Kemal Sadık Gökçeli veya bilinen adıyla Yaşar Kemal (6 Ekim 1923, Hemite, Osmaniye – 28 Şubat 2015, İstanbul), Kürt asıllı Türk roman ve hikâye yazarı, şair ve aktivisttir. Türk edebiyatının en önde gelen yazarlarından biri olarak kabul edilen Yaşar Kemal, yaşamı boyunca pek çok ödül almış ve Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday gösterilmiştir. En ünlü eseri, yaklaşık 32 yılda tamamladığı İnce Memed roman serisidir.

Yaşar Kemal 1939'da, henüz 16 yaşındayken, Seyhan adlı ilk şiirini "Görüşler" adlı dergide yayımladı. Ortaokuldan ayrıldıktan sonra folklor derlemelerine başladı. 1940–1941 arasında Çukurova ve Toroslardan derlediği ağıtları içeren ilk kitabı olan Ağıtlar, 1943'te Adana Halkevi dergisi tarafından basıldı. Kayseri'de askerliğini yaptığı sırada, yirmi üç yaşındayken, ilk hikâyesi olan Pis Hikâye'yi yazdı. 1948 yılında Bebek hikâyesinin ardından Dükkâncı'yı yazdı. 1940'lı yıllarda Adana'da çıkan Çığ dergisi çevresinde Pertev Naili Boratav, Nurullah Ataç, Güzin Dino gibi ünlü isimlerle tanıştı. Özellikle, ressam Abidin Dino'nun ağabeyi Arif Dino ile kurduğu yakınlık, onun düşün ve yazın dünyasının gelişimini önemli ölçüde etkiledi. "Kemal Sadık Gökçeli" adıyla çeşitli yayınlarda yazarken, "Yaşar Kemal" adını ise ilk olarak Cumhuriyet gazetesine girince kullandı ve 1951-1963 arasında bu gazetede fıkra ve röportaj yazarı olarak çalıştı. Bu dönemde Anadolu insanının iktisadi ve toplumsal sorunlarını dile getirdiği röportajları ile tanınmaya başladı. 1952'de yayımlanan ilk öykü kitabı olan Sarı Sıcak'ta yer alan Bebek öyküsü bu gazetede tefrika edildi. 1947'de, kendisini büyük üne kavuşturacak olan "İnce Memed" romanının ilk cildini yazdı, fakat yarım bıraktı. Eseri 1953-54'te ancak bitirdi ve o yıllarda Cumhuriyet gazetesinde tefrika edildi; 1955'te de Çağlayan Yayınları tarafından iki ciltlik kitap hâlinde basıldı. Roman, ağalara karşı Çukurova'nın yoksul halkına arka çıkan İnce Memed adlı karakterin halkı için savaşmasını konu almaktadır. Dört ciltten oluşan seri, otuz iki yılda tamamlandı.

Yaşar Kemal pek çok yapıtında Anadolu'nun efsane ve masallarından yararlandı. PEN Yazarlar Derneği üyesiydi. Hayatı boyunca toplam 38 ödül aldı. Nobel Edebiyat Ödülü'ne Türkiye'den aday gösterilen ilk yazar oldu. 1952-2001 yılları arasında Thilda Serrero ile evli kaldı, eşinin 2001'deki ölümünün ardından 2002 yılında Ayşe Semiha Baban ile ikinci evliliğini yaptı. 28 Şubat 2015 tarihinde, 91 yaşındayken, organ yetmezliği sebebiyle yoğun bakımda olduğu hastanede öldü. Cenazesi 2 Mart 2015 tarihinde düzenlenen törenin ardından Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Kürt kökenli olan Yaşar Kemal; 1990'lı yılların ortasında, PKK ve Türk güvenlik güçleri arasında yaşanan silahlı çatışmaları eleştirdi. Çeşitli makalelerinde "Kürt Sorunu" hakkında kişisel görüşlerini yazdı. Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin azınlıklara, özellikle de Kürtlere karşı ırkçı tavırlar içerisinde bulunduğunu belirten Yaşar Kemal, yazdığı yazılar nedeniyle Türk mahkemelerince çeşitli cezalar aldı. Kürt aktivistleri desteklediği için "ayrılıkçı propaganda" suçlaması ile yargılandı. Ayrıca Yaşar Kemal'in, Atatürk'ün 1930'lardaki dil reformlarından sonra Türkçenin edebi bir dil olarak düşüşe geçmesinden sonraki ilk yıllarda Türk edebiyatına önemli katkılarda bulunduğu söylenilir.

İnce Memed I, Ağrıdağı Efsanesi, İnce Memed II, Kuşlar da Gitti, İnce Memed III eserleri yazarın en çok satan kitaplarıdır. D&R'ın yüz kırk altı mağazası ve internet satışları baz alınarak belirlenen verilere göre, yazarın ölümünden sonraki hafta kitap satışları %417 arttı. İnce Memed eseri, Hürriyet gazetesi tarafından 2017'de oluşturulan yüz kişilik jüri tarafından belirlenen "Türk Edebiyatının Gelmiş Geçmiş En İyi 100 Romanı" listesinde 1 numara seçildi.

