Salicaceele (Salicaceae) sunt o familie de plante superioare angiosperme dicotiledonate din ordinul Malpighiales care cuprinde circa 350 de specii de plante lemnoase, arbori și arbuști, dioici, cu răspândire mai mult holarctică. Frunze simple, alterne, întregi, rar lobate, stipelate. Flori unisexuate, dioice, nude, fiecare la bază cu câte o bractee (scvamă), grupate în amenți, care apar înainte de înfrunzire sau o data cu frunzele (mai rar după înfrunzire). După maturație cad de pe ramuri. Androceul cu două sau numeroase stamine. Gineceul cu ovar superior, unilocular, cu 2-4 stigmate adesea bilobate, cu placentație parietală și numeroase ovule. Polenizare anemofilă. Fructul o capsulă ce se desface în 2-4 valve, cu numeroase semințe mici, prevăzute cu smocuri de peri lungi, argintii. Flora României conține 33 de specii spontane și cultivate ce aparțin la 2 genuri: Salix și Populus. Mai multe specii au importanță economică și diverse utilizări.

Specii din România
Flora României conține 33 de specii spontane și cultivate ce aparțin la 2 genuri: Salix și Populus:

 Plop = Populus
 Plop alb = Populus alba
 Plop negru canadian = Populus deltoides
 Plop negru  = Populus nigra, Plută
 Plop chinezesc = Populus simonii
 Plop tremurător = Populus tremula
 Plop negru hibrid = Populus × canadensis
 Plop cenușiu = Populus × canescens
 Plop euroamerican = Populus × Euramericana

Salix = Sălcii
Salix acutifolia = Salcie, Răchită
Salix alba = Salcie albă
Salix alpina = Salcie, Răchită
Salix aurita = Salcie, Răchită
Salix babylonica = Salcie pletoasă, Salcie plângătoare
Salix bicolor = Salcie, Răchită
Salix caprea = Salcie căprească, Iovă
 Zălog (arbust) = Salix cinerea
Salix daphnoides = Salcie brumărie
Salix elaegnos = Răchită albă
Salix fragilis = Salcie plesnitoare, Salcie fragedă
Salix hastata = Salcie, Răchită
Salix herbacea = Salcie pitică
Salix kitaibeliana = Salcie, Răchită
Salix myrtilloides = Salcie, Răchită
Salix pentandra = Salcie
Salix purpurea = Răchită roșie
 Salcie pitică = Salix reticulata
 Salcie pitică = Salix retusa
Salix rigida = Răchită americană
Salix rosmarinifolia = Salcie târâtoare, Salcia de nisipuri
Salix silesiaca = Iovă, Salcie căprească de munte
Salix starkeana = Salcie, Răchită
Salix triandra = Salcie cu frunze de piersic
 Răchită, Mlaje  = Salix viminalisSalix × rubens = Salcie, Răchită

 Note

 Bibliografie
 Flora Republicii Populare Romîne. Redactor principal: Acad. Traian Săvulescu. Volumul I. Editura Academiei Republicii Populare Romîne, 1952
 Constantin Pârvu. Universul plantelor. Mică enciclopedie. Ediția a III-a Revăzută și completată. Editura Enciclopedică. București, 2000
 Constantin Pârvu. Dicționar enciclopedic de mediu (DEM), Volumul 1-2. Regia Autonomă Monitorul oficial, 2005
 Iuliu Morariu, Ioan Todor. Botanică sistematică. Ediția a II-a  revizuită. Editura Didactică și Pedagogică. București, 1972
 Ioan Hodișan, Ioan Pop. Botanică sistematică. Editura Didactică și  Pedagogică. București, 1976
 Alexandru Buia, Anton Nyárády, Mihai Răvăruț. Botanica agricolă. Vol. II. Sistematica plantelor.'' Editura Agro-Silvică. București.1965

Legături externe

Salicaceae

Salicacee


Filip Jazvić ()

Note

Legături externe

Fotbaliști croați
Sportivi croați în viață
Fotbaliști ai CSU Craiova
Fotbaliști ai CFR Cluj
Fotbaliști ai ASA Târgu Mureș

Filip Jazvić


El Balneario de Hervideros de Cofrentes  está situado en la confluencia de los ríos Júcar y Cabriel, en la zona montañosa del oeste de la provincia de Valencia, en el límite con la provincia de Albacete, Castilla-La Mancha. Pertenece al término municipal de Cofrentes, que se encuentra a unos 100 kilómetros por autovía de la capital del Turia.

Fue fundado en 1902 y ocupa una superficie de 2.000.000 de metros cuadrados. Está situado a 400 metros de altitud en el Valle de Cofrentes, uno de los más bellos parajes de la geografía valenciana. Muy próximos al Balneario se encuentra: la Reserva Nacional de Caza de la Muela de Cortes, las Cuevas de Don Juan y el embalse de Embarcaderos (a 4km.), donde se unen las aguas de los ríos Júcar y Cabriel, formando un lago de 20 km de longitud entre los impresionantes cañones de la Muela de Cortes.

A partir de este Balneario, se empezó a crear complejos y edificios formando una población; a la que viven actualmente 12 personas.

El agua de Balneario Hervideros de Cofrentes
Las aguas del Balneario Hervideros de Cofrentes fueron declaradas de utilidad pública por Real Orden del 15 de noviembre de 1902. Por los gases minerales se clasifican como: Bicarbonatadas mixtas - Sulfatado- Magnésicas - Ferruginosas - Carbónicas. El balneario o estación Termal de Cofrentes dispone de una capacidad para 390 personas en alojamientos de 3 estrellas. Una singularidad de las instalaciones es la variada composición de las unidades de alojamiento que están dispersas a lo largo de todo el complejo como si de un pequeño pueblo se tratase.

Algunos de los tratamientos que se ofrecen son: tratamientos faciales hidratantes, purificantes, blanqueadores, regeneradores, revitalizantes, etc.., así como también tratamientos corporales como baños, masajes, depilaciones, peeling y envolvimientos, etc.

Instalaciones
El Balneario Hervideros de Cofrentes dispone de una oferta deportiva complementaria a los tratamientos de salud que incluye:
Un campo de golf de nueve hoyos Pitch&Putt
Cruceros Fluviales por los Cañones del Júcar

Referencias
Las Provincias: El Hotel-Balneario Hervideros de Cofrentes

Enlaces externos
Balneario Hervideros de Cofrentes

Cofrentes
Turismo en la Comunidad Valenciana
Cofrentes

Balneario Hervideros de Cofrentes


The Little Nine Partners Patent was a land patent granted in 1706 in Dutchess County, New York, United States.  It was the last of fourteen patents granted between 1685 and 1706 which came to cover the entirety of historic Dutchess County (which until 1812 included today's Putnam County).

The first ten, granted between 1685 and 1697, covered almost all of Hudson River shoreline in the original county, with three - Rombouts, the Great Nine Partners, and Philipse Patents, extending significantly inland. The eleventh, and smallest, Cuyler, 1697, was the first to contain solely inland territory, just in from the Hudson. The twelfth, and next smallest, Fauconnier, in 1703, completed the Hudson River shoreline.  The last two, Beekman, 1705, and the Little Nine Partners, 1706, laid claim to the remaining interior lands.

History
The patent was located in the northern part of the county, and comprises all or parts of the modern towns of Milan, Pine Plains, and North East.  Roughly triangular in shape, it was bounded on the north by Columbia County, on the south by the Great Nine Partners Patent (1697) and on the west by the Schuyler (1686) and Rhinebeck (1697) patents.  Its eastern boundary was the area known as The Oblong, a narrow strip of land along the eastern edge of Dutchess County, bordering the state of Connecticut.

Partners
There were eight original patentees of the Little Nine Partners Patent:
 Sampson Broughton
 Rip Van Dam
 Thomas Wenham
 Roger Mompesson
 Peter Fauconier
 Augustine Graham
 Richard Sackett
 Robert Lurting

George Clarke subsequently bought a ninth share, becoming the ninth partner, but not a patentee.

Allocation
Although awarded in 1706, it was not until 1744 that the allocation of each of the nine partners was associated with a specific lot through a Dutchess County Court process that involved a lottery system, drawn by "two boys...under the age of sixteen."

See also

 Great Nine Partners Patent
 Rombout Patent
 Dutchess County land patents
 Philipse Patent

External links
 Little Nine Partners Historical Society
  Historic map

References

Pre-statehood history of New York (state)
History of the Thirteen Colonies
1706 in the Province of New York

Little Nine Partners Patent


Defileul Orhei este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Orhei, Republica Moldova. Este amplasat la extremitatea de sud-vest a orașului Orhei, în valea râului Răut. Are o suprafață de 100 ha, sau 102,9 ha conform unor măsurări mai recente. Obiectul este administrat de Primăria orașului Orhei.

Descriere

Defileul Orhei este săpat de râul Răut în fâșia recifelor organogene de barieră, constituite din alge calcaroase, colonii de briozoare, cochilii de foraminifere și moluște. În secțiunea geologică a defileului ies în evidență trei pachete de roci, formate în condiții sedimentologice diferite.

Pachetul inferior are o grosime de 5-6 m și este format din calcare cochilifere, detritice și oolitice. Au fost identificate fosile caracteristice depozitelor volhiniene: o specie de moluște bivalve (Ervilia dissita), câteva specii de moluște gasteropode (Melanopsis impressa etc.) și unele specii de foraminifere din familia Peneroplidae (Spirolina litoralis etc.).

Pachetul mijlociu, cu grosimea de cca 20 m, este reprezentat de calcare stratificate, relativ dure, alcătuite din fragmente de cochilii de foraminifere, mai ales Vobicularia novorosica, și de moluște, precum Paphia vitalina, dar și din schelete de briozoare.

Pachetul superior are grosimea de până la 30 m și este alcătuit din calcare preponderent oolitice, cu foraminifere din familia Peneroplidae, moluște gastropode ș.a. Tot aici a fost descoperită specia Telebralia menestrieri.

Statut de protecție

Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural este Primăria orașului Orhei.

Fiind o formațiune rară a sarmațianului în zona centrală a Moldovei, defileul a fost obiect de studiu al Sesiunii a IV-a paleontologico-litologice consacrate formațiunilor rifogene fosile din Crimeea și Moldova (1966) și al Colocviului al XII-lea European de Micropaleontologie (1971). Aria protejată are valoare instructivă, peisagistică și turistică.

Conform situației din anul 2016, nu era instalat niciun panou informativ și nu era delimitat teritoriul ariei protejate.

Note

Bibliografie

Legături externe

Orhei, Defileul
Raionul Orhei

Defileul Orhei


El pijuí pizarroso (Synallaxis brachyura), es una especie de ave paseriforme de la familia Furnariidae perteneciente al numeroso género Synallaxis. Es nativa de América Central y del noroeste de América del Sur.

Nombres populares
Se le denomina también arquitecto plomizo (en Costa Rica), chamicero pizarra o rastrojero pizarra (en Colombia), cola espina gris (en Honduras), colaespina pizarrosa (en Ecuador), cola-espina pizarroso (en Perú), colaespina plomiza (en Panamá) o colaespina apizarrado (en Nicaragua).

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el centro norte de Honduras, por Nicaragua, Costa Rica, Panamá, hacia el sur por el norte y oeste de Colombia, oeste de Ecuador, hasta el extremo noroeste de Perú.

Esta especie es considerada común en una variedad de hábitats naturales: bosques arbustivos, bordes y clareras de bosques, jardines, hasta los 2000 m de altitud en Colombia.

Descripción
Mide entre 14 y 16 cm de longitud y pesa entre 16 y 21 g. Su frente y lados de la cabeza son de color gris pizarra oscuro; la corona, la nuca y las coberteras alares y la base de las alas de color rojizo rufo. El dorso es oliva parduzco oscuro y el resto de las alas y la cola oliva tiznado oscuro. La barbilla y la garganta son de color pizarra con manchas blancas. Las plumas de la parte inferior de la garganta muestran una base negra que les dibuja un parche negruzco. El pecho es de color pizarra oscuro y el abdomen es más claro. Los flancos son oliva negruzco. El iris es castaño rojizo, el pico es negro y las patas son entre gris azulado y negruzco.

Comportamiento
Esta ave es un poco menos furtiva que los otros Synallaxis; forrajea más alto que el nivel del suelo y ocasionalmente hasta emerge de la densa cobertura.

Alimentación
Se alimentan de insectos y arañas y sus larvas y huevos. Forrajean principalmente entre la vegetación enmarañada.

Reproducción
Construyen un nido en forma globular de 36 por 43 cm, con techo de paja y entrada tubular, asegurado a algún arbusto, entre 0,4 y 4,5 m de altura. La hembra pone dos a tres huevos blancos o verdosos.

Vocalización

El canto es un chirrido gutural de timbre bajo a menudo introducido por unas pocas notas, por ejemplo: «ch-ch-chirrrr», o solamente «chirrrr».

Sistemática

Descripción original
La especie S. brachyura fue descrita por primera vez por el naturalista francés Frédéric de Lafresnaye en 1843 bajo el nombre científico Synnalaxis (error) brachyurus; su localidad tipo es: «Colombia = "Bogotá"».

