Das Herzogtum Limburg () existierte von 1839 bis 1866. Das Gebiet des Herzogtums war geographisch identisch mit der heutigen niederländischen Provinz Limburg. Das Herzogtum Limburg wurde 1839 als Gliedstaat in den Deutschen Bund aufgenommen (mit Ausnahme der Festungsstädte Maastricht und Venlo). Im Deutschen Bund blieb das Herzogtum bis zu dessen Auflösung im Jahr 1866. Danach wurde Niederländisch-Limburg eine normale Provinz der Niederlande.

Dieses Herzogtum aus dem 19. Jahrhundert ist nicht zu verwechseln mit dem südlicher gelegenen alten Herzogtum Limburg. Dieses hatte seit dem frühen 11. Jahrhundert im Heiligen Römischen Reich bis ins Jahr 1793 bestanden. Frankreich annektierte es in den Revolutionskriegen.

Das Königreich der Vereinigten Niederlande von 1815 umfasste zunächst die heutigen Niederlande und das heutige Belgien. Eine der Provinzen im Königreich war die Provinz Limburg. Außerdem hatte das Großherzogtum Luxemburg den niederländischen König zum Großherzog in Personalunion (1815–1890).

Im Jahr 1830 kam es im Süden des Vereinigten Königreichs der Niederlande zum Aufstand (→ Belgische Revolution), woraus das neue Königreich Belgien hervorging. Belgien eroberte die Provinz Limburg, und auch in Luxemburg gab es einen Aufstand. Nach militärischen Auseinandersetzungen fand man 1839 folgende Lösung:
 Luxemburg verlor dauerhaft seinen französischsprachigen Westteil an Belgien (→ Provinz Luxemburg), das verbleibende Großherzogtum war weiterhin ein Gliedstaat des Deutschen Bundes.
 Limburg wurde auf der Londoner Konferenz (1838–1839) in einen belgischen Anteil und einen niederländischen Anteil geteilt. Niederländisch-Limburg wurde in den Deutschen Bund aufgenommen.

In Belgisch-Luxemburg lebten ähnlich viele Menschen wie in Niederländisch-Limburg. Die Aufnahme Niederländisch-Limburgs in den Deutschen Bund glich also den Verlust von Belgisch-Luxemburg aus. Das war wichtig für die Vertretung des niederländischen Königs im Bundestag des Deutschen Bundes. Sonst hätte sein Vertreter seine Virilstimme verloren und hätte sich eine Kuriatstimme mit einer Gruppe kleinerer Staaten teilen müssen.

Zu diesem Zweck erhielt Niederländisch-Limburg den Status eines Herzogtums. Es war offiziell keine niederländische Provinz und wählte auch keine Abgeordneten für das niederländische Parlament, unterstand aber de facto der niederländischen Verwaltung. Für den niederländischen König hatte die Lösung den Vorteil, dass der militärische Schutz des Deutschen Bundes sich nun auch auf dieses Gebiet erstreckte.

In der Revolutionszeit 1848/1849 wählte man im Herzogtum Limburg zwei Abgeordnete in die Frankfurter Nationalversammlung. Beide warben für die Integration des Herzogtums in den zu gründenden deutschen Nationalstaat. Nachdem der niederländische König die Lage der Limburger aber verbessert hatte, verlor die pro-deutsche Richtung an Zustimmung.

Nach der Auflösung des Deutschen Bundes im Jahr 1866 wurde Limburg eine niederländische Provinz, und zwar im Jahr 1867. Der Herzogstitel existierte allerdings noch bis 1906.

Niederlande, Luxemburg und Limburg nach 1815
Der niederländische König Wilhelm I. hatte durch den Wiener Kongress 1814/1815 ein großes, vereinigtes Königreich erhalten, zeigte aber wenig Neigung, den damit verbundenen Erwartungen nachzukommen. Luxemburg, dessen Großherzog er wurde, behandelte er fast wie einen Teil der Niederlande: Die Luxemburger Bundestruppen schlug er einfach seinem niederländischen Heer zu, und Luxemburg entsandte auch Abgeordnete in das niederländische Parlament. Wegen Luxemburg durfte der König (genauer seine Regierung) einen Gesandten in den Frankfurter Bundestag schicken. Er zahlte immerhin einige tausend Gulden jährlich in die Bundeskasse, um dem Vorwurf des offenen Bundesbruchs zu entgehen. Erst recht hielt Wilhelm nichts von dem Gedanken, die gesamten Niederlande dem Deutschen Bund beitreten zu lassen.

Umgekehrt wurde der Deutsche Bund nicht sehr aktiv, als 1830 die Belgische Revolution ausbrach und Luxemburg mitriss. Der Bund garantierte seinen Mitgliedern zwar den Besitzstand und beschloss auch eine Bundesexekution (März 1831). Allerdings führte er diese nicht aus, weil ein Krieg mit Frankreich befürchtet wurde. Nur um die Festung Luxemburg konnte der Aufstand abgewehrt werden, weil dort Bundestruppen aus Preußen stationiert waren.

Im halbdeutschen Großherzogtum Luxemburg rührte der Aufstand vor allem aus Unzufriedenheit mit den niederländischen Steuern her. In der Provinz Limburg waren die Sympathien für die liberal-katholische Belgische Revolution aufrechter. Nur im Süden der (damals noch ungeteilten) Provinz Limburg, in der Festungsstadt Maastricht, konnten sich die Truppen des Königs halten.

Damals befürchtete man einen deutsch-französischen Krieg auf belgischem Boden. Daher dachte König Wilhelm daran, dass das gesamte Vereinigte Königreich der Niederlande doch noch dem Deutschen Bund beitreten könnte. So wäre das Königreich vor Frankreich geschützt gewesen. Sollte der König seine Macht nicht mehr über Belgien zurückgewinnen können, dann sollte, seiner Meinung nach, Belgien mitsamt Luxemburg dem Deutschen Bund beitreten, entweder mit Wilhelm oder mit einem katholischen deutschen Fürsten als Monarchen. Belgien würde vor einer französischen Annexion bewahrt werden. Tatsächlich wäre ein Beitritt aber bei den Bewohnern der restlichen Niederlande wie auch Belgiens äußerst unpopulär gewesen.

Auf der Londoner Konferenz 1830/1831 berieten die Großmächte über Belgien. Belgien selbst sah Luxemburg als seine eigene Provinz an, unbeschadet der Bundeszugehörigkeit Luxemburgs. Die Deutschen allerdings wollten keine belgische Provinz als Mitglied im Deutschen Bund. Frankreich unterstützte Belgien hierin, nachdem es sich Luxemburg nicht hatte selbst einverleiben können und daher hoffte, künftig Belgien zu seinem Vasallenstaat zu machen.

Limburg im Deutschen Bund ab 1839

In den kommenden Jahren bemühte König Wilhelm sich noch darum, Belgien zurückzuerobern oder wenigstens seine Verhandlungsposition zu verbessern. Im Jahr 1839 mussten sowohl Wilhelm als auch die Belgier jedoch widerwillig einem Kompromiss zustimmen, der im Wesentlichen bereits 1831 vorgelegen hatte. Luxemburg wurde geteilt: Der vorwiegend französischsprachige Westteil ging an Belgien, der deutschsprachige Ostteil blieb als Wilhelms Großherzogtum mitsamt Bundesfestung im Deutschen Bund.

Außerdem wurde die Provinz Limburg zwischen Belgien und den Niederlanden geteilt. Niederländisch-Limburg blieb als Herzogtum Limburg weiterhin der niederländischen Erbfolge, Verfassung und Verwaltung unterworfen. Es wurde aber zusätzlich Gebiet des Deutschen Bundes, mit Ausnahme der Festungen Maastricht und Venlo mit ihrem direkten Umland. Der deutsche Bundestag akzeptierte den Tausch am 5. September 1839; der Deutsche Bund hatte rund 150.000 Einwohner in Luxemburg verloren und ebenso viel in Niederländisch-Limburg gewonnen.

Wilhelm hielt es für einen Vorteil, dass Limburg militärisch nun unter Schutz des Deutschen Bundes stand, während auch die deutsche Seite endlich die strategisch günstige Maaslinie verwirklicht sah. Das machte einen französischen Angriff unwahrscheinlicher. Gerade die konservativen Großmächte Österreich, Preußen und Russland waren befriedigt, dass das revolutionäre Belgien seine Maximalforderungen nicht verwirklichen konnte. Dennoch widersprach es Geist und Buchstaben der deutschen Bundesverfassung, dass ein Gebiet sowohl deutsches Bundesgebiet als auch die Provinz einer fremden Macht darstellte. Hätten Bundestag und niederländische Regierung auf ihre entsprechenden Rechte bestanden, wäre es sofort zu Konflikten gekommen. Ferner hätte im Kriegsfalle das "deutsche" Herzogtum Limburg Gegner einer Macht werden können, mit der das niederländische Herzogtum Limburg gute Beziehungen hatte.

Ein Konflikt bahnte sich 1846/1847 an. Vor allem Österreich drängte im Deutschen Bund auf die Einführung einer einheitlichen Pressezensur. Diese hätte aber in Limburg die niederländische Verfassung verletzt. Außerdem wäre eine Zensur allein im Bundesgebiet Limburg kaum durchsetzbar gewesen, dazu hätte man das Lesen von Zeitungen aus Maastricht, Venlo und den übrigen Niederlanden unterbinden müssen. Zu einem entsprechenden Bundesbeschluss ist es dann aber nicht mehr gekommen.

Forderungen der Nationalversammlung 1848
Zwar hatte es im Vormärz einzelne deutsche Nationalisten gegeben, die die gesamten Niederlande in ein neues deutsches Reich einbeziehen wollten. Diese hielten sich in der Nationalversammlung aber zunächst sehr zurück. Das galt ebenso für rheinische Handelskreise, die sich zuvor mit den Niederlanden über die Rheinschifffahrt gestritten hatten und jetzt auf eine enge deutsch-niederländische Zusammenarbeit unter dem Zeichen des Liberalismus hofften. In die Nationalversammlung waren zwei Limburger gewählt worden, von denen der eine sogleich das Thema Limburg behandelt sehen wollte. Baron Jan Lodewijk van Scherpenzeel Heusch schrieb am 24. Mai 1848 der Nationalversammlung, dass er erst seinen Sitz einnehmen könne, wenn beschlossen worden ist, dass Limburg nicht mehr den Niederlanden angehören werde. Ein entsprechender Antrag des Legitimationsausschusses wurde angenommen.

Scherpenzeel wollte die besondere staatsrechtliche Situation des Herzogtums Limburg dazu ausnutzen, das Gebiet wenn schon nicht Belgien, so doch Deutschland anzuschließen. Er erwartete, dass sich das belgische Modell der liberal-konstitutionellen Monarchie auch in Deutschland durchsetzen werde. Wirtschaftlich versprach er sich für Limburg ebenso Vorteile: Es hatte wenig Beziehungen nach Norden, und die Teilung Limburgs hatte es von seinem ehemaligen Hinterland im Westen abgeschnitten. Hinzu kam die Verbitterung darüber, dass Limburg die Schulden der alten Niederlande mitbezahlen sollte.

Die niederländische Regierung versuchte, die Bindungen von 1839 für Limburg rückgängig zu machen. So weigerte sie sich auch, den limburgischen Beitrag für die Reichsflotte zu zahlen oder das limburgische Militärkontingent zum Bundeskrieg gegen Dänemark zu entsenden.

Am 19. Juli 1848 kam es in der Nationalversammlung zu einer größeren Debatte über einen Antrag, dass Limburg als deutsches Land anzusehen sei, dass Limburg nicht wie bisher unter niederländischer Verwaltung stehen könne und dass die deutsche Reichsregierung mit den Niederlanden über die finanzielle Belastung sprechen solle. Einige Redner wie Ernst Moritz Arndt meinten zwar, dass die germanischen Niederlande auch aus handelspolitischen Gründen dem Reich angeschlossen werden müssten, die meisten aber bezogen sich nur auf den Inhalt des Antrags, der nahezu einstimmig angenommen wurde.

In Limburg führte die Entscheidung zu großem Jubel in schwarz-rot-goldenem Farbenschmuck. Die Mehrheit für Deutschland war zu keiner anderen Phase so groß. In Frankfurt trafen pro-deutsche und pro-niederländische Petitionen ein. Als manche Limburger anfingen, keine Steuern mehr zu zahlen, verkündete die niederländische Regierung, dass der Status des Herzogtums nur in Einvernehmen mit Den Haag verändert werden könne. Sie unterstrich ihren Willen mit Truppendemonstrationen, nachdem der Limburger Gouverneur Konfrontationen eher aus dem Wege gegangen war, ohne Positionen preiszugeben. In der niederländischen Zweiten Kammer war die Mehrheit aus Gründen des nationalen Prestiges zwar gegen die Abtrennung Limburgs. Doch sie war andererseits nicht bereit, die Kosten beispielsweise für eine Mobilmachung zu tragen.

Die deutsche Öffentlichkeit begrüßte zwar einen Anschluss Limburgs, hielt die Frage aber nicht für sehr bedeutsam. Die deutsche Reichsregierung verzögerte eine Ausführung des Beschlusses vom 19. Juli; sie wusste, dass der Status Limburg mit einer komplizierten Konstellation an der Grenze zu den Niederlanden und Belgien verbunden war. Manche Äußerungen in der Nationalversammlung waren auch nicht dazu geeignet, die Furcht des Auslands vor der Macht eines geeinten Deutschlands zu mindern. Der deutschen Seite wurde immerhin zugutegehalten, dass Limburg bereits zum Deutschen Bund gehört hatte.

Am 1. September 1848 kam es in der Nationalversammlung zu einer Debatte über die Ausführung des Beschlusses vom 19. Juli; der dazugehörige Antrag, der einem Misstrauensvotum gleichkam, wurde jedoch abgelehnt. Im November bestätigte die Nationalversammlung noch einmal ihren Beschluss, aber das Interesse an Limburg war deutlich abgeklungen. Die Nationalversammlung konzentrierte sich auf die Erarbeitung der Reichsverfassung. Mittlerweile hatte sich außerdem die Situation in den Niederlanden längst stabilisiert, mit liberalen Verfassungsänderungen und einer Verbesserung des Status für die Limburger.

Internationale Reaktionen

Österreich war eher gegen eine Trennung Limburgs von den Niederlanden, denn es sah darin einen Präzedenzfall für die Abtrennung deutschsprachiger Gebiete von Österreich, um sie dem deutschen Bundesstaat anzugliedern. Allerdings war Österreich zunächst durch seine inneren Probleme nicht in der Lage, Den Haag wirkungsvoll zu unterstützen. Später dann hätte es eine einvernehmliche Regelung begrüßt, um den gegenwärtigen Zustand zu verbessern, und dabei hätten die Niederländer Zugeständnisse machen sollen.

Die Niederlande sahen die Entfremdung zwischen Berlin und Frankfurt gern, jedoch wollten die Preußen sich zum Vertreter der nationalen Sache machen. Eine engere Bindung Limburgs an Deutschland wünschte Preußen allein schon aus militärischen Gründen. Mit Datum vom 31. Juli 1848 antwortete die preußische Regierung schließlich den Niederlanden, dass sie eine Neuregelung für notwendig erachtete.

