Pablo Cruise is an American pop/rock band from San Francisco currently composed of David Jenkins (guitar and vocals), Cory Lerios (keyboards and vocals), Sergio Gonzalez (drums), Larry Antonino (bass and vocals) and Robbie Wyckoff (vocals and percussion). Formed in 1973, the band released eight studio albums over the next decade, during which time five singles reached the top 25 of the Billboard Hot 100 chart. The group underwent several personnel changes and split up in 1986. The original lineup—Jenkins, Lerios, Price and Bud Cockrell—reunited briefly in 2004, and the group continues to tour today with two out of the original four members present.

History
Pablo Cruise began in San Francisco, in 1973, with former members of Stoneground (Cory Lerios on keyboards and vocals, David Jenkins as vocalist and on guitar and Steve Price on drums) and It's a Beautiful Day (Bud Cockrell on bass and vocals). Lerios had formed a band, Together, while at Palo Alto High School. His classmate, Steve Price, signed on as a roadie (because he owned a van), then joined the group on drums when their drummer left. They were eventually to find their way into Stoneground, where they were joined by Jenkins (originally from Ypsilanti, Michigan).

Initially, many fans assumed that Pablo Cruise was the name of one of the members of the band. When asked the question, the band, which is a quartet, would answer, "He's the guy in the middle." When asked what Pablo Cruise meant, the band would say that "Pablo represents an honest, real, down- to-earth individual; and Cruise depicts his fun-loving and easygoing attitude towards life."

With the help of their new manager, Bob Brown (who would later steer Huey Lewis and the News to stardom), the band signed to A&M Records and released its first album in May 1975, a minor success self-titled Pablo Cruise, and their second album in March 1976, titled Lifeline. Their second album achieved slightly greater success than their first, but still only managed to chart at No. 139 in the United States. The instrumental "Zero to Sixty in Five" from Lifeline was used as theme music for various sports television shows. That success encouraged the band to try their hand at more film and TV scoring.

1977's A Place in the Sun was the turning point in the band's career, as they finally entered the mainstream music scene with hit singles "Whatcha Gonna Do?" (No. 6) and the title track "A Place in the Sun" (No. 42), the album peaked at No. 19 on the Billboard 200.

Further success and lineup changes
In the middle of 1977, Bud Cockrell left to form a duo with his wife and former It's a Beautiful Day bandmate, Pattie Santos, and was replaced by Bruce Day (who had played in a band with Carlos Santana before his Santana days).

Day's first album with the band was the RIAA platinum-selling 1978 album Worlds Away, which spawned the hits "Love Will Find a Way" and "Don't Want to Live Without It". It also featured a cover of Australian singer-songwriter Peter Allen's hit single "I Go to Rio" and the follow-up album was 1979's Part of the Game that spawned the hit "I Want You Tonight". Also that year, Pablo Cruise contributed the song "Reach For The Top" to the movie Dreamer and the following year, they placed "What've You Got To Lose" with the film Inside Moves.

Day's tenure was short-lived and after he left the band in 1980, he was replaced by the session bassist John Pierce who, alongside newly added second guitarist Angelo Rossi, debuted on the 1981 album Reflector, and it spawned the band's last Top 40 hit "Cool Love".

In mid-1981, Price left suddenly and was initially succeeded by Donny Baldwin, who had played with Elvin Bishop and would move on to Jefferson Starship by the summer of 1982. David Perper was next to take over the drum throne and Angelo Rossi was replaced by Stef Birnbaum (aka Stef Burns) after just one album.

In 1983 the group released Out of Our Hands, which featured a change of sound to a more "'80s pop keyboard direction", with Lerios bringing in more synthesizers and downplaying the piano, which had until then been a characteristic of the group's sound, and Price played drums on two songs. The band then toured again that year with another new member, Jorge Bermudez, on vocals and percussion. Mostly due to the rising popularity of new wave, the album struggled with sales. By the end of 1984, Pierce, Birnbaum and Bermudez had left and the group's contract with A&M had come to an end.

1985 attempted reunion and hiatus
In 1985 the four original members, Jenkins, Lerios, Price and Cockrell, reunited hoping to score a new record deal. It was not to be, however, and the group called it quits in 1986.

Jenkins moved on to join country rockers Southern Pacific in 1987, alongside former Doobie Brothers members Keith Knudsen and John McFee and Creedence Clearwater Revival bass player Stu Cook. After leaving Southern Pacific in 1989, Jenkins relocated to Hawaii where he was introduced to Hawaiian artist Kapono Beamer and began writing music with him. This eventually led to their album  Cruisin' On Hawaiian Time (2006), a collection of songs dedicated to the Hawaiian Islands.

In the meantime, Cory Lerios worked on movie and television scores, providing the music for the popular 1990s series Baywatch, among many others.

1996 partial reunion
Around 1996, Jenkins and Cockrell reunited once again as Pablo Cruise, but Lerios and Price were unable to rejoin at the time.  Keyboardist Kincaid Miller and drummer Kevin Wells (ex-Clover) were brought in to replace them, and percussionist James Henry also appeared with the band as an occasional special guest from 1999 to 2008. Additionally, second guitarist Kenny Emerson and two additional backup singers, Regina Espinoza and Carolyn, were also recruited (from 1999 to 2002) for added stage attraction. Drummer Billy Johnson (ex-Santana) frequently sat in for Wells during this same time.

Former bassist Bruce Day died on June 30, 1999, in Windsor, California, from unknown causes at the age of 48.

2004 to present
In June 2004 all four original Pablo members were back together playing again at Steve Price's wedding. This led to three of the four—Jenkins, Lerios and Price—deciding to reconvene permanently. Cockrell was not involved this time and George Gabriel joined on bass and vocals. During his time away from Pablo Cruise, Price went on to become a leading figure in providing E-learning and also formed his own aerial photography company. Gabriel left Pablo Cruise in November 2009 and was replaced by veteran bassist Larry Antonino (who has worked with Air Supply, Jeff Beck, Ronnie Laws and many others) in 2010.

Bud Cockrell died on March 6, 2010, after complications from diabetes. He was 59.

On November 8, 2011 Pablo Cruise released their first live album, It's Good to Be Live, on the Red Recording label. The package included both a live CD and DVD. The live performances were taken from concerts performed at the Blue Goose in Loomis, CA on July 9 and 10, 2010. The CD also featured new versions of their songs "A Place in the Sun" (featuring fellow Red Recording artist Katrina) and "Love Will Find a Way" (with Ty Taylor of Vintage Trouble).

In 2015 Cory Lerios released an EP, If I Could Change Anything It Would Be You!, under the name Cory Charles.

In 2017 the band was joined by singer/percussionist Robbie Wyckoff who had appeared with Pink Floyd's Roger Waters on his The Wall Live tour.

In February 2020 the band finished the Rock and Romance Cruise, which turned out to be their final shows for 2020. During the COVID-19 lockdown, the band worked on a new single, "Breathe", via Skype, with new drummer Sergio Gonzalez in place of Steve Price, who had retired from the group due to health issues.

The band resumed playing shows in the summer of 2021 and continues to tour, mainly in and around California.

Band members

Current members
David Jenkins – guitar, vocals (1973–1986, 1996–present)
Cory Lerios – keyboards, synthesizers, vocals (1973–1986, 2004–present)
Larry Antonino – bass, vocals (2010–present)
Sergio Gonzalez – drums, percussion (2020–present)
Robbie Wyckoff – percussion, vocals (2017–present)

Past members
Bud Cockrell – bass, vocals (1973–1977, 1985–1986, 1996–2004; died 2010)
Steve Price – drums, percussion (1973–1981, 2004–2020)
Bruce Day – bass, vocals (1977–1980; died 1999)
John Pierce – bass, vocals (1980–1984)
Angelo Rossi – guitar, vocals (1980–1983)
David Perper – drums, percussion (1982–1984)
Stef Birnbaum – guitar, vocals (1983–1984) (aka Stef Burns)
Jorge Bermudez - vocals, percussion (1983–1984)
Kincaid Miller - keyboards (1996–2004)
Kevin Wells - drums, percussion, backing vocals (1996–2004)
James Henry - percussion (occasionally 1999–2008)
Billy Johnson - drums, percussion (occasional fill-in 1999-2002)
Kenny Emerson - guitar, vocals (1999-2002)
Regina Espinoza - backup vocals (1999-2002)
Carolyn - backup vocals  (1999-2002)
George Gabriel – bass, vocals (2004–2009)

Discography

Studio albums

Compilation albums

Live albums

Singles

See also
List of best-selling music artists

References

External links
Official website

American pop rock music groups
American soft rock music groups
Musical groups established in 1973
Musical groups disestablished in 1986
Musical groups reestablished in 1996
A&M Records artists
Musical groups from San Francisco
American musical quintets
Musical quartets from California

Pablo Cruise


Biserica Adormirea Maicii Domnului din Roșia Montană este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Roșia Montană, comuna Roșia Montană. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 6770.09.

Lângă turnul bisericii se află mormântul preotului Simion Balint (1810-1880), fost paroh greco-catolic în Roșia Montană.

Casa parohială aferentă bisericii este de asemenea monument istoric.

Note

Monumente istorice din județul Alba
Biserici greco-catolice din România
Biserici din județul Alba
Biserici cu hramul Sfânta Maria
Eparhia de Cluj-Gherla
Biserici din secolul al XVIII-lea din România


Havekost Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 5,91 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 147 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Jürgen Höltig tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schwarzenbek-land.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Havekost


Sigrid  is a Scandinavian given name for women from Old Norse Sigríðr,
composed of the elements sigr "victory" and fríðr "beautiful".
Common short forms include Siri, Sigga, Sig, and Sigi. An Estonian and Finnish variant is Siiri. The Latvian version of the name is Zigrīda.

People
 Sigrid (singer), Norwegian singer
 Princess Sigrid of Sweden, Swedish princess
 Sigrid Alegría, Chilean actress
 Sigrid Alexandersen (born 1995), Norwegian orienteer
 Sigrid Agren, French fashion model
 Sigrid Banér, Swedish letter writer
 Sigrid Björkegren (1845 – 1936), Swedish entrepreneur
 Sigrid Borge (born 1995), Norwegian javelin thrower
 Sigrid Brahe, Swedish countess
 Sigrid Brattabø Handegard (born 1963), Norwegian politician
 Sigrid D. Peyerimhoff, a German chemist
 Sigrid Elmblad (1860 – 1926), a Swedish journalist and poet
 Sigrid Eskilsdotter (Banér), a Swedish noble
 Sigrid Fick, a Swedish tennis player
 Sigrid af Forselles (1860—1935), Finnish sculptor
 Sigrid Fry-Revere, American bioethicist
 Sigrid Augusta Green (1920–2012), was a British code breaker, Norwegian resistance member
 Sigrid Gurie, Norwegian-American actress
 Sigrid the Haughty, Swedish, possibly Slavic, queen of Sweden, Denmark, and England
 Sigrid Helliesen Lund (1892–1987), Norwegian peace activist
 Sigrid Hjertén, Swedish painter
 Sigrid Hjørnegård (born 1965), Norwegian politician
 Sigrid Holmquist, Swedish actress
 Sigrid Holmwood, British artist
 Sigrid Hunke, German author
 Sigrid Huun (born 1952), Norwegian actress
 Sigrid Kaag, Dutch diplomat and politician
 Sigrid Kirchmann, Austrian high jumper
 Sigrid Kruse (1867–1950), Swedish educator, children's writer and suffragist
 Sigrid Lidströmer, Swedish novelist
 Sigrid Moldestad (born 1972), Norwegian folk singer and musician
 Sigrid Nunez, American novelist
 Sigrid Sepp, Estonian swimmer
 Sigrid Schultz, American war correspondent
 Sigrid Sparre, Swedish lady-in-waiting
 Sigrid Stray (1893–1978), Norwegian barrister and women's rights proponent
 Sigrid Sture, Swedish governor
 Sigrid Thornton, Australian actress
 Sigrid Bonde Tusvik (born 1980), Norwegian television presenter and entertainer
 Sigrid Undset, Norwegian novelist and Nobel Prize winner
 Sigrid Valdis, American actress
 Sigrid Wille, German skier
 Sigrid Wolf, Austrian skier

See also
 1493 Sigrid, an asteroid
 Sigríður
 Siri (software)

References

External links

 "Sigrid", BehindTheName.com.

Scandinavian feminine given names
Swedish feminine given names
German feminine given names
Norwegian feminine given names
Feminine given names
Old Norse personal names

Sigrid


الحويمة، قرية من قرى بلدية بني حميدان بولاية قسنطينة.

الحويمة تاريخها عريق جدا، حيث أنها كانت القلعة المتقدمة التي حاربت الاستعمار حينما اراد احتلال قسنطينة.
الحويمة قامت بدور كبير وفعال أثناء الثورة التحريرية الكبرى وذلك نظرا لموقعها الجغرافي الهام والرئيسي إذ كانت تربط بين عدة جهات فهي حلقة وصل بين قسنطينة وجيجل وخاصة الميلية وكذلك بين قسنطينة وسكيكدة وكذلك ميلة بالأحرى كانت مركز عبور للمجاهدين الاحرار أثناء الثورة.كما عرفت عدة رجال تقلدوا مناصب هامة أثناء الثورة أمثال الشهيدان الاخوان طوابي محمد وطوابي السعيد والذي كان هذا الأخير ضابطا في جيش التحرير الوطني واستشهد في ميدان الشرف قربة المارة بمعية مساعدة محفوظ بولمدايس والذي تمكن من الفرار رغم الإصابة البليغة التي أصابته.
كما شهدت الحويمة أثناء الثورة الكثير من الاعتقالات والمداهمات كما رحلت إليها العديد من سكان الجبال وذلك محاولة لعزل الثورة عن الشعب ولكن المجاهدين الأحرار وبفضل معرفتهم الجيدة لتضاريس المنطقة استطاعوا أن يفكوا الحصار المفروض عليهم.
أما عن سكان بني حميدان الاصليين فنجد أقدم عائلة هي عائلة شروانة ودحدوح.
كما يمتازو سكان بلدية بني حميدان بالجود والكرم ومكارم الاخلاق فتجدهم متآزرين في الشدائد وكذلك يعيشون بكل عفوية رغم المشاكل التي يعانون منها.

