King's Bounty is a turn-based fantasy video game designed by Jon Van Caneghem and published by New World Computing in 1990. The game follows the player's character, a hero of King Maximus, appointed with the job of retrieving the Sceptre of Order from the forces of chaos, led by Arech Dragonbreath. King's Bounty is notably considered the forerunner of the Heroes of Might and Magic series of games.

A Sega Genesis port was developed and released in North America on February 21, 1991, with a multitude of graphical changes. The gameplay was also modified to incorporate real time overworld exploration.

In 2008, a spiritual sequel titled King's Bounty: The Legend was released. This was followed by additional sequels including King's Bounty: Armored Princess, King's Bounty: Crossworlds, King's Bounty: Warriors of the North, and King's Bounty: Dark Side.

Gameplay

The player leads the hero and his army across the four continents, acquiring up to 25 pieces of a map revealing the hidden location to the Sceptre of Order before King Maximus dies. Various details of this task are left to player's discretion, allowing for flexible gameplay. For instance, not all the scattered map sections are required; if the player is able to correctly determine the location of the sceptre's burial spot before acquiring all 25 map pieces, the game is won. If the sceptre is not recovered before King Maximus dies (the time varies depending on difficulty setting), the game ends in defeat. The location of the sceptre, the artifacts and which castles the villains inhabit are all randomized each game, adding to its replayability.

The hero is given a weekly commission from the king to track down 17 villains across the 4 continents. With each defeat of the progressively stronger villain's army, the character claims (along with the reward money for the "King's Bounty" on that villain) another piece of the map revealing the sceptre's burial location. Along the way, numerous treasure chests are encountered scattered across the map. Some of these chests represent various events that increase the hero's inherent abilities, such as magical strength or weekly income; others may contain one of eight artifacts, which themselves provide a piece of the map, in addition to conferring their own unique powers.

As the player explores, he encounters various types of creatures native to the different continents, some of which are able to be recruited. Most of these creatures are significant upgrades from the normal human forces available to the player at the King's castle, and are required to defeat the tougher villain armies. However, as their strength increases, so does the amount of gold required to retain them, which must be paid weekly. Although the player's commission can be raised in a variety of ways, such as maintaining a garrison of forces at a captured castle. If their costs exceed their income, they run out of money, their army will abandon them. Furthermore, each of the various army units have either a positive, neutral, or negative predisposition towards other. An army composed of creatures that "dislike" each other lowers their "morale", making them less effective in combat. Conversely, recruiting creatures which share a positive predisposition towards each other increases their morale. Assembling an "ideal" army is another open-ended aspect of the game.

King's Bounty features four selectable hero classes: Barbarian, Knight, Paladin, and Sorceress. Each class varies in magical ability, starting troop power, natural leadership ability, and Commission (income per week). As the king's bounty is collected on more villains, the king increases the rank of the hero. This rank determines in part what troops the hero may recruit, and more importantly, the strength of the hero's attributes.

Combat in King's Bounty occurs when sieging an occupied castle or engaging a wandering army on the main map. Combat turns are simple, with the player's army moving first, followed by the opponent's. Armies are stack-based, with any one stack taking up one square on the battlefield. Stacks can represent anything from one cavalry unit to thousands. The player can use a number of either Adventuring spells, only used in the overworld, or Combat spells. Adventuring spells allow movement to Towns, Castles, create bridges, increase leadership (Raise Control), stop time for some number of moves, finds the villain's castle, or creates an army stack if the player has a space (Instant Army). During combat, the player can cast one spell per turn that cause damage via lightning, fireball, or turn undead, can resurrect dead troops, teleport a unit to an open position, freeze an enemy unit so it cannot move, or increase an existing troop through cloning (Clone).

Amiga
The game's graphics were completely redone (by Bonita Long-Hemsath and Kenneth L. Mayfield). The hair and skin color of many characters were changed, and many of the sprites representing armies underwent redesign. Mouse support was also added making most parts of the screen interactive, by clicking or hovering.

King's Bounty for Sega Mega Drive/Genesis

Gameplay changes
The Mega Drive/Genesis port of King's Bounty is notably different from the PC version of the game, the most obvious change being the move into the realm of real time. Armies on the overworld now move on their own and automatically engage the hero. This makes the game arguably more difficult, as a careful player of the DOS version could often maneuver past several wandering armies at a time without being successfully engaged. Also affected is the game's time limit. Although it has become harsher, it is somewhat balanced by the fact that trekking across desert squares no longer takes 1 day, and changing continents no longer ends the week.

Gone from this version of King's Bounty are all keyboard controls and hero naming capabilities.

Graphical changes
The game uses the same improved graphic set Amiga version had. As a minor change, wandering armies are now displayed according to their most powerful stack, as opposed to the generic stacks of the DOS version that corresponded to the current continent. Nevertheless, the graphics remain trademark New World Computing, with other games like The Faery Tale Adventure appearing similar though featuring different gameplay.

King's Bounty and Heroes of Might and Magic
King's Bounty is widely considered to be the precursor for much of the gameplay in the Heroes of Might and Magic series (the Might and Magic series being the basis for the storyline), both of which were published by New World Computing and designed by Jon Van Caneghem. Among the many similarities, an emphasis on hero development and combat style are especially prominent in both. In the introduction to the player manual of Heroes III, van Caneghem credits King's Bounty as the precursor to Heroes of Might and Magic. King's Bounty is included in some HOMM anthologies, including the Heroes of Might and Magic Compendium and Heroes of Might and Magic Millennium Edition.

The 2001 PlayStation 2 title Heroes of Might and Magic: Quest for the Dragon Bone Staff is an enhanced remake of King's Bounty made by 3DO.

Successors

In 2007, the Russian game publisher 1C Company purchased the property rights to the King's Bounty franchise and attached the name to a title being developed by Katauri Interactive, a company located in Kaliningrad. Prior to the name change, the game's working title was Battle Lord. The game was published in 2008 as King's Bounty: The Legend.

In 2009, King's Bounty: Armored Princess was released using the same engine as King's Bounty: The Legend, with a new heroine and other minor new elements

In 2010, an expansion for Armoured Princess was released as a standalone game called King's Bounty: Crossworlds. This includes the Orcs on the March expansion, two new independent campaigns, and an editor.

In 2012, King's Bounty: Warriors of the North was released, still using the original engine from the prior games, but with new units, protagonist and story. In 2014 the Ice and Fire DLC was released for the game, adding new locations, new creatures and a creature skill system

In 2014, King's Bounty: Dark Side was released, where you play as the dark side and fight against the light side.

In August 2019 1C officially announced King's Bounty II, which released in August 2021.

Fan Projects
An unofficial fan sequel, usually called "King's Bounty 2", was developed in 1992. The author of the sequel is a Ukrainian programmer Sergiy Prokofiev (Ukrainian: Сергій Прокоф'єв). All text in the game is in Russian, and the messages often feature Russia-specific folklore. No English-language version of the game has been available.

In August 2015, another game called "Royal Bounty HD" was released, which added many of the Heroes of Might and Magic gameplay improvements to the King's Bounty concept.

A free unofficial version of original game (with original graphics and expanded storyline) was published in 2015 by Russian programmer Sergei Markoff (Russian: Сергей Марков), also known as the author of free SmarThink chess engine. The game includes a lot of easter eggs, science jokes and various additional objects like Titan of Braavos and so on.

King's Bounty boardgame
Task Force Games released a King's Bounty boardgame in 1991. Like its computer game counterpart, the object of the game is to catch villains in a fantasy setting. However, other features differ, the villains' names are different and three designers, not including Van Caneghem, are credited for the creation of the game. However, the cover of both the computer game and the boardgame versions are the same, implying some connection between the two.

During the brief period that TFG was owned by New World Computing, the two companies attempted the first ever simultaneous release of a board game and computer game. The two versions of King's Bounty wound up releasing about 9 months apart, and after NWC had sold TFG to former Games Workshop Vice-President John Olsen. Future versions of New World Computing's version of King's Bounty were called Heroes of Might & Magic to avoid confusion between the two very different games that had been designed by different designers. TFG kept the name as the original concept had come from them and the board game designer.  TFG never wound up releasing a second version of the King's Bounty board game.

The common cover art came from one of TFG's regular artists.

Reception
Computer Gaming Worlds reviewer stated that although the game was very short (he finished it in six hours), the narrow time limit, exciting battles, and opportunity to gain power made it appealing to adventurers. The game was reviewed in 1991 in Dragon #166 by Jager McConnell in "The Role of Computers" column. The reviewers gave the game 3 out of 5 stars. The Lessers reviewed the Sega Genesis version of the game in Dragon #175, also giving that version of the game 3 out of 5 stars. The Lessers reviewed the DOS version of the game in 1992 in Dragon #187, again giving that version of the game 3 stars.
Retroactively, the game was reviewed by Sega-16.com, who - in consideration of its influence on the Heroes of Might and Magic series - gave it a perfect 10.0 score.

Reviews
Raze (Oct, 1991)
Amiga Power (Oct, 1991)
Raze (Nov, 1990)
Consoles Plus (Sep, 1991)
Mean Machines (Jun, 1991)
Joker Verlag präsentiert: Sonderheft (1992)
Amiga Joker (Sep, 1991)
Commodore Format (Nov, 1990)
Video Games (Jun, 1991)
Tilt (Sep, 1991)

References

External links

1990 video games
Amiga games
Apple II games
Commodore 64 games
DOS games
FM Towns games
New World Computing games
Role-playing video games
Sega Genesis games
Turn-based strategy video games
Video games scored by Takeshi Abo
Video games with oblique graphics
Classic Mac OS games
NEC PC-9801 games
Video games developed in the United States
Windows games
Single-player video games

King's Bounty


Hareid er sveitarfélag í Mæri og Raumsdal í Noregi. Fjöldi íbúa í sveitarfélaginu er 5.126 (2022).

Stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins er þéttbýlið Hareid. Sveitarfélagið nær einnig til þéttbýlisins Hjørunavåg og Brandal. Hareid sveitarfélagið liggur að Ulstein-sveitarfélaginu í vestri.

 Sveitarfélög í Mæri og Raumsdal

Hareid (sveitarfélag)


Intal é uma língua auxiliar internacional, publicada em 1956 pelo linguista alemão Erich Weferling. Seu nome é um acrônimo para INTernational Auxiliary Language. O Intal foi concebido para unir as características mais importantes das línguas auxiliares internacionais existentes, como Esperanto, Ido, Interlingue, Neo, Novial e Interlingua, em um sistema de compromisso.

História
No ano de 1956, Erich Weferling publicou a primeira versão de seu sistema Intal. A versão final do Intal foi publicada por Weferling no ano de 1978.

Weferling viu seu Intal como um compromisso entre as linguagens construídas mais importantes, então ele deliberadamente se absteve de criar um dicionário completo de Intal. Ele considerava as diferentes línguas construídas existentes como dialetos de uma língua internacional comum. Ele recomendou o uso do vocabulário das principais línguas auxiliares internacionais, adaptado à ortografia e fonologia do Intal.

Weferling escreveu a maior parte de seu material no Intal no próprio idioma. No ano de 1976 Weferling chegou a publicar sua autobiografia.  (Da vida de um velho interlinguista) em Intal.

Depois que Weferling morreu em 1982, seus esforços foram quase esquecidos e as autoridades das organizações de linguagem construída sobreviventes não mostraram prontidão para mudar seu sistema de acordo com o Intal ou para unificar.

Ortografia
Alfabeto e pronúncia

O Intal usa a escrita latina sem sinais especiais. O alfabeto Intal tem 23 letras, 5 vogais (a, e, i, o, u) e 18 consoantes (b, c, d, f, g, h, j, k, l, m, n, p, r, s, t, v, y, z). As consoantes q, w e x são usadas apenas em nomes próprios e palavras estrangeiras.

c é pronunciado /ʃ/ (como em inglês sh), g sempre difícil (como em alemão), j como em francês e y e z como em inglês.

A ênfase de uma palavra está na vogal antes da última consoante, a menos que marcada por um acento como em idé e tabú.

Gramática
Artigos

O artigo definido no Intal é le. É usado da mesma forma para singular e plural e para todos os gêneros. O artigo indefinido no Intal é un. É usado para todos os gêneros, mas apenas no singular.

Substantivos

Os substantivos não têm terminação específica. O final eufônico usual é -e como: libre livro, table mesa, mas também manu mão e hotel hotel.

O gênero natural de entidades vivas pode ser expresso por -o para gênero masculino e -a para gênero feminino: como kavale cavalo, kavalo garanhão, kavala égua.

O plural é marcado por s como table's mesas.

O caso genitivo é expresso pela preposição de e com o artigo definido torna-se del, como del patro do pai. O caso dativo que indica o objeto indireto é formado pela preposição a ou com o artigo definido al, como al patro ao pai. O caso acusativo que indica o objeto direto é idêntico ao nominativo. Somente quando a ordem das palavras é alterada pode-se usar a partícula -em, como Vu-em me danka É a você que eu agradeço.

Adjetivos

Adjetivos terminam geralmente em -i como em Novial: boni bom, beli bonito. A desinência -i pode ser omitida por razões eufônicas. O adjetivo não é alterado de acordo com o caso, gênero ou singular/plural. É colocado antes do sujeito.

Advérbios

Os advérbios são principalmente derivados de adjetivos, alterando a terminação para –im. Exemplos: bonim bem, verim verdadeiramente.

