Ophidia  (also known as Pan-Serpentes) is a group of squamate reptiles including modern snakes and reptiles more closely related to snakes than to other living groups of lizards.

Ophidia was defined as the "most recent common ancestor of Pachyrhachis and Serpentes (modern snakes), and all its descendants" by Lee and Caldwell (1998: 1551). The latter author has used Ophidia in a manner inconsistent with this definition, using it to incorporate other more basal stem-snakes, such as the Late Cretaceous Najash rioegrina or the Jurassic Diablophis and Portugalophis.

The clade name Ophidia derives from the Ancient Greek word  (), meaning "small snake".

Evolution
Modern snakes are thought to have evolved from either burrowing or aquatic lizards during the mid-Cretaceous period, and the earliest known fossils date to around 112 Ma ago. However, the relationship between modern snake and more primitive snake ancestors, many of which retained hind limbs, is less clear. While many of these "stem-snakes" are known from Mesozoic fossils, some of them may be descendants of the earliest true snakes rather than more primitive lineages. Below is a cladogram modified from a study by Wilson et al. (2010), which found many stem-snakes of other studies to be true snakes instead.

Below is different phylogenetic overview of ophidians, following the study by Caldwell et al. 2015.

The fossil record of snakes is relatively poor because snake skeletons are typically small and fragile, making fossilization uncommon. Fossils readily identifiable as snakes (though often retaining hind limbs) first appear in the fossil record during the Cretaceous period. The earliest known snake fossils come from sites in Utah and Algeria, represented by the genera Coniophis and Lapparentophis, respectively. These fossil sites have been tentatively dated to the Albian or Cenomanian age of the late Cretaceous, between 112 and 94 Ma ago. However, an even greater age has been suggested for one of the Algerian sites, which may be as old as the Aptian, 125 to 112 Ma ago.

Based on comparative anatomy, there is consensus that snakes descended from lizards. Pythons and boas—primitive groups among modern snakes—have vestigial hind limbs: tiny, clawed digits known as anal spurs, which are used to grasp during mating. The Leptotyphlopidae and Typhlopidae groups also possess remnants of the pelvic girdle, sometimes appearing as horny projections when visible.

Front limbs are nonexistent in all known snakes. This is caused by the evolution of Hox genes, controlling limb morphogenesis. The axial skeleton of the snakes' common ancestor, like most other tetrapods, had regional specializations consisting of cervical (neck), thoracic (chest), lumbar (lower back), sacral (pelvic), and caudal (tail) vertebrae. Early in snake evolution, the Hox gene expression in the axial skeleton responsible for the development of the thorax became dominant.  As a result, the vertebrae anterior to the hindlimb buds (when present) all have the same thoracic-like identity (except from the atlas, axis, and 1–3 neck vertebrae).  In other words, most of a snake's skeleton is an extremely extended thorax. Ribs are found exclusively on the thoracic vertebrae. Neck, lumbar and pelvic vertebrae are very reduced in number (only 2–10 lumbar and pelvic vertebrae are present), while only a short tail remains of the caudal vertebrae.  However, the tail is still long enough to be of important use in many species, and is modified in some aquatic and tree-dwelling species.

Modern snakes greatly diversified during the Paleocene.  This occurred alongside the adaptive radiation of mammals, following the extinction of (non-avian) dinosaurs. The colubrids, one of the more common snake groups, became particularly diverse due to preying on rodents, an especially successful mammal group.

Origins
The origin of snakes remains an unresolved issue.  There are two main hypotheses competing for acceptance.

Burrowing lizard hypothesis
There is fossil evidence to suggest that snakes may have evolved from burrowing lizards, such as the varanids (or a similar group) during the Cretaceous Period. An early fossil snake, Najash rionegrina, was a two-legged burrowing animal with a sacrum, and was fully terrestrial. One extant analog of these putative ancestors is the earless monitor Lanthanotus of Borneo (though it also is semiaquatic). Subterranean species evolved bodies streamlined for burrowing, and eventually lost their limbs. According to this hypothesis, features such as the transparent, fused eyelids (brille) and loss of external ears evolved to cope with fossorial difficulties, such as scratched corneas and dirt in the ears. Some primitive snakes are known to have possessed hindlimbs, but their pelvic bones lacked a direct connection to the vertebrae. These include fossil species like Haasiophis, Pachyrhachis and Eupodophis, which are slightly older than Najash.

Aquatic lizard hypothesis
Many researchers believe that snakes share a common marine ancestry with mosasaurs, a suggestion advanced in 1869 by Edward Drinker Cope, who coined the term Pythonomorpha to unite them. The idea lay dormant for more than a century, to be revived in the 1990s. The mosasaurs were aquatic varanid lizards from the Cretaceous—which in turn are derived from Aigialosaurids. According to this hypothesis, the fused, transparent eyelids of snakes are thought to have evolved to combat marine conditions (corneal water loss through osmosis), and the external ears were lost through disuse in an aquatic environment.  This ultimately led to an animal similar to today's sea snakes. In the Late Cretaceous, snakes recolonized land, and continued to diversify into today's snakes. Fossilized snake remains are known from early Late Cretaceous marine sediments, which is consistent with this hypothesis; particularly so, as they are older than the terrestrial Najash rionegrina. Similar skull structure, reduced or absent limbs, and other anatomical features found in both mosasaurs and snakes led to a positive cladistical correlation, and some of these features are shared with varanids.

The cladogram below, based on Palci and Caldwell (2010), suggests that snakes are more closely related to Dolichosaurids than mosasaurs proper. placing the Dolichosauridae as a sister group to modern snakes and their closest ancestors.

References

Squamata
Aalenian first appearances
Extant Middle Jurassic first appearances

Ophidia


Leucodontales, nekadašnji red pravih mahovina s oko 950 vrsta u osam porodica. Opisan je 1986. godine W.R. Buck & Vitt. Ime je došlo po rodu Leucodon. Sinonim je za red Hypnales.

Porodice uključivane u ovaj red bile su:
 Climaciaceae Kindb.
 Cryphaeaceae Schimp.
 Hedwigiaceae Schimp.
 Leptodontaceae Schimp.
 Leucodontaceae Schimp.
 Meteoriaceae Kindb.
 Neckeraceae Schimp.
 Pterobryaceae Kindb.

Izvori

Sistematika

Leucodontales


Die EA Sports F1 Serie besteht aus fünf Rennsimulationen, basierend auf der Formel 1. Die Spiele wurden jährlich zwischen 2000 und 2003 veröffentlicht, dann wurde der Verkauf gestoppt und schließlich 2006 fortgesetzt. Die Spiele wurden von Image Space Incorporated (PC) und Visual Science (Konsolen) entwickelt. Nachdem Electronic Arts 2021 Codemasters übernahm, die bereits seit 2009 eine Rennspielserie mit der Formel-1-Lizenz veröffentlichen, werden erneut F1-Spiele unter dem Label EA Sports veröffentlicht.

Spielprinzip
Die Formel-1-Spiele haben eine Vielzahl von Fahrhilfen-Optionen, damit jeder Spieler das Spiel an seinen eigenen Geschmack anpassen kann. Das Fahrverhalten kann man entweder als Arcade-Spiel oder als Fahrsimulation nutzen.

F1 Career Challenge
Nach dem Verlust der offiziellen Formel-1-Lizenz von Formula One Administration Ltd an Sony Computer Entertainment Europe (Verleger der konkurrierenden F1-Reihe für PlayStation / PlayStation 2), entwickelte Image Space 2003 F1 Career Challenge in ihrer endgültigen Fassung für PlayStation 2, Xbox und GameCube. Das Spiel präsentiert vier volle Saisons (1999–2002), eine Zusammenfassung aller F1-Spiele von Image Space. Durch die Verwendung von einfachen Hilfsmitteln (mit Texteditor können u. a. Strecke, Fahrer und Motoreinstellungen geändert werden) entstanden nach 2003 viele von Benutzern erstellte Modifikationen. Das Spiel bietet einen Online-Mehrspielermodus.

Spiele
 F1 2000, Anfang 2000 veröffentlicht für PC und PlayStation
 F1 Championship: Season 2000, veröffentlicht Ende 2000 für PC, PlayStation, PS2, Macintosh, und Game Boy Color
 F1 2001, veröffentlicht Ende 2001 für PC, PS2 und Xbox
 F1 2002, veröffentlicht Mitte 2002 für PC, PS2, Xbox, GameCube und GBA
 F1 Challenge '99–'02 (F1C), veröffentlicht Mitte 2003 für PC. Später als F1 Career Challenge für PS2, Xbox und GameCube

Weblinks

 Quelle des neuen F1-Spiel (englisch)
 Datenbank für viele Modifikationen

Einzelnachweise

Computerspielreihe
Formel 1
Electronic Arts

EA Sports F1 Serie


Gabriel Trifu (Bukurešt, Rumunjska, 14. travnja 1975.) je bivši rumunjski tenisač. Tijekom jedanaest godina duge karijere, osvojio je jedan turnir u igri parova.

Karijera

Teniska karijera
Trifu je profesionalnim tenisačem postao 1994. godine a svoj prvi a ujedno i jedini ATP naslov osvojio je 1998. Tada je na domaćem turniru u Bukureštu osvojio Romanian Open zajedno sa sunarodnjakom Andrejom Pavelom. Tijekom karijere trenirali su ga Jan Dewitt i Christian Fust.

Reprezentativna karijera
Na reprezentativnj razini, Trifu je za Rumunjsku nastupao na Olimpijadi u Sydneyju gdje je s Pavelom izgubio već na samom početku od indijskog para Bhupathi - Paes.

Osim Olimpijade, Gabriel je nastupao i za Davis Cup reprezentaciju u kojoj je ostvario skor 7-12.

ATP finala

Parovi (1:0)

Izvori

Vanjske poveznice
Profil tenisača na ATP World Tour.com

Rumunjski tenisači

Gabriel Trifu


RTL Zvijezde: Ljetni hit predstavlja treću sezonu hrvatskog pjevačkog show RTL Zvijezde. Show je kreiran prema originalnoj srpskoj verziji talent showa Pinkove zvezde. Treća sezona je s emitiranjem započela 4. svibnja 2019. godine na RTL Televiziji, a s emitiranjem je završeno 22. lipnja 2019. godine.

Glavna nagrada je 50 tisuća kuna, pjesmu Tonči Huljić pod nazivom "Ja bi tija bit" te priliku za nastup na Splitskom festivalu koji će se održati 6. srpnja 2019. godine na Trgu Republike u Splitu.

Pobjednik sezone je Armin Malikić.

Članovi emisije

Voditeljica

 Antonija Blaće

Žiri

 Tonči Huljić - predsjednik žirija
 Petar Grašo
 Nina Badrić
 Andrea Andrassy
 Branko Đurić Đuro

Nova pravila

 Žiri neće više mentorirati kandidate kroz svoje timove.
 Natjecatelji će nakon svog nastupa birati člana žirija s kojim bi u idućem krugu željeli pjevati duet, a žiri će odlučiti hoće li to uisitnu biti tako.
 Duet je ove sezone moguće pjevati i s Andreom Andrassy, koja je i ovog puta u ulozi 'glasa naroda'.

Tijek natjecanja
Ovogodišnja sezona prikazana je kroz 8 epizoda. U njih 5 je prikazano 60 kandidata kandidata, a na kraju je žiri odabrao najboljih 10.

Najboljih 10 kandidata

 Lina Pejovska
 Ivan Vidović
 Filomena Puljiz
 Lucijan Janko Krnic
 Tara Bičević
 Danilo Stankić
 Dženana Manov
 Armin Malikić
 Dominik Heštera
 Andrea Kadić

Najboljih 7 kandidata

 Lina Pejovska
 Ivan Vidović
 Filomena Puljiz
 Lucijan Janko Krnic
 Dženana Manov
 Armin Malikić
 Andrea Kadić

Najboljih 5 kandidata

 Lina Pejovska
 Ivan Vidović
 Lucijan Janko Krnic
 Armin Malikić
 Andrea Kadić

Najbolja 2 kandidata

 Armin Malikić - pobjednik
 Ivan Vidović

Službena stranica i društvene mreže

 Službena stranica

Izvori

Televizijske emisije na RTL-u

RTL Zvijezde 3: ljetni hit


عبد الله محمد عبد العزيز آل خليفة (مواليد 28 أبريل 1980 في الكويت) كويتي ينتمي إلى العائلة الحاكمة في البحرين.

السيرة الذاتية
ولد عبد الله محمد عبد العزيز آل خليفة في 28 أبريل 1980 من أب سعودي الجنسية ينتمي للعائلة الحاكمة في مملكة البحرين وأم كويتية في الكويت. بعد مرور عدة سنوات قرر والده تطليق أمه وهجرهما وعاد إلى السعودية فربته أمه وحدها.

عندما بلغ عبد الله السن القانونية في سنة 1998 قرر أمير دولة الكويت آنذاك الشيخ جابر الأحمد الصباح منح أبناء الكويتيات المطلقات والأرامل من زوج غير كويتي الجنسية الكويتية. ونتيجة لذلك قرر عبد الله تسليم جواز سفره السعودي إلى الإدارة العامة للجنسية. بعدها استطاع الحصول على وظيفة في إحدى الوزارات وتزوج ولديه حاليا ولد وبنتين.

سحب اللقب
في سنة 2009 ذهب عبد الله لتجديد البطاقة المدنية وتبين بعد استلام البطاقة الجديدة حذف لقب الشيخ الذي كان سيبق اسمه منذ ولادته. هذا الأمر أدى إلى أن يوكل المحامين فلاح الحجرف وعبد المحسن العتيقي لرفع دعوى قضائية أمام المحكمة الإدارية بالكويت ضد مدير الهيئة العامة للمعلومات المدنية مطالبا فيها بإضافة لقب شيخ إلى اسمه بعد حصوله على الجنسية الكويتية.