Erst am 23. Juli erkannten die Niederlande die Regierung der Französischen Republik an. Zwei Tage später hörte der niederländische Gesandte in Paris vom französischen Außenminister eine sehr negative Meinung über die Frankfurter Nationalversammlung. In Zukunft würde sicher auch das Elsass gefordert werden. Ferner verfing die Warnung des Niederländers, dass die Festungen Maastricht und Venlo nicht in deutsche Hände fallen sollten. Frankreich nahm zu diesem Zeitpunkt sowieso eine abwartende und vorsichtige Haltung ein. Frankreich hatte militärisch und finanziell nicht die Mittel für einen Krieg und war ohne Bündnispartner, die Regierung war noch nicht fest im Sattel. Möglicherweise hätte Frankreich zu verhindern gesucht, dass die Festungen an der Maas deutsch wurden, es aber hingenommen, wenn beispielsweise ein Teil von Bundes-Limburg von den Niederlanden abgetrennt worden wäre.

In Den Haag erwartete man, dass England sich ebenso wie im Fall Schleswig-Holstein auch gegen deutsche Ansprüche auf Limburg aussprechen werde. Schließlich sei England immer als Beschützer der kleinen Mächte auf dem Kontinent aufgetreten. Doch der britische Außenminister Palmerston ignorierte ein entsprechendes niederländisches Schreiben im Juni, da ihm die Angelegenheit weder sehr dringlich noch sehr wichtig erschien. In einer Rede vor dem Unterhaus verglich der konservative Oppositionspolitiker Disraeli dann die Limburg-Frage mit Schleswig-Holstein. Beide Fälle zeugten seiner Meinung nach von einer aggressiv-annexionistischen Haltung in Deutschland. Palmerston hielt sich in seiner Antwort zurück: Die Regierung müsse sich noch genauer informieren und warte auf Erläuterungen der Niederländer.

Am 16. August erhielten die Niederlande eine sehr kühle Reaktion Palmerstons. Man erhielt in Den Haag den Eindruck, dass England die Limburg-Frage nur als Angelegenheit zwischen dem Deutschen Bund und einem seiner Mitglieder betrachte. Limburg habe wie andere Bundesgebiete Abgeordnete nach Frankfurt entsandt, um die Bundesverfassung zu reformieren. Wenn den Bundesstaaten die neue Verfassung zu unitarisch (einheitsstaatlich) werde, dann sei es an ihnen gemeinsam, sich dagegen zu wehren.

Grund für die Haltung Palmerstons war, dass ihn im August die italienischen Angelegenheiten in Anspruch nahmen, dass der Frankfurter Beschluss von 19. Juli noch nicht umgesetzt worden war, und dass die Deutschen nicht die beiden Maasfestungen (Maastricht und Venlo) beanspruchten. Ansonsten hätte die britische Reaktion anders ausgesehen. Palmerston wollte darüber hinaus auch nicht den erwarteten deutsch-dänischen Waffenstillstand dadurch gefährden, dass er an anderer Stelle einen Konflikt mit Berlin förderte.

Nur Belgien und Russland hatten den niederländischen Anspruch auf Limburg ausdrücklich verteidigt, doch Belgien war neutral und Russland unterstützte die Niederlande nur moralisch. Wegen der Haltung der Großmächte hätte Den Haag wahrscheinlich klein beigegeben, wenn Deutschland nach dem 19. Juli auf rasche Verhandlungen gedrängt hätte. Ein Vorpreschen aber wäre wiederum von den ausländischen Großmächten scharf verurteilt worden. Die Folge wäre ein Kompromiss gewesen, der die deutsche Reichsregierung wiederum in Konflikt mit der Nationalversammlung gebracht hätte.

Auflösung des Deutschen Bundes 1866
Als der preußische Ministerpräsident Otto von Bismarck am 10. Juni 1866 einen Plan zur Reform des Deutschen Bundes vorlegte, sah er bereits vor, dass Limburg und Luxemburg den Bund verließen. Nach dem Deutschen Krieg vom Juli/August 1866 wurde der Deutsche Bund aufgelöst. Limburg und Luxemburg wollten nicht dem künftigen Norddeutschen Bund angehören, und Bismarck bemühte sich auch deshalb nicht ernsthaft um sie, weil ein ausländischer Landesherr in einem Bundesstaat ein Problem dargestellt hätte.

Strittig blieb aber zunächst das Schicksal Luxemburgs, an dem Frankreich ein Interesse hatte, in dem aber auch eine preußische Garnison stand. Zwar war sie nach der Auflösung des Bundes keine Bundesfestung mehr, aber Preußen berief sich auf preußisch-niederländische Verträge und beließ die Garnison dort. In Gesprächen mit Frankreich hatte Bismarck versprochen, auf die Niederlande Druck auszuüben, so dass er aus taktischen Gründen am 23. August 1866 Den Haag mitteilte, Limburg und Luxemburg sollten dem norddeutschen Bundesstaat angehören.

Im Zuge der Luxemburgkrise wurde auf der Londoner Konferenz im Mai 1867 bestätigt, dass die Auflösung des Deutschen Bundes auch die Auflösung der Bindungen Luxemburgs und Limburgs an diesen Bund bedeutet habe (Art. VI). Der Titel Herzogtum verlor nach dem Austritt an Bedeutung, da Limburg nur noch eine Provinz der Niederlande war, blieb aber bis 1906 bestehen.

Die Limburger selbst sind gegenüber dem Königreich der Niederlande lange Zeit reserviert geblieben. Schließlich hatten sie vor 1830 zu den südlichen Niederlanden gehört, mit denen sie kulturell, wirtschaftlich und durch die katholische Religion verbunden waren. Erst seit dem Ersten Weltkrieg waren die Limburger assimiliert, weil sie im Krieg zu den neutralen Niederlanden gehörten und ihnen damit das Schicksal der besetzten Belgier erspart blieb.

Herzöge
Die Herzöge waren identisch mit dem jeweiligen niederländischen König:
 1839–1840 Wilhelm I
 1840–1849 Wilhelm II
 1849–1866 Wilhelm III

Nach 1866 blieb der Titel Hertog van Limburg als ein persönlicher Adelstitel für Wilhelm III. bestehen. Aufgrund des Gesetzes über den Adel konnten Adelstitel aber nicht an die weibliche Linie der Nachkommen übergehen, sodass Wilhelm III. der letzte Träger des Adelstitels "Herzog von Limburg" war. Er starb 1890.

In Erinnerung an die komplizierten Verhältnisse und wechselnde Zugehörigkeiten als Herzogtum und Generalitätsland wurde in der Bevölkerung der Beauftragte der niederländischen Königin für Limburg inoffiziell immer noch als Gouverneur bezeichnet.

Sonstiges
Eine offiziell bestätigte Flagge gab es nicht. Doch wurde ab 1841 von verschiedenen Seiten eine rot-weiß längsgestreifte Flagge propagiert (Proportionen und Farbtöne unverbindlich). Die Farben leiteten sich aus dem offiziell genehmigten Wappen ab.

August Heinrich Hoffmann von Fallersleben dichtete im Jahr 1841 das Lied der Deutschen. Dieses Gedicht wurde im Jahr 1922 zur deutschen Nationalhymne. Die Liedzeile von der Maas bis an die Memel erklärt sich durch das Herzogtum Limburg, durch das der Fluss Maas fließt.

Siehe auch
 Belgische Revolution
 Luxemburgkrise

Einzelnachweise

Limburg (1839–1866)
Limburg (1839–1866)
Limburg
Deutsches Reich 1848/1849
Gegründet 1839
Niederländische Geschichte (19. Jahrhundert)
Limburg (1839–1866)

Herzogtum Limburg (1839–1866)


Åfjorden er en fjord i Åfjord kommune i Trøndelag fylke i Norge. Den er omkring 14 kilometer lang, og går mod nordøst til Årnes, hvor kommunens administration er beliggende, i bunden af  fjorden. Fjorden har indløb fra Lauvøyfjorden ved Straumsholmen i sydvest. Syd  for Straumsholmen går Oldfjordenmod sydvest, mens Mørrifjorden er en fjordarm mod syd, næsten helt inderst i fjorden.

Selnes ligger på vestsiden af fjorden ved indløbet, og mellem dette næs og næsset Øyan ligger Indre Selnesvågen. Nord for Øyan ligger Rånesvikan med øerne Øyaøya og Rånesøya. Bygden Rånes ligger på et næs på nordsiden af fjorden. Nordøst for Rånes ligger Dragseidet, en 300 meter lang tange (eid på norsk) hvor Eidsfjorden ligger på anden side.

Fjorden ender i de tre bugter Monstadbugten ved Monstad i vest, Stenkarbugten i midten og Svalan længst mod øst. I bunden af fjorden munder både Stordalselva og Norddalselva ud i fjorden.

Fylkesvei 50 går langs dele af vestsiden af fjorden.

Referenser

Fjorde i Trøndelag
Åfjord

Åfjorden (Åfjord)


Ebced, geleneksel Arap alfabesinin eski sıralanışından (elif, ba, cim, dal) ilk dört harfinin okunuşlarıyla (E-B-Ce-D) türetilmiş bir sözcüktür. Ebced hesabı ise Ebced rakamları denilen alfabetik bir sayı sistemini kullanarak, kelime, cümlecik veya cümlelerin sayısal değerini hesaplama ve bunlardan anlamlar çıkartma işlemidir. Teori incelenen kelime, cümlecik veya metinde bir şekilde gizli şifreleme bulunduğu varsayımına dayanır.

Semitik alfabelerde olduğu gibi Arap alfabesiyle yazılan bir yazıda da harflerin sayısal değerleri ile bir şifreleme (cifr) yapılmış olabilirdi ve gelecekte hâdiselerin vukuu zamanının tespiti (Kehanet) için harflerin sayısal değerleri kullanılarak bu kehanetlerin sırrı gizemi açılabilirdi. Bir cümle veya cümleciğin Ebced değeri ("cümle hesabı") varsayılan bu gizem'in anahtarı olurdu.

Çıkış ve tarihçe
Bilinen bütün ebcedler semitik alfabelere aittirler ve onların da Mısır hiyerogliflerine dayandığı sanılan protosemitik harflerden türediğine inanılmaktadır. Ebcedde ilk yaygın kullanım fenike ebcedi ile olmuştur. Arap ebcedinin İbrani ve Aramî alfabesinden alındığına şüphe yoktur. Ebced'in ilk çıkışının Mısır hyeroglif rakamları ile bağlantılı olabileceği düşünülmektedir.

Ebced zaman içinde değişimlere uğramış ve geliştirilmiştir. Bu gelişim alfabelerin gelişimi ve düzeni ile bağlantılı değişikliklerdir. Örneğin Arap alfabesi zaman içerisinde gelişerek noktalı ve sesli harflerin alfabeye ilave edilmesi ile ebced de buna paralel değişikliklere uğramıştır.

Ebced hesabını akılda tutmak için bir anlamı olmayan ve Arap alfabesindeki harflerin eski dizilişini hatırlatıcı olarak kullanılan kelimelerden bir cümle oluşturulmuştur: bu 'ebced', 'havvez', 'huttî, 'kelemen', 'sa'fes', 'karaşet', 'sehhaz', 'dazıg' cümlesidir.

Bu kelimelerle ilgili spekülasyonlara göre kelimelerden altısı Medyen hükümdarlarından altı kişinin adı yahut altı şeytanın veyahut haftanın günlerinin ismi olmalıydı. Arap nahivcilerinden "Müberred" ve "Seyrafi" bu yorumlarım hurâfe olduğunu, ebcedi oluşturan kelimelerin ecnebi olduğunu söylemişlerdir. Sonraları bu kelimeler muska, vefk gibi şeylerde kullanılmış ve her birine rakamsal bir değer verilmiştir.

İbraniler ve diğer dillerde uygulamalar
Semitik alfabelerde başlamış olduğu gözüken harflere sayısal değerler atfetme işi İbrani ve Yunan alfabelerinde de görülmektedir.
Abced gadolda bazı harfler ve rakamsal değerleri:

Kabala sisteminde Gematria denen (İbranicesi: גמטריה, gemaṭriya) sayısal bir düzenek mevcuttur. Burada İbrani sayıların rakamsal değeri 400'e kadar ebced numaraları ile aynıdır. Günümüzde hala madde numaralamada ve haftanın ilk 6 gününü temsil için kullanılmaktadır.

Fenike alfabesinden uyarlanmış olan ve isimlendirme ve sırasını bu alfabeye göre şekillendirmiş olan Yunan alfabesinde de izopsefi denilen (İngilizcesi isopsephy) harflerden faydalanan sayısal bir sistem mevcuttur. Bu sistemde harflerin karşılık geldiği rakamsal değerler 90 sonrasında ebced değerlerinden farklılaşır. Bunun sebebi Yunan dilinde ṣād (ص) harfine denk gelen bir sesin olmamasıdır.

Arap Ebcedinde harflerin sayısal değerleri
Ebced hesabında harflerin sayısal değerleri Arap alfabesindeki sıraya göre değil, İbranice ve Süryanice'deki sıralamaya göredir. Arap alfabesinde harflerin bugünkü sıralanışı daha sonra benzer harflere eklenen noktalar ve bu benzer harflerin yan yana yazılmasıyla oluşmuştur. Ebcede göre harflerin sırası ve değerleri söyledir:

Arapçada kullanılmayan ve özellikle Farsça'dan alınıp Osmanlıca'da kullanılan pe, çim, je, gaf harfleri sırasıyla be, cim, ze ve kef eşit sayılır.

Uygulamalar
Bazı yazarlar kitaplarının içindekiler bölümünde veya akrostiş gibi şiir içine tarihleri gizlemek gibi denemeler yapmışlardır. Kullanıldığı yerler kısaca şöyle sıralanabilir:

Günlük kullanım Özel notlar ve ticarî ilişkilerde kullanılmıştır. Meselâ: 100 akçe alacağı olan birisi alacaklı olduğu kişiye bir kâğıt üzerinde bir kaf harfi yazıp gönderince hem alacağını istemiş, hem de konuyu aracıdan saklamış oluyordu.

Çocuk isimleri Doğum tarihinin bir kelime veya bir, iki isimle belirlenmesidir. Hangi isimler çocuğun doğduğu seneyi ebced hesabıyla verirse, o isimlerden biri çocuğa verilmiştir. Meselâ: H. 1311′de doğan çocuğa "Mahmud Bahtiyar", "Süleyman Hurşid", "Yusuf Mazhari', "Ömer Rıza" ve "Recep Servet" gibi isimlerden biri verilebilir. Çünkü bunların her biri 1311 etmektedir.

Kitap ve Makalelerde Eskiden kitapların önsöz, giriş, takdim sayfaları ile numara almayan sayfalar hep ebced alfabesine göre numaralandırılmıştır. Kitapların ay ve sene kayıtları, yazı bölümleri ve madde başlıkları hep ebced düzenine göre tanzim edilmiştir.

Devlet kayıtlarında: Devlet arşivlerinde yer alan birçok resmî belge, tutanak, fezleke ve mazbatalar, vak'anüvist kayıtları, vakıf kayıtları ile sayım ve döküm hesapları bu hesaba göre tanzim edilmiştir.

Eski ilim kitaplarında Fizik, matematik, geometri ve astronomide Sa'fas" kelimesinin harfleri sıkça kullanılmıştır. Astronomide büyük rakamlar "ğayn" harfinin birkaç tekrarı ile ifade edilmiştir. Musikide sesler ve perdeler ebced alfabe düzeninden istifade edilerek oluşturulan bir "ebced notası" ile belirlenmiştir.