Verbos

 Intal não tem terminação infinitiva distinta; o infinitivo é idêntico ao tempo presente, que termina sempre em -a . Então vida significa "ver" e me vida significa "eu vejo".
 O pretérito é formado colocando a partícula did antes do infinitivo/presente do verbo ou com a desinência -ed . Então pode-se dizer me did vida ou me vided, "eu vi".
 O futuro é formado com a partícula ve na frente do infinitivo/presente do verbo: me ve vida "eu vou ver".
 A condicional é formada colocando a partícula vud antes da forma infinitiva/presente do verbo: me vud vida "eu veria".
 A desinência imperativa é -u : Venu! Venha!
 O particípio ativo é formado por -ant após o radical do verbo, como amant amando, soluant resolvendo.
 O particípio passivo é formado por -at no radical do verbo, como amat amado, soluat resolvido.
 A voz passiva que significa ação é formada com a ajuda da partícula fi e do particípio passivo do verbo. Me fi konvinked Fico convencido. Se a voz passiva está descrevendo um estado, então ele é expresso pelo verbo auxiliar es "ser". Le porte es klozat dum le toti nokte A porta fica fechada durante toda a noite.

Pronomes

 Pronomes singulares: me eu, me, tu você/tu, il ele, el ela, it pronome neutro, ol pronome neutro para uma entidade viva cujo gênero não é definido.
 Pronomes plurais: nos, vus, les Adjetivos possessivos são formados adicionando a desinência -i aos pronomes pessoais: mei meu, tui teu, sui dele ou dela, ilsui dele, elsui dela, nosi nosso, vusi teus, lesi deles ou delas.
 O pronome reflexivo é se, mas é usado apenas para a terceira pessoa do singular ou do plural: Il lava se Ele se lava, mas Me lava me eu me lavo.
 O pronome impessoal é on um.

Números

 Números cardinais: un, du, tri, kvar, kvin, siks, sep, ok, nin, dek, dekun, dekdu,..., dudek, dudek un, ..., tridek,...,sent, mil, milion, milhard
 Os números ordinais são formados pela adição da terminação –ti aos números cardinais: prim/unti primeiro, duti segundo, triti terceiro.

Preposições

in em, a para, sur sobre/em, etc.

Conjunções

e e, o ou, si se, ma mas, etc.

Sintaxe

A ordem básica das palavras é sujeito-verbo-objeto.

Bibliografia

 Vera K. Barandovská-Frank: Erich Weferling. Tri jardekoj de lingvofajlado . In: Tazio Carlevaro (Red. ): Domaine de la recherche en linguistique appliquée . Bellinzona 1998, p.196 - 210 (em esperanto).
 Weferling, Erich: Ek le vive de un oldi interlinguistiker. Braunschweig 1976 (em Intal).
 Weferling. Erich: Intal. Braunschweig 1964 (em Intal).
 Weferling, Erich: Komparation inter Esperanto e Intal in kontrapozati tabeles. Braunschweig 1978 (em Intal).
 Weferling, Erich: Die Plansprache Intal, ein Versuch der Einheitsbildung. Braunschweig 1976 (10ª edição) (em alemão).
 Weferling, Erich: Standard-Gramatike del international planlingue INTAL. Braunschweig 1978 (28ª edição) (em Intal).

Referências

Ligações externas

 Uma pequena gramática do Intal
 O grupo Yahoo que contém o material principal no Intal por Weferling

!Artigos novos
Línguas artificiais
Línguas auxiliares internacionais

Intal


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Kirchdorf

|}

Weitere Ortsteile

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Kirchdorf (bei Haag in Oberbayern)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

!
Kirchdorf Bei Haag In Oberbayern
Baudenkmaler Kirchdorf Bei Haag In Oberbayern

Liste der Baudenkmäler in Kirchdorf (bei Haag in Oberbayern)


Gordion düğümü, Büyük İskender'e atfedilen bir söylencedir. Genellikle, çözümü zor bir sorunun kaba kuvvetle halledilmesi anlamında metafor olarak kullanılır.

Efsane
Yeni bir lider arayışında olan Friglere bir kahin tarafından, şehre öküz arabası ile giren ilk adamı kral ilan etmeleri söylenir. Bu kişi kağnısıyla kente giren yoksul bir köylü, Midas'ın babası, Gordios olur. Gordios, kral ilan edildikten sonra öküz arabasını Frig tanrısı Sabazios tapınağına adar. Araba kızılcık dallarından bir düğümle tapınağa bağlanmıştır ve bu düğümü çözecek kişinin Asya'nın hakimi olacağı söylentisi ile ünlenir.

Büyük İskender, Gordion'a geldiğinde (MÖ 334) düğümü çözmeye çalışır ama başaramaz. Sabrı tükenince öfkeyle kılıcını çekip düğümü keser. İskender, gerçekten de Pers İmparatorluğu'nun fatihi ve Asya'nın hakimi olma yolundadır. Ancak 33 yaşında ateşli bir hastalıktan zamansızca ölümü bilgelerce İskender'in Gordion düğümünü çözmek yerine sabırsızca davranmasının cezası olarak yorumlanır.

Efsaneler
Anadolu tarihi

Gordion Düğümü


University of Delaware (colocvial "UD") este cea mai mare universitate din Delaware. Campusul principal este în Newark, cu campusuri satelit în Dover, Wilmington, Lewes și Georgetown. Ea este considerată o instituție mare cu aproximativ 18.500 de studenți și 4.500 de studenți la cursurile postuniversitare. UD este o universitate administrată privat care beneficiază de finanțare publică deoarece este o instituție de cercetare importantă.

UD este clasificată ca o universitate de cercetare cu activități de cercetare de nivel înalt potrivit Clasificării Carnegie a Instituțiilor de Învățământ Superior. Programele universitare de inginerie, știință, afaceri, management al turismului, educație, politici publice, administrație publică, agricultură, istorie, inginerie chimică și biomoleculară, chimie și biochimie au fost clasate foarte sus ca urmare a prezenței puternice, din punct de vedere istoric, a industriilor chimică și farmaceutică din statul Delaware, cum ar fi DuPont și W. L. Gore and Associates. Ea este unul din cele doar patru școli din America de Nord, cu o specializarea în conservarea artei. În 1923, UD a fost prima universitate americană care a oferit un program de studiu în străinătate.

Școala care stă la originea universității a fost înființată în anul 1743, făcând-o una dintre cele mai vechi universități din țară. Cu toate acestea, UD nu a fost considerată o instituție de învățământ superior până în 1833. Prima grupă de zece studenți îi includea pe George Citit, Thomas McKean și James Smith, care vor semna mai târziu Declarația de Independență.

Istoric

Universitatea din Delaware își are originea în anul 1743, când preotul presbiterian Francis Alison a deschis "Școală Liberă" în casa lui din New London, Pennsylvania. Școala și-a schimbat numele și locația de mai multe ori, devenind în cele din urmă Academia din Newark în 1769 (acreditată de guvernul colonial). Din moment ce Delaware făcea parte din colonia Pennsylvania până în 1776, academiei i s-a refuzat acordarea cartei universitare în scopul de a preveni concurența cu Universitatea din Pennsylvania (cunoscută atunci sub numele de Colegiul din Philadelphia). În 1833, Adunarea Generală din Delaware a adoptat "Actul de înființare a unui colegiu la Newark", iar în anul următor a fost deschis Colegiul din Newark. Ea și-a schimbat numele în 1843 în Colegiul din Delaware și a fuzionat cu Academia din Newark. Școala a fost închisă din 1859 până în 1870 (Academia din Newark s-a separat de colegiu în 1869). El s-a redeschis în anul 1870, datorită sprijinului acordat prin Morrill Land-Grant Acts. În 1921, Colegiul din Delaware a fost redenumit Universitatea din Delaware și a devenit oficial o instituție  coeducațională în 1945, când a fuzionat cu Women's College of Delaware.

Structură academică
Universitatea este organizată în șapte facultăți:
 Colegiul de Agricultură și Resurse Naturale
 Colegiul de Arte și Științe
 Colegiul Alfred Lerner de Afaceri și Economie
 Colegiul de Științe Naturale
 Colegiul de Educație și Dezvoltare Umană
 Colegiul de Inginerie
 Colegiul de Științe Medicale
Există, de asemenea, trei școli:
 Școala de Educație (care face parte din Colegiul de Educație și Dezvoltare Umană)
 Școala de Studii și Politici Marine (care face parte din Colegiul de Științe Naturale)
 Școala de Administrație și Politici Publice (face parte din Colegiul de Arte și Științe)

Absolvenți și profesori notabili
Printre absolvenții notabili ai University of Delaware se numără cel de al 47-lea vicepreședinte al Statelor Unite ale Americii și fostul senator american Joe Biden (B.A. 1965); a doua Doamnă a Statelor Unite Jill Biden (B.A. 1976); guvernatorul statului New Jersey Chris Christie (B.A. 1984); directorul de campanie David Plouffe (B.A. 2010); microbiologul laureat al Premiului Nobel Daniel Nathan (B.S. 1950) și chimistul Richard F. Heck; Henry C Brinton (BS în fizică, 1957) director al Diviziei de Cercetare de la NASA; ministrul afacerilor externe și cooperării din Rwanda, Louise Mushikiwabo (M.A. 1988); președintele Universității Emory James W. Wagner (B.A. 1975); și MVP-ul ediției XLVII a Super Bowl Joe Flacco.

Referințe

Legături externe

 Delaware Athletics website

Educația în comitatul New Castle, Delaware
Universități și colegii fondate de stat din Statele Unite ale Americii
Instituții de învățământ superior din Delaware

University of Delaware


Flora Gallica, (abreviado Fl. Gall.), es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito por Jean Louis August Loiseleur-Deslongchamps y publicado en el año 1828 con el nombre de Flora Gallica, seu enumeratio plantarum in Gallia sponte nascentium, secundum linnaeanum naturalium synopsi. Editio secunda aucta et emendata.

Referencias

Libros de botánica
Publicaciones científicas

Flora Gallica


Wálter Daniel Mantegazza González (17. juni 1952 - 20. juni 2006) var en uruguayansk fodboldspiller (midtbane).

Mantegazza spillede ti kampe og scorede ét mål for Uruguays landshold. Han var en del af landets trup til VM 1974 i Vesttyskland, og spillede alle uruguayanernes tre kampe i turneringen. På klubplan spillede han blandt andet hos Montevideo-klubben Nacional, som han vandt det uruguayanske mesterskab med i 1972.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1974

Walter Mantegazza


(30798) Grisons, denumire internațională (30798) Graubünden, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
30798 Graubünden este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,70 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 7,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 30001-31000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

30798 Graubünden


William Salice (født 18. juli 1933, død 29. december 2016) var manden, der udtænkte kinderægget i 1970'erne, hvor han havde arbejdet for Ferrero siden 1960. Han var også en af bagmændene bag Ferrero Rocher. Han tog dog ikke selv æren for opfindelsen, men gav denne til firmaet.

Han opfandt kinderægget, fordi firmaet ønskede en måde at kunne sælge påskeæg, når det ikke var påske. Det månedlige chokoladeforbrug til Kinderæg vurderes til at dække et areal på 400.000 m2. Han trak sig tilbage i 2007 med en bonus på €400.000, som han investerede i at udvikle 13-18-årige børns talenter.

Referencer

Personer fra Italien
Erhvervsfolk fra Italien

William Salice


Als Mannesalter wird das Lebensalter eines Mannes von der Adoleszenz bis zum Beginn des Alters bezeichnet. Der Begriff findet heute fast nur in der dichterischen Sprache Verwendung, war aber früher auch in Biologie, Medizin, Philosophie und Völkerkunde in Gebrauch.

Im allgemeinen Sprachgebrauch umfasst das Mannesalter einige Jahrzehnte, von denen mehrere Phasen unterschieden werden:

 erstes oder frühes Mannesalter, etwa zwischen Ende der Pubertät und der Volljährigkeit;
 volles Mannesalter, meist mit Familiengründung oder beruflicher Leistungsfähigkeit assoziiert;
 reifes Mannesalter, häufig auch als bestes bezeichnet, erste hormonelle Umstellungen, manchmal "zweiter Frühling";
 höheres Mannesalter, heute auch als "Jungsenioren" bezeichnet, bisweilen eine beschönigende Bezeichnung für das beginnende Altern.

Mannesalter in Wissenschaft und Kunst

Der Philosoph Hegel vergleicht die Geschichte der Völker mit drei Lebensphasen des Menschen. Nach der Periode des "Hervorbringens" folgt die Phase des Mannesalters mit starker Wirksamkeit nach außen. Wenn ein Volk oder Kulturkreis "seine Tätigkeit nicht mehr braucht", erfolgt der Übergang vom Mannes- zum Greisenalter.

Mehrere Filme und Werke der Dichtkunst führen "Mannesalter" im Titel, heute oft auch ironisch, etwa die Frau im besten Mannesalter des Regisseurs Axel von Ambesser.

Siehe auch

 Jüngling
 Erwachsenenalter
 Lebensphasen

Weblinks

Lebensstadium
Männer

Mannesalter


Cornelius Castoriadis (Istanbul, 1922. — Pariz, 1997.), bio je grčko-francuski ekonomist, filozof i socijalist.

Poslije studija ekonomije, prava i filozofije u Ateni napušta Grčku komunističku stranku i priključuje se trockističkoj organizaciji. S trockistima prekida 1948., seli u Pariz i osniva skupinu i časopis Socialisme ou Barbarie, u kojem se analizira marksizam, birokracija i moderni kapitalizam. Zajedno s britanskim časopisom Solidarity i Mauricom Brintonom iz radničkog samoupravljanja, vodi diskusije o socijalnim i ekonomskim osnovama jednog slobodnog socijalističkog društva.
Radničko samoupravljanje istovremeno predstavlja rješenje problema direktne demokracije kao i rješenje problema radničkog upravljana u socijalizmu. Njegove ideje imale su nezanemarljiv utjecaj na studentske proteste u Parizu 1968.