Çocukluğu
Yaşar Kemal, Nigâr Hanım ile çiftçi Sadık Efendi'nin oğlu olarak aslen Van-Erciş yolu üzerinde ve Van Gölü'ne yakın Muradiye ilçesine bağlı Ernis (bugün Ünseli) köyünden olan Kürt kökenli bir ailenin çocuğu olarak Adana'nın o dönemde ilçesi olan Osmaniye'nin Hemite (o zamanki adı: Gökçeli ya da Göğceli; bugünkü adı: Gökçedam) köyünde doğdu. Yazarın doğum tarihi hakkında çeşitli kaynaklarda farklı bilgiler mevcuttur. Behçet Necatigil tarafından yazılan Edebiyatımızda İsimler Sözlüğünde 1922; Tuba Tarcar Çandar tarafından hazırlanan Yaşar Kemal Fotobiyografisi'nde Ocak 1923 olarak belirtilmiştir. Doğum tarihinin nüfus cüzdanında 1926 yazdığını söyleyen Yaşar Kemal, nüfus cüzdanını ilkokulu bitirdikten sonra aldığını, kendi hesaplarına göre doğum tarihinin 1923 olduğunu ifade etmiştir. Bu tarihin de hatalı olabileceğini belirten yazar, köylüler yayladan döndüklerinde doğduğunu, bunun da ekim ayına denk geldiğini söylemiştir. Kendi anlatımına göre bir Türkmen köyünde tek Kürt ailenin çocuğu olarak doğup büyüyen Yaşar Kemal, evde Kürtçe, köyde ise Türkçe konuşurdu. Luvan aşiretinden olan babası, I. Dünya Savaşı çıkınca ailesiyle birlikte ikâmet ettikleri köyden ayrılıp göç etmeye başlamışlardır. Van'dan Diyarbakır'a, buradan da Çukurova'ya bir buçuk yıl süren göç sonucu gelmişlerdir. O zamanlar Kadirli'ye bağlı olan altmış hanelik Türkmenlerin yaşadığı Hemite köyüne yerleşmişlerdir.
"Babam, anam Doğu Anadolu'dan, 1915'te Rus ordusu Van'ı işgal edince, oradan bir buçuk yılda Çukurova'ya gelerek bu köye yerleşmişler. Köyde bizimkilerden başka Kürtçe konuşan hiç kimse yoktu. Ben kendimi bildiğimde Kürtçe sadece bizim evin içinde konuşuluyordu. Ben doğduğumda babam çok yaşlı, belki elli yaşın üstündeydi, anam da çok gençti. On yedi yaşında. Evde babamın bir kardeşi, onun karısı, bir de akrabaları bir genç kız vardı. Amcamın karısının bir elini Van'da bir top gülle parçası almış götürmüştü. Aile bir bey ailesiydi. Ailenin mensup olduğu Luvan aşiretinin son beyi Gulihan Bey babamın amcasıydı."
Üç buçuk yaşlarında iken bir kurban kesimi sırasında halasının kocasının elindeki bıçağın kayarak gözüne saplanması sonucu sağ gözü kör oldu. Dört buçuk yaşındayken, babası camide namaz kıldığı sırada Van'dan göç ederken ölümden kurtarıp besleyip büyüttüğü Yusuf adındaki oğulluğu tarafından öldürüldü. Bu olaydan sonra on iki yaşına kadar kekemeliğe tutuldu.
"Ben babamın camide, o, namaz kılarken yanındaydım, hançerlendiği akşamdan sonra, sabaha kadar yüreğim yanıyor, diye ağladım. Ardından da kekeme oldum ve on iki yaşıma kadar zor konuştum. Yalnız türkü söylerken kekemeliğim geçiyordu. Hiç kekelemiyordum. Kitap okurken de, okur yazar olduktan sonra, hiç kekelemedim. On iki yaşımdan sonra kekemeliğim geçti."
Babasının öldürülmesinden sonra annesi Nigâr Hanım, yazarın amcası Tahir Efendi ile evlendi. Babası varlıklı biriyken ölümü sonrası ailesinin maddi durumu değişmiş ve köyün en fakir ailelerinden olmuşlardır. Sekiz yaşındayken köye gelen çerçinin köy kadınlarının borcunu bir deftere yazdığını gördü ve yazılanın yazı olduğunu öğrendi. Dokuz yaşındayken Adana'nın Burhanlı köyündeki ilkokula giderek üç ayda okuma ve yazmayı öğrendi. Ortaokul ikinci sınıftayken sınavla Türk Maarif Cemiyeti'nde yatılı olarak okumaya başladı fakat üç ayı bulan devamsızlığından ötürü yatılı okuma hakkını kaybetti. Son sınıftayken okuldan tasdikname ile ayrılarak çeşitli işlerde çalıştı. Kuzucuoğlu Pamuk Üretme Çiftliği'nde ırgat kâtipliği (1941), Adana Halkevi Ramazanoğlu kitaplığında memurluk (1942), Zirai Mücadele'de ırgatbaşlığı, daha sonra Kadirli'nin Bahçe köyünde öğretmen vekilliği (1941-42), pamuk tarlalarında, patozlarda ırgatlık, traktör sürücülüğü, çeltik tarlalarında kontrolörlük yaptı.