Mimarlıkta: Mimar Sinan'ın eserlerinde, boyutların modüler düzeninde çok sık kullanılmıştır. Örneğin Süleymaniye'de zeminden kubbe üzengi seviyesi 45, kubbe alemi 66 arşın yüksekliktedir. Yine Selimiye'de de kubbeyi taşıyan 8 ayağın merkezlerinden geçen dairenin çapı 45 arşındır. Kubbe kenarı zeminden 45, minare alemi buradan itibaren 66 arşındır. Süleymaniye ve Selimiye'nin görünen silüetleri 92 arşındır ki, bu da "Muhammed" kelimesinin ebced karşılığıdır.

Tasavvuf ve sembolizmde Ebced hesabının tasavvuf ve din ilimlerinde kullanıldığına şahit olmaktayız. Özellikle "Kelime-i Tevhid" veya "Esmâ-i Hüsna"dan bir ismin kaç kere zikir edileceği ebced tablosuna göre tayin edilir. Kur'an tefsirlerinde ve hatta Kadir gecesinin tayininde de ebcedin kullanıldığını bilmekteyiz. Ebced'e göre "Âdem' 45, "Allah" lafzı da 66 etmektedir. Ebced, cifr (şifrecilik), gizemcilik genellikle din bilginleri tarafından bazı Kur'an ayetlerine aykırı bulunarak reddedilir ve sapkınlık olarak görülür.

Sembolizmde: İki veya daha fazla kelimenin sayı değerlerinin aynı olmasından istifadeyle birini söylemekle diğeri kastedilmiş kabul edilerek halk arasında kullanılagelmiştir. Meselâ: "Muhammed" kelimesi 92′dir. "Aman' kelimesi de 92′dir. "Mevlevî" kelimesi de 92′ ettiğinden bu kavramlar arasında bir alaka kurulmuştur. Ör;

Aman lafzı senin ism-i şerîfinle müsavidir

Anınçin aşıkın zikri amandır ya Resulullah

İlim, amel, sa'y kelimelerinin, hilâl, lâle ve Allah sayı değerlerinin aynı olması anlamlı bulunur.

"Tarih düşürme sanatı" Ebced'in en fazla kullanıldığı yerlerden biridir. Divan edebiyatında veya mezar taşı gibi kitabe yazımlarında ustalıklı bir kelime veya mısra ile olayın tarihi işlenmiş olurdu.

Kehanet ve gizemlerde Tarih düşürme yöntemi ile yazıldığına inanılan bir metin üzerinden gelecek olaylarla ilgili kehanette bulunulur. Kur'an ve hadislerden yapılan çıkarımlarla geçmiş ve gelecek olaylara ait tahminler yapılmıştır. İstanbul'un Fethinin "beldetun tayyibetun…" cümlesinden, kıyametin tarihinin bir hadis metninden çıkartılması gibi. Ebced hesabı ayrıca cifr, vefk, astroloji, define aramada gibi gizemli uygulamalar içinde kullanılmıştır.

Eleştiriler
Ebced'in bir takım amacını aşan uygulamaları eleştiri konusu olmuştur. Örneğin ilgili metnin böyle bir şifre veya gizem barındırdığı varsayımından hareketle dini metinlerden bir takım yeni anlam ve işaretler çıkartılması bunlardan birisidir. Bir diğer eleştiri konusu metnin yazıldığı tarihte kullanılmayan bir takvim sistemi kullanılarak şiir, dini metin vb. üzerinden bir takım tarih kehanetleri yapılmasıdır. Örneğin Hicri takvimin Ömer zamanında, Rumi takvim'in ise Osmanlılar zamanında oluşturulmasına rağmen birtakım ayet ve hadisler üzerinde bu takvim sistemlerine göre hesap yapılabilmekte ve bu kaynaklara yeni anlamlar yüklenebilmektedir.

Kaynakça

İsmail Yakıt, Türk-lslam Kültüründe Ebced Hesab ve Tarih Düşürme,
ötüken Ist. 1992.</small>

Dış okumalar
 Ebced,Gizem, Kehanet, Dini Eleştiri
 Ebced, İlm-i Cifr ve Remil
 [http://www.suleyman-ates.com/index.php?option=com_content&view=article&id=10&Itemid=41 Prof.Dr. Süleyman Ateş Cifr ve Ebced

Ayrıca bakınız
 Gematria
 Kabbala
 Kabalacılık
 Yunan rakamları
 Cifr
 Hurufilik

Okültizm
İslam'da mistisizm

Ebced hesabı


Le raïon de Zaporijjia (en ) est un raïon (district) dans l'oblast de Zaporijjia en Ukraine.
Avec la réforme de juillet 2020, le raïon s'est donc étendu au détriment des raïons Novomykolaivka, Vilniansk, Orikhiv.

Lieux d'intérêt

Notes et références

Zaporijjia

Raïon de Zaporijjia


Dihidrostreptomicina este un antibiotic cu efect bactericid din clasa aminoglicozidelor, fiind un derivat de  streptomicină. A fost utilizat în tratamentul tuberculozei.

Reacții adverse
Provoacă ototoxicitate, de aceea nu mai este aprobat pentru uz uman.

Note

Vezi și
 Streptomicină

Aminoglicozide
Guanidine

Dihidrostreptomicină


Kosmos 2286, ruski satelit sustava ranog upozorenja o raketnom napadu, iz programa Kosmos. Vrste je US-K (Oko).
Lansiran je 5. kolovoza 1994. godine u 1:12 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Molnija-M/2BL8K78M. Orbita mu je 589 km u perigeju i 39.755 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 62,92°. Spacetrackov kataloški broj je 23194. COSPARova oznaka je 1994-048-A. Zemlju obilazi u 717,56 minuta. Pri lansiranju bio je mase 1900 kg.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2286


Cemal Reşit Rey (24 Eylül 1904, Kudüs – 7 Ekim 1985, İstanbul), Türk besteci, piyanist ve orkestra şefidir.

Türkiye'de klasik müziğin kuruluşuna öncülük etmiş müzisyenlerindendir. Cumhuriyet tarihinin ilk kuşak bestecilerinden biri olarak Türk Beşleri arasında yer alır. Konçertoları, senfonik şiirleri ve başka orkestra yapıtları da olan Rey, Onuncu Yıl Marşı, Lüküs Hayat operetinin de yaratıcısıdır. Sonradan İstanbul Devlet Senfoni Orkestrası'na dönüşen İstanbul Şehir Orkestrası'nın kurucusudur.

Yaşamı
24 Eylül 1904'te Kudüs'te doğdu. Sarayla yakın ilişkileri olan bir Osmanlı ailesine mensuptur. Babası, o doğduğu sırada Kudüs mutasarrıfı olan Ahmet Reşit Rey, annesi ise Sadrazam İbrahim Edhem Paşa'nın oğlu Mustafa Bey'in kızı Fethiye Hanım'dır. Müziğe yeteneği Kudüs'teki çocukluk döneminde ortaya çıktı. İlk müzik derslerini annesinden aldı ve sekiz yaşındayken bir vals besteledi. Babasının Kâmil Paşa Kabinesi'nde Dahiliye Nazırlığı'na atanması üzerine Cemal Reşit beş yaşındayken ailece İstanbul'a geldiler.

Cemal Reşit, ilkokul yıllarında piyano çalışmaya başladı. Öğrenimine Galatasaray Lisesi'nde devam ederken Kamil Paşa Hükûmeti'nin düşmesinden sonra aile, 1913 yılında zorunlu olarak Paris'e taşındı. Babası, Mahmud Şevket Paşa suikastından dolayı gıyabında mahkûm edildiği için bir süre Fransa'da, ardından Cenevre'de yaşadılar.

Fransa'da özellikle Fransa Cumhurbaşkanı Raymond Poincaré aileye sahip çıktı. Paris'te yaşadıkları yıllarda konservatuvar müdürü ve ünlü besteci Gabriel Fauré onu dinleyip müzik dehasını keşfetmiş; kendisini piyanist ve pedagog Marguerite Long'a yönlendirmiştir. Marguerite Long, 19 yaşına kadar hiç para almadan Cemal Reşit'in eğitimi ile yakından ilgilendi.

I. Dünya Savaşı başlayınca Cemal Reşit ailesi ile birlikte Paris'ten ayrılıp Cenevre'ye yerleşti. Eğitimine Cenevre Konservatuvarı'nda devam ederken, normal lise eğitimini de sürdürdü. Konservatuvarın ustalık sınıfına kadar yükseldiyse de 1919'da babası Dahiliye Nazırlığı'na atanınca ailesiyle birlikte İstanbul'a geldi. İstanbul'da müzik eğitiminden uzak kalan Cemal Reşit, piyano eğitimine devam etmek üzere 1920'de tek başına Paris'e gönderildi ve tekrar Marguerite Long'la çalışmaya başladı. Raoul Laparra ile kompozisyon, enstrümantasyon ve orkestra çalıştı.  Gabriel Faure'den müzik estetiği, şef Henri Defosse'den orkestra şefliği dersleri aldı. Daha okul yıllarında besteleriyle ilgi çekti. 1921'de mezun oldu.

Türkiye'de Cumhuriyetin ilanından sonra İstanbul'a dönerek Darülelhan'ın (sonradan İstanbul Belediye Konservatuvarı) batı müziği bölümüne öğretmen olarak atandı. Nişantaşı Şair Nigâr Sokak'taki konakta annesi, babası, ağabeyi Ekrem Reşit, kız kardeşi Semine ve eşi Semih Argeşo ile birlikte yaşadı. Muhittin Sadak, Sezai ve Seyfettin Asal, Ali Sezin, Ekrem Tektaş ve Mesut Cemil gibi arkadaşları ile ikili, üçlü, dörtlü ve daha çok sayıda oda müziği grupları oluşturdu ve konserler verdi..

Cemal Reşit Rey, 1926'da konservatuvarda birçok sesli koro; 1934 yılında ise "Yaylı Sazlar Grubu"nu kurdu. İstanbul Şehir Orkestrası'nın ilk çekirdeği olan topluluk, sonraki yıllarda konservatuvarın ileri sınıflarından üfleme çalgı öğrencilerinin de katılmasıyla bir senfonik orkestra özelliğine kavuşmuştur. Orkestra, kurucusu Cemal Reşit Rey yönetiminde her hafta düzenli konser vermeyi 1968'e kadar sürdürdü.

Cemal Reşit Rey, Fransız şarkıları bestelediği ilk bestecilik döneminden sonra 1926'dan itibaren Türk halk ezgilerini kullanarak besteler yaptı. 12 Anadolu Türküsü, Türk Manzaraları, Bebek Efsanesi, Anadolu İzlenimleri ve Karagöz gibi eserleri, Türk halk şarkılarını armonize ettiği eserlerindendi. 1931-1950 arasında ise kontrpuan uygulamaya yöneldi ve Türk Klasik Müziği'nden esinlendi. Halkı çok sesliliğe alıştırmak için 1932-1942 yılları arasında librettosunu ağabeyi Ekrem Reşit Rey'in yazdığı pek çok operet ve uvertür besteledi. Tamamı Darülbedayi'de sahnelenen oyunlar büyük ilgi gördü. Rey Kardeşler'in ilk operet çalışması dönemin Şehir Tiyatroları Genel Sanat Yönetmeni Muhsin Ertuğrul ve İstanbul Valisi Muhittin Üstündağ talebiyle yazılmış Üç Saat opereti idi. Halkın gösteriği ilgi üzerine cumhuriyetin onuncu yılında sahnelenmek üzere yazdıkları Lüküs Hayat, en tanınmış operetleridir.

1933'te Türkiye'nin onuncu yılı kutlamaları için yapılan yarışmaya katıldı. Faruk Nafiz Çamlıbel ve Behçet Kemal Çağlar'ın yazdığı güfte için yaptığı beste, Onuncu Yıl Marşı olarak kabul edildi.

1938 yılında Ankara'ya çağrılarak Ankara Radyosu'nda Batı Müziği Bölümü Şefliği yaptı. 1940'da İstanbul'a dönerek öğretmenliğini, piyanistliğini ve orkestra şefliğini sürdürdü.

1945 yılında İstanbul'da Filarmoni Derneği'nin kuruluşuna ön ayak oldu. Bu dernek aracılığıyla dünyaca ünlü şef ve solistlerin Türkiye'ye gelip konserler vermesi mümkün oldu.

1950-1955 yılları arsında İstanbul Radyosu'nda, Temsil Kolu Şefi olarak çalıştı. Ayrıca "Piyano Dünyasında Gezintiler" programını hazırlayıp sundu. 1968'de emekli olana kadar İstanbul Şehir Orkestrası'nı yönetmeyi sürdürdü.

Aile bireylerinin ölümü ve maddi sıkıntılar sonucunda konak yaşamı sona erip Serencebey'deki küçük apartman dairesinde yalnız yaşayan Cemal Reşit Rey, yaşlılık dönemindeki sanat dünyasından uzaklaştı. 1960'ların sonunda Haldun Dormen'in önerisi ile yeni bir oyun üzerinde çalıştı. Yaygara 70 isimli oyunun başarısının ardından aynı ekiple Uy Balon Dünya isimli yeni bir çalışma daha yapıldı ancak çok başarılı olmadı. 1971 yılında son opereti olan Bir İstanbul Masalını besteledi.

1981'de devlet sanatçısı unvanına layık görüldü. 1982'den ölümüne kadar Mimar Sinan Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'nda kompozisyon öğretmenliği yaptı. 1985'te Lüküs Hayat operetinin 51 yıl aradan sonra yine aynı sahnede İstanbul Şehir Tiyatrosu'nda sahnelenmesi nedeniyle gala gecesi için Harbiye'deki Muhsin Ertuğrul Sahnesi'ne getirilen Cemal Reşit Rey, burada son defa sahneye çıktı. 7 Ekim 1985'te hayatını kaybetti ve Edirnekapı'daki aile mezarlığına defnedildi.

Eserleri
Operaları
 Faire Sans Dire, tek perde. Libretto: Ekrem Reşit Rey (Alfred De Musset'ten yararlanılarak) 1920.
 Yarın Marek, üç perde, dört tablo. Libretto: Xavier Fromentin 1920.
 Sultan Cem, beş perde, on iki sahne. Libretto: Ekrem Reşit Rey (Roussel Despierre'nin senaryosuna göre) 1924.
 Zeybek, üç perde. Libretto: Ekrem Reşit Rey 1926.
 Köyde bir facia, tek perde. Libretto: Ekrem Reşit Rey 1929.
 Çelebi, dört perde. Libretto: Ekrem Reşit Rey 1942–1945. Orkestrasyonunun tamamlanması 1973.
Operet ve müzikalleri
 La Petit Chaperon Rouge, iki sahne, 1920.
 Üç saat, üç perde, 1932.
 Lüküs hayat, üç perde, 1932.
 Deli dolu, üç perde, 1934.
 Saz Caz, üç perde, 1935.
 Maskara, üç perde, 1936.
 Hava Cıva, üç perde, 1937.
 Yaygara 70, 1969.
 Uy balon dünya, 1970.
 Bir İstanbul masalı, 1971.