Etimología
El nombre genérico femenino «Synallaxis» puede derivar del griego «συναλλαξις sunallaxis, συναλλαξεως sunallaxeōs»: intercambio; tal vez porque el creador del género, Vieillot, pensó que dos ejemplares de características semejantes del género podrían ser macho y hembra de la misma especie, o entonces, en alusión a las características diferentes que garantizan la separación genérica; una acepción diferente sería que deriva del nombre griego «Synalasis», una de las ninfas griegas Ionides. El nombre de la especie «brachyura», se compone de las palabras del griego «βραχυς brakhus»: corto  y «ουρος ouros»: cola; significando «de cola corta».

Taxonomía
Los datos genético-moleculares indican que esta especie es hermana de Synallaxis subpudica. La subespecie propuesta chapmani , 1919 (de Colombia) fue descrita como parecida a nigrifumosa, pero aparentemente se trata de una variación clinal y los especímenes individuales no son diagnosticables. La subespecie propuesta  jaraguana (de Goiás, en el este de Brasil), fue basada en especímenes mal identificados de Synallaxis hypospodia.

Subespecies
Según la clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) se reconocen cuatro subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Synallaxis brachyura nigrifumosa , 1865 – del centro norte de Honduras hacia el sur hasta Panamá y noroeste de Colombia hacia el sur hasta el noroeste de Ecuador (al sur hasta Guayas).
 Synallaxis brachyura brachyura , 1843 – nprte de Colombia (Antioquia hacia el este hasta el valle del Magdalena).
 Synallaxis brachyura caucae , 1914 – centro de Colombia (valle del Cauca).
 Synallaxis brachyura griseonucha , 1923 – suroeste de Ecuador (al sur desde Guayas y Azuay) hacia el sur hasta el extremo noroeste de Perú (Tumbes).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Synallaxis brachyura en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Synallaxis brachyura en xeno-canto.

brachyura
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1843
Taxones descritos por Frédéric de Lafresnaye

Synallaxis brachyura


Nguyễn Tuấn Anh (født 16. maj 1995) er en vietnamesisk fodboldspiller.

Vietnams fodboldlandshold

|-
|2016||6||1
|-
|2017||||
|-
!Total||6||1
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Vietnam

Nguyễn Tuấn Anh


The Piano Player Maksim Mrvica'nın 2003 tarihli müzik albümüdür.

Şarkılar
 Flight of the Bumble-Bee (Rimsky-Korsakov/Jeff Wayne) - 04:25
 Grieg's Piano Concerto in A Minor (Grieg) - 04:04
 Exodus (Ernest Gold) - 03:09
 Claudine (Tonci Huljic) - 04:29
 Wonderland (Huljic) - 03:38
 Handel's Sarabande (Handel) - 03:37
 Rhapsody on a Theme of Paganini (Rachmaninov/Wayne) - 10:08
 Hana's Eyes (Huljic) - 04:31
 Chopin's Revolutionary Etude in C Minor (Chopin)
 Cubana (Huljic) - 03:08
 Croatian Rhapsody (Huljic) - 03:32
 Dance of the Baroness (Frano Parac) - 02:51
 Cubana Cubana (Bonus Track) (Huljic) - 03:28

2003 albümleri
Enstrümantal albümler
Klasik batı müziği albümleri
Maksim Mrvica albümleri

The Piano Player


Lily Marie Louise Carlstedt (Søllerød, 5. ožujka 1926. – Vallensbæk, 14. lipnja 2002.) bila je danska atletičarka, natjecateljica u bacanju koplja.

Osvajačica je brončanog odličja s Olimpijskih igara 1948. u Londonu. Na Olimpijskim igrama četiri godine kasnije u Helsinkiju bila je 5.

Svoj najbolji hitac u karijeri bacila je 1956., a iznosio je 48,28 metara. Završetkom karijere, radila je kao športska djelatnica u Kopenhagenu.

Jedna je od rijetkih danskih športaša koji su postavili olimpijski rekord (učinila je to u Helsinkiju 1952.).

Izvori
 www.sports-reference.com , Sports reference LLC, Lily Marie Louise Carlstedt, pristupljeno 4. rujna 2016.

Danski športaši
Bacači koplja

Lily Carlstedt


Agiortia, biljni rod iz porodice vrjesovki smješten u tribus Styphelieae. Rod je raširen po Queenslandu i Novom Južnom Walesu. Postoje tri priznate vrste grmova, nekada uključivane u rod leukopogon (Leucopogon), a 2005. godine su izdvojene u vlastiti novi rod.

Listovi su naizmjenični.

Priznate vrste
 Agiortia cicatricata (J.M.Powell) Quinn
 Agiortia pedicellata (C.T.White) Quinn
 Agiortia pleiosperma (F.Muell.) Quinn

Izvori

Epacridoideae

Agiortia


Anders Krogsgaard (født 19. april 1996) er en dansk ishockeyspiller. Han spiller i øjeblikket for Fischtown Pinguins.

Biografi
Anders er født og opvokset i Esbjerg og spillede i Esbjerg IK som ungdomsspiller.

Metal Ligaen

EfB Ishockey

Sæsonen 2012-13

Esbjerg Energy

Sæsonen 2013-14

Sæsonen 2014-15

Sæsonen 2015-16

Sæsonen 2016-17

Sæsonen 2017-18

Sæsonen 2018-19

Aalborg Pirates

Sæsonen 2019-20

Referencer

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Danmark
Ishockeyspillere fra Aalborg Pirates

Anders Krogsgaard


Hectorella, monotipski biljni rod trajnica iz porodice bunarkovki.

Jedina vrsta je H. caespitosa, patuljasti grmić koji formira jastučasti oblik na stjenoviztim staništima Južnog otoka na Novom Zelandu. Njezine pojedinačne rozete sastavljene od mnogih preklapajućih zelenih, trokutastih listova. Sjedeći cvjetovi čine 'krunice' oko svake rozete. Pojedine biljke su ili muške ili ženske.

Sinonimi
 Hectorella elongata Buchanan
 Lyallia caespitosa (Hook.f.) Nyananyo & Heywood

Izvori

Bunarkovke
Flora Južnog otoka

Hectorella


Global Positioning System (kısaca GPS veya Türkçe karşılığıyla Küresel Konumlama Sistemi), ABD hükümetine ait ve ABD Uzay Kuvvetleri tarafından yönetilen uydu tabanlı radyonavigasyon sistemidir. Dünya'daki ve Dünya yakınındaki GPS alıcılarına, en az dört GPS uydusunu görebilmeleri şartıyla coğrafi konum ve saat bilgisi sağlayan küresel uydu navigasyon sistemlerinden biridir. Uydular bir tür radyo sinyali yayarlar ve yeryüzündeki GPS alıcıları bu sinyalleri alıp yorumlayarak konum belirlenmesini gerçekleştirir.

GPS projesi, öncelindeki navigasyon sistemlerinin kısıtlı işlevselliklerini aşabilmek amacıyla 1960'lardan gelen bir dizi gizli mühendislik çalışması da dahil olmak üzere ilk denemelerde ortaya çıkan birkaç görüşün de bütünleştirilmesi ile, 1973 yılında geliştirilmişti. GPS, ABD Savunma Bakanlığı (DoD) tarafından esas olarak 24 uydu ile çalışacak şekilde tasarlanıp yapılmış ve devreye alınmıştı. 1994 yılında tam olarak işler hale gelmiştir. Sistem, Bradford Parkinson, Roger L. Easton ve Ivan A. Getting'in icatları ile güçlendirildi.

GPS sistemi, var olan sistem üzerinde teknoloji ilerlemeleriyle ve yeni taleplerle artık yenileştirilme ve Yeni Nesil Operasyonel Kontrol Sistemi (OCX) destekli, gelişmiş GPS III uydularının hayata geçirilmesi çabalarına yol açmıştır. Beyaz Saray ve Başkan Yardımcısı Al Gore 1998 yılında duyurular ile bu değişimi başlattı. 2000 yılından beri, GPS III yenileştirilmeleriyle ilgili kararlarda ABD Kongresi yetkilidir.

Ek olarak diğer sistemlerin kullanımında GPS geliştirilme aşamasındadır. Rus navigasyon sistemi GLONASS, GPS ile birlikte çağıldaşı olarak geliştirilmektedir; ama O, 2000'li yılların ortalarına kadar dünyayı tam olarak kapsamadan çalışmıştır. GPS'in yanı sıra AB tarafından geliştirilen Galileo, Çin tarafından geliştirilen Compass ve Hindistan tarafından geliştirilen IRNSS adlı konumlandırma sistemleri de vardır.

Tarihi
GPS sistemi ilk askeri gereksinimler için tasarlanmıştı. Tasarımı kısmen 1940'lı yılların başlarında geliştirilen, II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan ve daha sonra da uzun süre kullanılmış o dönem için bir çözüm olan LORAN (LORAN - Long Range Navigation) ve Decca Gezgini gibi benzer yer tabanlı radyo-seyir sistemlerine dayanmaktadır. GPS'in ilk kullanımı İkinci Dünya Savaşı'nın hemen sonrasına dayanır. Sistem, sinyal alıcıları ile yön bulmakta, askeri planlarda ve konum hesaplamalarında ve güdümlü roketlerin kontrolünde kullanılmak üzere tasarlanmıştı. GPS sistemi, ancak 1980'lerde sivil kullanıma açılmıştır.

Önceli

1956 yılında, Alman-Amerikan fizikçi Friedwardt Winterberg yapay uydular içinde yörüngeye yerleştirilen hassas atom saatleri kullanılarak genel görelilik denemesi (güçlü bir yerçekimi alanındaki yavaşlayan süre için) önerdi. Genel görelilik kullanılmaksızın, yörüngede günde 38 mikrosaniye daha hızlı bir şekilde süre düzeltmesi çalıştırmak için GPS brüt arızalanmasına yol açardı. Sovyetler Birliği 1957 yılında ilk insan yapımı peyk olan Sputnik'i fırlattı; bu, GPS için ilave bir esin kaynağı oldu. İki Amerikan fizikçi, William Guier ve George Weiffenbach, Johns Hopkins'in Uygulamalı Fizik Laboratuvarı'nda (APL), Sputnik'in radyo sinyali iletimlerinin izlenmesine karar verdi. Doppler etkisi nedeniyle peykin, yörünge boyunca nerede olunduğunun bilgisini içindeki saatleri ile  kesin olarak verebileceğini fark etti. APL Müdürü onlara gereken yoğun hesaplamaları yapmak için kendi UNIVAC bilgisayarına verileri giriş iznini verdi. Bir sonraki bahar, Frank McClure, APL müdür yardımcısı, Guier ve Weiffenbach'a, verilen ters problemi araştırmak için bu uydunun kullanıcının yerini saptamasını sordu. Bu, (denizaltıdan-fırlatılan Polaris füzesini geliştiren Donanma'nın, denizaltı konumunu bilebilmesi için gerekliydi.) onların ve APL'nin Transit sistemini geliştirmesine yol açtı. 1959 yılında, ARPA'da (adı 1972 yılında DARPA olarak değiştirildi) Transit sisteminin geliştiriminde rol aldı.

Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri tarafından kullanılan ilk uydu navigasyon sistemi, Transit, 1960 yılında başarıyla test edildi. Yaklaşık saatte bir seyir düzeltmesi sağlayabilir bir uydu takımında (satellite constellation) beş uydu kullanıldı. 1967 yılında, ABD Deniz Kuvvetleri, GPS sisteminde gerekli bir teknoloji olarak uzay şartlarında, yüksek doğruluklu saat ölçümü için Timation uydusunu geliştirerek yeteneğini kanıtladı. 1970'lerde, yer tabanlı Omega Navigasyon Sistemi, faz karşılaştırmasına dayanarak istasyon çiftlerinden sinyalin aktarımı ile dünya çapında ilk telsiz konumlandırma sistemi olmuştur. Bu sistemlerin sınırlandırılmaları daha fazla doğruluk ile daha evrensel bir navigasyon çözümüne ihtiyacı sürdürdü.

Geliştirilme eylemlerinin hemen hemen hiçbiri uydu takımının milyarlarca dolara mal olacak araştırmalarda, askeri ve sivil
işkollarındaki doğru konumlandırma için kapsamlı ihtiyaçların temininde bir gerekçe olarak görülmedi. ABD Kongresi'nin bu harcamaları, Soğuk Savaşın silahlanma yarışı sırasında, ABD'nin varlığına nükleer bir tehdit görünümü gibi haklı bir ihtiyaca yönelik olarak yaptığı düşüncesini oluşturdu. Bu nedenle caydırıcı etkisi görülerek gizlice GPS finanse edildi. Ayrıca bu, o dönemdeki aşırı dereceli gizlilik nedeniylede dir. Nükleer üçlüsü, ABD Hava Kuvvetleri'nin stratejik bombardıman uçakları ile birlikte kıtalararası balistik füzeler (ICBM) ve ABD Donanması'na ait denizaltıdan fırlatılan balistik füzelerden (SLBM) oluşuyordu. Nükleer caydırıcılık duruşu için hayati önem arz eden, SLBM fırlatma konumunun doğru belirlenmesi bir kuvvet çarpanı olmuştur.