 Sanat hayatı

1978 yılında yaptığı bir söyleşide sanat çalışmalarına ilkokula başlamadan önce şiirle işe koyulduğunu ve okula başladığında "yaşlı halk şairleriyle atıştığını" anımsadığını belirtti. İlkokulun son sınıfındayken arkadaşı Aşık Mecit, çok iyi saz çalarken kendisi annesinden ötürü sazı "berbat" çalmaktaydı. Bunun nedenini şu sözlerle dile getirdi:
"Benim saz çalamamamın sebebi var, anam aşık olacağım da diyar diyar dolaşacağım diye saza, aşıklığa düşman olmuştu. Onun tek çocuğuydum ve gözünden ayırmıyordu beni. Okulda, düğünlerde, bayramlarda beni hep Aşık Mecitle atıştırırlardı. Aşık Mecitle, Kadirli'de bir kahvede bir gece sabaha kadar atıştığımı şimdi iyice anımsıyorum."
Annesi ilk zamanlar şiir okumasına karşı çıkarken daha sonraları babasının koruyucusu olan Zalanınoğlu adındaki eşkıyanın öldürüldüğünü duyan Yaşar Kemal, sabahlara kadar ağıt yaktı. Yaktığı ağıtı annesi dinlemiş ve onun bu ağıtını beğenmiştir. Yaşar Kemal'in ifadesiyle artık annesini de yenmiştir ve bir halk aşığı olma yolunda hiçbir engel kalmadı. Ortaokuldan ayrıldıktan sonra folklor derlemelerine başladı ve 1940-1941 yılları arasında Çukurova'dan ile Toroslardan derlediği ağıtları içeren ilk kitabı olan Ağıtlar, Adana Halkevi tarafından 1943 yılında yayımladı. 1944 yılında ilk hikâyesi Pis Hikâyeyi yayımladı. Bunu, Kayseri'de askerlik yaparken yazmıştı. 1940'larda Adana'da çıkan Çığ dergisi çevresinde Pertev Naili Boratav, Nurullah Ataç, Güzin Dino gibi isimlerle tanıştı. Özellikle, ressam Abidin Dino'nun ağabeyi Arif Dino'yla kurduğu yakınlık onun düşün ve yazın dünyasının gelişimini önemli bir ölçüde etkilemiştir. Bebek, Dükkâncı, Memet ile Memet öyküleri 1950'lerde yayımlandı.

Kemal Sadık Göğceli adı ile çeşitli yayımlarda yazarken Yaşar Kemal adını Cumhuriyet gazetesine girince kullanmaya başladı ve 1951-1963 yılları arasında gazetede fıkra ve röportaj yazarı olarak çalıştı. 1952 yılında yayımlanan ilk öykü kitabı olan Sarı Sıcak'ta da yer alan Bebek öyküsü burada tefrika edildi. 1947'de İnce Memed'''i yazdı fakat yarım bıraktı ve 1953-54'te bitirdi. Romanı yazma nedeni eşkiya olan ve dağda vurulan amcasının oğlunun vurulması olduğunu 1987 yılındaki bir söyleşisinde belirtti. Ayrıca aynı söyleşide, çocukluğunun eşkiyalığın içinde geçtiğini, dayısının "en büyük" eşkiyalardan biri olduğunu, o çevrede 1936'lara kadar beş yüze yakın eşkiya bulunduğunu ve bunlardan birinin de Kurtuluş Savaşı'nda Kadirli'yi ilk örgütleyenlerden olan Karamüftüoğlu ailesinden ünlü Remzi Bey olduğunu söyledi. Remzi Bey'in kendisine, ilk İnce Memed hikâyesinde "Çakırdikeni" diye yer alan diken hikâyesini anlattı ve Yaşar Kemal'le "eşkıyalığın felsefesini" yaptı.

Yaşar Kemal'in dünyada ilk kez yayımlanan eseri, Bebek öyküsüdür ve önce Fransızca'ya, sonra İngilizceye, İtalyanca'ya, Rusça'ya, Rumence'ye ve diğer dillere çevrildi.

 Temalar
"Halka kim zulmediyorsa, etmişse, halkı kim eziyor, ezmişse, onu kim sömürmüş, sömürüyorsa, feodalite mi, burjuvazi mi... Halkın mutluluğunun önüne kim geçiyorsa ben sanatımla ve bütün hayatımla onun karşısındayım.  Ben etle kemik nasıl birbirinden ayrılmazsa, sanatımın halktan ayrılmamasını isterim. Bu çağda halktan kopmuş bir sanata inanmıyorum."
Yaşar Kemal'in edebi çalışmalarında halka dönük bir düşünce hakim oldu ve bunu, bir yerde politik düşünce ile birleştirerek yürüttü. Yapıtlarında, halk şiirinde, epopelerde olduğu gibi insan değerlerinden kopmamaya çalıştı. Yaşar Kemal, siyasi görüşü ile sanatının paralel olduğunu, "halk ve doğa"ya inandığını, sanatının proletaryanın çıkarlarının emrinde olduğunu dile getirmiştir.

 Etkilendikleri
Yaşar Kemal hem Dünya edebiyatından hem Türk edebiyatından etkilenmiştir. Beşinci sınıftayken Alphonse Daudet'nin Le Petit Chose kitabı yazarın okuduğu ilk romandır, daha sonra Kerem ile Aslıyı okur. On yedi yaşındayken okuduğu Don Kişot yazarı etkileyen ilk kitaptır. Romanı okuduktan sonra günlerce etkisinde kaldığını şu sözlerle belirtmiştir:
<blockquote>"Don Kişotu okuyunca yeni bir dünya buldum. Günlerce etkisinde kaldım. Cervantes bütün insanlığımı, yüreğimde sakladığım birçok gizi açıklamıştı. Bir karanlığa gömülmüş, sonra da içimde bir yücelme olmuştu."</blockquote>
Abidin Dino'dan alıp okuduğu Sait Faik Abasıyanık'ın Medarı Maişet Motoru'na "hayran" kalmıştır. On yedi yıl boyunca roman, sanat, sosyalizm tartıştığı Arif Dino ile şiir, edebiyat, resim konuştuğu Abidin Dino, yazarı etkilemişlerdir. Dilde ise Karacaoğlan'ın etkisinde "çok" kaldığını belirtmiştir. Alexandre Dumas'nın Kamelyalı Kadın'ını defalarca okumuştur ve romanının sürükleyici olmasını kendi romanlarında temel ilke haline getirdiğini belirtmiştir. Bunların dışında Balzac, Dostoyevski, Gogol, Çehov, Köroğlu etkilendiği diğer yazar ve şairlerdir. Yazar, yazmaya başlamadan önce dilini canlı tutabilmek için Türk edebiyatından Nâzım Hikmet'i okumuştur.