Cemal Reşit Rey'in ayrıca üç müzikal komedisi (revü'sü) vardır.
 Adalar revüsü, 1934.
 Alabanda, 1941.
 Aldırma, 1942.
Orkestra yapıtları
 Bebek Efsanesi (Senfonik Şiir), 1928,
 Karagöz (Senfonik Şiir), 1930–1931.
 Enstantaneler (Senfonik İzlenimler), 1931.
 Scéne Turques (Halk Dansları Üzerine) dört parça, 1928.
 Paysages de Soleil (Senfonik İzlenimler), 1931.
 Inıtation (Senfonik Şiir), 1935.
 Senfoni No:1, 1941.
 L'appel (Senfonik Şiir), 1953.
 Fatih (Senfonik Şiir), 1953.
 Katibim (Piyano ve orkestra çeşitlemeler), 1953.
 Senfonik Konçerto (İkili Orkestra için), 1963.
 Senfoni No:2, 1969.
 Türkiye (Senfonik Rapsodiler).
 50. Yıla Giriş (Senfonik Bölüm), 1973.
Konçertoları
 Konçerto Kromatik (Piyano ve Orkestra için), 1932–1933.
 Keman Konçertosu, 1939.
 Piyano Konçertosu, 1949.
 Gitar Konçertosu, 1978.
 Konçertant parçaları
 Introduction and Dance (Viyolonsel ve Orkestra için), 1928.
 Konçertant Parçalar (Viyolonsel ve Orkestra için), 1955.
 Andante ve Allegro (Keman ve Yaylılar Orkestrası için), 1967.
Oda müzikleri
 Sonat (İki Piyano için), 1924.
 Kentet (Beş Üflemeli Çalgı için), 1932.
 Ondes Martenot ve Yaylı Çalgılar için Poem, 1934.
 Yaylı Çalgılar Kuarteti, 1935.
 Kısa Parça (Keman ve Piyano için), 1936.
 Kuartet (Piyano ve Yaylılar için), 1938 – 1939.
 Sextour (Tenor, Piyano ve Yaylılar Dörtlüsü için), 1939.
 Colloqye Instrumental, 1957.
 12 Prelüd ve Füg (İki Piyano için), 1969.

 Şan ve orkestra eserleri
 Anadolu Türküleri (Dört Parça), 1926.
 İki Anadolu Türküsü, 1930.
 Mystique (Mevlana'nın "Mesnevi" Mukaddimesi), 1938.
 Üç Anadolu Türküsü, 1970.
 Vokal Fantezi, 1980.
Şan ve piyano eserleri
 Je Me Demande (şiir: Ekrem Reşit Rey), 1919.
 Üç Melodi (Paris'te Fromont Yayınevince basılmıştır), 1920.
 Initiales sur un Banc (şiir: Ekrem Reşit Rey), 1921.
 Chanson du Printemps (şiir: Ekrem Reşit Rey), 1922.
 Au Jardin (şiir: Philoxene Boyer), 1923.
 L'Offrande Lyrique (sekiz ezgi), 1923.
 Nocturne (şiir: Ekrem Reşit Rey), 1925.
 12 Anadolu Türküsü (Paris'te Heugel Yayınevince yayınlandı), 1925–1926.
 Vatan (Hulusi Öktem'in "Mekteplerde Musıki" adlı kitabında yayımlanmıştır, 1930.)
 Dört Melodi (şiirler: Baki Süha Ediboğlu), 1956.
Koro eserleri
 Anadolu Halk Türküleri (dört sesli koro için), 1926.
 İki Parça (eşliksiz kadın korosu için "Yunus Emre'nin şiirleri üzerine", 1936.
 On Halk Türküsü (dört sesli koro ve piyano için), 1963.

Marşları
 10. Yıl Marşı (piyano ve şan; bando için düzenlemeleri yapılmıştır), 1933.
 Denizciler Marşı (şan ve piyano için; bando düzenlemeleri yapılmıştır), 1935.
 Yedek Subay Marşı (piyano ve bando düzenlemesi yapılmıştır), 1940.
 100. Yıl Marşı, 1981.
 Piyano yapıtları
 Scénes Turques, Anadolu Türküleri üzerine 6 parça (Heugel yayınevi, Paris), 1928.
 Paysages de Soleil (Anadolu Halk Dansları üzerine 6 parça), 1930–1931.
 Sonat, 1936.
 Pelerinages Dans la Ville Qui N'est Plus que Souvenir (Ankara Devlet Konservatuvarı Yayını), 1940–1941.
 Fantezi, 1948.
 İki Parça, 1959.
 On Halk Şarkısı (koro şarkılarının piyano uyarlaması, Ankara Devlet Konservatuvarı Yayını), 1967.
 Sahne müzikleri
 Özyurt, 1933.
 Macbeth, 1934
 Kral Lear, 1936.
 Hamlet, 1936.
 Benli Hürmüz, 1936.

Ödülleri
 Cenevre Konservatuvarı Solfej Birincilik Ödülü (1914-1915)
 Cenevre Konservatuvarı Piyano Birincilik Ödülü (1914-1915)
 Cenevre Konservatuvarı Erkek Birincilik Ödülü (1915-1916)
 Cenevre Konservatuvarı parnak Birincilik Ödülü (1915-1916)
 İspanyol Hükûmeti'nin Alfonso X el Sabio Nişanı (1953)
 İtalyan Hükûmeti'nin Stella della Solidarietà Italiana Nişanı (1957)
 Fransız Hükûmeti'nin Chevalier de la Legion d'Honneur payesi
 Fransız Hükûmeti'nin Officier de la Legion d'Honneur payesi
 1980: TİSAV Elli Yıl Sahnede Kalanlar Ödülü
 1981: İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Osman Hamdi Ödülü
 1981: Atatürk Sanat Armağanı
 1981: Türkiye Cumhuriyeti Devlet Sanatçısı unvanı
 1984: Mimar Sinan Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Profesörü
 1984: Sevda-Cenap And Vakfı Altın Onur Madalyası

İsmini taşıyan yapılar
 Cemal Reşit Rey Konser Salonu
 Cemal Reşit Rey İlkokulu
 Cemal Reşit Rey Guzel Sanatlar Lisesi

Hakkında Yazılanlar

 Aydın Karlıbel, Cemal Reşit Rey'in 'Çelebi' operasının günışığına çıkarılışı ve restorasyonu: Kritik bir inceleme / The emergence of Cemal Reşit Rey's 'Çelebi' and the opera's restoration: A critical study (doktora tezi, 2008),
 Ebru Güner, Cemal Reşit Rey`in yaşamı ve piyano yapıtlarına derin yaklaşımlar / Life of Cemal Reşit Rey and an intimate approach to his piano pieces (yüksek lisans tezi, 2000),
 Doğan Balcı, Cemal Reşid Rey ve "Mistik" eseri örnekleminde Tanzimat Dönemi'nden Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarına kadar çoksesli müziğin gelişimi / The development of polyphonic music from the Tanzimat Period to the early years of the Turkish Republic through a sampling of Cemal Resid Rey and his work "Mystic" (Mistik) (yüksek lisans tezi, 2018)
 Hande Gözalan, Cemal Reşit Rey`in yaratıcı özelliği ve keman yapıtları / Cemal Reşit Rey?s creativeness and his creations for violin (yüksek lisans tezi, 2007)
 Sabriye Bahar Biricik, Cemal Reşit Rey Keman Konçertosu'nun icrasına yönelik çalışma yöntemleri / Practise methods on how to perform Cemal Reşit Rey's Violin Concerto (sanatta yeterlik, 2011)

Ayrıca bakınız
 Türk bestecilerin zaman çizelgesi
 Rauf Yekta

Kaynakça

1904 doğumlular
1985 yılında ölenler
Türk Beşleri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Çağdaş Türk müziği bestecileri
Devlet Sanatçıları
Devlet Senfoni Orkestrası sanatçıları
Edirnekapı Şehitliği'ne defnedilenler
Kudüs doğumlular
İstanbul'da ölenler
Resim aranan müzisyenler

Cemal Reşit Rey


Nittedal Station (Nittedal stasjon) er en jernbanestation på Gjøvikbanen i Nittedal i Akershus fylke i Norge. Stationen består af to spor med to perroner, stationsbygning med ventesal, gangbro, parkeringsplads, cykelstativer og busstoppested.

Stationen blev oprettet som en holdeplads, der kun havde betjening af passagerer og gods, 20. december 1900, to år før Gjøvikbanen blev åbnet i sin fulde længde i 1902. 1. april blev den opgraderet til station, der også ekspederede tog. I mellemtiden blev der også opført en stationsbygning efter tegninger af arkitekten Paul Armin Due. Efter næsten 70 års drift blev stationen automatiseret ved hjælp af fjernstyring 13. december 1971, men den var fortsat bemandet indtil 12. februar 2002. I dag er stationen ubemandet med billetautomater, men stationsbygningen står stadig med en ventesal, der er åbent i dele af driftstiden.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Gjøvikbanen
Etableret i 1900
Jernbanestationer i Viken

Nittedal Station


අජිනොමොටෝ (味の素株式会社 Ajinomoto Kabushiki-gaisha) ජපන් සමාගම් එම නිපදවයි කුළුබඩු වර්ග, පිසින තෙල් වර්ග, රූපවාහිනී රාත්රී ආහාර, පැණිරස කාරක ඇමයිනෝ අම්ල සහ ඖෂධවේදීමය බෙහෙත්.

 සමාගමක වෙළඳ ලකුණක් මුල් නිශ්පාදනයකි මොනොසෝඩියම් ග්ලූටමේට්.

සමාගම්

අජිනොමොටෝ


Meddle, 30 Ekim 1971 tarihli, Capitol'den çıkan Pink Floyd albümüdür.Albüm kapağı Storm Thorgerson tarafından yaratılmıştır. Thorgerson ilk olarak bir babun anüsü fikrini getirse de grup elemanlarıyla da konuşarak suyun altındaki bir kulak çekmiştir.

Grup üyeleri solo olarak çalışmak üzere beraber çalışarak bir şeyler kaydetmeye çalışmışlardı. Echoes şarkısı da böyle bir ortaklıkla yazılmıştı. Seamus şarkısının vokallerini ise bir köpeğe yaptırmışlardı. Fearless'ta ise şarkının sonlarına doğru Liverpool taraftarlarının "You'll Never Walk Alone" şarkısını söylemesi kullanılmıştı.

Grup üyeleri de bu albümü Pink Floyd'un ilk önemli eseri olarak görmekte ve bir grup olarak çalıştıkları ilk eser olduklarını söylemişledir. Albüm İngiltere listelerinde 3. numaraya kadar çıktı ancak daha sonraki satışlarıyla platinyum plak aldı.

Şarkı listesi

Grup üyeleri

Roger Waters – bas gitar, gitar (Fearless ve San Tropez), vokal (San Tropez)
David Gilmour – gitar, bas gitar (One of These Days), vokal, armonika (Seamus)
Richard Wright – piyano, keyboard, synthesizer, vokal (Echoes)
Nick Mason – bateri, perküsyon, vokal (One of These Days)

Abbey Road Studios'ta kaydedilen albümler

Meddle


L'Académie Musicale de Liesse est une école maîtrisienne catholique pour garçons, à l'image de la manécanterie des Petits Chanteurs à la croix de bois ou de l'Escolania de Montserrat en Catalogne, et vise un enseignement musical de haut niveau. Elle accueille des garçons de la classe CM1 à la Terminale.

De 2014 à 2022, elle est implantée à Liesse-Notre-Dame (Aisne), et se met au service du sanctuaire marial dédié à Notre Dame de Liesse avec le soutien du diocèse de Soissons. En septembre 2022, l'Académie s'installe à Précigné, à quelques minutes du sanctuaire marial Notre-Dame du Chêne (Vion) le plus important du diocèse du Mans.

Le fondateur et chef d'établissement est Vianney Châtillon. L'établissement est non mixte et le secondaire est hors contrat, les journées des élèves conjuguent le scolaire, l'éducatif et le musical. 100 % des élèves ont eu leur brevet ou leur baccalauréat, dont 80 % avec mention. Des anciens élèves ont poursuivi à Ginette, Henri-IV, Stanislas, Saint-Cyr-l'École, Supélec, ou Normale Sup.

Histoire et lieux
L'Académie musicale de Liesse a été créée le 31 août 2014, et est implantée depuis dans l'ancien Carmel de Liesse-Notre-Dame, qui lui est prêté. Depuis sa création, l'établissement est soutenu par l'évêque Renaud de Dinechin et par le diocèse de Soissons, que l'Académie sert depuis 2014, notamment par le chant quotidien des vêpres en la Basilique de Liesse-Notre-Dame, un sanctuaire marial où, depuis le XIIe siècle, les pèlerins vénèrent Notre-Dame de Liesse, « Cause de notre Joie ».

Agrandissement
Au cours de son histoire, l'Académie a dû s'agrandir pour permettre l'accueil de plus en plus d'élèves. Elle vit donc aujourd'hui dans plusieurs bâtiments du village de Liesse-Notre-Dame qui lui sont également prêtés.

Cependant, cette situation étant trop précaire devant la multiplication des effectifs, elle a annoncé son déménagement dans la ville de Précigné (Sarthe) pour septembre 2022. Les nouveaux bâtiments, donnés en 2016 par la congrégation des Marianites de Sainte-Croix puisqu'inoccupés depuis lors, pourront accueillir 140 élèves à la rentrée 2022  , soit 50% d'élèves en plus que l'année précédente. L'Académie sera située à Précigné près de Sablé-sur-Sarthe, à quelques kilomètres de l'abbaye de Solesmes, abbaye bénédictine connue pour sa pratique musicale du chant grégorien. La réhabilitation des bâtiments ont fait lever 3,2 millions d'euros sur les 4 millions de travaux prévus. Elle fonctionnera dans l'ancien préventorium : l'accueil Basile Moreau, et le centre Lino Ventura.

La formation
Les spécificités de la vie scolaire de l'établissement sont un système d'horaires aménagés, d'emploi du temps personnalisé, d'effectifs réduits, de tutorat, d'entraide et d'émulation.

La formation musicale
L'Académie enseigne principalement le chant choral et la pratique instrumentale. La formation musicale, théorique et pratique, inclut le solfège, la pratique d'au moins un instrument, le chant (et la danse). Au quotidien, entre 3 et 4 heures sont consacrées à la musique, comprenant les temps de travail de l'instrument, l'apprentissage du solfège, les répétitions de chant choral (1h30 par jour), le chant quotidien des vêpres, ainsi que les messes et concerts occasionnels. Le chœur donne en moyenne un concert par mois, quelques tournées occasionnelles (une ou deux dans l'année), ainsi qu'une tournée tous les étés dans diverses régions françaises.

Pour réaliser une sélection face à l'afflux de demandes, les élèves sont sélectionnés sur audition, apportant leur projet musical.

Sont appris divers instruments de musique : piano, trompette, orgue, violon, mais aussi guitare électrique, basse, batterie, saxophone, etc. Ainsi que tous les genres de musiques sont abordés : le classique, chant grégorien, musique savante et sacrée, mais aussi la musique profane, le jazz, l'électro, la pop, etc..

L'établissement est affilié à la FFEA (Fédération Française de l'Enseignement Artistique). Ainsi, elle enseigne le solfège à tous ses élèves et fait passer les examens officiels de formation musicale et d'instrument. Elle délivre également des diplômes artistiques officiels.

Les différents ensembles musicaux
L'Académie propose différents ensembles musicaux :
 Chœur Tutti (tous les élèves)
 Chœur à Voix Blanches (Sopranos et Altos)
 Chœur à Voix Graves (Ténors et Basses; géré entièrement par des élèves)
 Schola (petit chœur)
 Chœur profane
 Petit orchestre (composé principalement d'un quatuor à cordes, d'une flûte et occasionnellement de trompettes et timbales)
 Quatuor à cordes
 Ensemble de jazz
 Ensembles de musique actuelle

La formation scolaire
Elle accueille deux classes primaires (CM1-CM2) sous contrat avec l'État ainsi qu'un collège et un lycée tous deux hors-contrat qu'elle prépare respectivement aux épreuves du brevet et du baccalauréat.