ABD'nin balistik füze taşıyan denizaltı konumlarının hassas biçimde hesaplanması için yüksek doğruluklu konum belirleme gereksinimi doğdu. Nükleer üçlüden ikisi için ABD Hava Kuvvetleri'nin, aynı zamanda daha doğru ve güvenilir bir navigasyon sistemine gereksinimi vardı. Paralelinde Deniz ve Hava Kuvvetleri'nde, temelde aynı tür sorunların çözümü için ne yapılabileceği ile ilgili, kendi teknolojileri geliştirilmekte idi. ICBM'lerin beka kabiliyetlerini arttırmak için, taşınabilir fırlatma platformları kullanmak gibi (Rus SS-24 ve SS-25 sistemlerindeki gibi) öneriler vardı ve bu yüzden SLBM durumundaki gibi benzer fırlatma konumunu düzeltme ihtiyaçları oluştu.

1960 yılında, Hava Kuvvetleri aslında 3 boyutlu konum hesaplamaya imkân veren bir LORAN olan MOSAIC (MObile System for Accurate ICBM Control) adlı bir radyo-navigasyon sistemi önerdi. Takiben Proje-57 üzerinde çalışmalar başladı; 1963 yılında bu sistem denendi ve bu çalışmadan sonra GPS kavramı doğdu. Devamında aynı yıl GPS'te şimdi gördüğünüz özelliklerin birçoğunun ilk tasarılarını barındıran Proje 621B çalışmalarına yönelindi; hem ICBM'ler hem de Hava Kuvvetleri bombardıman uçaklarına gereken hassas konum hesaplamaları için çözümler üretilmeye başlandı. Deniz Kuvvetleri Transit sisteminin güncellemeleri Hava Kuvvetleri operasyonlarının yüksek hızları için çok yavaş kalmaktaydı. Deniz Araştırma Laboratuvarı'nın kendi sisteminin geliştirmeleri devam ederken, ilk kez 1967 yılında ve üçüncüsü 1974 yılında fırlatılmak üzere, içinde atom saati bulunan uzaydaki ilk araç olan Timation (Time Navigation) uydusu yörüngeye oturtuldu.

GPS, ABD ordusunun bir diğer önemli, farklı bir dalı haline geliyordu. 1964 yılında, ABD ordusunun, jeodezi ölçümlerinde kullanılacak SECOR (Sequential Collation of Range) jeodezi yer uydusu yörüngede ilk turuna çıktı. Henüz belirlenmeyen bir konumunda iken karada üslenen dördüncü bir istasyondan, tam olarak konumu düzeltmek için daha sonra bu sinyalleri kullanabilirdi. Son SECOR uydusu (SECOR 13) 1969 yılında fırlatıldı. Onyıllar sonra ilk yıllarında GPS, sivil yer araştırması için yeni teknolojilerinden sürekli olarak yararlanılabilen ilk sahalardan biri haline geldi. Çünkü sivil yer araştırması bilirkişilerine (surveyors) yarayan GPS uydu takımıdan gelen daha eksiksiz sinyaller, yıllar önce operasyonel ilan edilmişti. GPS sisteminin, yer tabanlı vericileri yörüngeye taşınan, SECOR sisteminin evrim geçirmiş bir türü olduğu düşünülebilir.

Geliştirme
1960'larda, paralelindeki gelişmelerle; Transit, Timation, 621B kodlu proje ve SECOR gibi bir dizi çoklu hizmet programından en iyi teknolojileri sentezleyerek üstün bir sistem geliştirilebileceği anlaşıldı.

1973 yılında hafta sonu, İşçi Bayramı boyunca, Pentagon'daki yaklaşık 12 askeri yetkili tarafından Savunma Navigasyon Uydu Sistemi (DNSS) konusunu işleyen bir dizi toplantı kararı alındı. Bu toplantıda, "GPS sisteminin oluşturulması yolunda gerçek bir sentez" yapılmıştır. Daha sonra O yıl, DNSS programı, Navstar veya Navigation System Using Timing and Ranging (Zamanlama Kullanımı ve Menzilleme Navigasyon Sistemi) adını almıştır. Navstar ile ilişkili olan özgün uyduların adı (önceki Transit ve Timation adlandırmaları gibi), Navstar uydu takımını tanımlamak için daha kapsamlı bir tam ad olarak Navstar-GPS şeklinde ve daha sonra da sadece kısaltılmış biçimde GPS olarak söylenegelmiştir.

Kore Hava Yolları'na ait 007 uçuş numararalı, 269 kişi taşıyan bir Boeing 747, Sovyetler Birliği'nin yasak hava sahası içine sapması sonrasında Sahalin ve Moneron Adaları dolaylarında 1983 yılında düşürülmüştü. ABD Başkanı Reagan, yeterli derecede geliştirilmiş olan, GPS sisteminin sivilde, serbest bir şekilde kullanılabilir olması için bir yönerge yayınlattı. İlk uydu 1989 yılında fırlatıldı ve 24. uydu 1994 yılında fırlatıldı. Roger L. Easton GPS birincil mucidi olarak yaygın bir şekilde yansıtılır.

Başlangıçta en yüksek kalitede sinyal, askeri kullanım için ayrılmıştı ve sivil kullanıma hazır olacak olan sinyal bilerek bozulmuş oldu (Selective Availability). Bu, seçici durumun kapatılabilir olması için 100 metreden (330 ft) 20 metreye (66 ft) sivil GPS sinyallerinin hassas iyileştirilmesi, Başkan Bill Clinton'ın siparişi ile 1 Mayıs 2000'de gece yarısı değişti. 2000 yılında seçici durumu kapatmak için 1996 yılında imzalanan talimat ABD Savunma Bakanı William Perry tarafından önerilmişti; çünkü diferansiyel GPS hizmetlerinin yaygın büyümesi için sivil doğruluğunu geliştirmek ve ABD askeri kazanımlarını ortadan kaldırmak gerekmekteydi. Dahası ABD ordusunun etkin bölgesel düzeyde muhtemel düşmanları için GPS hizmetini kullanımı bırakmayı destekleyebilecek teknolojileri gelişiyordu.

2000'li yıllarda ABD, GPS hizmetinde sivil kullanım için yeni sinyaller ve tüm kullanıcılar için artan doğruluk ve bütünlük de dahil olmak üzere, mevcut GPS donanımları ile tamamının uyumluluğunu korurken, çeşitli iyileştirmeleri uygulamaya geçirmiştir. Sistemin yenileştirmeleri şimdi, artan askeri, sivil ve ticari ihtiyaçları karşılamak, dolayısıyla yeni yetenekleri ile Küresel Konumlama Sistemini yükseltmek için devam eden bir girişim haline gelmiştir. Program GPS Blok III ve Yeni Nesil Operasyonel Kontrol Sistemi (OCX) dahil olmak üzere uydu satın almalar gibi bir dizi girişim şekliyle uygulanmaktadır. ABD Hükûmeti GPS sisteminin verimini ve doğruluğunu arttırmak için uzay ve yer bölümlerini geliştirmeye devam etmektedir.

GPS, ABD Hükûmeti'nin sahip olduğu ve işlettiği ulusal bir kaynaktır. Savunma Bakanlığı (DoD) GPS resmi temsilcisi olmaktadır. Kurumlararası GPS İcra Kurulu (IGEB - Interagency GPS Executive Board) 1996 ile 2004 yılları arası GPS politikalarını yönetti. Daha sonra 2004 yılında bu Uzay-Tabanlı Konumlandırma, Seyir ve Zamanlama Ulusal Yürütme Kurulu (Navigation and Timing Executive Committee), GPS ve ilişkin sistemler ile ilgili konularda federal daireler ve kurumlara danışmanlık hizmeti vermek ve onları yönlendirmek için yönerge ile kurulmuştur. İcra kuruluna savunma ve ulaşım vekil sekreterleri ortaklaşa başkanlık etmektedir. Üyeleri eşdeğer düzeyde, devlet ve ticaret bakanlıklarından yetkililer ve ülke güvenliği kadrolarının ortak şefleri ve NASA'dan dır. İcra kurulunun bileşenleri, yürütme ofisinin gözlemcileri ve irtibatlı olarak katılan FCC (Federal İletişim Kurulu) başkanıdır.

Savunma Bakanlığı (DoD), "Standart Konumlama Servisi"ni korumak için yasa gereği (federal radyoseyrüsefer planı ve standart konumlama hizmeti sinyal şartnamesinde tanımlandığı gibi) var olacaktır. GPS sisteminin dünya çapında sürekli geçerli halde olması; "ve" onu haksız yere bozan ya da sekteye uğratıcı sivil bir kullanım olmadan, onun güçlendirilmesine dair düşmanca kullanımları ortadan kaldırmak için önlemler geliştirecektir.

Süreç ve yenileştirme

 1972 yılında, ABD Hava Kuvvetleri Ataletsel Kılavuz Merkezi Test Tesisi'nde (Holloman Hv. K. Üssü), yer tabanlı sözde uyduları kullanılarak White Sands Füze Menzili üzerinden GPS alıcılarının iki prototip geliştirimi için uçuş testleri yapılmıştır.
 1978 yılında, ilk deneyim olarak Blok-I GPS uydusu fırlatıldı.
 1983 yılında, seyir hataları sonucu Sovyet yasak hava sahası içine sapmış Kore Hava Yolları (KAL 007) uçağı bir Sovyet avcı uçağı tarafından düşürüldü. 269 kişinin yaşamını yitirdiği kaza sonrasında, daha önce bu Navigation Magazine yayınında yayınlanmış olmasına rağmen, ABD Başkanı Ronald Reagan'ın GPS sisteminin sivil kullanımlar için hazır olacağını açıklaması ile sivil kullanıma geçilmiştir.
 1985 yılında, on kadar daha deneysel Blok-I uydusu, GPS kavramının oturması için fırlatılmıştı. Bu uyduların Komuta ve kontrolü, Kaliforniya Onizuka Hv. K. Üssü ve Colorado Springs Kolorado Falcon Hv. K. Üssü'nde (Schriever AFB) yer alan 2. Uydu Kontrol Filosu'na (2SCS) devredilmişti.
 14 Şubat 1989 tarihinde, ilk çağdaş Blok-II uydusu fırlatıldı.
 1990 ve 1991 yılları arasındaki Körfez Savaşı, GPS teknolojilerinin yaygın olarak kullanıldığı ilk çatışma olmuştur.
 1992 yılında, Hv. K. 50. Uzay Kanatları (Space Wing) tarafından yönetilmekte olan ilk sistemin yönetimi yerini 2. Uzay Kanatları (2ndSW) yönetimine bıraktı.
Aralık 1993 itibarıyla, GPS'nin tüm uydu takımı (24 uydu) gösteren kullanılabilir ve Standart Konumlama Hizmeti (SPS - Standard Positioning Service) sağlayan, ilk operasyonel yeteneği (IOC) elde etti.
Tam Operasyonel Kabiliyeti (FOC) ordunun güvenli Hassas Konumlandırma Hizmetinin (PPS) tam kullanılabilirliğini gösteren, Nisan 1995 yılında Hava Kuvvetleri Uzay Komutanlığı (AFSPC) tarafından ilan edildi.
1996 yılında, sivil kullanıcılara GPS önemini bildiren yönerge yanı sıra askeri kullanıcılara da, ABD Başkanı Bill Clinton tarafından bir politika yönergesi yayınlandı, çift kullanımlı sistem olarak GPS ilânı ve onu ulusal olarak yönetmek için bir Kurumlararası GPS Yürütme Kurulu oluşturulmasına karar verildi.
1998 yılında, Amerika Birleşik Devletleri Başkan Yardımcısı Al Gore, GPS III olarak atfedilen özellikle Amerika Birleşik Devletleri Kongresi'nde çaba ile yetkili havacılık güvenliği ile ilgili ve 2000 yılında, gelişmiş kullanıcı doğruluğu ve güvenilirliği için iki yeni sivil sinyalin iletimi hakkında GPS'i yükseltmek için plânlarını açıkladı.
2 Mayıs 2000 tarihinde "Seçici Kullanılabilirlik" olarak bilinen durum kullanıcıların küresel olmayan bozulmuş sinyali alması için gereken izin, 1996'da yönetimin düzenlemesi sonucu kesildi.
2004 yılında, Amerika Birleşik Devletleri Hükûmeti GPS ve Avrupa'nın planlanan Galileo sistemiyle ilgili Avrupa Topluluğu'nda işbirliği ile bir anlaşma imzaladı.
2004 yılında, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı George W. Bush tarafından, ulusal politika olarak güncellenen ve Uzay-Tabanlı konumlama ve Zamanlama için Ulusal Yürütme Komitesi ile yönetim kurulu yerini aldı.
Kasım 2004'te, Qualcomm cep telefonları için yardımlı GPS'in başarılı denemelerini açıkladı.
2005 yılında, ilk çağdaş GPS uydusu fırlatıldı ve geliştirilmiş kullanıcı verimi için ikinci bir sivil sinyali (L2C) yayını başladı.
14 Eylül 2007 tarihinde, yaşlanan ana bilgisayar tabanlı Yer Segmenti Kontrol Sistemi (mainframe-based Ground Segment Control System) yeni Mimarisinin Evrimi Plânı transfer edildi.
19 Mayıs 2009 tarihinde, Amerika Birleşik Devletleri Sayıştayı bazı GPS uydularının kısa sürede 2010'a kadar başarısız olabileceğini bildiren bir rapor yayınladı.
21 Mayıs 2009 tarihinde, Hava Kuvvetleri Uzay Komutanlığı GPS yetersizliği korkularını iyileştirmeleri hakkında "bizim verim standartını aşan durumlarda desteğimiz devam etmeyecek, sadece küçük bir risk var." dedi."
25 Şubat 2010 günü,, ABD Hava Kuvvetleri GPS konumlama sinyallerinin doğruluğunu ve kullanılabilirliğini artırmak ve GPS yenileştirilmesinin önemli bir parçası olarak hizmet verecek GPS Yeni Nesil Operasyonel Kontrol Sistemini (OCX) geliştirmek için bir sözleşme imzaladı.