Radio je 20 godina kao OECD-ekonomist i objavio veliki broj knjiga pod najmanje pet različitih pseudonima, razradio je pojam autonomije zajedno s Antoniom Negrijem, a djelovao je i kao psihoanalitičar.

Izvori

Glavna djela
 Political and Social Writings. Vol. 1-3, University of Minnesota Press, Minneapolis 1988.
 Od ekologije do autonomije, diskusija s Danielom Cohn-Benditom (1981).
 Suština socijalizma (1973.)
 Workers' Councils and the Economics of a Self-Managed Society (1972.)

Vanjske poveznice
 http://www.agorainternational.org
 http://www.castoriadis.org

Francuski filozofi

Cornelius Castoriadis


Antun Jovanovac (svećenik), hrv. svećenik i pjesnik
Antun Jovanovac (šumarski inženjer), hrv. šumar i pjesnik
Antun Jovanovac (trener), hrv. nogometni trener

Antun Jovanovac


ඉහත කොටසෙහි මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකයක් මූලික ක්‍රියාකාරීත්වය පිළිබඳ දක්වා ඇති විස්තරය මඟින් මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකයක් පැවතිය හැකි සරලම ආකාරය විස්තර කෙරේ. සාමාන්‍යයෙන් මේ ආකාරයේ මධ්‍යම සැකසුම් ඒකක "subscalar"  ලෙස වර්ග කෙරෙන අතර මේවා වරකට එක් විධානයක් අනුව දත්ත කොටස් එකක් හෝ දෙකක් මත ක්‍රියාත්මක වේ.
මේ හේතුවෙන් "subscalar"  මධ්‍යම සැකසුම් ඒකක සහජවම අකාර්යක්ෂම වේ. වරකට එක් විධානයක් පමණක් ක්‍රියාවට නැගෙන බැවින් මෙවැනි මධ්‍යම සැකසුම් ඒකක වල දී ඊළඟ විධානයට යෑමට පෙර මුළු මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකයම මුල් විධානය ක්‍රියාවට නගා අවසන් වන තෙක් බලා සිටිය යුතු වේ. මේ හේතුවෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීමට එක් ඔරලෝසු චක්‍රයකට වඩා වඩා ගතවන විධාන ක්‍රියාත්මක කරවීමේ දී "subscalar"  වර්ගයේ මධ්‍යම සැකසුම් ඒකක සිරවීමකට ලක්වී අධික කාලයක් වැය කරයි. තවත් විධාන ක්‍රියාත්මක කරවන ඒකකයක් එක් කළ ද (පහත දැක්වේ) ක්‍රියාකාරීත්වය එතරම් ඉහල අගයකට පත් නොවේ. එහිදී සිදු වන්නේ මුල් අවස්ථාවේ සිරවීමට ලක් වූ තනි ක්‍රියාකාරී මාර්ගය වෙනුවට ක්‍රියාකාරී මාර්ග දෙකක් සිරවීමෙන් භාවිතයට ලක් නොවන ට්‍රාන්සිස්ටර සංඛ්‍යාව ඉහල යෑම පමණි. මේ ආකාරයට මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකයෙහි විධාන ක්‍රියාත්මක කරන ප්‍රදේශය මඟින් වරකට එක් විධානයක් පමණක් ක්‍රියාවට නැංවිය හැකි ලෙස සකස් කළ මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකයකට "scalar"  මට්ටමේ ක්‍රියාකාරීත්වයක් (එක් ඔ‍රලෝසු චක්‍රයක් සඳහා එක් විධානය බැඟින් ) දක්වා ළඟා වීමේ හැකියාවක් ඇත. නමුත් හැමවිටම පාහේ මේවායේ ක්‍රියාකාරීත්වය "subscalar"  මට්ටමේ (එක් චක්‍රයක් සඳහා විධාන 1කට අඩු සංඛ්‍යාවක්) පවතී.
"scalar"  හෝ ඊට ඉහල තත්වයේ ක්‍රියාකාරීත්වයක් ලබා ගැනීමට දරන ලද උත්සාහයන්හි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඒකීය ක්‍රියාකාරීත්වය වෙනුවට වඩාත් සමාන්තර ආකාර ක්‍රියාකාරීත්වයක් පෙන්වන මධ්‍යම සැකසුම් ඒකක නිර්මාණය කිරීම සඳහා විවිධ නිර්මාණ ක්‍රමවේද බිහිවී ඇත. මධ්‍යම සැකසුම් ඒකක සමාන්තරකරණය හා සම්බන්ධ  මෙවන් නිර්මාණ ක්‍රමවේද වර්ගීකරණය සඳහා සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා වන යෙදුම් යුගලක් පවතී. ඒවා නම් , විධාන මට්ටමේ සමාන්තර සහ "thread" මට්ටමේ සමාන්තරකරණය වේ. මින් විධාන සමාන්තරකරණයේ ද මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකය තුළ විධාන ක්‍රියාවට නැංවෙන සීඝ්‍රතාව ඉහල නැංවීමේ දී භාවිතා කෙරෙන (එනම් අච්චුව මත පවතින සම්පත් උපරිම ලෙස යොදා ගැනීමට භාවිතා කෙරේ) අතර "thread" මට්ටමේ සාමාන්තරකරණය මධ්‍යම සැකසුම් ඒකකයකට වරකට ක්‍රියාත්මක කරවිය හැකි "thread" (මේවා බොහෝ විට තනි තනි වැඩසටහන් වේ) සංඛ්‍යාව ඉහල නැංවී‍මට භාවිතා කෙරේ. මෙම ක්‍රමවේද ඒවා ක්‍රියාවට නැංවෙන ආකාරයෙන් එකිනෙකට වෙනස් වන අතර වැඩසටහන් සඳහා මධ්‍යම සැකසුම් ඒකක ක්‍රියාකාරීත්වය ඉහල නැංවීමේ හැකියාව අතින් ද මේවා එකිනෙකට වෙනස් වේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/CPU#Parallelism

මධ්‍යම සැකසුම් ඒකක සමාන්තරකරණය


LAffaire des tentatives d'empoisonnement et de coup d'État est une affaire politico-judiciaire béninoise qui commence en 2012, quand Patrice Talon, homme d'affaires béninois et proche du président Thomas Boni Yayi, est accusé de tentatives d'empoisonnement et de coup d'État. Cette affaire contraint Patrice Talon à s'exiler en France.

Contexte politique
Soupçonné par la justice béninoise d'être impliqué dans des tentatives d'empoisonnement et de coup d'état contre le régime de Thomas Boni Yayi, Patrice Talon se réfugie en France en 2012. Un premier mandat d'arrêt international demandant son extradition vers le Bénin est délivré contre lui par la justice béninoise le mardi . Le , Patrice Talon s'exprime pour la première fois sur Radio France internationale (RFI), qualifie de canular l'affaire de tentative d'empoisonnement et de coup d'État et affirme qu'elle est une conséquence de son refus de soutenir Thomas Boni Yayi pour un troisième mandat lors des élections présidentielles de 2016 comme ce fut le cas pour les élections présidentielles de 2006 et de 2011.

En , la cour d'appel de Paris refuse la demande d'extradition de Patrice Talon au Bénin. Grâce à la médiation menée par l'ancien président sénégalais Abdou Diouf, le président Thomas Boni Yayi accorde un pardon en  à Patrice Talon qui permit à ce dernier de rentrer au Bénin en 2015.

Patrice Talon se présente aux élections présentielles de 2016 qu'il remporte aux au deuxième tour face à Lionel Zinsou, candidat soutenu par Thomas Boni Yayi.

Arrestations et procès
Trois personnes sont arrêtées dans cette affaire. Il s'agit d'Ibrahim Mama Cisse, le médecin personnel du président, de Zoubérath Kora-Séké, une nièce de Boni Yayi employée à la présidence du Bénin, et de Mudjaidou Soumanou, l'ancien ministre du Commerce et de l'Industrie.

Lundi , un nouveau mandat d'arrêt international délivré par le procureur de la République contre Patrice Talon est annoncé.

Le vendredi , le juge du sixième cabinet d'instruction du tribunal de première instance de première classe de Cotonou prend une ordonnance de « non-lieu à poursuivre » et remet en cause non seulement l'accusation d'association de malfaiteurs, de tentative d'empoisonnement mais aussi celle de non-dénonciation de crime, le tout à l'encontre du Chef de l'État.

Le lundi , la Cour d'Appel de Cotonou confirme les ordonnances de non-lieu rendues en première instance par le juge d'instruction Angelo Houssou. Le collectif d'avocats assurant la défense des personnes mises en cause demande leur liberté. Six personnes poursuivies pour tentative d'empoisonnement en 2012 du chef de l'État Boni Yayi et de coup d'État en 2013 vont donc recouvrer la liberté.

Notes et références

Politique au Bénin
Crime politique


Langenbach ist ein Ortsteil der Gemeinde Schleusegrund im Landkreis Hildburghausen in Thüringen.

Lage
Das als Straßendorf ausgebildete Langenbach befindet sich im Westen der Gemeinde Schleusegrund, in einem engen Seitental der Schleuse.

Geschichte

Am 20. Januar 1526 wurde das Dorf erstmals urkundlich erwähnt, nachdem ein Glasmacher aus Schwaben, vermutlich der Vater von Hans Greiner, 1525 die Glashütte Langenbach gegründet hatte. Die Glashütte wurde mit landesherrlicher Konzession außerhalb der Zunftbestimmungen betrieben und war damit der Ausgangspunkt der späteren Glasproduktion im Thüringer Wald. Von Langenbach aus wurden die Glashütten in Fehrenbach (1564) und Lauscha (1597) gegründet. 1589 stellte die Langenbacher Glashütte ihre Produktion ein.

Bis 1815 gehörte der Ort zum hennebergischen bzw. kursächsischen Amt Schleusingen und gelangte dann an den Kreis Schleusingen der neugebildeten preußischen Provinz Sachsen, bei dem er bis 1945 verblieb. Im Ort gab es einen Böttcher. Heute ist der Ort noch landwirtschaftlich geprägt. 1999 begann das Dorferneuerungsprogramm.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Hildburghausen
Geographie (Schleusegrund)
Straßendorf
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Hildburghausen)
Ersterwähnung 1526

Langenbach (Schleusegrund)


Le moteur Ferrari V12 Jano ou moteur Ferrari V12 Dino est un moteur V12 du constructeur automobile italien Ferrari, conçu entre 1956 et 1958 par le motoriste Ferrari Vittorio Jano.

Histoire
Enzo Ferrari fonde sa concession Alfa Romeo « Scuderia Ferrari » en 1929, sur son lieu de naissance à Modène (actuel musée Enzo-Ferrari) avant de devenir à partir de 1933 l'écurie de course italienne officielle d'Alfa Romeo. Le chef-motoriste Vittorio Jano conçoit alors des voitures de compétition Fiat, puis Alfa Romeo, puis Lancia, à moteurs 4, 6 et 8 cylindres en ligne, et moteur V6 et V12, qui remportent et dominent de nombreuses compétitions mondiales de l'époque.

Enzo Ferrari créé ses premiers moteur Ferrari V12 Colombo de 1947, et  de 1950. Il intègre la Scuderia Lancia à la Scuderia Ferrari en 1955, et remporte le Championnat du monde de Formule 1 1956 avec Juan Manuel Fangio, sur Ferrari D50 (ou Lancia D50) à moteur V8. Il recrute alors Vittorio Jano (concepteur de ce moteur V8 Lancia) pour concevoir ce nouveau moteur V12 « Jano » de compétition, ainsi qu'une série de moteur Ferrari Dino V6 et V8 de Formule 1, Formule 2, sport-prototype, championnat du monde des voitures de sport, ou rallye, pour succéder à ses  4 cylindres en ligne de 1953.

Ce nouveau moteur V12 « Jano » (associé de nom par Enzo Ferrari aux moteurs Ferrari Dino V6 et V8) rivalise durant 3 saisons avec les moteurs Ferrari V12 Colombo, et , avec simple puis double arbre à cames en tête, 24 soupapes (2 par cylindres), et 3 puis 6 carburateurs Weber doubles corps... La Ferrari 250 Testa Rossa à moteur V12 Colombo lui succède avec succès à partir de 1957.

Types
 1956 : Type 130, 1ACT, 3 490 cm³, 3 carburateurs Weber, 320 ch,  (4 exemplaires).
 1957 : Type 136, 2ACT, 3 490 cm³, 6 carburateurs Weber, 330 ch, .
 1957 : Type 140, 2ACT, 3 783 cm³, 6 carburateurs Weber, 360 ch, .
 1957 : Type 141, 2ACT, 4 023 cm³, 6 carburateurs Weber, 390 ch, Ferrari 335 S, , .
 1958 : Type 142, 2ACT, 2 953 cm³, 6 carburateurs Weber, 320 à 447 ch, , ,

Palmarès partiel
 1956 : victoire des Mille Miglia 1956,  (Mille Miglia).
 1957 : victoire et  des Mille Miglia 1957, .
 1957 : victoire et  du Grand Prix automobile du Venezuela 1957, Ferrari 335 S

Notes et références

Voir aussi

 Enzo Ferrari
 Scuderia Ferrari
 Ferrari (entreprise)
 Moteur Ferrari Dino

 Liste des automobiles Ferrari
 Musée Ferrari - Musée Enzo-Ferrari
 Histoire de l'automobile - Chronologie de l'automobile

Liens externes
  au Grand Prix historique du circuit de Spa-Francorchamps.