مصادر

مراجع
 الراي الكويتية العدد 11605 التاريخ 17 أكتوبر 2009

آل خليفة
أشخاص على قيد الحياة
مواليد 1980

عبد الله محمد عبد العزيز آل خليفة


Spotlight je američki biografski dramski film iz 2015. godine koji je režirao Tom McCarthy, a napisali McCarthy i Josh Singer. [4] [5] Film prati tim "Spotlight" The Boston Globea, najstarije novinsko istraživačke novinarske jedinice u Sjedinjenim Državama, [6] i istragu slučajeva široko rasprostranjenog i sustavnog zlostavljanja djece na području Bostona od strane brojnih rimokatoličkih svećenika. Temelji se na nizu priča tima Spotlight koji je The Globeu 2003. godine dodijelio Pulitzerovu nagradu za javnu službu. [7] U filmu glume ansambl koji uključuje Mark Ruffalo, Michael Keaton, Rachel McAdams, John Slattery i Stanley Tucci, a Brian d'Arcy James, Liev Schreiber i Billy Crudup u sporednim ulogama. [8]

Reflektori su prikazani u dijelu izvan konkurencije 72. međunarodnog filmskog festivala u Veneciji. [9] Također je prikazan na Telluride Film Festivalu i odjeljku za posebne prezentacije Međunarodnog filmskog festivala u Torontu 2015. [10] Film je 6. studenog 2015. objavio Open Road Films i zaradio 98 milijuna dolara širom svijeta. [3] Dobitnik je brojnih nagrada cehova i udruga kritičara, a razne su ga publikacije proglasile jednim od najboljih filmova u 2015. godini. Spotlight je osvojio Oscara za najbolji film, zajedno s najboljim originalnim scenarijem, iz ukupno šest nominacija.

Radnja
1976. godine u policijskoj postaji u Bostonu dvojica policajaca raspravljaju o uhićenju katoličkog svećenika Fr. John Geoghan, za zlostavljanje djece. Visoki svećenik razgovara s majkom djece. Potom pomoćnik okružnog državnog odvjetnika ulazi u krug i govori policajcima da ne dopuštaju novinarima da saznaju što se dogodilo. Uhićenje se utišava, a svećenik je pušten.

2001. Boston Globe zapošljava novog urednika Martyja Barona. Baron upoznaje Waltera "Robbyja" Robinsona, urednika novinskog tima "Spotlight", malu skupinu novinara koji pišu istraživačke članke kojima treba nekoliko mjeseci da bi istražili i objavili. Nakon što je Baron pročitao kolumnu Globe o odvjetniku Mitchellu Garabedianu, koji kaže da je kardinal Bernard Law (bostonski nadbiskup) znao da John Geoghan seksualno zlostavlja djecu i da nije učinio ništa da ga zaustavi, on potiče tim Spotlight-a da istraži. Novinar Michael Rezendes kontaktira Garabediana, koji u početku odbija intervju. Iako mu se kaže da ne smije, Rezendes otkriva da je u timu Spotlight, nagovarajući Garabediana na razgovor.

U početku vjerujući da slijede priču o jednom svećeniku koji je nekoliko puta ganut, tim Spotlight-a započinje otkrivati obrazac seksualnog zlostavljanja djece od strane katoličkih svećenika u Massachusettsu i trajno zataškavanje Bostonske nadbiskupije. Putem Phila Saviana, koji je na čelu grupe za zaštitu žrtava mreže preživjelih onih koji su zlostavljani od strane svećenika (SNAP), s čijim je članovima razgovarao reporter Globea Sacha Pfeiffer, tim je proširio svoju potragu na 13 svećenika. Preko Richarda Sipea, bivšeg svećenika koji je radio na rehabilitaciji svećenika pedofila, saznaju da prema njegovom iskustvu tijekom desetljeća 50% svećenika nije celibat, iako je većina u vezama s drugim odraslima. Također iznenađuje novinare da bi njegovi nalazi sugerirali da je njihova procjena broja svećenika pedofila niska te da bi u Bostonu trebalo biti otprilike 90 svećenika nasilnika (6% svećenika). Kroz svoja istraživanja razvijaju popis od 87 imena i počinju pronalaziti svoje žrtve kako bi potkrijepili svoje sumnje. Istraga počinje uzimati danak na timu: izvjestitelj Matt Carroll saznaje da je jedan od centara za liječenje svećenika u istom bloku kao i dom njegove obitelji, Pfeiffer se nakon svjedočenja ogromnom opsegu istrage ne može pohađati crkvu sa svojom Nanom, Rezendes se zalaže za brzo iznošenje priče kako bi spriječio daljnje zlostavljanje, a Robinson se suočava s odbacivanjem nekih svojih bliskih prijatelja za koje je saznao da su bili saučesnici u zataškavanju fenomena.

Kada se dogode napadi 11. rujna, tim je prisiljen ukloniti priču iz prioriteta. Oni dobivaju zamah kad Rezendes od Garabediana sazna da postoje javno dostupni dokumenti koji potvrđuju da je kardinal Law upoznat s problemom i da ga je ignorirao. Iako Rezendes glasno tvrdi da vodi priču neposredno prije nego što strada više žrtava i suparničke novine objavljuju, Robinson ostaje uporan za daljnja istraživanja kako bi sistemski problem mogao biti cjelovitije izložen. Nakon što Boston Globe pobijedi u slučaju da se otpečati još više pravnih dokumenata koji pružaju dokaze o toj široj slici, Spotlight tim napokon počinje pisati priču i planira objaviti svoja otkrića početkom 2002.

Kad se spremaju tiskati, Robinson priznaje timu da mu je odvjetnik Eric MacLeish 1993. poslao popis od 20 svećenika pedofila, a on nikada nije nastavio. Ali Baron i dalje pohvaljuje napore njegova i njegovog tima da sada razotkrije zločine. Priča ide u tisak s mrežnom poveznicom na dokumente koji otkrivaju neaktivnost kardinala Lawa i telefonskim brojem žrtava svećenika pedofila. Sljedećeg jutra, tim Spotlight-a našao se zasut telefonskim pozivima žrtava koje su se javile da ispričaju svoje priče.

Tekstualni epilog napominje da je kardinal Law dao ostavku u prosincu 2002. godine i da je na kraju promoviran u baziliku Santa Maria Maggiore u Rimu, prije nego što je predstavio popis mjesta u Sjedinjenim Državama i širom svijeta u kojima su se dogodili veliki skandali koji uključuju zlostavljanje od strane svećenika.

Vanjske poveznice

Američki dramski filmovi
Američki filmovi 2010-ih
Dobitnici Oscara za najbolji film

Spotlight (2015.)


Hannibal King is a character appearing in American comic books published by Marvel Comics. He first appeared as a supporting character in the title The Tomb of Dracula, issue #25 (Oct. 1974).

King was played by Ryan Reynolds in the 2004 film Blade: Trinity.

Fictional character biography
Hannibal King was born in Milwaukee, Wisconsin. Working as a private detective, King was bitten and killed by Deacon Frost while on a case in London, England. Horrified to find himself one of the undead, King vowed never to consummate the curse by passing it on. He subsists on blood purchased or stolen from blood banks and consumes only corpses or animals. For the most part, eschewing his vampirism, King continues to operate as a private detective, travelling freely only by night.

King was introduced when he was seen confronting Dracula, the lord of Earth's vampires. While searching for Frost, King eventually met Blade, the vampire hunter, whose mother had been killed by Frost, and together they destroy Frost.

While investigating a friend's murder by worshipers of the occult book Darkhold, King contacts Doctor Strange. Learning the book contains spells to create and destroy vampires, King goes with Strange, Blade and Frank Drake to Castle Mordo in Transylvania to retrieve it. They battle Dracula and the Darkholders and use the book to cast the Montesi Formula, which destroys Dracula and all other current vampires on Earth and prevents others from existing on the planet. While King is not destroyed, because he had never taken blood from a living human being, Strange still needed to give King a complete blood transfusion, which restores King to human form.

King, Drake and Blade establish a detective agency. They eventually named it Borderline Investigations. Strange manipulates them into combating the supernatural enemies that are emerging as the Montesi Formula weakens. Later, Strange examines King and concludes King had become a "neo-vampire", a special type with the same abilities and weaknesses of any yet merely craving blood and not needing it to survive In a climactic battle with a one-time vampire king named Varnae, King and Drake are thought to have been killed, but both survived. Blade later finds King in New Orleans, where they team to fight the resurrected Frost. Later, in a two-issue solo series in the comic book Journey Into Mystery, King sets up shop in San Francisco, where CIA Agent Tatjana Stiles enlists him to help stop a vampire plot to blackmail the Earth with biochemical weapons. Stiles becomes critically injured, and King gives in to her plea to be saved via becoming a vampire. When he learns she has become a deadly vampire CIA agent, he becomes dispirited, losing interest in his work and retreating into depression.

Later, Blade's father Lucas Cross offers a way to restore vampires' souls at the cost of removing vampires' strengths. Blade is against this while King is for it, leading the two allies to fight. Blade stakes King, who appears to die, but he quickly returns, and Blade gives him a potion that stops his need to consume blood.

Powers and abilities
Hannibal King was once a vampire but was cured. He has retained many of his vampiric abilities. He possesses superhuman speed, strength, and senses. He can withstand and recover from severe physical injury and is nearly ageless, impervious to diseases and poisons, and virtually immortal. He can also instantly hypnotize human victims and fly via directed motion hovering by taking on a mist-like form. He can control rats and uses them to gather information for him during the day. He can also transform into a wolf.

Hannibal also has the weaknesses of a vampire: the need for blood to sustain his existence, the inability to endure direct sunlight, and the standard vampiric vulnerabilities to garlic, silver, and the presence of religious symbols. Beheading, burning, and a wooden stake through the heart would kill him.

Hannibal is an excellent detective, a good marksman with a pistol, and possesses an extraordinary sense of will. He often arms himself with conventional firearms but sometimes uses special ones against supernatural foes.

Vampirism
In the first appearance of Hannibal King (The Tomb of Dracula #25) and during the events of Doctor Strange (volume 2) #59-62, King states that he had been a vampire for about five years. During the events in Journey into Mystery #520-521, King reveals that he had been a vampire for nearly five decades, indicating that he had been a vampire since around the late 1940s. He has openly stated the first figure to others; King declared the latter figure of five decades only in narration.

In The Tomb of Dracula #25, the reader is not immediately told that Hannibal is a vampire until the final panel.

It was stated in Nightstalkers #1 (Aug. 1992) that King's neo-vampire status (craving blood but not needing it to survive, as well as his limited ability to tolerate sunlight) was because he never directly consumes blood from a living human, which is also how he stays the Montesi Formula. However, this neo-vampire condition was never alluded to again after his seeming death in Nightstalkers #18 (April 1994). After that, he was shown to be a regular vampire with all of the traditional strengths and weaknesses, identical to his status before the Montesi Formula was cast.

In other media

Hannibal King appears in Blade: Trinity, portrayed by Ryan Reynolds. This version is a member of a vampire hunting group known as the Nightstalkers allied with Blade and led by Abigail Whistler, a character created for the film and based on a recurring character from the film franchise. The film includes the premise that King is a former vampire, having been turned by Danica Talos, and cured by the retrovirus serum that was developed in the first Blade film.

Reynolds has said that his performance reminded a rival executive of Marvel antihero Deadpool. The exec is said to have told Reynolds, "Trust me, if they ever make a movie about Deadpool, you're the only guy who can play Deadpool," and sent Reynolds a copy of the comic, Cable & Deadpool #2, in which Deadpool refers to his own scarred appearance as "Ryan Reynolds crossed with a Shar-Pei." When Reynolds read that comic that name-dropped him, he fell in love with the character and was driven to bring him to the movies.

Reception
Hannibal King was ranked #25 on a listing of Marvel Comics' monster characters in 2015.

In 2021, Screen Rant included Hannibal King in their "Marvel: 10 Most Powerful Vampires" list.

References

External links
 Hannibal King at Marvel.com

Blade (comics) characters
Characters created by Marv Wolfman
Comics characters introduced in 1974
Fictional characters from Milwaukee
Fictional gunfighters in comics
Fictional marksmen and snipers
Fictional occult and psychic detectives
Fictional private investigators
Fictional vampire hunters
Male horror film characters
Marvel Comics characters who can move at superhuman speeds
Marvel Comics characters with accelerated healing
Marvel Comics characters with superhuman senses
Marvel Comics characters with superhuman strength
Marvel Comics film characters
Marvel Comics male superheroes
Marvel Comics sidekicks
Marvel Comics vampires
Vampire superheroes

Hannibal King


Quetzalcoatlit ist ein sehr selten vorkommendes Mineral aus der Mineralklasse der "Oxide und Hydroxide". Es kristallisiert im trigonalen Kristallsystem mit der chemischen Zusammensetzung Cu32+Te26+Zn6[O12(OH)6] · (Ag,Pb,□)Cl. Die in den runden Klammern angegebenen Elemente Silber und Blei können sich in der Formel jeweils gegenseitig vertreten (Substitution, Diadochie), stehen jedoch immer im selben Mengenverhältnis zu den anderen Bestandteilen des Minerals. Das Symbol □ zeigt an, dass dieser Strukturplatz nicht vollständig besetzt ist, das Kristallgitter also Leerstellen enthält.

Quetzalcoatlit entwickelt meist feinnadelige Kristalle in büscheligen Aggregaten, aber auch krustige Überzüge von capriblauer bis grüner Farbe bei hellblauer bis weißer Strichfarbe.