كما أن بلدية بني حميدان قد أخرجت ورغم الظروف الصعبة النخبة والتي مدت الجزائر في كل الميادين فنجد فيهم المحامي ونجد فيهم القضاة وكذلك المستشارين والصحفيين والأخصائئين النفسانيين وكذلك الأطباء والدكاترة في مختلف الميادين.

قرى ولاية قسنطينة

الحويمة


محمد بن ظفر الصقلي (1104م - 1172م) هو أديب عربي كان مستشارا لحاكم صقلية العربي أبو القاسم بن علي القرشي أيام حكم العرب للجزيرة. من مؤلفاته سلوان المطاع في عدوان الأتباع الذي يعتبر البعض أن ميكيافيللي أعتمد عليه كثيرا في كتابه الشهير (الأمير) المتعلق بأمور الحكم والسياسة.

ترك ابن ظفر صقلية بعد سقوط الحكم العربي بها في سنة 1160م، ورحل إلى مدينة حماة السورية ومات بها.

روابط خارجية

المراجع

أدب فلسفي في العصور الوسطى
أدب الحكمة
أشخاص من سرقوسة
عرب في القرن 12
علماء سياسة
علماء سياسة إيطاليون
علماء مسلمون في القرن 6 هـ
فلاسفة عرب
فلسفة سياسية في العصر الذهبي للإسلام
كاتبات سيرة
كتاب باللغة العربية
كتاب سيرة
كتاب عرب
مواليد 1104
وفيات عقد 1170

ابن ظفر الصقلي


السير آرثر ستانلي ادنجتون ولد في 28 ديسمبر 1882 وتوفي في 22 نوفمبر 1944 هو عالم فلك وفيزياء ورياضيات بريطاني شهير له إسهامات عظيمة في الفيزياء الفلكية منذ أوائل القرن العشرين أطلق اسمه تكريماً له على حد فيزيائي للمعان النجوم يسمى (حد ادنجتون) كان عضواً بالجمعية الملكية البريطانية وكان مولعًا منذ وقت مبكرٍ بنظام الكون وبحركة النجوم وتكوينها الداخلي، وفي عام 1916 م، انتهى إلى أن الضغط الإشعاعي عامل رئيسي من عوامل الحفاظ على توازن النجم، إلى جانب الجاذبية وضغط الغاز. بعد ذلك وضَّح العلاقة بين الكتلة وضوء النجم. وهذه العلاقة أساسية في البحث الفلكي، خصوصًا في دراسة حركة النجوم. وقاده هذا وعمله الآخر في طبيعة النجوم إلى البحث عن العلاقة بين كل المرتكزات الأساسية للطبيعة.
تأتي شهرة ادنجتون بأنه أول من لاحظ انحراف الضوء القادم من النجوم البعيدة تحت تأثير مجال جاذبية الشمس. وكان أينشتاين قد تنبَّأ بهذا في نظريته النسبية العامة.
كتب أدنجتون عدة كتب، وضَّحت طبيعة الكون في مصطلحات مألوفة لدى الجمهور. تشتمل كتبه على:
1-الحركات الكوكبية؛ بناء الكون عام (1914 م).
2-البناء الداخلي للكواكب (1926 م).
3-فيزياء العالم الطبيعي (1928 م).

السنوات الأولى
وُلد إدينغتون في 28 ديسمبر 1882 في مدينة كندال بمقاطعة واستمورلند (مقاطعة كمبريا حاليًا) بإنجلترا، وهو ابن لأبوين من الكويكرز، آرثر هنري إدينغتون، مدير مدرسة الكويكرز، وسارة آن شوت.

درس والده في كلية كويكرية للتدريب في لانكشر قبل أن ينتقل إلى مدينة كندال ليصبح مدير مدرسة سترامونغيت. تُوفي في وباء حمى التيفوئيد الذي اجتاح إنجلترا عام 1884. بقيت والدته وحدها تربي طفليها بدخل قليل نسبيًا. انتقلت العائلة إلى مدينة ويستون سوبر مير حيث تلقى ستانلي (اسم إدينغتون الذي كانت والدته واخته تدعوانه به) في البداية تعليمه في المنزل قبل أن يقضي ثلاث سنوات في مدرسة إعدادية. عاشت العائلة في منزل يُدعى فارزين، في 42 شارع واليسكوت، بمدينة ويستون سوبر مير. يوجد على المبني لوحة تذكارية تبين مساهمة السير آرثر في العلوم.

التحق إدينغتون بمدرسة برينملين في عام 1893. أثبت أنه أحد أكثر الطلاب كفاءة، لا سيما في الرياضيات والأدب الإنجليزي. أكسبه أداؤه منحة دراسية لكلية أوينز بمانشستر (التي أصبحت في ما بعد جامعة مانشستر) في عام 1898، وحضر بها بعد أن بلغ من العمر 16 عامًا في ذلك العام. أمضى السنة الأولى في دراسة دورة دراسة عامة، ودرس الفيزياء في الثلاث سنوات التالية. تأثر إدينغتون بشكل كبير بمعلميه لمادتي الفيزياء والرياضيات آرثر شوستر وهوراس لامب. عاش إدينغتون في دالتون هول بمانشستر، فدام تأثره بعالم الرياضيات الكويكري جيه. دبليو. غرام. كان تقدمه مذهلًا، فحصل على العديد من المنح الدراسية وتخرج بدرجة البكالوريوس في الفيزياء مع مرتبة الشرف من الدرجة الأولى في عام 1902.

حصل، نتيجة لأدائه في كلية أوينز، على منحة دراسية بكلية ترينيتي بمدينة كامبريدج في عام 1902. كان روبرت ألفريد هيرمان معلمه في كامبريدج، وقد أصبح إدينغتون، في عام 1904، أول طالب على الإطلاق بالسنة الثانية يُعين في منصب سنيور رانجلر. بدأ أبحاثه على الانبعاثات الحرارية في مختبر كافندش بعد حصوله على درجة الماجستير عام 1905. لم تسر الأمور على أفضل الأحوال، وقد قضى في الوقت نفسه فترة في تدريس الرياضيات لطلاب الفرقة الأولى بكلية الهندسة. كانت تلك الفترة قصيرة. حصل، بناء على توصية من زميله الأول في كلية ترينيتي، على وظيفة في المرصد الملكي بغرينتش، حيث كان من المقرر مباشرة عمله في علم الفلك، وهو العمل الذي زُرعت بذرته في صغره عندما حاول في كثير من الأحيان «إحصاء عدد النجوم».

الفلسفة

المثالية
كتب إدينغتون في كتابه طبيعة العالم الفيزيائي يُعد «كل شيء في العالم أمر عقلي».إن أمور العالم العقلية هي بكل تأكيد أكثر عمومية من عقولنا الفردية الواعية... وهي ليست ممتدة في الزمان والمكان، بل تُعد جزءًا من النظام الدوري المشتق منها في نهاية الأمر. من الضروري مواصلة تذكير أنفسنا بأن كل معارفنا بشأن محيطنا الذي ينشأ عنه عالم الفيزياء، قد حصلنا عليها بانتقالها إلى المخ (مركز الوعي) في صورة رسائل منقولة عبر الأعصاب... كما أن الوعي لا يمكن تعيينه على نحو دقيق، فهو يتلاشى في العقل الباطن (اللاوعي)، وينبغي، فوق ذلك، افتراض شيء ما غير محدد لكنه على تواصل مع الطبيعة العقلية. من الصعب على الفيزيائي الواقعي القبول بمنظور يذهب إلى أن قوام كل شيء ذو طبيعة عقلية. ولكن لا يمكن لأحد إنكار أن العقل هو أسرع الأشياء وأولها تفاعلًا مع تجاربنا، وما عدا ذلك استدلال بعيد.ـــــــــــــ إدينغتون، طبيعة العالم الفيزيائي، 276-281.

لم يكن الاستنتاج المثالي ذا أصل في نظريته ولكنه استند إلى حجتين رئيسيتين.

الأولى مستمدة مباشرة من النظرية الفيزيائية الحالية. ملخصها أنه قد جرى تجاهل نظريات الأثير الميكانيكية وسلوك الجسيمات الأساسية في النسبية وفيزياء الكم. استنتج إدينغتون، نتيجة لذلك، أن الميتافيزيقيا المادية قد عفا عليها الزمن، وبالتالي، بما أن الفصل بين المادية والمثالية يفترض أن يكون انفصالًا كاملًا، فإن الأمر يتطلب ميتافيزيقيا مثالية. أما الحجة الثانية، وهي الأكثر إثارة للاهتمام، فقد استندت إلى نظرية المعرفة لإدينغتون، ويمكن اعتبارها تتكون من جزأين. أولًا، كل ما نعرفه عن العالم الموضوعي هو بنيته، وتنعكس بنيته تلك في وعينا الخاص بدقة. ليس لدينا، نتيجة لذلك، ما يدعونا إلى الشك في أن العالم الموضوعي هو أيضا «أمر عقلي». لا يمكن، بالتالي، دعم الميتافيزيقيا الثنائية على نحو قوي.

ثانيًا ليس بمقدورنا أن نجزم بأن العالم الموضوعي غير عقلاني فحسب، بل لا نستطيع أيضًا أن نفترض على نحو واضح أنه قد يكون ماديًا. يتطلب تصور الثنائية عزو الخصائص المادية إلى العالم الموضوعي. يفترض هذا مسبقًا، على الرغم من ذلك، أنه يمكننا ملاحظة أن العالم الموضوعي له خصائص مادية. لكن يُعد ذلك أمرًا منافيًا للمنطق، لأن كل ما يجري ملاحظته ينبغي أن يكون في نهاية المطاف عبارة عن وعينا الخاص، وبالتالي، فهو غير مادي.

يشير إيان بربور، في صفحة 133 من كتابه قضايا في العلوم والدين (1966)، إلى نص من كتاب إدينغتون طبيعة العالم الفيزيائي (1928) يناقش فيه أن مبدأ الريبة لهايزنبرغ يوفر أساس علمي «للدفاع عن فكرة حرية الإنسان»، وإلى كتابه العلم والعالم غير المرئي (1929) لدعم المثالية الفلسفية، وهي «الأطروحة التي تقول بأن الواقع أمر عقلي في جوهره».

يشير تشارلز دي كونينك إلى أن إدينغتون كان يعتقد في الواقع الموضوعي المتواجد خارج عقولنا، ولكنه كان يستخدم عبارة «شيء عقلي» لتسليط الضوء على المعقولية المتأصلة في العالم، فعقولنا والعالم المادي مصنوعان من نفس «الأشياء» وعقولنا هي حلقة الوصلة الذي لا مناص منها تجاه العالم. يقتبس دي كونينك كذلك من إدينغتون:يوجد مبدأ ذا شهرة لدى الفلاسفة أن القمر يختفي عندما لا ينظر إليه أحد. لن أناقش هنا هذا المبدأ لأنه ليس لدي أدنى فكرة عن معنى كلمة وجود عندما تُستخدم في هذا السياق. ولكن علم الفلك، على أي حال، لا يعتمد على مثل هذا النوع من الأقمار متقطعة الوجود. ففي ساحة العالم ذي الطبيعة العلمية (الذي عليه أن يؤدي مهامًا أقل التباسًا من مهمة تواجده) يتواجد قمر سبق وجوده وجود الفلكيين، يعكس ضوء الشمس بالرغم من أنه لا يوجد من يراه، وله كتلة بالرغم من أنه لا يوجد من يقيس الكتلة، ويبتعد مسافة 240 ألف ميل عن الأرض بالرغم من أنه لا يوجد من يعاين المسافة، وسوف يحجب الشمس في عام 1999 حتى لو نجح الجنس البشري في إفناء نفسه قبل ذلك التاريخ.ـــــــــــــ إدينغتون، طبيعة العالم الفيزيائي، 226

دراسة للنظرية النسبية

تعلم الفلكي الإنجليزي الشهير ادنجتون في إحدى مدارس طائفة «الكويكرز» ثم واصل دراسته في «مانشستر» و«كامبريدج» حيث عمل فيما بعد استاذاً للفلك، وتركها إلى «جرينتش» ليعود إلى مرصد «كامبريدج» شاغلاً مركز مدير المرصد، وقد اختير ادنجتون زميلاً في الجمعية الملكية.

اشتهرت دراسات ادنجتون على الانهيارات النجمية «مجرات هائلة» وعلى البنى الداخلية للنجوم، وقد حسب عمر الشمس فتوصل إلى أن مجموع حياتها منذ نشوئها حتى نهاية مستقبلها عندما تبرد يبلغ خمسة عشر مليار (ألف مليون) سنة، وقد وضع ادنجتون تفسيراً للنظرية النسبية، وله عدة مؤلفات منها: الحركة النجمية وبنية الكون المكان والزمان والجاذبية النجوم والذرات وقد درس «نظرية ويل» فكتب حولها: تعميم نظرية ويل للمجالات الكهرومغناطيسية والتجاذبية.

آرثر ادنجتون كان أول من درس النظرية النسبية العامة وأثبت صحتها وذلك بالبعثة التي قام بها عام 1919 لجنوب أفريقيا حيث قام بقياس انحراف أشعة ضوء أحد النجوم بسبب المجال الجذبى للشمس مما يتفق مع حسابات النسبية العامة وكان له أول دور في شهرة العالم الشهير ألبرت اينشتاين مؤسس النظرية النسبيه حيث كان يعيش اينشتاين في ألمانيا في ذلك الوقت وقد كان عالماً مغموراً!