Temel GPS kavramı

Bir GPS alıcısı Dünyanın yükseklerinden GPS uyduları tarafından gönderilen hassas zamanlama sinyalleri ile konumunu hesaplar. Her uydu sürekli GPS sinyali iletileri iletir ve:

zaman iletisi iletilir ve dahasında
mesaj iletimi sırasında uydu konumu bildirilir.

Alıcı her mesajın geçiş süresini belirlemek için aldığı iletileri kullanır ve ışık hızını kullanarak her uyduya olan mesafeyi hesaplar. Bu uzaklıkları ve uydusunun konumlarını her bir kürede tanımlar. Bu uzaklıklar ve uydusunun konumları konumlama denklemleri kullanılarak alıcının konumunu hesaplamak için kullanılır. Bu konum sonra belki hareketli bir harita ekranında veya enlem ve boylam ile gösterilir; yükseklik verisi ya da yükseklik bilgisi jeoidin (örneğin EGM96) yukarıdaki yüksekliğine göre dâhil edilebilir.

Temel GPS ölçümleri sadece bir konumun ne hız ne de yönünü verir. Ancak, çoğu GPS cihazıyla otomatik olarak iki veya daha fazla konumun ölçümleriyle konumun hızını ve hareket yönünü elde edebilirsiniz. Bu ilkenin sakıncası, hız veya yön değişikliğinin yalnızca bir gecikmeyle hesaplanarak elde edilebilmesidir ve elde edilen yön uzaklığı ise iki konumun ölçümleri arasında seyahat ederken hatalı olmasıdır, altında veya yakınındaki konumun ölçümü rastgele hataya düşer. GPS cihazıyla doğru hızını hesaplamak için sinyallerin doppler kayması ölçümlerini kullanabilirsiniz. Daha gelişmiş konumlandırma dizgeleri GPS'i tamamlayacak bir pusula ya da ataletsel konumlandırma sistemi gibi ek algılayıcılarda kullanır.

Temel bir GPS sinyal alımı işleminde, dört veya daha fazla uydu doğru bir sonuç elde etmek için görünür olmalıdır. Gezinme denklemlerin çözümü böylece daha doğru ve muhtemelen elverişsiz alıcı esaslı saat için ihtiyacı ortadan kaldırarak, alıcının yerleşik saat ve gerçek zaman günü tarafından tutulan saat arasındaki farkı ile birlikte alıcının konumu belirtir. Bu zaman aktarımı trafik sinyal zamanlaması ve cep telefonu baz istasyonları senkronizasyonu gibi GPS uygulamaları için bu ucuz ve son derece hassas zamanlamadan yararlanabilir.

Dört uydu normal çalışması için gerekli olmakla birlikte, daha azıda özel durumlarda geçerli olabilir. Bir değişkeni zaten biliniyorsa, bir alıcı ile sadece üç uydu kullanılarak konum belirlenebilir. Örneğin, bir gemi veya uçak yüksekliği bilinenlerden olabilir. Bazı GPS alıcıları bilinen son rakımın yeniden kullanılması gibi ilâve ipuçları ya da parekete hesabı, ataletsel konumlama, veya dâhili olarak ilâve ipuçları ya da varsayımlarını kullanabilir.

Yapısı
Geçerli GPS üç ana parçadan oluşur. Bunlar, uzay bölümü (SS - space segment), kontrol bölümü (CS - control segment) ve bir kullanıcı bölümüdür (US - user segment). ABD Hava Kuvvetleri, uzay ve kontrol bölümlerini çalıştırır, geliştirir  ve korur. GPS uyduları uzayda gönderilen sinyallerin yayını gerçekleştirir ve her GPS alıcısı kendi üç boyutlu konumunu (enlem, boylam ve yükseklik) ve anlık zamanı hesaplamak için bu sinyalleri kullanır.

Uzay bölümü orta Dünya yörüngesinde 24 ile 32 uydudan oluşan ve aynı zamanda yörüngeye bunları başlatmak için gerekli arttırıcı yükü ile adaptörleri içerir. Kontrol bölümü bir ana yönleme istasyonu, başka bir ana yönleme istasyonuna ve adanmış ve ortak zemin antenleri ve görüntüleme istasyonlarının bir dizisinden oluşur. Kullanıcı kesimi ise Standart Konumlama Hizmeti sivil, ticari ve bilimsel kullanıcılar (GPS cihazlarına bakınız) ABD'nin yüz binlerce güvenli GPS Hassas Konumlandırma Hizmetini alan müttefik askeri kullanıcıları ve sivil milyonlarca kullanıcısından oluşur.

Uzay bölümü

Uzay bölümü, en az 24 uydudan (18 aktif 6 yedek) oluşur ve sistemin merkezidir. Uydular, "Yüksek Yörünge" adı verilen ve dünya yüzeyinin 20.000 km üzerindeki yörüngede bulunurlar. Bu kadar fazla yükseklikte bulunan uydular oldukça geniş bir görüş alanına sahiptirler ve dünya üzerindeki bir GPS alıcısının her zaman iki boyutlu belirleme için en az 3, üç boyutlu belirleme için en az 4 adet uyduyu görebileceği şekilde yerleştirilmişlerdir.

Uydular saatte 7.000 mil hızla hareket ederler ve 12 saatte, dünya çevresinde bir tur atarlar. Güneş enerjisi ile çalışırlar ve en az 10 yıl kullanılmak üzere tasarlanmışlardır. Ayrıca güneş enerjisi kesintilerine karşı (güneş tutulması vs.) yedek bataryaları ve yörünge düzeltmeleri için de küçük ateşleyici roketleri vardır.

GPS projesi ilk uydunun 1978'de ateşlenmesiyle başlamıştır. 24 uyduluk ağ 1994'te tamamlanmıştır. Projenin devamlılığı ve geliştirilmesi ile ilgili bütçe ABD Savunma Bakanlığı'na aittir.

Uyduların her biri, iki değişik frekansta ve düşük güçlü radyo sinyalleri yayınlamaktadır. (L1, L2) Sivil GPS alıcıları L1 (UHF bandında 1575,42 MHz) ve L2 (1227,60 Mhz) frekanslarını dinlemektedirler. Birden fazla sinyalin kullanılması hem iyonesferden dolayı gerçekleşen kırılmayı engellemek hem de sinyal bozma durumlarına karşı güvenlik olarak uygulanmaktadır. ABD Savunma bölümü alıcıları Military (M-code) (5.115 MHz.) frekansını dinlemektedirler. Bu sinyaller "Görüş Hattında" Line of Sight ilerler. Yani bulutlardan, camdan ve plastikten geçebilir ancak duvar ve dağ gibi katı cisimlerden geçemez.

GPS sinyalleri binalardan yansıdığı için şehir içlerinde araziye oranla hassasiyeti azalır. Yeraltına kazılan tünellerde ise sinyal elde edilemez. Hatalı sinyallerin elde edilebileceği ya da hiç sinyal elde edilemeyen bölgelerde kullanılmak üzere geliştirilen Diferansiyel GPS'ler tarafından bu hatalar en aza indirilerek daha hassas bir yer ölçümü yapılabilir.
{| class="wikitable" style="float:right;font-size:80%; margin:0 0 0.5em 1em;" border="1"
|+
! Bant
! Frekans (MHz)
! Faz
! Özgün Kullanımı
! Çağcıl Kullanımı
|-
| rowspan=2|L1 || rowspan=2|1575.4210.23×154 || Eş Fazlı (I) ||colspan=2 align=center| Şifrelenmiş Kesinlik P(Y) kodu
|-
| Dördün-Faz (Q) || Kaba-edinim (C/A) kodu || C/A, L1 Sivil (L1C), veAskeri (M) kod
|-
| rowspan=2|L2 || rowspan=2|1227.6010.23×120 || Eş Fazlı (I) ||colspan=2 align=center| Şifrelenmiş Kesinlik P(Y) kodu
|-
| Dördün-Faz (Q) || Modüle edilmemiş taşıyıcı || L2 Sivil (L2C) kod veAskeri (M) kod
|-
| L3 || 1381.0510.23×135 || || Nükleer Patlama için kullanılır (NUDET)Algılama Dizgesi Faydalı yükü (NDS);nükleer detonasyon sinyalleri/yüksek enerjili kızılötesi olaylar.Nükleer deneme yasağı antlaşmalarıuygulamak için kullanılır.
|-
| L4 || 1379.91310.23×1214/9 || || (İletim yok) || Ek için çalışılaniyonosfer kaynaklı düzeltme
|-
| rowspan=2|L5 || rowspan=2|1176.4510.23×115 || Eş Fazlı (I) ||rowspan=2| (İletim yok) || Safety-of-Life (SoL) Veri sinyali
|-
| Dördün-Faz (Q) || Safety-of-Life (SoL) Pilot sinyal
|}

Daha rahat anlaşılması için, bildiğimiz radyo istasyonu sinyalleri ile L1 frekansını kıyaslamak istersek; FM radyo istasyonları 88 ile 108 Mhz arasında yayın yaparlar, L1 ise 1575,42 Mhz'i kullanır. Ayrıca GPS'in uydu sinyalleri çok düşük güçtedirler. FM radyo sinyalleri 100.000 watt gücünde iken L1 sinyali 20-50 watt arasındadır. Bu yüzden GPS uydularından temiz sinyal alabilmek için açık bir görüş alanı gereklidir.

GPS uyduları tarafından gönderilen elektromanyetik dalgalar atmosferden geçerken bükülmeye uğrarlar. L1 ve L2 bantları farklı dalga boylarına sahip olduğundan farklı oranda bükülmeye uğradığından aradaki farklılık hesaplanarak atmosferik bozulma engellenerek çok daha hassas bir yer bilgisi hesaplanabilir. Sadece L1 bandı kullanılarak (diferansiyel GPS ile dahi) 98 m. hassasiyet elde edilebilirken, L1 ve L2 bantlarının ortak kullanımı ile 1 m.'nin altında hassasiyete ulaşmak mümkün olmaktadır.

Her uydu yerdeki alıcının sinyalleri tanımlamasını sağlayan iki adet özel pseudo-random (şifrelenmiş rastgele kod) kodu yayınlar. Bunlar Korumalı (Protected P code) kod ve Coarse/Acquisition (C/A code) kodudur. P kodu karıştırılarak sivil izinsiz kullanımı engellenir, bu olaya Anti-Spoofing adı verilir. P koduna verilen başka bir isimde "P (Y)" ya da sadece "Y" kodudur.

Bu sinyallerin ana amacı yerdeki alıcının, sinyalin geliş süresini ölçerek, uyduya olan mesafesini hesaplamayı mümkün kılmasıdır. Uyduya olan mesafe, sinyalin geliş süresi ile hızının çarpımına eşittir. Sinyallerin kabul edilen hızı ışık hızı dır. Gelen bu sinyal, uydunun yörünge bilgileri ve saat bilgisi, genel sistem durum bilgisi ve iyonosferik gecikme bilgisini içerir. Uydu sinyalleri çok güvenilir atom saatleri kullanılarak zamanlanır.

Kontrol Bölümü

Adından da anlaşılacağı gibi, Kontrol Bölümü, GPS uydularını sürekli izleyerek, doğru yörünge ve zaman bilgilerini sağlar. Dünya üzerinde 5 adet kontrol istasyonu bulunmaktadır (Hawaii, Kwajalein, Colorado Springs (ana merkez), Ascension adası ve Diego Garcia). Bunlardan dördü insansız, biri insanlı ana kontrol merkezidir. İnsansız kontrol merkezleri, topladıkları bilgileri ana merkeze yollarlar. Ana merkezde bu bilgiler değerlendirilerek gerekli düzeltmeler uydulara bildirilir.