Jano
Jano

Moteur Ferrari V12 Jano


Neufelderkoog er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Marne-Nordsee i den sydvestlige del af Kreis Dithmarschen. Kreis Dithmarschen ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen danner den yderste sydvestspids af Kreis Dithmarschen. Digelinjen af kogen er den sidste del af nordbredden af Elbens udmunding i Nordsøen. Der er en del saltmarsk i kommunens område.

Nabokommuner
Nabokommuner er (med uret fra nordvest) kommunerne Kaiser-Wilhelm-Koog, Kronprinzenkoog og Neufeld samt byen Brunsbüttel (alle i Kreis Dithmarschen).

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Dithmarschen

Neufelderkoog


Akinori Nishizawa (født 18. juni 1976) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1997||5||2
|-
|1998||0||0
|-
|1999||0||0
|-
|2000||11||6
|-
|2001||8||1
|-
|2002||5||1
|-
!Total||29||10
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Akinori Nishizawa


København 1935 er en dansk dokumentarfilm fra 1935.

Handling

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1935
Danske film omhandlende København i 1900-tallet

København 1935


الحجر الأبلق وهو نوع من الفنون الهندسية الإسلامية التي كانت تتسم بها العمارة في بلاد الشام ومصر وبعض مناطق الجزيرة العربية، حيث تعتمد على تشكيل الكتل الجصية المربعة أو المستطيلة، حيث يغلب عليها نقوش وزخارف جميلة ذات الوان مختلفة - حيث يدخل فيها الحجر الأبيض مع الأسود أو الوردي.. وكانت تركب فوق أبواب القاعات أو في داخلها. ومن أهم الامثلة التي استخدم بها هذا الحجر هو قصر العظم في دمشق سوريا.

يشار بالذكر إلى ان اصل الكلمة هو يمني، وهو البَلَق - " في لغة أهل اليمن نوع من الحجر، وهو كذلك حجر كلسي في المعجم السبئي، وقد ورد ذكره في النقش المرسوم.

لفظ الأبلق في المصطلح الأثري للدلالة على مداميك حجرية في واجهات الأبنية الأثرية المختلفة وتتبادل اللونين الأبيض والأسود أو اللونين الفاتح والداكن.
و من المعروف أن أول حصن بني بنظام الأبلق في شمال الجزيرة العربية خلال القرن الخامس الميلادي على رأس تلة تطل على واحة تيماء هو حصن السموأل بن عادياء الذي عرف بالأبلق الفرد ويغلب الظن أنه أخذ تسميته بهذا الأسم إما لأن مداميكه كانت قد لونت باللونين الفاتح والداكن بالتبادل وإما لأنه كان قد بني بحجارة بيضاء وسوداء بالتبادل أيضا.
و من المعروف أن جامع قرطبة الكبير الذي بناه عبد الرحمن الداخل سنة (170 هـ / 776م) كان قد تميز بظاهرة معمارية جديدة تمثلت في بناء العقود بظلة القبلة من صنجة من الحجر الأبيض تليها أربعة مداميك من الأجر وهكذا بالتبادل ثم انتقلت هذه الظاهرة المعمارية بعد ذلك إلى العامرة الإسلامية وعرفت عند المؤرخين بنظام الأبلق وهو النظام الذي استخدم المعمار المسلم فيه مدماكا من الحجر الأبيض أو الفاتح أعقبه بمدماك من الحجر الأسود أو الداكن بالتبادل.
و انتشر هذا الأسلوب البنائي الجديد في العمارة الإسلامية بالشام نظراً لتوافر كل من الحجرين الجيري الأبيض والبازلت الأسود فيها ولعل أشهر قصرين بنيا بهذا الأسلوب المعماري من أحجار بيضاء وسوداء بالتبادل هما قصر الأبلق في دمشق الذي بناه السلطان بيبرس سنة (665 هـ / 1266م) وكان مضرباً للمثل لقوة بنائه ومقاومته لأي هجوم حتى هدمه تيمورلنك سنة (803 هــ / 1400م).
أما في مصر فقد بدأ تلوين المداميك في وجهات عمائرها الأثرية الإسلامية منذ العصر الأيوبي خلال القرن (6هـ / 12 م) وانتشرت هذه الظاهرة بشكل واضح في عمائر العصر المملوكي بين القرنين (7-10 هـ / 13-16م) واستخدمت حتى اواخر العصر العثماني في القرن (13 هــ/19م) وكانت هذه المداميك عبارة عن خطوط داكنة وأخري كاشفة بالتبادل يتم عملهابواسطة صفوف من الحجارة الطبيعية أو الملونه حتى يخفف المعمار بهذا التغيير اللوني من ثقل الوتيرة الواحدة في الكتلة المعمارية للواجهة ويزيد من أفقيتها المنسابة في جمال وسلاسة وهدوء.
و لعل من أحسن الأمثلة الدالة على ذلك ما يرجع إلى عصر دولة المماليك البحرية واجهة خانقاه بيبرس الجاشنكير (706 -709 هـ /1306-1310م) وواجهة قصر الأبلق الذي بناه السلطان الناصر محمد بن قلاوون بقلعة الجبل سنة (713 هـ/1313م) وزين جدرانه وأرضياته بفسفيساء ملونة في أشكال نباتية وهندسية كانت آية من آيات الإبداع الجمالي والفني ومما يرجع إلى عصر دولة المماليك البرجية واجهة مدرسة وخانقاه السلطان الظاهر برقوق بالنحاسين (786-788هـ /1384-1386م).

مصادر
 معجم مصطلحات العمارة والفنون الإسلامية تأليف د. عاصم محمد رزق صفحة 10-11 الطبعة الأولى 2000 الناشر مكتبة مدبولى صفحة 10-11.

مراجع

زخرفة (عمارة)
عمارة أردنية
عمارة بيزنطية
العمارة في سوريا
عمارة عثمانية
عمارة عربية
عمارة فلسطينية
عمارة لبنانية
عمارة مصرية
عمارة مملوكية
عمارة مغاربية
عمل البناء
عناصر معمارية إسلامية
عناصر معمارية عربية

حجر أبلق


Deutschland Tour 2018 var den 33. udgave af det tyske landevejscykelløb. Løbet foregik i perioden 23. til 26. august 2018. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2018 og var i kategorien 2.1. Det var første gang siden 2008 at løbet blev arrangeret. Den samlede vinder af løbet blev slovenske Matej Mohorič fra .

Hold og ryttere

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Deutschland Tour 2018


Naile Sultan Konağı, İstanbul'da bulunan, Sultan II. Abdülhamit'in kızlarından biri tarafından yaptırılmış bir Konaktır.

Osmanlı konakları
İstanbul'daki konaklar

Naile Sultan Konağı


Two ships of the United States Navy have borne the name USS Makin Island, named for Makin Island, target of the U.S. Marine Raiders' raid early in World War II.

 The first , was a , launched in 1944 and stricken in 1946.
 The second , is a . She was launched on 15 Sep 2006 and was commissioned in October 2009.

United States Navy ship names

USS Makin Island


Franz Hauser (født 12. januar 1794 ved Prag, død 14. august 1870 i Freiburg) var en østrigsk musiker.

Hauser studerede oprindelig jura. Han var 1817—37 operasanger (baryton) ved forskellige tyske scener, senere sanglærer i Wien og ledede 1846—64 konservatoriet i München. Hauser, der har skrevet en Gesanglehre für Lehrende und Lernende (1866), havde et særligt navn som Bach-kender; hans katalog over Bachs værker og en righoldig samling af Bachske autografer var i sin tid meget benyttet. Moritz Hauptmann udgav Briefe an Franz Hauser (2 bind, Leipzig 1871).

Kilder

Operasangere
Sangere fra Østrig
Musikpædagoger
Østrigere i 1800-tallet

Franz Hauser


تم اعتماد قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 1860 في 8 كانون الثاني / يناير 2009، بعد تأكيد المجلس على قراراته رقم 242 للعام 1967 ورقم 338 للعام 1973 ورقم 1397 للعام 2002 ورقم 1515 للعام 2003 ورقم 1850 للعام 2008 حول الصراع الفلسطيني الإسرائيلي. طالب المجلس بوقف فوري لإطلاق النار في حرب غزة بعد ثلاثة عشر يوماً من الاشتباكات بين إسرائيل وحركة حماس.

مراجع

إسرائيل في 2009
قطاع غزة في 2009
أحداث يناير 2009
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن إسرائيل
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة بشأن فلسطين
قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة عام 2009


Juan de la Rosa González (Nava del Rey, provincia de Valladolid, 27 de diciembre de 1820-íd. 27 de noviembre de 1886) fue un poeta, dramaturgo, periodista y crítico teatral español.

Biografía
De origen humilde, hijo de un botero y posadero, siendo un niño fue llevado a Valladolid, en cuya universidad estudió Filosofía y Humanidades. Allí conoció a Pedro Calvo Asensio, persona crucial en su formación política e intelectual que se convertirá en su mejor amigo. Al terminar los estudios en Valladolid, De la Rosa y Calvo Asensio se trasladaron a Madrid donde ambos se licenciaron en farmacia.

En 1853, nuevamente junto a Calvo Asensio y Práxedes Mateo Sagasta, futuro Presidente del Gobierno español, participó en la fundación de La Iberia (España), revista liberal-progresista de la que formó parte de su equipo redactor. En ella coincidió con Eduardo Saco, Manuel María Flamant, Gaspar Núnez de Arce, Carlos Rubio, Manuel de Llano y Persi, Evaristo Escalera, Juan Ruiz del Cerro, Carlos Masa Sanguineti o Carlos Modesto Blanco entre otros escritores. En La Iberia publicó numerosos artículos de opinión, pero sobre todo de crítica literaria y teatral, escritos que le generaron no pocas polémicas.

Además, colaboró con otras publicaciones como el Semanario Pintoresco Español, El museo de las familias, El Iris (Madrid) o El Tío Camorra, periódico satírico dirigido por Juan Martínez Villergas. En sus páginas vieron la luz sus cuentos y poesías.

Destacó como autor de comedias y dramas históricos, escritos en solitario o en colaboración con Calvo Asensio, Eduardo López Pelegrín, Manuel de Llano y Persi y Juan Ruiz del Cerro. Con frecuencia sus obras fueron estrenadas o representadas en el Teatro de la Comedia o el popular Teatro de Variedades de Madrid.

Su familia se redujo a su esposa a Isabel, quién falleció en enero de 1865. Según la prensa de la época, su estado de ánimo decayó por este hecho y dejó la redacción de La Iberia. No obstante, tras la Revolución de 1868, durante el gobierno de Sagasta, el Ministro de Fomento Manuel Ruiz Zorrilla nombró a Juan de la Rosa jefe de primer grado del cuerpo de bibliotecarios y archiveros -sección de bibliotecas-. A partir de aquí ejerció como director de la Biblioteca Universitaria de Madrid desde 1868 hasta su cese en 1875.

En 1875, tras renunciar a su nuevo destino en la biblioteca universitaria de Valencia, regresó a Nava del Rey, su localidad natal, donde residió la última década de su vida, distanciado del ambiente literario y político de Madrid, aunque siguió ligado al Partido Liberal de Nava del Rey, agrupación que tenía a Sagasta por presidente honorario. De la Rosa consideró este último periodo como un retiro, si bien desde 1854 ya no escribía teatro y sus escritos se reducían a artículos de opinión (crítica teatral, política, etc.).  Entre 1875 y 1876, diez años antes de su muerte, escribió sus últimas obras: tres poesías, quizá las más personales e intimistas de toda su obra, textos que además fueron publicados en revistas de la época.

Según su acta de defunción, Juan de la Rosa falleció a causa de derrame cerebral de carácter severo el 27 de noviembre de 1886, dejando escritos unos versos premonitorios unos años antes:

De toda ambición ajeno,
sin pensar en lo que fui,
vengo a morir a tu seno
pues de tu seno salí.

«La vuelta a mi pueblo». Madrid, 1875.

Reconocimientos
Entre otros reconocimientos, en 1870 le fue concedida la Encomienda de la Orden de Carlos III, máxima condecoración civil que puede ser otorgada en España, por la renovación y mejoras llevadas a cabo bajo su dirección en la Biblioteca de San Isidro (Madrid).

 Comendador de la Orden de Carlos III.
 Caballero de la Orden de Isabel la Católica.

Obra

Novela
 — (1843). El castillo de Santa Catalina. Madrid: Imprenta y Casa de la Unión Comercial.

Teatro
 — y CALVO ASENSIO, P., LÓPEZ PELEGRÍN, E., (1844). La libertad en su trono. Madrid: Imp. de José Gómez y Francisco Fuertes.

 — y CALVO ASENSIO, P., CERRO POZO, J., (1844). La venganza de un pechero. Madrid: Imprenta de J. Repullés.

 — y RUIZ DEL CERRO, J., (1845). Heroísmo y virtud o El Hijo del pueblo. Madrid: Imprenta Sanchiz.
— y DÍAZ Y MONTES, L., (1845). El premio del tirano. Madrid.

 — y CALVO ASENSIO, P., LLANO Y PERSI, M., (1846). ¡El premio grande! Madrid.

 — y CALVO ASENSIO, P., (1847). La estudiantina o el diablo de Salamanca. Madrid: Imp. de J. González y A. Vicente.

 — (1847). Perder fortuna y privanza. Madrid: Imprenta de Vicente de Lalama.

 — (1847). El aventurero español. Madrid: Imprenta de Vicente de Lalama.

 — y CALVO ASENSIO, P., (1847). Fernán González. Madrid: Imprenta de Repullés.