وقد كتب ادنجتون العديد من المقالات في ذلك الوقت التي شرحت نظرية اينشتاين «النسبية العامة» للجمهور الإنجليزي رغم الاعتراض الذي لاقاه حينها لظروف الحرب العالمية الأولى بين ألمانيا وإنجلترا حيث قطعت الاتصال العلمي بين البلدين ورغم ذلك قام أدنجتون بدراسة لكسوف شمسي في 29 مايو 1919 وأثبت صحة النظرية النسبية العامة وكان له الفضل بان يعرف العالم اينشتاين!!!
وأصبح أدنجتون معروفاً بإسهاماته في التحقق التجريبي من النظرية النسبية العامة.

من اقوال السير آرثر أدنجتون

- من الاستنتاجات التي أخذناها عن النظرية النسبية أنه يجب أن توجد قوه تعرف باسم التنافر الكوني، تعمل علي نشوء مثل هذا النوع من التشتت الذي معه يتباعد كل جرم عن أي جرم آخر.

- أن درجة حرارة مركز الشمس تبلغ عدة ملايين من الدرجات المئوية. عند هذه الدرجة تتحد نويات الذرات، في عمليات الاندماج الحراري النووي.

- ان الكون كما صورته معادلات اينشتاين هو كون غير ثابت.

- الكون بدا بحاله ساكنه، ثم أخذ في التمدد نظرا لطغيان قوي الدفع للخارج علي قوي الجاذبيه.

- ان الحتميه لا تكون ممكنه الا إذا كان في الإمكان تحديد الحركات والأوضاع في أن واحد ولكن بما أنه يستحيل تحديد الاثنين معا وفقا لقوانين الطبيعة فان الحتميه المطلقة اذن أمر لا سبيل إلى تقريره

روابط خارجية

مراجع

أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الملكية الهولندية للفنون والعلوم
أعضاء نيشان الاستحقاق
حائزون على الوسام الملكي
حائزون على جوائز الأكاديمية الوطنية للعلوم
حاصلون على ميدالية بروس
حاصلون على ميدالية ذهبية في الجمعية الفلكية الملكية
خريجو جامعة فيكتوريا في مانشستر
خريجو كلية ترينيتي (كامبريج)
دعاة سلام بريطانيون
رؤساء الجمعية الفلكية الملكية
زملاء الجمعية الفلكية الملكية
زملاء الجمعية الملكية
زملاء كلية الثالوث (كامبريدج)
صاحبيون إنجليز
صاحبيون بريطانيون
علماء بريطانيون في القرن 20
علماء فيزياء الفلك بريطانيون
علماء مسيحيون
فرسان المملكة المتحدة
فلكيون إنجليز
فلكيون بريطانيون في القرن 20
فيزيائيون بريطانيون في القرن 20
مسيحيون سلميون بريطانيون
معترضون ضميريون بريطانيون
منظرو النسبية
مواليد 1882
ناشطون بريطانيون ضد الحرب العالمية الأولى
وفيات 1944
وفيات في كامبريج

آرثر إدينغتون


Hebridi, koncertna uvertira u h-molu op. 26, MWV P 7 (njem. Die Hebriden) je skladba Felixa Mendelssohna Bartholdyja, naslovljena prema škotskom otočju Hebridi. Poznata je i pod imenom Fingalova spilja (Die Fingalshöhle, en. Fingal's Cave). Prvu inačicu skladao je 1830. godine i zatim 1832. godine dvaput revidirao.

Nastanak
Felix Mendelssohn Bartholdy bio je njemački skladatelj, pijanist i orguljaš iz razdoblja ranog romantizma. Skladao je simfonije, koncerte, oratorije, klavirsku i komornu glazbu. Na popisu njegovih djela MWV (Mendelssohn-Werkverzeichnis) nalazi se oko 750 skladbi u 26 grupa.

Mendelssohn je između 1829. i 1847. godine deset puta boravio u Velikoj Britaniji, u ukupnom trajanju oko 20 mjeseci. Za vrijeme prvog boravka 1829. godine posjetio je i Škotsku, koja je na njega ostavila snažan dojam, te je odatle dobio inspiraciju za svoja dva čuvena djela: Koncertnu uvertiru "Hebridi" i Simfoniju br. 3 u a-molu ("Škotska").

Nakon posjeta Fingalovoj spilji na otoku Staffa u Škotskom arhipelagu Unutrašnji Hebridi 8. kolovoza 1829. godine, kad je uradio skicu prvog motiva, Mendelssohn je krajem 1830. godine u Rimu skladao uvertiru pod prvim naslovom "Usamljeni otok" (Die einsame Insel). U drugoj verziji Mendelssohn joj je promijenio ime u "Hebridi" (Die Hebriden) i ta je verzija premijerno izvedena 14. svibnja 1832. u Londonu. Konačnu verziju završio je 20. lipnja 1832. godine, premijera je bila 10. siječnja 1833. u Berlinu i na njoj je Mendelssohn bio dirigent.

Uvertira je poznata i pod imenom "Fingalova spilja" (njem. Die Fingalshöhle, kako je Mendelssohn napisao na partituri, odnosno en. Fingal's Cave ili Overture to The Isles of Fingal, kako ju je nazvao engleski izdavač William Goodwin).

Radi se o koncertnoj uvertiri jer nije zamišljena kao uvertira većeg djela, već kao samostalno djelo.

O glazbi
Orkestracija: 2 flaute, 2 oboe, 2 klarineta, 2 fagota, 2 horne, 2 trube, timpani, gudači

Tonalitet: h-mol

Skladba se sastoji od 268 taktova složenih u sonatnu formu.

U skladbi se suprotstavljaju dvije teme. Glavna tema, koju uvode viola, čelo i fagot, opisuje burno more oko spilje, valjanje i povremenu grmljavinu valova (timpani). Druga tema, koju također uvode fagot i čelo, opisuje osjećanje mira i usamljenosti u velikoj spilji koja podsjeća na katedralu. U srednjoj sekciji mirnu melodiju narušavaju puhači borbenim figurama. Kratki staccato izrazi se provlače kroz čitav orkestar, dok klarinet ne vrati mirni ambijent druge teme koja se nastavlja proširenom kodom. Djelo u završnicu uvodi klarinet prvom temom i prepušta je arpeggiu flaute, praćenoj pizzicatom gudača.

Uobičajeno trajanje uvertire je oko 11 minuta.

Utjecaj
Hebridi se nalaze na mnogobrojnim trajnim zapisima i često se izvode kao uvertira koncerata. Na primjer,
 Niški simfonijski orkestar je za koncert 20. rujna 2018. planirao program čija je uvertira trebala biti "Hebridi" (ispred Mendelssohnove "Škotske simfonije" i Mozartovog Koncerta za klarinet i orkestar u A-duru, KV 622). Tom prilikom su uvertiru nazvali "Hibridi" (sr-ćir. Хибриди)! Taj koncert nije održan, ali je ipak NSO gradskoj upravi podnio izvještaj o održanom koncertu, u kojem se ponavlja naslov "Hibridi".

Napomene

Izvori
 MWV P 7, letak - izvadak iz kataloga Mendelssohn-Werkverzeichnis, poveznica za preuzimanje sa stranice Saksonske akademije znanosti u Leipzigu, Sächsische Akademie der Wissenschaften zu Leipzig, www.saw-leipzig.de  (Pristupljeno: 13. lipnja 2020.)
 Program koncerta 1. i 2. rujna 2010. godine Duizburške filharmonije, Duisburger Philharmoniker, duisburger-philharmoniker.de  (Pristupljeno: 13. lipnja 2020.)
 Robert Howe, programski vodič koncerta 4. studenoga 2016. godine Mančesterskog simfonijskog orkestra i zbora, Manchester Symphony Orchestra and Chorale, www.msoc.org  (Pristupljeno: 13. lipnja 2020.)
 Mendelssohn: Fingal's Cave Overture, Opus 26, programski vodič San Francisco Symphony, www.sfsymphony.org  (Objavljeno: svibnja 2019., pristupljeno: 13. lipnja 2020.)
 Hebridi u programu "Concert Notes: The London Sketchbook", Melbourne Chamber Orchestra, mco.org.au  (Pristupljeno: 13. lipnja 2020.)
 The Hebrides Overture u programskom vodiču New Mexico Philharmonic, nmphil.org  (Pristupljeno: 13. lipnja 2020.)
 Program rada Niškog simfonisjkog orkestra za 2018. godinu, "Hibridi" na str. 9, sa službene stranice Grada Niša, www.gu.ni.rs  (Pristupljeno: 13. lipnja 2020.)
 Izvještaj o radu Niškog simfonisjkog orkestra za 2018. godinu, "Hibridi" na str. 11, sa službene stranice Grada Niša, www.gu.ni.rs  (Pristupljeno: 13. lipnja 2020.)
 Koncerti Niškog simfonijskog orkestra u 2018. godini: umjesto najavljenog, održan je koncert 21. rujna s drugim programom  (Pristupljeno: 13. lipnja 2020.)

Skladbe razdoblja romantizma

Hebridi (Mendelssohn)


John Ryan (né en 1939) est un entraîneur gallois de rugby à XV. Après avoir connu le succès en tant qu'entraîneur au Newport Rugby Football Club et au Cardiff Rugby Football Club, il a été entraîneur principal de l'équipe nationale de rugby du Pays de Galles de 1988 à 1990. À l'époque, il est le premier entraîneur gallois à ne pas avoir joué dans l'équipe nationale.

Notes et références

Liens externes

Entraîneur gallois de rugby à XV
Sélectionneur de l'équipe du pays de Galles de rugby à XV
Naissance en septembre 1939

John Ryan (rugby à XV, 1939)


An Lindmania geniculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Lindmania geniculata in nahilalakip ha genus nga Lindmania, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 L. g. geniculata
 L. g. minor

Mga kasarigan

Lindmania

Lindmania geniculata


Latinske folkeslag eller romanske folkeslag er en betegnelse for de folkeslag, der i høj grad er præget af romersk kultur og som taler et romansk sprog.  De romanske sprog har udviklet sig med baggrund i vulgærlatin.

Romanske sprog
Brugen af de latinske sprog udviklede sig først i regionen Latium i det centrale Italien, talere af proto-Latin har eksisteret siden 1000 år før kristi fødsel. Med Romerriget spredte de latinske sprog sig først videre i Italien og derfra til Sydeuropa, Vesteuropa, Centraleuropa, Sydøsteuropa, Nordafrika og dele af Vestasien. Efter Det Vestromerske Riges sammenbrud, så var der tilbagegang i brugen af latin, men det var fortsat meget udbredt bl.a. i Den Romerskkatolske kirke og hos germanske Visigoter. Med baggrund i regionale variationer i sproget opstod der flere regionale sprog, de såkaldte romanske sprog.

Referencer

Latinske folkeslag


U svom filmu je hrvatska televizijska razgovorna emisija koju uređuje i vodi Tončica Čeljuska. Emisija se premijerno prikazuje od 19. rujna 2017. na prvom programu HRT-a u večernjem terminu.

U emisiji gosti su mnogi poznati ljudi iz raznih djelatnosti javnog života koji govore o svojem životu i karijerama.

Od šeste sezone koja je počela 21. rujna 2022., emisija se prikazuje srijedom.

Pregled serije
Treća sezonaje završila ranije zbog pandemije COVID-19 u Hrvatskoj.

Od šeste sezone koja je počela 21. rujna 2022., emisija se prikazuje srijedom.

Gosti

Vanjske poveznice

Televizijske emisije na HTV-u

U svom filmu


FA Women's League Cup er en pokalturnering i engelsk kvindefodbold. Turneringen var i starten for de otte hold i FA WSL, men efter at WSL blev udvidet til to divisioner, har den bestået af 23 hold.
Sponsoren Continental AG blev annonceret den 19. august 2011, og det betyder, at turneringens navn er FA WSL Continental Tyres Cup af sponsor årsager.

Der er spillet ti udgaver, hvor Arsenal har vundet fem finaler.

Liste over finaler
Kun Chelsea, Arsenal og Manchester City har vundet pokalturneringen. Birmingham City har indtil videre tabt tre finaler.

Referencer

Kvindefodbold i England

FA Women's League Cup


Alexander Dierbach (* 27. Juni 1979 in Málaga) ist ein deutscher Filmregisseur und Drehbuchautor.

Von 1999 bis 2003 war Dierbach Produktionsassistent und Aufnahmeleiter bei verschiedenen Film- und Fernsehproduktionen. Ab 2001 studierte er Produktion und Medienwirtschaft an der HFF München. 2004 wechselte er in die Abteilung Film und Fernsehspiel.
Sein Kurzfilm Leise Krieger wurde 2004 bei den Internationalen Filmfestspielen Berlin 2004 gezeigt. Für seinen 2010 gedrehten Abschlussfilm Uns trennt das Leben wurde Dierbach 2011 mit dem Studio Hamburg Nachwuchspreis für die beste Regie ausgezeichnet.