Etymologie und Geschichte
Erstmals entdeckt wurde Quetzalcoatlit in der "Bambollita Mine" (auch "Oriental Mine") bei Moctezuma im mexikanischen Bundesstaat Sonora und beschrieben 1973 durch Sidney A. Williams, der das Mineral nach dem Schöpfer- und Himmelsgott der Tolteken, Azteken und Maya Quetzalcoatl benannte.

Klassifikation
In der mittlerweile veralteten, aber noch gebräuchlichen 8. Auflage der Mineralsystematik nach Strunz gehörte der Quetzalcoatlit zur Mineralklasse der "Oxide und Hydroxide" und dort zur Abteilung der "Sulfite, Selenite und Tellurite", wo er zusammen mit Francisit, Keystoneit, Kinichilit und Zemannit die unbenannte Gruppe IV/K.10 bildete.

Die seit 2001 gültige und von der International Mineralogical Association (IMA) verwendete 9. Auflage der Strunzschen Mineralsystematik ordnet den Quetzalcoatlit ebenfalls in die Klasse der "Oxide und Hydroxide", dort allerdings in die Abteilung der "Hydroxide (ohne V oder U)" ein. Diese Abteilung ist zudem weiter unterteilt nach der möglichen Anwesenheit von OH oder H2O sowie der Kristallstruktur, so dass das Mineral entsprechend seiner Zusammensetzung und seinem Aufbau in der Unterabteilung der "Hydroxide mit OH, ohne H2O; Lagen kantenverknüpfter Oktaeder" zu finden ist, wo es als einziges Mitglied die unbenannte Gruppe 4.FE.45 bildet.

Im Gegensatz zu den Strunzschen Systematiken ordnet die vorwiegend im englischen Sprachraum gebräuchliche Systematik der Minerale nach Dana den Quetzalcoatlit in die Klasse der "Sulfate, Chromate und Molybdate" und dort in die Abteilung der "Selenite, Tellurite und Sulfite" ein. Hier ist er als einziges Mitglied in der unbenannten Gruppe 34.06.03 innerhalb der Unterabteilung "Selenite - Tellurite - Sulfite" zu finden.

Bildung und Fundorte

Quetzalcoatlit bildet sich in der Oxidationszone von tellurhaltigen Hydrothermal-Lagerstätten. Als Begleitminerale wurden unter anderem Azurit, Baryt, Bornit, Cerussit, Chlorargyrit, Dugganit, Galenit, gediegen Gold, Hessit, Khinit, Quarz und Teineit gefunden.

In Mexiko ist außer der Typlokalität "Bambollita Mine" bei Moctezuma bisher kein weiterer Fundort bekannt, allerdings konnte das Mineral noch in verschiedenen Bundesstaaten der USA gefunden werden. In Arizona sind dies die "Empire Mine" und die "Old Guard Mine" (Royal Guard Mine) bei Tombstone, in Kalifornien das "Blue Bell Grubenfeld" (Hard Luck Grubenfeld) bei Baker (Kalifornien) und in Utah die "Centennial Eureka Mine" im Juab County und die "Trixie Mine" im Utah County.

Kristallstruktur
Quetzalcoatlit kristallisiert trigonal in der  mit den Gitterparametern a = 7,93 Å und c = 9,10 Å sowie 4 Formeleinheiten pro Elementarzelle.

Siehe auch
 Liste der Minerale

Literatur
 Sidney A. Williams: Quetzalcoatlite, a new mineral from Moctezuma, Sonora, in: Mineralogical Magazine, Band 39, Nr. 303, September 1973 (PDF 164,2 kB)
 Peter C. Burns, Joseph J. Pluth, Joseph V. Smith, Peter Eng, Ian Steele, Robert M. Housley: Quetzalcoatlite: A new octahedral-tetrahedral structure from a 2 × 2 × 40 μm3 crystal at the Advanced Photon Source-GSE-CARS Facility, in: American Mineralogist, Band 85 (2000), S. 604–607 (PDF 490,9 kB)

Weblinks

 Mineralienatlas:Quetzalcoatlit (Wiki)
 Webmineral - Quetzalcoatlite

Einzelnachweise

Anerkanntes Mineral
Trigonales Kristallsystem
Oxide und Hydroxide
Kupfermineral
Tellurmineral
Zinkmineral
Silbermineral
Bleimineral
Chlormineral

Quetzalcoatlit


Slaven Kosanović Lunar (Zagreb, 24. rujna 1975.), hrvatski umjetnik grafita, grafički dizajner, grafiter i umjetnik koji je proizašao iz rane hrvatske graffiti scene.
Radovi mu krase gradove kao što su Amsterdam, Atenu, Auckland, Berlin, Hanoi, Havanu, Lisabon, London, Melbourne, New York, Oslo, Pariz, Saigon, Seoul, Sydney i Tokio. Osim crtanja i slikanja grafita, istakao se i klasičnim tehnikama slikanja kistom, u tehnici akrila na platnima velikoga formata, koristeći "svoje prepoznatljive životinje, mačke, koje lete u balonima nebeskim prostranstvima".

Životopis

Rođen 24. rujna 1975. u Zagrebu gdje je završio osnovnu školu, gimnaziju i studirao na Grafičkom fakultetu.
Od ranog djetinjstva voli crtati, a 1989. na obiteljskom putovanju u Berlin oduševljava se grafitima te ih i sam počinje slikati.
Inspiriran hip hop kulturom osniva početkom 1992. s prijateljem Krešimirom Budenom 2Fastom graffiti-hip-hop-skupinu YCP (Yo Clan Posse, kasnije se koriste imena Young Croatian Playboys, Your Cheeky Pals i dr.), a 1993. slika svoj prvi samostalni graffit.

 2000. – 2010. dizajner u studiju Hyper, a zatim u agenciji MCCann Erickson.
 1994. – 2009. radi za razne naručitelje: grad Čakovec, NK Osijek, Pomorski fakultet u Dubrovniku, HT-u, Ballantine's, Shoe Be Do, Nissan, Maxell, Menart, Electrolux, Levi's i dr.
 2003. postaje član ULUPUH-ove sekcije za grafički dizajn.Iste godine osniva udrugu HHH (Hrvatski hip hop) i 5 godina zaredom s Damirom Stupnišekom organizira ogranak najvećeg svjetskog festivala graffita, Meeting of Styles.
2006. pa nadalje aktivno sudjeluje na projektima nevladine organizacije Hope Box iz Nizozemske, koja djeci s lošim životnim uvjetima daje mogućnost likovnog izražavanja i odgovarajućeg obrazovanja. Sudjelovao je u projektima u Gruziji, Vijetnamu, Kolumbiji, na Kosovu i Kubi.
2009. otvara vlastitu firmu Lunar dizajn.
2010. Za izložbu Meštart u galeriji Klovićevim dvorima (kustosica Barbara Vujanović) okuplja autore Marko Zets Prpić, Aleksandar Angel Milivojević, Filip Morka Burburan, Ronald Aleksander Lindgreen.
2012. Kao član Art Directors Cluba Hrvatske sudjeluje u žiriranju na Art Directors Awards u Barceloni
2014. projekt Jack in the Arts. (umjetnici: Rienke Enghardt ), Zedz, The London Police, Alexander Stan Shimanov, Edward Tizer Shearon, CMP One, Won, Flying Fortress
2015. projekt 'Proljetno prašenje' u Studentskom centru(umjetnici: Krešimir 2Fast Buden, Lonac, Thiago Goms,  Artez, Popay -Juan Pablo de Ayguavives, Saturno, Hrvb The Weird, Dxtr The Weird.

Izbor samostalnih izložbi

 2003. Beastz'n Bugz, Kulturni centar Centra Kaptol, Zagreb, Hrvatska
 2006. Beastz'n Bugz, Invisible NYC Gallery,New York, SAD
 2007. Iki,Shibuya Camp, Tokio, Japan
 2009. Promatranje ptica, Galerija Vladimir Nazor, Zagreb, Hrvatska
 2013. Golden Age of Ballooning, Galerija Boonika, Zagreb, Hrvatska
 2013. Pop-up Exhibition, Kunsthalle Platoon, Seoul, Južna Koreja
 2013. 400 (izložba fotografija s bratom Ivom Kosanovićem), Galerija Boonika, Zagreb, Hrvatska
 2015. Kontinenti, Galerija Karas, Zagreb, Hrvatska

Izbor grupnih izložbi

 1994. Pisanica s razlogom, / Klovićevi dvori, Zagreb, HR
 1996. A Tribute to Style,  Kahlmann Museum, München, SRNJ
 1998. Crossing Bridges, Klub Insel, Berlin, SRNJ
 1998. Graffiti,  Moderna galerija, studio Josip Račić, Zagreb, HR
 2005. Umjetnost ulice:10 godina graffita u Zagrebu,  Muzej grada Zagreba, Zagreb, HR
 2005. Graff-ite,  Crewest Gallery, Los Angeles, SAD
 2006. Balkan Express,  Galerija Collegium Artisticum, Sarajevo, BiH
 2006. Hope Box Project, Go Gallery, Amsterdam, Nizozemska
 2007. Spray,  Mehrin Gallery, Teheran, Iran
 2007. The Walls Belong to us,  an art benefit for Alan Ket's legal defense, Powerhouse Arena Brooklyn, New York, SAD
 2007. Hope Box Ice Cream Event,  Mai Gallery, Hanoi, Vijetnam
 2007. Hope Box Christmas Ice Cream Event,  Oude Kerk, Amsterdam, Nizozemska
 2008. Hope Yourself,Go Gallery, Amsterdam, Nizozemska,
 2008. Aerosol Symphonies 2,  Go Gallery, Amsterdam, Nizozemska
 2008. 400 ml,  La Maison des Metallos, Paris i drugi gradovi, Francuska
 2008. HBX International Day of Peace,  Ajara nacionalni muzej, Batumi, Gruzija
 2008. Hope Box,  Tbilisi International Airport, Gruzija
 2009. Hip Hop Lives Here, Auckland, Novi Zeland
 2010. Bijenale hrvatske ilustracije, (grupna), Klovićevi dvori, Zagreb, HR
 2011. Expo for Mattia, Palazzo Filangieri,Napulj, Italija
 2011. Meštart on Board,  Muzej suvremene umjetnosti, Split, HR

Izbor objavljenih radova / časopisi
 Star Wars Insider (USA),
 Croatia Airlines Inflight Magazine, Forbes (Croatia),
 DJ Magazine (Italija),
 Playboy (Croatia), Kontejner,
 Časopis za kritiko znanosti (Slovenija),
 Maxim (Srbija), Belio (Španjolska),
 Carpe diem (Grčka), Blazing (Francuska),
 Backspin, Stylefile (Njemačka),
 Under Cover, Graphotism (UK),
 Indole, Stylebusters (Italija),
 Urban Roots (Rusija),
 Code Red (Rusija),
 Outdoor Advertising (Indija),
 Balcans magazine (Turska)

Izbor objavljenih radova / Knjige

 Nicholas Ganz: Nicholas Ganz: Graffiti World - Street Art from 5 Continents / 2002. /
 Thames & Hudson / (USA, Njemačka, Španjolska, Nizozemska, UK, Japan) /  Str. 316 / 317
 Dropdrop agency: The Book of Tags (Francuska) / 2005 / Kitchen 93, Bagnolet, Francuska / Str. 86
 Alan Ket: Graffiti Planet: The Best Graffiti from around the World / 2007. / Michael O' Mara Books Ltd. London / str. 11
 Alan Ket: Street Art: The Best Urban Art from around the World / 2011. / Michael O' Mara Books Ltd. London
 Manuel Gerullis: Meeting of Styles, volume 1 / 2013 / From Here to Fame, Berlin, Njemačka / Str. 86
 Ozan KmrOne Ay: Style is the Message / 2013 / Izmir, Turska / Str. 48
 FatCap: Graff' L'art de rue a colorier / 2014 / Hachette, Francuska /
 Steam 156: 100 European Graffiti Artists  / 2014 / Schiffer, London / Str. 102, 103
 Darren Church Kalis: Hello my Name is Project / 2016 / RAW Inc, Sydney, Australia / Str. 63
 David Villorente & Sacha Jenkins: World Piecebook – Global Graffiti Drawings (USA) / Prestel, New York, USA / Str. 37

Javni nastupi
 Konferencija TED X Zagreb, 2015.
 Konferencija Pecha Kucha, Osijek, 2013.

Predavanja
 Predavanje studentima u sklopu projekta Hop Box / Escuela Nacional de Bellas Artes "San Alejandro" / Havana / 2014.
 Predavanje studentima Erasmusa / Krško / 2014.
 Centar za kulturu i film August Cesarec / Zagreb 2015.
 Zagrebački forum o urbanoj sigurnosti / Ministarstvo gospodarstva / Zagreb 2015.
 Gymnasium Fürstenfeld / Studenti Erasmusa I srednjoškolci 2015.
 Predavanje studentima Erasmusa u sklopu programa Media and the City / Fakultet političkih znanosti   /Zagreb 2016.
 IFCC – Independent festival of creative communication / Zagreb 2016.
 Klub Lazareti  / Dubrovnik 2016.
 Grafički fakultet / Zagreb 2016.

Video snimke
 Lunar YCP Interview
 FOX Outcast Art at Francuski Paviljon Zagreb with Slaven Lunar Kosanovic
 Slaven Lunar - graffiti artist for Zagreb 2020
 VIDEO: SLAVEN KOSANOVIĆ LUNAR Pogledajte u minuti kako nastaje mural slavnog hrvatskog graffiti umjetnika
 Otvorenje izložbe "400" - Lunar i Smack
 Grafiti - umjetnost ili vandalizam?