Les classes ont des effectifs réduits (entre 5 et 20 élèves environ) et les élèves ont peu de cours par rapport à des établissements classiques, dû aux horaires aménagés en vue de la pratique musicale.

Formation humaine
La pédagogie est issue de Don Bosco et prend en compte toutes les dimensions de l'élève selon le modèle de l'éducation intégrale. L'éducatif et l'instruction sont assurés par plus de 30 professionnels.

L'Académie Musicale de Liesse veut donner, en plus d'une formation scolaire et artistique, une formation humaine à ses élèves. La formation et les valeurs que les adultes souhaitent transmettre passent par plusieurs moyens: l'apprentissage de la musique, le système des capitaineries, la prise de responsabilités, le hissage des drapeaux, le port de l'uniforme, l'autonomie, ainsi que par une vie religieuse importante. En effet, les élèves participent à une prière commune tous les matins et tous les soirs, se relaient pour assurer le chant quotidien des vêpres, etc.

Les élèves, et particulièrement les plus âgés, suivent également une formation d'orientation pour leur vie future, ainsi que des Masterclass dans tous les domaines (histoire, musique, éducation, philosophie, …).

Spiritualité
L'Académie Musicale de Liesse s'inscrit dans la tradition maîtrisienne, notamment anglo-saxonne. Elle s'inspire de l'idéal de vie de Saint Jean Bosco, dont elle tient sa devise. Leur spiritualité est dite « spiritualité de la joie », correspondant aux traits propres du patron des « Pueri Cantores », saint Dominique Savio : « Ici, nous faisons consister la sainteté à être toujours joyeux », ainsi que saint Jean Bosco : « Mes enfants, soyez joyeux ! ». La pédagogie principale de l'établissement est celle qui relie la formation scolaire à l'éducation à la joie, appuyée par la devise de son village d'origine (« Cause de Notre Joie », en référence à Notre-Dame de Liesse). Elle s'enracine dans les vertus chrétiennes et véhicule certaines valeurs.

Fonctionnement
Les frais de scolarité mensuels évoluent de 630€ à 675€. 30 % d'entre les élèves sont issus de milieux défavorisés et bénéficient d'une bourse.

Internat
En semaine, l'établissement fonctionne sous forme d'internat, pour permettre aux élèves de toute la France d'intégrer l'Académie quelle que soit leur région d'origine. Ils viennent de toute la France, de Paris et sa banlieue (40 %), mais aussi de Bretagne, Marseille et un de la Sarthe.

Les objets électroniques personnels (portables, MP3, Ipod, tablettes, ordinateurs personnels) y sont interdits.

Le système des capitaineries
L'établissement, s'inspirant du scoutisme et de l'École des Roches d'André Charlier, fonctionne avec un système de capitaineries. Le chef d'établissement, avec le conseil des autres adultes, nomme des chefs qui l'aideront particulièrement au cours de l'année. Chaque année, les chefs sont renouvelés.

Les élèves sont répartis entre 4 capitaineries chacune divisée en 3 équipes, et portent un uniforme de capes, et écharpes jaunes et bleues. Les capitaineries (une trentaine d'élèves) sont dirigées par un capitaine, et les équipes (une dizaine d'élèves) par des chefs d'équipe. Ils reçoivent le parrainage d'un camarade des classes au-dessus, pour promouvoir des qualités humaines comme la camaraderie, l'honnêteté, l'ordre, l'esprit d'organisation, le sens des responsabilités. La volonté de l'établissement est de « former des hommes intelligents et responsables en leur accordant une grande confiance » selon le directeur Vianney Châtillon.

La fonction des capitaines est de diriger leur entité et d'aider à la vie de l'école, notamment dans les services divers de l'établissement. Ce système s'inscrit dans la volonté de responsabiliser les élèves.

Concerts et production
Les élèves de l'Académie font un tour de France pour des concerts, leur permettant de financer une partie des frais de fonctionnement de l'établissement, dont :
 Semaine Sainte à la principauté de Monaco en 2017 et 2022
 Concert sous le patronage de Son Altesse Royale la princesse de Hanovre, mai 2018
 Concert dirigé par Edward Higginbottom, chef de chœur émérite du New College d'Oxford, mai 2019
 Festival Liesse We Can organisé par l'Académie en 2018 et 2022
 Le Messie de Haendel (juin 2021) avec orchestre baroque
 Requiem d'Antonio Santana avec orchestre symphonique (Orchestre français d'oratorio) et solistes professionnels (28 novembre 2021)
 Concert de Noël sur Radio Notre-Dame (2021)

L'Académie a sorti des CD, dont le dernier en 2021, consacré aux chants de Noël. Ils diffusent chaque jour en direct sur Facebook la prière des Vêpres à 18h30.

Notes et références

Liens externes
Vidéos de l'Académie
 Reportage France 2, émission intitulée "La résurrection des cathos", journal de 13h15, le 5/02/2017.
Le concert de Noël des enfants de l'Académie Musicale de Liesse, 17 décembre 2021, sur Radio Notre Dame

Ensemble choral de garçons
Ensemble vocal français
Établissement scolaire fondé en 2014
Enseignement catholique
École primaire en France
Collège en France
École privée en France

Académie musicale de Liesse


Álvur Zachariasen (født 5. juni 1931 i Klaksvík, død 28. juni 2022) var en tidligere færøsk arbejdsformand, lærer og politiker (SF). Han var søn af Maria Henriksen og Símun Petur Zachariasen, samt nevø af Louis Zachariasen. Álvur Zachariasen var uddannet skipper fra 1957 og var arbejdsformand hos rederiet Lauritzen fra 1955 til 1964 og derefter i samme stilling hos Skipafelagið Føroyar indtil 1971. Senere var han lærer på Klaksvík sømandsskole (Klaksvíkar Sjómansskúla) fra 1972 til 1998.

Zachariasen var kommunalbestyrelsesmedlem i Klaksvíkar kommuna fra 1980 til 1997. Han repræsenterede desuden Sjálvstýrisflokkurin i Lagtinget fra 1994 til 1998, valgt fra Norðoyar. Han sad i landsbrugs-, fiskeri-, industri-, og finansudvalget.

Referencer

 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 361 (PDF )

Søfolk fra Færøerne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Personer fra Klaksvik
Lærere fra Færøerne
Politikere fra Sjálvstýrisflokkurin

Álvur Zachariasen


Francesca Stavrakopoulou (Londres, 3 de outubro de 1975) é uma historiadora, pesquisadora, professora universitária e locutora britânica. Atualmente é professora de Bíblia Hebraica e Religião Antiga na Universidade de Exeter. O foco principal de sua pesquisa é a Bíblia hebraica, e a história e religião israelitas e judaítas.

Ela também populariza assuntos históricos bíblicos como apresentadora de TV na BBC2 e no Channel 4. Ela comenta a Historicidade da Bíblia e as narrativas da Bíblia Hebraica (Antigo Testamento), o papel da mulher nas religiões abraâmicas e o desenvolvimento dos textos bíblicos.

Biografia
Francesca Stavrakopoulou nasceu em 1975, de mãe inglesa e pai grego. Stavrakopoulou não foi criada em nenhuma religião em particular e é ateia.

Carreira
Stavrakopoulou recebeu um Doutorado em teologia pela Universidade de Oxford. Começou uma posição em Bíblia Hebraica e Religião Antiga no Departamento de Teologia e Religião da Universidade de Exeter,  subindo para o nível de professora sênior em março de 2011. Ela atuou como chefe de teologia e religião em Exeter entre 2013 e 2016.

Aparições públicas e apresentações
Stavrakopoulou atuou como escritora e apresentadora de várias produções de mídia relacionadas a seus interesses acadêmicos e políticos. Ela contribuiu para a série do Channel 4 A Bíblia: Uma História, 2010 (The Bible: A History ), sobre a historicidade de Moisés. Sua primeira apresentação no horário nobre foi uma série de televisão de três partes para a BBC2, Os Segredos Ocultos da Bíblia, 2011 (The Bible's Buried Secrets; não deve ser confundido com o programa de 2008 da NOVA com o mesmo nome).

Posições acadêmicas
O foco principal da pesquisa de Stavrakopoulou está na Bíblia hebraica, e na história e religião israelitas e judaítas.   Stavrakopoulou apóia o consenso acadêmico de que figuras importantes na bíblia hebraica não eram figuras históricas como representadas nesse texto. Ela afirmou ainda que acredita que "muito pouco, provavelmente" da Bíblia hebraica é fato histórico, com base nos argumentos de que os escritores antigos tinham uma compreensão de "fato" e "ficção" muito diferente de uma compreensão moderna, e que a  bíblia hebraica "não foi escrita para ser um relato factual do passado"; ela conclui dizendo que não acredita que os relatos de Moisés e do rei Davi na bíblia hebraica sejam factuais, e que "como historiadora da bíblia, acho que há muito pouco que seja factual". Em seu livro de 2021, God: An Anatomy (Deus: Uma Anatomia), Stavrakopoulou "apresenta uma imagem vividamente corpórea de Deus: uma divindade em forma humana que anda e fala e chora e ri, que come, dorme, sente e respira, e que é inegavelmente do sexo masculino. Aqui está um retrato – obtido através do exame minucioso da autora e da pesquisa na Bíblia – de um deus em mitos e rituais antigos que era produto de uma determinada sociedade, em um determinado momento, feito à imagem das pessoas que viveram então, moldado por suas próprias circunstâncias e experiência do mundo". Este livro foi descrito por John Barton como mostrando que o Deus não-corpóreo do judaísmo e do cristianismo "ainda não era assim na Bíblia, onde Deus aparece em uma forma muito mais corpórea".

Ingleses de ascendência grega
Alunos da Universidade de Oxford
Professores da Universidade de Exeter
Apresentadores de televisão do Reino Unido
Naturais de Londres

Francesca Stavrakopoulou


Timothy John "Tim" Dakin (* 6. Februar 1958 in Tansania) ist ein britischer anglikanischer Theologe. Er war von 2011 bis Februar 2022 Bischof von Winchester in der Church of England.

Leben
Dakin wurde in Ostafrika geboren, dort waren seine Eltern als christliche Missionare in Tansania und Kenia tätig. Er besuchte den Kindergarten in Nairobi; er wuchs teilweise in Ostafrika, teilweise in verschiedenen Kirchengemeinden in Großbritannien auf.

Er studierte Theologie am University College of Saint Mark and Saint John in Plymouth und am King's College der University of London, wo er mit dem Master im Fach Theologie abschloss. Weiterführende Studien absolvierte er am Christ Church College der University of Oxford. 1993 wurde er zum Diakon geweiht. 1994 folgte die Weihe zum Priester.

Nach seinem Studium kehrte Dakin nach Afrika zurück. Er war von 1993 bis 2000 Rektor (Principal) des Carlile College in Nairobi, einem College in der Trägerschaft der Church Army, welches sowohl eine theologische Fakultät als auch eine wirtschaftswissenschaftliche Fakultät (Business School) unterhielt. Gleichzeitig war er Vikar (Assistant Curate) an der All Saints' Cathedral in Nairobi.

2000 wurde er Generalsekretär (General Secretary) der Church Mission Society (CMS); gleichzeitig war er als Pfarrer (Associate Priest) in den Pfarrgemeinden von Ruscombe und Twyford, Grafschaft Berkshire, in der Nähe von Reading tätig. Unter Dakins Leitung wurde die Church Mission Society 2008 von der Church of England offiziell als Missionsgesellschaft anerkannt; weiterhin entstanden Missionsgesellschaften der Church Mission Society in Afrika und Asien.

Seit 2001 ist er Honorarkanoniker (Honorary Canon Theologian) an der Kathedrale von Coventry; sein besonderes Interesse dort gilt der Missionstheologie. Seit 2009 ist er auch Generalsekretär der South American Mission Society.

Tim Dakin ist gewähltes Mitglied der Generalsynode der Church of England; er vertritt dort die Diözese von Oxford.

Im September 2011 wurde seine Ernennung zum Bischof von Winchester als Nachfolger von Michael Scott-Joynt offiziell bekanntgegeben.

Am 25. Januar 2012 wurde Dakin in der St Paul's Cathedral in London von Rowan Williams, dem Erzbischof von Canterbury zum Bischof geweiht. Am 21. April 2012 wurde er mit einem feierlichen Gottesdienst in der Kathedrale von Winchester in sein Amt eingeführt. Im Juli 2021 erklärte Dakin seinen Rücktritt als Bischof von Winchester. Am 6. Februar 2022 ging er als Diözesanbischof offiziell in den Ruhestand.

Mitgliedschaft im House of Lords
Dakin gehörte von März 2012 bis Februar 2022 als Geistlicher Lord dem House of Lords an. Als Bischof von Winchester gehörte Dakin zu den Lords Spiritual, die verfassungsgemäß automatisch einen Sitz im House of Lords innehaben. Er tritt damit auch im House of Lords die Nachfolge von Michael Scott-Joynt an. Das House of Lords führte ihn seit 7. März 2012 als offizielles Mitglied.

Privates
Dakin ist mit Sally Dakin verheiratet. Seine Frau ist Hebamme und ebenfalls ordinierte Pfarrerin. Aus der Ehe gingen eine Tochter, Anna, und ein Sohn, Johnny, hervor. Seine privaten Interessen sind Lesen, Spazierengehen, Filme und die Beschäftigung mit nicht-westlichen Glaubensformen. Seine Urlaube verbringt er gerne mit seiner Familie auf einer Farm in Kenia.

Weblinks
 Tim Dakin (offizielle Biografie der Church of England)

Einzelnachweise

Bischof von Winchester (anglikanisch)
Mitglied des House of Lords
Anglikanischer Bischof (21. Jahrhundert)
Anglikanischer Theologe (20. Jahrhundert)
Anglikanischer Theologe (21. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Prälat des Hosenbandordens
Brite
Geboren 1958
Mann

Tim Dakin


Zemberek kelimesinin çeşitli anlamları ve kullanımları vardır:

 Zemberek, saat yapımcılığında ve mekanik makinelerin yapımında kullanılan, bir merkezden hareketle kendi üzerine sarılan çelik uzun şeritten oluşan bir çeşit yaydır. Potansiyel enerji'yi depolamak için kullanılır.
 Zemberek, kapılara takılan bir çeşit yaylı kapama düzeneği.
 Zemberek, (tarih) Hayvan sırtında taşınabilen küçük top. Zamburak diye de bilinir.
 Zemberek, (tarih) çelik veya pirinçten yapılmış ok.
 Zemberek, açık kaynak kodlu Türkçe Doğal dil işleme kütüphanesi.

Zemberek


ماكليس فيلد تون هو فريق كرة قدم إنجليزي، تشكل الفريق عام 1874 في مدينة ماكليس فيلد الصغيرة ولعب الفريق مبارياتة على ستاد موس روز ،وقد صنع الفريق تاريخة بإحراز كريس بريست آخر أهداف الألفية

تاريخه
فريق ماكليس فيلد تون تشكل في منتصف الألفية التاسعة عشر ولكن كان تحت قواعد لعبة الركبي وفي 1874 تشكل الفريق وأنضم إلى اتحاد كرة القدم الإنجليزي.

الملعب
لعب فريق ماكليس فيلد تون مبارياته على ستاد موس روز في جنوب المدينة حتى سنة 1891 قبل أنتقال الفريق إلى موس روز، لعب على أرضيات ملعب روست رونز فيلد وفيكتوريا رود.