 — y CALVO ASENSIO, P., (1848). A la misa del gallo. Madrid: Imprenta de Vicente de Lalama.

 — (1848). Amor con amor se paga. Madrid: Establecimiento Tipográfico de D.A. Vicente.

 — (1849). Juan sin pena. Madrid: Imprenta de la Viuda de D.R.J. Ramírez.

 — (1850). Con razón y sin razón. Madrid: Imp. que fue de Operarios, a cargo de D. A. Cubas.

 — (1850). Instintos de Alarcón. Madrid: Imp. de la viuda de D. R. J. Domínguez.

 — (1850). El remedio del fastidio. Madrid: Imprenta de S. Omaña.

 — (1851). La esclava de su deber. Madrid: Imprenta de Vicente de Lalama.

 — (1851). La quinta en venta. Madrid: Imprenta de Vicente de Lalama.

 — y CALVO ASENSIO, P., (1851). Los consejos de Tomás. Madrid: Imprenta de Vicente de Lalama.

 — (1853). Celos de un alma noble. Madrid: José María Repullés.

 — (1853). La dama del oso. Madrid: Imprenta de Vicente de Lalama.

 — (1854). El honor y el dinero. Madrid: Establecimiento de Tejado Editor.

Cuentos y relatos
 — (1849). Tordesillas. En Semanario Pintoresco Español, n.º. 36. 9 de septiembre de 1849, pp. 284-286.
— (1851). Los amores telegráficos. La vecinita de enfrente. En Semanario Pintoresco Español, n.º. 18, 4 de mayo de 1851, pp. 139-140.
— (1852). Creo en la virtud. En Semanario Pintoresco Español, n.º. 46. 14 de noviembre de 1852, pp. 363-364.
— (1855). Un artículo para un sombrero. En La ilustración. Periódico Universal, Madrid, 16 de julio de 1855, pp. 287-288.
— (1855). Plaza de Oriente. En La ilustración. Periódico Universal, Madrid, 13 de diciembre de 1855, pp. 482-483.

Poesía
 — y CALVO ASENSIO, P. (1844). El eco de la libertad combatido por las bayonetas afrancesadas. Madrid: Imprenta Nacional del Colegio de Sordo-Mudos.
 — (1844). Glosa. En El Espectador. Madrid, 9 de mayo de 1845, p.2.
 — (1845). La muger sin corazón (sic.). En El Espectador, Madrid, 13 de juliio de 1847, p.4.
 — (1853). Serenata. En El Coliseo, Madrid, 8 de diciembre de 1853, pp.1-2.
 — (1855). El alma de mi alma. Serenata. En Semanario Pintoresco Español, p.224.
 — (1855). Al patriarca de nuestra literatura. En VV.AA. Coronación de D. Manuel José Quintana. Madrid: M. Rivadeneira, pp. 65-68.
 — (1875). La vuelta a mi pueblo.  En La América. Revista Universal,  Madrid, 13 de marzo de 1875.
— (1875). La vuelta a mi pueblo. Madrid: Imprenta de los Señores Rojas.
 — (1875). Un paseo a la Concepción. Madrid: Imprenta de los Señores Rojas.
 — (1876). Los hijos de los pobres. En La ilustración española y americana. Madrid, 1876.

Notas

Bibliografía
 ALONSO CORTÉS, N. (1914). Antología de poetas vallisoletanos modernos. Valladolid: Biblioteca Studium, pp. 89-95.
 CARBONERO, F. (1900). Historia de La Nava del Rey. Valladolid: Imp. Santarén Madrazo, p. 108-109.
 ESCALANTE VARONA, A. (2018). La rebeldía del conde Fernán González en la obra dramática de Manuel Fermín de Laviano, y Juan de la Rosa y Pedro Calvo Asensio. En VV.AA. Jóvenes plumas del hispanismo: nuevos retos y enfoques de la investigación filológica. Madrid: Universidad Complutense y Fundación Ramón Menéndez Pidal.
 OJEDA, P.; VALLEJO GONZÁLEZ, I. (2001). Pedro Calvo Asensio. Progresista puro, escritor romántico y periodista. Valladolid: Ayuntamiento de Valladolid.

 OVILIO Y OTERO, M. (1849). Manual de Biografía y de bibliografía de los escritores españoles del siglo XIX, Tomo II, Madrid: Librería de Rosa y Bouret.
 VALLEJO GONZÁLEZ, I. (2000). Fernán González, drama histórico romántico de Juan de la Rosa y Pedro Calvo Asensio. En VV.AA. Homenaje a José María Martínez Cachero: investigación y crítica, Vol. 3. Oviedo: Universidad de Oviedo, pp. 667-682
 VV.AA. (1989). Enciclopedia Universal Ilustrada Europeo-Americana, tomo LII. Madrid: Espasa-Calpe, p. 332.

Nacidos en Nava del Rey
Dramaturgos de España del siglo XIX
Dramaturgos de Castilla y León
Periodistas de España del siglo XIX
Periodistas de la provincia de Valladolid
Comendadores de la Orden de Carlos III
Caballeros de la Orden de Isabel la Católica
Escritores de la provincia de Valladolid
Miembros del Cuerpo de Archiveros, Bibliotecarios y Arqueólogos

Juan de la Rosa González


Amansia, rod crvenih algi smješten u tribus Amansieae, dio porodice Rhodomelaceae. Tipična vrsta je morska alga A. multifida.

Vrste
 Amansia arabica J.Agardh ex L.M.Newton
 Amansia daemelii (Sonder) J.Agardh
 Amansia dietrichiana Grunow
 Amansia fimbrifolia (R.E.Norris) L.E.Phillips
 Amansia glomerata C.Agardh
 Amansia japonica (Holmes) Okamura
 Amansia linearis Bory
 Amansia loriformis R.E.Norris
 Amansia mamillaris Lamouroux ex C.Agardh
 Amansia multifida J.V.Lamouroux
 Amansia pinnatifida Harvey
 Amansia pumila (Sonder) J.Agardh
 Amansia rhodantha (Harvey) J.Agardh
 Amansia roycei Huisman
 Amansia scalpellata Tanaka
 Amansia seagriefii (R.E.Norris) L.E.Phillips
 Amansia serrata (Harvey) Womersley

Izvori

Rhodomelaceae

Amansia


أسوس (Άσσος) هي مدينة في كورينثيا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 2587   نسمة.

المراجع

مدن اليونان

أسوس (كورينثيا)


Johann Fritz ist der Name folgender Personen:

* Johann Fritz (Pastor), deutscher Pastor
 Johann Fritz (Klavierbauer) (?–1834), österreichischer Klavierbauer
 Johann Fritz (Rechtswissenschaftler) (1799–1878), deutscher Rechtswissenschaftler und Hochschullehrer
 Johann Fritz (1947–2018), österreichischer Musikpädagoge, siehe Hans Fritz (Musikpädagoge)
 Johann Fritz (* 1958), österreichischer Eishockeyspieler, siehe Hans Fritz (Eishockeyspieler)
 Johann Friedrich Fritz (1798–1870), deutscher Maler und Lithograph
 Johann Michael Fritz (* 1936), deutscher Kunsthistoriker

Johann Fritz


Lasiopetaleae, tribus biljaka smješten u potporodicu Byttnerioideae, dio porodice sljezovki. Sastoji se od najmanje sedam rodova rasprostranjenih uglavnom po Australiji

Tipični rod je Lasiopetalum, oko 40 vrsta grmova u Australiji i Tasmaniji.

Rodovi
 Seringia J. Gay (19 spp.)
 Commersonia J. R. Forst. & G. Forst. (30 spp.)
 Androcalva C. F. Wilkins & Whitlock (33 spp.)
 Maxwellia Baill. (1 sp.)
 Hannafordia F. Muell. (4 spp.)
 Guichenotia J. Gay (17 spp.)
 Lysiosepalum F. Muell. (4 spp.)
 Lasiopetalum Sm. (51 spp.)
 Thomasia J. Gay (30 spp.)

Izvori

Byttnerioideae

Lasiopetaleae


කාංචනා 2 (අලෙවිකරණය වූයේ මූනි 3: කාංචනා 2 ලෙසිනි) යනු රාඝවා ලෝරන්ස් විසින් රදනය, නිෂ්පාදනය සහ අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද 2015 දෙමළ සංත්‍රාස ප්‍රහසන චිත්‍රපටයකි. මෙහි ඔහු ද්විත්ව චරිත නිරූපණයක් ද සිදු කරයි. මුනි චිත්‍රපට මාලාවේ තෙවන චිත්‍රපටය වන මෙය මුනි 2: කාංචනා චිත්‍රපටයට පසුව පැමිණි චිත්‍රපටයයි. තාප්සී පන්නු, නිත්‍යා මෙනන් සහ කෝවෛ සරලා ද ප්‍රධාන චරිත නිරූපණයෙන් දායක වන මෙම චිත්‍රපටය 2015 අප්‍රේල් 17 දින ලොව පුරා මුදාහැරිණි. මෙහි තෙලිඟු ප්‍රභේදය වූ ගංගා 2015 මැයි 1 දින මුදාහැරිණි. මෙම චිත්‍රපටය කන්නඩ බසින් කල්පනා 2 ලෙස ප්‍රතිනිර්මාණය වූ අතර 2016 ජූනි මස එය මුදාහැරීමට නියමිතව තිබිණි.

කථාපුවත
චිත්‍රපටය ඇරඹෙන්නේ යුවළක් රාත්‍රී ආහාරය සඳහා මිතුරකුගේ නිවසක් වෙත යාමත් සමගයි. ඔවුන් පුදුමයට පත් කරමින් නිවසෙහි කිසිවකු දක්නට නොලැබේ. වර්තමානයේ රාඝවා (රාඝවා ලෝරන්ස්) ග්‍රීන් ටීවී නාළිකාව සඳහා කැමරාකරුවකු ලෙස සේවය කරයි. ඔහුගේ පෙම්වතිය වන නන්දිනී (තාප්සී පන්නු) ද සේවය කරන්නේ එහි ය. ග්‍රීන් ටීවී නාළිකාව ජනප්‍රියතාව අතින් දෙවන ස්ථානයට පත්වීමත් සමග සිය නාළිකාව පළමු ස්ථානයට ගෙනඒමට සංත්‍රාස වැඩසටහනක් රූගත කරන මෙන් නන්දිනී පවසයි. කමිටු සාමාජිකයින් මෙයට එකඟතාව පලකළ විට, නන්දිනී අද්භූත පෙනුමක් සහිත නිවසක් පසුතලය ලෙස යොදාගැනීමට තීරණය කරයි. එම නිවස සැබැවින්ම හොල්මන් ගැවසෙන ස්ථානයක් බව ඇය නොදනියි. ඇය රාඝවා, ඇගේ මුරකරු මයිල් (මයිල්සාමි), ආචාර්ය ප්‍රසාද් (ශ්‍රීමන්) සහ පූජා (පූජා රාමචන්ද්‍රන්) සමග එම කටයුත්ත ඉටු කිරීමට පිටව යයි.

ආසන්න වෙරළ තීරයේ රූගත කිරීම් අතරතුර නන්දිනීට මංගල තැල්ලක් හමුවන අතර, එය සොයාගැනීමෙන් පසුව නොයෙකුත් අද්භූත දෑ සිදුවන්නට පටන් ගනියි. මේ නිසා නන්දිනී පූජකයකු හමුවීමට තීරණය කරයි. මෙම තැල්ල සැබැවින්ම භූතාවේශයකට ලක්ව ඇති බව වටහාගන්නා පූජකයා නන්දිනීට කාමරයෙන් පිටත් වන ලෙස පවසා තැල්ල නැවත භූතාත්මය වෙත ලබා දෙයි. නමුත් නන්දිනී එය විශ්වාස නොකරන අතර, පූජකයා ඇයට අභියෝග කරමින් එය හමුවූ ස්ථානය පරීක්ෂා කර බලන ලෙස පවසයි. දෙවන වරටත් නන්දිනී සහ පූජා තැල්ලට බාධා කිරීම නිසා එය ඔවුන් හැර නොයයි. ඇය පූජකයා වෙත දිවයන අතර, පූජකයා ඇයට උදව් කරයි. ඔහුගේ උපදෙස් පරිදි ඇය මිනී පෙට්ටියක් තනා තැල්ල සහිත විවාහක කාන්තා මළසිරුරක් ද තැන්පත් කරති. ඈතකට යන ඔවුහු එම මිනී පෙට්ටියට සිදුවන්නේ කුමක්දැයි රූගත කරති. මිනී පෙට්ටිය විවෘත වන අතර, භූතාත්මය විසින් ස්ත්‍රී මළසිරුර ඉවතට අදිනු ලබයි. සියලු දෙනාම බියවී දිවයන අතර, රාඝවා ඇද වැටෙයි. නන්දිනීට උපකාර කළ පූජකයාව භූතාත්මය විසින් මරා දමයි. නන්දිනී රාඝවාව අවදි කිරීමට උත්සාහ දැරුව ද ඇය ප්‍රමාද වන අතර, ගංගා නම් භූතාත්මය ඇයට ආවේශ වෙයි.

