielen
 höhere Anzahl erzielter Tore
 Klub-Koeffizienten

Gruppe A

Gruppe B

Gruppe C

Gruppe D

Gruppe E

Gruppe F

Gruppe G

Gruppe H

K.-o.-Phase
Die K.-o.-Phase wurde unter dem Slogan Road to Berlin vermarktet. Der Spielball für das Endspiel, "adidas Finale Berlin", wurde Mitte Februar 2015 vorgestellt und während der gesamten K.-o.-Phase eingesetzt.

Achtelfinale
Für das Achtelfinale wurden acht Paarungen je eines Gruppenzweiten und eines Gruppensiegers ausgelost, wobei die Gruppensieger das Hinspiel zunächst auswärts bestritten. Mannschaften eines Landesverbandes sowie zuvorige Gegner in der Gruppenphase durften einander nicht zugelost werden. Die Auslosung fand am 15. Dezember 2014 in Nyon statt. Die Hinspiele fanden am 17. und 18. sowie 24. und 25. Februar 2015, die Rückspiele am 10. und 11. sowie 17. und 18. März 2015 statt.

|}

Viertelfinale
Die Spielpaarungen wurden am 20. März 2015 in Nyon ausgelost. Die Hinspiele fanden am 14. und 15., die Rückspiele am 21. und 22. April 2015 statt.

|}

Halbfinale
Die Spielpaarungen wurden am 24. April 2015 ausgelost. Die Hinspiele fanden am 5. und 6. Mai, die Rückspiele am 12. und 13. Mai 2015 statt.

|}

Finale

Beste Torschützen
Nachfolgend sind die besten Torschützen der Champions-League-Saison (ohne die Qualifikationsrunden) aufgeführt. Die Sortierung erfolgt analog zur UEFA-Torschützenliste nach Anzahl der Tore und bei gleicher Trefferzahl anhand der Spielminuten.

Eingesetzte Spieler FC Barcelona

Weblinks

 Offizielle Webseite zur UEFA Champions League 2014/15
 Europapokal – Teilnehmerliste 2014/15

Schiedsrichter
Die 125 Partien wurden von Referees aus 21 UEFA-Mitgliedsverbänden geleitet. Das Finale pfiff der türkische Schiedsrichter Cüneyt Çakır.

Einzelnachweise

2014
Fußballsaison 2014/15

UEFA Champions League 2014/15


Gelişim biyolojisi, canlıların büyüme ve gelişimlerini inceleyen bilim dalı. Modern gelişim biyolojisi, dokular, organlar ve sistemlerin oluşumunda rol alan hücrelerin gelişimini, değişimini, farklılaşımını ve şekil almasını (morfojenez) inceler. Embriyoloji, gelişim biyolojisinin bir alt birimidir ve tek hücrenin (genelde zigotun) oluşumundan embriyonik gelişim aşamasının sonuna kadarki gelişimi inceler ki serbest yaşam bazen embriyonik gelişimin tamamlanmasından da önce başlar.

Bir başka alt dal ise evrimsel gelişim biyolojisidir. Bu dal 1990'larda moleküler gelişim biyolojisi ve evrimsel biyolojideki buluşların birleştirilmesi ve yeni bakış açılarının yaratılması ile ortaya çıkan bir sentezdir. Evrimsel gelişim biyolojisi canlıların evrimsel bağlamdaki organizmal formları ve çeşitliliğiyle ilgilenir.

Gelişim biyolojisinde kullanılan başlıca model organizmalar
 Vertebrata - omurgalılar
 Branchiostoma lanceolatum
 Danio rerio
 Oryzias latipes
 Takifugu rubripes
 Xenopus laevis ve Xenopus tropicalis - kurbağalar
 Gallus gallus - tavuk
 Mus musculus
 Rattus norvegicus
 Oryctolagus cuniculus
 Invertebrata - omurgasızlar
 Denizanası
 Caenorhabditis elegans, Caenorhabditis pacificus - solucanlar
 Drosophila melanogaster
 Plantae - Bitkiler
 Arabidopsis thaliana
 Zea mays - mısır
 Triticum aestivum
 Oryza sativa

Dış bağlantılar
 Developmental Biology. 6.Basım. 2000. Scott Gilbert. (çevrimiçi referans kitabı)
 Virtual Library - Developmental Biology
 NCBI USA Referans Veritabanı
 Max Planck Enstitüsü Gelişim Biyolojisi web sayfası

Gelişim biyolojisi


El mosquerito del Chocó o tiranolete del Chocó (Zimmerius albigularis), es una especie de ave paseriforme de la familia Tyrannidae perteneciente al numeroso género Zimmerius, anteriormente tratada como una subespecie del mosquerito caridorado (Zimmerius chrysops). Es nativo del noroeste de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye en la región del Chocó del suroeste de Colombia (Nariño) y oeste de Ecuador (al sur hasta el norte de Guayas).

Esta especie es considerada de bastante común a común en sus hábitats naturales: las selvas húmedas pre-montanas y sus bordes, crecimientos secundarios antiguos, plantaciones de café y jardines; en Ecuador desde cerca del nivel del mar hasta los 1600 m de altitud, pero hay ejemplares hasta los 2500 m en Colombia.

Sistemática

Descripción original
La especie Z. albigularis fue descrita por primera vez por el ornitólogo estadounidense Frank Michler Chapman en 1924 bajo el nombre científico de subespecie Tyranniscus chrysops albigularis; su localidad tipo es: «Esmeraldas, noroeste de Ecuador»; el holotipo, un macho adulto recolectado el 5 de noviembre de 1912, se encuentra depositado en el Museo Americano de Historia Natural en Nueva York, bajo el número AMNH 118739.

Etimología
El nombre genérico masculino «Zimmerius» conmemora al ornitólogo estadounidense John Todd Zimmer (1889-1957); y el nombre de la especie «albigularis», se compone de las palabras del latín «albus» que significa 'blanco', y «gularis» que significa 'de garganta'.

Taxonomía
La presente especie fue descrita y tradicionalmente tratada como la subespecie Zimmerius chrysops albigularis, pero ha sido separada como especie plena con base en diferencias morfológicas, de vocalización y evidencias genético-moleculares. La separación fue reconocida por el Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC) en la Propuesta No 363.

Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Zimmerius albigularis en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Zimmerius albigularis en xeno-canto.

Aves de América del Sur
albigularis
Animales descritos en 1924
Taxones descritos por Frank Chapman

Zimmerius albigularis