Kullanıcı bölümü
Kullanıcı bölümü yerdeki alıcılardır. Çeşitli amaçlarla GPS kullanarak yerini belirlemek isteyen herhangi bir kişi, sistemin kullanıcı bölümüne dahil olur. Bu bölüm kullanıcılara sunulan uygulamaya ait donanım ve hesaplama tekniklerinin geniş bir aralığını tanımlar. Gerek askeri gerekse sivil kullanıcılar için teknolojinin gelişmesi ile beraber büyük bir ilerleme göstermiştir. Genel olarak her türlü amaç için farklı duyarlıkları olan uygun donanımlı GPS alıcıları (receiver) bu bölümü oluşturur. Bir GPS alıcısı; algılayıcı (sensor), kontrol ünitesi, alıcı anteni ve güç kaynağından oluşur. Ölçü sırasında
 Anlık faz farkı ölçüleri (data, ham ölçüleri)
 Yayın efemerisi bilgileri (uydu yörünge bilgileri)
 Atmosferik bilgiler (iyonosfer ve troposfer bilgileri)
 Mesaj bilgileri(anten yüksekliği ve nokta bilgileri)
elde edilir. Jeodezik amaçla GPS ölçülerinde kullanılan iki çeşit alıcı vardır.

Uygulama alanları
Aslında askeri bir proje iken, GPS'nin, önemli askeri ve sivil uygulamaları vardır, yani bir çift kullanımlı teknoloji olarak kabul edilir.

GPS ticaret, bilimsel kullanım, izleme ve gözetim için yaygın olarak dağıtılan ve kullanışlı olan bir araç haline gelmiştir. GPS doğru bir zaman kesinliğinde iyi eşitlenmede el-dışı anahtarlama vererek bankacılık, cep telefonu işlemleri ve enerji ağları hatta kontrolü gibi günlük etkinlikleri kolaylaştırır.

Sivil

Mutlak konum, bağıl hareket ve zaman aktarımı için: birçok sivil uygulamanın birini veya GPS üç temel bileşenini daha kullanır.

 Astronomi: konumsal olarak hem saat eşgüdümleme verileri hem de Astrometri ve Gök mekaniği hesaplamalarında kullanılır.
Ayrıca gezegen bulunmasında kullanılırken, örneğin, gözlemevleri uzmanları küçük teleskoplar kullanırken amatör astronomide yardımcı olarak GPS kullanmaktadır.

 Otomatikleştirilmiş araç: otomobiller ve diğer taşıtlar için yer ve yolları bir sürücüsü olmadan çalışması için uygulamada kullanılmaktadır.
 Haritacılık: hem sivil hem de askeri haritacılar yoğun GPS kullanmaktadır.
 Hücresel telefon: saat eşgüdümlemesi, hücreler arası yayınımı kolaylaştırmak ve mobil acil aramalar ve diğer uygulamalar için hibrid GPS / hücresel konum algılaması destekleyen diğer baz istasyonları ile yayılma kodlarını eşitlemek için kritik zaman transferini sağlamada kullanılmaktadır. 1990'ların sonlarında başlatılan tümleşik GPS ile ilk telefonlarda kullanılmıştır. ABD Federal İletişim Kurulu (FCC) 911'i arayanları daha hızlı bulmak için bu yüzden 2002'de acil servislerde (nirengi kullanım için) ya el cihazında ya da kulelerde özelliği zorunlu tutulmuştur. Üçüncü şahıs yazılım geliştiricilerinin daha sonraki, duyuruları sırasında Nextel GPS API'leri erişim kazandı, kısa bir süre sonra 2006 yılında Sprint ve Verizon bunu izledi.
 Saat eşgüdümlemesi: GPS zaman sinyallerinin (± 10 ns) doğruluğu yalnızca ikinci bir dayanak olarak atom saatlerine bağlıdır.
 Afet yardımı / acil hizmetler: konum ve zamanlama yetenekleri için GPS'e bağlıdır.
 Meteoroloji-Üst Rüzgâr: ölçümlerinde dünya yüzeyinden 27 km yukarıya doğru atmosferik basıncın, rüzgâr hızının ve yönünün hesaplanmasında kullanılmaktadır.
 Filo Takibi: GPS teknolojisinin kullanılması ile takip edilecek araçları tanımlamak ve gerçek-zamanlı olarak bir veya daha fazla filo aracının iletişim raporlarını sürdürmek için kullanılmaktadır.
 Araştırma: En pahalı GPS alıcıları haritacılar tarafından sınırların, yapıların, harita işaretlerinin konum  tespiti ve yol yapım çalışmaları için kullanılmaktadır.
 Görme engelliler için: 1980'lerin sonlarına doğru uygulamaya giren GPS ile birlikte "MoBIC, Drishti, Brunel Navigation System for the Blind, NOPPA, BrailleNote GPS and Trekker" isimli  projeler yürütülmeye başlamıştır.
 Havacılık: GPS uçaklarda da diğer yön bulma aygıtlarına ek olarak kullanılmaktadır. Bazı firmalar yolcuların el tipi GPS alıcılarını kullanmalarına izin vermemektedir.
 Referans saat: Birçok sistem senkronizasyon için referans saat kaynağı olarak GPS saatini kullanmaktadır. GPS sistemi, UTC ve GMT'den farklı olarak kendi uyduları üzerindeki atom saatlerini kullanmaktadır. Bunlar 6 Haziran 1980'de sıfırlanmış ve artık saniye düzeltmesi yapılmadığı için UTC'den 14 saniye ileridedirler. Bu nedenle periyodik olarak GPS alıcılarına UTC saat bilgisi gönderilir.
 Geofence: araç takip sistemleri, kişi izleme sistemleri ve hayvan izleme sistemlerinde araç, kişi ya da evcil hayvanı bulmak için GPS kullanabilirsiniz.
 Coğrafi Etiketleme: konumunu uygulayarak Nikon'un GP-1 benzeri cihazları ile harita kaplamaları oluşturmak gibi amaçlarla (Exif verilerine) fotoğraf gibi sayısal nesneler ve diğer belgelerin koordinatlarını belirtmede kullanılır.
 GPS Uçak takibi
 Madencilik için GPS: Gerçek Zamanlı Kinematik GPS (Real Time Kinematic GPS) kullanımı ile önemli ölçüde sondaj, kürekleme, araç takibi ve ölçme gibi çeşitli madencilik işlemlerinde geliştirilmiştir. RTK GPS santimetre düzeyinde konumlandırma hassasiyeti sağlar.
 GPS turları: konumun içeriğinin görüntülenmesi için; Örneğin, ilgili yaklaşan kişinin hareketli bir noktası hakkında bilgi.
 Konumlama: seyrüsefer değerinin sayısal olarak hassas hız ve yönelim ölçümlerinde kullanılır.
 Fazörlerle ölçümler: GPS sayesinde fazörlerle hesaplama yapmak için güç sistemi ölçümlerinde son derece doğru zaman damgası özelliği sağlar.
 Dinlenme: örneğin, yer önbellek özelliği, geodashing, GPS çizim ve yol işaretleme için kullanılır.
 Robot bilimi: Enlem, boylam, zaman, hız ve rotayı hesaplamakta GPS sensörleri ile otonom robotların seyirinde kullanılır.
 Spor: Eğitim yükünün kontrol ve çözümlenmesinde (örneğin futbol ve rugby için) kullanılır.
 Yer Ölçümü: bilirkişileri haritalar yapmak ve mülkiyet sınırlarını belirlemek için mutlak konumları kullanmaktadır.
 Tektonik: GPS depremlerde doğrudan yer kabuğunda meydana gelen değişimleri belirlemede kullanılır.
 Akıllı seyir sistemleri: otomobil seyir sistemleri, bilgisayar ve mobil iletişim teknolojisi ile tümleşik GPS teknolojisi kullanılır.

Sivil kullanım kısıtlamaları
ABD Hükûmeti, bazı sivil alıcıları ihracatını kontrol eder. Örneğin insansız hava araçları gibi bir kullanım için değiştirilmiş (18 kilometre (11 mil) yükseklikte ve 515 saniye (1,001 kn) ortalama metre) veya tasarlanan yukarıdaki işleyen yeteneğine sahip tüm GPS alıcıları, balistik veya seyir füze sistemleri Dışişleri Bakanlığı ihracat lisanslarına bağlı olduğu için mühimmat (silah) olarak sınıflandırılır.

Bir kural olarak yalnızca L1 frekansı ve C / A (Kaba/Edinim) kodu almak tamamen sivil birimler için geçerlidir.

Bu sınırların üzerinde devre dışı bırakma işlemi cephane olarak sınıflandırmadan dolayı alıcıyı muaf tutar. Satıcı yorumlanması farklıdır. Bu kural hedef yükseklikte ve hızda çalışması anlamına gelir ancak bazı alıcılar çalışmaya devam eder. Bu düzenli olarak 30 kilometreye ulaşması, bazı amatör radyo balon duyurularıyla beraber sorunlara sebep olmuştur. Bu sınırlar, yalnızca ABD ihraç birimlerine uygulamaktadır, açıkça ITAR-özgür olarak satılan diğer ülkeler tarafından sağlanan GPS birimleri de dahil olmak üzere çeşitli bileşenlerin, büyüyen bir ticareti vardır.

Askeri
GPS seyir füzelerinde (kıtalar arası füzelerde) ve hassas güdümlü füzelerde kullanılmaktadır. Balistik füzelere de de fırlatma pozisyonunun daha doğru olarak hesaplanması için kullanılmaktadır. Ayrıca Amerikan Nükleer Patlama Gözlemleme Sisteminin büyük bir parçası olarak GPS uyduları nükleer patlama dedektörleri içerir.

Türk Silahlı Kuvvetleri de izlediği savunma politikasına paralel olarak birçok alanda GPS uygulamalarından yararlanmaktadır. Örnek olarak komando birlikleri intikal, travers, arazide yön bulma gibi birçok alanda GPS kullanmaktadır.

 Arama ve Kurtarma: Düşen pilotlar daha hızlı pozisyon biliniyorsa bulunabilir.
 Keşif: Devriye hareketi daha yakından idare edilebilir.

İletişim

GPS uyduları tarafından iletilen seyir sinyalleri, içsel saatlerin durumu, ağ sağlığı ve uydu pozisyonları da dahil olmak üzere çeşitli bilgileri kodlamaktadır. Bu sinyaller, ağdaki tüm uydular için ortak olan iki ayrı taşıyıcı frekans üzerinden aktarılır. İki farklı kodlama kullanılır: düşük çözünürlüklü navigasyon sağlayan bir kamu kodlaması ve ABD ordusu tarafından kullanılan bir şifreli kodlama.

İleti biçimi
{|class="wikitable" style="float:right; margin:0 0 0.5em 1em;" border="1"
|+
! Alt çerçeveler !! Açıklaması
|-
| 1 || Uydu saati,GPS zaman ilişkisi
|-
| 2-3 || Efemeris(kesin uydu yörüngesi)
|-
| 4-5 || Almanak bileşeni(uydu ağı özeti,hata düzeltimi)
|}

Her bir GPS uydusu sürekli olarak saniyede 50 bitlik (bit hızı bakınız) bir oranda, L1, C / A ve L2, S / Y frekanslarında bir seyir mesajını yayınlar. Her tamamlama mesajını tamamlamak için 750 saniye (12 1/2 dakika) sürer. İleti yapısı, 1500-bit uzunluğundaki çerçevenin temel biçiminde, her alt çerçeve, 300 bit uzunluğunda (6 saniye) olmak üzere beş alt çerçeveden oluşur. Tam bir veri iletisi 25 tam çerçevenin iletimini gerektirdiğinden, böylece alt çerçeveler 4 ve 5, 25 kez alt komütasyonlu olur. Her alt çerçeve, her biri 30 bit uzunluğunda on kelimeden oluşur. Bu nedenle, bir alt-kat olarak 300 bitlik bir çerçeve içinde 5 alt-çerçeve, bir mesajı 25 kare, her bir mesajı 37500 bit uzunluğundadır. 50 bit / saniyelik bir iletim oranında bütün almanak mesajını (GPS) iletmek 750 saniye sürer. Her 30 saniyelik çerçeve dakikasında veya her uydunun üzerinde atom saati ile gösterilen şekilde yarım dakika üzerinde tam olarak başlar.

Her çerçevenin ilk alt çerçevesi hafta numarasını ve hafta içinde zamanın, yanı sıra uydu sağlığı ile ilgili verileri kodlar. Uydu için hassas yörünge - ikinci ve üçüncü alt çerçeveler ephemerisi içerirler. Dördüncü ve beşinci alt çerçeveler kaba yörünge ve Almanak bileşenini yani uydu ağı özetini ve hata düzeltimini içerirler. Bu durumda, alıcı, 18-30 saniye boyunca çözüm içinde her bir uydudan gelen mesajı demodüle ederek gereken bu iletilen mesajını doğru olan bir uydu konumunu elde etmek için kullanır. Tüm iletilen almanakları toplamak amacıyla alıcının 732-750 saniye veya 12 1/2 dakika mesajı demodüle etmesi gerekmektedir.