Filmografie
 2002: Brudertag (Kurzfilm)
 2004: Leise Krieger (Kurzfilm)
 2007: Der Mondmann  (Kurzfilm)
 2007: 7 Tage Sonntag
 2010: Uns trennt das Leben
 2011/2012: Countdown – Die Jagd beginnt (TV-Serie: 6 Folgen)
 2013: Mantrailer
 2013–2015: Alarm für Cobra 11 – Die Autobahnpolizei (TV-Serie: 4 Folgen)
 2013: Polizeiruf 110 – Fischerkrieg
 2014: Tatort – Großer schwarzer Vogel
 2014: Schmidt – Chaos auf Rezept (TV-Serie: 5 Folgen)
 2015: Tannbach – Schicksal eines Dorfes (TV-Miniserie, 3 Folgen)
 2016: München Mord – Kein Mensch, kein Problem
 2016: Helen Dorn – Gefahr im Verzug (TV-Reihe)
 2016: Helen Dorn – Die falsche Zeugin
 2017: Helen Dorn – Gnadenlos
 2017: Helen Dorn – Verlorene Mädchen
 2017: Keine zweite Chance (TV-Zweiteiler)
 2018: Helen Dorn – Schatten der Vergangenheit
 2018: Helen Dorn – Prager Botschaft
 2018: Tannbach II – Schicksal eines Dorfes (TV-Miniserie, 3 Folgen)
 2018: Passagier 23 – Verschwunden auf hoher See (TV-Film)
 2019: Weil du mir gehörst (TV-Film)
 2021: Stralsund (TV-Serie: 2 Folgen)
 2021: Wolfsland (TV-Serie: 1 Folge)
 2021: Wo ist die Liebe hin (Fernsehfilm)
 2022: Der Irland-Krimi (TV-Serie: 1 Folge)

Auszeichnungen
 Für Brudertag:
 2001: Bayerischer Jugendfilmpreis
 Für Leise Krieger:
 2006: Best Production Design Los Angeles Film Festival
 2006: 2. Preis der Jury Film nach 8 Festival
 2006: Worldfest Houston Crystel Vision Award
 2006: New York International Film Festival Grand Jury Price
 2006: APRA Hollywood International Filmfestival "Best international Short"
 2007: Brilliant Light International Film Festival L.A. "Best Short"
 Für Uns trennt das Leben:
 2011: Studio Hamburg Nachwuchspreis "Beste Regie"
 Für Polizeiruf Rostock – Fischerkrieg:
 2013: "Der Hoffnungsschimmer" der Vereinigung der Berufsverbände Film und Fernsehen
 Für Tannbach – Schicksal eines Dorfes:
 2015: Nominierung Grimme-Preis in der Kategorie "Fiktion Serien&Mehrteiler"
 2015: Magnolia Award beim Shangai TV Festival
 2016: Jupiter Award "Bester TV-Spielfilm"
 2016: Goldene Nymphe, Festival de Télévision de Monte-Carlo
 2016: Rockie Award, Banff World Media Festival

Weblinks

 Alexander Dierbach bei Agentur Heppeler

Filmregisseur
Deutscher
Geboren 1979
Mann

Alexander Dierbach


Das 1907 von der schwedischen Flotte in Dienst gestellte Küstenpanzerschiff (schwed. "Pansarskepp") Oscar II. unterschied sich äußerlich von seinen Vorläufern durch drei Schornsteine. Sie blieb weltweit das einzige Küstenpanzerschiff mit drei Schornsteinen. Die Oscar II. war ein Einzelschiff und wurde von 1903 bis 1907 von der Lindholmens Varv in Göteborg als Weiterentwicklung der Äran-Klasse gebaut.

Die Hauptbewaffnung der Oscar II. mit zwei 210-mm-Einzeltürmen unterschied sich nicht von den fünf vorangehenden Schiffen seit der Dristigheten. Allerdings hatte das neue Schiff eine Veränderung in der Aufstellung der Mittelartillerie. Der Wunsch nach deren Verstärkung wurde durch den Einbau von vier seitlichen Doppeltürmen für die auf acht Geschütze verstärkte 152-mm-Batterie realisiert.

Für zehn Jahre war die Oscar II. bis zur Indienststellung des Küstenpanzerschiffs Sverige das stärkste Schiff der schwedischen Marine. Etwas größer war allerdings der auch 1907 in Dienst gekommene Panzerkreuzer Fylgia mit einer Verdrängung von bis 4980 t und 117 m Länge. Mitte der 30er Jahre wurde die Oscar II. stillgelegt und modernisiert. Sie kam am 30. Oktober 1939 wieder in Dienst und blieb während des Zweiten Weltkriegs im Dienst in Stockholm und für die Seekriegsschule.

1950 wurde das Schiff aus der Flottenliste gestrichen, aber ab 1952 an der Kriegsschule der Marine in Berga (Berga Örlogsskolor) für die Ausbildung bei Schäden und Unfällen genutzt und erst 1974 zur Verschrottung verkauft.

Baugeschichte
Der Bau der Oscar II. wurde grundsätzlich 1901 bewilligt. Allerdings wurden verschiedene Varianten eines verbesserten Küstenpanzerschiffs geprüft. Der zuständige Ausschuss genehmigte 1902 dann den Bau eines vierten Schiffes der Äran-Klasse (Manligheten) und empfahl 1903 den Bau eines kaum veränderten weiteren Schiffes. Die Regierung entschied sich jedoch abweichend zum Bau eines etwas größeren und schnelleren Schiffes, für das das Parlament auch die Mittel genehmigte.
Der Motala-Konzern erhielt den Auftrag und entwickelte ein verbessertes Schiff auf der zum Konzern gehörigen Lindholm-Werft in Göteborg, wo die Oscar II. ab 1903 gebaut wurde. Das neue Panzerschiff erhielt den Namen des schwedischen Königs Oscar II. (1829–1907).

Als Hauptbewaffnung wurden, wie auf den fünf vorangegangenen Küstenpanzerschiffen, wieder zwei Einzeltürme mit 21-cm-L/44-Bofors-Schnellfeuergeschützen Modell 98 aufgestellt. Die Mittelartillerie wurde gegenüber diesen Schiffen allerdings um zwei Geschütze verstärkt. Um die Gewichtszunahme zu beschränken, wurden die Panzerung des Rumpfes leicht verringert und die acht 152-mm-L/44-Bofors-Schnellfeuergeschütze an den Seiten des Aufbaues in vier Doppeltürmen Modell 03 aufgestellt. Neben dem geringeren Gewicht ermöglichten die Doppeltürme auch bessere Feuerbereiche gegenüber dem Einbau von Einzeltürmen. Diese neuen Türme wurde auch auf dem Panzerkreuzer Fylgia und in einigen Landbefestigungen verwandt. Bei den leichten Waffen kamen zehn 57-mm-L/55-Finspång-Schnellfeuergeschütze Modell 89B wie auf den vorangegangenen Panzerschiffen zum Einbau. Gleiches galt für die Torpedobewaffnung mit zwei 45 cm-Breitseitrohren Modell 99. Dazu erhielt die Oscar II. noch drei 37-mm-Maschinenkanonen vom Modell 98B, mit denen bei Bedarf die großen Dampfbeiboote ausgerüstet werden konnten, wie es bei der Dristigheten eingeführt worden war.

Neben der Bewaffnung war auch die Antriebsanlage verändert worden. Die Oscar II. erhielt zehn statt der bisherigen acht Yarrow-Kessel, die bei ihr in drei Kesselräumen aufgestellt wurden. Die von Motala gelieferten Dreifach-Expansionsmaschinen verfügten erstmals bei einem schwedischen Kriegsschiff über je vier Zylinder und erreichten eine Konstruktionsleistung von 9400 PS und gaben der Oscar II. eine Höchstgeschwindigkeit 17,8 Knoten (kn).

Im Winter 1910 auf 1911 erhielt die Oscar II. wie die Schiffe der vorangegangenen Äran-Klasse und die Dristigheten einen Dreibeinmast und einen modernen Entfernungsmesser. Während des Ersten Weltkrieges tauschte sie noch zwei ihrer 57-mm-Geschütze gegen die Luftabwehrversion des 57-mm-Geschützes.

Beim Umbau 1938 bis Herbst 1939 wurden die Kessel getauscht und zwei für Ölfeuerung hergerichtet. Der Brückenaufbau wurde modernisiert und der hintere Mast entfernt.
Die alten 57-mm-Geschütze wurden ausgebaut, ebenso die Unterwassertorpedorohre, deren Platz für eine moderne Feuerleitanlage genutzt wurde.
Die neue Flugabwehrbewaffnung setzte sich aus zwei 75-mm-L/60-Zwillingsgeschützen des Modells 29, einem Zwillings-25-mm-Geschütz und zwei Zwillings-Maschinengewehren zusammen.
Die Verdrängung erhöhte sich auf maximal 4850 t.

Einsatzgeschichte

Die Oscar II. kam am 3. April 1907 in Dienst. Sie wurde das Flaggschiff der schwedischen Flotte. Noch im gleichen Jahr besuchte sie die britische Home Fleet in Portsmouth. Im Juli 1909 kam der schwedische König Gustav V. Adolf auf dem Küstenpanzerschiff zur Eröffnung der Fährverbindung Sassnitz-Trelleborg, der sogenannten Königslinie, an der auch der deutsche Kaiser teilnahm, der auf seiner Yacht Hohenzollern, begleitet vom Kleinen Kreuzer Hamburg, anreiste.

Am 30. November 1909 lief die Oscar II. zu ihrer ersten Winterfahrt ins Mittelmeer aus. Sie besuchte Le Havre, Malta, Alexandria, Naxos, Syros, erneut Naxos, Smyrna (heute Izmir), Milos, Venedig, Neapel, Capri, Toulon und Lissabon, ehe sie am 21. April 1910 wieder in Göteborg eintraf.

Zwei Jahre später blieb die Oscar II. erneut über den Winter im Dienst und besuchte zwischen dem 19. Dezember 1911 und dem 26. April 1912 Stettin, Leith, Amsterdam, Kopenhagen, Göteborg, Wilhelmshaven, Le Havre, Brest, Portsmouth und Hamburg.

Im Herbst 1912 reisten König Gustav V. und seine Frau Viktoria auf der Oscar II. von Stockholm zu einem Treffen mit dem Zaren und seiner Familie zur Insel Pitkäpaasi vor Wyborg. An der Reise nahmen auch das Panzerschiff Dristigheten, der Panzerkreuzer Fylgia und der Zerstörer Sigurd teil. Im Herbst 1913 folgte noch ein Besuch in Stettin, um ein Geschenk des schwedischen Königs an Kaiser Wilhelm II. zu überbringen.

Nach Einsatz in der Küstenüberwachung während des Ersten Weltkriegs wurde die inzwischen als Flaggschiff abgelöste Oscar II. mit dem neuen Flaggschiff Sverige zu den Aaland-Inseln entsandt, um das zuvor schon eingesetzte Panzerschiff Thor zu unterstützen. Am 20. Februar 1918 trafen sie vor Eckerö ein und sicherten am 25. Februar die Landung schwedischer Truppen, die auf dem Kanonenboot Svensksund und gecharterten Schiffen eintrafen.
Im Rahmen der Finnland-Intervention beanspruchte das Deutsche Reich die Aaland-Inseln aus angeblich logistischen Zwängen. Nachdem die Deutschen am Morgen des 5. März mit den Linienschiffen Westfalen und Rheinland erschienen, verlangten sie die Kontrolle über beinahe die gesamte Inselgruppe. Trotz Protesten in Schweden wurden die schwedischen Truppen bis zum 25. April schrittweise von den von Schweden bewohnten und bislang zu Russland gehörenden Inseln abgezogen. Die Oscar II. wurde mit den schwedischen Bodentruppen abgezogen.

Ausbildungsreisen
1929 übernahm die Oscar II. Aufgaben in der Ausbildung und führte regelmäßig Auslandsreisen durch. Schon die erste Reise aus Karlskrona ab Juli 1929 führte sie bis in das Mittelmeer. Besucht wurden Kiel, Vlaardingen, Gibraltar, Barcelona, Leixões und Gravesend. Die sich anschließende fünfmonatige Ausbildungsreise vom 6. November 1929 bis zum 31. März 1930 führte nach La Coruña, Palermo, Alexandria, Istanbul, Piräus, Venedig, Toulon, Sevilla und Calais. Die Sommerreise 1930 wurde in zwei Teilen durchgeführt. Im Juni wurden Antwerpen und Lissabon besucht, um dann nach Göteborg zurückzukehren. Von dort wurde dann im Juli eine Reise nach Reykjavík durchgeführt, wo das isländische Parlament Althing sein 1000-jähriges Bestehen feierte. An der Reise nahm der schwedische Kronprinz Gustav Adolf teil, um die besonderen Beziehungen beider Länder zu ehren.

Erst 1934 erfolgte der nächste Einsatz des Küstenpanzerschiffes. Auf der Sommerreise wurden Taarbæk bei Kopenhagen, Vlissingen, Funchal, Cardiff, St. Helier auf Jersey und Leith (der Hafen von Edinburgh) besucht. Die am 29. November 1934 beginnende Winterreise führte nach Den Helder und Vlissingen, Gibraltar, Alicante, Bone (heute Annaba) und zum Jahreswechsel Tunis, Alexandria, Piräus, Neapel, Palma und Alcudia Bay auf Mallorca, Gibraltar und Portsmouth, bevor das Schiff am 21. März 1935 wieder nach Schweden zurückkehrte und in Malmö einlief.
Es folgten noch zwei Sommerreisen der Oscar II. vom 15. Mai bis zum 30. Juli 1935 nach Schiedam, Lissabon, Swansea, Gravesend und Kiel, sowie vom 12. Mai bis zum 29. Juli 1936 nach Taarbæk, Vlaardingen, Cádiz, Casablanca, Brest, Cardiff, Belfast und Bremen am 18. Juli.

Danach wurde das Schiff stillgelegt und dann die bis zum späten Herbst 1939 andauernde Modernisierung begonnen. Diese führte nicht zu einem Totalumbau wie bei anderen Schiffen.
Wieder im Dienst wurde die Oscar II. während des Zweiten Weltkriegs meist als Stationsschiff in Stockholm eingesetzt und sie war an der Nachwuchsausbildung beteiligt.

