The Qana massacre took place on April 18, 1996, near Qana, a village in Southern Lebanon, when the Israel Defense Forces fired artillery shells at a United Nations compound. The artillery barrage had been launched to cover an Israeli special forces unit after it had come under mortar fire launched from the vicinity of the compound and radioed a request for support. Of 800 Lebanese civilians who had taken refuge in the compound, 106 were killed and around 116 injured. Four Fijian United Nations Interim Force in Lebanon soldiers were also seriously injured.

The attack occurred amid heavy fighting between the Israel Defense Forces and Hezbollah during Operation Grapes of Wrath. A United Nations investigation later stated that the Israeli shelling was deliberate, based on video evidence showing an Israeli reconnaissance drone over the compound before the shelling. The Israeli government at first denied the existence of the drone, but then said, after being told of the video evidence, that the drone was on a different mission. Israel categorically rejected the findings of the UN report concerning the incident.

The incident would attract attention in later years after Naftali Bennett, the commander of the Israeli commando unit which had called in the barrage, entered politics, eventually becoming Prime Minister of Israel.

Background

In April 1996, a ceasefire that had ended the July 1993 fighting between Hezbollah and Israel broke down. During the five weeks of fighting between March 4 and April 10, seven Israeli soldiers, three Lebanese civilians and at least one Hezbollah fighter were killed. The tally of injured was sixteen Israeli soldiers, seven Lebanese civilians, and six Israeli civilians. On April 9, in response to the cease fire violations, Major-General Amiram Levin of the Israel Defense Forces (IDF) declared: "The residents in south Lebanon who are under the responsibility of Hezbollah will be hit harder, and the Hezbollah will be hit harder, and we will find the way to act correctly and quickly." On April 11, after initial strikes against Hezbollah positions, the Israeli government, through South Lebanon Army (SLA) radio stations, warned residents in forty-four towns and villages in southern Lebanon to evacuate within twenty-four hours.

Within forty-eight hours, Israel launched Operation Grapes of Wrath. On April 11, the IDF bombarded southern Lebanon and Beirut, first with artillery and later laser-guided missiles. On April 13, Israeli warships initiated a blockade against Beirut, Sidon and Tyre, Lebanon's main ports of entry. Meanwhile, Hezbollah continuously bombarded northern Israel with Katyusha rockets. The IDF continued to bomb Lebanon's infrastructure.

Shelling of UN compound
By April 14, 745 people took shelter in a United Nations compound at Qana, a UN battalion headquarters for 18 years, well-marked on Israeli maps, and bearing white and black UN signs. By April 16, Hezbollah had fired 120 Katyusha rockets into Israel, causing one casualty, at Kiryat Shmona, while Israel was firing over 3,000 shells, conducting 200 missile raids a day into Lebanon, and firing from gunboats on the refugee-crowded roads to Beirut. From 600 to 800 Beirut refugees were crowded in there on April 18.  This tactic was widely discussed, and well known to the Hezbollah fighters and Lebanese citizens. Beginning with the second day of combat the IDF had been bombing within 10 minutes directly at any source of fire discovered by reconnaissance. According to a UN report, on April 18
Hezbollah fighters fired:

(a)	Between 1200 and 1400 hours on 18 April, Hezbollah fighters fired two or three rockets from a location 350 metres south-east of the United Nations compound. The location was identified on the ground.

(b)	Between 1230 and 1300 hours, they fired four or five rockets from a location 600 metres south-east of the compound. The location was identified on the ground.

(c)	About 15 minutes before the shelling, they fired between five and eight rounds of 120 millimetre mortar from a location 220 metres south-west of the centre of the compound. The location was identified on the ground. According to witnesses, the mortar was installed there between 1100 and 1200 hours that day, but no action was taken by UNIFIL personnel to remove it. (On 15 April, a Fijian had been shot in the chest as he tried to prevent Hezbollah fighters from firing rockets.)

(d)	The United Nations compound at Qana had taken in a large number of Lebanese seeking shelter from Israeli bombardments. By Sunday, 14 April, 745 persons were in the compound. On 18 April, the day of the shelling, their number is estimated to have been well over 800. When the Fijian soldiers heard the mortar being fired not far from their compound, they began immediately to move as many of the civilians as possible into shelters so that they would be protected from any Israeli retaliation.

(e)	At some point (it is not completely clear whether before or after the shelling), two or three Hezbollah fighters entered the United Nations compound, where their families were.

During the operation, a special reconnaissance unit of 67 soldiers from the elite Maglan commando unit commanded by Naftali Bennett was sent into Hezbollah territory to hunt for rocket launchers and enemy fighters. On April 18, they had been operating in Lebanon for eight days when a sub-unit of the force came under Hezbollah mortar fire at 1:52 PM as it advanced near Qana from a Hezbollah mortar team positioned at a cemetery 170 meters from the compound, which fired a total of eight 120mm mortar rounds at the force. According to eyewitnesses, the mortar team then ran to the compound and took refuge there. Bennett radioed for support, and minutes later, the IDF identified the source of the firing. As it was determined that no ground forces could reach the commandos to provide support, the decision was made to launch an artillery barrage instead. An Israeli artillery battalion positioned just inside Lebanon was called in to provide fire support, and the call for fire was assigned to a single battery of four M-109A2 155 mm howitzers. From 2:07 PM to 2:12 PM, the battery fired 36 high explosive shells, consisting of 26 point-detonating fuze rounds and 10 variable time fuze rounds, all of which missed the area where the mortar had been fired from. The compound was hit by 13 shells, four point direct fuze rounds and nine variable time fuze rounds. The commandos were subsequently extracted by helicopter. As a result of the shelling, 106 civilians died, one Christian, the rest Shias, with more wounded. One man, Saadallah Balhas, lost 37 members of his family in the strike.

A video recording made by a UNIFIL soldier of Force Mobile Reserve (FMR) showed an unmanned drone and two helicopters in the vicinity at the time of the shelling. An Israeli government spokesman confirmed there was a drone in the area, but stated that it did not detect civilians in the compound. The IDF initially and repeatedly claimed, in response to the UN investigator, Dutch major-general Frank van Kappen's questioning, that no drone was flying in the area before or during the shelling. All eyewitnesses testified that during the attack a pilotless drone hovered over the camp. The truth only emerged when the UNIFIL soldier secretly delivered the tape to Beirut-based journalist Robert Fisk. Fisk sent the video to his newspaper, The Independent, which published stills of the footage in an article that appeared on May 6.

The Qana massacre resulted in a wave of international condemnation. As a result of the intense diplomatic pressure that followed, Israel ended Operation Grapes of Wrath before it had originally planned to.

Israeli statements
The Israeli government immediately expressed regret for the loss of innocent lives, saying that the Hezbollah position and not the UN compound was the intended target of the shelling, and that the compound was hit "due to incorrect targeting based on erroneous data." Army Deputy Chief of Staff Matan Vilnai stated that the shells hit the base not because they were off target, but because Israeli gunners used outdated maps of the area. He also stated that the gunners miscalculated the firing range of the shells.

Prime Minister Shimon Peres said, "We did not know that several hundred people were concentrated in that camp. It came to us as a bitter surprise." Following the attack, Lieutenant-General Amnon Shahak, the IDF's chief of staff, at a press conference in Tel Aviv on April 18 defended the shelling:  "I don't see any mistake in judgment…  We fought Hezbollah there [in Qana], and when they fire on us, we will fire at them to defend ourselves…  I don't know any other rules of the game, either for the army or for civilians…"

Both the United States and Israeli governments accused Hezbollah of "shielding", the use of civilians as a cover for military activities, which is a breach of the laws of war. The United States State Department spokesperson, Nicolas Burns, stated, "Hezbollah [is] using civilians as cover.  That's a despicable thing to do, an evil thing." and Prime Minister Shimon Peres cited the use of human shielding to blame Hezbollah. On April 18 he said, "They used them as a shield, they used the UN as a shield—the UN admitted it." Rabbi Yehuda Amital, a member of Peres' cabinet, called the Qana killings a desecration of God's name.

UN investigation

The UN appointed military advisor Major-General Franklin van Kappen of the Netherlands to investigate the incident. His conclusions were: (a) The distribution of impacts at Qana shows two distinct concentrations, whose mean points of impact are about 140 metres apart. If the guns were converged, as stated by the Israeli forces, there should have been only one main point of impact.
(b) The pattern of impacts is inconsistent with a normal overshooting of the declared target (the mortar site) by a few rounds, as suggested by the Israeli forces. (c) During the shelling, there was a perceptible shift in the weight of fire from the mortar site to the United Nations compound.
(d) The distribution of point impact detonations and air bursts makes it improbable that impact fuses and proximity fuses were employed in random order, as stated by the Israeli forces. (e) There were no impacts in the second target area which the Israeli forces claim to have shelled. (f) Contrary to repeated denials, two Israeli helicopters and a remotely piloted vehicle were present in the Qana area at the time of the shelling. While the possibility cannot be ruled out completely, it is unlikely that the shelling of the United Nations compound was the result of gross technical and/or procedural errors.

Israel's response to the report

Israel issued the following response to the UN report:

1. Israel categorically rejects the findings of the UN report concerning the incident at Kana;

2. Israel profoundly regrets the loss of human life at Kana and has thoroughly investigated this tragic incident which was caused, first and foremost, by the firing of Katyusha rockets and mortars by Hizbullah from a location in close proximity to the UN position; We reiterate that the IDF had no intention whatsoever of firing on the UN position at Kana. Our investigation has shown that the UN position was hit by artillery fire due to incorrect targeting based on erroneous data. The IAF drone shown on videotape did not reach the area until after the UN position was hit and was not an operational component in the targeting of Israeli artillery fire in the area;

3. It is difficult to understand and highly regrettable that this report does not condemn Hizbullah for the cynical use of civilians as a shield for its gunmen, nor does it continue any condemnation of Hizbullah's use of areas contiguous or in close proximity to UN positions for launching attacks upon Israel;

4. This inaccurate and one sided report is misleading, runs contrary to the stated desire of the UN to play a more active role in the Middle East peace process and undermines its ability to do so. Israel hopes that the understanding reached between the various sides will engender the calm and stability necessary to engage the parties concerned in peace negotiations which are the only way to promote peace and security between Israel and Lebanon.

Amnesty International report
Amnesty International conducted an on-site investigation of the incident in collaboration with military experts, using interviews with UNIFIL staff and civilians in the compound, and posing questions to the IDF, who did not reply. Amnesty concluded, "the IDF intentionally attacked the UN compound, although the motives for doing so remain unclear. The IDF have failed to substantiate their claim that the attack was a mistake. Even if they were to do so they would still bear responsibility for killing so many civilians by taking the risk to launch an attack so close to the UN compound."

Amnesty International could not establish with certainty whether or not the IDF knew that Lebanese civilians were sheltering in the compound when it was attacked. However, Israel knew  that UN positions are not legitimate targets and fact that the attack proceeded indicated a callous disregard for civilian lives and a breach of the laws of war on directly or indiscriminately targeting civilians.

Amnesty International said it was also clear that Hezbollah fired a mortar from a position within 200 metres of the periphery of the UN compound. All indications were that they were firing at an IDF patrol who had infiltrated north of the security zone and had apparently been laying mines. The intention of Hezbollah in choosing that location for the mortar was unclear; it might have been to shield themselves against an IDF counter-attack in the belief that the UN compound would be too close for the IDF to respond. Even if this was not the intention of Hezbollah, by taking up positions where they did they clearly were reckless as to the consequences this might have for the civilians in the immediate area. In either case, this was a clear breach of the laws of war prohibiting the use of civilian populations as a shield. Nonetheless, the Amnesty International investigation concluded, "Hizbullah's action in no way justifies the IDF attack on the compound."

View of Human Rights Watch
Human Rights Watch concurred, "The decision of those who planned the attack to choose a mix of high-explosive artillery shells that included deadly anti-personnel shells designed to maximize injuries on the ground—and the sustained firing of such shells, without warning, in close proximity to a large concentration of civilians — violated a key principle of international humanitarian law."

UN General Assembly vote

On 12 May 1997 Arab members of the United Nations financial committee lodged a claim against Israel for the cost of the damage the shelling caused to the UN base in Qana. It was calculated $893,319 was spent on reconstructing the base and treating the UN casualties. An additional $880,000 was spent relocating the battalion. This figure didn't not include any calculation of the cost of the casualties and deaths of civilians.

The following month, by a 66 to 2 vote (59 abstentions, United States and Israel voting against), the United Nations General Assembly decided that the $1.7 million cost of repairs to the UNIFIL headquarters should be paid for by Israel.

Votes to reaffirm the resolution that Israel should pay the costs of damage appeared before the General Assembly every year until 2003 with the same pattern—one third for, one third abstaining, two (United States and Israel) against.  The United States claims that financial resolutions, such as this, had to be adopted by consensus to apply, and Israel rejected any responsibility for it, claiming that "any damage caused to the United Nations Interim Force in Lebanon (UNIFIL)",  is "the direct consequence of terrorist aggression and Lebanese collusion."

Israeli Kol Ha'ir report
In May 1996 the Israeli weekly newspaper Kol Ha'ir published the personal accounts of several members of the Israeli artillery battery responsible for the shelling of the Qana camp. The soldiers spoke under condition of anonymity. One acknowledged that they were encouraged by their commander after the attack: "He told us it was war. Come on, the bastards fire at you, what can you do? He told us we were firing well and we should keep it up, and that Arabs, you know there are millions of them," Soldier A was quoted as saying. Another artilleryman, Soldier T, was quoted as saying that "no-one spoke about it as if it was a mistake. We did our job and we are at peace with that. Even 'S' told us we were great and that they were just a bunch of Arabs (in Hebrew, 'arabushim')...How many Arabs are there and how many Jews? A few 'arabushim' die, there is no harm in that." Similar sentiments were expressed by another soldier, Soldier Y, who remarked, "it's a war, in a war these things happen...It's just a bunch of Arabs. Why are you taking it so hard?"  An official army spokesman's statement questioned the accuracy of Kol Ha'ir report.