سعة ملعب موس روز هي حوالي 6335 فرد.

لون فانلة الفريق
لون فانلة الفريق هو الأزرق والأبيض وقد استخدمت هذه الألوان منذ سنة 1947 باستثناء موسم 1975 و1976 عندما كان الفريق يلبس البرتقالي والأسود كجزء من دعاية الفريق في هذين الموسمين.

انجازاته

مراجع

أندية دوري البطولة الإنجليزية
أندية سابقة في الدوري الإنجليزي لكرة القدم
أندية سابقة في دوري البطولة الإنجليزية
أندية كرة قدم انحلت في 2020
أندية كرة قدم أسست في 1874
أندية كرة قدم سابقة في إنجلترا
أندية كرة قدم سابقة في شيشاير
أندية كرة قدم عسكريون في إنجلترا
أندية كرة قدم في إنجلترا
انحلالات سنة 2020 في إنجلترا
تأسيسات سنة 1874 في إنجلترا

ماكليسفيلد تاون


Deportivo Alaves yaygın ismiyle Alaves İspanya'da La Liga'da mücadele eden bir futbol kulübüdür. Bask bölgesinin bir takımı olan Alaves maçlarını Estadio Mendizorroza'da oynar.

2001 yılında UEFA Kupası finaline kadar yükselen Alaves, finalde Liverpool'ye 5-4 kaybetti. 2002/03 sezonunda La Liga'dan düşen Alaves ertesi sene lige geri yükseldi. 2005/2006 sezonunda da La Liga'da geçiren Alaves, kötü bir sezon geçirerek bir kez daha La Liga 2'ye düştü. 2015 - 2016 sezonunda La Liga 2'yi birinci bitirdi ve La Liga'ya yükselmeye hak kazandı.

Deportivo Alaves 2020 yılında Logosunu değiştirmiştir.

 UEFA Kupası
 Finalist 2001

Kadro

Kaynakça

İspanya'daki futbol kulüpleri

Deportivo Alavés


غشمشم (بمعنى من يركب رأسه فلا يثنيه عن مراده شيء) مسلسل سعودي من إنتاج شركة فن هزار المملوكة لفهد الحيان، عرض عام 2006 في قناة MBC ولاقى نجاحا، ثم عرض الجزء الثاني منه في قناة دبي عام 2007، ثم انتج الجزء الثالث الذي عرض عام 2008 في قناة دبي، ووقد تم عرض الجزء الرابع عام 2009 على قناة دبي، وحقق المركز الثاني بجائزة أفضل مسلسل كوميدي خليجي في مهرجان الإذاعة والتلفزيون 2010، عرض الجزء الخامس منه في قناة دبي عام 2010، وعرض الجزء السادس منه في قناة دبي عام 2011.

فريق العمل
 فهد الحيان الجزء 1,2,3,4,5(ارشيد الحويرش)(هزار) الجزء 3,4,5
 هيا الشعيبي الجز 1,2,3,4,5 (شيخة زوجة رشيد) حبيب الحبيب الجزء 1,2 (زيد أخو شيخة) محمد الطويان الجزء 3 (أبو جهاد) بشير غنيم الجزء1(أبو سليمان صاحب العقار) الجزء 3,4 (قناص)
 عوض عبد الله الجزء 4,5  (أبو سند)
 عبد المحسن النمر 3,4 (الشيخ مساعد)
 حمد المزيني الجزء 1,2,3,4,5 (أبو عزوز)
 لطيفة المجرن الجزء 1,2,3,4,5 (أم رشيد)
 علي المدفع الجزء 1,2,3,4,5(أبو رشيد)
 عبد الله المزيني الجزء 2 (الجفرة)
 شافي الحارثي الجزء 1,2,3,4.5 (أبو طمب)
 أحمد العليان الجزء 3,4,5 (سليمان أبو حذفه)
 ريماس منصور الجزء4
 إبراهيم المزيعل الجزء 1,2,3,4,5 (دحيم)
 سعد الصالح 1,2,3,4 (مبارك)
 ابراهيم المزيعل 1,2,3,4,5 (دحيم) محمد الغايب الجزء 1,2,3,4.5 (عزوز) محمد القس الجزء 3,4,5 (وردي غصن الليمون) سعود الماجد الجزء 1,2,3,4,5 (هاني| السوسة) سعد المدهش لجزء 1,2 (أبو حمدالمدرس) بندر المنور الجزء 4
 هدى صلاح (5)
 عبد الملك المزيعل 1,2,3,4,5 (عبيد) ثامر الشعيبي 3,4,5 (إبراهيم)''
 عبد العزيز السكيرين 1,2,3

مراجع

مسلسلات أغادير السعيد
مسلسلات تلفزيونية سعودية
مسلسلات تلفزيونية سعودية انتهت في 2014
مسلسلات تلفزيونية سعودية بدأ عرضها في 2008
مسلسلات تلفزيونية سعودية في عقد 2010
مسلسلات تلفزيونية كوميدية سعودية

غشمشم (مسلسل)


في الميكانيكا والفيزياء حالة جسم يدور حول محور واحد. طاقة الدوران أو طاقة الحركة الدورانية هي طاقة الحركة لجسم الناتجة عن دورانه حول محور له. وهي جزء من طاقة الحركة الكلية للجسم. فمثلا في كرة القدم نستطيع تقسيم حركة الكرة إلى جزئين: جزء ناتج عن حركة الانتقال من اللاعب أ إلى اللاعب ب، والجزء الثاني ناتج عن دوران الكرة حول محورها. وبالنظر إلى طاقة الدوران حول محور يمر بمركز ثقل الجسم نحصل على العلاقة الآتية لطاقة الدوران E_rotation:

حيث :

  السرعة الزاوية

  عزم القصور الذاتي للجسم حول محور الدوران.

ويمكننا مقارنة طاقة الحركة الخطية الانتقالية وطاقة الحركة الدورانية. وتعطى طاقة الحركة (الانتقالية ) بالمعادلة :

في حالة الحركة الدورانية يتخذ عزم القصور الذاتي للجسم I مكان كتلة الجسم m، كما تتخذ السرعة الزاوية  مكان السرعة الخطية v.

وتختلف طاقة الدوران لاسطوانة مصمتة، فهي تبلغ نصف طاقة الحركة، وتصل إلى مقدار طاقة الحركة إذا كانت الأسطوانة مفرغة (أي على هيئة إطار).

مثال على دوران الأرض
مثال على ذلك هو حساب الطاقة الحركية الدورانية للأرض. نظرًا لأن الأرض لها فترة دوران فلكي تبلغ 23.93 ساعة حول محورها، فإن سرعتها الزاوية تبلغ 7.29  راديان/ثانية . فالأرض لها عزم القصور الذاتي = 8.04 ( كجم · متر2) . لذلك، لديها طاقة حركية دورانية تبلغ 2.14  جول.

يمكن أيضًا استغلال جزء من طاقة دوران الأرض باستخدام قوة المد والجزر. ينتج عن الاحتكاك الإضافي لموجتي المد والجزر العالميين طاقة بطريقة فيزيائية، مما يؤدي إلى إبطاء السرعة الزاوية للأرض. بسبب الحفاظ على الزخم الزاوي، تنقل هذه العملية الزخم الزاوي إلى حركة القمر المدارية، مما يزيد من المسافة بينه وبين الأرض ودورته المدارية.

انظر أيضًا

 طاقة ميكانيكية
 طاقة حركة
 فيزياء الكرة النطاطة
 بيكون باور

مراجع

أشكال الطاقة
الطاقة في الفيزياء
دوران

طاقة حركة دورانية


Wang Shuang (født 23. januar 1995) er en kinesisk fodboldspiller, der spiller som midtbanespiller for Paris Saint-Germain og Kinas kvindefodboldlandshold.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain Féminines
Kvindelige fodboldspillere fra Kina
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Kina

Wang Shuang


Sis ve Gece şu anlamlara gelebilir:
 Sis ve Gece (roman): Ahmet Ümit romanı
 Sis ve Gece (film): Aynı adlı romandan uyarlanan film

Sis ve Gece (anlam ayrımı)


ඝෝෂාව අනවශ්‍ය ශබ්දය ,අප්‍රසන්න, ඝෝෂාකාරී හෝ ඇසීමට බාධාකාරී ශබ්දය.

මිනුම්

පටිගත කිරීම සහ ප්‍රතිනිෂ්පාදනය

පාරිසරික ශබ්දය

නියාමනය

එක්සත් ජනපදය

යුරෝපය

ඝෝෂාව


مخلد راشد سعد غريب العازمي، من مواليد 1961، نائب سابق في المجلس البلدي الكويتي، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي وأحد المُتهمين الأساسيين في قضية الإيدعات المليونية.

مشاركته بالمجلس البلدي

شارك في انتخابات المجلس البلدي 1993 بالدائرة الخامسة وحصل على المركز الأول برصيد 1969 صوت وفاز بالانتخابات.

مشاركته بمجلس الامة

شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1996 في الدائرة الثانية عشر، وحصل على المركز الأول برصيد 1220 صوت وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 في الدائرة الثانية عشر، وحصل على المركز الأول برصيد 1728 صوت وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2003 في الدائرة الثانية عشر، وحصل على المركز الأول برصيد 1447 صوت وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة الثانية عشر، وحصل على المركز الثالث برصيد 3126 صوت وخسر الانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2008 في الدائرة الأولى، وحصل على المركز التاسع برصيد 6872 صوت وفاز بالانتخابات. وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2009 في الدائرة الأولى، وحصل على المركز الثامن برصيد 7536 صوت، وفاز بالانتخابات. وشارك في انتخابات مجلس الأمة فبراير 2012 وحصل على مركز الـ22 برصيد 3478 صوت وخسر بالانتخابات.

أبرز مواقفه في مجلس الأمة

مجلس الأمة الكويتي 1999

مجلس الأمة الكويتي 2009

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1996
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1999
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2003
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2008
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2009
كويتيون من أصل عربي
مواليد 1961

مخلد العازمي


Littleton Wilde Moore (* 25. März 1835 im Marion County, Alabama; † 29. Oktober 1911 in La Grange, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1887 und 1893 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Im Jahr 1836 zog Littleton Moore mit seinen Eltern in den Bundesstaat Mississippi. Später studierte er bis 1855 an der University of Mississippi in Oxford. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1857 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Bastrop (Texas) in diesem Beruf zu arbeiten. Während des Bürgerkrieges war er Hauptmann im Heer der Konföderation. Nach dem Krieg begann er als Mitglied der Demokratischen Partei auch eine politische Laufbahn. Im Jahr 1875 war er Delegierter auf einer Versammlung zur Überarbeitung der Verfassung von Texas. Zwischen 1876 und 1885 war er als Bezirksrichter tätig.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1886 wurde Moore im achten Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1887 die Nachfolge von James Francis Miller antrat. Nach zwei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1893 drei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Nach dem Ende seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus praktizierte Moore wieder als Anwalt. Seit 1901 war er Richter im 22. Gerichtsbezirk seines Staates. Diesen Posten bekleidete er bis zu seinem Tod am 29. Oktober 1911 in La Grange.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1835
Gestorben 1911
Mann

Littleton W. Moore


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Modrý Kameň enthält die 37 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Modrý Kameň im Okres Veľký Krtíš.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Modry Kamen


මේස පන්දු යනු ක්‍රීඩකයින් දෙදෙනෙකු හෝ හතරදෙනෙකු සැහැල්ලු පන්දුවකට ඉදිරියට සහ පසුපසට එකිනෙකා වෙත පැඩලයන් මඟින් පහර දීමයි. ක්‍රීඩාව සිදු කරන්නේ දැලකින් දෙකට බෙදු ද ෙම්‍සයක් මතදීය. ක්‍රීඩකයන් තමන් දෙසට එන පන්දුව එක් වතාවක් පමණක් තම පැත්තේ වැද්දවීමෙන් අනතුරුව අනිත් පැත්තට යොමු කල යුතුය. පන්දුව විරුද්ධවාදියාගේ පැත්තේ නොගැටුනහොත් හෝ විරුද්ධවාදියා පන්දුව අවසාන ඉර පසුකිරීමට ප්‍රථම පහර නොදුනහොත් එය මල පන්දුවක් ලෙස හැදින් ෙව්. ක්‍රීඩාව ඉතා ඉක්මනින් සහ ඉක්මන් ප්‍රතික්‍රියාකාරී විය යුතුය. දක්ෂ ක්‍රීඩකයෙකු හට දඟර කවා පන්දුව යැවිය හැකිය. එලෙස යැවී‍ෙමන් විරුද්ධ පැත්තේ සිටින ක්‍රීඩකයාට පන්දුව එන ආකාරය සහ එයට පහරදෙන ආකාරය කල්‍ෙව්ලා ඇතිව සැලසුම්‍කර ආත්ම විශ්වාසයකින් යුතුව පන්දුවට පහරදී‍ම් හැකියාව වලක්වයි.

මෙම ක්‍රීඩාව 1880 දී එංගලන්තයේදී ආරම්‍භ කරන ලද්දේ රාත්‍රී ආහාරයට පසු ඉහල පෙලේ වික්ටෝරියානුවන් විනෝදය සඳහා කරන ලද ක්‍රීඩාවක් ලෙසිනි. එහිදී දැලක් ලෙස පොත් පේලියක් ද රවුම්‍කර ගත් ෂැම්‍පේන් මූඩියක් හෝ ගැට ගසා ගත් නූල් බෝලයක් ලෙසද , සිගරට්‍පෙට්‍ටියක පියනක් පැඩලය ලෙසද භාවිතා කරන ලදී.

නූතන ක්‍රීඩාවක් ලෙස මේස පන්දු යුරෝපයේ ඇ‍ෙමරිකා‍ෙව් සහ ජපානයේ විකසනයට පත්ව ඇත. මෙම ක්‍රීඩාව පාලනය කරනු ලබන්නේ 1926 දී පිහිටුවා ගන්නා ලද අන්තර්ජාතික ෙම්‍ස පන්දු ස‍ම්මේලනය මගිනි.(ITTF)

ක්‍රීඩා

මේස පන්දු


Sofia Mestari (27 de septiembre de 1980, Casablanca) es una cantante marroquí, radicada en París, Francia con su familia desde los diez años de edad.

Eurovisión 2000

En el año 2000, Mestari participó en el Festival de la Canción de Eurovisión, donde representó a Francia con la canción "On aura le ciel" ("Tendremos el cielo"), donde terminó en el puesto 23 con 5 puntos.

Carrera
Tiempo después, ella lanza su álbum debut con el mismo nombre que la canción que interpretó en Eurovisión, con dos sencillos, "On aura le ciel" y "Velos Derrière les", hasta que en 2003, lanza su segundo álbum de estudio, titulado En plein coeur de la nuit, del cual se lanzó el sencillo "Ne pars pas". Esta última canción, estuvo 23 semanas en las listas de Singles Chart en el puesto #27. Su tercer álbum, titulado La vie en entier fue lanzado el 16 de junio de 2008. Su más reciente trabajo, A la croisée des chemins fue lanzado en 2011.

Entre sus mayores influencias musicales se puede mencionar a Tracy Chapman, Sting y Aretha Franklin.

Discografía
 On aura le ciel (2000)
 En plein cœur de la nuit (2003)
 La vie en entier (2008)
 A la croisée des chemins (2011)

Referencias

Cantantes en francés
Cantantes femeninas de Francia
Representantes de Francia en Eurovisión
Participantes en Eurovisión 2000
Mujeres de Marruecos del siglo XXI
Nacidos en Casablanca

Sofia Mestari


Weather Systems ist das neunte Studioalbum der britischen Band Anathema. Es wurde am 16. April 2012 bei Kscope veröffentlicht.