 Siyaset hayatı ve davaları

17 yaşından ölümüne değin sosyalist politikanın içinde yer aldı. 1950'de komünizm propagandası yaptığı iddiasıyla tutuklanıp Kozan Cezaevi'nde bir sene boyunca tutuldu ve 1951 yılında serbest bırakıldı. 1961 Anayasası'ndan sonra kurulan Türkiye İşçi Partisine (TİP) 1962'de katıldı. Emekçi sınıfının tamamen yönetime gelmesini isteyen Kemal, TİP'te sekiz yıl çalıştı ve partinin yöneticilerinden birisi oldu. 1987'deki bir söyleşisinde Türkiye'de bir Marksist partiye ihtiyaç olduğunu belirtmiştir. Aynı söyleşideki "Nasıl bir sol modelden yanasınız?" sorusuna, şu cevabı vermiştir:
"Her ülke sosyalist modelini kendisi kurar. Sovyetlerin 70 yıldır yaşama geçmiş modelini kabul edemeyiz. Yüzde yüz bağımsızlıktır sosyalizm. Kişi bağımsızlığı, ülke bağımsızlığı, politik bağımsızlık, ekonomik bağımsızlık, özellikle de kültürel bağımsızlık... Sosyalizmin başka bir anlamı yok benim için. Bu çağa gelinceye kadar kültürler birbirlerini beslemişlerdir, yok etmemişlerdir. Oysa çağımızda, kültürler kültürleri yok etmek için bilinçli olarak kullanılmışlardır emperyalistler tarafından. Benim için dünya bin çiçekli bir kültür bahçesidir; bir çiçeğin bile yok olmasını, dünya için büyük bir kayıp sayarım."
TİP'ten ayrılan yazar, nedenini partinin niteliğini yitirmesine, bürokratların eline geçmesine ve emekçilerden kopmasına bağladı. Sovyetler Birliği'nin çökmesinin, sosyalizmin çökmesi değil, tam tersine dünya sosyalizminin zaferi olduğunu 1993'teki bir söyleşisinde dile getirmiştir.

4 Şubat 1974'te yetmiş şair ve yazarın ilk toplantısıyla Türkiye Yazarlar Sendikası kuruldu ve Yaşar Kemal, ilk toplantı sonucu "Kuruluş Kurulu" içinde yer aldı. Ayrıca genel kurulda Yaşar Kemal sendikanın genel başkanlığına getirildi. 1950'de Halide Edib Adıvar'ın öncülüğünde Türk PEN Kulübü kuruldu fakat kulüp, 12 Eylül 1980 askerî darbesi üzerine kapandı, 1989'da Yaşar Kemal'in öncülüğünde tekrar açıldı. Kemal, bu dönemde kulübün başkanlığına getirildi.

Ocak 1995'te Alman Der Spiegel dergisinde Türkiye'de devletin Kürtlere yönelik yıllardır süren baskı politikasını, o günlerde tüm şiddetiyle süren savaşı anlatan "Yalanlar Seferi" başlıklı bir makalesi yayınlandı. Terörle Mücadele Yasası'na göre "bölücülük propagandası" yapmakla suçlanan Kemal'e Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde (DGM) dava açıldı. Kemal aslında makaleyi Düşünce Özgürlüğü ve Türkiye başlıklı derleme kitap için yazmıştı. Kitap Şubat 1997'de yayımlandı ve raflara çıkışının ikinci gününde toplatıldı. 23 Ocak 1995'te yapılan ilk duruşmada aralarında Demirtaş Ceyhun, Erdal Öz, Adalet Ağaoğlu'nun bulunduğu yüzlerce kişi Yaşar Kemal'e destek vermek için mahkemeye gitti. Yazar, 2 Aralık 1995'te beraat etti. Aynı yıl Index on Censorship dergisinde "The dark cloud over Turkey" (tr. Türkiye Üzerinde Kara Bulutlar) yazısı yayımlandı ve yazı, Düşünce Özgürlüğü ve Türkiye içinde yer aldı. Bu yazısından ötürü 7 Mart 1996'da Türk Ceza Kanunu'nun 312. maddesine dayanılarak yargılandı ve yayıncıya 3 milyon 491 bin 666 TL para, Yaşar Kemal'e ise bir yıl sekiz ay hapis ile para cezası verildi ve ceza ertelendi. Makalenin halkı kin ve nefrete teşvik ettiği ileri sürülen karar 18 Ekim 1996'da da Yargıtay tarafından onandı. Bunun üzerine C. S. Y. Yayınevi, kitabın toplatılmasıyla düşünce ve ifade özgürlüğünü garanti altına alan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) 10. maddesinin ihlal edildiğini belirterek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine (AİHM) başvurdu. Yaşar Kemal de kendi başvurusunda Türkiye'nin 10. maddenin yanında toplatma kararını mahkemeden önce almakla suçsuzluk ilkesini bozduğunu belirtti. Bu nedenle AİHS'nin 6 ve kanunsuz cezalandırmayı yasaklayan 7. maddelerinin de ihlal edildiğini vurguladı. AİHM, sözleşmenin 6 ve 7. maddelerine aykırılık iddialarını reddeden mahkeme, maddi tazminata yer olmadığını, 10. maddesinin ihlal edildiğine dair tespitin, yazarın manevi zararını gidermeye yeteceğine karar verdi.