1946 und 1947 sollte das alte Küstenpanzerschiff noch eine Totalbereisung der schwedischen Küste von Haparanda im Bottnischen Meerbusen an der Grenz zu Finnland bis nach Strömstad am Skagerrak und der Grenze zu Norwegen durchführen. In Göteborg wurde diese jedoch abgebrochen und die Oscar II. lief über Malmö zurück nach Kopenhagen, um dort am 29. Januar 1947 die sterblichen Überreste des tödlich verunglückten Prinzen Gustav Adolf an Bord zu nehmen und nach Schweden zu überführen. Der Prinz war am 26. Januar beim Absturz einer DC-3 der niederländischen Fluggesellschaft KLM auf dem Flughafen Kastrup bei Kopenhagen ums Leben gekommen.

Im Sommer 1947 führte die letzte Auslandsreise die Oscar II. noch nach Larvik, Kopenhagen und Aarhus.

Ende der Oscar II.
Am 25. September 1947 kehrte die Oscar II. zum letzten Mal nach Karlskrona zurück, und Mitte Oktober wurde sie außer Dienst gestellt. Am 24. Februar 1950 wurde sie von der Flottenliste gestrichen.
1952 wurde das alte Schiff an die Seekriegsschule in Berga bei Stockholm abgegeben, um darauf Unfälle und ähnliches zu üben. Erst 1974 wurde es nach Göteborg zum Abbruch verkauft. Tatsächlich wurde das Küstenpanzerschiff Oscar II. dann in Kopenhagen verschrottet.

Die schwedischen Küstenpanzerschiffe

Literatur
 B. Weyer: Taschenbuch der Kriegsflotten. J.F. Lehmanns Verlag, München 1905.
 Alexander Bredt (Hrsg.): Weyers Taschenbuch der Kriegsflotten. J.F. Lehmanns Verlag, München 1941, 35. Jahrgang.

Weblinks

 Die Oscar II.
 Seitenriss der Oscar II.
 Die Oscar II. nach ihrer Fertigstellung
 Die Oscar II. 1929
 Långresor och utlandsbesök med svenska örlogsfartyg mellan 1837–2005 (schwedisch)

Fußnoten

Panzerschiff (Schweden)
Küstenpanzerschiff
Dampfmaschinenschiff
Einzelschiff
Oskar II. (Schweden) als Namensgeber
Lindholmens Varv

Oscar II. (Schiff)


Unis pour la Hongrie (en hongrois : , abrégé en EM) est une coalition politique hongroise fondée le .

Elle réunit les principaux partis d'opposition  en vue de battre le Fidesz lors des élections législatives d'avril 2022. Les membres de la coalition présentent également un candidat commun à l'élection présidentielle organisée la même année.

Courant septembre 2021, les six partis organisent une primaire à l'issue de laquelle le conservateur indépendant Péter Márki-Zay est choisi pour tête de liste de la coalition.

Histoire

Lors des élections législatives hongroises d' avril 2022, la coalition réalise un résultat bien en deçà des attentes : la coalition est devancée de 20 points par le Fidesz de Viktor Orban.

Dans un sondage Median paru en mai 2022, la coalition s'effondre à 27,1% des voix.

Résultats électoraux

Notes et références

Liens externes

Parti politique fondé en 2020
Coalition de partis
Parti politique en Hongrie

Unis pour la Hongrie


Fritz Theodor Starlinger (* 7. Jänner 1895 in Wien; † 9. Januar 1988 ebenda) war ein österreichischer Chirurg.

Leben
Fritz Starlinger, Sohn des Psychiaters Josef Starlinger (1862–1943), widmete sich nach abgelegter Matura einem Studium der Medizin an der Universität Wien, das er 1921 mit dem Erwerb des akademischen Grades eines Dr. med. abschloss. Er trat dort im gleichen Jahr eine Assistenzarztstelle an der von Norbert Ortner geleiteten II. Medizinischen Universitätsklinik an, kurze Zeit später wechselte er zu Prof. Anton Eiselsberg, dessen Tochter Elisabeth (1904–1944) er 1926 heiratete, an die I. Chirurgische Universitätsklinik. 1925 übersiedelte er zu Prof. Egon Ranzi an die Universität Innsbruck, dort habilitierte er sich 1928 als Privatdozent für das Fach Chirurgie. 1929 kehrte Fritz Starlinger an die I. Chirurgische Universitätsklinik Wien zurück.

1936 wurde der zum titularen außerordentlichen Professor ernannte Starlinger mit der Leitung der Chirurgischen Abteilung am Kaiser-Franz-Joseph-Ambulatorium und Jubiläumsspital betraut. In dieser Funktion reorganisierte er die Abteilung, richtete ein Röntgenzimmer, ein Laboratorium und ein Archiv ein und führte erste Angiographien durch. Nachdem er zu Weihnachten 1939 an der Grippe erkrankt war, wurde er überraschend fristlos entlassen. Der kurze Zeit später rehabilitierte Starlinger, dessen Abteilung in der Zwischenzeit mit Fritz Demmer neu besetzt worden war, wurde zum Militärdienst einberufen und als Beratender Chirurg dem Militärbefehlshaber in Paris zugeteilt.

Seit 1944 war er verwitwet, da seine Gattin bei einem Luftangriff auf Wien ums Leben kam.

1946 wurde Starlinger die Leitung der Chirurgischen Abteilung am Wilhelminenspital übertragen, die er bis zu seiner Pensionierung 1961 innehatte. Fritz Starlinger, älterer Bruder von Wilhelm Starlinger, Onkel von Peter Starlinger, verstarb 1988 zwei Tage nach Vollendung seines 93. Lebensjahres in Wien.

Fritz Starlingers Forschungsgebiete umfassten das Magen-Duodenum, die Schmerzbetäubung, den Kälteschaden, den Kreislauf sowie die Extrahepatischen Gallenwege.

Schriften
 Versuche zur Säureresistenz und Geschwürbereitschaft des infrapapillären Duodenums, sowie zum Ausbau der terminolateralen Gastroduodenostomie im Rahmen der ersten Methode Billroths, 1928
 Schmerzverhütung : 12 Vorlesungen, Springer, Wien, J. Springer, Berlin, 1931
 Notchirurgie bei lebensbedrohenden Funktionsstörungen, Urban & Schwarzenberg, Berlin, Wien, 1939
 Fehler und Gefahren der Feldchirurgie, Ausgabe 2, Urban & Schwarzenberg, Wien, 1943
 Mit Otto von Frisch: Die Erfrierung als örtlicher Kälteschaden und die allgemeine Auskühlung im Kriege, Steinkopff, Dresden Leipzig, 1944
 Von Heilkunst und Heilkunde, Urban & Schwarzenberg, Wien, 1949
 Die Relaparotomie, de Gruyter, Berlin, 1954

Literatur
 Universität Wien: Personalstand der Universität Wien: für das Studienjahr, Holzhausen, 1959, Seite 24.
 Werner Schuder (Hrsg.): Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender. Band 3, 13. Ausgabe, De Gruyter, Berlin/New York 1980, ISBN 3-11-007434-6, Seite 3786.
 Deutsches Adelsarchiv, C.A. Starke (Firm), Deutscher Adelsrechtsausschuss: Genealogisches Handbuch des Adels, Band 96, C.A. Starke, 1989, ISBN 3-7980-0700-4. Seite 78.
 Karl Heinz Tragl: Chronik der Wiener Krankenanstalten, Böhlau Verlag, 2007, ISBN 978-3-205-77595-9. Seite 372.

Weblinks

Mediziner (20. Jahrhundert)
Chirurg
Oberstabsarzt (Heer der Wehrmacht)
Hochschullehrer (Universität Innsbruck – Medizin)
Hochschullehrer (Universität Wien)
Österreicher
Geboren 1895
Gestorben 1988
Mann

Fritz Starlinger


Melbourne Hall est une maison de campagne géorgienne à Melbourne, Derbyshire, Angleterre. Autrefois siège du premier ministre victorien William Lamb (2e vicomte Melbourne), le manoir est à l'origine du nom de la ville de Melbourne, en Australie . La maison est maintenant le siège de Lord et Lady Ralph Kerr et est ouverte au public . La maison est un bâtiment classé Grade II * et plus de vingt éléments de la propriété sont classées Grade I.

Histoire
Melbourne, un manoir qui a appartenu aux évêques de Carlisle au , est partiellement reconstruit en 1629-1631 pour Sir  par un maçon du Derbyshire, Richard Shepherd . En 1692, il devient la propriété de Thomas Coke (1675-1727), un gentleman architecte de l'âge d'or de l'architecture amateur anglaise, qui aménage les jardins à la française qui survivent, avec l'aide professionnelle d'Henry Wise, entre 1696 et 1706 environ, avec des éléments fournis par John Nost, notamment des figures en plomb d'amorini, des vases, des paniers de fleurs et des figures mythologiques, encore identifiables à Melbourne, et la plupart notamment le "Vase des saisons" en plomb (1705), qui est l'un des plus beaux exemples de sculpture baroque en plomb dans un jardin anglais. Nost fournit également un certain nombre de cheminées dans la maison ainsi que pour la maison londonienne de Sir Thomas à St. James's Place, dont l'une s'est élevée à 50 £. Lors de la vente des effets de Nost, Sir Thomas achète son exemplaire de Serlio cinq livres d'architecture de, English'd par Robert Peake, qui est encore dans la bibliothèque.

Bien qu'il ait élaboré un plan de remodelage de la maison des  et  siècles et fait reconstruire l'aile ouest par , il reste à son fils, George Lewis Coke à reconstruire la façade est, face au jardin, et à ajuster la façade sud, en 1743-1744, sur un dessin de William Smith, le fils de Francis Smith . Sa conception d'une guérite, construite "selon le projet de son honneur" est construite par Smith de Warwick mais démantelée avant la fin du  siècle. Des modifications non identifiées entreprises en 1720-1721 sont réalisées par le constructeur William Gilks de Burton-on-Trent.

Des redécorations de l'intérieur sont réalisées tout au long du siècle, en plusieurs campagnes. En 1745, Joseph Hall de Derby est payé pour la cheminée de la grande salle à manger, dans les années 1760, le stuc de Samuel Franceys est exécuté, et pour le premier vicomte de Melbourne, en 1772, d'autres modifications intérieures sont réalisées par le principal architecte du Derbyshire, Joseph Pickford. Le deuxième Lord Melbourne, premier ministre de la reine Victoria, est séparé de sa femme, Lady Caroline Lamb, en 1825, lorsque sa liaison avec Lord Byron devient notoire.

La maison passe entre les mains de la famille Cowper quand , sœur du troisième et dernier vicomte Melbourne sans enfant, épouse le  comte Cowper. (Elle épouse plus tard un autre Premier ministre, Lord Palmerston) Il reste dans la famille Cowper jusqu'à ce que Lady Amabel Cowper épouse l'amiral de la flotte Lord Walter Kerr (amiral) qui fait de Melbourne Hall la maison familiale en 1906.

Le propriétaire actuel est Ralph Kerr  un ancien haut shérif de Derbyshire . Il possède également le  en Écosse et est l'héritier présomptif du marquisat de Lothian et de la chefferie du clan Kerr, actuellement détenue par son frère, l'homme politique Michael Ancram .

Galerie

Références

Sources

 Howard Colvin, Dictionnaire biographique des architectes britanniques, 1600–1840, 3e éd. 1995 : Thomas Coke, William Gilks
 David Green, jardinier de la reine Anne, 1956. (Henri Sage)
 Rupert Gunnis, Dictionary of British Sculptors 1660–1851, rév, éd.
 Christopher Hussey, Jardins et paysages anglais 1700-1750.

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Derbyshire

Melbourne Hall


75058 Hanau este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
75058 Hanau este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Saji de Observatorul din Saji. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,57 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 2,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 75001-76000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

75058 Hanau


The year 1846 in science and technology involved some significant events, listed below.

Astronomy
 February 20 – Francesco de Vico discovers comet 122P/de Vico.
 June 1 – Urbain Le Verrier predicts the existence and location of Neptune from irregularities in the orbit of Uranus.
 August 8 – Neptune observed but not recognised by James Challis.
 August 31 – Urbain Le Verrier publishes full details of the predicted orbit and the mass of the new planet.
 September 23 – Johann Galle discovers Neptune.
 October 10 – William Lassell discovers Triton, Neptune's largest moon.

Biology
 Royal Botanic Gardens, Melbourne, established in Australia.

Chemistry
 Abraham Pineo Gesner develops a process to refine a liquid fuel, which he calls kerosene, from coal, bitumen or oil shale.

Mathematics
 Augustin-Louis Cauchy publishes Green's theorem.

Medicine
 October 16 – Dentist William T. G. Morton becomes the first person publicly to demonstrate the use of diethyl ether as a general anesthetic in what becomes known as the Ether Dome of Massachusetts General Hospital.
 December 21 – British surgeon Robert Liston carries out the first operation under anesthesia in Europe.
 Édouard Séguin publishes Traitement moral, hygiène et éducation des idiots et des autres enfants arriérés in Paris, the earliest systematic textbook dealing with the special needs of children with developmental disabilities; his views will be influential on both sides of the Atlantic.
 Dr J. Collis Browne formulates his laudanum-based pain-relieving Chlorodyne compound while serving in the British Indian Army.

Technology

 January 13 – Opening of the Milan–Venice railway's  bridge over the Venetian Lagoon between Mestre and Venice in Italy, the world's longest since 1151.
 June 28 – Adolphe Sax patents the saxophone.
 September 10 – Elias Howe is awarded the first United States patent for a sewing machine using a lockstitch design.
 Scottish-born engineer Robert William Thomson is granted his first patent for a pneumatic tyre, in France.
 William Armstrong's first hydraulic crane is erected at Newcastle upon Tyne in England.
 Squire Whipple introduces the trapezoidal Whipple truss for bridges in the United States.