Intervjui
 http://www.widewalls.ch/lunar-interview/
 http://deerbrains.blogspot.hr/2010/05/interview-with-slaven-lunar-kosanovic.html
 http://creativeroom4talk.com/interview-slaven-kosanovic/
 http://sweet-station.com/blog/2009/02/interview-lunar/
 http://fashionbabica.blogspot.hr/2012/11/i-had-little-chat-with-lunar-check-out.html
 http://budiin.24sata.hr/news/slaven-lunar-kosanovic-biti-umjetnik-znaci-imati-potrebu-nesto-reci-6424
 http://www.ziher.hr/intervju-slaven-lunar-kosanovic-i-njegov-svijet-kreativnosti/
 http://www.grazia.hr/people/intervjui/slaven-kosanovic-lunar-dosta-se-ljudskih-plusova-i-minusa-ponavlja-globalno
 http://arteist.20minuta.hr/talent-je-bitan-iskljucivo-za-usmjerenje-za-sve-ostalo-je-zasluzan-uporan-rad/

Internetske stranice

 http://www.lunar75.com
 http://www.widewalls.ch/artist/lunar/
 http://instagram.com/slavenlunar
 https://www.facebook.com/slavenlunar
 https://www.facebook.com/slaven.lunar.kosanovic
 https://www.linkedin.com/in/slaven-lunar-kosanovic-8b2359b
 https://www.saatchiart.com/lunar
 https://www.etsy.com/people/slavenlunar
 http://ekosystem.org/tag/lunar
 http://www.mixcloud.com/slavenlunar/

Galerija djela

Izvori =

Životopisi, Zagreb
Hrvatski likovni umjetnici

Slaven Kosanović Lunar


Janne Johannes Saarinen (Espoo, Finlandia, 28 de febrero de 1977), es un ex-futbolista finlandés, se desempeñaba como defensa y fue hasta 42 veces internacional con la selección de fútbol de Finlandia.

Clubes

Futbolistas de la selección de fútbol de Finlandia
Futbolistas del HJK Helsinki
Futbolistas del IFK Göteborg
Futbolistas del Rosenborg Ballklub
Futbolistas del TSV 1860 Múnich en los años 2000
Futbolistas del FC Copenhagen
Futbolistas del BK Häcken
Nacidos en Espoo

Janne Saarinen


Minekop (Umbrina cirrosa), Sciaenidae familyasından vücut hafif basık, sırtı kamburca olan bir balık türüdür. Yan çizgide 48-50 pul bulunur. Alt çenede küçük bir bıyık olup, pulları iridir. Burun kısmen küttür, çenede derin bir çıkıntı bulunur. Karın açık renklidir. Yumurtaları demersaldir. Kafasının içinde ve her iki yanında gözlerin arkasına doğru iki küçük beyaz taş bulunur. Büyüklüğü ortalama 30–35 cm dir, maksimum 100 cm olur.

Denizin dip bölgelerinde bulunur. Akdeniz, Marmara Denizi ve Karadeniz'de görülür.

29 Mayıs 2011 tarihinde, Marmara Denizi'nde 1.96 m boyunda ve 74 kg ağırlığında, sıra dışı büyüklükte bir Minekop yakalandı.
(Haberde geçen balık minekop değil sarıağız (diğer Türkçe adı granyoz) balığıdır
Minekop balığı Karadeniz'de "kötek" Akdeniz kıyılarında "karakulak" adıyla anılır. Diğer ülkelerde en büyük 70 cm boy ve 3.1 kg luk bireylere rastlanırken Türkiye kıyılarında 120 cm ye kadar boyu ve 15 kg ye kadar ağırlıkta bireyler sık sık avlanır.
Kıyıdan surfcasting disiplininde, balığın olta ile avcılığında en çok tercih edilen yemler sulunez ve boru kurdudur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sciaenidae
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
1758'de tanımlanan balıklar

Minekop


An Grammatophyllum multiflorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Grammatophyllum multiflorum in nahilalakip ha genus nga Grammatophyllum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 G. m. multiflorum
 G. m. tigrinum

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Grammatophyllum

Grammatophyllum multiflorum


William Maurice "Doc" Ewing (May 12, 1906 – May 4, 1974) was an American geophysicist and oceanographer.

Ewing has been described as a pioneering geophysicist who worked on the research of seismic reflection and refraction in ocean basins, ocean bottom photography, submarine sound transmission (including the SOFAR channel), deep sea core samples of the ocean bottom, theory and observation of earthquake surface waves, fluidity of the Earth's core, generation and propagation of microseisms, submarine explosion seismology, marine gravity surveys, bathymetry and sedimentation, natural radioactivity of ocean waters and sediments, study of abyssal plains and submarine canyons.

Biography
He was born in Lockney, Texas, where he was the eldest surviving child of a large farm family. He won a scholarship to attend Rice University, earning a BA with honors in 1926. He completed his graduate studies at the same institution, earning an MA in 1927 and being awarded his PhD in 1931. In 1928 he was married to Avarilla Hildenbrand, and the couple had a son. The couple divorced in 1941.

Ewing worked as an instructor at the Rice Institute while pursuing his PhD before joining the faculty at Lehigh University in 1930, where he served until 1944. While at Lehigh, he was instrumental in initiating a program in geophysics. In 1944 he married Margaret Sloan Kidder, with whom he had four children.

He moved to Columbia University, becoming a professor of geology in 1947. In 1959 he was named the Higgins Professor of Geology at Columbia. Dr. Ewing (often simply called 'Doc' by those who worked with him) was the founder (established in 1949) and first director of Lamont Geological Observatory (now known as Lamont–Doherty Earth Observatory (LDEO) in Palisades, New York) where he worked with J. Lamar Worzel (gravity specialist), Dr. Frank Press (seismologist), Jack Nafe, Jack Oliver, and geologists and oceanographic cartographers Dr. Bruce Heezen and Marie Tharp.

The former LDEO research vessel R/V Maurice Ewing was named in his honor.

He divorced a second time, and married his third wife Harriet Greene Bassett in 1965. In 1972 he joined the University of Texas Medical Branch at Galveston, and was named the head of the Division of Earth and Planetary Sciences of the Marine Biomedical Institute.

During his career he published over 340 scientific papers. He served as president of the American Geophysical Union and the Seismological Society of America. He led over 50 oceanic expeditions. He made many contributions to oceanography, including the discovery of the SOFAR Channel, the invention of the sofar bomb, and did much fundamental work on plate tectonics. While he was working on SOFAR, Ewing engaged in deep water photography, partly as a hobby and partly to help the government identify lost ships destroyed by U-boats. He was the chief scientist on board the Glomar Challenger. He originated Project Mogul, an early program to detect Soviet nuclear weapons tests.

Ewing suffered a fatal stroke in 1974 in Galveston, Texas.

Awards and honors
 Penrose Medal, 1974 (posthumously)
 Walter H. Bucher Medal, 1974
 William Bowie Medal, 1957
 Arthur L. Day Medal, 1949
 John J. Carty Award of  the National Academy of Sciences, 1963
 Navy Distinguished Public Service Award, 1955
 Sidney Powers Memorial Medal, 1968
 Robert Earl McConnell Award, 1973
 National Medal of Science, 1973
 Vega Medal of the Swedish Society for Anthropology and Geography, 1965
Cullum Geographical Medal of the American Geographical Society, 1961
 Gold Medal of the Royal Astronomical Society, 1964
 Elected to the National Academy of Sciences, 1948
 Elected a Foreign Member of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences, 1956
 Elected a Foreign Member of the Royal Society (1972)
 Elected a Fellow of the American Association for the Advancement of Science, 1938
 Elected a Fellow of the American Physical Society, 1938
 Elected to the American Academy of Arts and Sciences, 1951
 Elected to the American Philosophical Society, 1959
 Foreign Member of the Geological Society of London, 1964
 Guggenheim Fellow, 1938, 1953, 1955
 Vetlesen Prize, 1960
 Eleven honorary degrees
 Geophysics Laboratory at the University of Texas Medical Branch Marine Science Institute was renamed Maurice Ewing Hall.
 The Maurice Ewing Medals of the Society of Exploration Geophysicists and American Geophysical Union were named after him.
 The lunar wrinkle ridge Dorsa Ewing was named after him.

See also
List of geophysicists
Research Vessel Maurice Ewing

References

External links
Photo
Video Lecture Explaining SOFAR Spheres
National Academy of Sciences Biographical Memoir
Article regarding Ewing's work with William Donn on Ice Ages
Maurice Ewing, Earth Scientist, Dies
A Theory of Ice Ages, Maurice Ewing and William L. Donn
SOSUS system monitorowania i kontroli dźwięku pod wodą w czasie Zimnej Wojny. cz. 1, www.okretypodwodne.edu.pl (pl)
SOSUS system monitorowania i kontroli dźwięku pod wodą w czasie Zimnej Wojny. cz. 2, www.okretypodwodne.edu.pl (pl)
SOSUS system monitorowania i kontroli dźwięku pod wodą w czasie Zimnej Wojny. cz. 3, www.okretypodwodne.edu.pl (pl)

1906 births
1974 deaths
People from Lockney, Texas
American geophysicists
American seismologists
Penrose Medal winners
National Medal of Science laureates
Columbia University faculty
Lehigh University faculty
Lamont–Doherty Earth Observatory people
Foreign Members of the Royal Society
Rice University alumni
People from Galveston, Texas
Wollaston Medal winners
Members of the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences
Members of the United States National Academy of Sciences
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Recipients of the Gold Medal of the Royal Astronomical Society
Recipients of the Cullum Geographical Medal
Fellows of the American Physical Society
Marine geophysicists

Maurice Ewing


Britt Bendixen (født 14. januar 1942, død  18. februar 2023) var en dansk danseinstruktør.

Hun var dommer i Vild med dans.
I 2019 blev hun afløst af Marianne Eihilt. I 2020 i sæson 17 vendte hun dog tilbage til Vild med dans.

Privat
Bendixen var datter af overlærer og danselærer Frode Godtfred Hekkel Bendixen samt danselærer og restauratør Mitzi Naemi Bendixen. Hun var søster til Bo Bendixen, halvsøster til Finn Bendixen og Kim Bendixen, som Frode fik i sit andet ægteskab. Britt dannede i perioden 1965-1981 par med Gene Nettles, med hvem hun har sønnen .

Filmografi
 Peters landlov (1963)
 Pigen og greven (1966)
 Dancer in the dark (2000)
 Aldrig mere i morgen (2017)

Referencer

Eksterne henvisninger

Koreografer fra Danmark
Personer fra København
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

Britt Bendixen


In Catalan myth, Dip () is an evil, black Hellhound and emissary of the Devil, who sucks people's blood. Like other figures associated with demons in Catalan myth, he is lame in one leg. Dip is pictured on the escutcheon of Pratdip.

The legend is very old. Images of these vampire dogs already appear on the altarpiece of Santa Marina de Pratdip, from 1602. They also appear in another altarpiece from 1730, cut out on a gold background. Legend has it that these dogs sucked the blood of cattle, but only went out at night, and among their victims were drunken night owls who went to drink wine in the village taverns.

It was said that evil eyes could be seen in the shadows of the night. It is believed that this legend was intended to frighten the drunkards of the village and thus prevent them from engaging in more drinking.

According to tradition, the name of the village comes from these dogs, which are said to have disappeared in the nineteenth century. At the entrance to Pratdip there is a monument to this mythological being, but as it is depicted it has a very kind image.

Due to his thirst for blood, the dip served to inspire Joan Perucho who, in his novel The Natural Stories (1960), tells the story of Onofre de Dip, a vampire with the ability to transform himself into many animals. The central part of the play takes place in Pratdip at the beginning of the nineteenth century, in the middle of the Carlist war, and the dip was actually an ambassador of King James who 700 years earlier had gone to the Carpathians on a diplomatic mission and had been attacked there by a noble vampire.

See also
Cadejo
Black Shuck
Barghest

References

Sources
El gran libro de los vampiros. Angel Gordon, Morales y Torres editores. (Spanish)

External links
Seal of Pratdip on the bottom right of the webpage

Catalan mythology
Mythological dogs
Mythological canines
Catalan legendary creatures
Catalan words and phrases

Dip (Catalan myth)


Surtsey (IPA: 'sør̥tsɛi), İzlanda'nın güney kıyıları yakınında bulunan volkanik bir ada. Adı, İzlandaca "Surtur'ün adası" anlamına gelir. 63.30° Kuzey, 20.62° Batı koordinatlarında bulunan ada, İzlanda'nın en güneydeki ve en genç toprak parçasıdır.

Ada, 130 metre derinlikte okyanus tabanından başlayarak 14 Kasım 1963 tarihinde yüzeye ulaşan bir volkanik hareketlenme sonucunda oluşmuştur. Hareketliliğin yüzeye yansımasından birkaç gün kadar önce başladığı tahmin edilmektedir. Ada, püskürmenin durduğu 5 Haziran 1967 tarihinde, 2,7 km²'lik yüzölçümü en geniş durumuna ulaşmıştır. O günden bu yana bölgede sık sık görülen dalga ve rüzgâr erozyonu nedeniyle adacığın boyutları hızla küçülmektedir. 2002'de ada yüzölçümü 1,4 km², 2012 itibarıyla adanın ise sadece 1,3 km²'dir. En güncel ölçümlere göre (2007) en yüksek noktası deniz seviyesinden 155 m yüksekliktedir.

Ada adını İskandinav mitolojisindeki ateş devi (jötunn) Surtr'dan alaktadır. Yeni oluşan ada, hareketlenmenin yaşandığı süre boyunca yanardağ araştırmacıları tarafından ilgiyle izlendi. Yanardağın sönmesinin ardından ada, botanikçiler ile biyoloji araştırmacılarının yoğun ilgisiyle karşı karşıya kaldı. Bütünüyle çorak ve boş olan adada sıfırdan başlayarak yavaş yavaş oluşmaya başlayan doğal yaşamın gelişmesi, bilim adamlarınca izlendi.