 Ödülleri ve başarıları

Yaşar Kemal, Türkiye'den aldığı birçok ödülün yanı sıra Uluslararası Cino del Duca ödülü, Légion d'Honneur nişanı, Commandeur payesi, Fransız Kültür Bakanlığı Commandeur des Arts et des Lettres nişanı, Premi Internacional Catalunya, Fransa Cumhuriyeti tarafından Légion d'Honneur Grand Officier rütbesi, Alman Kitapçılar Birliği Frankfurt Kitap Fuarı Barış Ödülü'nün de bulunduğu yirmiyi aşkın ödül, ikisi yurt dışında beşi Türkiye'de olmak üzere, yedi fahri doktorluk payesi almıştır. 1973'te Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday gösterildi. Nobel'e aday gösterilen ilk Türk olan Kemal, verdiği bir röportajda "Ölene kadar da aday olacağım." dedi.

 Eserleri

Öykü
 1952: Sarı Sıcak, İst.: Varlık
 1975: Bütün Hikâyeler, İst.: Cem

Roman
 1955: İnce Memed, I. Cilt, İst.
 1955: Teneke, İst.: Varlık
 1960: Orta Direk, Dağın Öte Yüzü İst.: Remzi
 1963: Yer Demir Gök Bakır, İst.: Güven
 1968: Ölmez Otu, İst.: Ant
 1969: İnce Memed, II. Cilt, İst.
 1974: Akçasazın Ağaları/Demirciler Çarşısı Cinayeti, İst.: Cem
 1975: Akçasazın Ağaları/Yusufcuk Yusuf, İst.: Cem
 1976: Yılanı Öldürseler, İst.: Cem
 1976: Al Gözüm Seyreyle Salih, İst.: Cem
 1978: Kuşlar da Gitti, (uzun öykü) İst.: Milliyet
 1978: Deniz Küstü, İst.: Milliyet
 1980: Yağmurcuk Kuşu/Kimsecik I, İst.: Toros
 1982: Hüyükteki Nar Ağacı, İst.: Toros
 1984: İnce Memed, III. Cilt, İst.
 1985: Kale Kapısı/Kimsecik II, İst.: Toros
 1987: İnce Memed, IV. Cilt
 1991: Kanın Sesi/Kimsecik III, İst.: Toros
 1997: Fırat Suyu Kan Akıyor Baksana/Bir Ada Hikayesi I, İst.: Adam
 2002: Karıncanın Su İçtiği/Bir Ada Hikayesi II, İst.: Adam
 2002: Tanyeri Horozları/Bir Ada Hikayesi III, İst.: Adam
 2002: Çıplak Deniz Çıplak Ada/Bir Ada Hikayesi IV, İst.: YKY
 2013: Tek Kanatlı Bir Kuş, İst.: YKY

Çocuk Romanı
 1977: Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal Karınca, İst.: Cem

Çeviri
 1977: Ayışığı Kuyumcuları (A. Vidalie; Thilda Kemal ile), İst.: Adam

Röportaj
 1955: Yanan Ormanlarda 50 Gün, İst.: Türkiye Ormancılar Cemiyeti
 1955: Çukurova Yana Yana, İst.: Yeditepe
 1957: Peri Bacaları, İst.: Varlık
 1971: Bu Diyar Baştan Başa, İst.: Cem
 1974: Bir Bulut Kaynıyor, İst.: Cem
 1978: Allahın Askerleri, İst.: Milliyet
 2011: Röportaj Yazarlığında 60 Yıl, İst.: YKY
 2013: Çocuklar İnsandır, İst.: YKY

Deneme-Derleme
 1943: Ağıtlar, Adana: Halkevi
 1961: Taş Çatlasa, İst.: Ataç
 1974: Baldaki Tuz, (1959-74 gazete yazıları) İst.: Cem
 1980: Ağacın Çürüğü: Yazılar - Konuşmalar, (der. Alpay Kabacalı) İst.: Milliyet
 1985: Yayımlanmamış 10 Ağıt, İst.: Anadolu Sanat
 1992: Gökyüzü Mavi Kaldı, (halk edebiyatından seçmeler, S. Eyüboğlu ile)
 1997: Sarı Defterdekiler: Folklor Derlemeleri, (haz. Alpay Kabacalı) İst.: YKY
 1995: Ustadır Arı, İst.: Can
 1995: Zulmün Artsın, İst.: Can
 2009: Binbir Çiçekli Bahçe, İst.: YKY

Destansı roman
 1967: Üç Anadolu Efsanesi, İst.: Ararat
 1970: Ağrıdağı Efsanesi, İst.: Cem
 1971: Binboğalar Efsanesi, İst.: Cem
 1972: Çakırcalı Efe, İst.: Ararat

Şiir
 2010: Bugünlere Bahar İndi'', İst.: YKY

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Sabancı Üniversitesi Diller Okulu podcast - Yaşar Kemal: Kültür Sorunu  (mp3)
 Yaşar Kemal ve Günter Grass: Çeşitliliğin savunucuları
 Fahri Doktora Unvanı
 BBC Türkçe ile 1981 yılında yapılan röportaj
 NTV - Orhan Pamuk, Yaşar Kemal'i Anlattı