Awards
 Copley Medal: Urbain Le Verrier
 Wollaston Medal: William Lonsdale

Births
 February 10 – Ira Remsen (died 1927), American chemist.
 March 1 – Vasily Dokuchaev (died 1903), Russian geologist.
 September 16 – Anna Kingsford (died 1888), English physician, anti-vivisectionist and vegetarian.
 October 3 – Samuel Jean de Pozzi (murdered 1918), French gynaecologist.
 December 12 – Eugen Baumann (died 1896), German chemist.
 December 21 (O.S. 2 January 1847) – Julia Lermontova (died 1919), Russian chemist.

Deaths
 January 30 – Joseph Carpue (born 1764) English surgeon.
 March 17 – Friedrich Bessel (born 1784), German mathematician.
 August 6 – John Bostock (born 1773), English physician and geologist (died of cholera).
 October 2 – Benjamin Waterhouse (born 1754), American physician.
 Maria Medina Coeli (born 1764), Italian physician.

References

19th century in science
1840s in science

1846 in science


Hiroaki Kumon (født 20. oktober 1966) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Furukawa Electric og Bellmare Hiratsuka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroaki Kumon


An Prescottia phleoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Prescottia phleoides in nahilalakip ha genus nga Prescottia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prescottia (Orchidaceae)

Prescottia phleoides


Genoveffa di Brabante ou Ginevra di Brabante est le nom italien de Geneviève de Brabant, une héroïne médiévale.

C'est aussi un titre d'œuvres notamment porté par :
 Genoveffa di Brabante, film italien de Primo Zeglio sorti en 1947 ;
 Genoveffa di Brabante, film hispano-italien de José Luis Monter et Riccardo Freda sorti en 1964.

Voir aussi

Genoveffa di Brabante


Chabsko [ˈxapskɔ] este un sat din unitatea administrativ-teritorială Gmina Mogilno (gmina - unitate administrativ-teritorială similară satului din România). Face parte din poviatul Mogilno (powiat - unitate administrativ-teritorială similară comunei din România), aflat în Voievodatul Cuiavia și Pomerania situat în partea central-nordică a Poloniei. Este situat la o distanță de aproximativ 2 km sud-vest de Mogilno și la 54 km de Bydgoszcz.

Note

Sate din voievodatul Cuiavia și Pomerania

Chabsko


The year 1845 in science and technology involved some significant events, listed below.

Astronomy
 April – Lord Rosse discovers that the nebula M51 has a spiral structure.
 September–October – Cornish mathematician John Couch Adams communicates to James Challis and George Biddell Airy his calculations demonstrating that a body (Neptune) is perturbing the orbit of Uranus.
 November 10 – Urbain Le Verrier presents to the Académie des sciences in Paris a memoir showing that existing theories fail to account for the motion of Uranus.
 Construction begins in Ireland of the "Leviathan of Parsonstown", a telescope built by Lord Rosse.

Biology
 August–September – Previously unknown Potato blight strikes the potato crop in Ireland: start of the Great Famine.

Chemistry
 March 17 – Stephen Perry patents the rubber band in England.
 Edmond Frémy discovers the oxidizing agent Frémy's salt.

Exploration
 August – John Franklin's expedition with HMS Erebus and HMS Terror to find the Northwest Passage is last seen entering Baffin Bay prior to its mysterious disappearance.

Medicine
 December 27 – Anesthesia is used in childbirth for the first time, by Dr Crawford Long in Jefferson, Georgia.

Physics
 September 13 – Michael Faraday discovers that an intense magnetic field can rotate the plane of polarized light, the Faraday effect.
 C. H. D. Buys Ballot confirms the Doppler effect for sound waves.
 Kirchhoff's circuit laws are first described by German physicist Gustav Kirchhoff.

Technology
 July 26–August 10 – Isambard Kingdom Brunel's iron steamship Great Britain makes the Transatlantic Crossing from Liverpool to New York, the first screw propelled vessel to make the passage.
 The saxhorn family of valved brass instruments is patented by Adolphe Sax in France.

Publications
 January 14 – Physikalische Gesellschaft zu Berlin established and begins publishing Fortschritte der Physik and Verhandlungen.
 August 28 – The journal Scientific American begins publication.
 Alexander von Humboldt's Kosmos: Entwurf einer physischen Weltbeschreibung begins publication.

Awards
 Copley Medal: Theodor Schwann
 Wollaston Medal for Geology: John Phillips

Births
February 17 (Old Style March 1) – Fyodor Pirotsky (died 1898), Ukrainian-born Russian military and electrical engineer and inventor.
 March 3 – Georg Cantor (died 1918), Russian-born German mathematician.
 March 27 – Wilhelm Röntgen (died 1923), German physicist, discoverer of X-rays, Nobel laureate.
 April 21 – William Healey Dall (died 1927), American malacologist and explorer.
 May 4 – William Kingdon Clifford (died 1879), English geometer.
 May 16 – Élie Metchnikoff (died 1916), Russian-born microbiologist, Nobel laureate.
 June 16 – Heinrich Dressel (died 1920), German archaeologist.
 July 4 – Thomas Barnardo (died 1905), Irish-born physician and philanthropist.
 September 11 – Émile Baudot (died 1903), French telegraph engineer.
 November 14 – Ulisse Dini (died 1918), Italian mathematician.

Deaths
 January 11 – Etheldred Benett (born 1776), British geologist.
 March 13 – John Frederic Daniell (born 1790), English chemist and physicist.
 March 18 – 'Johnny Appleseed' (John Chapman) (born 1774), American nurseryman.
 April 10 – Thomas Sewall (born 1786), American anatomist.
 October 18 – Dominique, comte de Cassini (born 1748), French astronomer.
 Jean Henri Jaume Saint-Hilaire (born 1772), French botanist.

References

19th century in science
1840s in science

1845 in science


20 වන ශත වර්ශයේ ප්‍රමුඛලෙස වර්ධනය වූ පුවත්පත් කලාවේ තවත් එක් ක්ෂේත්‍රයක් වනුයේ කීර්තිමත් (Celebrity) හෝ පුද්ගල පුවත්පත් කලාව චිත්‍රපට සහ වේදිකා නළුවන්, සංගීත කලාකරුවන්, නිර්මාණ ශිල්ප‍ීන් හා ඡායාරූප ශිල්පීන්, විනෝදාශ්වාදය සපයන කර්මාන්ත වල කටයුතු කරන වෙනත් සැලකිය යුතු පුද්ගලයින් මෙන්ම දේශපාඥයින් වැනි අවධානය සොයා යන පුද්ගලයන් සහ ප්‍රවෘත්තිමය වටිනාකමක් ඇති ක්‍රියාකාරකම් සිදු කරන ප්‍රසිද්ධිය සොයා යන පුද්ගලයින් ආදීන්ගේ පෞද්ගලික ජීවිත පිළිබඳව මෙම ක්ෂේත්‍රය තුලදී අවධානය යොමු කරනු ලබයි.

පුවත්පත් කටකථා තීරු සහ කටකථා සඟරා (Gossip Columnists and Gossip Magazines) දිශානත වූ පසු කීර්තිමත් පුද්ගලයින් පිළිබඳ පුවත්පත් කරණය කුඩා ප්‍රමාණයේ ජාතික පුවත්පත්හි ඉලක්ක බවට පත්විණි.  නැෂනල් ඉන්ක්වයර (National Enquirer), පීපල් (People) සහ යූ එස් වීක්ලි (US Weekly) ආදී සඟරා, එන්ටර්ටේන්මන්ට් ටුනයිට් (Entertainment to night), ඉන්සයිඩ් එඩිෂන් (Inside Edition), ද ඉන්සයිඩර් (The Insider), ඇක්සස් හොලිවුඩ් (Access Hollywood) සහ එක්ස්ට්‍රා (Extra) වැනි ව්‍යාපාරික රූපවාහිනී වැඩසටහන්, ඊ (E!), ඒ ඇන්ඩ් ඊ නෙට්වර්ක් (A & E Network) වැනි රැහැන් ජාලා සහ දහස් ගණන් වෙබ් අඩවි වෙනත් රූපවාහිනී නිෂ්පාදන ආදිය මේ යටතේ දැක්විය හැක.

මේ වනවිටත් ප්‍රසිද්ධියට පත්වූ හෝ  විශේෂයෙන්ම ආකර්ෂණයක් ඇති පුද්ගලයින් ඉලක්ක කරන ලක්ෂණ රචනය කීර්තිමත් පුද්ගලයින් පිළිබඳ වූ පුවත්පත් කලාවේදයන් වෙනස් වේ.  මෙය ප්‍රශස්ත ලෙස කීර්තිමත් පුද්ගලයින් ආවරණය කරනු ලබයි.  මෙහිදී පුවත්පත් කලාවේදී ඉතා නිවැරදි ලෙස කීර්තිමත් පුද්ගලයින් ආවරණය සඳහා සාරධර්ම විරෝධී ලෙසද හැසිරේ.  පැපරාසි යනු කීර්තිමත් පුද්ගලයින් ලැජ්ජාවට පත්වන පිංතූර ලබා ගැනීමට බොහෝ පරිස්සමින් කටයුතු කරනු ලබන ඡායාරූප ශිල්පීන්ය.  මෙය කීර්තිමත් පුද්ගල පුවත්පත් කලාවේ ලක්ෂණයක් වේ.

Reference: http://en.wikipedia.org/wiki/Journalism#.27Celebrity.27_or_.27people.27_journalism

පුවත්පත් කලාව

කීර්තිමත් පුද්ගල (Celebrity) පුද්ගල පුවත්පත් කලාව


Yıl veya sene; Dünya'nın Güneş etrafındaki yörüngesinde bir tur yapmasına karşılık gelen, yaklaşık 365 ¼ günlük zaman dilimi. Bir takvim yılı 365 gün, artık yıl ise 366 gündür. Bir takvim yılında 12 ay veya 52 hafta vardır. Miladi takvimde yıl 1 Ocak'ta başlar ve 31 Aralık'ta sona erer.

Güneş yılı: Takvim yılı hesaplanırken güneş yılı baz alınır. Bir güneş yılı veya tropikal yıl, kuzey yarıkürede iki ilkbahar ekinoksu (gün-tün eşitliği) arasında geçen süredir. Bu nedenle mevsim yılı olarak da bilinir. Bir güneş yılı 365 gün 5 saat 48 dakika ve 46 saniyedir.

Yıldız yılı: Bir yıldız yılı, Güneş'in uzaydaki yıldız fonu üzerinde aynı konuma gelmesi için geçen süredir. Yıldız yılı, 365 gün 6 saat 9 dakika ve 10 saniyedir. Güneş yılı ile arasındaki fark Dünya'nın dönüşü nedeniyle meydana gelen yalpalamadan kaynaklanır.

Anomali yılı: Anomali yılı, Dünya'nın Güneş'e en yakın olduğu konumdan (perihelion) art arda iki geçişi arasındaki zamandır. Bir anomali yılı 365 gün 6 saat 13 dakika ve 53 saniyedir.

Ay yılı: Ay yılı, Ay'ın 12 evresine göre hesaplanır ve 354 gün, 8 saat uzunluğundadır.

Kozmik yıl: Kozmik yıl, Güneş sisteminin Samanyolu galaksisinin merkezi etrafında attığı bir turun süresidir ve yaklaşık olarak 225 milyon yıla denk gelir.

Yılın ay ve günleri

Kaynakça

Zaman birimleri

Yıl


Nogometna zona ZO Bjelovar, također i pod nazivima Nogometna zona Zajednice općina Bjelovar, Zonska nogometna liga ZO Bjelovar za sezonu 1982./83. je predstavljala ligu petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Lokomotiva" iz Koprivnice.
Reorganizacijom ligaškog ustava za 1983./84. godinu, ova liga je postala liga četvrtog stupnja, te je preimenovana u "Drugu regionalnu ligu Bjelovar", odnosno "II. regija NZZR – Liga ZO Bjelovar".

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Liga Zagrebačke regije 1982./83.
 III. regionalna liga Varaždin – Čakovec 1982./83.
 Zagrebačka zona – Zapad 1982./83.
 Međuopćinska liga Daruvar – Pakrac – Grubišno Polje 1982./83.
 Međuopćinska liga Koprivnica 1982./83.
 Međuopćinska liga Virovitica – Đurđevac – skupina Virovitica 1982./83.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Glas Podravine"
 library.foi.hr, "Virovitički list
 library.foi.hr, "Glas Podravine", br. 20, god. XXXVII, izdano 24. lipnja 1983., str. 11, preuzeto 14. srpnja 2019.
 library.foi.hr, "Virovitički list - glasilo Socijalističkog saveza, br. 1315 (27/1983), god. XXXI, izdano 15. lipnja 1983., str. 10 (Sport; završna ljestvica), preuzeto 3. kolovoza 2021.

1982-83 Bjelovar
Bjelovar
1982-83 Bjelovar

Nogometna zona ZO Bjelovar 1982./83.


O Centum gravamina teutonicae nationis, ou Gravamina, era uma lista de "cem queixas da nação alemã" dirigida à Igreja Católica na Alemanha, apresentada pelos príncipes alemães, Fürsten, reunidos na Dieta de Nuremberg em 1522– 23. Eles eram de fato o segundo livro de queixas (Secundum Gravaminum Libellus), sendo o primeiro o Gravamina Nationis Germanicae et Sacri Romani Imperii Decem (dez queixas da nação alemã e do Sacro Império Romano) que circulava em manuscrito nos anos que antecederam a Reforma Protestante desde 1455, quando apresentado pela primeira vez por Dietrich von Erbach, o arcebispo de Mainz. Seu primeiro editor e tradutor inglês escreve sobre eles:Deve-se ter em mente que este detalhe de "Queixas" não é um ataque feito à Igreja de Roma e seu sacerdócio por separatistas, por "protestantes", ansiosos para narrar e exagerar abusos para fortalecer sua própria posição, mas eles foram "queixas" daqueles que, não desejando deixar a Igreja Romana, sentiram quão gravemente as corrupções denunciadas pressionavam seus membros e prejudicavam sua eficácia.
Reforma Protestante

Centum gravamina teutonicae nationalis


Brotfabrik Bonn Almanya'nın Bonn kentinde kültür merkezi.