Lawsuit by relatives
On December 15, 2005, relatives of the victims filed suit in a Washington, DC court against former IDF Chief of Staff Moshe Yaalon for his role in the deaths. The lawsuit was prepared by the Center for Constitutional Rights. Yaalon, who was a visiting scholar in Washington, reportedly refused the papers serving the lawsuit. Among the plaintiffs named in the lawsuit are Saadallah Ali Belhas and his son Ali Saadallah Belhas who lost 31 family members in the shelling including their respective wives and 12 children. The United States District Court dismissed the complaint in 2006 on the basis that Yaalon was entitled to immunity under the Foreign Sovereign Immunities Act. The United States Court of Appeal for the District of Columbia affirmed the dismissal for lack of subject matter jurisdiction in 2008.

2015 Israeli elections
Criticism of Bennett's actions emerged during the lead up to the March 2015 Israeli elections, during which Bennett was leading one of the parties. Journalist Yigal Sarna claimed that Bennett had changed operational plans without consulting his superiors, whom he viewed as cowardly, and proceeded to lead his troops into an ambush. Sarna referred to the incident as ostensible evidence that Bennett showed poor judgement. Israeli journalist Raviv Drucker citing an anonymous "senior army figure" reported that Bennett's radio call for support was "hysterical" and contributed to the outcome that ensued. Bennett's deputy during the operation dismissed Drucker's charges as "Vanity of vanities, nonsense, a pile of bullshit". Bennett's position was also defended by other officers involved in the incident, including David Zonshine, later chairman of the human rights NGO B'Tselem, who called the reports "disconnected from reality," and by Haaretzs defense analyst Amos Harel, who noted that "Even if we assume for a moment that he was indeed hysterical on the radio, because his soldiers were in danger — Bennett wouldn't be the first or last company commander in IDF history to have that happen to him."

Retired General Amiram Levin, who headed the IDF Northern Command at the time, also defended Bennett's actions, stating that he "commanded a force that operated deep in enemy territory and performed admirably" and that the IDF was forced to initiate rescue fire after the force was exposed and mortar fire began falling close to the troops. According to Levin, Bennett "demonstrated level-headedness and did not panic."

See also
List of massacres in Lebanon

References

External links
 UN report on the incident
 Israel's response to the UN report
 Human Rights Watch Report partially dealing with Qana shelling
 The photographs of Qana shelling
 "Massacre in sanctuary" – Robert Fisk's eyewitness account, April 19, 1996, The Independent
 Washington Times Article
 Associated Press Article
 The Independent

1996 in Lebanon
April 1996 events in Asia
Mass murder in 1996
Massacres in 1996
Massacres in Lebanon
Massacres committed by Israel
Military operations involving Israel
Operation Grapes of Wrath
South Lebanon conflict (1985–2000)
Lebanon and the United Nations
Israel and the United Nations
Tyre District

Qana massacre


Boderne (tidligere Boerne) er navnet på en bydel i Hellebæk beliggende mellem de tidligere fiskerlejer Ellekilde og Ålsgårde i Helsingør Kommune.

Boderne hørte oprindeligt under Tikøb sogn, senere Hornbæk-Hellebæk sogn og endnu senere Hellebæk Sogn, Lynge-Kronborg herred, Frederiksborg amt.

Historie

I henhold til jordebogen for Kronborg og Frederiksborg len 1582-83 havde Boderne 5 fiskere, som kun ydede fisk i landgilde.

Ifølge matriklen fra 1682 bestod Boderne da af 3 fiskerhuse med jord, i alt 6,2 tdr. land dyrket areal til en værdi af 1,91 tdr. htk. Rettelig var der tog tale om to huse samt et tredje, Boebacken (Bobakken). Husene lå ved stranden, og beboerne "nærer sig af Fiskeri." Til husene hørte nogle engstykker.

I takt med, at bebyggelsen voksede i forlængelse af Helsingør-Hornbæk Banens anlæggelse i 1906 (senere forlænget til Gilleleje) blev også Bobakken inddraget i bebyggelsesudviklingen, idet der blev oprettet et trinbræt ved Skibstrup. I 1906 optaltes 125 indbyggere, i 1911 1096 indbyggere fordelt på 28 huse, og i 1916 110 indbyggere fordelt på 21 huse sidstnævnte år. I 1921 var antallet blot 59 fordelt på 17 huse. Boderne regnedes da allerede som en del af Hellebæk stationsbys område. Boderne havde allerede inden århundredeskiftet (1900) udviklet sig til en samlet kystbebyggelse langs Nordre Strandvej, sammenvokset med fiskerlejerne Ellekilde mod vest og Ålsgårde mod øst, som i årene efter århundredeskiftet blev opslugt af den hurtigt voksende stationsby Hellebæk.

Noter

Litteratur
 Danmarks Statistik: "Folkemængden 1. februar 1911 i Kongeriget Danmark efter de vigtigste administrative Inddelinger"; Statens Statistiske Bureau, København 1911 (forkortet "FT 1911")
 Danmarks Statistik: Statistiske Meddelelser 4. Række, 51. Bind, 1. Hæfte: "Folkemængden 1. Februar 1916 i Kongeriget Danmark efter de vigtigste administrative Inddelinger"; Det Statistiske Departement, København 1916 (forkortet "FT 1916")
 Lars Bjørn Madsen: En beskrivelse af Tikøb Sogn i året 1681; Helsingør Kommunes Museer 1997;
 Henrik Pedersen: De danske Landbrug fremstillet paa Grundlag af Forarbejderne til Christian V.s Matrikel 1688; København 1928 (Reprotryk for Landbohistorisk Selskab, København 1975);
 Bjarne Stoklund: Bondefiskere og strandsiddere. Studier over de store sæsonfiskerier 1350-1600; Landbohistorisk Selskab 2000;

Hellebæk
Bydele og forstæder i Danmark

Boderne (Hellebæk Sogn)


نهج شارل ديغول هو أحد الأنهج التجارية بمدينة تونس وهو مواز لنهج جمال عبد الناصر. ويبدأ من شارع فرنسا وينتهي بنهج الجزائر، وتشقه أنهج هامة عديدة من بينها نهج إسبانيا ونهج أنقلترا. ويوجد به مركز بريد رئيسي وتفتح عليه السوق المركزية لمدينة تونس.

شوارع في مدينة تونس

نهج شارل ديغول (مدينة تونس)


Marco Simone (d. 7 Ocak 1969, Castellanza), İtalyan eski futbolcu, teknik direktör. 10 sezon formasını giydiği Milan ile dört Serie A şampiyonluğunun yanı sıra, Paris Saint-Germain formasıyla kupa ile Lig Kupası ve Monaco formasıyla bir Ligue 1 şampiyonluğu yaşadı. Futbolculuk kariyerini sonlandırmasının ardından, 2011-2012 yılları arasında Monaco takımının teknik direktörlüğünü yaptı.

Başarıları

Futbolcu olarak
Milan
 Serie A: 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1995-96
 UEFA Şampiyonlar Ligi: 1989-90, 1993-94
 UEFA Süper Kupası: 1989, 1994
 Kıtalararası Kupa: 1989

Paris Saint-Germain
 Coupe de France: 1998
 Lig Kupası: 1998

Monaco
 Ligue 1: 1999-2000

Dış bağlantılar
 L'Equipe profili

1969 doğumlular
Varese ili doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalya millî futbol takımı futbolcuları
Como Calcio 1907 futbolcuları
AC Milan futbolcuları
Paris Saint-Germain FC futbolcuları
AS Monaco FC futbolcuları
OGC Nice futbolcuları
AC Legnano futbolcuları
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
AS Monaco FC teknik direktörleri
Yaşayan insanlar
İtalyan gurbetçi futbolcular
Fransa'daki İtalyan gurbetçiler
İtalyan gurbetçi teknik direktörler
Fransa'daki gurbetçi teknik direktörler
İtalya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
Orta saha futbolcuları
Kanat futbolcuları
İsviçre'deki gurbetçi teknik direktörler
Monako'daki gurbetçi futbolcular
FC Lausanne-Sport teknik direktörleri
Monako'daki İtalyan gurbetçiler
İsviçre'deki İtalyan gurbetçiler
İtalyan teknik direktörler
Ligue 1 futbolcuları
Serie A futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Marco Simone


العزايل إحدى بلديات دائرة بني سنوس بولاية تلمسان الجزائرية. هي أول بلدية تواجهك في دائرة بني سنوس ، تشمل خمسة قرى هي : المملوح ، ديار العرب ، زهرة ، الثلاثا أو الجعالين و قرية تافسرة ، تزخر العزايل بتنوعها الطبيعي كما تعتبر منطقة أثرية و ثاريخية بإمتياز كونها بوابة بني سنوس الشرقية .

المصادر

عزايل

العزايل


Frederico Augusto Cruz Pacheco, mais conhecido como Fred Pacheco (Sorocaba, ) é um músico, compositor, cantor de música católica e político brasileiro filiado ao Partido da Mobilização Nacional (PMN). Atualmente é vocalista da Banda Dom e deputado estadual pelo Rio de Janeiro.

É irmão do ex-deputado e conselheiro do TCE-RJ Márcio Pacheco, com quem forma a dupla Fred & Márcio.

Biografia
Membro da Renovação Carismática Católica, Fred ingressou na música ainda na adolescência, iniciando sua carreira formando dupla com o irmão gêmeo Márcio. Em 1999 fundou a Banda Dom junto com Filipe Freire e Augusto Cezar, sendo seu vocalista e autor de várias canções - dentre elas "Tudo é do Pai", gravada no primeiro álbum do trio, que tornou-se um grande sucesso. Por mais de 15 anos atuou paralelamente na área de gestão de pessoas, projetos e serviço. Em 2021, retomou a dupla com o irmão Márcio com o lançamento de cinco músicas inéditas e a realização de duas lives em comemoração aos 25 anos de carreira.

Ingressou na política sendo candidato a vereador em São Paulo pelo PMDB em 2012, ficando com a suplência. Se candidatou a deputado estadual pelo Rio de Janeiro nas eleições de 2022 pelo PMN, sendo eleito com 13.946 votos, equivalente a 0,16% dos votos válidos, ficando com a última vaga na ALERJ.

Fred Pacheco


Belgiske Provinsielle Ligaer er navnet på de lavere fodboldrækker i Belgien som består af i alt 4 divisions niveauer.

Fodboldturneringer
Provinsielle Ligaer
Etableret i 1904

Belgiske Provinsielle Ligaer


Die Mandschurische Linde (Tilia mandshurica) ist ein mittelgroßer Baum aus der Gattung der Linden (Tilia). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt in China, auf der Koreanischen Halbinsel und im Osten Russlands. Sie wird manchmal wegen ihres Holzes genutzt oder als Bienenweide verwendet.

Beschreibung
Die Mandschurische Linde ist ein bis zu 20 Meter hoher Baum mit Brusthöhendurchmessern von 0,5 selten bis 0,7 Metern. Die Rinde ist dunkelgrau und bricht bei älteren Bäumen in Längsrichtung auf. Junge Triebe sind grauweiß filzig mit Sternhaaren bedeckt, die Knospen filzig behaart. Die Laubblätter haben einen dicken, 2 bis 5 Zentimeter langen Stiel, der anfangs filzig sternhaarig ist und später verkahlt. Die Blattspreite ist 8 bis 10 Zentimeter lang und 7 bis 9 Zentimeter breit, eiförmig-rundlich, kurz zugespitzt, mit schiefer, herzförmiger oder gestutzter Basis und gezähntem Blattrand. Die Zähne sind dreieckig, 1,5 bis 5,0 Millimeter lang, mit oder ohne Granne und stehen im Abstand von 4 bis 7 Millimetern. Es werden fünf bis sieben Nervenpaare gebildet. Die Blattoberseite ist lebhaft grün und kahl, die Blattunterseite ist dicht graufilzig sternhaarig.

Die Blütenstände sind 6 bis 9 Zentimeter lange Zymen aus sechs bis zwölf, selten bis 20 Blüten. Der Blütenstiel ist behaart. Die Tragblätter sind schmal-länglich bis schmal-verkehrt-lanzettlich, 5 bis 9 Zentimeter lang und 1,0 bis 2,4 Zentimeter breit, auf einem Drittel bis zur Hälfte der Länge mit der Blütenstandsachse verwachsen, mit gerundeter Spitze und stumpfer Basis. Die Oberseite ist kahl, die Unterseite schwach flaumig sternhaarig. Der Blütenstiel ist 4 bis 6 Millimeter lang und behaart. Die Kelchblätter sind 5 Millimeter lang, die Oberseite ist zottig behaart, die Unterseite seidig und flaumig sternhaarig. Die Kronblätter sind 7 bis 8 Millimeter lang. Die Staubblätter sind gleich lang wie die Kronblätter, die Staminodien etwas kürzer. Der Fruchtknoten ist mit filzigen Sternhaaren bedeckt. Der Griffel ist 4 bis 5 Millimeter lang und kahl. Die Früchte sind rundlich, eiförmig oder verkehrt eiförmig, mehr oder weniger fünfkantig, 7 bis 9 Millimeter lang und manchmal warzig. Das Exokarp ist holzig. Die Mandschurische Linde blüht im Juli, die Früchte reifen im September.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n=82.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet erstreckt sich von der Region Primorje und der Oblast Amur in Russland über die chinesischen Provinzen Hebei, Heilongjiang, Jiangsu, Jilin, Liaoning, Shandong und der Inneren Mongolei bis auf die Halbinsel Korea. Die Flora of China gibt auch Japan als Verbreitungsgebiet an. Die Mandschurische Linde wächst in Steppen und Trockenwäldern auf mäßig trockenen bis frischen, schwach sauren bis alkalischen, sandig-lehmigen bis lehmigen, nährstoffreichen Böden an sonnigen bis lichtschattigen Standorten. Die Art ist wärmeliebend und mäßig frosthart.