1923 doğumlular
Osmaniye doğumlular
2015 yılında ölenler
Organ yetmezliğinden ölenler
İstanbul ilinde hastalıktan ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
20. yüzyıl Türk roman yazarları
21. yüzyıl Türk roman yazarları
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri
Türkiye Kürtleri
Légion d'honneur sahipleri
Orhan Kemal Roman Armağanlı yazarlar
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Türkiye Kültür ve Turizm Bakanlığı Özel Ödülü sahipleri
Türkiye Yazarlar Sendikası
Türk marksistler
Marksist şairler
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü sahipleri
Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi kişiler
Marksist yazarlar
Kürt asıllı Türkler
Türkçeye çeviri yapanlar
Türk sosyalistler
Türk insan hakları aktivistleri

Yaşar Kemal


Raphaël Xavier Varane (fæddur 25 apríl 1993) er franskur knattspyrnumaður sem spilar sem varnarmaður fyrir Franska karlalandsliðið í knattspyrnu og Manchester United. Hann spilaði áður fyrir franska félagsliðið Lens tímabilið 2010-2011 og fyrir spænska félagsliðið Real Madrid frá 2011-2021. Varane á 79 leiki á baki fyrir Franska landsliðið og var í sigurliði Frakklands á Heimsmeistaramót landsliða í knattspyrnu karla 2018.

Franskir knattspyrnumenn

Raphaël Varane


රංගනය
පාලිත සිල්වා
හයිසන් විජේරත්න
ශ්‍රියන්ත මෙන්ඩිස්
හැරිස්
ලකී ඩයස්
ගයාන් වික්‍රමගේ

අනගාරික ධර්මපාල ශ්‍රීමතාණෝ


Die Slovak International 2000 im Badminton fanden vom 12. bis zum 15. Oktober 2000 in Prešov statt.

Sieger und Platzierte

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=0767DDD7-DC6D-4CC9-8EF1-FBFE8252A3E9
 http://www.bedminton.sk/

2000
Badminton 2000
EBU Circuit 2000/01
Badmintonwettbewerb in Prešov

Slovak International 2000


Nuhaka est une petite localité nichée au pied de la colline Rahuimokairoa qui culmine à  d'altitude, dans la péninsule de Māhia dans la région de Hawke's Bay de l'île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
Elle siège sur le trajet de la  entre les villes de Wairoa et de Gisborne.

Histoire
Nuhaka est un centre tribal du peuple , une sous-tribu Māori des Ngāti Kahungunu.
Il y a  différents servant au niveau de la ville de Nuhaka et ses communautés aux alentours, comprenant le maître sculpteur au niveau du  «marae de Kahungunu», un mémorial de la guerre sculpté sous le contrôle de .

Activités économiques
La ville de Nuhaka a un magasin général, une poissonnerie et un magasin de vente de friture, un garage local et une fabrique de «paua»  (bénitiers).
Elle a aussi une  maison de rencontre  d'importance de la Église de Jésus-Christ des saints des derniers jours ou mormons.

Depuis 2005, le  marae Kahungunu dans la ville de Nuhaka abrite des évènements tels qu'une partie du .
Historiquement, le  marae Kahungunu est mis en évidence dans le film de 1950, nommé:  dirigé par .

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

|

Ville en Nouvelle-Zélande
Hawke's Bay

Nuhaka


Die Estnische Badmintonmeisterschaft 1996 fand im Februar 1996 in Tallinn statt. Es war die 32. Austragung der Titelkämpfe.

Medaillengewinner

Weblinks
Statistiken zum estnischen Badminton

1996
Badminton 1996
Badmintonwettbewerb in Tallinn

Estnische Badmintonmeisterschaft 1996


Gonystyleae, tribus biljaka iz porodice  Vrebinovki. Pripada mu 50-tak vrsta (52) unutar 7 rodova; tipični rod je gonistilus  (Gonystylus)

Rodovi
 Deltaria Steenis (1 sp.)
 Lethedon Spreng. (16 spp.)
 Solmsia Baill. (2 spp.)
 Arnhemia Airy Shaw (1 sp.)
 Gonystylus Teijsm. & Binn. (32 spp.)
 Amyxa Tiegh. (1 sp.)
 Aetoxylon (Airy Shaw) Airy Shaw (1 sp.)

Izvori

Vrebinovke

Gonystyleae


Americano do Brasil es un municipio brasilero del estado de Goiás. Su población estimada en 2010 por el Instituto Brasilero de Geografía y Estadística (IBGE) era de 5 508 habitantes.

Historia

Americano do Brasil fue fundada por Benedito de Almeida Lara, dueño de una posada. Al principio la ciudad se llamaba poblado de Ojos De Agua, pero después de algunos años el nombre fue mudado en homenaje al médico y escritor Dr. Americano do Brasil.