Entstehung
Das Album wurde in Liverpool, North Wales und Oslo aufgenommen. Es wurde von Vincent Cavanagh und Daniel Cavanagh mit Christer-André Cederberg produziert.

Rezeption

Titelliste
 Untouchable Part 1 – 6:14
 Untouchable Part 2 – 5:33
 The Gathering of the Clouds – 3:27
 Lightning Song – 5:25
 Sunlight – 4:55
 The Storm Before the Calm – 9:23
 The Beginning and the End – 4:53
 The Lost Child – 7:02
 Internal Landscapes – 8:52

Einzelnachweise

Album (Progressive Rock)
Album 2012
Anathema-Album

Weather Systems


Emil Hegle Svendsen (Trondheim, 12. srpnja 1985.) je norveški biatlonac, četvorostruki olimpijski pobjednik.

Emil Hegle Svendsen je na Olimpijskim igrama debitirao 2006. godine kada je nastupao u samo jednoj disciplini, masovnom startu gdje je zauzeo 6. mjesto. Na Zimskim olimpijskim igrama 2010., osvojio je tri medalje. Zlato je osvojio u pojedinačnoj trci na 20 kilometara i kao dio norveška muške štafete, a srebro u sprintu. U dohvatnoj utrci bio je 8., a u masovnom startu 13. Na svojim trećim Olimpijskim igrama, u Sočiju 2014. godine, Svendsen je osvojio dvije zlatne medalje, u masovnom startu i debitantskoj disciplini, mješovitoj štafeti. S norveškom muškom štafetom bio je 4. Dva sedma mjesta zauzeo je u pojedinačnoj trci na 20 kilometara i u dohvatnoj utrci, a u sprintu je bio 9.

Na Svjetskim prvenstvima, Svendsen je do sada osvojio 21 medalja, 12 zlatnih.

Svjetski kup je osvojio u sezoni 2009./'10, drugi je bio u generalnom plasmanu čak četiri puta: 2010./'11., 2011./'12., 2012./'13. i 2013./'14., a treći je bio 2007./'08. i 2008'/09.

Kao junior, osvojio je sedam medalja na Svjetskim juniorskim prvenstvima, četiri zlatne.

Biatlonci
Norveški nordijski skijaši
Olimpijski pobjednici u biatlonu

Emil Hegle Svendsen


Der Boss kennt auch den Staatsanwalt ist eine tschechoslowakische Krimikomödie aus dem Jahr 1987. Regie führte Vít Olmer.
Der Film wurde in Deutschland am 16. Mai 1989 im ZDF erstausgestrahlt und ab dem 10. August 1990 unter dem Titel Das große Geld in den Kinos der DDR.

Inhalt
Ein tschechischer Automechaniker möchte sich in Prag gegen Westwährung einen Videorecorder kaufen. Von einem Betrüger erhält er gefälschte Dollarbanknoten. Er verfolgt den Betrüger, bekommt sein Geld jedoch nicht wieder, sondern steigt in Geldwechselgeschäft mit Westbesuchern, die in Bussen anreisen, ein. Als der Chef der Geldwechslerbande sich im Schwarzmarkt für Hifitechnik engagiert, kommt es zu Problemen.

Kritik

Titel
Der Originaltitel des Films lautet Bony a Klid und ist von der Namensgebung her eine Anlehnung an Bonnie and Clyde, bedeutet allerdings in tschechischer Sprache so viel wie "Bons und Ruhe", da der Film großteils von den Wechslern (Veksláci) vor den tschechischen Tuzex-Läden erzählt, die auf der Straße die Einkaufsgutscheine (in tschechisch "Bony" für "Bons") verkauften, mit denen man in den Tuzex-Shops privilegierte und begehrte Westwaren einkaufen konnte. Der Film lief in der DDR auch unter dem Titel "Das große Geld".

Weblinks

Einzelnachweise

Tschechischer Film
Filmdrama
Filmtitel 1987

Der Boss kennt auch den Staatsanwalt


Tonik, müzik teorisinde, bir müzik ölçüsünün ilk notasıdır ve müzikal kompozisyonda oldukça önemlidir. Tonik notanın üçlü şekline tonik akor denir ve en önemli akordur.

Müzik terimleri

Tonik


An Paphiopedilum qingyongii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Zhong Jian Liu ngan L.J.Chen. An Paphiopedilum qingyongii in nahilalakip ha genus nga Paphiopedilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paphiopedilum

Paphiopedilum qingyongii


Morska trava je izraz koji se koristi za više oblika višestaničnih morskih algi. Crvene alge, zelene alge i smeđe alge obično se smatraju morskom travom. Alge dobiva svoju energiju od fotosinteze baš kao i biljke.

Dva specifična ekološka pravila važna su za pojavu morske trave. To su prisutnost morske vode (ili barem slane vode) i prisutnost dovoljno svjetla za fotosintezu. Često je potrebna i čvrsta vezna točka. Zbog toga se morske trave mogu naći u primorskoj zoni mora. Unutar te zone češće su na stjenovitoj obali nego na pijesku.

Drugi uobičajeni zahtjev je čvrsta vezna točka. Kao rezultat toga, alge najčešće nastanjuju zaljev priobalja i unutar te zone češće na stjenovitim obalama nego na pijesku ili šljunku. Morske trave zauzimaju širok spektar ekoloških niša, od površine morske vode do morskih dubina. Ograničavajući čimbenik u takvim slučajevima je dostupnost sunčeve svjetlosti. Morske trave koje žive najdublje oblikuju šume kelpa.

Brojne vrste prilagođene su planktonskoj niši i slobodno plivaju, ovisno o plinom ispunjenoj vrećici kako bi održale prihvatljivu dubinu. Druge su se prilagodile živjeti u plimnim bazenima. U ovoj niši mora se izdržati brzo mijenjanje temperature i slanosti, pa čak i povremeno sušenje.

Alge

Morska trava


Le Camp Holloway est une ancienne base de l'United States Army localisée près de la ville de Pleiku au Viêt Nam.

Notes et références

Camp militaire de l'United States Army
Guerre au Viêt Nam

Camp Holloway


Novodevitchi peut désigner plusieurs sites en Russie :
 Couvent de Novodievitchi, un monastère à Moscou ;
 Cimetière de Novodevitchi, un cimetière à Moscou ;
 Cimetière de Novodievitchi, un cimetière à Saint-Pétersbourg.

Novodievitchi


UFC 228: Woodley vs. Til var en MMA-galla som arrangeredes af Ultimate Fighting Championship og fandt sted 8. september 2018 i Dallas i USA.

Resultat

Referencer

Eksterne henvisninger
 UFC 228 – UFC.com
 UFC 228 - Woodley vs. Til – Sherdog.com

Mixed martial arts

UFC 228


Austro, Austros o Auster (en latín, Auster), en la mitología romana, es el dios de los vientos del sur, o más exactamente, del mediodía.
Vientos calientes, desecadores, espesos, considerados a veces como adversos porque podían corromper el aire por su humedad contenida. Se asocia con el final del verano y traía las tormentas de viento y la lluvia, por lo que era temido como destructor de las cosechas.

Es la personificación del siroco, que traía densas nubes y niebla o humedad.

Su equivalente en la mitología griega era Noto.

Representación
A menudo es representado bajo la figura de un hombre joven con una urna invertida, y con parte de su capa levantada, dando significado a la lluvia que trae generalmente consigo.

Mitología
Es uno de los cuatro Ventus Venti (vientos provenientes de los cuatro puntos cardinales), hijo de Eolo y la Aurora, con Favonio, Vulturno y Aquilón.

Está asociado al Euro-Austro (Euro-Auster), viento del sur-sureste, que sopla desde Egipto, y al Austro-Africo (Austro-Africus) - que es llamado a veces Libonoto, Libionoto, Libs, e incluso Noto - que sopla desde Sidra.

Citaciones

Véase también
 Dioses del viento griegos

Referencias

Enlaces externos
 Anemoi (en inglés).

Dioses de los vientos
Dioses de la mitología romana
Meteorología

Austro (mitología)


بلاك جاك، هي لعبة تلعب بأوراق الكوتشينة والمعروفة أيضًا باسم 21، هي أكثر ألعاب القمار انتشارًا في العالم. تقوم اللعبة على أن يكون مجموع قيمة الاوراق التي يملكها اللاعب هو 21. إذا كان المجموع أقل من 21 فيمكن للاعب أن يختار سحب ورقة حتى تصل القيمة إلى 21 أو إلى قيمة أقل تجعله يطلب ورقة أخرى أو أن يتخطى 21. الفائز هو من لديه اليد (مجموعة الاوراق التي لديه) بقيمة 21 أو القريبة منها، دون تجاوزها. اللعبة تمارس بطرق مختلفة في الكازينوهات بقوانين مختلفة. معظم شعبية اللعبة أتت من عدة عوامل منها فرصة الفوز، المهارة، وشهرة عد الأوراق (عملية يمكن من خلالها التنبؤ بالأوراق التي لم توزع بعد).

في كازينو البلاك جاك، يواجه موزع الأوراق لاعب واحد إلى سبعة لاعبين خلف منضدة على شكل كلى. كل لاعب يلعب ضد الموزع بشكل مستقل. في بداية كل توزيع، يضع اللاعب رهانه في «صندوق الرهان» ويستلم يد من ورقتين. هدف اللعبة هو أن يحصل اللاعب على قيمة أوراق أعلى من الموزع لكن دون تخطي قيمة 21 وهو ما يسمى في هذه الحالة busting أو breaking أو أسماء أخرى. الأوراق تعد 2 إلى 9، أما 10، الجاك، البنت والشايب فيحسبوا 10. أما الآس يمكن أن تكون 1 أو 11 حسب اختيار اللاعب. يبدأ اللاعب اللعبة بأن يأخذ اللاعب ورقة أضافية إلى اليد التي لديه بالفعل إذا أراد. لو أدت هذه الورقة إلى تخطي قيمة الأوراق 21 يخسر، فيلعب بعدها الموزع بيده، ان تخطى هو الآخر 21 يخسر أمام كل اللاعبين. ان لم يتخط أحد 21 فإن من لديه اليد ذي القيمة الأعلى أو صاحب قيمة 21 يكسب.

التاريخ
كانت مقدمة لعبة ورق هي النسخة الإنجليزية من واحد وعشرين تسمى Vingt-Un ، وهي لعبة مجهولة المصدر، ولكن من المحتمل أن تكون من أصل إسباني. تم العثور على أول مرجع مكتوب في كتاب للمؤلف الإسباني ميغيل دي سيرفانتس، الأكثر شهرة لكتابة دون كيشوت . وكان سرفانتس ومقامر، والشخصيات الرئيسية له حكاية " رينكونيتي وكورتادييو "، من روايات نموذجية ، زوجين من غش العمل في إشبيلية. إنهم بارعون في الغش في veintiuna (الإسبانية لواحد وعشرين)، ويذكرون أن الهدف من اللعبة هو الوصول إلى 21 نقطة دون تجاوز وأن الآس قيم 1 أو 11. تُلعب اللعبة على منصة البراجا الإسبانية. تمت كتابة هذه القصة القصيرة بين عامي 1601 و 1602، مما يشير إلى أن لعبة ventiuna تم لعبها في قشتالة منذ بداية القرن السابع عشر أو قبل ذلك. تم العثور على إشارات لاحقة لهذه اللعبة في فرنسا وإسبانيا.

حدث أول سجل للعبة في فرنسا عام 1768  وفي بريطانيا خلال سبعينيات وثمانينيات القرن الثامن عشر، لكن القواعد الأولى في أي مكان ظهرت في بريطانيا عام 1800 تحت اسم فينجت أون .   ظهر واحد وعشرون في الولايات المتحدة في أوائل القرن التاسع عشر، ولا يزال معروفًا في تلك الأيام باسم Vingt-Un . كانت القواعد الأولى هي إعادة طبع 1825 لقواعد اللغة الإنجليزية 1800.   تطورت اللغة الإنجليزية Vingt-Un فيما بعد إلى نسخة أمريكية في حد ذاتها والتي تم تغيير اسمها إلى لعبة ورق حوالي عام 1899.

هناك أسطورة شائعة مفادها أنه عندما تم تقديم Vingt-Un («واحد وعشرون») إلى الولايات المتحدة في أوائل القرن التاسع عشر - تقول مصادر أخرى أثناء الحرب العالمية الأولى وما زال البعض الآخر في الثلاثينيات - عرضت بيوت القمار مكافآت لتحفيزها مصلحة اللاعبين. كانت إحدى هذه المكافآت هي دفع تعويضات من عشرة إلى واحد إذا كانت يد اللاعب تتكون من الآس البستوني وجاك أسود (إما مقبس النوادي أو جاك البستوني). كانت هذه اليد تسمى «لعبة ورق»، ويُزعم أن الاسم عالق في اللعبة على الرغم من سحب مكافأة العشرة إلى واحد قريبًا. كشف مؤرخ البطاقات الفرنسي، تييري ديبوليس، مؤخرًا عن زيف هذه القصة، موضحًا أن اسم بلاك جاك قد أطلق لأول مرة على لعبة American Vingt-Un من قبل المنقبين خلال كلوندايك جولد راش (1896-99)، والمكافأة هي الآس المعتاد وأي 10 بطاقة نقطة. نظرًا لأن مصطلح «لعبة ورق» يشير أيضًا إلى معدن الزنك بلند، والذي غالبًا ما كان مرتبطًا برواسب الذهب أو الفضة، فإنه يقترح أن المنقبين قد تم نقل الاسم المعدني إلى أعلى مكافأة في اللعبة. لم يتمكن من العثور على أي دليل تاريخي للحصول على مكافأة خاصة لامتلاكه مزيجًا من الآس مع جاك أسود.

تم الكشف عن أول محاولة علمية وصحيحة من الناحية الرياضية لابتكار إستراتيجية مثالية للعب البلاك جاك في سبتمبر 1956 نشر روجر بالدوين وويلبرت كانتي وهربرت مايزل وجيمس ماكديرموت ورقة بعنوان الاستراتيجية المثلى في لعبة بلاك جاك في مجلة الجمعية الإحصائية الأمريكية. ستصبح هذه الورقة أساس الجهود الصوتية المستقبلية للتغلب على لعبة البلاك جاك. استخدم Ed Thorp حسابات Baldwin اليدوية للتحقق من الاستراتيجية الأساسية ونشر لاحقًا (في عام 1963) كتابه الشهير Beat the Dealer.

القواعد
يتم توزيع بطاقتين على كل لاعب، مكشوفة أو لأسفل حسب الكازينو والطاولة. في الولايات المتحدة، يتم توزيع بطاقتين أيضًا، عادةً واحدة مكشوفة وواحدة لأسفل (مخفية). في معظم البلدان الأخرى، يتلقى التاجر بطاقة واحدة فقط مكشوفة. قيمة البطاقات من 2 إلى 10 هي قيمة النقطة (2 إلى 10). بطاقات الوجه (جاك، الملكة، والملك) تساوي جميعها عشرة. يمكن أن تساوي الآسات واحدًا أو أحد عشر. قيمة اليد هي مجموع قيم البطاقة. يُسمح للاعبين برسم بطاقات إضافية لتحسين أيديهم. اليد التي لها آس بقيمة 11 تسمى «ناعمة»، وهذا يعني أن اليد لن تنكسر بأخذ بطاقة إضافية. ستصبح قيمة الآس واحدة لمنع اليد من تجاوز 21. خلاف ذلك، تسمى اليد «الصلبة».