Systematik
Die Mandschurische Linde (Tilia mandshurica) ist eine Art aus der Gattung der Linden (Tilia). Sie wird in der Familie der Malvengewächse (Malvaceae) der Unterfamilie der Lindengewächse (Tilioideae) zugeordnet. Die Art wurde 1857 von Franz Joseph Ruprecht und Karl Johann Maximowicz erstmals gültig wissenschaftlich beschrieben. Der Gattungsname Tilia stammt aus dem Lateinischen und wurde schon von den Römern für die Linde verwendet. Das Artepitheton mandshurica verweist auf das Verbreitungsgebiet in der Mandschurei.

Es werden vier Varietäten unterschieden:
 Tilia mandshurica var. mandshurica mit Grannen versehenen Blatträndern, 5 bis 9 Zentimeter langen und 1,0 bis 2,4 Zentimeter breiten Tragblättern und rundlichen, leicht fünfkantigen und nicht warzigen Früchten. Das Verbreitungsgebiet liegt in Sibirien in Russland, Korea, Japan und in den chinesischen Provinzen Hebei, Heilongjiang, Jiangsu, Jilin, Liaoning, der Inneren Mongolei und Shandong. Die Varietät wurde auch als eigenständige Art unter dem Synonym Tilia pekingensis Rupr. ex Maxim. beschrieben.
 Tilia mandshurica var. megaphylla (Nakai) Liou & Li mit größeren Blattspreiten, begranntem Spreitenrand, 5 bis 9 Zentimeter langen Tragblättern und verkehrt-eiförmigen oder verkehrt-eiförmig-zylindrischen, deutlich fünfkantigen, dicht sternhaarigen Früchten. Das Verbreitungsgebiet liegt in der chinesischen Provinz Heilongjiang und auf der Halbinsel Korea. Die Varietät wurde auch als eigenständige Art Tilia megaphylla  Nakai beschrieben.
 Tilia mandshurica var. ovalis (Nakai) Liou & Li mit kleineren Blattspreiten, nicht begranntem Spreitenrand, 5 bis 9 Zentimeter langen Tragblättern und rundlichen, selten undeutlich gewinkelten, nicht warzigen Früchten. Das Verbreitungsgebiet liegt in der chinesischen Provinz Jilin und in Japan. Die Varietät wurde auch als eigenständige Art Tilia ovalis  Nakai beschrieben.
 Tilia mandshurica var. tuberculata Liou & Li mit begranntem Spreitenrand, 3,5 bis 5,5 Zentimeter langen Tragblättern und rundlichen oder eiförmigen, deutlich warzigen selten undeutlich gewinkelten Früchten. Das Verbreitungsgebiet liegt in der chinesischen Provinz Liaoning.

Verwendung
Die Mandschurische Linde wird selten wegen ihres Holzes oder als Bienenweide genutzt.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 653.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Linden
Baum

Mandschurische Linde


Um revólver automático, também conhecido como revólver semiautomático, é um revólver que usa a energia de recuo do disparo para armar o cão e girar o tambor, em vez de usar operações manuais para realizar essas ações. Apesar de ser erroneamente chamado de "automático", esses revólveres são na verdade semiautomáticos. A arma não continuará disparando continuamente; o atirador deve operar manualmente o gatilho para efetuar cada tiro.

Exemplos de revólveres semiautomáticos são extremamente incomuns.

História
Um revólver automático foi comunicado a Moses Poole, um agente de patentes, em 1841. A identidade exata do inventor desta arma é desconhecida, mas com toda a probabilidade foi um francês chamado Philippe Mathieu, que patenteou, entre vários tipos diferentes de revólver, um projeto quase idêntico dois anos antes. Outro revólver automático foi comunicado ao agente de patentes britânico William Edward Newton pelos americanos Mershon e Hollingsworth em 1854. Ambas as armas usavam mecânica como o poder para alcançar a operação automática. Em 1863, um revólver movido a pistão a gás foi projetado por um armeiro espanhol chamado Orbea. O Webley–Fosbery Automatic Revolver foi projetado em 1895 e se tornou o primeiro revólver semiautomático comercial e mais conhecido.

Descrição
Um revólver padrão é uma arma operada manualmente, usando a ação de armar o cão para girar o tambor em uma ação simples, ou a ação de puxar o gatilho para girar o tambor ou armar o cão em uma ação dupla. A ideia por trás de um revólver automático é automatizar ambas as ações, eliminando a necessidade de armar manualmente o cão entre os tiros, mantendo o gatilho mais leve da ação simples.

Isso é feito pelo uso de um slide recíproco na parte superior da estrutura, cujo movimento é usado para girar o tambor e armar o cão da mesma maneira que é usado na maioria dos projetos de pistolas semiautomáticas.

Exemplos
: Landstad (7,5mm 1882 Ordnance) - 1900
: Webley–Fosbery Automatic Revolver (.455 Webley/.38 ACP)
: Union Automatic Revolver (.32 S&W)
: Zulaica Automatic Revolver (.22 LR)
: Mateba Autorevolver (.357 Magnum/.44 Magnum/.454 Casull)

Armas de fogo curtas
Revólveres

Revólver automático


ජීව විද්‍යාවේ ශාඛාවක් වන අශ්මිත ලාංඡන විද්‍යාව ජීව හැසිරීම්වල සලකුණු අධ්‍යයනය කරයි. පුරා තත්ත්ව විද්‍යාවෙහි  ශාඛාවක් ලෙස ද සාමාන්‍යයෙන් හැඳින්වුව ද අශ්මිත ලාංඡන විද්‍යාවෙහි එකම ශාඛාවක් වන පුරා අශ්මිත ලාංඡන විද්‍යාව පොසිල සලකුණු පිළිබඳ අධ්‍යයනය කරයි. නව අශ්මිත ලාංඡන විද්‍යාව  විසින් නවතම සලකුණු පිළිබඳව අධ්‍යයනය කරයි. නව සලකුණු හා පොසිල සලකුණු අතර ඉහත ලෙස සමාන්තර අධ්‍යයනයන් පවතින අතර එමඟින් විද්‍යාඥයයින් ෛඑතිහාසික ජීවී ආකාරවල ජීව රූපාකාර දැන් නොපවතිය ද එම විද්‍යාව මඟින් ඔවුන්ගේ හැසිරීම් හා රූපාකාර පිළිබඳව සලකුණු සොයා ගනී. මෙම ක්ෂේත්‍රයේ අධ්‍යයනයන් හා පරීක්ෂණ කරන විද්‍යාඥයින් අශ්මිත ලාංඡන විද්‍යාඥයින් නම් වේ. මෙම අධ්‍යයනයන් ජීවී ආකාරවල ජීවජාන ව්‍යුහයන් වලට උදා :- වන්නේ කුහර, සිදුරු කිරීම, අඩිපාර, කටු , කවච හෝ අනෙකුත් සිරුරු කොටස් නොවේ. ශරීර කොටස්වල පොසිල හා සලකුණු පොසිල නාමකරණයෙන් වෙන් කර තබා ගැනීමට ichnospecies trace fossils සදහා යොදනු ලැබේ. Ichnotaxa සත්ව නාමකරණයේ දී වඩා මෙය වෙනස් අයුරකින් වර්ගීකරණය කර ඇත. උදා:-
1.	ආදී කේම්බ්‍රියන් සලකුණු පොසි (අන්තර් වඩදිය මට්ටමින් ගත්) වලට ප්‍රොටික්නයිට්ස් හා ක්ලයිමක්ටක් නයිට්ස්
2.	මීසොයික් ඩයිනසෝර් පා සලකුණු ගර්ලෝටර්, ඒට්‍රිපස්, අනෝ මොඑපස් යන ගණවලට අයත්ය.

ජීව විද්‍යාව

අශ්මිත ලාංඡන විද්‍යාව


An Festuca marginata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karl Carl Richter. An Festuca marginata in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 F. m. alopecuroides
 F. m. gallica

Mga kasarigan

Festuca

Festuca marginata


Mali Barjak je nenaseljeni otočić u hrvatskom dijelu Jadranskog mora. Veliki Barjak nalazi se oko 0,4 km zapadno od otoka Visa, rta Barjaka i otočića Velog Barjaka.

Njegova površina iznosi 0,006232 km². Najviša točka je na 4 mnv.

Kod Malog Barjaka potonuo je američki trgovački brod Teti, čija je olupina zaštićeno kulturno dobro.

Znamenitosti
 Ostaci brodoloma trgovačkog broda Teti, zaštićeno kulturno dobro
 Ostaci brodoloma trgovačkog broda Vassilios, zaštićeno kulturno dobro

Izvori

Viško otočje

Mali Barjak


فولتزبورغ  من بين أعلى القمم الجبلية في سورينام يقدر ارتفاعها بـ 240 مترا (790 قدم).

مراجع

وصلات خارجية
 منظر لقمة الجبل
 موقع مدرسة الغابات المطيرة راليغفالن (مع الأصدقاء في فولتزبورغ)

جبال سورينام
جغرافيا سورينام

فولتزبورغ


Travnička gimnazija ili Mješovita Srednja Škola "Travnik" (skraćeno MSŠT) je glavna, najveća i najznačajnija srednjoškolska ustanova na području općine Travnik.

Historija/Istorija/Povijest ustanove
Mješovita srednja škola "Travnik", pod ovim nazivom, djeluje od 1994/1995. školske godine. Tokom svog odgojno-obrazovnog rada škola je više puta mijenjala naziv, struke i zanimanja koja su se izučavala u školskoj zgradi čija je gradnja počela davne 1882. godine.

Duga prošlost, bogata tradicija, reputacija stručnog kadra i rezultati koji ovu školu svrstavaju u sami vrh srednjoškolskog obrazovanja u općini Travnik.

Obrazovni program škole
Nastava se odvija u dvije smjene u sljedećim školama:

·         Opća gimnazija,

·         Filološka gimnazija,

·         Matematičko-informatička gimnazija i

·         Medicinska škola.

Ovdje nastavu pohađaju učenici iz više općina Srednjobosanskog katona. Najviše učenika je s područja općine Travnik, zatim Novog Travnika, Viteza, Donjeg Vakufa, Gornjeg Vakufa – Uskoplja i Bugojna.

Osim redovne nastave, učenici svoje sposobnosti i kreativnost mogu izraziti i aktivnim učešćem u kulturno-umjetničkim, naučno-predmetnim i sportskim sekcijama i projektima.

Zajednička zgrada Travničke gimnazije i Katoličkog školskog centra "Petar Barbarić" za vrijeme Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije pripadala je državi.

Izvori

Travnička gimnazija


ميغويلي  ، من مواليد 19 ديسمبر 1951 ، لاعب كرة قدم إسباني سابق.

لعب مع منتخب إسبانيا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب ميغويلي خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في ثمانية عشر موسمًا وسجل خلالها 24 هدفًا ضمن 468 مباراة. حيث فاز في أربعة مواسم بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض ميغويلي مسيرته مع نادي قادش في موسم 1970–71 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 77 مباراة سجل خلالها 4 أهداف. ثم انتقل إلى نادي برشلونة في موسم 1973–74 ليلعب معه خمسة عشر موسمًا، حيث شارك في 391 مباراة سجل خلالها 20 هدف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سبتة
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو برشلونة
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو قادش
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للهواة
مواليد 1951
مواليد في سبتة
لاعبو كرة قدم من سبتة

ميغويلي


el suimanga de Seychelles (Cinnyris dussumieri) es una especie  de ave paseriforme de la familia Nectariniidae.

Etimología
El epíteto dussumieri fue nombrado en honor del explorador francés Jean-Jacques Dussumier.

Descripción

Puede alcanzar una longitud de once-doce centímetros. El plumaje es gris. El macho presenta un parche  iridiscente verde-violeta en su garganta y penachos amarillos bajo sus alas.  Las patas son de color negro. El canto de los machos es sorprendentemente agudo, ruidoso y áspero.

Distribución y hábitat
Es endémica y se encuentra en la mayoría de las islas interiores de Seychelles. Pertenece a las especies endémicas de aves terrestres de las islas Seychelles, que se habían adaptado a cambios en el entorno humano. Su hábitat está formado por bosques, jardines, matorrales y manglares desde el nivel del mar hasta altitudes de 900 metros.

Dieta

En la búsqueda de alimentación es muy activo, con vuelos al hibisco y otras flores, en la que se alimentan de néctar e insectos.

Reproducción

La cría es todo el año pero la mejor época es de septiembre y octubre. Un solo huevo en forma de pera se coloca en un nido. Este se compone de hierba y musgo y está unido con telas de araña. Para proteger el nido de los gatos y las ratas se cuelga generalmente en el extremo de una ramita.

Referencias

Enlaces externos

 Ministry of Environment Seychelles - The Endemic Species of Seychelles (Animals)
 Nature Seychelles - Seychelles Sunbird
 Sonidos y mapa de distribución de Cinnyris dussumieri en Xeno-canto.

dussumieri
Paseriformes de Seychelles
Fauna endémica de las Islas Interiores de Seychelles
Vertebrados descritos en 1861
Taxones descritos por Gustav Hartlaub

Cinnyris dussumieri


Waleed Al-Ahmed (en ), né le  à Riyad en Arabie saoudite, est un footballeur international saoudien. Il joue au poste de défenseur central à Al Faisaly.

Biographie

En club
Le 30 juillet 2017, il joue son premier match avec Al-Hilal contre l'Espérance sportive de Tunis en championnat arabe des clubs.

Le 10 octobre 2020, il signe avec Al Faisaly pour trois ans. Le 27 mai 2021, il est titularisé en finale de la coupe du Roi contre Al-Taawoun. Al Faisaly remporte le premier titre de son histoire.