Tüm uydular aynı frekanslarda yayın yaparlar. Sinyaller bireysel uydulardan gelen mesajları, her uydunun (alıcı farkında olması gerektiğini) benzersiz kodlamalara dayalı birbirinden ayırt edilmesi için kod bölmeli çoklu erişim (CDMA) kullanılarak kodlanmıştır. CDMA kodlamalarının iki farklı türleri kullanılır: genel kamu tarafından erişilebilir olan, kaba / edinim (C / A) kodu ve sadece ABD askeriyesince erişebilir hassas (P (E)) kodu.

Efemeris her 2 saatte bir güncellenir ve nominal olmayan koşullarda güncellemeleri her 6 saatte bir veya daha uzun süre için hükümleri ile, genel olarak 4 saat için geçerlidir. Almanak genellikle her 24 saatte bir güncellenmektedir. Birkaç hafta için ek veriler veri yükleme gecikme iletim güncellemeleri halinde yüklenir.

Uydu frekansları
{|class="wikitable" style="float:right; width:30em; margin:0 0 0.5em 1em;" border="1"
|+
! Bant !! Frekans !! Açıklaması
|-
| L1 || 1575.42 MHz || Kaba-edinim (C/A) ve şifreli kesinlik (P(Y)) kodu, artı L1 sivil (L1C) ve askeri (M) kod gelecekteki Blok III uyduları üzerinde.
|-
| L2 || 1227.60 MHz || P(Y) kod, artı L2C ve Blok IIR-M ve yeni uyduların askeri kodları.
|-
|  L3 || 1381.05 MHz || Nükleer patlama (NUDET) tespiti için kullanılır.
|-
| L4 || 1379.913 MHz || Ek iyonosfer kaynaklı düzeltme için çalışılmaktadır.
|-
| L5 || 1176.45 MHz || Bir sivil güvenlik ömrü (SoL) sinyali olarak kullanılmak üzere önerildi.
|}

1,57542 GHz (L1 sinyali) ve 1,2276 GHz (L2 sinyali) aynı iki frekansta tüm uydular yayın yapar. Uydu ağı, düşük bit hızı mesaj verilerinin her bir uydu için farklı bir yüksek oranlı sözde rastgele (PRN) dizisi ile kodlanan bir CDMA yayılma spektrumlu tekniğini kullanır. Her uydu gerçek ileti verilerini yeniden alıcı için PRN kodlarının farkında olmalıdır. P kodu, ABD askeri kullanımı için, saniyede 10.230.000 çip ile iletilir ise C / A kodu, sivil kullanım için, saniyede 1.023.000 çip veriyle iletilir. Uydudan asıl dahili referans göreli etkilerini telafi etmek üzere 10,22999999543 MHz yeryüzündeki bu gözlemciler yörüngede vericiler açısından farklı bir zaman referansı algılarlar. L2 taşıyıcısı sadece P kodu tarafından modüle edilir ise, L1 taşıyıcısı, C / A ve P kodları ile modüle edilir.

Ayrıca bakınız
Galileo
GLONASS
Iota (GPS izleyici)
Kesin Nokta Konumlandırma

Notlar

Kaynakça

 GPS dispatch systems

Konuyla ilgili yayınlar

 Global Positioning System  M.I.T.'den ücretsiz ders donanımı, 2012.

Dış bağlantılar

 Küresel Konumlama Sistemi'nin çalışmasından sorumlu Schriever Hava Kuvvetleri Üssü - GPS Operasyonları Merkezi .

 FAA GPS FAQ
 GPS.gov -ABD Hükûmeti tarafından oluşturulan GPS hakkında kamunun bilgilenimi için oluşturulmuş internet sitesi.
 USCG Navigation Center -GPS uydu takımı durumunu, hükûmet politikası ve diğer başvuru bağlantılarını içeren; uydu almanak verileri.
 GPS Program Office (GPS Wing)-Amerika Birleşik Devletleri Hükûmeti adına sistem tasarımı ve edinimi için sorumludur.
 ABD Ordusu, mühendislik için kılavuz: NAVSTAR HTML ve PDF (22.6 MB, 328 sayfa)
 National Geodetic Survey  Küresel Uydu Konumlandırma Sistemi: GPS uyduları için yörüngeler.
 GPS PPS Performance Standard-Resmi Hassas Yerleştirme Servisi belirtimi.
 GPS and GLONASS Simulation  (Java uygulaması) Duyarlılık seyreltme, (DOP - Dilution of Precision), hesaplama da dâhil olmak üzere, uzay aracı hareketi grafik gösterimi ve simülasyon.

Aviyonik
Jeodezi
Coğrafi teknoloji
Açık havada konum belirleme oyunları
Amerika Birleşik Devletleri icatları

GPS


Izvori

 Dragutin Kerže: 90 godina Grafičara 1926. – 2016., Osijek 2017.,

1983-84
1983-84
Osijek

Liga MNS Osijek 1983./84.


Formica I este un film românesc din 1973 regizat de Matty Aslan.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1973 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1973

Formica I


Otomobil, kamyon vb. Kara taşıtlarına takılan numara levhası.
 bknz:Taşıt kayıt plakası
 bknz:Türkiye il plaka kodları
 bknz:Uluslararası plaka işaretleri
Tektonik plaka ya da tektonik levha, yer kabuğunu oluşturan parçalardan her biri.
Plaka tektoniği ya da levha tektoniği, bilimsel teori.
Metal yaprak
Plak
Yerli Plaka - Ceza'nın üçüncü solo albümü.

Plaka


Discovery Velocity é um canal de televisão canadense especializado em automobilismo de propriedade da CTV Specialty Television, uma joint venture entre Bell Media e Warner Bros. Discovery. O canal transmite séries factuais relacionadas a automóveis e transporte (incluindo séries da biblioteca do Discovery).

História
A partir de agosto de 2003, a CTV operou o canal Discovery Channel HD, que serviu como transmissão simultânea de alta definição da programação principal do Discovery Channel no Canadá, quando aplicável. Em agosto de 2005, a Comissão Canadense de Rádio-televisão e Telecomunicações (CRTC) aprovou um pedido para um novo serviço digital de categoria 2, Discovery HD Theater (baseado no canal americano de mesmo nome), cobrindo muitos dos mesmos gêneros do Discovery Channel, mas com uma programação separada composta exclusivamente por programação de alta definição. O Discovery HD Theater substituiu o Discovery Channel HD em 19 de dezembro de 2005. Mantendo o mesmo formato, o canal foi renomeado para Discovery HD em 2009.

Em junho de 2010, a CTVglobemedia anunciou que lançaria três novos canais com a marca Discovery no Canadá, entre eles um re-branding do Discovery HD como Discovery World HD (mais tarde apenas Discovery World) em 2 de agosto de 2010, com uma nova programação visando para "mostrar um retrato bonito e brilhante do nosso mundo em alta definição vívida". Um simulcast HD separado do Discovery Channel retornou em junho de 2011.

Em janeiro de 2015, a Bell Media anunciou que o Discovery World seria renomeado como Discovery Velocity em 12 de fevereiro de 2015. O canal se tornou uma versão canadense do americano Velocity. Com o re-branding, a rede aumentou seu foco em séries automotivas, embora programas não automotivos selecionados do Discovery World tenham sido mantidos.

Fundações no Canadá em 2005
Canais de televisão fundados em 2005
Discovery Networks

Discovery Velocity


Yavuz Bahadıroğlu veya gerçek adıyla Niyazi Birinci (20 Haziran 1945, Hisarlı, Rize –  21 Ocak 2021, İstanbul), Türk gazeteci, radyo programcısı, roman ve hikâye yazarıdır. Gerçek adı Niyazi Birinci olmakla beraber, köşe yazılarında ve özellikle tarih alanında yazdığı kitaplarında kullandığı Yavuz Bahadıroğlu mahlasıyla tanındı.

Yaşamı ve kariyeri
Niyazi Birinci, 1945 senesinde Rize'de dünyaya geldi. Gemicilik (1961), balıkçılık (1965), Yaka Çay Fabrikasında eksperlik (1970), Yeni Asya gazetesinde muhabirlik, istihbarat şefliği, yazarlık (1971) yaptı. 1971'de İstanbul'da gazeteciliğe başladı. Yeni Asya gazetesinde muhabirlik, araştırma-inceleme, röportaj ve fıkra yazarlığı yaptı. Gazete, dergi ve şirket yöneticisi olarak çalıştı. Gazeteciliğini muhabir ve röportajcı olarak sürdürürken, çocuklara yönelik eserler de üretti. Yüzlerce çocuk romanı ve hikâyesi yayımlandı. 1981'den itibaren Yeni Nesil gazetesinde Şeref Baysal ve Veysel Akpınar isimleriyle köşe yazıları yazdı.

Niyazi Birinci, asıl çıkışını Yavuz Bahadıroğlu ismiyle yazdığı romanlarla yaptı. İlk romanı olan Sunguroğlu ve ardından yazdığı Buhara Yanıyor romanı, ülkenin en çok satan romanlarından oldu. Genellikle Osmanlı İmparatorluğu'nun çeşitli dönemlerini ele alan 30'u aşkın romanı vardır. Son çıkan kitaplarından biri Biz Osmanlıyızdır.

Roman, çocuk kitapları, hikâye, araştırma, oyunlar, film yapılmış senaryolar ve fikri eserler olmak üzere yüzlerce çalışmaya imza attı. Yurt içinde ve yurt dışında çeşitli konularda binlerce konferans verdi; çeşitli kurum ve kuruluşlardan ödüller aldı. İki kitabı Kültür Bakanlığı tarafından yayımlandı. Son olarak ulusal bir radyoda yorumculuk ve Yeni Akit gazetesinde köşe yazarlığı yaptı. Yavuz Bahadıroğlu, evli ve üç çocuk babasıydı.

Yavuz Bahadıroğlu, 21 Ocak 2021 tarihinde İstanbul'da öldü. Oğlu Mücahit Birinci, babasının aort genişlemesi nedeniyle rahatsız olduğunu açıklamıştı. Bahadıroğlu'nun cenazesi, Eyüp Sultan Camii'nde ikindi namazına müteakip kılınan cenaze namazının ardından Mihrişah Vâlide Sultan Külliyesi haziresinde gömüldü.

Eserleri

Sunguroğlu
Yavuz Bahadıroğlu'nun ilk romanıdır. Toplam 10 ciltten oluşur. Birinci cilt, Aykut'un (Sunguroğlu) babasının cenk arkadaşı Akça tarafından akıncı olarak yetiştirilişi ve babası Sungur Alp'in Selikos adlı bir Bizans şövalyesi tarafından haince öldürüldüğünü öğrenmesi ile başlar. Bunun üzerine Aykut, Selikos'tan intikam almaya yemin eder. Akça'nın verdiği isimle Sunguroğlu adını alır. Yanına atı Şahin ve köpeği Düka'yı alarak Söğüt'ten ayrılır. Orhan Gazi'nin emrinde çeşitli görevlerde çalışır. Çimpeli İbrahim ve Köse Papaz Jozef ile iyi bir üçlü oluştururlar. İbrahim heyecanlı bir genç, papaz Jozef ise çok zeki bir adamdır. Sunguroğlu ve arkadaşları maceradan maceraya atılırlar.

Bu eserde Sunguroğlu, babasının intikamını almak için şövalye Selikos'un peşine düşmektedir. Serideki diğer romanlar şu şekildedir:

 1972: Sunguroğlu I
 1973: Sunguroğlu II
 1977: Sunguroğlu III: Foça Korsanlarına Karşı
 1982: Sunguroğlu: Gemide İsyan
 1982: Sunguroğlu: Çalınan Hazine
 1982: Sunguroğlu: Kaçırılan Prenses
 1985: Sunguroğlu: Baskın
 1985: Sunguroğlu: Kara Şövalye
 1985: Sunguroğlu: Tuzak
 1985: Sunguroğlu: Kaybolan Elçiler

Diğer bazı eserleri
 Ayet Ayet Hayat
 Ayet Ayet İnsan
 Biz Osmanlıyız
 Buhara Yanıyor
 Çanakkale: Bir Devrin Bittiği Yer
 Çelebi Mehmed
 Din ve Laiklik
 Elveda Buhara
 Endülüs'e Veda
 Hanedan (kitap)|Hanedan
 II. Abdülhamit
 Fatih Sultan Mehmet
 Kırım'da Kan Ağlıyor
 Malazgirt'te Bir Cuma Sabahı
 Mimar Sinan
 Muhteşem Süleyman
 Orhan Gazi
 Osman Gazi
 Osmanlı Padişahları
 Osmanlı'da Derin Devlet
 Selahaddin Eyyûbi
 Şirpençe
 Tarihin Arka Sokakları
 Yakın Tarihimizin Sır Perdesi
 Yavuz Sultan Selim
 Yıldırım Bayezid
 Zafer Rüzgârları
 Topal Kasırga

Görüşleri
Yavuz Bahadıroğlu, 23 Kasım 2014 tarihinde Habertürk TV'de yayınlanan ve Pelin Çift'in sunduğu Öteki Gündem adlı programa siyasetçi ve eski Türkiye Kültür Bakanı Namık Kemal Zeybek ile birlikte katılmıştı. Programda konuşulacak konu "Atatürk ve din politikaları" idi. Bu konuda Atatürk'ü eleştiren Bahadıroğlu, programın sonunda Pelin Çift'in "Atatürk'e müteşekkir misiniz, böyle bir cümle kuruyor musunuz?" sorusuna "Yok hayır, kurmuyorum." cevabını vermiş, "Yol Peygamber Efendimiz'in yoludur!" diye de eklemiştir. Bahadıroğlu ayrıca o programda Namık Kemal Zeybek ile sürekli ve ciddi bir biçimde tartışmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1945 doğumlular
Pazar doğumlular
20. yüzyıl Türk hikâye yazarları
21. yüzyıl Türk hikâye yazarları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Türk İslamcılar
Türk monarşistler
Türk radyocular
20. yüzyıl Türk roman yazarları
21. yüzyıl Türk roman yazarları
Yeni Akit kişileri
Resim aranan yazarlar
2021 yılında ölenler
Aort anevrizmasından ölenler
Eyüpsultan Mezarlığı'na defnedilenler

Yavuz Bahadıroğlu


Paňa este o comună slovacă, aflată în districtul Nitra din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2011 număra 347 de locuitori. Se învecinează cu Veľký Cetín, Vinodol, Michal nad Žitavou, Lúčnica nad Žitavou, Vráble, Klasov și Golianovo.