Beuel semtinde yer alan kültür merkezi, 1986 yılında Germania-Brot isimli fırının yenilenmesiyle inşa edilmiştir. Tiyatro ve sinema salonlarının bulunduğu kültür merkezinde atölye çalışmaları ve seminerler de yapılmaktadır.

Dış bağlantılar
 Brotfabrik Bonn

Bonn

Brotfabrik Bonn


ATP kelimesinin farklı anlamları:
 Adenozin trifosfat, ATP kısaltmalı, hücre içinde bulunan çok işlevli bir nükleotittir.
 Aydınlık Türkiye Partisi
 Airline Transport Pilot Licence (ATP veya ATPL)
 ATP (Group Auto Union - Avusturya)
 ATP (Profesyonel Tenisçiler Birliği)
 ATP Ödülleri (tenis)
 Arbejdsmarkedets Tillægspension, Danimarka'nın emeklilik kurumu.

ATP


An Cypripedium bardolphianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Wright Smith ngan Farrer. An Cypripedium bardolphianum in nahilalakip ha genus nga Cypripedium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cypripedium

Cypripedium bardolphianum


برج بونعامة بلدية تابعة لولاية تيسمسيلت، كانت قبل الاستقلال تسمى موليير وبعد الاستقلال تحول اسمها إلى «بني هندل» إلى غاية التقسيم الإداري عام 1984 سميت ببرج بونعامة نسبة إلى ابنها البار الشهيد جيلالي بونعامة «سي محمد» قائد الولاية التاريخية الرابعة ومنذ ذلك الحين أصبحت تسمى بلدية برج بونعامة.

مساحتها: 63 كلم²

عدد السكان: حسب الإحصائيات الأخيرة ما يقارب 33 ألف نسمة

تتميز بلدية برج بونعامة بجبالها الشامخة حيث تبلغ بها أعلى قمة 1985 متر

فيما يخص المرافق العامة فهي تحتوي على 5 مدارس ابتدائية، 4 متوسطات و3 ثانويات،
كما أنها تعد منطقة سياحية لولاية تسمسيلت وذلك نظرا لحماماتها الطبيعية الساخنة «حمام سيدي سليمان» وغاباتها.
وتملك برج بونعامة نادي رياضي ذو الشعبية الكبيرة برابطة سعيدة وملعب هدا النادي يقع تحت جبال الونشريس ويسمى ب«لاربييو».
الا أنها تعاني من نقص المشاريع التنموية.

مراجع

بلديات ولاية تيسمسيلت

برج بونعامة


Le carnaval d'Arlon est un carnaval ayant lieu dans la ville belge d'Arlon, dans la province de Luxembourg, traditionnellement vers le mois de mars.

Il s'agit de l'une des grandes manifestations de la ville, avec les Fêtes du Maitrank.

Historique

Personnages
Les deux géants d'Arlon, Lisa et Jempi, défilent en costume traditionnel du Hellechtsmann.

Notes et références

Arlon
Folklore wallon
Culture à Arlon

Carnaval d'Arlon


اللغات الفينية البيرمية تشكل أحد الفروع اللغات الفينية الأوغرية الرئيسية التي انشقت عنها حوالي 2500 - 3000 قبل الميلاد. وتشير النظريات بأن اللغات الفينية البيرمية قد تشعبت عن إلى لغات بيرمية ولغات فينية فولغية نحو 2000 قبل الميلاد.

مراجع

لغات أورالية
فينية بيرمية

لغات فينية بيرمية


An Periballia laevis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Felix de Silva Avellar Brotero, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Friedrich August Ascherson och Karl Otto Robert Peter Paul Graebner. An Periballia laevis in nahilalakip ha genus nga Periballia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Periballia

Periballia laevis


කාබනික සංයෝගයක් යනු යම් රසායනික සංයෝගයක කාබන් අඩංගු නම් එයට යොදන නමක්මුත්,  මෙම නිර්වචනය ඒකමතික ව නිශ්චිත කර නොමැත. එනමුත්, බොහොමයක් රසායනඥයන් භාවිතා කරන සාම්ප්‍රදායික නිර්වචනය කාබන්-හයිඩ්‍රජන් බන්ධන එකක් හෝ සහිත සංයෝගයන්ට සීමා වේ. කාබනික සංයෝග පොළොව මත දුලබමුත් ඉතා ම වැදගත් වන්නේ, දන්නා සියලු ම ජීවයේ අඩිතාලම කාබනික සංයෝග වන නිසා ය. මූලිකතම පෙට්‍රෝරසායනයන් කාබනික රසායනයේ අත්තිවාරම ලෙස හැඳින්වේ.

කාබනික-අකාබනික නිර්වචනයන්
ඓතිහාසික හේතූන් මත, කාබයිඩ, කාබනේට, කාබන්හි සරල ඔක්සයිඩ (උදා-CO and CO2) හි සයනයිඩ වැනි සමහර කාබන් අඩංගු සංයෝග අකාබනික ගොනුවට දමා වර්ගීකරණය කරනු ලැබේ.

යොමු

බාහිර ගොනු

 Organic Compounds Database

කාබනික සංයෝගය


An Didymoplexis minor in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Didymoplexis minor in nahilalakip ha genus nga Didymoplexis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Jawa. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Didymoplexis

Didymoplexis minor


Branko Baković (Sârbă chirilică: Бранко Баковић; n. 31 august 1981, Kragujevac) este un fotbalist sârb, care evoluează pe postul de mijlocaș ofensiv la clubul elvețian Black Stars Basel.

Legături externe
 Profil FFU

 Profil Footballdatabase

Fotbaliști sârbi
Sportivi sârbi în viață
Fotbaliști ai Politehnicii Iași

Branko Baković


Castle Creek is a tributary of Rapid Creek, approximately 14 mi (23 km) long, in western South Dakota in the United States.

It rises out of Deerfield Reservoir, in the Black Hills in Pennington County approximately 15 mi (24 km) NNW of Custer. It flows north and east, joining Rapid Creek approximately 4 mi (6.4 km) west of Silver City.

Castle Creek received its name on account of castle-like rock formations of the nearby canyon.

See also
List of rivers of South Dakota

References

Rivers of South Dakota
Black Hills
Rivers of Pennington County, South Dakota

Castle Creek (South Dakota)


Fyring betyder afskedigelse fra et lønarbejde og er en ufrivillig afslutning af arbejdskontrakt foretaget af arbejdsgiveren. Fyring er som regel imod den fyredes ønsker modsat opsigelse, hvor arbejderen frivilligt afslutter arbejdskontrakten. Opsigelsen har også en aftalt  tidsfrist, afhængig af overenskomster og erfaring, hvorimod en fyring kan også foretages med øjeblikkelig virkning. Tidsfrister og begrundelser omtales i arbejdskontrakten.

En fyring er anderledes end manglende fornyelse af tidsbegrænset jobkontrakt eller manglende ansættelse på fuldtid efter en prøveperiode (herunder også praktikplads, jobtræning, orlov, vikar), da den ansatte kender til det nøjagtige afslutningstidspunkt, mens en fyring kan forekomme uventet,

Fyring kan forekomme, hvis arbejdsgiveren skønner, at arbejderen har brudt arbejdskontrakten, enten ved mangelfuldt arbejde eller ved uønsket opførsel på arbejdspladsen; men også på grund af økonomiske vanskeligheder på arbejdspladsen eller øjeblikkelig fyring, hvis arbejderen har brudt straffeloven (kriminalitet på arbejdspladsen).

Fyring er oftest uønsket og kan få negativ betydning for  nye ansættelser. Arbejdsgivere vil undgå at ansætte arbejdere, der er fyret, da det får arbejderen til at se ud som upålidelig. Ved jobinterviews undgår mange arbejdssøgende at omtale deres fyring, og de omtaler deres fyring som frivillig fratræden.

Den fyrede kan ofte anke fyringen og endda sagsøge arbejdsgiveren, hvis fyringen er uberettiget. Det kan det blive dyrt for arbejdsgiveren, som kan idømmes bøde og erstatning til den fyrede (som i Sverige).

I folkemunde kan fyring hedde "at få sparket" og blive fyret på gråt papir.

Massefyring
En massefyring, fyringsrunde eller prikkerunde betegner afskedigelsen af en væsentlig andel af  medarbejdere. Massefyringer forekommer ofte efter økonomisk nedgang for arbejdsgiveren. Det skaber stor nervøsitet hos de ansatte, da de ikke på forhånd ved, hvem der bliver fyret.

Kildehenvisninger

Erhvervsliv
Arbejdsmarkedet

Fyring


El Departamento de Transporte Público de Miami-Dade (Miami-Dade Transit, MDT) es una agencia de transporte público en el Condado de Miami-Dade, Florida. Tiene su sede en el Overtown Transit Village en Miami. El departamento gestiona Metrobus (autobuses), Metrorail (tren elevado), Metromover (Tren ligero elevado) y Servicio especial de transporte (Special Transportation Service, STS), un sistema de transporte para discapacitados.

Véase también
 Autoridad de Transporte Regional del Sur de la Florida

Notas

Enlaces externos

 Departamento de Transporte Público de Miami-Dade (en inglés)
 Información en Español

Transporte de Florida
Condado de Miami-Dade
Miami


Palacio de La Moneda (İspanyolca: "Darphane sarayı"), Şili Cumhuriyeti'nin başkanlık konutudur. İspanya'nın Amerikan kolonilerinde inşa ettirdiği en görkemli binalardan biri olan saray Şili'nin başkenti Santiago'nun merkezinde yer alır.

Palacio de La Moneda, İtalyan mimar Joaquín Toesca tarafından tasarlanmıştır. 1784 Yılında yapımına başlanmış ve 1805'te halen inşası sürmekte iken kullanıma açılmıştır.

1845 Haziranında, başkan Manuel Bulnes'in yönetiminde hükûmetin başkanlık konutu olmuştur. 1930 sarayın önüne Plaza de la Constitución (Anayasa meydanı). yapıldı. Gabriel González Videla'nın başkanlığından sonra saray bu konumunu kaybetti.

La Moneda 1973'te General Augusto Pinochet yönetimindeki bir askerî grup tarafından yapılan hava saldırılarında kısmen yıkıldı ve Pinochet'in askerleri tarafından girilen sarayda başkan Salvador Allende intihar etti. 11 Mart 1981'de yeniden inşa ve restorasyon çalışmaları tamamlandı. Ancak saldırıdan kalan bazı mermi izleri korunmuş olup günümüzde görülebilmektedir. Sonradan sarayın önündeki meydanın altına bir sığınak inşa edilmiştir.

Başkan Ricardo Lagos yönetime geldiğinde sarayı halka açmaya karar vermiştir. Günün belirli saatlerinde herkes saraya girebilir ve bahçesinde gezinebilir. Lagos ayrıca Morandé 80 isimli, Şili başkanlarının 1973 darbesinden önce saraya girdiği kapıyı tekrar açtı.

Günümüzde La Moneta'da başkanlık evi ve üç kabine bakanlığı bulunur: İçişleri, başkanlık genel sekreterliği ve hükûmet genel sekreterliği.

Kasım 2004'te La Moneda 12. APEC liderleri toplantılarından birine ev sahipliği yapmıştır.

2004'ün sonları ve 2006'nın başları arasında La Moneda'nın güney cephesinin önüne Plaza de la Ciudadanía (Millet Meydanı) adında yeni bir meydan inşa edildi. Projenin iki bölümü tamamlanmış olmakla beraber kalan bir bölümü için onay beklenmektedir.

Dış bağlantılar

 Hükümet sarayında sanal gezi
 La Moneda'dan hükûmet webcam'i
 La Moneda krokisi

Santiago'daki yapılar
Şili'deki saraylar

Palacio de La Moneda


Die isländische Fußballmeisterschaft 1988 war die 77. Spielzeit der höchsten isländischen Fußballliga. Sie begann am 15. Mai 1988 und endete am 24. September 1988.

Es nahmen zehn Teams am Bewerb teil, und traten in einer einfach Hin- und Rückrunde je zweimal gegeneinander an. Der Titel ging zum insgesamt 17. Mal an Fram Reykjavík.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der ersten Spalte aufgelistet, die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Torschützenliste
Die folgende Tabelle gibt die besten Torschützen der Saison wieder.

Weblinks und Referenzen

Fußballsaison 1988
1988

Isländische Fußballmeisterschaft 1988


Hasan Candan (* 24. Februar 1985) ist ein Schweizer Politiker. Er gehört der SP an. Bei den eidgenössischen Wahlen 2023 wurde er für den Kanton Luzern in den Nationalrat gewählt.

Leben und Wirken
Candan hat von 2005 bis 2011 an der Universität Bern Sportwissenschaft und Betriebswirtschaft studiert und mit dem Master abgeschlossen. Danach arbeitete er einige Zeit als Assistent am Institut für Sportwissenschaft. Seit 2011 gehört er ausserdem dem Luzerner Kantonsrat an. Im Dezember 2011 wurde er zum Präsidenten der Juso des Kantons Luzern gewählt. Nach erfolgreichem Masterabschluss seines Zweitstudiums Biologie arbeitete er als Biologe und Stadtökologe. Seit April 2021 arbeitet er bei Pro Natura Schweiz, als Projektleiter Biodiversitätspolitik. Zuvor arbeitete er für die Konzernverantwortungsinitiative und die Fachstelle Natur und Ökologie der Stadt Bern.