En sélection

Il reçoit sa première sélection en équipe d'Arabie saoudite le 1 décembre 2021, contre la Jordanie. Ce match perdu 0-1 rentre dans le cadre de la Coupe arabe de la FIFA 2021, un tournoi qui se déroule au Qatar. Al-Ahmed joue deux matchs lors de cette compétition.

Palmarès
 Al Faisaly
 Coupe du Roi (1) :
 Vainqueur : 2021

Notes et références

Liens externes

Footballeur international saoudien
Joueur de l'Al Hilal
Joueur de l'Al-Faisaly FC
Naissance à Riyad
Naissance en mai 1999

Waleed Al-Ahmed


Korana Ugrina (Zagreb, 1997.), hrvatska je kazališna, televizijska i filmska glumica.

Životopis
Rođena u Zagrebu 1997. godine. Kći je glumice Ksenije Marinković i glumca Kristijana Ugrine. Maturirala na Četvrtoj gimnaziji u Zagrebu. Nakon mature godinu dana studira Poljski i Slovački jezik i književnost na Filozofskome fakultetu u Zagrebu. Godine 2017. iz prvog pokušaja upisala je studij Glume na Akademiji dramskih umjetnosti, gdje je diplomirala 2022. u klasi prof. Krešimira Dolenčića.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Oblak u službi zakona" kao Mirjana (2022.)
 "Ko te šiša" kao emigrantica / mlada mušterija (2019.)
 "Čuvar dvorca" kao Bišćanova kći (2017.)
 "Crno-bijeli svijet" kao Korana / Curka #1 (2016. - 2021.)

Filmske uloge
 "Tost" kao Julija (kratki film) (2018.)
 "Premještanje" (kratki film) (2017.)
 "Ljubav ili smrt kao Ema (2014.)
 "Sami" (2001.)

Vanjske poveznice

Izvori

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski kazališni glumci
Hrvatski televizijski glumci
Životopisi, Zagreb

Korana Ugrina


Saludecio ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Rimini in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 22 Kilometer südsüdöstlich von Rimini. Saludecio gehört zum Valconca.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Emilia-Romagna
Weinbauort in Italien

Saludecio


Sabina Andrea Frederic (Buenos Aires, 13 de outubro de 1965) é uma antropóloga social argentina, professora universitária e política. Especialista em militares e segurança, foi Ministra da Segurança da Argentina de 2019 a 2021, no gabinete do presidente Alberto Fernández.

Desde 2021, ela preside a Comissão de Capacetes Brancos.

Primeiros anos e carreira
Frederic nasceu em 13 de outubro de 1965 em Buenos Aires. Ela estudou antropologia na Universidade de Buenos Aires e depois de obter sua licenciatura, ela completou um doutorado em antropologia social na Universidade de Utrecht, na Holanda. Foi docente permanente da Universidade Nacional de Quilmes desde 2005 e pesquisadora independente do CONICET, onde se especializou no tema da moralidade e da emoção na configuração das forças militares e de segurança na Argentina moderna.

Frederic foi nomeada subsecretária de treinamento do Ministério da Defesa em 2009, cargo que ocupou até 2011. De 2012 a 2014, atuou como assessora do Ministério da Segurança na administração de Nilda Garré.

Em 2017, Frederic se juntou à Frente Federal Ciencia y Universidad, um coletivo de cientistas e intelectuais contrários aos cortes orçamentários e medidas de austeridade impostas às universidades e instituições científicas pelo governo do presidente Mauricio Macri.

Ministra da Segurança

Em 6 de dezembro de 2019, o presidente eleito Alberto Fernández anunciou sua intenção de nomear Frederic como ministro da Segurança, sucedendo Patricia Bullrich; Frederic posicionou-se como um oponente ferrenho das políticas de segurança de Bullrich. Ela assumiu o cargo ao lado do restante do gabinete de Fernández em 10 de dezembro de 2019.

Em 24 de dezembro, ela publicou a Resolução 1231/19, que reverteu muitas das políticas de Bullrich no Ministério: ela derrubou os protocolos anteriores sobre o uso de armas de fogo pelas forças de segurança e determinou a criação de um protocolo sobre o uso de armas taser; além disso, a resolução anulou o programa de fiscalização de infratores no sistema ferroviário e o Protocolo 1149, que "permitia que as forças de segurança lesassem os direitos dos cidadãos LGBT".

Em termos de políticas, Frederic tem falado abertamente sobre seu apoio à descriminalização da maconha para uso pessoal.

Em abril de 2020, Frederic afirmou que o ministério continuaria a política de vigilância cibernética de seu antecessor para medir o "humor social"; essas declarações foram amplamente criticadas por organizações sociais e pela oposição.

Após as más exibições do governo nas eleições primárias legislativas de 2021, Frederic foi substituída por Aníbal Fernández como parte de uma reformulação do gabinete.

Obras publicadas
Frederic é autora ou coautora de alguns dos seguintes livros e publicações:

  (coautoria com Marcelo Escolar e Gustavo Badía)

  (coautoria com Laura Masson e Germán Soprano)
  (coautoria com Germán Soprano, Beatriz Ocampo e Carlos Kuz)

Ligações externas

 Site oficial do Ministério da Segurança (em espanhol)

Alunos da Universidade de Utrecht
Alunos da Universidade de Buenos Aires
Ministros da Argentina
Antropólogas da Argentina
Pessoas vivas
Nascidos em 1965
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Sabina Frederic


Annabel Lyon, née en 1971 à Brampton en Ontario, est une romancière, nouvelliste et enseignante canadienne.

Biographie
Annabel Lyon, née en 1971 à Brampton en Ontario, vit présentement en Colombie-Britannique. Elle poursuit des études en musique, en philosophie ainsi qu'en droit avant d'obtenir un baccalauréat en philosophie de l'Université Simon Fraser ainsi qu'une maîtrise en création littéraire de l'Université de la Colombie-Britannique.

En plus d'être enseignante en création littéraire à l'Université de la Colombie-Britannique ainsi que de donner des leçons de piano, Annabel Lyon est romancière et nouvelliste. Elle est l'auteure de deux recueils de nouvelles, soit Oxygen (The Porcupine's Quill, 2000) ainsi que The best thing for you (M&S, 2004). Elle fait paraître son premier roman Le juste milieu (The golden mean) traduit de l'anglais par David Fauquemberg (Alto, 2011). Ce titre est aujourd'hui traduit dans quatorze langues. Elle publie ensuite Une jeune fille sage (The Sweet Girl) traduit de l'anglais par David Fauquemberg (Alto, 2014) suivi de Consent (Random House Canada, 2020). En littérature jeunesse, elle signe deux titres soit All-season Edie (Orca Book Publishers, 2008) ainsi que Encore Edie (Puffin Canada, 2011).

Récipiendaire du Prix Rogers Writers' Trust (2009), Annabel Lyon est finaliste du Prix Scotiabank Giller (2009, 2020), du Prix de fiction Ethel Wilson (2010) ainsi que du Prix littéraire du Gouverneur général.

Œuvres

Romans
Aristote, mon père, Quai Voltaire, 2014.
Le Juste milieu, traduit de l'anglais par David Fauquemberg, Québec, Alto, 2011,
The Golden Mean, Toronto, Random House Canada, 2009, n.p.
Une jeune fille sage, traduit de l'anglais par David Fauquemberg, Québec, Alto, 2014,
The Sweet Girl, Toronto, Random House Canada, 2012,
Consent, Toronto, Random House Canada, 2020, n.p.

Nouvelles

 Oxygen, Ontario, The Porcupine's Quill, 2000,
The best thing for you, Toronto, M&S, 2004,

Littérature jeunesse

 All-season Edie, Victoria, Orca Book Publishers, 2008,
Encore Edie, Toronto, Puffin Canada, 2011,

Prix et honneurs

 2009 - Récipiendaire : Prix Rogers Writers' Trust (pour The golden mean)
2010 - Finaliste : Prix de fiction Ethel Wilson (pour The Golden Mean)
2009 - Finaliste : Prix Scotiabank Giller (pour The golden mean)
2009 - Finaliste : Prix littéraire du Gouverneur général (pour The golden mean)
 2020 - Finaliste : Prix Scotiabank Giller (pour Consent)

Notes et références

Voir Aussi

Articles connexes

 Création littéraire
 Littérature jeunesse
 Université de la Colombie-Britannique
 Université Simon Fraser

Liens externes

Romancière canadienne
Enseignant du XXe siècle
Enseignant du XXIe siècle
Femme de lettres canadienne
Université Simon Fraser
Université de la Colombie-Britannique
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Annabel Lyon


Ayoub Saadaoui, né le 14 décembre 1994, est un joueur français international de futsal évoluant au poste d'ailier.

Biographie

Entre football et futsal
Ayoub Saadaoui débute par le football sur herbe.

À dix-huit ans, il rejoint l'AS Bagneux en championnat de France de futsal. En octobre 2013, Saadaoui est sélectionné en équipe de France U21 par Raphaël Reynaud pour deux matchs amicaux au Portugal le mois suivant.

Il passe ensuite au Kremlin-Bicêtre United, continu d'âtre sélection en U21, puis rejoint le Montpellier Méditerranée Futsal. Champion de D2 2015-2016 avec le MMF, Ayoub est nominé pour le trophée de meilleur joueur de D2.

Il repart dans le football la saison suivante, au CS Sedan en National, puis en deuxième division roumaine, à l'Olimpia Satu Mare.

Stabilisation au Sporting Paris et débuts en Bleu
À l'été 2018, Ayoub Saadaoui quitte le Montpellier Méditerranée Futsal pour le Sporting Paris, un des clubs les plus titrés de France. En mai 2020, le club annonce la prolongation de son joueur.

Début décembre 2020, Saadaoui connaît son premier stage en équipe de France A avec le début des qualifications pour l'Euro 2022 face à la Géorgie.

En décembre 2021, Ayoub est sélectionné pour le Tournoi des 4 Nations aux Pays-Bas. Saadaoui inscrit le but du 7-1 contre la Belgique (7-3), son premier but avec les Bleus.

Fin janvier 2022, Ayoub redonne l'avantage aux Bleus (2-1) contre le Monténégro (victoire 8-4) lors de lUmag Nations Futsal Cup'' et participe à la victoire français du tournoi organisée en Croatie.

 Statistiques
 En sélection

 Par saison

 Palmarès
 Coupe de France (1)
 Vainqueur : 2019 (SC Paris)

 Division 2 (1''')
 Champion : 2015-2016 (Montpellier MF)

Notes et références

Liens externes

Naissance en décembre 1994
Footballeur français
Joueur du CS Sedan Ardennes
Joueur français de futsal
Joueur du Sporting Paris

Ayoub Saadaoui


A Estação Fluvial do Porto Brandão é um dos seis pontos de ligação da Transtejo e Soflusa à Margem Norte do rio Tejo, permitindo o acesso às embarcações que fazem o trajeto entre Belém, Porto Brandão e Trafaria:

  Belém ⇄ Porto Brandão ⇄ Trafaria

A estação está situada na Rua Bento de Jesus Caraça, na zona do Porto Brandão, num pequeno vale entre uma das várias zonas industriais desta margem do rio Tejo e o Novo Lazareto, também conhecido como Asilo 28 de Maio. Faz ligação a uma linha da Carris Metropolitana nas paragens circundantes, possibilitando o transporte direto até Charneca da Caparica, Monte de Caparica e Vila Nova da Caparica.

História

As primeiras viagens regulares de barco entre o Porto Brandão e Lisboa tiveram início em meados da década de 1920 com a formação da Cooperativa de Catraeiros do Porto de Lisboa, uma sociedade constituída por um conjunto de barqueiros com pequenas lanchas à vela e a motor.

A atual Estação Fluvial do Porto Brandão foi projetada em 1959 e ocupa a zona dos antigos cais de embarque até então utilizados, junto a um estaleiro de construção naval, no qual irá nascer o Estaleiro Museu do Porto Brandão. A sua inauguração teve lugar apenas em 1978.

Ligações externas

 Terminais e estações da Transtejo e Soflusa
 Ligações fluviais da Transtejo e Soflusa

Transtejo Soflusa
Porto Brandão

Estação Fluvial do Porto Brandão


Agrilus pyropygus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Thomson, 1878.

Referências

pyropygus

Agrilus pyropygus


ජපානයේ සංස්කෘතිය ප්‍රාග් ඓතිහාසික ජෝමොන් යුගයේ සිට ආසියානු, යුරෝපීය සහ උතුරු ඇමරිකානු ආභාෂය ලබන සමකාලීන නූතන සංස්කෘතිය දක්වා වන සහශ්‍රය පුරා මහත් සේ වෙනස් වී ඇත.

ජපානයේ ක්‍රි.පූ. 1000ත් 300ත් අතර කාලයේ ජපානයේ පදිංචි වූ යයොයි ජනයාගෙන් ජපන් දේශීය සංස්කෘතිය මූලිකව ම හට ගනී. යයොයි සංස්කෘතිය ස්වදේශික ජෝමොන් සංස්කෘතියත් සමඟ මුසු වී ප්‍රධාන දූපත වන හොන්ෂූ වෙත සීග්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත විය. තක්සේරුගත පරිදි, නූතන ජපන් ජනයාගෙන් 80% ක් යයොයි පරම්පරානුගත වන අතර 20% ක් ජෝමොන් පරම්පරානුගත වේ.

මූලිකව ම ජපන් සංස්කෘතියට පුරාතනයේ සිට මධ්‍යතන යුගය දක්වා බහු චීන රාජවංශයන්ගේ මෙන් ම සුළු වශයෙන් අනෙකුත් ආසියාතික රටවල ආභාසය ද ලැබිණි. නිදසුනක් ලෙස, ජපන් භාෂාව ලේඛනය සඳහා චීන අක්ෂර (කන්ජි) භාවිත කරන නමුදු, ජපන් භාෂාවෙහි උපත හා සම්බන්ධයක් චීන භාෂාවට නොමැත. මෙයිජි යුගයේ සිට ආසන්න-සමකාලීන ඉතිහාසයේ ජපානයට මූලික වශයෙන් බටහිර රටවල ආභාසය ලැබිණි. පුනරාවර්ත බලපෑම, අවශෝෂණය සහ විවිධාකාර තෝරාගැනීම් සුවිශේෂී මෙන් ම අද්විතීය සංස්කෘතික සංවර්ධනයක සාධක ලෙස එක්කර ඇත.