රාඝවා සහ නන්දිනී වෙනත් නිවසක් වෙත පිටත්වන අතර, ආවේශ වූ නන්දිනී රාඝවාගේ මව සහ නන්දිනීගේ නෑනණ්ඩිය මවිත කිරීමට සැලසුම් කරයි. නන්දිනී තුළ වෙනස්කම් ගණනාවක් සිදුවන අතර, එය පළමු වැටහෙන්නේ රාඝවාටයි. රාත්‍රියේ දුම්පානය කරන්නට පෙළඹෙන ඇය රාඝවාට පහර දෙයි. ඇයට භූතයකු අවේශ වී ඇති බව සියලුදෙනා වටහාගනිති. නන්දිනී (දැන් ගංගා ආවේශ වූ), ශිවාගේ ආත්මය රාඝවා තුළට ඇතුළු කිරීමට උත්සාහ කරයි. රාඝවාගේ මව සහ නන්දිනීගේ නෑනණ්ඩිය පැමිණිවිට ඔවුන් ද පහර කෑමට ලක්වේ. ඔවුහු පල්ලියක් තුළට දිවයකි. එහි දී ඔවුහු ශිවා (රාඝවා ලෝරන්ස්ම) සහ ගංගා (නිත්‍යා මෙනන්) පිළිබඳ දැනගනිති. ගංගාට ශිවා දැඩිව පෙම් කරයි. නමුත් ගංගා සිය උමතු පුත්‍රයා වූ ශංකර් සමග විවාහ වීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හේතුවෙන් මරුදු (ජයප්‍රකාශ්) ඔවුන් දෙදෙනාව මරාදමා වැළලී ය. නමුත් මියයාමට පෙර කෙසේ හෝ ශිවා ශංකර්ව මරා දමා ඇත. රාඝවා (ශිවාගේ ග්‍රහණයට පත්) මරුදුගේ ගෝලයකු මරාදැමීමත් සමග, ආත්මයක් තමන්ව මරාදැමූ බව ඔහු වටහා ගනියි. කෝප වූ ඔහු සිය මියගිය පුත්‍රයාව නැවත ගෙන්වා ශිවා සහ ගංගාව මරාදැමීමට තැත් කරයි. ශංකර් සමග සටන් කරන ශිවා ඔහුව පරාජය කරයි. මරුදුව මරාදමා ගංගා ද සිය පළිය ගනියි. රාඝවාව නැවත ආරක්ෂිතව පවුල වෙත පිටත් කරන ශිවා, ඔහුට කරදරයක් වූ විගස උපකාරයට පැමිණෙන බවට පොරොන්දු වේ. ශිවා සහ ගංගාගේ කථාපුවත ග්‍රීන් ටීවී නැවත පළමු ස්ථානය වෙත රැගෙන ඒමට සමත් වේ.

චරිත නිරූපණය

 රාඝනා ලෝරන්ස්, රාඝවා සහ මොට්ට ශිවා ලෙස (ද්විත්ව රංගනය)
 තප්සී පන්නු, නන්දිනී ලෙස
 නිත්‍යා මෙනන්, ගංගා ලෙස
 කෝවෛ සරලා, රාඝවාගේ මව ලෙස
 රේණුකා, නන්දිනීගේ නෑනණ්ඩිය ලෙස
 ජයප්‍රකාශ්, මරුදු ලෙස
 රාජේන්ද්‍රන්, මරුදුගේ ගෝලයා ලෙස
 සුහාසිනී මණිරත්නම්, ග්‍රීන් ටීවී ප්‍රධානිවරිය ලෙස
 ශ්‍රීමන්, ආචාර්ය ප්‍රසාද් ලෙස
 මයිල්සාමි, මුරකරු ලෙස
 මනෝබාලා, ආර්නෝල්ඩ් ලෙස
 සුපර් සුබ්බරායන්
 ජාන්ගිරි මධුමිතා, ඓශ්වර්යා ලෙස
 පූජා රාමචන්ද්‍රන්, පූජා ලෙස
 පණ්ඩු, ආචාර්ය පණ්ඩුරංගන් ලෙස
 චාම්ස්, අරවින්ද් ස්වාමි ලෙස
 භානු චන්දර්, චන්දෲ ලෙස

නිෂ්පාදනය
මුනි චිත්‍රපට මාලාවේ තෙවන චිත්‍රපටය සඳහා රාඝවා ලෝරන්ස් වැඩ කටයුතු ආරම්භ කළේ 2012දී ය. අනතුරුව මුනි 3: ගංගා ලෙස එය නම්කළේ ය. මෙම චිත්‍රපටය සඳහා වෙනස් කථාපුවත් දෙකක් ඇතුළත් වේ යැයි ඔහු පැවසී ය. මෙහි ප්‍රධාන කාන්තා චරිතය සඳහා තාප්සී පන්නු තෝරාගැනිණි. ගංගාගේ චරිතය සඳහා අංජලී අත්සන් තැබූ බැව් වාර්තා විය. නමුත් පසුව ඒ සඳහා නිත්‍යා මෙනන් දායක කරගන්නා ලදී.  මෙහි සංගීත වීඩියෝවක නර්තනයේ යෙදුණු සිය සහෝදරයා වන එල්වින්ව ලෝරන්ස් විසින් හඳුන්වා දෙන ලදී. මෙම චිත්‍රපටයේ එකිනෙකට වෙනස් පෙනුමවල් හයක් ලෝරන්ස් නිරූපණය කරනු ඇතැයි පැවසිණි. පූජා රාමචන්ද්‍රන් ද මෙයට සම්බන්ධ කරගැනිණි. 2013 ඔක්තෝබරයේ දී, රූගත කිරීම් අතරතුර ලෝරන්ස්ට තුවාල සිදුවූ අතර, මාස තුනකට අධික කාලයක් රූගත කිරීම් නවතා දැමිණි. මෙම චිත්‍රපටය වසර දෙකකට අධික කාලයක් නිෂ්පාදනයේ පැවතිණි.

ධ්වනිපථය
මෙහි ධ්වනිපථය ගීත පහකින් සමන්විත අතර ඒවා නිර්මාණය කරන ලද්දේ සී. සත්‍යා, එස්. තාමන්, අශ්වමිත්‍රා සහ නවක ලියෝන් ජේම්ස් විසිනි. ලියෝන් මෙහි ගීත දෙකක් සඳහා සිය දායකත්වය ලබා දී ඇත.

මුදාහැරීම
2015 අප්‍රේල් 17 දින ලොවපුරා තිර 750ක පමණ මෙම චිත්‍රපටය මුදාහැරුණේ මණි රත්නම්ගේ ඕ නාදල් කණ්මණි චිත්‍රපටය සමගිනි. තෙලිඟු ප්‍රභේදය පසුව 2015 මැයි 1 දින සිනමාහල් 220ක පමණ මුදාහැරිණි.

විචාරක පිළිගැනීම
කාංචනා 2 යහපත් ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාර හිමි කරගත්තේ ය.

ද ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා මෙයට තරු 5න් 3ක් ලබාදෙමින් රචනා කොට තිබුණේ, "ප්‍රහසන පුළුල් අතර, සෙල්ලක්කාර සංත්‍රාසයක්ද ඒ සමග යෙදී ඇත්තේ භූතයා හේතුවෙන් චරිත බියට පත්වන අයුරුත් සමගයි. මෙය ඇතැම් විට බොළඳ වැඩි වන නමුත්, ඉන් ඔබව සිනහගස්වනු ඇත...චිත්‍රපටය එය පොරොන්දු වන දෑ ඉටු කරයි— අපි ඇතැම් විටෙක සිනහසෙමු, බියපත් වෙමු, හඬමු". මෙයට තරු 5න් 2.75ක් ලබාදෙන බිහයින්ඩ්වුඩ්ස් පවසා ඇත්තේ, "ලෝරන්ස් මෙම ප්‍රභේදයෙහි ප්‍රවීණයකු වී ඇති බැව් පෙනේ. ඔහු ප්‍රේක්ෂකයා ඔවුන්ගේ ආසනයේ කෙළවර හිඳ සිටීමට සලස්වන අයුරු හොඳින් දනියි. ඔහුගේ නිර්මාණශීලී පරිකල්පනය හේතුවෙන් මෙය සාමාන්‍ය සංත්‍රාස ප්‍රහසන චිත්‍රපටවලින් වෙනස් වී ඇත". රෙඩිෆ් මෙයට 5න් 2.5ක් ලබාදෙමින් පැවසූයේ එය "විනෝදාත්මක චිත්‍රපටයක්" බවත්, "කථාපුවත අද කාලයට නොගැලපුණ ද, ප්‍රහසන මූග්ධ ය. නමුත් හුරුපුරුදු චරිතවල ප්‍රහසන රංගනය ඔබව සිනහගැස්වීමට සමත්ව ඇත". Sify රචනා කොට ඇත්තේ, "කාංචනා 2 සහ ලෝරන්ස් පෙර ප්‍රහසන සංත්‍රාස චිත්‍රපට අතර වෙනසක් නොමැති බවයි...සූත්‍රය එකම ය– භීතිය සහ මුසු වූ ප්‍රහසනය, මියගිය අයකුගේ ආත්මය වීරයා-වීරවරියගේ සිරුර තුළට ඇතුළු වීම, විනෝදජනක භාවය, වශීකරණය, උදවේගකරභාවය, කාන්තා හැඟීම්, සටන් ජවනිකා...ගීත පහක් ඇතුළත් කිරීම, අද්භූත නිවස, විලාප සහ අඳෝනා හඬවල් මෙහි දී කාර්යක්ෂම වී ඇත".

ඉන්දු-ආසියානු පුවත් සේවාව මෙයටතරු 5න් 2.5ක් ලබාදෙමින් රචනා කොට තිබුණේ, "හනමිටි සහ නිතර දකින සංත්‍රාස ආකෘතියක් රැගත් මෙම චිත්‍රපටයට හොඳ කථා වස්තුවක් නොමැති වීම අභාග්‍යයකි" එසේම එය "අවිවාදයෙන්ම චිත්‍රපට මාලාවේ දුර්වල චිත්‍රපටයක්" බව පවසා ඇත.ද හින්දු පුවත්පත රචනාකොට ඇත්තේ, "මෙහි ගැටලුව රංගනය නොවේ. අනුමාන කළ හැකි කථාපුවතයි...කාංචනා-3, අවසානය පිළිබඳ ආරම්භයේදී ම ඉඟියක් ලැබේ. චිත්‍රපට මාලාව පත්වා ගෙනයාමට මෙය මීට වඩා සාර්ථකව කළ යුතු ය".

බොක්ස් ඔෆීස්
කාංචනා 2 ලොව පුරා ආසන්න වශයෙන් ක ආදායමක් ලබාගැනීමට සමත් විය.

එහි පළමු දිනයේම, චිත්‍රපටය තමිල් නාඩුව තුළ පමණක් ක  සහ ලොවපුරා ක ශුද්ධ ආදායමක් ලැබීමට සමත් විය. චිත්‍රපටය "දැවැන්ත" ආරම්භයක් ලැබුවේ දින දෙකක් ඇතුළත තමිල් නාඩුව තුළ ක ශුද්ධ ආදායමක් උපයා ගනිමිනි. කාංචනා 2 ආරම්භක සති අන්තයේ දී තමිල් නාඩුවෙන් ක ශුද්ධ ආදායමක් උපයා ග්තතේ ය. එය කර්ණාටකවලින්  ද, කේරළයේ  සහ ඉන්දියානේ සෙසු ප්‍රදේශවලින් ක හුද්ධ ආදායමක් ලබාගැනීමට සමත් විය. චෙන්නායි නගරයෙන් පමණක් දින තුන්ක ඇතුළත මෙම චිත්‍රපටය ක ආදායමක් උපයාගත්තේ ය.

දින දහයක් ඇතුළත තමිල් නාඩුවෙන් ක ආදායමක් මෙය උපයාගත්තේ ය. දින දාහතරක් ඇතුළත තමිල් නාඩු, කේරළ සහ කර්ණාටක ප්‍රදේශවලින් ක ආදායමක් ඉපැයී ය.

ගංගා නම් වූ මෙහි තෙලිඟු ප්‍රභේදය පළමු සතියේ දී ක ශුද්ධ ආදායමක් පද අතර, දළ ආදායම කි. මෙහි අවසන් ශුද්ධ ආදායම ලෙස  වාර්තා වූයේ ඓ සහ එන්තිරන් චිත්‍රපටවලට පසුව ආන්ධ්‍රා ප්‍රදේශ් සහ තෙලංගානාවලින් හඬකැවූ චිත්‍රපටයක් ලද තෙවන ඉහළම ආදායම ලබමිනි.

සීමිත මුදාහැරීම යටතේ එක්සත් ජනපදය තුළ ක ආරම්භක ආදායමක් ලැබීමට මෙය සමත් විය. එක්සත් රාජධානිය සහ අයර්ලන්තය තුළ මෙම චිත්‍රපටය ආරම්භක සතිඅන්තයේ ක ආදායමක් ඉපැයී ය. මලයාසියාව තුළ සාර්ථක ආරම්භයක් ලද මෙය පළමු දින තුන ඇතුළත ක ආදායමක් වාර්තා කළේ ය.

2016 ජූනි 3 ඒර්නකුලම් සරිතා තියටරයේ දී මෙම චිත්‍රපටය නැවත මුදාහරිණි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

2015 චිත්‍රපට
දෙමළ-භාෂා චිත්‍රපට
ඉන්දියානු ප්‍රහසන සංත්‍රාස චිත්‍රපට
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
2010 දශකයේ ප්‍රහසන සංත්‍රාස චිත්‍රපට
එස්. තාමන්ගේ දෙමළ චිත්‍රපට ස්වරමාලා
2010 දශකය තුළ දෙමළ-භාෂා චිත්‍රපට
තෙලිඟු බසින් හඬකැවුණු දෙමළ-භාෂා චිත්‍රපට
ඉන්දියානු අනුගාමී චිත්‍රපට
දෙමළ අනුගාමී චිත්‍රපට
වෙනත් භාෂාවලින් ප්‍රතිනිර්මාණය වූ දෙමළ චිත්‍රපට

කාංචනා 2


Laša Šavdatuašvili (gruz. ლაშა შავდათუაშვილი; Gori, 31. siječnja 1992.) gruzijski je džudist. Bivši je olimpijski i europski prvak, aktualni olimpijski doprvak, te osvajač brojnih odličja s raznih natjecanja.