Surtsey'i oluşturan denizaltı yarıkları, Vestmannaeyjar (Vestmann Adaları) denizaltı volkan sisteminin parçalarıdır. Deniz tabanında bulunan bu büyük çatlaklar Orta Atlantik Yükselimi (İng. ) olarak adlandırılır. Vestmannaeyjar'ın oluşturduğu bir başka büyük volkan patlaması ise 1973 yılında Heimaey Adası'ndaki Eldfell'dir. Surtsey'in oluşmasında etkili olan püskürme, bu volkanik zincir boyunca Jólnir Adası ve adlandırılmamış birçok küçük tepeciğin yanı sıra daha küçük çapta birçok başka adacık daha oluşturmuş, ancak bunların pek çoğu kısa süre içinde aşınarak küçülmüş ve su altında kalmışlardır.

Hareketlenme öncesi ilk belirtiler

14 Kasım 1963 tarihinde saat 07:15'te (UTC+0), İzlanda'nın güney kıyılarında, Vestmannaeyjar takımadalarının yakınındaki Ísleifur II adlı trol gemisinin aşçısı, teknelerinin güneybatısında havaya yükselmekte olan siyah dumanları gördü. İlk önce ne olduğu anlaşılamayan nesneleri yakından görmek için yönünü değiştiren geminin kaptanı, bunun yanmakta olan bir diğer balıkçı teknesi olabileceğini düşündü, ancak bölgeye vardıklarında patlamaya hazır volkanın küllerinden yükselen dumanlar ile karşılaştılar.

Hareketlenme hiç beklenmedik bir anda gelmesine karşın püskürmesinin oldukça yakın olduğuna ilişkin pek çok ipucu vermiştir. Olayın bir hafta öncesinde başkent Reykjavík'de bir araştırmacı küçük yer sarsıntıları kaydetmiş, ancak merkez üslerini saptayamamıştır. Püskürmenin başlamasından iki gün önce bir denizaltı araştırma gemisi, deniz suyu sıcaklığının olağandan daha yüksek olduğunu belirtmiş, aynı zamanda ana kıyıdan 80 kilometre uzaklıkta bulunan bir ada köyü olan Vík'de yaşayanlar, havada hidrojen sülfür kokusu duyumsadıklarını bildirmişlerdir.

Hareketlenmenin su yüzeyine yansıdığı yerde okyanusun derinliği 130 metre kadardır. Bu derinlikte suyun basıncı, püskürme biçiminde ortaya çıkabilecek bir hareketlenmeye olanak vermeyeceğinden ilk hareketlenmenin su yüzeyinde 14 Kasım'dan birkaç gün öncesinde başladığı düşünülmektedir. Yanardağ, tabandan başlayarak deniz yüzeyine kadar yavaş yavaş yükselerek konik bir biçim oluşturmuş ve yükseltinin su yüzeyine çıktığı andan sonra da suyun püskürme ve patlamaları durdurması olanaksız hâle gelmiştir.

Olayın ilk günleri

14 Kasım 1963 gününde yüzeyde başlayan ilk hareketlenmenin yaşandığı gün, sabah saat 11:00'e kadar püskürmenin oluşturduğu sıcak kül ve dumanlar birkaç kilometre yüksekliğe ulaştı. İlk önce kuzeydoğu - güneybatı doğrultusunda üç ayrı noktadan yüzeye çıkmaya başlayan püskürmeler, akşama doğru birleşerek tek bir yarıkta toplandı. Bir sonraki hafta içinde patlama ve püskürmeler sürekli bir hâl aldı ve birkaç günde bütünüyle cüruftan oluşmuş olan ada, 500 metre genişliğe ve 45 metre yüksekliğe ulaştı. Ortaya çıkan yeni adaya İzlandalılarca İskandinav Mitolojisi'nde ateş devi olan Surtur'den ilham alarak Surtur'ün Adası anlamına gelen Surtsey adı verildi. Patlamalar sürerken tek bir noktada yoğunlaşarak yüzeye çıkmakta olan lavlar, adaya daha yuvarlak bir biçim vermeye başladılar. 24 Kasım'da adanın boyutları 900×655 metrekareyi bulmuştu. Durmadan akmayı sürdüren sıcak lavlar ile deniz suyunun karşılaşmasından kaynaklanan şiddetli patlamaların oluşturduğu gevşek volkanik arazi, içinde bulunulan kış aylarında Atlas Okyanusu'nda yaşanan fırtına ve büyük dalgalar nedeniyle hızla aşınarak küçüldü.

Adada volkanik hareketlilik hâlâ sürmekteyken 6 Aralık 1963 günü Paris Match adlı dergiyi temsilen adaya üç Fransız gazeteci ayak bastı. Büyük patlamalar yaşanabilir kaygısı ile adadan 15 dakika içinde ayrılan gazeteciler, mizahî bir biçimde adada Fransa egemenliğini ilan ettiler, ancak İzlanda Hükûmeti hemen yanıt vererek adanın kendi karasuları sınırları içinde kaldığını belirterek adanın kendisine ait olduğunu duyurdu. Yine bir volkanik hareketlenme sonucu oluşan Sicilya yakınlarındaki Ferdinandea, üzerinde Fransa da dahil birçok devletin hak iddia ettiği bir başka ada olmuştur.

İlerleyen günlerdeki hareketlilikler

Yeraltından gelen lavların doğrudan deniz suyu ile birleşmesinden kaynaklanan ve şiddetli patlamalar biçiminde oluşan püskürmeler taş ve kaya parçalarını bir kilometre uzaklığa kadar fırlatmış, kül bulutları atmosferde 10 kilometre yüksekliğe ulaşmıştır. Yeraltından çıkan ve henüz katılaşmamış olan malzemelerin dalgalarca hızla taşınmış olması taze magmanın miktarını azaltmış ve adada bunlardan çıkan büyük kül ve duman bulutları volkanik hareketlenmenin sonuna dek sık sık görülmüştür.

1964 başlarında süregelen püskürmelerden dolayı adanın boyutları iyiden iyiye büyümüştü ve artık deniz suları, lavların yeryüzüne çıktığı noktaya ulaşamıyordu; bu nedenle deniz suyu ile lavların buluşmasında ortaya çıkan şiddetli patlamalar büyük ölçüde azaldı. Bunların yerine akan lavlar ve diğer püskürükler, adanın oluşumunda etkili olmaya başladı. Gevşek volkanik arazinin üzerini büyük ölçüde kaplayan, kraterin etrafı başta olmak üzere adanın büyük bir bölümünde aşınmaya dayanıklı sert bir tabaka oluşunca adanın rüzgâr ya da dalgalar nedeniyle küçülmesini azaldı. Hız kesmeden süren püskürmeler, 1965 yılında sona erdi. Volkanizma hareketlerinin bütünüyle durduğu anda adanın toplam yüzölçümü 2½ kilometrekareye ulaşmıştı.

28 Aralık 1963 günü Surtsey'in 2½ kilometre kuzeydoğusunda, denizaltında başlayarak 100 metre yüksekliğinde bir tepe oluşturan bir başka volkanik hareketlenme başladı. Yeni yeni oluşmaya başlayan bu tepeciğe de Surtla adı verildi ama bu tepecik, hiçbir zaman yüzeye erişemedi. Surtla'daki hareketlilik 6 Ocak 1964 günü bitti. Hep deniz altında kalmış olan ada, denizin aşındırma gücü ile günden güne küçülmeye başladı.

Yanardağın sönmesi

1965 yılında Surtsey'deki hareketlenmeler azaldı ancak aynı yılın Mayıs ayında adanın 600 metre kuzeyinde başka bir yarıkta yeni bir hareketlilik başladı. Deniz tabanından bir tepecik oluşturmaya başlayarak yükselmeyi sürdüren bu yarık 28 Mayıs günü yüzeye çıktı. Bu adaya da Syrtlingur adı verildi. Buradaki püskürmeler 1965 Ekim başlarına dek sürdü. Tüm hareketlenme durduğunda bu adanın boyutları 150 metrekareye ulaşmıştı ancak püskürmelerin durduğu günden sonra erozyon nedeni ile bu ada da hızla küçülerek 24 Ekim günü su altında kaldı.

Çok geçmeden Aralık 1965'te Surtsey'in yaklaşık 900 metre güneybatısında bir başka hareketlenme başladı ve yeni bir ada oluştu. Jólnir olarak adlandırılan bu ada, sonraki sekiz ay içerisinde 70 metre yüksekliği ve 300 metrekare yüzölçümüne ulaştı. Syrtlingur örneğinde olduğu gibi bu ada da hareketliliğin sona erdiği 8 Ağustos 1966 gününden sonra hızla aşınarak küçüldü ve Ekim 1966'da tümüyle su altında kaldı.

19 Ağustos 1966 günü Surtsey üzerindeki püskürmeler yeniden başladı ve aşınarak küçülmesi bir kez daha büyük ölçüde azaldı. Ancak bu hareketlenme kısa süre içinde yavaşlayıp 5 Haziran 1967 tarihinde tümüyle durdu. Yanardağ, o günden bu yana sönüktür. Püskürmelerin başladığı günden itibaren 3½ yıl boyunca yanardağın çıkarttığı malzemelerin toplamı 1 kilometreküptür. Yanardağ söndüğünde adanın en yüksek noktası, deniz seviyesinden tam 174 metre yükseklikteydi.

Püskürmelerin durması ile birlikte dalga ve rüzgâr erozyonu adanın boyutlarında büyük azalmalara neden oldu. Güneydoğu bölümünde oldukça geniş bir alan tümüyle aşınarak yok olurken kuzeyde Norðurtangi (Kuzey noktası) adı verilen bir kum tepeciği oluştu. Erozyon nedeni ile taşınan madde miktarının yaklaşık 0,024 km³ olduğu sanılmaktadır.

Ada üzerindeki doğal yaşam

Biyoloji ve doğa araştırmaları için oldukça elverişli bir ortam olan Surtsey, pek çok bilim insanının ilgisini çekti. Volkanik hareketlilik sürmekteyken 1965 yılında doğal koruma alanı ilan edildi. Dışarıdan gelen kurucu ögeler ile doğal yaşamın başlaması gözlemlenerek kayıt altına alındı. Bugün sadece birkaç bilim insanının Surtsey'e girme izni vardır. Başka kişiler için adayı yakından görmenin tek yolu bir hava taşıdı kullanmaktır. Elli yıl içinde adayı ziyaret izni alanların sayısı yüz civarındadır.

Bitki oluşumları

Bütünüyle boş bir volkanik arazi olan Surtsey'de ilk yaşam belirtileri 1965 yılının başlarında yosun ve likenlerin görülmesi ile başlamıştır. Bugün bu yosun ve likenler adanın büyük bir bölümünü kaplamış durumdadır. Adanın oluşmasını izleyen 20 yıl içinde yirmi bitki türü saptanmış, ancak bunların sadece onu adanın verimi düşük, kumlu toprağında kalıcı olabilmiştir.

Adayı yavaş yavaş kuşların yuva edinmeye başlamasıyla toprak koşullarında iyileşme gözlenmiş ve daha gelişmiş bitki türleri adada yaşamaya başlamıştır. 1998 yılında adada dört metreye kadar büyüyebilen çay yapraklı söğüt () adlı ilk çalı türü bitki bulunmuştur. Toplamda Surtsey üzerinde bulunan bitki türlerinin sayısı altmışı bulmuş, bunlardan yaklaşık otuzu adanın ekosisteminde kalıcı olabilmiştir. Adaya her yıl ortalama 2-5 yeni tür giriş yapmaktadır.

Kuşlar
Adaya kuşların gelişi, bitki örtüsünün var oluşuyla alakalıdır ve bitki örtüsünün daha da genişlemesine olanak sağlamıştır. Kuşlar bitkileri yuvalarını hazırlamada kullandıkları gibi tohumların da taşınmasına yardımcı olmuş, dışkıları adanın verimsiz toprağına gübre olmuştur. Kuşların adaya ilk uğrayışları, oluşumundan üç yıl sonra görülmüştür. İlk gelen kuşlar, fulmar ve dalıcı martılar olmuştur. Bugün ise ada üzerinde tam sekiz tür kalıcı olarak bulunmaktadır.

Oluşumundan sadece birkaç hafta sonra adanın kıyılarına kısa süreliğine uğramalarına karşın, ilk kalıcı dalıcı martı grubu 1986 yılında görüldü. Bu dalıcı martı kolonisi, adada bulunan diğer türler ile karşılaştırıldığında sayılarının bolluğu nedeniyle Surtsey'in bitki örtüsünün gelişim ve biçimlenmesine çok daha büyük katkılar sağlamıştır. 2004 yılında adada kuluçkaya yatan ilk bayağı deniz papağanı türü bulundu. Bu deniz papağanları takımadaların kalan bölümlerinde de oldukça yaygındır.

Pek çok kuş türüne yuva olmasının yanında Surtsey, İzlanda ile Büyük Britanya adaları arasında yer değiştiren göçmen kuşlar için de bir durak yeri olmuştur. Bugüne dek adanın kıyılarında görülen diğer kuş türleri kuğular, kaz ve kargalardır. Britanya'daki adalardan İzlanda'ya doğru yola çıkan kuşların rotasına göre biraz daha doğuda kalan ada, bitki örtüsü hızla geliştiği için giderek daha yaygın bir duraklama noktası olmaktadır.