ජපන් වැසියෝ ''තොකුවා ෂොගුනතේ'' හි ''කාල නෞකා''වල ආගමනය සහ මෙයිජි යුගය දක්වා අවුරුදු 220ක් පුරා පිටස්තර ලෝකයෙන් සාපේක්ෂ දීර්ඝ කාලීන හුදෙකලා බවක් අත්වින්දහ. අද ජපන් සංස්කෘතිය ප්‍රධාන වශයෙන් එම සංස්කෘතියේ ගෝලීය ප්‍රවේශය හේතුවෙන් ලෝකයේ ප්‍රමුඛ සහ වඩාත් කැපී පෙනෙන සංස්කෘතීන් අතරින් එකක් ලෙස පවතී.

*භාෂාව :
ජපන් භාෂාව ජපානයේ රාජ්‍ය මෙන් ම ප්‍රධාන භාෂාව වේ. ජපන් භාෂාව ශබ්දය අතින් වෙනස් වූ ස්වර උච්චාරණ පද්ධතියකින් සමන්විත ය. පැරණි ජපන් ජනයාගේ ප්‍රධාන කෘති ත්‍රිත්වය සම්පාදනය වූ විට ජපානය එහි අට වන සියවසෙහි තත්ත්වය මත පදනම් ව බොහෝ විට හඳුන්වනු ලැබිණි. ජපන් භාෂාව පිළිබඳ පැරණිත ම සහතිකය ක්‍රි.ව. 252 දී ලියැවුණු චීන ලේඛනයක දැක්වේ. ජපන් භාෂාවට චීන භාෂාව සමඟ එහි උපත හා සම්බන්ධතාවක් නොමැත. එය අයත් වන්නේ ''ජැපොනික්'' භාෂා නමැති හාත්පසින් ම වෙනස් වූ භාෂා පවුලකට ය. කෙසේ වෙතත්, එය ලේඛනයේ දී චීන අක්ෂර හෝ (漢字) භාවිතය පුළුල් කරයි. ජපන් භාෂාව හිරඟන සහ කතකන යන අක්ෂර මාලා දෙකක එකතුවෙන් ලියනු ලබන අතර එය පස් වන සියවසේ චීන 'මන්යෝගනා' වලින් උපත ලැබී ය. මුලින් ම හිරගන සහ කතකන කන්ජිවලින් සරල කරනු ලැබිණ. නව වන සියවස අවට යම් කලක දී හිරඟන ඉපැදිණි. එය ප්‍රධාන වශයෙන් කාන්තාවන් විසින් අවිධිමත් භාෂාව තුළ භාවිත කරනු ලැබී ය. කතකන ප්‍රධාන වශයෙන් පිරිමින් විසින් විධිමත් භාෂාව සඳහා භාවිත කරන ලදී. දස වන සියවස වන විට, එය සාමාන්‍ය වූ අතර සියල්ලන් විසින් භාවිතයට ගනු ලැබී ය. ක්‍රි.ව. 50 අවට කාලයේ දී චීන අක්ෂර හඳුන්වා දෙන තෙක් ජපානයට ලිඛිත ව්‍යවහාරයක් නොමැති වූ බැවින් චීනයෙන් ආනයනය කරන ලද චීන අක්ෂර 'කන්ජි' යනුවෙන් හැඳින්වේ. එය ප්‍රධාන වශයෙන් නාම පද, නාම විශේෂණ ප්‍රකෘති හා ක්‍රියා ප්‍රකෘති සඳහා භාවිත වෙයි. සියවස් ගණනක සංවර්ධනයෙන් පසු, නූතන චීන බසෙහි භාවිත වන හැන්සි(z)වල වෙනස් අර්ථ දරන, නූතන ජපන් බසෙහි භාවිත වන සැලකිය යුතු කන්ජි ප්‍රමාණයක් පවතී. ජපන් බසෙහි සරල කළ චීන අක්ෂර ඉතා අවම වන අතර සාමාන්‍යයෙන් මිනිස්සු ඉතා අඩුවෙන් කන්ජි භාවිත කරති.

ලතින් අක්ෂර මාලාව වන 'රෝමජි' ද නූතන ජපන් භාෂාවේ විශේෂයෙන් සමාගම් නාම සහ ලාංඡන, වෙළෙඳ ප්‍රචාරක දැන්වීම් සහ ජපන් බසින් පරිගණකගත කිරීම් කරන විට නිරන්තරයෙන් භාවිත වේ. හින්දු-අරාබි සංඛ්‍යා සාමාන්‍යයෙන් අංකනය සඳහා භාවිත කරන නමුදු, සාම්ප්‍රදායික සිනෝ-ජපන් සංඛ්‍යා ද සුලබ වේ.

*ආගම :
ලෞකික නත්තල එහි පුළුල් ව පැතිර ඇති අතර සුළුතරය ලෙස ක්‍රිස්තියානි සහ ඉස්ලාම් ප්‍රජාවන් පවතින නමුදු, ෂින්ටෝ ආගම සහ බුදුදහම ජපානයේ ප්‍රමුඛ ආගම් වේ.

ෂින්ටෝ ආගම:-

ෂින්ටෝ යනු උත්සව හා චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ඉලක්ක කරගත් ජනවාර්ගික ආගමකි. ෂින්ටෝ අනුගාමිකයෝ ෂින්ටෝ දෙවියා ('කමි') හෝ ආත්මය, ගස්ගල් සහ කඳු ඇතුළු ස්වභාවධර්මය තුළින් ඉස්මතු වන්නේ යැයි විශ්වාස කරති. මිනිසුන් ද දෙවියන් සේ සැලකිය හැකි ය. ෂින්ටෝහි එක් අරමුනක් වන්නේ මිනිසා, සොබාදහම සහ දෙවියා අතර සබඳතාවක් පවත්වා ගැනීම ය. අනුගාමිකයන් දෙවියන් පිදීම සඳහා සිද්ධස්ථාන ඉදිකිරීමෙන් පසු ක්‍රි.ව. 6 වන සියවසට පෙර ජපානයේ ආගම සංවර්ධනය විය.

 බුදුදහම :-

බුදුදහම ක්‍රි.පූ. 6 වන සහ 4 වන සියවස් අවට කාලයේ දී ඉන්දියාව ආසන්නයේ ගොඩනැගුණු අතර, අවසන චීනය හා කොරියාව පුරා ව්‍යාප්ත විය. එය ක්‍රි. පූ. 6 වන සියවසේ දී ජපානයට ව්‍යාප්ත වූ අතර ආරම්භයේ දී ජනප්‍රිය නොවුණි. බොහෝ ජපන් ජනයාට බුදුදහමෙහි ඉදිරිපත් කෙරෙන ගැඹුරු දාර්ශනික පණිවුඩ තේරුම් ගැනීම අපහසු විය. කෙසේ වෙතත්, දහම ජනප්‍රිය වීමට හේතු වූ බවට විශ්වාස කෙරෙන පරිදි ආගමික කලාව අගය කිරීමක් ඔවුන් සතු විය. බුදුදහම මරණින් මතු ආත්මය හා ජීවිතය සමඟ බැඳී පවතී. දහමට අනුව, සෑම පුද්ගලයකු ම රෝගී වීම, වයස්ගත වීම, මරණය හා අවසන  පුනර්භවයෙන් නව ජීවයක් ලැබීම නමැති සංසාර චක්‍රයක ගමන් කරන බැවින් පුද්ගලයකුගේ තරාතිරම වැදගත් නොවේ. මිනිසාට වඩාත් යහපත් වූ  අනාගතයක් ලබා ගත හැකි එක් මාර්‍ගයක් වනුයේ මිනිසා ජීවිත කාලය තුළ දී අත්විඳි 'දුක' යි. පරම අරමුණ වන්නේ සියලලෙහි අභ්‍යන්තරය පිළිබඳ සත්‍යාවබෝධය ලැබීමෙන් මරණය සහ පුනර්භවයෙන් මිදීම වේ.

*ජාතික ස්වභාවය :
ජපන් ''ජාතික ස්වභාවය'', 'නිහොන්ජින්රොන්' යන පදය යටතේ  'න්‍යායයන්/ ජපන් ජනයා පිළිබඳ සාකච්ඡා' යන වචනාර්ථයෙන් ලේඛනගත කරනු ලැබ ඇති අතර සමාජ විද්‍යාවේ, මනෝ විද්‍යාවේ, ඉතිහාසයේ, වාග් විද්‍යාවේ සහ දර්ශනයේ සාමාන්‍ය කරුණු එහි පෙළ වෙත යොමු වන නමුදු, ජපන් සුවිශේෂත්වය ලේඛකයාගේ උපකල්පිත හෝ ප්‍රත්‍යක්ෂ ඉස්මතු කිරීමෙන් පිළිබිඹු වේ. පිටරැටියන්, ජනමාධ්‍යවේදීන් සහ උගතුන් විසින් අවධාරණය කළ නිදසුන් ද ලියා ඇති නමුදු මේවා ජපන් ජනයා ජපානයේ දී කැපීපෙනෙන අයුරින් රචනා කර ඇත.

*සාහිත්‍යය :
චීනය සහ චීන සාහිත්‍යය සමඟ සංස්කෘතික සබඳතා සාමාන්‍යයෙන්, පෞරාණික චීන බසින් ලියැවී ඇති පැරණි ජපන් සාහිත්‍යයට බොහෝ සෙයින් බලපාන ලදී. අවසන, ජපන් ලේඛකයන් ජපානය පිළිබඳ ව ඔවුනගේ කෘති රචනා කිරීම නිසා ජපන් සාහිත්‍යය එයට ම අනන්‍ය වූ වෙනස් ම ආකාරයකින් වර්ධනය විය. 19 වන සියවසේ දී ජපානය එහි වරායන් බටහිර වෙළඳාමට සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික කටයුතු සඳහා නැවත විවෘත කළ බැවින් බටහිර හා නැගෙනහිර සාහිත්‍යය ශක්තිමත් ලෙස එකිනෙක හා සම්බන්ධ වූ අතර ඉදිරියටත් එසේ පැවතෙනු ඇත.

*දෘශ්‍ය කලා :
ජපන් ලේඛන කලාව :-

ලිහිල් ව නික්මෙන පරිදි පින්සලෙන් ජපන් අක්ෂර ඇඳීම සාම්ප්‍රදායික කලාංගයක් ලෙස මෙන් ම ලිඛිත තොරතුරු ප්‍රදානය කිරීමේ අරමුණෙන් යුතු වූවක් බව පෙනේ. ලේඛනයක් ඡේද, කවි, කතාන්දර හෝ තනි අක්ෂරවලින් වුව ද සමන්විත විය හැකි ය. ලේඛන ක්‍රමය සහ ආකෘතිය, ලේඛන ස්වභාවය හා ඉරි කැබලි පියවරයන්ගේ වේගයට ඉලක්ක කර අනුකරණය කළ හැකි ය. ඇතැම් අවස්ථාවල දී, එක් අක්ෂරයක අපේක්ෂිත බලපෑම නිපදවා ගැනීමට නම් සිය වතාවකට වඩා වැඩියෙන් උත්සාහ කළ යුතු නමුදු, කෘතිය නිමවීමේ ක්‍රියාවලිය අවසන් නිමවුමෙහි කලාවක් ලෙස සැලකේ. මෙම ලේඛන කලාව 'ලියන අයුරු හෝ ලේඛන කලාව' ලෙස වචනාර්ථයෙන් හැඳින්වෙන 'ෂොදෝ' (書道) නමින් හෝ බොහෝ විට 'අක්ෂර ලියන ආකාරය ඉගෙනීම' යන අරුතින් 'ෂූජි' (習字) නමින් හැඳින්වේ. සාමාන්‍යයෙන්  අවුල් වූ ලේඛන කලාව , යම් දර්ශනයක් හෝ වස්තුවක් සිතුවම් කිරීමේ කලාවක් වන, වචනාර්ථයෙන් 'තීන්ත සිතුවම' යන අර්ථය ඇති 'සුමි-එ' (墨絵) ලෙස හැඳින්වෙන කලා ස්වරූපයකි.ඉකෙබනා :-

ඉකෙබන (生け花) යනු ජපන් මල් සැකසුම් කලාව වේ. එය එහි ඉලක්කය වන සමගිය, වර්ණ භාවිතය, රිද්මය සහ දර්ශනීය සරල රටාව හේතුවෙන් ජාත්‍යන්තර ව පැතිර ගිය කීර්තියක් හිමි කරගෙන සිටියි. එය ඍතු පිළිබඳ ඉඟි කරන්නා වූ ද හුදෙක් මලකට වඩා යම්කිසි උසස් අර්ථයක් සංකේතවත් කිරීම කේන්ද්‍ර වූ ද කලාවකි.