Weblinks
 Website von Hasan Candan

Einzelnachweise

Nationalrat (Luzern)
Kantonsrat (Luzern, Person)
SP-Mitglied (Schweiz)
Politiker (21. Jahrhundert)
Schweizer
Geboren 1985
Mann

Hasan Candan


Klimakteriet er en dansk dokumentarfilm fra 1982 instrueret af Ebbe Preisler og Povl Willadsen Rødding.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1982
Voksenliv

Klimakteriet (film)


Le Data Privacy Framework (DPF) ou le Trans-Atlantic Data Privacy Framework (littéralement le Cadre de protection des données UE-États-Unis) est le nouveau système d'échange de données entre les États-Unis et l'Europe qui succède au Privacy Shield. Il a été construit entre l'Union européenne et les États-Unis à partir de 2022.

Contexte
Alors que le Privacy Shield et le Safe Harbor ont été tous deux annulés par la Cour de justice de l'Union européenne dans les arrêts Schrems, les États-Unis et l'Europe se sont entendus pour créer un nouveau cadre qui aurait l'agrément de tous. Les dispositifs précédents avaient pêché par leur manque de protection des données des citoyens européens lorsque les données étaient transférées aux États-Unis.

Le 25 mars 2022 la Commission Européenne  et les États-Unis ont manifesté le souhait de travailler ensemble à l'élaboration d'un cadre commun pour l'échange des données.

Le 6 avril 2022, le Comité européen de la protection des données (CEPD) accueille favorablement la volonté des États-Unis de mieux protéger les citoyens européens, notamment vis-à-vis de la possibilité donnée aux services de sécurité américains de collecter les données des citoyens européens.

Cadre juridique du nouvel accord

Un accord de principe entre les États-Unis et l'Europe a été trouvé en mars 2022. Accord critiqué par Philippe Latombe, le apporteur d'une récente mission parlementaire sur la souveraineté numérique, comme étant la contrepartie d'un accord de fourniture de gaz américain à la suite des restrictions nées des sanctions occidentales envers la Russie..

Le 07 octobre 2022, Joe Biden a signé un décret présidentiel créant les conditions d'un cadre juridique pour un Privacy Shield 2.0. Le décret exécutif, dénommé Enhancing Safeguards For United States Signals Intelligence Activities (littéralement Renforcement des garanties pour les activités de renseignement électromagnétique des États-Unis)  permet un encadrement des services de sécurité américains dans leur surveillance des données provenant des européens. Chaque étape depuis la collecte jusqu'au traitement par les services de sécurité devra être justifiée et son objectif légitime détaillé.

La collecte de données

La collecte des données par les services de renseignement américains est encadrée par le texte de l'accord. L'objectif de la collecte, obligatoirement relatif à des enjeux de sécurité nationale, est listé dans l'accord.

La collecte ne peut être motivée par un objectif prohibé ; une liste d'objectifs prohibés est présente dans l'accord.

La collecte doit prendre en compte les droits civils.

Le traitement des données

Des limites en termes de dissémination des informations collectées sont posées.

Des limites en termes de conservation des données dans le temps sont posées.

Les procédures de recours

Cet accord crée une nouvelle cour de justice, la Data Protection Review Court (DPRC), située aux États-Unis, capable de demander la suppression ou la modification des données. L'accès à cette cour sera examiné par un agent de protection des libertés civiles, agent issu des services de renseignement américain. L'accès à cette cour américaine se fera par la saisine en Europe, de l'autorité nationale de protection des données (la CNIL pour la France).

Les insuffisances juridiques

Du côté européen, nombreux sont les juristes à pointer du doigt le manque d'impartialité et d'indépendance de la DPRC, une cour américaine qui devra juger selon les lois américaines. Or la loi américaine se fonde sur la primauté de la sécurité nationale sur les droits du citoyen, le contraire du RGPD européen.

Du côté des entreprises, l'absence de cadre juridique fait que le lobby de la tech américaine -  - se félicite de ce nouveau texte en préparation.

Le 30 juin 2023, les agences américaines de renseignement ont adopté de nouvelles procédures de sécurité concernant le traitement des données des européens une fois arrivées sur le sol américain. Mais la section 702 de la FISA a été maintenue qui permet un espionnage en règle de toutes les informations des européens sans aucune garantie ni garde-fou. Or c'est ce même texte qui avait fait capoter le Privacy Shiled et le Safe Harbor avec les arrêts Schrems respectivement en 2015 et en 2020.

D'un coté les instances américaines estiment avoir fait un grand pas vers plus de respect des données des européens. D'un autre coté, tant la réunion des CNIL européennes que le Parlement ont souligné les insuffisances des textes américains en terme de garantie et de protection des européens.

Max Schrems, via son association NOYB souligne que le Data Privacy Framework est un copié-collé du Privacy Shield. A ce titre il sera contesté devant la Cour de justice de l'Union européenne. Pose notamment problème, le tribunal de recours qui n'est pas une juridiction judiciaire, mais dépend de l'exécutif américain, sans possibilité d'appel.

Enfin la pérennité de l'accord dépend aussi du pouvoir politique. Si l'accord contient des faiblesses internes notamment au niveau des procédures de recours, il comporte également des risques politiques. Les procédures de recours portent sur la création d'une cour d'appel américaine, instance exécutive américaine qui ne doit son existence qu'à un décret présidentiel. Ce qu'un décret présidentiel a fait peut être défait lors de l'arrivée d'une autre majorité présidentielle au pouvoir.

Processus d'adoption devant les instances européennes
Une fois le texte rédigé coté américain, il lui faut passer les différentes étapes européennes à savoir :
 la Commission européenne,
 le Comité européen de la protection des données,
 le Parlement européen,
 la commission formée par les représentants des états membres.

Au niveau de la Commission Européenne
La Commission Européenne a émis le 13 décembre une décision d'adéquation de l'Enhancing Safeguards For United States Signals Intelligence Activities. Comme l'a souligné le Commissaire européen à la Justice,  Didier Reynders, . Ce sera ensuite au Comité européen de la protection des données de se prononcer. Mais pour beaucoup de juristes européens, le décret Biden n'offre pas le niveau de transparence suffisant ni l'impartialité attendue puisque la juridiction d'appel sera américaine et la loi américaine stipule que la sécurité nationale est supérieure au droit des citoyens. L'inverse de ce qu'établit le droit européen.

Au niveau du Comité européen de protection des données
Le 28 février 2023, le CEPD a émis un avis non contraignant soulignant ses préoccupations quant au texte analysé. La présidente du Comité  a exprimé ses inquiétudes au niveau des aspects commerciaux sur les dérogations au droit d'accès, sur le profilage, sur le manque de clarté pour les sous-traitants par exemple. Le CEPD demande la clarification des exemptions à l'obligation d'adhérer aux principes du Data Privacy Framework (DPF). Le CEPD est également préoccupé par l'absence d'exigence d'autorisation préalable pour la collecte en masse de données et par l'absence d'appel de la décision de la DPRC.

Au niveau du Parlement européen

Les députés européens ont voté une motion le 13 avril 2023, engageant la Commission à ne pas adopter la décision d'adéquation tant que les inquiétudes émises par le CEPD n'auront pas été chassées. Enfin le législateur demande à la Commission que les intérêts politiques ou commerciaux ne soient pas pris en compte dans la décision d'adéquation.

Le vote du  parlement européen a été défavorable à l'application de cet accord dans ces termes actuels. La motion a été acceptée  avec un vote largement favorable (306 pour, 27 contre). Le parlement juge insuffisants les efforts américains pour rendre le cadre des échanges transatlantiques de données suffisamment protecteur pour les européens. Les parlementaires européens ont relevé une dizaine de points qui pêchent par une insuffisance d'engagement des États-Unis.

Le premier de ces points souligne la différence de perception des deux côtés de l'Atlantique des principes de proportionnalité et de nécessité. Ces deux notions fondent l'essence des garanties données par les États-Unis aux Européens dans l'ordre exécutif n°14086. La liste des finalités légitimes est définie dans cet ordre exécutif. Mais elle peut être redéfinie à souhait par le président américain, sans information du public ou des européens. Par ailleurs l'ordre exécutif n'interdit pas aux américains de pouvoir procéder à la collecte massive de données des européens ni à obtenir une autorisation préalable pour une telle collecte. Les députés européens alertent sur l'absence de règles claires en matière de conservation des données. Le parlement note également que  le mécanisme de recours à deux niveaux ne permet pas au citoyen européen de faire jouer son droit d'accès et de modifier les données le concernant. Par ailleurs le mécanisme de recours n'est pas accompagné d'un dispositif d'appel de la décision.

Au niveau de la commission des états membres

Le 4 juillet 2023, le Data Privacy Framework a été validé par 24 pays, 3 membres de la commission s'étant abstenus. Le 10 juillet suivant, la décision d'adéquation a été prise  par la Commission européenne. Le Data Privacy Framework fournit à partir de juillet 2023 le nouveau cadre réglementaire et juridique entre les États-Unis et l'Europe. Tant du coté américain que du coté européen, on se félicite de ce nouveau cadre légal après des années d'incertitude. La Commission européenne prévoit d'examiner à intervalles réguliers l'adéquation du cadre réglementaire afin de déterminer s'il définit toujours un  cadre adéquat de protection des données équivalent au RGPD.

Contestation de l'accord
Le député Modem Philippe Latombe a déposé un recours le 7 septembre 2023 devant la Tribunal de l'union européenne contre l'accord transatlantique. Il lui reproche de ne toujours pas respecter les droits des citoyens européens quant à la protection des données personnelles. Selon Philippe Latombe, il y a toujours une incompatibilité entre le RGPD et la pratique américaine qui privilégie le droit des états par rapport au droit des citoyens. Ainsi des textes américains comme le CLOUD Act ou la loi FISA sont particulièrement pointés du doigt car ils permettent la surveillance de masse au nom de la sécurité nationale.

Articles connexes
 Comité européen de la protection des données
 Bouclier de protection des données UE-États-Unis (Privacy Shield)
 Safe Harbor

Documentation
 Avis du CEPD (en) (pdf)
 Résolution du Parlement européen
 Décision d'adéquation du Data Privacy Framework (en)

Notes et références

Références

Données personnelles
Sécurité informatique
Droit de l'Internet
Droit de l'informatique

Data Privacy Framework


Sleepwalk may refer to:

 Sleepwalking or somnambulism, a sleep disorder
 Sleepwalk (film), a 1986 American film directed by Sara Driver
 Sleepwalk, a 1991 novel by John Saul

Music
 "Sleep Walk", an instrumental by Santo & Johnny, 1959
 "Sleepwalk" (song), by Ultravox, 1980
 "Sleepwalk", a song by Christian Death from Catastrophe Ballet, 1984
 Sleepwalk, a 2007 album by Astral
 Sleepwalk, a 1981 album by Larry Carlton
 Sleepwalk, a 2000 album by Matrix
 Sleepwalk, a shoegaze band from Chicago, IL

See also
 Sleepwalker (disambiguation)
 Sleepwalking (disambiguation)

Sleepwalk


Ateş dikeni (Pyracantha), gülgiller familyasına ait, yaz kış yeşil kalan çalılardandır. Meyveleri halk arasında "Kuş Elması" olarak da bilinir.

3 metreye kadar boylanabilir. İnce uzun ve oval yaprakları vardır. Salkım şeklinde sarımtrak ve beyaz çiçekler açar. Dikenli bir çalıdır. Koyu kırmızı, kırmızı turuncu ve sarı renkli, üzüm salkımı şeklinde meyveleri olur. Meyveleri tatlıdır. İnsan sağlığına, özellikle de yüksek tansiyona olumlu etkisi vardır. Ilıman yerleri sever. Bol ışığa, az suya ihtiyaç duyar. Üzerinde geliştiği toprakta çok besin öğesi aramaz. Bahçelere tek başına ya da gruplar halinde dikilebilir. Ayrıca çit oluşturmak için de kullanılır.

Türler
 Dar yapraklı ateş dikeni (Pyracantha angustifolia)
 Pyracantha atalantioides
 Kızıl ateş dikeni (Pyracantha coccinea) Türkiye.
 Pyracantha crenatoserrata
 Himalaya ateş dikeni (Pyracantha crenulata)
 Pyracantha densiflora
 Çin ateş dikeni (Pyracantha fortuneana)
 Pyracantha inermis
 Formoza ateş dikeni (Pyracantha koidzumii)
 Asya ateş dikeni (Pyracantha rogersiana)
 Pyracantha stoloniformis

Galeri

Dış bağlantılar
 http://plantanswers.tamu.edu/recipes/pyracanjelly.html

Ateş dikeni


Ivy Priaulx Rainier (født 3. februar 1903 i Howick, Natal, Sydafrika - død 10. oktober 1986 i Besse-en-Chandesse, Frankrig) var en sydafrikansk/brittisk komponist, violinist og lærer.

Rainier studerede som ung violin, men tog senere kompositionen op på opfordring af Arnold Bax. Hun studerede i London og i Paris hos Nadia Boulanger, og var ellers autodidakt.
Hun har skrevet orkesterværker, kammermusik, requiem, klaverstykker, cellokoncert, vokalværker etc. Hendes cellokoncert blev uropført af cellisten Jacqueline du Pré og The BBC Symphony Orchestra (1964). Hun blev tildelt en doktorgrad i musik (Honoris Causa) af University of Cape Town (1982). Rainier hører sammen med John Joubert til de vigtigste sydafrikanske komponister i den klassiske musik. Hun har ligeledes undervist på mange universiteter og konservatorier i både Sydafrika , England og Frankrig hvor hun døde i en alder af 83 år.

Udvalgte værker

 Phalaphala (fladder) (1961) - for orkester
 Cellokoncert (1964) - for cello og orkester
 Deklamationscyklus (1956) - for solo tenor
 Requiem (1954) - for tenor og kor

Kilde
 Om Privaulx Rainier på en.Wikipeida.org

Komponister fra Sydafrika
Violinister
Lærere

Priaulx Rainier