Surtsey adasında üreyen kuş türleri

Bölgedeki deniz canlıları

Adanın oluşumunun hemen sonrasında bölgede foklar görüldü. Volkanik hareketliliğin tümüyle durduğu zamanlardan sonra çevrede görülen foklar adanın kıyılarında, özellikle de kuzeydeki kum tepeciğinin yakınlarında güneşlenmeye başladılar. 1983 yılında ilk kez fokların adada yavruladığı gözlemlendi. 70 bireyden oluşan bir fok grubu, adayı yavrulama noktaları hâline getirmişti. Gri foklar bayağı foklardan sayıca daha fazla olmasına karşın bugün her iki türü de ada ekosistemine kalıcı olarak yerleşmişlerdir. Adadaki fokların varlığı, genelde Vestmannaeyjar takımadaları dolaylarında görülen katil balinaların ilgisini çekmektedir. Bu nedenle son yıllarda adanın çevresinde bu balinalara sık sık rastlanmaktadır.

Ada çevresindeki denizaltı yaşamında da birçok deniz bitkisi bulunmuştur. Denizkestanesi, denizminaresi ve denizyıldızı en çok görülen canlılardır. Birçok kayaç, algler ile kaplıdır ve yosunlar volkanın deniz yüzeyinden deniz tabanına kadar olan eğimli bölümlerini sarmıştır. Yosunların en yoğun yetiştiği bölümler, denizin 10-20 metre derinliğindeki yerleridir.

Başka türler

Böcekler, Surtsey'e oluşmasının hemen ardından varmışlardır. Adada ilk böcek 1964 yılında bulunmuştur. Adaya ilk uğrayan türler, rüzgârın sürüklediği ya da bilinçli olarak buraya gelen uçan böcekler olmuştur. Adaya Avrupa ana karasından da böceklerin geldiği sanılmaktadır. Yürüyen böcekler de adaya deniz yoluyla yüzerek gelen tahta parçalarıyla ulaşmıştır. 1974 yılında ada kıyılarına, adadaki araştırmacıların inceleme amacıyla yarısını aldığı büyük bir ot öbeği vurmuştur. Yapılan incelemeler sonucunda bu yığın içinde çoğunluğu kene ve yaykuyruklular olan toplam 663 kara omurgasızı bulunmuş, geri kalan bölümde bulunan canlıların birçoğu adada tutunabilmiştir.

Surtsey'de böcek yaşamının yerleşmesiyle kuşların başlıca besin kaynaklarından biri oluşturmuştur. Ölen kuşların bedenleri etçil böcekler için besin kaynağı olurken, toprak için de gübre olmuş ve bitki örtüsünün gelişimine katkıda bulunarak otçul böceklerin de dengeli biçimde çoğalmasına elverişli ortam sağlamıştır.

Ada topraklarında artık daha gelişmiş canlı oluşumlarına rastlanmaktadır. Adadaki ilk solucan, 1993 yılında incelenmek üzere alınmış bir toprak örneği içinde tesadüfen bulunmuştur. Heimaey Adası'ndan gelen bir kuşun gagasından düştüğü sanılan solucanın yanı sıra adada 1998 yılında İzlanda'daki türlerle benzerlik gösteren bir de sümüklü böcek görülmüştür. Bunlarla birlikte adada yerleşmiş olan birçok örümcek ve kın kanatlı türü vardır.

Surtsey'in geleceği

Püskürmelerin durmasının sonrasında araştırmacılar, adanın boyutlarında oluşacak değişmeleri gözlemleyebilmek için bir işaretleme sistemi oluşturdular. Belirli yerlere konulan sabit noktalardan oluşan bu sistem, daha sonra yanardağdaki hareketliliğin durduğu zamandan başlayarak dağın dikey olarak hızla toprak yitirdiğini ortaya çıkardı. Verilere göre 20 yıl içinde dağın yüksekliğinin bir metre kadar alçaldı. Başlangıçtaki aşınma yılda 20 cm olarak ölçülmüşse de bu sayı 1990'lı yıllara gelindiğinde yıllık 1–2 cm'ye kadar gerilemiştir. Bunun birkaç nedeni vardır: yerin derinliklerinden gelen gevşek malzemenin zamanla sıkılaşıp iyice oturması; adanın altında, deniz tabanındaki tortuların sıkışması ve adanın ağırlığından dolayı litosferin aşağı doğru eğilmesi.

Vestmannaeyjar takımadasında gerçekleşen volkanik hareketliliklerin ortak özelliği, her bir yarıkta sadece bir püskürme olmasıdır. Bu da ortaya çıkan adaların gelecekte yeni patlamalarla daha da genişlemeyeceği anlamına gelir. Bu nedenle oluşan adalar, daha ilk aşamada bile okyanusun güçlü dalgalarıyla hızla aşınmaya başlar ve püskürmelerin durduğu zamana dek sahip olduğu toprağın yarısına yakınını yitirir. Surtsey de ölçümlere göre her yıl 10.000 metrekare toprağını yitirmektedir.

Adanın gidişatına bakıldığında yakın gelecekte yok olmayacağı anlaşılabilir. İlk dönemlerde hızla güçlü dalga ve rüzgârlarla aşınarak ortadan kaybolan bölümler, adanın gevşek bölümleridir. Bugün adayı oluşturan toprak oldukça sertleşmiştir ve ada, aşınmaya karşı büyük direnç gösteren taşlaşmış lavlar ile kaplanmıştır. Bununla birlikte çeşitli kimyasal tepkimeler sonucunda yeraltından gelen püskürükler, aşınmaya karşı koyabilen sert yapılar oluşturmuştur. Patlamadan sonra Surtsey, %70 tefradan meydana gelmekteyken yanardağ faaliyetlerinin bitmesinden iki sene sonra malzemenin sıkılaşması, araştırmalara göre krater ve çevresi bölgelerde uzun süre devam eden 55 C üzerindeki sıcaklıktan dolayı olmuş, bu şartlarda tefra palagonite dönüşmüştür. Araştırmacılar, uzun vadede bu bölgeler dışında adanın erozyonla tekrar yok olacağını sanmaktadırlar. Bu tepkime süreci, Surtsey üzerinde yeraltındaki ısı yüksekliğinden dolayı olağandan biraz daha hızlı gelişmiştir.

Adanın boyutlarının giderek ufaldığı kesinken, bütünüyle kaybolmasının büyük olasılıkla birkaç yüzyıl alacağı görüşü de mevcuttur. Bu süreç boyunca adanın, Vestmannaeyjar takımadasının Surtsey'den yüzyıllar hatta binyıllar önce oluşan diğer üyelerinin geçtiği evrelerden geçeceği düşünülmektedir. 2001 yılında İzlanda Hükûmeti adanın UNESCO'nun Dünya Kültür Mirası listesine girmesi için öneri vermiştir.
Dünya Miras Listesi İzlanda Komitesi, 2007 yılında Surtsey adasının UNESCO Dünya Miras Listesine girebilmesi için tekrar resmi başvuruda bulunmuştur. Bu başvurudan sonra 2008 yılında UNESCO, adayı yüksek bilimsel değerinden dolayı Dünya Mirası olarak ilan etmiştir

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 İzlanda'nın yanardağlarının listesi
 İzlanda'nın en uç noktaları
 İzlanda'nın fiyortları

Dış bağlantılar
 İzlanda jeotermik enerji kaynakları ve bundan yararlanma şekilleri
  Aerial photos, maps and volcanic geology of Surtsey
  Surtsey Topogragisi
  Adayı yöneten Surtsey Araştırma Topluluğu
  A notice from the Environmental & Food Agency, Surtsey'in koruma alanı ilan edilişi
  Explore North site illustrates postage stamps
  www.zen24203.zen.co.uk/surtsey
  Extensive information about plant and bird life on the island

Aktif yanardağlar
Issız adalar
İzlanda'nın adaları
İzlanda'daki doğal afetler
İzlanda'daki Dünya Mirasları
İzlanda'daki yanardağlar
İzlanda'nın en uç noktaları
Vestmann Adaları
Volkanik adalar
20. yüzyıldaki volkanik olaylar
1963'te İzlanda
1963'teki doğal afetler
Ölü dış bağlantıları olan maddeler

Surtsey


Um ualade () era o título dado a uma escrava-concubina no mundo muçulmano depois que deu à luz um filho ao seu mestre. Não pôde ser vendida e tornou-se automaticamente livre com a morte de seu mestre. Os filhos de uma um ualade eram livres e considerados filhos legítimos de seu pai, incluindo plenos direitos de nome e herança.

Bibliografia

Islão

Um ualade


Muslim Muhammad oghlu Magomayev ( / ) or Muslim Magometovich Magomayev (; 17 August 1942 – 25 October 2008), known simply as Muslim Magomayev and dubbed the "Soviet Sinatra", was a Soviet, Azerbaijani and Russian opera and pop singer. He achieved widespread recognition throughout Russia and the post-Soviet world for his vocal talent and charisma, including a People's Artist of the USSR award in 1973.

Early life
Muslim Magomayev represented one of the most respected artistic dynasties in Azerbaijan. His grandfather Muslim Magomayev (1885–1937), a friend and contemporary of the prominent Azerbaijani composer Uzeyir Hajibeyov, was one of the founders of modern Azerbaijani classical music. Magomayev's father, Mahammad Magomayev, who died two days prior to the defeat of Nazi Germany in World War II while serving as a soldier in the Soviet Army, was a gifted scenic designer; and his mother, Aishet Kinzhalova, was an actress, who deserted him with his paternal grandmother when he was less than a year old. Magomayev's father was of mixed origin whose parents moved to Azerbaijan from Chechnya and Georgia respectively, whereas his Adygea-born mother was paternally of Turkish origin and maternally of Adyghe and Russian descent. However, when asked about his ethnicity, Magomayev considered himself Azerbaijani.

After his adoption by his grandmother he learned to play the piano as a child, and began to take voice lessons at the age of 14. As a teenager, he became interested in Italian songs, American jazz, and other styles of popular music. He majored in piano and composition at the Baku Academy of Music.

Musical career

He was 19 when he first performed at an international youth music festival in Helsinki. His performance was noted by Yekaterina Furtseva, then Minister of Culture of the Soviet Union, who offered him to be a soloist at the Bolshoi Theatre. Magomayev declined the offer. In 1962, at the age of 20, Magomayev first appeared in Moscow where he performed during the Days of Azerbaijani Culture. He sang an aria from Gounod's Faust, and the song "Do the Russians Want War?" in a gala concert at the Kremlin Palace of Congresses, and became a celebrity on the spot. He recorded three songs with Azerbaijani composer Asya Sultanova. A year later, he gave his first solo concert in the Moscow Tchaikovsky Concert Hall to a full house and became a soloist of the Azerbaijan State Academic Opera and Ballet Theater. Muslim earned fame in the USSR as an opera singer with his performance in Rossini's "The Barber of Seville". He also became known for his arias from Puccini's "Tosca", Hajibeyov's "Koroghlu" and "Shah Ismayil", which was composed by his grandfather.

In 1964 and 1965, Muslim was a visiting artist at La Scala in Milan, but turned down the invitation to sing in the Moscow Bolshoi Theatre upon his return. Instead, the singer turned to popular music, becoming a cult figure of soviet estrada for several generations of music lovers in the Soviet Union. Muslim Magomayev's popularity in the USSR was overwhelming. He used to gave three concerts a day filling huge arenas all across the Soviet Union, while his albums sold millions.

In 1966 and 1969, Magomayev performed in Olympia with great success. The director of Olympia Bruno Coquatrix offered him a contract, and Magomayev was seriously considering an opportunity to pursue an international career, but Yekaterina Furtseva refused to grant the Ministry of Culture's permission, claiming that it needed Magomayev to perform at government concerts. In 1969, he received the Midem Gold Disc Award in Cannes for album sales of over 4.5 million units. In 1973, at the age of 31, Muslim was awarded the Soviet Union's highest artistic title: People's Artist of the USSR.

Magomayev moved to Moscow in the early 1970s. He became the art director of the Azerbaijan State Bandstand-Symphonic Orchestra in 1975 and toured in Italy, France, Bulgaria, Finland, Canada, United States, Cuba and other countries.

Magomayev was also known as a composer, writing several film soundtracks and songs. In addition, Magomayev acted in films and hosted television and radio broadcasts devoted to prominent musicians of the 20th century.

Magomayev was an influence on many important Soviet musical figures including Alla Pugacheva, who often spoke fondly of him.

Personal life
Magomayev married when he was 19, to Ofelia Veliyeva, but the union did not last a year. His daughter from that first marriage, Marina, lives in the United States. He eventually remarried, this time to the opera singer Tamara Sinyavskaya.

In later life, Magomayev struggled with a serious heart condition.

Later years

In the early 2000s, Magomayev officially stopped his musical career and gave only a few performances, together with his wife. He died on 25 October 2008 in his flat in Moscow from a heart attack. He was buried in the Alley of Honor in his native city of Baku, next to his grandfather, on 29 October. The funeral ceremony was attended by Azerbaijani President Ilham Aliyev, Magomayev's widow Tamara Sinyavskaya, his daughter Marina, as well as state officials and international delegations. Thousands of people came to pay a final tribute to the singer.

Honors and awards
Orders
 Istiglal Order (Azerbaijan, 2002)
 Shohrat Order (Azerbaijan, 1997)
 Order of Honour (Russia, 2002)
 Order of the Red Banner of Labour (USSR, 1971)
 Order of Friendship of Peoples (USSR, 1980)

Titles
People's Artist of the USSR (1973)
People's Artiste of the Azerbaijan SSR (1964)
Honoured Artist of Azerbaijan SSR (1971)
Honoured Artist of Chechen-Ingush ASSR

Awards
 Miner's Glory Medal 3rd degree
 Badge «For services to the Polish culture»
In 1997, a minor planet of the Solar System, 4980 Magomaev, was named in his honor.