*සාම්ප්‍රදායික ඇඳුම :
සාම්ප්‍රදායික ජපන් ඇඳුම ලෝකයේ අන් සියලු රටවලින් ජපානය විශේෂ කරයි. 'කිමොනො' යන ජපන් වදන ''අඳින ඇඳුම '' යන අරුත ලබා දෙන අතර ඒවා ජපානයේ සාම්ප්‍රදායික ඇඳුම් වේ. මූලික ව 'කිමොනො' යන වදන සෑම ආකාරයේ ම ඇඳුමක් සඳහා භාවිත කරන නමුදු, අවසන එය 'දිග ඇඳුම' යන අරුත ඇති 'නග-ගි' නමින් හඳුන්වන ඉතා දිග ඇඳුමකට විශේෂයෙන් භාවිත වේ. එය අදටත් විශේෂ අවස්ථාවන්හි දී කාන්තාවන්, පිරිමින් හා ළමුන් විසින් අඳිනු ලබයි.ක්‍රි.පූ. 5 වන සියවසට පෙරාතුව චීනයෙන් ජපානයට පැමිණි දැඩි සංස්කෘතික ආගමනයන් හරහා,  අතීතයේ කිමොනොවට, අද 'හන්‍ෆු'(     ,ජපන් බසින් 'කන්ෆු') ලෙස හැඳින්වෙන සිම්ප්‍රදායික හන්-චීන ඇඳුමෙහි ආභාසය දැඩි සේ ලැබිණි. එ් ක්‍රි.පූ. 8 වන සියවසේ දී වන අතර, කෙසේ වුව ද එම චීන මෝස්තර ජපන් ජනයා අතරට පැමිණි අතර එක මත එක වැටෙන කර කොටසකින් යුතු ඇඳුම විශේෂයෙන් කාන්තා මෝස්තරය බවට පත් විය. කිමොනො යන නමින් කැටිකොට හඳුන්වන අනෙකුත් සියලු ම සාම්ප්‍රදායික ජපන් ඇඳුම් 'යොෆුකු' (බටහිර පන්නයේ ඇඳුම්) යන පදයට විරුද්ධ අර්ථ ඇති 'වෆුකු' (ජපන් ඇඳුම්) නමින් හැඳින්වේ. කිමොනො විවිධ වර්ණ, මෝස්තර සහ ප්‍රමාණවලින් යුතු වේ. කාන්තාවන් දීප්තිමත් වර්ණයෙන් යුතු ඇඳුම් මෙන් ම විශේෂයෙන් තරුණ කාන්තාවන් බොහෝ විට සංකීර්ණ හැඩතලයන් සහිත හෝ මල් මෝස්තර සහිත ඇඳුම් ඇඳීමට නැඹුරුතාවක් දක්වන අතර පිරිමි ප්‍රධාන වශයෙන් වඩාත් අඳුරු පැහැ / අව පැහැ ඇඳුම් අඳිති.

ජපන් ජාතික විවාහක කාන්තාවකගේ කිමොනෝවත් (තොමෙසොදෙ) අවිවාහක කාන්තාවකගේ කිමොනෝවත් (ෆුරිසොදෙ) එකිනෙකට වෙනස් ස්වරූපයක් ගනී. ඉණට ඉහළින් රටා නොයන බැවින් තොම්සොදෙ ෆුරිසොදෙවලින් වෙනස් වේ. ෆුරිසොදෙ එහි අඟල් 39 සිට 42 දක්වා දිග ප්‍රමාණයකින් විහිදෙන අතිශය දිගු අත්වලින් හඳුනාගත හැකි ය. එය අවිවාහක කාන්තාවන් අඳින වඩාත් විධිමත් වස්ත්‍රය ද වේ. ෆුරිසොදෙ කාන්තාවකගේ වයස පමණක් නොව විවාහක-අවිවාහක භාවය ද නිරූපණය කරයි. කිමොනෝවේ මෝස්තරය ද සෘතු විපර්යාසයත් සමඟ ම වෙනස් වේ. වසන්ත සමයේ කිමොනොවල එසමයෙහි පිපෙන දිදුලන වර්ණයන්ගෙන් යුතු මල්වලින් අලංකාර කරනු ලැබේ. සරත් සමයේ කිමොනොවල පැහැය, සරත් සමයේ මෝස්තරයන් හා ගැළපෙමින්, දීප්තිමත් නොවේ. පැනල් කිමොනො සුලබ ලෙස ශීත සෘතුවේ දී අඳිනු ලබයි; ඒවා ඝනකම් රෙදිවලින් මසා ඇති අතර උණුසුම් ව සිටීමේ ප්‍රධාන අරමුණෙන් අඳිනු ලබයි. වඩාත් අලංකාර ඇඳුමක් වන්නේ, 'උචිකකෙ' නමැති, මංගල උත්සවයක මනාලිය විසින් අඳිනු ලබන තට්ටු ගණනකින් යුතු ඉතා බරැති දිගු සිල්ක් ඇඳුම යි. උචිකකෙ බොහෝ විට රිදී හා රත්‍රන් පැයැ නූලෙන් මැසූ කුරුල්ලන් හා මල්වලින් සරසන ලද්දකි. කිමොනො බොහෝ බටහිර රටවල ඇඳුම් මෙන් විශේෂ ප්‍රමාණවලින් පැමිණෙන්නේ නැත. එහි ප්‍රමාණයන් දළ වශයෙන් පමණක් ගැනෙන අතර ඇඳුම අවැසි පරිදි සකසා ගැනීමට විශ්ෂ ක්‍රමවේදයක් භාවිත කෙරෙයි.

ජපන් සංස්කෘතිය


Prinsesse Clémentine af Bourbon-Orléans () (født 6. marts 1817 i Neuilly-sur-Seine,  død 16. februar 1907 i Wien) var prinsesse af Sachsen-Coburg og Gotha. Hun var datter af kong Ludvig-Filip af Frankrig, og hun blev mor til kong Ferdinand 1. af Bulgarien.

Familie
Prinsesse Clémentine var gift med prins August Ludvig af Sachsen-Coburg og Gotha (1818 – 1881). De fik fire børn:
 Philip af Sachsen-Coburg og Gotha (1844-1921); gift i Bryssel i 1875 med Louise Marie af Belgien (1858-1924). Louise Marie var datter af kong Leopold 2. af Belgien. Philip og Louise Marie blev skilte i 1906.
 Ludvig August af Sachsen-Coburg og Gotha (1845-1907); gift i Rio de Janeiro 1864 med Leopoldina af Brasilien (1847-1871). Leopoldina var den yngste datter af kejser Pedro 2. af Brasilien.
 Clotilde af Sachsen-Coburg og Gotha (1846-1927); gift i Coburg i 1864 med Josef Karl af Østrig-Ungarn (1833-1905). Josef Karl var søn af Ungarns regent (palatin) Josef af Østrig og sønnesøn af kejser Leopold 2. af det Tysk-romerske rige.
 Amalie (1848-1894); gift 1875 med Maximilian , hertug i Bayern (1849-1893). Maximilian var bror til kejserinde Elisabeth af Østrig-Ungarn.
 Ferdinand 1. af Bulgarien (1861-1948), fyrste af Bulgarien fra 1887 og konge i 1908-1918.

Referencer

Huset Sachsen-Coburg-Gotha
Huset Bourbon-Orléans

Clémentine af Orléans


Kent er en by i den vestlige del af staten Washington i det nordvestlige USA. Kent har  indbyggere og ligger midtvejs mellem byerne Seattle og Tacoma.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Byen Kents officielle hjemmeside

Byer i Washington
Etableret i 1890

Kent (Washington)


Die Johanniterstraße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine Innerortsstraße.

Die Straße, die in Düren-Nord liegt, verbindet die Neue Jülicher Straße mit der Veldener Straße.

Geschichte

Wie auch die Malteserstraße ist die Straße nach der schon 1290 in Düren nachweisbaren Johanniter-Kommende Velden benannt. Die Johanniter bekamen 1530 von Kaiser Karl V. die Insel Malta geschenkt. Seit dieser Zeit nannten sie sich Malteser.

Früher hieß die Straße Mühlengasse. Den Namen bekam der Weg 1881, weil am Schießbach an der Ecke Veldener Straße die Virnichsmühle lag. Sie wurde bei der Errichtung der Dürener Metallwerke an der Straßeneinmündung in das Werksgelände einbezogen.

Siehe auch

 Liste der Straßen in Düren

Quellen

 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF; 58 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren

Johanniterstraße (Düren)


El Festival Internacional de Cine Estudiantil o Student Film Festival fue fundado en la Ciudad de México en 2012 con el propósito de crear un punto de encuentro entre jóvenes creadores alrededor del mundo. Durante dos años el festival dio cita a creadores de cortometrajes en un evento que reunió a más de 70 trabajo de 29 nacionalidades distintas. Sitio web

Historia
El Festival Internacional de Cine Estudiantil fue fundado en la Ciudad de México en el año 2012 por los estudiantes Rodrigo Díaz, Mercedes Del Rio y María García, quienes fueron directivos del Festival. El evento comenzó siendo una exhibición de algunos cortometrajes, en su principio fue planteado como una muestra fílmica. Fue transformado en un Festival más tarde, tras la recepción de más de 70 cortometrajes de 29 países para su segunda edición. El festival es organizado por una Asociación Civil no lucrativa y recibe financiamiento tanto de instituciones públicas como de la iniciativa privada.

Desde un principio el Festival se estableció con los objetivos de fomentar el trabajo de jóvenes creadores, crear un espacio para jóvenes que están interesados en el medio artístico y crear un punto de unión entre varios países por medio de estudiantes.

Fundadores
 Rodrigo Díaz Hernández, Presidente del festival, estudiante en la Ciudad de México, ganador de reconocimientos como director de cortometrajes.
 Mercedes Del Rio Provencio, Directora, quien ha participado en trabajos de cortometrajes mexicanos, es también una estudiante en la Ciudad de México.
 María García Madrigal, desempeña el trabajo de Coordinadora General y es también fundadora del festival, es estudiante en la Ciudad de México y ha trabajó como Productora en un cortometraje ganador de un certamen del Centro de Estudios Cinematográficos de la UNAM.

Organización
El Festival es organizado en su totalidad por estudiantes de México, cada año se integran más jóvenes como voluntarios o participantes de éste. Cuenta con el apoyo de instituciones gubernamentales como la Secretaría de Cultura e IMCINE, además de patrocinios privados y medios aliados.

Sede
El Festival tiene como propósito la mayor difusión posible, es por ello que el Festival se lleva a cabo en espacios públicos de la ciudad, plazas culturales y comerciales y teatros.

Invitados Especiales
El evento contó en sus dos ediciones con distintos invitados especiales como: Christiane Burkhard, Rafael De Villa, Carlos Padilla, Alejandro Ramírez, Giovanna Zacarias, entre otros

Ediciones

Primera edición
Fue llevada a cabo en abril de 2012, fue una muestra fílmica que duró un día y se realizó en los cines del Centro Nacional de la Artes.

Cortometrajes Participantes

Segunda edición
Fue llevada a cabo en noviembre de 2013, siendo el primero en la modalidad de festival, que duró cuatro día. Fue llevado a cabo en el Centro de Cultura Digital, Movie Company, Universidad Anáhuac y en plazas públicas de la Ciudad de México

Cortometrajes Ganadores

Actividades
El Festival cuenta con varias actividades:
 La exhibición de los trabajos cinematográficos, estos son tanto en espacios cerrados como al aire libre.
 Conciertos, de bandas y orquestas juveniles.
 Exposiciones de fotografías de los cortometrajes.
 Conferencias, con los ganadores de cada categoría, en las que el público puede preguntarles acerca de la realización de sus cortometrajes y más.
 Ceremonia de Clausura, siendo el evento final del Festival, aquí se exhiben los cortometrajes ganadores, junto con la presentación de actos de baile y música de grupos formados por jóvenes.

Convocatoria y participantes
La convocatoria se organizaba anualmente, permitiendo la participación de estudiantes de escuelas, universidades e institutos de cine, con cortometrajes de una duración de (1 a 30 minutos) realizados en el último año.

Competencia
El festival recibe cortometrajes en las categorías de:
 Ficción
 Documental
 Animación
 Cine Mudo

La selección de los trabajos es por medio del jurado, el cual está conformado por cinco cineastas mexicanos que se especializan en cada categoría.

Difusión y Alcance del Evento
El evento alcanzó una fuerte difusión en otros países, esto evidenciado en el número de países y cortometrajes recibidos en la última edición. Sin embargo en la México, el evento no llegó a ser respaldado por el IMCINE (Instituto Mexicano de la Cinematografía) quien aporta financiación y controla un registro de festivales en el país.

Al terminar la segunda edición, fue anunciado a través de su sitio web, que el festival no continuaría su organización.

Referencias

Festivales internacionales de cine
Festivales de cine de México


Brachauchenius (significa "cuello corto") es un género extinto de pliosaurios que vivieron en América del Norte (Estados Unidos) durante el Cretácico.

La especie tipo, Brachauchenius lucasi, vivió en el mar interior occidental de Norteamérica hace cerca de 93.5-89.3 millones de años, durante el Turoniense en el Cretácico Superior. Un espécimen más antiguo del Barremiense de Colombia, en la formación Paja en la zona de Villa de Leyva, Boyacá fue referido a Brachauchenius y se consideró que representaría la primera reaparición de los pliosaurios no romaleosáuridos después de un hiato entre el Berriasiense y el Hauteriviense. Sin embargo, los análisis posteriores de este espécimen colombiano mostraron que era lo suficientemente diferente como para merecer un nuevo género y especie, nombrado como Stenorhynchosaurus munozi.

El primer espécimen conocido (holotipo), USNM 4989 fue recolectado por Charles H. Sternberg en el condado Ottawa, Kansas en 1884. Tenía una longitud craneal de cerca de 90 centímetros. Esta especie fue nombrada por S.W. Williston Un espécimen mayor (FHSM VP-321 - longitud craneal de 170 centímetros) fue excavado por George F. Sternberg en 1952 en la caliza Fairport del condado Russell, Kansas, y más tarde descrito por Carpenter. Schumacher y Everhart (2005) reportó la edad y localidad de ambos especímenes de Kansas. Este pliosaurio crecía hasta cerca de 10  metros de longitud corporal. Brachauchenius representa la última aparición de un pliosaurio en Norteamérica. El espécimen FHSM VP-321 fue más tarde asignado a su propio género y especie, Megacephalosaurus eulerti.