Laša Šavdatuašvili počeo je osvajati odličja još u mlađim uzrastima. 2010. godine osvaja Iliadis kup, 3. mjesto na prvenstvu Gruzije i 1. mjesto na Europskom kupu. Sve u konkurenciji juniora. Naredne godine na Iliadis kupu osvaja 2. mjesto, uzima srebro na svjetskom prvenstvu, te zlata na Gruzijskom prvenstvu, Europskom prvenstvu i Europskom kupu. Također sve u konkurenciji juniora. Iste godine, u seniorskoj konkurenciji osvaja broncu na prvenstvu Gruzije. Od 2012. godine bori se u seniorskoj konkurenciji. Osvaja Svjetske kupove u Tbilisiju, Pragu i Buenos Airesu. Na Europskom prvenstvu u Čeljabinsku osvaja broncu u pojedinačnoj konkurenciji (do 66 kg), te momčadsko zlato.

Nastupao je na Olimpijskom igrama u Londonu 2012. godine. U njegovoj kategoriji, do 66 kg,  borilo se 36 džudaša. Iako nije bio među favoritima za osvajanje odličja, nanizao je pet uvjerljivih pobjeda, svladavši u finalu Mađara Miklósa Ungvárija, trostrukog europskog prvaka.

2013. godine postaje europskim prvakom u pojedinačno i momčadski, te svjetskim momčadskim prvakom. Naredne godine prešao je u težinsku kategoriju do 73 kg. Osvaja ekipnu broncu na Svjetskom prvenstvu u Čeljabinsku. Od rezultata u 2015. godini, izdvajaju se zlato (Zagreb) i bronca (Tbilisi) na IJF Gran Prix turnirima, te bronca na IJF Grand Slamu u Abu Dhabiju.

Nastupio je i na Olimpijskim igrama u Londonu 2016. godine. U njegovoj kategoriji, do 73 kg, natjecalo se 35 džudaša. U pet borbi ostvario je četiri pobjede i osvojio broncu. Izgubio je jedino četvrtfinalni meč protiv Japanca Shoheia Ona, olimpijskog pobjednika.

Od zapaženijih rezultata sljedećih godina izdvaja se srebro s Europskog prvenstva u Pragu 2020. godine, te nekoliko medalja sa Svjetskih mastersa, Grand Slam i Grand Prix turnira.

Nagrade
Predsjednik Gruzije Giorgi Margvelašvili u svibnju 2018. godine odlikovao je Predsjedničkim redom izvrsnosti dvadest troje gruzijskih sportaša koji su tijekom povijesti ponijeli naslov olimpijskog prvaka. Među njima je bio i Laša Šavdatuašvili.

Vanjske poveznice
Službeni profil Laše Šavdatuašvilija na mrežnoj stranici IJF-a

Izvori

Gruzijski džudaši

Laša Šavdatuašvili


Marin Buneta, hrvatski reprezentativni rukometaš

Igrač Kozale.

S mladom reprezentacijom 2013. osvojio je srebro na svjetskom prvenstvu.

Izvori

Hrvatski rukometaši

Marin Buneta


Eugène Galien-Laloue, eigentlich Eugène Gallien Laloue (* 11. Dezember 1854 in Paris; † 18. April 1941 in Chérence, Département Val-d'Oise) war ein französischer Maler, der besonders für seine Pariser Straßenszenen aus der Zeit der Belle Epoque bekannt ist. Unter seinem richtigen Namen war er vertraglich an eine Galerie gebunden, darum benutzte er für weitere Arbeiten die Pseudonyme M. Dumoutier, Eugène Dupuy, Léon Dupuy, Eugène Galiany, M. Juliany, Eugène Lemaître, Maurice Lenris, Jacques Liévin und Dumotin & A. Languinais.

Leben
Galien-Laloue war der älteste Sohn des Theatermalers Charles Laloue († 1870) und dessen Ehefrau Marie Lambert. Er wurde, wie auch seine acht Brüder, in Montmartre geboren und in der Pfarrkirche St-Pierre getauft. Als 1870 sein Vater starb, musste Galien-Laloue als Schreiber bei einem Notar arbeiten, da die große Familie auf diese Einnahmen angewiesen war.

Um dieser ungeliebten Arbeit zu entkommen, trat Galien-Laloue unter falscher Altersangabe als Freiwilliger in die Armee ein und nahm am Deutsch-Französischern Krieg teil. Nach dem Frieden von Frankfurt kehrte Galien-Laloue im Mai 1871 nach Paris zurück. Er bekam eine Anstellung als technischer Zeichner bei der Société nationale du chemins de fer français (SNCF). Dadurch entdeckte er für sich auch die ländliche Umgebung von Paris und es entstanden dabei erste künstlerische Skizzen.

1874 und 1875 unternahm Galien-Laloue zusammen mit Charles Jacque längere Wanderungen zum und durch den Wald von Fontainebleau, wo nicht nur Skizzen und Vorstudien für spätere Bilder entstanden, sondern beide auch plein air malten. In Montmartre hatte Galien-Laloue schon früh Interesse an der Künstlerkolonie Les Fusains und durch diese Kontakte konnte er 1876 an einer Ausstellung mitwirken.

In Montmartre heiratete Galien-Laloue 1874 Flore Bardin (1861–1887), mit der er einen Sohn hatte, Fernand (* 1880). Fünf Jahre nach dem Tod seiner Ehefrau heiratete er in zweiter Ehe 1892 eine Schwester seiner Ehefrau, Ernestine Bardin († 1925) und hatte mit ihr eine Tochter, Flore Marie (* 1893). Wiederum fünf Jahre nach dem Tod seiner zweiten Ehefrau heiratete Galien-Laloue 1930 die dritte Schwester, Claire Bardin († 1933).

Galien-Laloue war bis ins hohe Alter als Maler tätig und führte sein Atelier in Montmartre, bestritt aber keine Ausstellungen mehr. Nach der deutschen Besetzung Frankreichs im Zweiten Weltkrieg gab er sein Atelier auf und zog zu seiner Tochter Flore. Als er 1940 der Schlacht um Paris wegen die Stadt verlassen musste, brach er sich unterwegs einen Arm und konnte seitdem nicht mehr malen. Im Jahr darauf starb er im Sommerhaus seiner Tochter in Chérence und fand dort auch seine letzte Ruhestätte.

Rezeption

Galien-Laloue wird besonders für seine Straßenszenen aus dem quirligen Paris der Belle Epoque geschätzt, Bilder, die nicht nur künstlerischen, sondern auch dokumentarischen Wert haben. Diese Pariser Szenen wurden meist kleinformatig in Gouache gemalt und waren bereits zu seinen Lebzeiten sehr beliebt, auch bei britischen und amerikanischen Käufern.

Daneben malte Galien-Laloue auch ländliche Szenen, vor allem Flusslandschaften und Dorfansichten. Ein Katalog über sein Gesamtwerk ist in Arbeit; der erste Band ist 1999 erschienen. Auf Auktionen werden für Galien-Laloues Gemälde mittlerweile vier- bis fünfstellige Summen erzielt.

Werke (Auswahl)
 Bateaux au port.
 Les grands boulevards.
 Les quais à Paris.
 Fermière en bord de rivière.
 La Seine à Paris.
 Trocadéro à Paris.
 La chambre des députés à Paris.
 Boulevard bonne nouvelle à Paris.
 Vue animée de Paris.
 La place de la république.

Literatur
 Emmanuel Bénézit (Begr.): Dictionnaire critique et documentaire des peintres, sculpteurs, dessinateurs et graveurs de tous les temps et de tous les pays, Band 8. 4. Auflage, Gründ, Paris 1999, ISBN 2-7000-3033-8.
 André Roussard: Dictionnaire des peintres à Montmartre. Édition A.R., Paris 1999, ISBN 978-2-95136-010-5. Seite 251f.
 Noë Willer: Eugène Galien-Laloue: 1854–1941. Catalogue raisonné, Band 1: Le triomphe de Paris. Alexander Kahan Fine Arts, New York 1999.

Weblinks

 Ausführliche Website über Galien-Laloue (englisch)
 Galien-Laloue auf Artnet

Maler (Frankreich)
Franzose
Geboren 1854
Gestorben 1941
Mann

Eugène Galien-Laloue


Arzu Özmen (* 21. April 1993 in Detmold; † 1. November 2011 unbekannt) war eine deutsch-kurdische Jesidin und Opfer einer innerfamiliären Gewalttat, eines sogenannten Ehrenmordes. In der Nacht des 1. November 2011 wurde sie von fünf ihrer Geschwister gewaltsam entführt und an einem unbekannten Ort von ihrem Bruder Osman durch zwei Kopfschüsse ermordet.

Leben

Arzu Özmen war eines von zehn Kindern der Familie. Ihre Eltern, Fendi und Adile Özmen, sind Kurmandschi sprechende Jesiden aus der südostanatolischen Stadt Midyat in der Türkei. Die Familie kam Anfang der 1990er Jahre nach Detmold. Bis 2010 besuchte Arzu Özmen die Geschwister-Scholl-Gesamtschule in Detmold. In der Bäckerei Müller in Remmighausen, wo sie an den Wochenenden arbeitete, verliebte sie sich in den 23-jährigen russlanddeutschen Bäckergesellen Alexander K.

Diese Beziehung mit einem Nicht-Jesiden wurde von der Familie offensichtlich nicht toleriert, da sie gegen die endogamen jesidischen Heiratsvorschriften verstieß. Aus diesem Grund soll es bereits mehrfach zu Gewaltanwendungen gekommen sein. Arzu Özmen suchte Zuflucht in einem Frauenhaus und zeigte den Vater und den Bruder Osman an. Die Eltern hätten die 18-Jährige immer wieder eingesperrt und verprügelt, so die Anwältin von Arzu Özmen. Sie ließ sich die Haare schneiden und färben und lebte unter einem neuen Namen.

Ermordung
Am 1. November 2011, gegen 1.30 Uhr, drangen Arzu Özmens fünf ältere Geschwister bewaffnet in die Wohnung ihres Freundes Alexander K. ein, verletzten diesen schwer und zwangen Arzu, mit ihnen die Wohnung zu verlassen. Der Freund alarmierte unmittelbar nach dem Überfall die Polizei.

Innerhalb von 24 Stunden nach der Tat erfolgte die Festnahme der Familienangehörigen. Zwei der Brüder wurden in Steinheim festgenommen. Die anderen beiden Brüder und die Schwester wurden später auch verhaftet und in Untersuchungshaft genommen. Von Arzu Özmen gab es zu diesem Zeitpunkt keine Spur. Die Geschwister schwiegen und verweigerten jegliche Angaben über Arzu Özmens Verbleib.

Zeugen wollen in der Tatnacht Schüsse in einem nahe gelegenen Wald gehört haben. Am darauffolgenden Tag begann eine groß angelegte Suche. Mit einem Polizeihubschrauber und zahlreichen Kräften suchte die Polizei stundenlang an der Stadtgrenze zwischen Detmold und Blomberg. Die Suche blieb jedoch ohne Erfolg. Zeitweise verfolgten die Behörden die Spur in die Türkei und schalteten ihre Kollegen dort in die Ermittlungen ein.

Die Ermittlungskommission ging zahlreichen Hinweisen nach, erhielt aber keinen Aufschluss zum möglichen Aufenthaltsort. Vier Wochen nach dem Verschwinden schlossen die Ermittler erstmals ein Tötungsdelikt nicht mehr aus.

Am 14. Dezember 2011 wurde in der ZDF-Sendung Aktenzeichen XY … ungelöst zur Mithilfe aufgerufen. Die Staatsanwaltschaft setzte eine Belohnung in Höhe von 5000 Euro aus.

Am 13. Januar 2012 wurde Arzu Özmen tot auf einem Golfplatz in Großensee (Schleswig-Holstein) gefunden. Ein Mitarbeiter des Golf-Clubs hatte am Freitagvormittag die Entdeckung gemacht und gegen 9:20 Uhr die Polizei alarmiert.

Mitte Januar machte der Bruder Kemal umfassende Aussagen zum Tathergang. Trotzdem blieben die Todesumstände weiterhin ungeklärt. Weil er als Einziger eine Aussage gemacht hatte, wurde Kemal Özmen unter Auflagen aus der Untersuchungshaft entlassen.

Rund drei Wochen nach dem Leichenfund wurde Arzu Özmen am 4. Februar 2012 im türkischen Dorf Cayirli (20 km von Midyat) beerdigt. Laut türkischen Medien waren etwa 30 Trauergäste anwesend, nicht aber ihre Eltern.

Gerichtsverfahren gegen die Geschwister

Prozess
Am 7. März 2012 erhob die Staatsanwaltschaft Anklage gegen die fünf Geschwister. Ihnen wurde gemeinschaftliche Geiselnahme vorgeworfen. Zwei der Beschuldigten wurde die leichtfertige Verursachung ihres Todes zur Last gelegt, die drei anderen waren wegen Mordes beziehungsweise Beihilfe zum Mord aus niedrigen Beweggründen angeklagt. Als Tatmotiv galt für die Anklage, dass Arzu Özmens Familie deren Liebesbeziehung zu einem Deutschen aus religiösen Gründen nicht dulden wollte.
Der Freiburger Psychologe Jan Kizilhan, der als Gerichtssachverständiger beteiligt war, erklärte, dass Verfehlungen einzelner Familienmitglieder als Versagen der ganzen Familie gälten. Der jesidische Glaube erlaube nur Beziehungen zu Jesiden. Zudem seien sexuelle Normen vorgegeben. Frauen müssten als Jungfrau in die Ehe gehen.