Popular songs

"Azerbaijan" ("Azərbaycan")
"Blagodaryu tebya" ("Благодарю тебя") – Grateful to You
"Chyortovo koleso" ("Чёртово колесо") – Ferris wheel
"Golubaya tayga" ("Голубая тайга") – Blue Taiga
"Koroleva krasoty" ("Королева красоты") – The Queen of the Beauty
"Luch solntsa zolotovo" ("Луч солнца золотого") – Sunbeam of the Golden Sun
"Luchshy gorod Zemli" ("Лучший город Земли") – The Best City on Earth
"Melodia" ("Мелодия") – Melody
"Nam ne zhit drug bez druga" ("Нам не жить друг без друга") – We Can't Live Without One Another
"Ne speshi" ("Не спеши") – Don't Rush
"Noktyurn" ("Ноктюрн") – Nocturne
"Serdtse na snegu" ("Сердце на снегу") – Heart on the Snow
"Solntsem opyanyonnyy" ("Солнцем опьянённый") – Intoxicated by the Sun
"Sinyaya vechnost" ("Синяя вечность") – Blue Eternity
"Svadba" ("Свадьба") – Wedding
"Vdol po Piterskoy" ("Вдоль по Питерской") – Down the Peterskaya Road
"Verni mne muziku" (""Верни мне музыку") – Return the Music to Me

See also
 Monument to Muslim Magomayev

Notes

References

External links

Times Online Obituary. Muslim Magomaev: popular singer known as the "Soviet Sinatra".
Muslim Magomaev's website

ITAR-TASS. Moscow pays last respects to famous singer Muslim Magomayev
Muslim Magomaev on YouTube
"The Show Must Go On: Memories of Accompanying Azerbaijan's Greatest Singers," By Chingiz Sadikhov, in Azerbaijan International, Vol. 10:3 (Autumn 2002), pp. 60–63.

1942 births
2008 deaths
20th-century Azerbaijani male opera singers
20th-century Azerbaijani male singers
20th-century Russian male singers
Musicians from Baku
Baku Academy of Music alumni
People's Artistes of the Azerbaijan SSR
People's Artists of the USSR
Recipients of the Decoration of Honor Meritorious for Polish Culture
Recipients of the Istiglal Order
Recipients of the Order of Friendship of Peoples
Recipients of the Order of Honour (Russia)
Recipients of the Order of the Red Banner of Labour
Recipients of the Shohrat Order
Azerbaijani pop singers
Azerbaijani people of Russian descent
Azerbaijani people of Turkish descent
Russian pop singers
Operatic baritones
Soviet male opera singers
Soviet male singers
Soviet pop singers
Soviet Azerbaijani people
Burials at Alley of Honor

Muslim Magomayev (musician)


කතාව
ඔහු නමින් විමුක්තිය, සත්‍ය දේ කතා කරන පුවත්පත් වාර්තාකරුවෙකි. ඔහු පාතාලයේ රහස් හෙළිකලේය. ඔහු සිතා සිටි ලෙස ත්‍රීරෝද රථ කරුවන් යනු පාතාලයට සම්භන්ද අය බවයි ඊට හේතුව ඔහුගේ පියා පාතාලයට සම්බන්ධ වූ දැනට සිරගතව සිටින ධර්මේය. මෙම හේතූන් නිසාවෙන් තම පෙම්වතියගේ දෙමව්පියන් මුණගැසීමට නොගොස් මඟහැර යයි. මන්ද තම වටපිටාව ගැන ඇයගේ දෙමව්පියන් දැන ගතහොත් සිදුව්න විනාශය ගැන සිතායි.

මේ අතර හදිසි අනතුරකට ලක්වන මොහු ටික කලක් රෝහල් ගත කෙරෙයි. සිහි ආපසු සොයාබල්ද්දී, තම ජීවිතය බේරාගැනීමට රෝහලට ගෙන පැමිණියේ හා තමාට ලේ දන් දුන් පුද්ගලයා සොයා යයි. ඔහු අජිත්ය, ඔහුද ත්‍රීරෝද රථ රියැදුරෙකි. ඔහු හා සිටි සෙසු ත්‍රීරෝද රථ කරුවන්ද තමාට උදවු කළ බවද ඔවුන් අසරණ දුප්පතුන් බවද විමුක්ති දැනගති. ඉන් පසු ඔහුගේ මතය ව්‍යාජ්‍යක් හා ත්‍රීරෝද රථ කරුවන් යනු දුප්පත් අහිංසක මිනිසුන් බව පෙනීගියේය. ඉන්පසු එම දුප්පත් ත්‍රීරෝද රථකරු අජිත් සමඟ තම සමාජ හිතකාමී මෙහෙවර කරගෙන යනු ලබයි.

රංගනය
බුද්ධික ජයරත්න - ව්මුක්ති
හිමාලි සිරිවර්ධන -
ජීවන් කුමාරතුංග - ධර්මේ
අර්ජුන කමලනාත් - අජිත්
ධනංජය සිරිවර්ධන -
නිහාල් ප්‍රනාන්දු
දුලීකා මාරපන
ධර්මප්‍රිය ඩයස්
නෙහාරා පීරිස්
ජයනි සේනානායක
ටිරොන් මයිකල්
වසන්ත විට්ටච්චි
මෙතුල් ශාමක(ළමා) - විමුක්ති

නිෂ්පාදනය
කලා අධ්‍යක්ෂණය - දිනේෂ් ජයශාන්ත
සටන් අධ්‍යක්ෂණය - සමන්ත මායාදුන්න
වෙස් ගැන්වීම - ජේ. සුරනිමල

ගීතයන්
ගීත ගායනා - අමරසිරි පීරිස්
ගී පද රචන - කැළුම් ශ්‍රීමාල්
මගහැර ගියා නොවේ - අමරසිරි පීරිස්
නිදා නොනිදා - අමරසිරි පීරිස්

පුතණ්ඩියා


Der Cairn von Poulawack (, ) liegt im südlichen zentralen Burren im County Clare in Irland in unübersichtlichem Gelände, westlich der R480 (Straße) von Leameneh Castle nach Ballyvaughan.

Poulawack ist ein runder frühbronzezeitlicher (um 1900 v. Chr.) Steinhügel dessen Steinkisten dem Typ Linkardstown zuzurechnen sind. Der leicht ovale Cairn misst etwa 20,75 m × 21,25 m im Durchmesser und ist 2,5 m hoch. Das primär aus Kalksteinplatten bestehende Cairnmaterial, war sorgfältig verlegt. Im Inneren wurden zwei konzentrische Steinkreise und 10 Steinkisten gefunden.

Poulawack ist eines der besten Beispiele für die Bestattungsstruktur nach Ende der Jungsteinzeit. Bei der Ausgrabung im Jahre 1935 wurden die Überreste von 16 Menschen in zehn Kisten gefunden. In der zentralen Kiste waren es vier, was eine Anomalie darstellt. Nur wenige zeigten Anzeichen von Einäscherung, was auf die Bronzezeit hinweist, in der Körperbestattungen üblich waren.

Austernschalen, ein Eberzahn, ein hohler Kratzer und einige bronzezeitliche Scherben meist von Western Neolithic Ware begleiteten die Bestattungen.

Etwa 200 m östlich des Cairns liegen die Überreste eines Rath mit einem Souterrain.

Siehe auch
 Megalithanlagen in Irland
 Liste von Steinkisten

Literatur
 George Cunningham: Burren Journey. reprinted edition. Leader Print, Limerick 1993 S. 32
 Laurence Flanagan: Ancient Ireland. Life before the Celts. Gill & Macmillan, Dublin 1998, ISBN 0-7171-2434-7. S. 226
 Thomas J. Westropp: Archaeology of the Burren. Prehistoric forts and dolmens in north Clare. Clasp Press, Ennis 1999, ISBN 1-900545-10-1.

Weblinks
 Beschreibung und Bilder (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012)
 Bild (zuletzt abgerufen am 10. Dezember 2012)
 Das Souterrain

Poulawack
Kultbau
Poulawack
Poulawack
Bauwerk im County Clare
Archäologischer Fundplatz in Europa
Grabbau in Europa

Cairn von Poulawack


Puya × berteroniana, egzotična hibridna biljna vrsta u redu travolike koja pripada porodici Bromeliaceae, i rodu puja. Raste čileanskim planinama, a neobična je po tome što naraste do šest metara visine i ima neobičnu tirkiznu boju cvijeta, koja se rijetko viđa u prrirodi.

Ova vrsta može podnesti temperature do –7°C, ali voli mnogo sunca. Danas se uzgaja i kao ukrasna biljka

Vanjske poveznice

Izvori

Tamjanikovke

Puya × berteroniana


Philip Speakman Webb (* 12. Januar 1831 in Oxford; † 17. April 1915 in Worth, Sussex) war ein englischer Architekt, der auch als Vater der "Arts and Crafts"-Architektur bezeichnet wird.

Leben
Webb absolvierte eine Lehre im Baubüro von George Edmund Street in Oxford. 1856 lernte er dort William Morris kennen und baute 1859 für ihn dessen Wohnhaus "Red House" in Bexleyheath südöstlich von London. Nach der Gründung der Werkstätten von Morris, Marshall, Faulkner & Co. 1861 in London war Webb dort als Mitarbeiter tätig. Außerdem unterhielt er ein eigenes Architekturbüro. Er arbeitete als Architekt, Dekorateur, Restaurateur und Kunstgewerbler. Webb und Morris gestalteten einen bedeutenden Teil der "Arts and Crafts"-Bewegung und gründeten im Jahr 1877 die Society for the Protection of Ancient Buildings. Webb beteiligte sich auch an Morris' sozialistischem Bund und wurde dessen Schatzmeister.

Wirken in der Arts and Crafts Bewegung
Er ist ein wichtiger Teil der Arts and Crafts Bewegung, die in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts in Großbritannien aufkam. Webb wurde oft als einer der Mitbegründer dieser Bewegung angesehen und war ein enger Freund und Mitarbeiter von William Morris, einem der führenden Köpfe der Arts and Crafts Bewegung.

Webb war bekannt für seine Arbeit in den Bereichen Architektur, Möbeldesign und Innenarchitektur.  Wesentlichen Aspekte seines Wirkens in Bezug auf die Arts and Crafts Bewegung:

 Einfluss auf die Bewegung: Philip Webb war eine wichtige Inspirationsquelle für die Ideen und Prinzipien der Arts and Crafts Bewegung. Seine Arbeiten reflektierten die Ideale der Bewegung, die eine Rückbesinnung auf handwerkliche Fertigkeiten, traditionelle Herstellungsverfahren und die Schönheit des Alltags anstrebte.
 Zusammenarbeit mit William Morris: Webb und William Morris arbeiteten eng zusammen und gründeten die Designfirma "Morris, Marshall, Faulkner & Co." im Jahr 1861. Diese Firma war wegweisend für die Arts and Crafts Bewegung und produzierte handgefertigte Möbel, Textilien und andere Kunsthandwerksprodukte.
 Architektonische Beiträge: Webb war auch als Architekt tätig und entwarf einige bemerkenswerte Gebäude, darunter das berühmte "Red House" in Bexleyheath. Dieses Haus gilt als eines der ersten, das die Prinzipien der Arts and Crafts Bewegung in der Architektur umsetzte.
 Handwerkskunst und Qualität: Webb legte großen Wert auf die Qualität der handgefertigten Produkte. Seine Designs zeichneten sich durch klare Linien, einfache Formen und natürliche Materialien aus.
 Ganzheitliches Design: Ähnlich wie andere Mitglieder der Bewegung verfolgte Webb einen ganzheitlichen Ansatz für Design. Er gestaltete nicht nur die äußere Erscheinung von Gebäuden und Möbeln, sondern auch die Inneneinrichtung, die Möbel und die Dekorationen, um ein harmonisches Gesamtbild zu schaffen.

Insgesamt trug Philip Speakman Webb mit seinem handwerklichen Ansatz und seiner enger Zusammenarbeit mit William Morris maßgeblich dazu bei, die Prinzipien der Arts and Crafts Bewegung zu formen und zu verbreiten. Die Bewegung betonte die Bedeutung von Handwerkskunst und Ästhetik im Alltag und hatte einen großen Einfluss auf die Entwicklung von Design und Kunst im späten 19. und frühen 20. Jahrhundert.

Werke

 Red House (London), Bexleyheath (1859)
 Sandroyd, now Benfleet Hall, Cobham, Surrey (1860)
 Cranmer Hall wing, Fakenham (ca. 1860) und Coach House (1860)
 Arisaig House, Highland (1863, wieder aufgebaut)
 1 Palace Green, London (1868)
 19 Lincoln's Inn Fields, London (1868)
 The West House, 35 Glebe Place, Chelsea, London (1868–1869) für George Price Boyce
 Joldwyns, Surrey (1873)
 Smeaton Manor, Yorkshire (1878)
 Four Gables, Green Lane House, Brampton, Cumbria
 St Martin's Church, Brampton (1878)
 Conyhurst, Surrey (1885)
 Clouds House, Wiltshire (1886)
 Naworth Castle, Cumbria
 Standen, West Sussex (1892–1894)
 Bell & Co Ltd (Büros), Zetland Rd, Middlesbrough (1891)
 Rounton Grange, nahe Middlesbrough (für Sir Isaac Lowthian Bell) - später zerstört
 Forthampton Court, Tewkesbury, Gloucestershire (1889–1892)
 Berkeley Castle, Gloucestershire (1874–1877)

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Architekt (Vereinigtes Königreich)
Brite
Geboren 1831
Gestorben 1915
Mann

Philip Speakman Webb


Vita (; büyük harf Β, küçük harf β) ya da beta (), Yunan alfabesinin ikinci harfi. Harf, Fenike alfabesinin bet  harfinden gelmektedir. Harfin adı Modern Yunancada "vita" olarak okunur. Harfin ses değeri günümüz Yunancasında Uluslararası Fonetik Alfabe'ye göre ötümlü dişsil-dudaksıl sürtünmeli ünsüze ([v]) tekabül eder ve çevrildiğinde Türk alfabesindeki v harfinin verdiği sese denk gelmektedir. Antik Yunancadan yapılan çevirilerde ise bu dilde ötümlü çiftdudaksıl patlamalı ünsüz ([b]) olarak okunmuş olduğundan ötürü b harfiyle transkribe edilir.