Trabajos citados

 Océanos de Kansas (libro), por Michael J. Everhart. ISBN 780253 345479

Plesiosaurios de América del Norte
Pliosauroidea
Plesiosaurios del Cretácico Superior

Brachauchenius


El dacnis turquesa o mielero turquesa (Dacnis hartlaubi) es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae, perteneciente al  género Dacnis. Es endémica de Colombia.

Distribución y hábitat
Se encuentra de forma localizada en regiones andinas del centro oeste de Colombia, ha sido registrada en los departamentos de Valle de Cauca, Huila, Quindío, Antioquia, Risaralda, Cundinamarca, Boyacá y Santander. La Serranía de las Quinchas, en Boyacá, puede albergar una importante población.

Esta especie es considerada rara y local en sus hábitats naturales: los bosques húmedos de montaña de los Andes, bordes del bosque, plantaciones y claros arbolados adyacentes, principalmente entre los 1300 y 2200 m de altitud, pero ha sido registrada entre 300 y 2845

Estado de conservación
El dacnis turquesa ha sido calificado como vulnerable por la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN) debido a que su pequeña zona de distribución es muy fragmentada y poco conocida, y se presume que su población, estimada entre 2500 y 10 000 individuos maduros, esté en decadencia (con algunas posibles extinciones locales) como resultado de la continua pérdida de hábitat. Está muy cerca de ser calificada como amenazada de extinción, pero ha sido registrada en más de cinco localidades y exhibe alguna tolerancia a la perturbación de su hábitat.

Descripción
En promedio mide 11 cm de longitud. Presenta un fuerte dimorfismo sexual, como las demás de su género. El plumaje de macho es azul turquesa, con una amplia línea ocular negra a manera de antifaz que va del pico hasta la nuca; garganta, lomo, alas y cola negros. La hembra tiene las partes superiores marrón oscuro; garganta y pecho color ante grisáceo; vientre amarillento y bordes de las alas color leonado claro.

Alimentación
Se alimenta principalmente de frutos.

Sistemática

Descripción original
La especie D. hartlaubi fue descrita por primera vez por el zoólogo británico Philip Lutley Sclater en 1855 bajo el mismo nombre científico; la localidad tipo es: «La Cumbre, Valle del Cauca, Colombia».

Etimología
El nombre genérico femenino Dacnis deriva de la palabra griega «daknis», tipo de ave de Egipto, no identificada, mencionada por Hesiquio y por el gramático Sexto Pompeyo Festo; y el nombre de la especie «hartlaubi» conmemora al ornitólogo alemán Gustav Hartlaub (1814–1900).

Taxonomía
Es monotípica. Los amplios estudios filogenéticos recientes demuestran que la presente especie es pariente próxima al par formado por Dacnis viguieri y Dacnis lineata.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Dacnis hartlaubi en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Dacnis hartlaubi en xeno-canto.

hartlaubi
Aves endémicas de Colombia
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Animales descritos en 1855

Dacnis hartlaubi


Ahnfeltiophycidae, podrazred crvenih algi u razredu Florideophyceae. Postoji 12 priznatih vrsta uunutar dva reda kojermu pripadaju dva roda. Ime je došlo po rodu Ahnfeltia.

Redovi i broj vrsta
 Ahnfeltiales Maggs & Pueschel   11
 Pihiellales J.M.Huisman, A.R.Sherwood and I.A.Abbott   1

Izvori

Florideophyceae

Ahnfeltiophycidae


José David Moreno (Cumaná, Sucre, Venezuela; 31 de octubre de 1982) es un exfutbolista venezolano que jugaba como centrocampista y su último equipo fue el Atlético Furrial de la Segunda División de Venezuela.

Internacional A con el seleccionador Dr. Richard Páez Monzón
Seleccionado al juego de estrellas del fútbol profesional Venezolano año 2008
Cabe destacar que fue llamado a la selección Venezolana de Fútbol (Vinotinto) jugando en la Segunda división de su país.

Palmarés

Enlaces externos
 Ficha en Bdfa

Cumaneses
Futbolistas de Venezuela
Futbolistas del Deportivo Anzoátegui Sport Club
Futbolistas del Club Deportivo Mineros de Guayana
Futbolistas del Deportivo Pasto

José David Moreno


Postmodern Durum, Jean-François Lyotard'ın 1979 yılında yayımlanmış olan kitabının adı. Bu kitap, yayımlanışının ardından sürekli teorik tartışmaların kaynağı olmuş ve postmodernizm konusunda en çok gönderme yapılan eserlerden biri olarak yer almıştır.

Lyotard bu kitabında Modernite'yi kuramsal düzeyde sorunsallaştırır ve postmodernizm 'i belli bir tarihsel dönemin adlandırılmasından çok yeni bir düşünsel evrenin ortaya çıkması olarak değerlendirir. Bunun kaynağında, Lyotard'ın " Büyük Anlatılar " olarak tanımladığı Modernist öğretilere ve onların kendilerini temellendirdikleri kavram ve kategorilere yönelik derin bir inançsızlık ve kuşku hali bulunmaktadır. Lyotard bu kuşkunun kaynaklarını ve anlamlarını kuramsal olarak ortaya koyar Postmodern Durum adlı çalışmasında.

Kitabın altbaşlığı, "Bilgi Üzerine Rapor" olarak yazılmıştır. Dolayısıyla burada bilgiyle ve ona dayalı siyasal /toplumsal hedeflerle ilgili modernist girişimlerin çok sorunlu oldukları belirtilir ve bu sorunlar irdelenir. Endüstri-sonrası-toplumlar 'da, erekselci tarih anlayışlarına karşı derin bir inançsızlık hali söz konusudur bu nedenle. Modernleşme projesinin kuramsal sınırları bu inançsızlığı aşabilecek bir olanağa sahip değildir. İnaçsızlın kaynağındaki meşruiyet bunalımı 'nı, modernizm kendi teorik ilkelerine bağlı kalarak aşamaz bir noktaya gelinmiştir. Dolayısıyla da yeni bir düşünme ve yaşam kipi ortaya çıkmıştır.İşte Postmodern Durum olarak adlandırılan dönem budur.

Lyotard burada iktidar ve bilgi bağlamında modernizm'den postmodernizm'e geçişin izlerini sürmekte, meşruiyet sorunsalı açısından Büyük Anlatılar'ın sonunu irdelemektedir.

1979 kitapları
Postmodern felsefe
Fransızca kitaplar
Postmodernizm kitapları
Felsefe kitapları
Epistemoloji kitapları
Postmodernizm ile ilgili eserler

Postmodern Durum


Eurois astricta er mölfluga af ygluætt. Henni var fyrst lýst af Herbert Knowles Morrison 1874, og fannst hún í Norður-Ameríku.

Undirtegundir
Tvær undirtegundir teljast til Eurois astricta:
 Eurois astricta astricta  g
 Eurois astricta elenae Barnes & Benjamin, 1926 c g
Heimildir: i = ITIS, c = Catalogue of Life, g = GBIF, b = Bugguide.net

Heimildir

Viðbótar lesning

Hreisturvængjur
Ygluætt

Eurois astricta


Oliver Sexsmith "Mike" Crosby né le 27 avril 1920 à Philadelphie et mort le 25 octobre 2014, était un diplomate américain qui a été ambassadeur des États-Unis en Guinée. Il était le fils du classiciste .

Biographie et étude
Fils d'Henry Lamar Crosby, Oliver S. Crosby est né le 27 avril 1920 à Philadelphie. Il a obtenu un BA de l'Université de Pennsylvanie en 1946, où il était le dernier membre de la Zelosophic Society, et une maîtrise de l'Université Johns Hopkins en 1947. De 1942 à 1946, il a servi dans la marine américaine.

Entre 1952 et 1953, Crosby a étudié l'allemand à l'Université de Harvard et de 1964 à 1965, il a suivi des cours supplémentaires au National War College.

Carrière
Crosby a rejoint le service extérieur américain en 1947 et a servi comme officier consulaire à Athènes jusqu'en 1950. De 1950 à 1952, il est officier politique à Tabriz et, pendant les cinq années suivantes, officier des transports, puis officier économique, pour l'ambassade des États-Unis à Berlin. Crosby a servi au Département d'État américain à Washington, DC de 1958 à 1962 en tant que spécialiste de la recherche sur le renseignement avant de retourner à l'étranger en tant qu'officier politique à Nicosie. De 1965 à 1968, Crosby a été chef de mission adjoint à Bamako, puis directeur de pays pour les affaires d'Afrique australe au Département d'État de 1968 à 1972, et de 1972 jusqu'à sa nomination en 1977 comme ambassadeur des États-Unis en Guinée, a été chef de mission adjoint à Lagos. Avant sa nomination comme ambassadeur en Guinée, Crosby a été nommé ambassadeur à Madagascar, cependant, cette nomination a finalement été retirée en raison de la détérioration des relations américaines avec Madagascar. Son mandat d'ambassadeur en Guinée a duré de 1977 à 1980.

Vie privée
En 1980, Crosby s'a retiré à Maine. Il a été marié deux fois et a eu trois enfants.

Références

Personnalité liée à Philadelphie
Diplomate américain du XXe siècle
Étudiant de l'université Johns-Hopkins
Étudiant de l'université de Pennsylvanie
Naissance en avril 1920
Naissance à Philadelphie
Décès en octobre 2014
Pages avec des traductions non relues
Décès à 94 ans

Oliver Crosby


Jogo por buracos (ou match play) é um sistema de pontuação alternativo usado no golfe no qual um jogador, ou equipe, ganha um ponto para cada buraco em que superou seus oponentes (cada buraco é jogado como uma competição individual); em oposição ao jogo por tacadas, em que o número total de tacadas é contado em uma ou mais rodadas de 18 buracos. No match play, o vencedor é o jogador, ou equipe, com mais pontos no final do jogo.

Embora a maioria dos torneios profissionais sejam disputados no formato de jogo por tacadas, existem, ou existiram, algumas exceções, por exemplo, o WGC Match Play (torneio que integra os Campeonatos Mundiais de Golfe) e o Volvo World Match Play Championship, e a maioria dos eventos de equipe, por exemplo, a Ryder Cup e a Presidents Cup, todos jogados no formato match play.

Sistema de pontuação
Ao contrário do jogo por tacadas, em que a unidade de pontuação é o número total de tacadas dadas em uma ou mais rodadas de golfe, a pontuação do jogo por buracos consiste da pontuação de buracos individuais ganhos, empatados ou perdidos. Em cada buraco, o máximo que se ganha é um ponto. Os jogadores de golfe jogam normalmente, contando as tacadas dadas em um determinado buraco. O jogador com a menor pontuação em um determinado buraco recebe um ponto. Se os jogadores empatarem, o buraco fica empatado (e a pontuação é meio ponto para cada). Por exemplo, em uma partida tradicional de 18 buracos, o primeiro buraco é um par 4 e o Jogador A faz o buraco em uma tacada a menos (birdie) e o Jogador B faz o buraco em quatro tacadas (par); O jogador A tem uma pontuação de "1-up" com 17 buracos faltando para jogar. Na mesma partida no segundo buraco, um par 5, o Jogador A completa o buraco com 8 tacadas (faz um "triple bogey") e o Jogador B executa 5 ("faz o par"); O jogador B vence o buraco e a partida agora está empatada (ou "all square") com 16 buracos para jogar.  Assim que um jogador estiver "acima" (completar o buraco com mais tacadas que o par) de mais buracos do que o número de buracos restantes para jogar, a partida termina. Por exemplo, se depois de 12 buracos o Jogador A estiver "7-up" com seis restantes para jogar, diz-se que o Jogador A venceu a partida "7&6".

Uma equipe que lidera por x buracos com x buracos restantes é chamada de "dormie- x" ou simplesmente "dormie", o que significa que eles precisam empatar mais um buraco para vencer a partida (ou que o outro time deve vencer todos os buracos restantes para empatar a partida). Por exemplo, se o Jogador A está "2-up" com 2 buracos faltado para jogar, ele é um "dormie"; o pior resultado para o jogador A nesse ponto é um empate, a menos que o formato exija buracos extras para determinar o vencedor.

Em um torneio em que o placar está empatado após o último buraco (geralmente 18 buracos ou 36 buracos), os jogadores continuarão jogando até que um jogador ganhe um buraco (semelhante a morte súbita do futebol). Na Ryder Cup e em outros eventos de equipe semelhantes, a partida não termina dessa forma e cada equipe recebe meio ponto. Nesses eventos há pontos acumulados ao longo de vários dias, jogando em diferentes formatos, e o total determina a equipe vencedora.

Pontuação usando handicaps
Pontuar usando o formato match play usando handicaps (número de tacadas fixos que serve pra balancear jogadores de diferentes níveis) não é feito exatamente da mesma forma que é feito em um evento de stroke play (jogo por tacadas). No jogo por tacadas tradicional de 18 buracos, onde o jogador A tem handicap 10 e o jogador B tem handicap 19, uma tacada é deduzida da pontuação do jogador A nos dez buracos mais difíceis (pela classificação de handicap no cartão de pontuação). Para o Jogador B, duas tacadas são deduzidas no buraco mais difícil e uma tacada deduzida nos outros 17 buracos. No jogo por buracos, o Jogador A jogaria como "scratch" (handicap zero) e o Jogador B deduziria uma tacada nos nove buracos mais difíceis. Em outras palavras, o handicap 10 torna-se zero e o handicap 19 torna-se nove.

Na competição de jogo por equipas, todos os handicaps dos jogadores são comparados com o mais baixo dos handicaps. Considere um exemplo onde o Time A consiste no Jogador A1 (um handicap 10) e o Jogador A2 (um handicap 15), e onde o Time B consiste no Jogador B1 (um handicap 19) e o Jogador B2 (um handicap 30). Neste exemplo, o Jogador A1 joga como "scratch" (handicap zero), A2 deduz uma tacada nos cinco buracos mais difíceis, B1 deduz uma tacada nos nove buracos mais difíceis e B2 deduz duas tacadas nos dois buracos mais difíceis e uma tacada no os outros 16 buracos.