Geografía
Americano do Brasil está localizado en la mesorregión Centro Goiano, microrregión geográfica de Anicuns, entre los Municipios de Anicuns, Mossâmedes y Itaberaí. Limita al norte con Itaberaí, al este con Mossâmedes y al sur con Anicuns.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Goiás

Americano do Brasil


Kassite  සමය

රාජ වංශයේ 15 වන රජු වූයේ Ammisaduqa ගේ පුත් වූ Samsu – Ditana ය.Hittite Mursili I රජතුමා 1595 දී ඔහුව පහ කොට (Babylon) බැබිලෝනියා වේ බලය අල්ලා ගන්නා ලදී.ඊට පෙර අවුරුදු 6 ක් යුද ගිනි ඇවිලී ගියේය.Kassite රාජ වංශය බැබිලෝනියාව "Kar Duniash" ලෙස නැවත නම් කරන ලදී.ඔවුන්ගේ පාලන කාළය අවුරුදු 576 ක් පැවතුණි. කෙසේ වෙතත් පසු කාලීනව බැබිලෝනියවේ රාජවංශය අභාවයට පත් වුණි.එම නිසා Ashur  නායක පූජක තැන Assyria නමින් රජ කෙනෙකු රජ බවට පත් කෙරිනි. Assyria ට බොහෝ දුරට දිව්‍යමය විශ්වස පිලිබඳ සිතුවිලි ආරෝපණය වී තිබුනි.කෙසේ වෙතත් අවසානයේ බැබිලොනියව බටහිර ආසියවෙ ප්‍රධාන ශුද්ධ වූ නගරය ලෙසට සලකන ලදී.

Kassite සමය


Die Internationale Tonjäger-Föderation (, kurz FICS; ) war der Dachverband der nationalen Verbände für Ton- und Videoamateure. Zur Gründungszeit waren es ausschließlich Tonamateure, auch Tonjäger genannt.

Zusammen mit dem Internationalen Wettbewerb der besten Tonaufnahme (IWT) fand von 1956 bis 2016 der FICS-Kongress statt.

Mitglieder
Die FICS zählte zuletzt sieben Mitgliedsländer:
 Deutschland: Ring der Tonband- und Videofreunde e.V. (RdT)
 Frankreich
 Großbritannien: The British Sound Recording Association (BSRA)
 Niederlande: Nederlandse Vereniging voor Geluid- en Beeldregistratie (NVG)
 Slowakische Republik: Slovenskej Spoločnosti Elektronikov (SSK)
 Schweiz: Schweizerischer Bild- und Tonjägerverband (SBTV)
 Tschechische Republik: Český Fonoklub (CF)

Mit Österreich, Luxemburg und der Dominikanischen Republik bestanden Kontakte.

Geschichte
Die Gründung erfolgte am 21. Oktober 1956 in Paris. Gründungsmitglieder waren unter anderem die Radiomitarbeiter Jean Thévenot aus Frankreich (1916–1983) und Fredy Weber aus der Schweiz (1926–1996), welche die Tonjägerbewegung von Beginn an betreuten und förderten.

1990 wurde die Jean-Thévenot-Medaille ins Leben gerufen. Sie wurde anlässlich internationaler Wettbewerbe verliehen, die sich mit Tonaufnahmen beschäftigten oder bei welchen der Ton eine besondere Rolle spielte.

Nach der Pionierzeit in den 1950er-Jahren verzeichnete der Verband nach dem Jahr 2000 aufgrund von Nachwuchsmangel einen Rückgang seiner Mitgliedszahlen, was bereits zur Auflösung der Verbände Österreichs und Italiens führte. Generalsekretär Helmut Weber sah den Hauptgrund im "Niedergang des Vereinswesens". Am 16. Oktober 2016 fand im schweizerischen Grandvaux der 60. und letzte FICS-Kongress zusammen mit dem 65. IWT statt. Die Entwicklung hatte gezeigt, dass es den Mitgliedsverbänden nicht mehr gelang, genügend Arbeiten für den Wettbewerb zu erhalten. Nachdem die FICS die Länder Dänemark, Norwegen, Belgien, Oesterreich, Italien und Tschechien bereits als Mitgliedsländer verloren hatte, sanken die Aktivitäten in den verbliebenen sechs Ländern ebenfalls. Der Kongress 2016 hat daher einstimmig die Auflösung des Vereins beschlossen. Zur Dokumentation bleibt die Homepage weiterhin in Betrieb.

Statuten
Die Statuten der FICS sahen als Hauptzweck der Föderation vor:
 weltweite Förderung der Ton- und Bildaufzeichnung
 Förderung der internationalen Beziehungen der Hobbyamateure
 Mithilfe bei der Gründung von Clubs und Verbänden
 Vertreten der Interessen der Amateurton- und Bildaufnahme gegenüber Radio- und Fernsehanstalten, der UE-Industrie und den Urheberrechtsgesellschaften
 Förderung des internationalen Austausches von Ton- und Bildaufnahmen unter anderem durch Organisation und Unterstützung von internationalen Wettbewerben und anderen geeigneten Veranstaltungen

Internationaler Wettbewerb der besten Tonaufnahme
Seit 1952 gab es den Internationalen Wettbewerb der besten Tonaufnahme (IWT), der erste Wettbewerb fand in Bern statt. Später gehörten auch Video und Multimedia zu den Wettbewerbskategorien. Der IWT wurde jedes Jahr in einem anderen Land durch ein Mitgliedsland organisiert. Aus den nationalen Wettbewerben konnten pro Land je sechs Arbeiten für die Bereiche Audio/Video und Multimedia eingereicht werden. Amateure in Nicht-Mitgliedsländern konnten als "Isolierte" direkt teilnehmen.