Kullanım
Bilim ve teknoloji alanlarında β (beta) sıklıkla kullanılan bir semboldür. Uluslararası Fonetik Alfabe'de ise harf ötümlü çiftdudaksıl sürtünmeli ünsüz sesini ([β]) belirtmek için kullanılır. Etoloji ile ilişkili baskınlık hiyerarşisinde bir sürü veya grup içerisindeki alt kademe bireyleri belirtmek için de beta kavramı kullanılmaktadır. Argoda "beta" veya "beta erkeği" terimleri, hayatta dominant olmayan ve eş bulmada başarısız erkekler için "alfa erkeği" kavramına tezatlık oluşturarak kullanılabilir.

Türevleri
B antik dönemde pek çok farklı varyant ile yazılmıştır. Bu varyantlar arasında  (Gortinya),  and  (Santorini),  (Argos),  (Değirmenlik),  (Korint),  (Megara, Bizantion) ve  (Kiklad Adaları) yer alır.

Latin alfabesinde yer alan B ile Kiril alfabesindeki Б ile В harfleri β harfinden türemiştir. Alman alfabesindeki ß (scharfes S veya Eszett olarak bilinir) β ile karıştırılmasına rağmen iki harf kökensel olarak ilişkili değildir.

Örnekler
βαγόνι (vagóni) = vagon
βαπόρι (vapóri) = vapur
βάζο (vázo) = vazo
βίδα (vída) = vida
βιτρίνα (vitrína) = vitrin

Kaynakça

Yunan alfabesi harfleri

Vita


Polignac may refer to:

 Polignac family, a French noble family, including a list of its members
 Duke of Polignac, a title created in 1780 for the Polignac family
 Polignac (card game), a French card game for four players

Places
 Polignac, Charente-Maritime, a municipality in the Charente-Maritime department, France
 Polignac, Haute-Loire, a municipality in the Haute Loire department, France

Polignac


Thomas Matthew Delonge Jr. (Poway, Kalifornija, 13. prosinca 1975.) američki je glazbenik i producent. Najpoznatiji je kao bivši gitarist i jedan od dva pjevača pop punk sastava Blink-182, te kao gitarist i pjevač alternativnog rock sastava Angels & Airwaves. Suosnivač je oba sastava.

Životopis

DeLonge je rođen u Powayu, California. Prvi instrument koji je svirao bila je truba, koju je dobio kao Božićni dar s 11 godina. Iako ga je glazba zanimala, DeLonge je prvo htio biti vatrogasac. Prvi put je uzeo gitaru u ruke u lokalnoj Crkvi te mu se gitara jako svidjela. Prvu gitaru je dobio kao Božićni dar od dva prijatelja u šestom razredu "napola slomljena, jedva u funkciji gitara koja je vrijedila $30."

Sastavi

DeLonge je s prijateljem Markom Hoppusom osnovao Blink-182, koji će postati jedan od najpopularnijih sastava 2000.-ih. Blink-182 se raspao 2005., te je nakon toga DeLonge osnovao sastav Angels & Airwaves. DeLonge je osnovao i sastav Box Car Racer s kolegom iz Blink-182 Travisom Barkerom, koji mu je bio "projekt" i trajao je samo 2 godine, makar je DeLonge nedavno počeo davati nade da bi se sastav mogao ponovno okupiti.

Glazbena karijera

Blink-182 (1992. – 2005.; 2009. – 2015.)

DeLonge se 2000. prisjetio prvog susreta: "Kad sam prvi put vidio Marka, trčali smo goli unaokolo, radeći svakakve gluposti. Znali smo skejtati po cijele noći ljuteći zaštitare, i stalno smo se zabavljali." U ožujku 1992., Markova sestra Anne ih je međusobno upoznala te su Hoppus i DeLonge odmah počeli svirati u DeLongeovoj garaži.  Da impresionira DeLongeu, Hoppus se popeo na vrh ulične svjetiljke ispred DeLongeova doma, no slomio je gležnjeve pri spuštanju te je idućih nekoliko tjedana proveo na štakama. DeLonge je pozvao starog srednjoškolskog prijatelja Scotta Raynora da bude bubnjar u novom sastavu, prvotno nazvanom Duck Tape, kasnije preimenovan u Blink.

Blink je izdao više demosnimki u 1993. i privukao pozornost lokalne izdavačke kuće Cargo Music, pod čijim su okriljem u veljači 1994. izdali debitantski album Cheshire Cat. Sastav je brzo postao uspješan diljem južne Kalifornije, odlazeći iduće dvije godine na turneje u svojem kombiju. Nakon što je irski pop sastav istog imena zaprijetio tužbom, Blink je svojem imenu dodao "-182", broj koji je Hoppus nasumce izabrao.

Sastav se preselio u Encinitas 1996., gdje će snimiti drugi album Dude Ranch s producentom Markom Trombinom. Blink-182 je snimio album s kućom Cargo Records, ali su 1998. prešli pod MCA kako bi uspješno i kvalitetno distribuirali novi album. Dude Ranch je izdan 1997. i ostvario je solidan uspjeh; prodan je u 1.5 milijuna primjeraka. Singl "Dammit" je također ostvario dobar uspjeh na američkim rock ljestvicama, a sastav je doživio relativan komercijalni uspjeh.

Hoppus i DeLonge izbacili su Raynora usred američke turneje 1998. nakon što je njegov alkoholizam počeo utjecati na rad sastava. Hoppus i DeLonge su tada zamolili bubnjara Travisa Barkera iz pratećeg sastava The Aquabats da zamijeni Raynora do kraja turneje te su, nakon što su se oduševili njegovim umijećem, zamolili Barkera da se pridruži sastavu.

Sastav je izdao ključni album Enema of the State u lipnju 1999. koji je ostvario veliki komercijalni uspjeh, ponajviše zbog uspješnih singlova "What's My Age Again", "All the Small Things" i "Adam's Song". Nakon što su izdali live album The Mark, Tom, and Travis Show (The Enema Strikes Back!) u studenom 2000., sastav je ušao u studio i počeo snimati četvrti studijski album Take Off Your Pants and Jacket, izdan u lipnju 2001. Album je očuvao popularnost i komercijalni uspjeh sastava.

Nakon nastupanja sa sporednim sastavom Box Car Racer veći dio 2002. DeLonge i Barker vratili su se u Blink-182 kako bi snimili istoimeni peti studijski album, izdan u studenom 2003. I taj album je nastavio komercijalni uspjeh prethodnih albuma, te dobio i pohvale kritike: Blink-182 predstavio je sastav u zrelijem svjetlu od prijašnjih albuma, a sastav je u svoj uobičajeni pop punk zvuk ugradio i eksperimentalne elemente, inspirirani promjenom načina života (svi članovi sastava postali su očevi prije izdavanja albuma) i sporednim sastavima (Box Car Racer i Transplants).

Međutim, porasla je napetost među članovima jer je DeLonge pri kraju 2004. htio otkazati turneju i uzeti odmor od šest mjeseci. Naposljetku, sastav je u veljači 2005. objavio "neodređenu pauzu". DeLonge je osnovao Angels & Airwaves, dok su Hoppus i Barker nastavili uajedno svirati u sastavu +44. U kolovoz u 2008. producent sastava Jerry Finn preminuo je od moždanog krvarenja, a nedugo zatim Barker je jedva preživio avionsku nesreću, zadobivši opekline drugog i trećeg stupnja po većini tijela. Oba događaja postat će katalizatori za ponovno okupljanje sastava; DeLonge se 2009. prisjetio: "Da se ta nesreća nije dogodila, ne bismo bili sastav. Kratko i jasno. To je bila sudbina."

Sastav je objavio povratak na 51. dodijeli nagrada Grammy u veljači 2009., a turneja koja je uslijedila obilježena je dobro je bila prihvaćena od publike i kritike. Europska turneja održana je u ljeto 2010., a između ostalog sastav je predvodio koncerte u Readingu i Leedsu.
Mark Hoppus, frontmen Blink-182, također je potvrdio da će prvi singl s predstojećeg albuma biti "Up All Night". Od kolovoza do listopada 2011. sastav je predvodio Honda Civic turneju, za čijeg je trajanja 27. rujna 2011. izdan šesti studijski album Neighborhoods, koji je također dobio pozitivne kritike. Također, u sklopu promocije novog albuma, ali i 20. obljetnice osnutka sastava, 2012. održat će se koncerti po SAD-u i Europi.

Blink-182 se smatra jednim od prvoboraca suvremenog pop punka, inspirirajući mnogobrojne izvođače tokom svojeg postojanja.

Tom DeLonge, napustio je blink-182 2015. godine kako bi se posvetio svom istraživanju izvanzemaljaca i NLO-a.

Box Car Racer (2001. – 2003.)

Tom DeLonge je 2001. godine osnovao sastav Box Car Racer zajedno s kolegom iz Blink-182 Travisom Barkerom te gitaristom sastava Hazen Street Davidom Kennedyom. DeLonge je osnovao ovaj sastav sa željom da pokuša napisati mračnije pjesme za koje je mislio da nisu prikladne za njegov tadašnji sastav Blink-182. Sastav je objavio jedan album te nakon kratke turneje sastav prestaje s djelovanjem.

Angels & Airwaves (2005.- danas)

Angels & Airwaves je američka super grupa koju je DeLonge osnovao nakon prekida s njegovim sastavom Blink-182.

Osobni život

DeLonge se 26.5.2001 oženio za svoju djevojku, Jennifer Jenkins, s kojiom je hodao od 1996. Oni su bili prijatelji još iz srednje škole. 2. prosinca 2000. Na vjenčanju im je svirao sastav Jimmy Eat World. Žive sa svojim psima u Del Maru u Californiji. Imaju kćer Elizabeth rođenu 2002. te sina Jonas Rocket rođenog 2006.

Diskografija
Blink-182

 Flyswatter (1993.) (demo album)
 Demo #2 (1993.) (demo album)
 Buddha (1994.) (demo album)
 Cheshire Cat (1995.)
 They Came to Conquer... Uranus (1995.) (EP)
 Dude Ranch (1997.)
 Enema of the State (1999.)
 The Mark, Tom, and Travis Show (The Enema Strikes Back!) (2000.)
 Take Off Your Pants and Jacket (2001.)
 Blink-182 (2003.)
 Greatest Hits (2005.)
 Neighborhoods (2011.)
 Dogs Eating Dogs (EP) (2012.)

Box Car Racer
 Box Car Racer (2002.)

Samostalno
 To the Stars... Demos, Odds and Ends (2015.)

Angels and Airwaves
 We Don't Need to Whisper (2006.)
 I-Empire (2007.)
 Love (2010.)
 Love: Part 2 (2011.)
 The Dream Walker  (2015.)
 ...Of Nightmares (EP) (2015.)
 Chasing Shadows (EP) (2016.)

Članovi sastava Blink-182
Američki glazbenici
Američki glazbeni producenti

Tom DeLonge


Tytärsaari (en russe : Большой Тютерс ; en finnois : Tytärsaari ; en suédois : Tyterskär ; en estonien : Suur Tütarsaar) est une île située dans le golfe de Finlande, à 75 km km de la côte méridionale de Finlande.
L'île fait partie du raïon de Kingissepp de l'oblast de Léningrad en Russie.

Présentation
La superficie de l'île est d'environ . Il n'y a pas d'habitants permanents, à l'exception d'un gardien de phare.
Tytärsaari est l'une des Îles extérieures du golfe de Finlande.

Histoire
L'île est peuplée de Finlandais du XVIe siècle à 1939.

Après l'attaque de la Finlande par l'Union soviétique de la guerre d'hiver, Tytärsaari, avec d'autres îles finlandaises du golfe de Finlande et des municipalités de la Carélie finlandaise, sont cédées à l'Union soviétique par le traité de paix de Moscou de 1940.

Les habitants de Tytärsaari feront partie des évacués finlandais et, après la Seconde Guerre mondiale, ils ne seront pas autorisés à rentrer chez eux.

Avant la seconde Guerre mondiale, l'île est une communauté finlandaise de pêche et de commerce animée, avec une population de 436 habitants en 1939.
De nombreux navires de marchandises et de pêche sont immatriculés dans l'île.
Il a une église en bois construite en 1772, un cimetière finlandais, une école, un phare construit en 1904, une station de garde-côtes finlandais et une station de prévision météorologique.
Le tourisme est une activité en plein essor dans les années 1920 et 1930.

Galerie

Bibliographie

Références

Voir aussi

Liens externes

Carte de Tytärsaari
 Tytärsaari

Articles connexes
 Îles extérieures du golfe de Finlande

Île du golfe de Finlande
Ancienne commune en Finlande
Île dans l'oblast de Léningrad
Îles extérieures du golfe de Finlande

Tytärsaari


is a district located in Kyoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the district has an estimated population of 15,493 and a density of 2,595.14 persons per km2. The total area is 5.97 km2.

Towns and villages
Ōyamazaki

Districts in Kyoto Prefecture

Otokuni District, Kyoto


Barber Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Barber Township (Arkansas)
 Barber Township (Minnesota)

Barber Township