Referências

Terminologia do golfe
Golfe

Jogo por buracos


An Maxillaria osmantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.Barbosa. An Maxillaria osmantha in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Maxillaria

Maxillaria osmantha


d'Alexandrie est un  patriarche copte d'Alexandrie de 1146 à 1166.

Contexte
Jean était initialement un moine du monastère de Saint-Jean dans la région désertique du Wādī al-Natrūn ou Désert de Scété. Il est couronné Patriarche d'Alexandrie le  Al-Nasi (jour intercalaire) de 863 A.M. du calendrier copte () mais  selon Venance Grumel.

Pendant son pontificat les coptes furent persécutés par les gouverneurs musulmans et le Calife Al-Adid. De nombreux furent tués ou réduits en esclavage. Les églises paroissiales du  Caire, comme l'église de Saint Menas a Haret El Room et l'église El-Zohari, furent saccagées et détruites. Elles furent toutefois reconstruite par un laïc copte Abu El-Fakhr Salib Ibn Mikhail. C'est également pendant cette période en 1164 que Saint   fut brulé vif par les musulmans. Le Patriarche  avait  lui même été successivement arrêté et emprisonné pendant deux semaines sous le règne du Calife fatimide Az-Zafir pour avoir battu son accusateur.

Selon la Histoire des patriarches de l'Église d'Alexandrie, un Négus d'Éthiopie écrit en 1152 à  pour lui réclamer  un nouvel abuna ou  métropolite, car celui qui est en fonction Abuna Mikael est « trop âgé pour assumer sa charge ». Le prélat copte explique quant-à lui au patriarche que « le souverain n'est qu'un usurpateur qui ne demande sa destitution que parce que le métropolite refuse de le consacrer »… Bien que le nom du souverain ne soit pas mentionné Carlo Conti Rossini l'identifie avec Mara Tekle Haymanot, et il estime que cet échange épistolaire est lié au refus de l'abouna  reconnaitre la légitimité de la nouvelle dynastie des Zagwés.

 meurt le jour 4 de Pashons, 882 A.M. selon le calendrier copte  () après 18 ans, 8 mois et 4 jours sur le trône de Saint Marc.

Notes et références

Bibliographie

Patriarche d'Alexandrie
Décès en 1166
Patriarche du XIIe siècle

Jean V d'Alexandrie (Copte)


Hadlow es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Tonbridge and Malling, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Hadlow tiene una superficie de 19,19 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Hadlow tenía 3908 habitantes (48,29% varones, 51,71% mujeres) y una densidad de población de 203,65 hab/km². El 20,55% eran menores de 16 años, el 72,31% tenían entre 16 y 74 y el 7,14% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,32 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 26,41% estaban solteros, el 58,52% casados y el 15,07% divorciados o viudos.

El 94,45% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,89% de la población, mientras que el 3,66% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,75% eran blancos, el 0,51% mestizos, el 0,23% asiáticos, el 0,08% negros, el 0,1% chinos y el 0,26% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 75,03%, el budismo por el 0,2%, el hinduismo por el 0,08%, el judaísmo por el 0,15%, el islam por el 0,18% y cualquier otra religión, salvo el sijismo, por el 0,23%. El 16,48% no eran religiosos y el 7,65% no marcaron ninguna opción en el censo.

1789 habitantes eran económicamente activos, 1735 de ellos (96,98%) empleados y 54 (3,02%) desempleados. Había 1526 hogares con residentes, 37 vacíos y 17 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Hadlow


Volonté de fer (Iron Jawed Angels) est un téléfilm américain réalisé par Katja von Garnier, sorti en 2004.

Synopsis
Alice Paul et Lucy Burns reviennent aux États-Unis après avoir participé au mouvement des suffragettes à travers le Women's Social and Political Union en Angleterre.

Fiche technique
 Titre : Volonté de fer
 Titre original : Iron Jawed Angels
 Réalisation : Katja von Garnier
 Scénario : Jennifer Friedes, Sally Robinson, Eugenia Bostwick-Singer et Raymond Singer
 Musique : Reinhold Heil et Johnny Klimek
 Photographie : Robbie Greenberg
 Montage : Hans Funck
 Production : Len Amato, Lydia Dean Pilcher, Robin Forman Howard et Paula Weinstein
 Société de production : Blue Dominion Productions, Bluebird House, HBO Films et Spring Creek Productions
 Pays :
 Genre : Biopic, drame et historique
 Durée :
  Première diffusion :
 :

Distribution
 Hilary Swank : Alice Paul
 Margo Martindale : Harriot Eaton Stanton Blatch
 Anjelica Huston : Carrie Chapman Catt
 Frances O'Connor : Lucy Burns
 Lois Smith : Anna Howard Shaw
 Vera Farmiga : Ruza Wenclawska
 Brooke Smith : Mabel Vernon
 Adilah Barnes : Ida Wells-Barnett
 Laura Fraser : Doris Stevens
 Molly Parker : Emily Leighton
 Lois Sanders : Nancy Barkin
 Joseph Adams : le sénateur Leighton
 Patrick Dempsey : Ben Weissman
 Julia Ormond : Inez Milholland
 Bob Gunton : le président Woodrow Wilson
 Candy Dennis : Ellen Wilson
 Vinny Genna : Fiorello La Guardia
 Dylan Chaikin : Michael Weissman
 Carrie Snodgress :
 Jolene Carroll :
 Michelle Jones : Katherine Cosu
 Dawn Westbrook : Hazel
 Sarah Roberts : Victoria
 Heather McCorkindale : Katherine
 Michelle Saunders : Paula
 Timothy Rice : le juge Mahoney
 Isa Thomas : Herndon
 Tom Wiggin : Whittaker
 Robert C. Treveiler : l'avocat O'Brien
 Rick Warner :
 Trevor Gagnon : Francis
 Ray Schreiner : Fleming
 Glenn T. Crone : Turner
 Peter Berinato : Harry T. Burn

Distinctions
Le film a été nommé pour cinq Primetime Emmy Awards et trois Golden Globes et a remporté le Golden Globe de la meilleure actrice dans un second rôle dans une série, une mini-série ou un téléfilm pour Angelica Huston.

Notes et références

Liens externes

Téléfilm américain des années 2000
Téléfilm diffusé en 2004
Téléfilm biographique
Téléfilm dramatique
Téléfilm historique
Téléfilm de HBO
Film féministe
Film sur le droit
Film sur la politique américaine

Volonté de fer


Chlebnice este o comună slovacă, aflată în districtul Dolný Kubín din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.622 de locuitori.

Istoric
Localitatea Chlebnice este atestată documentar din 1556.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Chlebnice


Parque Nacional de Karkaraly (en kazajo: Қарқаралы мемлекеттік ұлттық табиғи паркі; en ruso: Каркаралинский государственный национальный природный парк) es una reserva protegida y parque nacional en la región de Karaganda (Provincia de Karagandy) del país euroasiático de Kazajistán. La sede del parque está en la ciudad de Karkaraly, 244 km al este de Karaganda.

La superficie total del parque nacional Karkaraly es de 112 120 hectáreas, de las cuales 44 339,5 hectáreas están cubiertas de bosques.

El territorio del parque se divide en 4 áreas:
Los bosques de montaña - 25 576 hectáreas
Bosque de Karkaraly - 23 846 hectáreas
Bosque de Kent - 40 901 hectáreas
Baktuh - 21 797 hectáreas
Cerca del parque se encuentran otras dos áreas protegidas:
Reserva Nacional de Bektauata - 500 hectáreas
Reserva Nacional de Beldeutac - 44 660 hectáreas

Véase también
 Parques nacionales de Kazajistán

Referencias

Enlaces externos

Karkaraly
Áreas protegidas establecidas en 1998
Kazajistán en 1998

Parque nacional de Karkaraly


Le championnat du monde des rallyes 2022 est la  du championnat du monde des rallyes. Il est composé de treize manches réparties sur quatre continents. Il est remporté par Kalle Rovanperä et Jonne Halttunen au volant d'une Toyota GR Yaris Rally1 engagée par Toyota Gazoo Racing WRT.

Participants

Une des surprises de cette saison 2022 est le retour de Sébastien Loeb dans le championnat avec M-Sport, équipe qui enregistre aussi l'arrivée dans ses rangs de Craig Breen. Désormais copiloté par Isabelle Galmiche qui succède à Daniel Elena, l'engagement du nonuple champion du monde porte initialement pour le seul rallye inaugural de la saison. La paire disputera finalement trois autres rallyes.

Il en est de même pour le champion en titre Sébastien Ogier qui ne souhaite disputer que quelques manches de cette saison 2022. Il reste chez Toyota Gazoo Racing, mais est dorénavant copiloté par Benjamin Veillas en remplacement de Julien Ingrassia. La place laissée partiellement libre chez Toyota par le gapençais est attribuée à Esapekka Lappi. Lors de la dernière manche de la saison, le Gapençais fait le choix de la disputer avec un nouveau copilote, à savoir Vincent Landais.

Engagés en WRC

Calendrier
Plusieurs manches refont leur apparition avec le rallye de Suède dorénavant basé à Umeå, ville situé dans le nord du pays, et le rallye de Nouvelle-Zélande.
Mais il aura fallu attendre le mois de février pour connaître le calendrier complet; en effet la  manche n'a été attribuée au Rallye d'Ypres après que la saison ait débutée.

Déroulement de la saison et faits marquants du championnat

Résultats

Classements

Attribution des points
Les points sont attribués aux 10 premiers équipages classés, tandis que les points de la Power Stage sont attribués aux 5 premiers du classement de celle-ci. Le système de points est le système universel FIA.

Classement des pilotes en WRC

Classement des copilotes en WRC

Classement des constructeurs

Classement des pilotes en WRC-2

Notes et références

Liens externes

2022
Rallyes
Rallyes

Championnat du monde des rallyes 2022


Black Creek Pioneer Village, previously Dalziel Pioneer Park, is an open-air heritage museum in Toronto, Ontario, Canada. The village is located in the North York district of Toronto, just west of York University and southeast of the Jane and Steeles intersection. It overlooks Black Creek, a tributary of the Humber River. The village is a recreation of life in 19th-century Ontario and gives an idea how rural Ontario might have looked in the early-to-mid-19th century. The village is a regular destination for field trips by schoolchildren from the Greater Toronto Area. It was opened in 1960 and is operated by the Toronto and Region Conservation Authority.

Napier Simpson, 1925-1978, a restoration architect in Ontario devoted his professional life to raising public awareness of the importance of heritage conservation including the Black Creek Pioneer Village project.

Collection

The pioneer village consists of over forty 19th century buildings, decorated in the style of the 1860s with period furnishings. It is operated by historical interpreters and craftspeople housed in the restored buildings. The site also features historical re-enactments and visiting artisans. Buildings include the Dalziel Barn, period houses, the original Stong family farm buildings, a water-powered grist mill, a general store, a blacksmith's shop along with over ten other trades buildings, a hotel, a church, and a one-room schoolhouse. A core of buildings built by the Stong family are on their original sites, while others have been moved in from across Southern Ontario.

The majority of the buildings were moved from their original sites (notably the large Halfway House and Mennonite Meeting House), and some re-built on their current locations. The board and batten blacksmith shop was originally built in the 1850s in Nobleton. The gunsmith shop was built in Bolton, and the Taylor Cooperage building was built in the 1850s in Paris. The weaver shop is within what was originally a Temperance Hall built in Kettleby in 1850 by the Sons of Temperance. The Roblin Mill has been relocated from Ameliasburgh.

Affiliations
The Museum is affiliated with: CMA,  CHIN, and Virtual Museum of Canada.

Future
Ontario Premier Doug Ford said on August 23, 2019, that the Ontario government has no plans to close the village, despite the government's instructions to conservation authorities in Ontario to wind down activities unrelated to protecting watersheds and drinking water or preventing floods.

See also
 List of museums in Toronto
 List of oldest buildings and structures in Toronto
 Upper Canada Village

References

External links

Folk museums in Canada
Living museums in Canada
Open-air museums in Canada
Museums in Toronto
History museums in Ontario
History of Toronto
North York
1960 establishments in Ontario
Blacksmith shops

Black Creek Pioneer Village


පැරණි නාමය අනුව යමින් තවමත් කට වහරේ කොළඹ කෞතුකාගාරය ලෙස හැඳින්වෙන ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික කෞතුකාගාරය , ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති ප්‍රධානතම සහ විශාලතම කෞතුකාගාරය වෙයි. එය නඩත්තු කරනු ලබන්නේ, ජාතික කෞතුකාගාර දෙපාර්තමේන්තුව මගිනි.   උඩරට රජවරුන්ගේ සිංහාසනය සහ ඔටුන්න ඇතුළු රටෙහි රාජ භාණ්ඩ මෙන්ම පුරාතන ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසය  විස්තර කරන වෙනත් බොහෝ ප්‍රදර්ශන භාණ්ඩද කෞතුකාගාර ධාරණයෙහි අඩංගු වෙයි.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ කෞතුකාගාර
කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

කොළඹ ජාතික කෞතුකාගාරය


Échémos (grec Ἔχεμος), roi de Tégée et d'Arcadie, est un personnage de la mythologie grecque. Fils d'Aéropos (fils de Céphée), il épousa Timandre et fut père de Laodicé.

Mythologie
Il prit part au concours de lutte aux Jeux olympiques et fut successeur de Lycurgue au trône d'Arcadie.

Durant la guerre contre les Héraclides, où il cherchait à envahir le Péloponnèse, il se posa en rival d'Hyllos (qui avait assassiné Eurysthée pour la couronne des cités de Mycènes et Tyrinthe) et le tua en combat singulier, obtenant par là le repli de toute l'armée ennemie.

Il fut inhumé à Tégée. Pausanias rapporte que son tombeau représentait sa lutte avec Hyllos et qu'Agapénor lui succéda.

Notes

Roi mythique d'Arcadie

Échémos