Istoric
Localitatea Paňa este atestată documentar din 1239.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Paňa


10:01 er en dansk kortfilm fra 2012 instrueret af Andreas Sommer.

Handling

10:01 handler om den talentfulde sprinter Martin, der løber om kap med sit ego. Martins adfærd ændrer sig over for hans nærmeste, indtil han til sidst løber alene.

Medvirkende

 Alexander Clement
 Camilla Cornella Lehmann Hansen
 Peter Michaelsen
 Claus Ankersen

Referencer

Eksterne henvisninger

Dansksprogede film
Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2012

10:01


Curtea de Apel Timișoara este una din cele 16 curți de apel din România. Funcționează în Palatul Dicasterial din Timișoara, Piața Țepeș Vodă nr. 2A.

Competența teritorială
Curtea de Apel Timișoara își exercită competența într-o circumscripție cuprinzând Tribunalele Arad, Timiș și Caraș-Severin, în care sunt cuprinse 14 judecătorii: Arad, Ineu, Chișineu-Criș, Gurahonț, Lipova, Reșița, Caransebeș, Oravița, Moldova Nouă, Timișoara, Lugoj, Deta, Sânnicolau Mare și Făget.

Curtea de Apel Timișoara este organizată în cinci secții: Secția I Civilă, Secția II Civilă, Secția Penală, Secția Contencios Administrativ și Fiscal și Secția Litigii de Muncă.

În prezent, Curtea de Apel dispune de cinci săli de ședință, câte una pentru fiecare secție. Toate sălile de judecată dispun de instalație de sonorizare.

Istoric
Curtea de Apel Timișoara a fost înființată în baza dispozițiilor art. 10 și art. 27 din Legea nr. 92/1992 privind organizarea judecătorească, fiind cuprinsă la punctul XV din anexa 2 la lege.

Curtea de Apel Timișoara este instanță cu personalitate juridică care funcționează în baza Legii nr. 304/2004, modificată și republicată.

Palatul Dicasterial din Timișoara este structurat pe 4 nivele și în el au funcționat de-a lungul timpului multe instituții de stat – astăzi funcționează Judecătoria Timișoara, Tribunalul Timiș, Curtea de Apel Timișoara și Parchetele de pe lângă aceste instanțe.

În trecut era popular numit și "Cazarma Funcționarilor", datorită numărului mare de Instituții și Oficii de Stat care funcționau în acest palat: Tribunalul Regal, Procuratura Visteriei, Serviciul de Impozite, Inspectoratul Școlar, Serviciul de arhitectură, Judecătoria de Ocol, Direcția Poștelor și Telegrafului, Sediul Poștei și Telegrafului, Direcția Financiară, Oficiul Cadastral, Serviciul de Cartografie, Oficiul de construcții de stat, Consiliul Orășenesc de Legislație.

Note

Legături externe
 Site oficial

Timișoara
Timișoara

Curtea de Apel Timișoara


El misterio de la isla de Tökland es una novela de 1981 escrita por Joan Manuel Gisbert, ganadora de premio Lazarillo.

Gracias a esta obra, el autor fue incluido en la Lista de Honor del premio Andersen a las mejores obras infantiles y juveniles del mundo.

Argumento

Un excéntrico millonario llamado Anastase Kazatzkian guarda el mayor de los secretos del universo… Y busca a alguien apropiado para desvelarlo. A tal fin construye un laberinto lleno de trampas, pruebas y enigmas,  en el interior de un desconocido y árido islote del Índico llamado Tökland.

Tras esto, lanza un desafío al mundo: aquel que sea capaz de llegar al centro del laberinto y descubrir su secreto, recibirá una gran suma de dinero y se convertirá en depositario de su legado.

Un joven periodista, Nathaniel Maris, es uno de los muchos que aceptan el reto y se aventura para descubrir el secreto del anciano. Sin embargo, abandonó nada más realizar la primera prueba ya que no se creía capacitado para lograrlo. No obstante, se unirá al equipo de Cornelius Berzhot, quien logrará, con su ayuda y la de otros exploradores y descifradores de enigmas, llegar hasta el final.

Referencias

El misterio de la isla de Tökland


The Insular Cases are a series of opinions by the Supreme Court of the United States in 1901 about the status of U.S. territories acquired in the Spanish–American War. Some scholars also include cases regarding territorial status decided up until 1914, and others include related cases as late as 1979.
The term "insular" signifies that the territories were islands administered by the War Department's Bureau of Insular Affairs. Today, the categorizations and implications put forth by the Insular Cases still govern the United States' territories.

When the war ended in 1898, the United States had to answer the question of whether or not people in newly acquired territories were citizens, a question the country had never faced before. The preliminary answer came from a series of Supreme Court rulings, now known as the Insular Cases, which responded to the question of how American constitutional rights apply to those in United States territories. The Supreme Court held that full constitutional protection of rights does not automatically (or ex proprio vigore—i.e., of its own force) extend to all places under American control. This meant that inhabitants of unincorporated territories such as Puerto Rico—"even if they are U.S. citizens"—may lack some constitutional rights (e.g., the right to remain part of the United States in case of de-annexation) because they were not part of the United States. Today, many legal scholars such as José Julián Álvarez González, Christina Burnett, and others refer to the Insular Cases as a constitutional justification for colonialism and annexation of places not within United States boundaries. The Insular Cases "authorized the colonial regime created by Congress, which allowed the United States to continue its administration—and exploitation—of the territories acquired from Spain after the Spanish–American War." These Supreme Court rulings allowed for the United States government to extend unilateral power over these newly acquired territories.

The Court also established the doctrine of territorial incorporation, under which the Constitution applied fully only in incorporated territories such as Alaska and Hawaii. Incorporated territories are those that the United States Congress deems on a path to statehood. Meanwhile, the Supreme Court ruled the Constitution applied only partially in the newly unincorporated Puerto Rico, Guam and the Philippines. The Supreme Court created the distinction that unincorporated territories were not on the path to statehood, which effectively allowed for the Constitution to apply differently.

The rulings are widely considered racist. The Downes v. Bidwell called the people of the insular areas "alien races" and the De Lima v. Bidwell ruling termed them "savage tribes." The Downes v. Bidwell case further suggested the administration of "alien races" may be "impossible". The District Court of the Virgin Islands called out the cases' "racist doctrine" and the era's "intrinsically racist imperialism".

Background
In 1898, the United States signed the Treaty of Paris (which entered into force on April 11, 1899), which ended the Spanish–American War and granted the United States the Philippines, Puerto Rico, and Guam. Additionally, Cuba remained under the jurisdiction of the United States Military Government until its independence on May 20, 1902. Since there was nothing in the United States Constitution about governing newly acquired territories, the government used the guideline from Title IX of the Treaty of Paris. Those that were born in Spain but living in one of the territories—known as —"could retain their Spanish citizenship", or even eventually have the option to become United States citizens. Title IX of the Treaty of Paris did not grant the same rights to the indigenous population. Edguardo Melendez writes, "Puerto Ricans and Filipinos—'the natives of the islands'—not only remained colonial subjects but became stateless peoples too: they were denied the right to keep their Spanish citizenship, as well as their right to become U.S. citizens."

After Title IX of the Treaty of Paris came the Foraker Act of 1900, which established American rule in Puerto Rico for all of the twentieth century. The act allowed the United States to appoint the governor, a portion of the legislature, and the entirety of the Puerto Rico Supreme Court. These two documents precede the Insular Cases and set a precedent on the status of the United States' new territories prior to the Supreme Court's rulings.

In addition to the Treaty of Paris and the Foraker Act, the Citizenship Clause found within the 14th Amendment of the United States Constitution informed the Insular Case decisions. Lisa Marie Perez writes in the Virginia Law Review that "[t]he Citizenship Clause of the Fourteenth Amendment provides that 'All persons born or naturalized in the United States, and subject to the jurisdiction thereof, are citizens of the United States. However, the Insular Cases soon set a precedent that the territories are not inherently part of the United States and therefore the Citizenship Clause or other portions of the United States Constitution do not automatically apply. Furthermore, the Citizenship Clause was crucial throughout the 1800s in the United States as the country expanded and full citizenship was extended. Yet, the discussion never centered around citizenship in terms of overseas expansion. Soon, the precedent from the Insular Cases became very different from early interpretations of the Citizenship Clause.

List of the Insular Cases
Various authorities have listed what they consider are the legitimate constituents of the Insular Cases.

Juan R. Torruella, a judge on the U.S. Court of Appeals for the First Circuit (the federal appeals court with jurisdiction over the Federal Court for the District of Puerto Rico), considers that the landmark decisions consist of six fundamental cases only, all decided in 1901: "strictly speaking the Insular Cases are the original six opinions issued concerning acquired territories as a result of the 1898 Treaty of Paris". These six cases were:

 De Lima v. Bidwell, ; Argued: January 8–11, 1901; Decided: May 27, 1901
 Goetze v. United States, ; Argued: December 17–20, 1900; January 14–15, 1901; Decided: May 27, 1901
 Dooley v. United States, ; Argued: January 8–11, 1901. Decided: May 27, 1901
 Armstrong v. United States, ; Argued: January 8–11, 1901; Decided: May 27, 1901
 Downes v. Bidwell, ; Argued: January 8–11, 1901; Decided: May 27, 1901
 Huus v. New York and Porto Rico Steamship Co., ; Argued: January 11, 14, 1901; Decided: May 27, 1901
Other authorities, such as José Trías Monge, former Chief Justice of the Puerto Rico Supreme Court, states that the list also includes these additional two cases also decided in 1901:

 Dooley v. United States,
 Fourteen Diamond Rings v. United States, ; Argued: December 17–20, 1900. Decided: December 2, 1901

Law professor Pedro A. Malavet wrote in his book America's Colony: The Political and Cultural Conflict Between the United States and Puerto Rico that while many law experts include cases from 1903 to 1979, some scholars limit the number of cases in the list to just nine, adding Crossman v. United States, .

The U.S. Congress passed a resolution that collected the relevant records, briefs, and oral arguments of the 1901 cases concerning the U.S. Territories. In the compilation, the cases considered at the time of their decision as the Insular Cases were DeLima, Goetze, Dooley, Dooley, Armstrong, Downes, Crossman, and Huus.

Six of the nine Insular Cases deal exclusively with Puerto Rico.

Constitutional law professor Efrén Rivera-Ramos argues that the "Insular Cases" designation has been extended beyond the first nine cases in 1901 to include additional cases decided between 1903 and 1914:

 Hawaii v. Mankichi,
 Gonzales v. Williams,
 Kepner v. United States,
 Dorr v. United States,
 Mendozana v. United States,
 Rasmussen v. United States,
 Trono v. United States,
 Grafton v. United States,
 Kent v. Porto Rico,
 Kopel v. Bingham,
 Dowdell v. United States,
 Ochoa v. Hernández,
 Ocampo v. United States,

Some include the later Supreme Court rulings of:

 Balzac v. Porto Rico,
 Dorr v. United States,

In Balzac, the Supreme Court found that Puerto Ricans, extended statutory citizenship by the Jones Act (1917), are not guaranteed a trial by jury, an inherent aspect of the United States Constitution. Similarly, in Dorr v. United States (1904), the Supreme Court ruled against right to trial by jury for Philippines residents, another unincorporated territory at the time. These two cases exemplify the idea implemented by the Insular Cases that the Constitution does not automatically extend to territories , or by its own force.

Doctrine of incorporation
The Insular Case decisions created a doctrine allowing for the United States to acquire and govern colonial territories. The most important doctrinal lines from the Insular Cases include the idea of incorporated and unincorporated territories and the overarching principle that the Constitution does not inherently extend to unincorporated territories.