بمجرد أن يكمل جميع اللاعبين أيديهم، يحين دور التاجر. لن تكتمل يد الموزع إذا قام جميع اللاعبين بضبط أو استلام البلاك جاك. يقوم التاجر بعد ذلك بالكشف عن البطاقة المخفية ويجب أن يضربها حتى يصل مجموع البطاقات إلى 17 نقطة. عند 17 نقطة أو أعلى، يجب أن يبقى التاجر. (في معظم الطاولات، يضرب الموزع أيضًا على 17 «ناعمة»، أي توزيع ورق يحتوي على آس وبطاقة أخرى أو أكثر يبلغ مجموعها ستة.) أنت تراهن على أن لديك يدًا أفضل من الموزع. اليد الأفضل هي اليد حيث يكون مجموع قيم البطاقة أقرب إلى 21 دون تجاوز 21. النتيجة التفصيلية لليد كالتالي:

 إذا حصل اللاعب على بطاقة آس وبطاقة ذات عشرة قيم (تسمى «بلاك جاك» أو " طبيعية ")، ولم يفعل الموزع، يفوز اللاعب ويتلقى عادةً مكافأة.
 إذا تجاوز اللاعب مبلغ 21 («تمثال نصفي»)، يخسر اللاعب، حتى إذا تجاوز التاجر 21 أيضًا.
 إذا تجاوز التاجر 21 («تمثال نصفي») واللاعب لم يفعل ذلك، يفوز اللاعب.
 إذا حصل اللاعب على مبلغ نهائي أعلى من الموزع ولم يفلس، يفوز اللاعب.
 إذا تلقى كل من الموزع واللاعب لعبة ورق أو أي توزيع ورق آخر بنفس المبلغ يسمى «دفعة»، فلن يفوز أحد.

يوجد في لعبة ورق أكثر من 100 اختلاف في القواعد. منذ ستينيات القرن الماضي، كانت لعبة البلاك جاك هدفًا بارزًا للاعبين المتميزين، وخاصة عدادات البطاقات، الذين يتتبعون ملف تعريف البطاقات التي تم توزيعها وتكييف رهاناتهم واستراتيجيات اللعب وفقًا لذلك. رداً على ذلك، أدخلت الكازينوهات إجراءات مضادة يمكن أن تزيد من صعوبة ميزة اللعب.

لقد ألهمت لعبة بلاك جاك ألعاب الكازينو الأخرى، بما في ذلك لعبة Spanish 21 والعائم.

للقراءة

الأدب العام

 ديبوليس، تيري (2010). "Dawson's Game: Blackjack and the Klondike،" in The Play-Card ، Journal of the International Play-Card Society، Vol. 38، رقم 4، أد. بقلم بيتر إندبروك، أبريل - يونيو 2010، 317 صفحة. تم النشر بواسطة International Play-Card Society، ISSN 0305-2133.
 بارليت، ديفيد (1990). تاريخ ألعاب الورق ، جامعة أكسفورد، أكسفورد.رقم ISBN 0-19-282905-X

أدب لعبة ورق

 تغلب على التاجر: إستراتيجية ناجحة للعبة Twenty-One ، إدوارد أو ثورب، 1966،
 Blackbelt in Blackjack ، Arnold Snyder ، 1998 (1980)،
 بلاك جاك والقانون ، آي نيلسون روز وروبرت أ.لوب، 1998،
 بلاك جاك: دليل الفائز ، جيري ل باترسون، 2001، (1978)،
 موسوعة كازينو واحد وعشرون ، مايكل دالتون، 2016، (1993)،
 كين أوستون في لعبة ورق ، كين أوستون، 1986،
 Knock-Out Blackjack ، أولاف فانكورا وكين فوكس، 1998،
 لعبة ورق بملايين الدولارات ، كين أوستون، 1994 (1981)،
 لعب البلاك جاك كعمل تجاري ، لورانس ريفير، 1998 (1971)،
 لعبة ورق احترافية ، ستانفورد وونغ، 1994 (1975)،
 نظرية العوامة ، بيتر جريفين، 1996 (1979)،
 أعظم كتاب بلاك جاك في العالم ، لانس هامبل وكارل كوبر، 1980،
 The Blackjack Life ، ناثانيال تيلتون، 2012
 لعبة ورق

بلاك جاك في الرياضيات

 الحظ والمنطق والأكاذيب البيضاء: رياضيات الألعاب ، يورغ بيورسدورف، 2004، ،  ، 121–134، ملحق عبر الإنترنت: آلة حاسبة بلاك جاك (JavaScript)
 Theory of Gambling and Statistical Logic ، Richard A. Epstein ، 2009 (1967)، ،  ، 265-286
 عقيدة الفرص. الجوانب الاحتمالية للمقامرة ، ستيوارت إيثير، 2010، ،  ، 643-687

التنظيم في المملكة المتحدة

 نوادي الألعاب (ألعاب البنوك) رقم 2899، اللائحة 7 1994
 نوادي الألعاب (ألعاب البنوك) (تعديل) رقم 597 اللائحة 3 2000
 نوادي الألعاب (ألعاب البنوك) (تعديل) رقم 1130 اللائحة 2 2002

انظر أيضًا
 فيلم 21
 جريك هولديم

مراجع

بلاك جاك
ألعاب ورق اللعب

بلاك جاك


Boykinia aconitifolia est une espèce de plantes de la famille des Saxifragacées originaire d'Amérique du Nord.

Liens externes

Espèce de Saxifragaceae (nom scientifique)
Flore originaire d'Amérique du Nord
Plante à fleurs d'Amérique du Nord

Boykinia aconitifolia


جون هيلرمان  (ولد في 20 ديسمبر 1932 - 9 نوفمبر 2017) هو ممثل أمريكي، من أشهر أدواره دوره في المسلسل التلفزيوني ماجنوم بي آي Magnum, P.I..

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من دنيسون (تكساس)
أفراد عسكريون من تكساس
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل فرنسي
أمريكيون من أصل نمساوي
أمريكيون من أصل هولندي
جنود القوات الجوية الأمريكية وضباط صفها
حائزون على جائزة إيمي
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من ولاية تكساس
مواليد 1932
مواليد في دنيسون (تكساس)
وفيات 2017

جون هيلرمان


إدواردو دي كابوا (12 مارس 1865 في نابولي - 3 أكتوبر 1917 في ميلانو) كان موسيقي إيطالي. ألف في أبريل عام 1898 أغنيته الشهيرة أو سولي ميو.

حياته
ولد دي كابوا لأب موسيقي أيضاً. سافر مع والده إلى عدة بلدان أوروبية. عندما كان في أوديسا بأوكرانيا عام 1898 كتب أنغام أغنيته، ثم أضاف فيما بعد نص الأغنية. كان دي كابوا مؤلفاً لكثير من الأغاني الأخرى.

روابط خارجية

مراجع

كتاب أغان
كتاب أغان إيطاليون
مغنون إيطاليون
مغنون إيطاليون في القرن 19
مغنون إيطاليون في القرن 20
مغنون ذكور إيطاليون في القرن 19
مغنون ذكور إيطاليون في القرن 20
مغنون ذكور في القرن 19
مغنون ذكور في القرن 20
مغنون وكتاب أغان إيطاليون
مغنون ومغنيات وكتاب أغان إيطاليون
ملحنون إيطاليون
ملحنون إيطاليون في القرن 19
ملحنون إيطاليون في القرن 20
مواليد 1865
مواليد في نابولي
وفيات 1917
وفيات في ميلانو

إدواردو دي كابوا


Ziyaret, Amasya ilinin Merkez ilçesine bağlı bir beldedir.

Tarihçe
Ziyaret köyünde belediye teşkilatı 1958 yılında kuruldu.

Coğrafya
Belde, Amasya il merkezine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ziyaret Belediyesi

Amasya merkez belde ve köyleri

Ziyaret, Amasya


Folkerepublikken Bulgarien ( Narodna republika Bǎlgariya (NRB)) var det officielle navn for Bulgarien, da landet var en socialistisk republik. Folkerepublikken Bulgarien eksisterede fra 1946 til 1990, og det bulgarske kommunistparti herskede sammen med sin koalitionspartner, den Bulgarske agrariske nationalunion. Bulgarien var en del af COMECON, medlem af Warszawapagten og en tæt allieret af Sovjetunionen under den kolde krig.

Bulgariens historie
Forhenværende lande på Balkan
Tidligere socialistiske republikker

Folkerepublikken Bulgarien


رَأْسُ قَبُّودِيَّةَ أو رَأْسُ قَبُوذِيَةَ هو رأس يقع على الساحل الشرقي للبلاد التونسية جنوبي ولاية المنستير وهو قريب من مدينة الشابة.

المراجع

قبودية

رأس قبودية


Hamzalija Ajanović (Tešanj, 1892. – Vrbanja kraj Banje Luke, 1925.), bosanskohercegovački je novinar i političar.

Životopis
Rođen je 1892. u Tešnju. Gimnaziju je pohađao u  Sarajevu i Banjoj Luci. Kao gimnazijalac djelovao u pravaškoj Mladoj Hrvatskoj čiji je tajnik i predsjednik, te urednik njezina sarajevskoga glasila Hrvatska svijest koje je novčano podupirao Ademaga Mešić. Godine 1912. predsjednik Mlade Hrvatske u Zagrebu. Slavistiku i romanistiku studirao je u  Beču,  Zagrebu Grazu, a diplomirao u Zagrebu 1920. godine. Politički i literarno aktivan još kao učenik, a naročito kao student. Na izborima 1920., 1923. i 1925. biran je za poslanika u parlamentu Kraljevine SHS kao nosliac liste za banjalučko okružje, a od 1922. glavni je urednik Pravde, glasila JMO. U svojim skupštinskim govorima i novinskim tekstovima kontinuirano je ukazivao na izuzetno težak položaj Bosne i Bošnjaka u Kraljevini SHS. Oženio je kći Ademage Mešića Nasihu. Osnovao je Muslimansko kulturno društvo Narodnu uzdanicu, koje je bilo povezano s JMO i djelovalo kao protuteža srpsko-jugoslavenski usmjerenom Muslimanskom kulturnom i prosvjetnom društvu Gajretu. Poginuo je kod Banje Luke u prometnoj nesreći. Pokopan je u Banjoj Luci u haremu džamije Ferhadije.

Knjigu njegovih izabranih tekstova priredio je i objavio 2000. godine Amir Brka.

Izvori
3. Ajanović, Hamzalija. Izbor tekstova, priredio i predgovor napisao Amir Brka, Tešanj, Centar za kulturu i obrazovanje, 2000.

Vanjske povezice
 Hamzalija Ajanović

Tešanj
Bošnjački novinari
Bošnjački političari

Hamzalija Ajanović


العلم الوطني لكندا، يعرف أيضا بورقة الإسفندان، هو علم أحمر في منتصفه مربع أبيض بها ورقة حمراء من نبات الإسفندان ذات 11 زاوية.

اتخذ العلم في 15 فبراير - شباط عام 1965 ليحل محل الشارة الحمراء الكندية ذات العلم المتحد.

طالع أيضاً
 يوم علم كندا الوطني

مراجع

أعلام استحدثت في 1965
أعلام كندا
كندا
تأسيسات سنة 1965 في كندا
رموز كندا الوطنية
أحمر والرايات البيضاء

علم كندا


Erich Alfred Bohley (* 6. September 1902 in Kaiserslautern; † 20. Dezember 1991 in München) war ein deutscher Jurist.

Leben
Erich Bohley war eines von vier Kindern aus der Ehe von Peter Bohley und Helena geb. Schwendel. Erich Bohley war verheiratet mit Paula geb. Schmidt (1938–2010).

Bohley, promovierter Jurist, war 1937 Regierungsrat im Bayerischen Staatsministerium des Innern und später  Senatspräsident am Bayerischen Verwaltungsgerichtshof sowie von 9. März 1954 bis 30. September 1967 berufsrichterliches Mitglied des Bayerischen Verfassungsgerichtshofs.

Schriften
 Handbuchs des gemeindlichen Steuerrechts. I. Das bayerische Gemeindeabgabenrecht, Jehle-Rehm München 1995, ISBN 3782502019, zusammen mit Ludwig Foohs (Herausgeber)

Ehrungen
 Verdienstkreuz 1. Klasse des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland (1976)

Weblinks

Richter (Oberverwaltungsgericht)
Richter (Bayerischer Verfassungsgerichtshof)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Deutscher
Person (Kaiserslautern)
Person (München)
Geboren 1902
Gestorben 1991
Mann

Erich Bohley


As Tropas das Forças Armadas dos Países Baixos no Suriname (, abreviada para TRIS) foi o exército colonial mantido pelo Reino dos Países Baixos em sua Colônia do Suriname (mais tarde conhecida como o país constituinte do Suriname), no território que hoje é a independente República do Suriname.

História
A TRIS surgiu em 1868 do 27º Batalhão de Caçadores das Índias Ocidentais. Os Caçadores das Índias Ocidentais já haviam sido estabelecidos em 1814 como parte do Exército Real dos Países Baixos para servir nas colônias holandesas nas "Índias Ocidentais", no Caribe, mas como os 10º e 11º Batalhões das Índias Ocidentais estavam então estacionados nos Países Baixos em 1815, esses batalhões desempenharam um papel modesto na Batalha de Waterloo, a batalha final das Guerras Napoleônicas. Em 1821, os 10º e 11º Batalhões foram renomeados como 27º e 28º Batalhões, que foram então fundidos no 27º Batalhão no mesmo ano. Em 16 de outubro de 1868, este 27º batalhão foi dividido em duas divisões. A primeira é a Tropa Colonial Neerlandesa no Curaçau (em neerlandês: Troepenmacht in Curaçao), cuja tarefa era defender Curaçau e suas dependências (mais tarde conhecidas como Antilhas Holandesas); e a segunda são as Tropas das Forças Armadas dos Países Baixos no Suriname (em neerlandês: Troepenmacht in Suriname), cuja tarefa era defender o Suriname. Essas unidades foram colocadas sob a autoridade do Ministério das Colônias.

Em 1939, a TRIS foi reforçada após a formação da Milícia Surinamesa, que era um exército voluntário composto por surinameses. No ano seguinte, 2.000 tropas americanas foram estacionadas no Suriname durante a Segunda Guerra Mundial para proteger a indústria da bauxita e para proteger a colônia contra uma invasão francesa de Vichy. As tropas americanas reforçaram as Tropas das Forças Armadas dos Países Baixos no Suriname, que tinham pequenas unidades militares estacionadas na colônia durante a guerra.

Em 1957, unidades da TRIS foram transferidas do Ministério das Colônias para as Forças Armadas dos Países Baixos. Após a declaração da independência do Suriname em 25 de novembro de 1975, as Tropas das Forças Armadas dos Países Baixos no Suriname foram dissolvidas e muitos membros dessas unidades ensinaram e treinaram recrutas das recém-criadas Forças Armadas Surinamesas (renomeada para Exército Nacional do Suriname em 1980).

Ligações externas

Forças armadas dos Países Baixos
História militar dos Países Baixos
História militar do Suriname
Fundações em 1868
Extinções em 1975
Exércitos dissolvidos
Relações entre Países Baixos e Suriname


(15811) Nusslein-Volhard, denumire internațională (15811) Nüsslein-Volhard, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15811 Nüsslein-Volhard este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,21 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 9,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

15811 Nüsslein-Volhard