Am ersten Prozesstag gestand der 22-jährige Osman Özmen, seine Schwester mit zwei Schüssen in den Kopf getötet zu haben. Er gab an, er habe die Kontrolle verloren, weil Arzu ihn beschimpft und bespuckt habe. Der Vorsitzende Richter Michael Reineke verwies darauf, dass im weiteren Verfahren zu klären sei, ob sich Osman Özmen eventuell fälschlicherweise zu der Tat bekannte, um die Strafe auf sich zu nehmen.

Die Schwester Sirin Özmen gab an, dass der Mord nicht geplant gewesen sei. Sie wollten Arzu lediglich den "Kopf waschen". Die beiden Brüder Kemal und Elvis seien nach Hause gegangen. Die drei anderen – Sirin, Kirer und Osman – seien mit Arzu im blauen Golf der Familie nach Hamburg zu einem Onkel gefahren. Als dort niemand öffnete, entschlossen sich die Geschwister, Arzu nach Lübeck zu einem anderen Onkel zu bringen. Auf der Strecke hielten die Geschwister an einem Waldweg an, "weil Kirer austreten musste", erklärte Sirin. Auch Arzu sei kurze Zeit später ausgestiegen, Osman sei ihr gefolgt. Die Schwester gab an, selbst im Auto geblieben zu sein, bis sie plötzlich zwei Schüsse gehört habe.

Sirin Özmen gab zu, die treibende Kraft hinter der Entführung gewesen zu seien. Als Angestellte der Stadt Detmold hatte sie Zugriff auf das Register des Einwohnermeldeamts, welches sie für die Suche nach Arzu verwendete. Die Stadt Detmold hatte inzwischen die Beendigung des Arbeitsverhältnisses eingeleitet.

Mithäftlinge von Kemal Özmen erklärten, er habe ihnen gegenüber erwähnt, dass Kirer die treibende Kraft gewesen sei oder den Mord sogar geplant habe. Vor Gericht wollte sich aber keiner der beiden Zeugen mehr an diese Aussagen erinnern. Offenbar fürchteten sie Repressalien. Einer der beiden Zeugen gab zu Protokoll, dass er im Gefängnis geschlagen und bedroht wurde, als bekannt geworden sei, dass er im Fall aussagen wolle.

Die Eltern und die Ehefrau des Angeklagten Kemal Özmen machten von ihrem Zeugnisverweigerungsrecht Gebrauch. Ein Cousin verweigerte ebenso die Aussage.

Am vierten Prozesstag wurde bekannt, dass Kemal Özmen mehrfach mit den ermittelnden Beamten über die Aufnahme in ein Zeugenschutzprogramm gesprochen habe. Die Beamten gaben an, er habe immer mal gesagt, dass er mit seiner "Ursprungsfamilie" nichts mehr zu tun haben wolle.

Das psychologische Gutachten ergab, dass alle angeklagten Geschwister schuldfähig seien. Bei Osman Özmen gebe es keinen Hinweis auf blinde Wut und auch keinen Hinweis auf einen Auslöser der Tat wie etwa eine panische Reaktion. Es habe keinen Erregungssturm gegeben, der Osman Özmen zu den Schüssen veranlasst haben könnte.

Die Staatsanwaltschaft nahm Ermittlungen gegen Fendi Özmen, den Vater von Arzu Özmen, auf, dessen Mittäterschaft aufgrund anderer Beweismittel in Betracht zu ziehen sei.

Urteil
Am 16. Mai 2012 verurteilte das Landgericht Detmold Osman Özmen zu einer lebenslangen Haftstrafe. Kirer und Sirin Özmen wurden wegen Geiselnahme sowie Beihilfe zum Mord zu einer zehnjährigen Haftstrafe verurteilt. Kemal Özmen soll, ebenso wie sein Bruder Elvis, wegen Geiselnahme für fünfeinhalb Jahre ins Gefängnis.

Der Vorsitzende Richter Michael Reineke fand in seiner Urteilsbegründung deutliche Worte: "Arzu ist von ihrem Bruder mit zwei Kopfschüssen hingerichtet worden. Das war ein Mord mit Ansage, es ging nicht darum, ihr den Kopf zu waschen." Weiter führte er aus: "Der Fall Arzu ist keine innerfamiliäre Streitigkeit, es war ein Ehrenmord, nichts anderes."

Die exakten Todesumstände konnten nicht abschließend ermittelt werden. Noch immer ist nicht klar, wo genau Arzu Özmen ermordet wurde. Ebenso fehlt die Tatwaffe. Die Art und Weise des Transports der Leiche ist gleichermaßen noch offen.

Gerichtsverfahren gegen die Eltern

Im November 2012 wurde Fendi Özmen, der Vater von Arzu, wegen Anstiftung zum Mord und schwerer Körperverletzung angeklagt und am 28. Januar 2013 der Prozess gegen ihn eröffnet. Die Anklage warf dem 53-Jährigen Körperverletzung und Anstiftung zum Mord vor.

Nach vier Verhandlungstagen wurde Fendi Özmen am 4. Februar 2013 vom Gericht – wegen Beihilfe zum Mord durch Unterlassen sowie gefährlicher Körperverletzung – zu sechseinhalb Jahren Haft verurteilt.

Im Juli 2013 verurteilte das Landgericht Detmold Adile Özmen im Wege eines Strafbefehls zu einer Freiheitsstrafe von einem Jahr auf Bewährung. Außerdem musste die Mutter 80 Stunden gemeinnützige Arbeit verrichten. Gegenstand des Verfahrens war jedoch nicht der Mord, sondern eine Bestrafungsaktion im Kreise der Familie am 27. August 2011. Adile Özmen hatte sich gefährlicher Körperverletzung, Freiheitsberaubung und Nötigung ihrer Tochter Arzu schuldig gemacht.

Reaktionen

Nach Bekanntwerden der Ermittlungsergebnisse entfernte die Stadt Detmold die bei ihr beschäftigte Sirin Özmen aus dem Angestelltenverhältnis. Diese hatte im Laufe des Prozesses eingeräumt, als städtische Angestellte im Fachbereich Bürgerservice, Ordnung, Feuerwehr und Rettungsdienst missbräuchlich Zugriff auf das Melderegister genommen zu haben, um zu ermitteln, ob das spätere Mordopfer seinen Namen geändert habe.
Am 21. Januar 2012 rief Serap Çileli, Menschenrechtlerin und 1. Vorsitzende von Peri e. V., zu einem Trauermarsch und einer Kundgebung für Arzu Özmen in Detmold auf. Mehr als 500 Menschen nahmen an diesem stillen Marsch teil. Unter den Trauernden waren die Bundestagsabgeordnete Ute Koczy (Bündnis 90/Die Grünen), der Landtagsabgeordnete Dennis Maelzer (SPD), Lippes Landrat Friedel Heuwinkel (CDU) sowie Detmolds Bürgermeister Rainer Heller (SPD).

Der Zentralrat der Jesiden in Deutschland erklärte in einer Pressemitteilung, dass er den Mord an Arzu Özmen verurteile: "Diese unmenschlichen Taten sind mit unserer Religion absolut unvereinbar. Die Verantwortlichen müssen die volle Härte des Gesetzes erfahren."

Am 4. Februar 2012 wurde Arzu Özmen in der Türkei beigesetzt. Am gleichen Tag veröffentlichte Serap Cileli ein Video von der Beerdigung. "Es kommt nicht selten vor, dass Frauen und Mädchen, die Opfer eines Ehrenmordes wurden, in anonymen Gräbern begraben werden", so Serap Cileli. "Aus Sorge, Gleiches würde Arzu widerfahren, haben wir, Peri e. V., unsere Kooperationspartnerin in Istanbul aktiviert, um an der Beerdigung teilzunehmen und die Vorgänge für uns vor Ort zu beobachten."
Zwei Tage später folgte ein Augenzeugenbericht der Peri-Aktivistin und Rechtsanwältin Vildan Yirmibesoglu zur Beisetzung, in dem sie eingängig die gesamte Beerdigung beschreibt: "Ich war die Einzige, die Blumen zur Beerdigung mitbrachte. Es war mir wichtig, Arzu mit einem Strauß Blumen auf ihrer letzten Reise zu geleiten. Sie war noch so ein junges Mädchen, wie eine Blume, die man inmitten der Blüte ihres Lebens herausriss."

Zum Prozessauftakt am 30. April 2012 organisierten die Menschenrechtsvereine Terre des Femmes und Peri eine Mahnwache vor dem Landgericht Detmold. Sie forderten, keinen Kulturbonus für "Ehrenmörder" vor deutschen Gerichten zu gewähren, und setzten ein Zeichen gegen überkommene Ehrvorstellungen und forderten eine gerechte Bestrafung der Täter.

Ein Gedenkstein in Remmighausen soll an die getötete Arzu Özmen erinnern. Die Stadt hatte bereits Zustimmung signalisiert. "Der Gedenksteinwunsch wurde von vielen Seiten an uns herangetragen. Wir finden es gut und werden diese Idee positiv begleiten", sagte Stefan Fenneker von der Koordinierungsstelle Integration in Detmold.

Zur Urteilsverkündung luden die Organisationen Terre des Femmes und Peri erneut zu einer Mahnwache ein. Das Urteil werteten beide Vereine als Erfolg: "Das Urteil ist ein Fortschritt in der Rechtsgeschichte bei Ehrenmorden", so Irmingard Schewe-Gerigk von Terre des Femmes.

Die Kölner Rechtsanwältin und 2. Vorsitzende von Peri e. V., Brigitta Biehl, war von Anfang als Prozessbeobachterin dabei und erklärte: "Das Urteil möge die Väter stärken, die versuchen, sich gegenüber der patriarchalischen Gesellschaft durchzusetzen, und ihren Töchtern ein selbstbestimmtes Leben erlauben. Das entgegengesetzte Verhalten wird von unserer Rechtsordnung geächtet, das hat das Gericht mit diesem Urteil deutlich zum Ausdruck gebracht."

"Die gesamte Familie Özmen hat sich durch einen abgegriffen Ehrbegriff in den Abgrund gestürzt", so die Bundestagsabgeordnete Ute Koczy.

Der Verein Peri e. V. erklärte in einer Pressemitteilung, dass die 1. Vorsitzende Serap Cileli von Verwandten und Freunden der Familie Özmen bedroht worden sei. Nach dem Gerichtsurteil habe man sie erkannt und angefangen, wie "wild zu gestikulieren und immer wieder auf sie zu deuten". Ihre Körpersprache sei eindeutig "aggressiv und angespannt" gewesen. Einige Männer aus dieser Gruppe hätten sie und ihre Begleitung dann "auf Schritt und Tritt" verfolgt, so der Verein Peri. Der Vorstand des Vereins informierte nach eigenen Angaben die Polizei.

Auch nach der Urteilsverkündung gegen den Vater Fendi Özmen soll es zu heftigen Reaktionen gekommen sein, so der Verein Peri. Mitglieder der Familie Özmen hätten vor dem Landgericht Detmold gegen das Urteil demonstrieren wollen. Erst auf Anraten der Verteidiger wurde offenbar von dieser Aktion abgesehen. Vier Tage nach dem Urteil gegen Fendi Özmen wurden Morddrohungen gegen den Oberstaatsanwalt aus Detmold und einen Journalisten des Westfalen-Blatts im Internet gefunden.

Einzelnachweise

Weblinks
Artikel
 Mordfall Arzu Özmen: eine Frage der Ehre, Westfalen-Blatt, 15. Mai 2012

Videos
 Video: Aktenzeichen XY ungeloest – Sendung vom 14. Dezember 2011
 Video: Trauermarsch und Kundgebung für Arzu Özmen in Detmold – 21. Januar 2012
 Video: Die Beisetzung von Arzu Özmen in der Türkei – 4. Februar 2012

Entführungsopfer
Mordopfer
Gewalt gegen Frauen
Kriminalfall 2011
Kriminalfall in Deutschland
Geschichte (Detmold)
Person (Jesiden)
Kurde
Deutscher
Person (Detmold)
Geboren 1993
Gestorben 2011
Frau
Jesiden in Deutschland

Arzu Özmen


«I Wanna» (en español: "Quiero") es la canción ganadora del Festival de la Canción de Eurovisión 2002, interpretada en inglés por Marie N representando a Letonia.

La canción es particularmente conocida por la actuación de Marie N en el festival a nivel visual. Ella apareció con un traje de dos piezas blanco y un sombrero, el cual se lo quitó uno de sus bailarines. A medida que la canción avanzaba, los bailarines le quitaron la chaqueta, la camisa y los pantalones, mostrando el vestido corto de color rojo que llevaba por debajo. Al final de la canción, tiraron del dobladillo de la falda, revelando que en realidad era un vestido largo. Esta actuación visual acompañaba una canción con influencias de salsa, haciendo pleno uso de los ritmos bailables que en ese momento tenían cada vez más éxito en el festival tras la introducción del televoto.

La letra de la canción es relativamente sencilla, con la cantante diciéndole a su amado que quiere ser varias cosas para él.

La canción fue interpretada en  lugar de entre 24 participantes en la final de Eurovisión celebrada en Tallin. Al término de las votaciones había recibido 176 puntos, finalizando en primer lugar.

Referencias

Enlaces externos

Canciones de Eurovisión 2002
Ganadores de Eurovisión

I wanna


Kohei Mihara (født 8. december 1989) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Shonan Bellmare og Ehime FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kohei Mihara