The first Insular Case, Downes v. Bidwell (1901), created the distinction between incorporated and unincorporated territories. The Supreme Court came to this decision by examining Congress' right to impose tariffs on states and territories. Bartholomew Sparrow writes that in Downes v. Bidwell, "the Court found that Congress could tax trade between Puerto Rico and the states. Puerto Rico was thus not a part of the United States for tariff purposes—contrary to the Uniformity Clause." Although the Uniformity Clause states that Congress must enforce tariffs equally throughout the United States, the Supreme Court created a distinction between territories that were fully part of the union and those that were not, allowing them to ignore the Uniformity Clause. The line drawn by the Supreme Court created "incorporated territories", those destined to be states, and "unincorporated territories", which were not on the path to statehood. In 1901 and the era of the Insular Cases, the areas that became unincorporated territories were Puerto Rico, Guam, and the Philippines. With the establishment of the legality of unincorporated territories, the Court also found that in these said territories, the Constitution "did not apply in full". This means the Constitution does not extend "" (by its own force) to unincorporated territories. Instead, it could be extended at Congress' discretion. The lines of reasoning from Downes v. Bidwell created legal precedent for the remainder of the Insular Cases.

In De Lima v. Bidwell (1901), the Supreme Court found "Puerto Rico was part of the United States for the purpose of the Uniformity Clause." Therefore, duties could not be collected from Puerto Rico. The Supreme Court set alternative precedents in Downes v. Bidwell and De Lima v. Bidwell based on the differing interpretation of the Uniformity Clause of the United States Constitution and the subsequent implications of these rulings.

Political debate
The Insular Cases came at a time when America was building its empire. Throughout history, empire-building and colonial expansion have been a contentious topic. The reaction within the United States to the Insular decisions was no different, with both supporters and dissenters voicing their opinions. In Downes, Justice Henry Brown claimed that the United States should be able to possess the same power over the insular territories that Spain had. Krishanti Vigarajah argues that this allowed the insular territories to be seen as satellite colonies, and for the United States to exert colonial-style rule. This was controversial, due to the idea that the founding anti-colonial values of the United States were not compatible with exertion of colonial power.

The political debate surrounding the Insular Cases was split between expansionists and anti-expansionists, which largely followed Democratic-Republican party lines. Following the American Civil War and preceding the Spanish-American War, the Reconstruction Constitution that had guaranteed any inhabitants of American annexed territories the full benefit of United States citizenship and ultimate statehood. Historian Sam Erman notes that the strength of the Reconstruction Constitution had become weakened by the time of the Insular Cases, as a result of Southern Democrats' efforts to disenfranchise African-Americans in the South, and Republicans' waning support for Reconstruction measures.

For anti-expansionists, this discouraged overseas territorial acquisition during reconstruction by guaranteeing any annexed territories' eventual statehood and its people the full rights of citizenship.

Expansionists wished to separate U.S. action from the behavior of Spain, whose colonialism they viewed as motivated only by commercial interests and a continued desire to subjugate. The United States presented its own imperial ambitions as a path to liberation for former colonial subjects and an opportunity to gain republican government and modernity. However, expansionists also had to contend with questions about how to expand U.S. borders without extending citizenship to those they considered "alien".

American reaction
Bartholomew Sparrow notes that almost all of the Insular Case opinions were 5–4 within the Supreme Court, demonstrating the contentious nature of the topic even from the highest voice of law in the United States. In Downes v. Bidwell (1901), the Supreme Court reached a decision after one of the most spirited discussions ever held within the sacred circle of the Supreme Court bench,' the Associated Press reported." Reactions to the Insular Cases also exemplify the divide that existed at the time in the United States government surrounding empire building.

Republicans, who favored expansion and authored the Foraker Act supported the decisions: "the decision is a complete vindication of the position held by the Republican party with respect to the power of Congress to legislate for Porto Rico and the Philippines." Additionally, "Solicitor General John Richards noted, 'they sustain to the fullest extent the so-called insular policy of the administration. The government now has the sanction of the Supreme Court for governing these islands as their needs require. These examples show the support for the decisions at the time they were handed down.

However, there were many who did not support the decisions. Many former congressmen spoke out against the decisions. Charles E. Littlefield wrote in the Harvard Law Review, "the Insular Cases, in the manner in which the results were reached, the incongruity of the results, and the variety of inconsistent views expressed by the different members of the court, are, I believe, without parallel in our judicial history." George. S. Boutwell, former congressman and U.S. Senator commented, "the opinion of the majority seems to justify the conclusion that the power of acquiring territories is an indefinite power." Thus, the divisive nature of the Insular decisions was revealed through the opinions held by those active in government.

Outside of the government, the announcement of the Downes v. Bidwell decision in 1901 drew the largest crowd in Supreme Court history, displaying the interest the American public had in the outcome of the case. Newspapers around the country also took great interest in the outcome of the Insular Cases, and many were highly critical of the decisions. The New York Herald wrote that the Supreme Court "by a bare majority of one holds that the constitution is supreme only in the States, and that a million square miles, or one-fourth of the national domain, and ten million people are subject to no law but the will of Congress." Furthermore, The Denver Post exclaimed the "Downes decision 'at one fell swoop' brought the United States 'into the ownership of colonies and putting us into the rank of land grabbing nations of Europe.

Scholarly criticism

It is now commonly acknowledged that the decisions made in the Insular Cases were influenced by racist ideas of the period. Scholar Rick Baldoz notes that American political "anxieties about immigration, race, and economic competition" strongly influenced the debate surrounding the Insular Cases.

Downes and De Lima have been criticized for their inconsistency, and the alternative precedents sent in each one, in which Puerto Rico was first defined in Downes as not a "foreign country" but defined in De Lima as not part of the United States.

The Insular Cases have also been criticized for having been inconsistent in application between the two largest insular territories, the Philippines and Puerto Rico. Puerto Rico was seen as "an important geo-strategic asset" for emerging U.S. imperialism and a gateway to Latin America, while insular control over the Philippines was a "temporary attachment born of political expediency". This was attributed to the relative geographic proximity of the two nations, and the relative commercial capabilities of each at the time.

Notably, American beliefs about race at the time also characterized the difference in treatment between Puerto Rico and the Philippines. Puerto Ricans were more likely to be viewed as white by Americans than Filipinos were. However, both Puerto Ricans and Filipinos were seen as too "alien" to be considered for U.S. citizenship and statehood, unlike other former U.S. territories that had achieved statehood. This has been criticized by scholar Mark Weiner as Teutonic Constitutionalism.

Writing in 2001, former Puerto Rico Supreme Court Chief Justice José Trías Monge contends that the Insular Cases were based on premises that would be legally and politically unacceptable in the 21st century, premises such as:

 Democracy and colonialism are "fully compatible".
 There is "nothing wrong when a democracy such as the United States engages in the business of governing other" subjects that have not participated in their democratic election process.
 People are not created equal, some races being superior to others.
 It is the "burden of the superior peoples, the white man's burden, to bring up others in their image, except to the extent that the nation which possesses them should in due time determine".

Scholar Krishanti Vignarajah has also argued that the courts decisions in the Insular Cases could have been considered judicial overreach. They were initially considered a political issue, and the Treaty of Paris specified that "the civil rights and political status of the native inhabitants of the territories ... shall be determined by the Congress", but was later transformed into a legitimate judicial issue. This set a new standard for judicial involvement in issues of international affairs.

Judicial criticism and later challenges
In Harris v. Rosario, , the Court applied Califano v. Torres,  in a succinct per curiam order, holding that less aid to Puerto Rican families with dependent children did not violate the Equal Protection Clause, because in U.S. territories Congress can discriminate against its citizens applying a rational basis review. Justice Thurgood Marshall wrote a staunch dissent, noting that Puerto Ricans are U.S. citizens and that the Insular Cases are questionable.

In Torres v. Puerto Rico, , cited above, Justice William Brennan, with whom Justice Potter Stewart, Justice Marshall, and Justice Harry Blackmun joined, concurring in the judgment, cited Reid v. Covert, 354 U.S. 1, 14 (1957), in which Justice Hugo Black said the "concept that the Bill of Rights and other constitutional protections against arbitrary government are inoperative when they become inconvenient or when expediency dictates otherwise is a very dangerous doctrine and if allowed to flourish would destroy the benefit of a written Constitution and undermine the basis of our Government".

In United States v. Vaello Madero, , Justice Neil Gorsuch concurred with the majority opinion excluding Puerto Rico from the Supplemental Security Income program, but he criticized the Insular Cases and stated that they are "shameful," "have no foundation in the Constitution and rest instead on racial stereotypes," and "deserve no place in our law."

The Supreme Court had the opportunity to overturn the Insular Cases in the case of Fitisemanu v. United States, but in October 2022, denied certiorari. The United States Court of Appeals for the Tenth Circuit had ruled in this case that the insular cases should stand.

Impacts
The Philippines was recognized as an independent country in 1946, following World War II. Guam and Puerto Rico have remained unincorporated territories and are two amongst the sixteen existing insular areas. Baldoz suggests that U.S. rule over Puerto Rico as a result of the Insular Cases previewed attempts in the 20th century at American attempts at interventionism and occupation in Latin America.

The United States now has only one incorporated territory left: the United States Territory of Palmyra Island, a remote, uninhabited coral atoll in the middle of the Pacific Ocean. It had been part of the incorporated Territory of Hawaii until 1959, when Palmyra was deliberately excluded from the new State of Hawaii by the Hawaii Admission Act, so Palmyra was left as a remnant of the old federal territory, still "incorporated", so the Constitution applies there in full.

For Puerto Rico, the outcomes of the Insular Cases laid a foundation for the modern "political question" of Puerto Rican status in relation to the United States, in which Puerto Ricans continue to be classified as alien. The incorporation doctrine's "uncertainty" has allowed U.S. courts the ability to discriminate against Puerto Rican plaintiffs on issues of individual welfare and entitlement into the current day.

Amy Kaplan argues that the Insular Cases helped create the legal backing of the Guantánamo Bay Detention Camp in Guantánamo, Cuba, where constitutional rights "remain indeterminate".

Other cases
 Calero-Toledo v. Pearson Yacht Leasing Co.,
 Examining Bd. v. Flores de Otero,
 Rodriguez v. Popular Democratic Party,
 Puerto Rico v. Sanchez Valle,
 Puerto Rico v. Franklin California Tax-Free Trust,
 Financial Oversight and Management Board for Puerto Rico v. Aurelius Investment, LLC,
 Financial Oversight and Management Board for Puerto Rico v. Centro de Periodismo Investigativo, Inc.,

See also
 Insular area
 Guano Islands Act
 Guantánamo Bay
 Philippine–American War
 Puerto Rico
 Unincorporated territories of the United States

References

Further reading
 Neuman, Gerald L., and Tomiko Brown-Nagin, eds. Reconsidering the Insular Cases: The Past and Future of the American Empire (Harvard University Press, 2015).
 Rennie, Russell. "A qualified defense of the Insular Cases." New York University Law Review 92 (2017): 1683+ online.
 Sparrow, Bartholomew H. "The Centennial of Ocampo v. United States: Lessons from the Insular Cases." in Reconsidering the Insular Cases: The Past and Future of the American Empire, edited by Gerald L. Neuman and Tomiko Brown-Nagin, (Harvard University Press, 2015), pp. 39–60. online
 Sparrow, Bartholomew H. The insular cases and the emergence of American empire (Landmark Law Cases & American, 2006).
 Torruella, Juan R. "Ruling America's colonies: The insular cases." Yale Law and Policy Review 32 (2013): 57+ online.

Cases
 Consejo de Salud Playa de Ponce v. Rullan. 586 F.Supp.2d 22 (2008). Consejo de Salud Playa de Ponce, et al., Plaintiffs v. Johnny Rullan, Secretary of Health of the Commonwealth of Puerto Rico, Defendant. Civil Nos. 06-1260(GAG), 06-1524(GAG). United States District Court, D. Puerto Rico. October 10, 2008. As Corrected November 10, 2008. Retrieved April 1, 2013.
 Opinion and Order: Consejo de Salud de la Playa de Ponce vs. Johnny Rullan, Secretary of Health of the Commonwealth of Puerto Rico.  Gustavo A. Gelpi.  USDC, D of Puerto Rico. San Juan, PR. Civil Numbers 06-1260 (GAG) and 06-1524 (GAG) (Consolidated). November 10, 2008. Retrieved April 1, 2013.
 Boumediene v. Bush 553 U.S. 723 (2008)
 Reid v. Covert 354 U.S. 1 (1957)
 Posadas de Puerto Rico Associates v. Tourism Company of Puerto Rico (478 U.S. 328) (1986)

External links

 The Insular Empire: America in the Mariana Islands, a one-hour PBS documentary by New Day Films.

1901 in United States case law
Insular areas of the United States
Law of insular areas of the United States
United States Supreme Court cases
United States Supreme Court cases of the Fuller Court
History of racism in the United States

Insular Cases