Weblinks
 Offizielle Website (englisch)

Belege

Internationale Organisation (Paris)
Tonaufnahme
Gegründet 1956

Internationale Tonjäger-Föderation


An Vanilla dilloniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donovan Stewart Correll. An Vanilla dilloniana in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vanilla

Vanilla dilloniana


شارع الحسن بن علي أحد شوارع حي الروضة بالرياض يمتد من طريق خريص جنوبا إلى شارع عبد الرحمن الغافقي شمالا ويتميز بوجود بلدية الروضة ومجموعة كبيرة من فروع البنوك السعودية بالإضافة إلى سوق الاتصالات في آخر الشارع وسمي باسمه نسبة إلى الحسن بن علي بن أبي طالب حفيد رسول الله.

ويتقاطع مع الشوارع التالية من الجنوب إلى الشمال
 طريق خريص
 شارع حفصة بنت عمر
 شارع عبادة بن الصامت
 شارع الروضه شارع حسن بن عليي

المصادر

شوارع في الرياض

شارع الحسن بن علي


Ante Erceg (født 12. december 1989) er en kroatisk fodboldspiller der i øjeblikket spiller for den kroatiske klub NK Istra i Prva HNL.

Klubkarriere
Ante Erceg gik gennem ungdomssystemet i RNK Split, hvor han blev rykket op i seniortruppen i 2008. Han tilbragte en halv sæson hos den tyrkiske klub Balıkesirspor, før han vendte tilbage til Split i Kroatien for at underskrive en kontrakt med HNK Hajduk Split den 18. juni 2016. Erceg fik sin Hajduk-debut den 17. juli 2016, hvor han spillede 45 minutter i en 2-0-sejr over HNK Cibalia i 1. runde af Prva HNL. Erceg scorede sit første Hajduk-mål i en 3-0-sejr over FC Oleksandriya i 3. Runde af UEFA Europa League kvalifikationen 2016-17. Målet var Hajduks 300. mål i europæiske konkurrencer.

Den 6. juni 2018, efter et halvt år hos UAE Pro-League klubben Shabab Al-Ahli Club, underskrev Erceg en fire-årig kontrakt med den danske Superligaklub, Brøndby IF. Den 16. juli 2018, scorede han sit første mål for Brøndby i en 2-0-sejr over Randers.

Referencer

Eksterne henvisninger

Midtbanespillere (fodbold)
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra Kroatien
Fodboldspillere fra Hajduk Split

Ante Erceg


Isla Pomanda (en inglés: Pomanda Island) es una isla de terrenos bajos de 34 hectáreas (84 acres) de superficie en el lago Alexandrina, ubicada a 87 km al sureste de Adelaida y a 12 km al sur de Wellington, en el estado de Australia Meridional.

Pomanda es el lugar donde se propone el Gobierno de Australia del Sur construir una presa. El vertedero temporal de 2,6 kilómetros podría proteger los suministros de agua del río Murray, en caso de ser necesario agua de mar en el lago Alexandrina.

Referencias

Véase también
 Geografía de Australia
 Geografía de Oceanía

Enlaces externos
 Mapa de Localización

Archipiélagos e islas de Australia Meridional

Isla Pomanda


Dún Laoghaire (Galce sesletimi ; İngilizce yazımı Dunleary, sesletimi ) (özgün Galce yazımı yaygın olarak kullanılmaktadır.) Dublin şehir merkezinin 12 km güneyinde bulunan bir sahil kasabası ve feribot liman kentidir. Dún Laoghaire-Rathdown bölgesinin de yönetim merkezidir. Genellikle halk tarafından Dublin ve civar bölgesine dahil edilir.

Kasabanın adı İrlanda'nın üst kralı olan Laoghaire'nın kalesi (Dún) anlamına gelmektedir. Birleşik Krallık krallarından IV. George'nın ziyaretinden sonra 1821'de Kingstown olarak değiştirildiyse de İrlanda'nın bağımsızlığından biraz önce 1921'de tekrar Dún Laoghaire oldu.

Dún Laoghaire


Helsingør Floorball Team er en floorballklub med hjemsted i Helsingør. Hjemmekampe af klubbens hold spilles i Helsingørhallen, hvor alle foreningens hold også træner.

Nuværende situation
Klubben har en bred vifte af hold både på ungdoms og senior-siden, samt Special Olympics (hold for unge med udviklingshæmning). Foreningen har fokus på såvel elite som bredde og tager et socialt ansvar.

Seniorhold

Herrehold
På senior-siden har klubben to herre hold i Danmarksturneringen, som spiller i hhv. Unihoc ligaen og 3. division.

Klubbens første hold har de seneste tre sæsoner spillet i 1. division og i de to seneste sæsoner endt som vinder af rækken. En plads i ligaen har dog været afvist, da man i klubben rent praktisk og økonomisk ikke har fundet grundlag for at være en del af den landsdækkende liga, men til sæsonen 2016/2017 valgte klubben at takke ja, og blive en del af den landsdækkende liga.

Damehold
På damesiden har klubben et hold, placeret i 1. division. Mange af damerne på holdet spiller primært floorball for at få en masse motion.

Ungdomshold
På ungdomssiden er der hold helt ned til U5, og op til U13. Det er primært drenge-hold, men klubben bestræber sig på også at få mere fokus på pige-floorball.

U5-U9 børnene i alderen 5-9 år træner sammen, og børnene i alderen 10-13 år på U11 og U13 træner sammen.

Historie
Helsingør Floorball Team (HFT) blev grundlagt i 1989 og er en af Danmarks ældste floorballklubber.

AftenCup
Helsingør Floorball Team har årligt afholdt AftenCup hvor flere lokale hold har deltaget. Cuppen har de seneste år vokset, i takt med at flere og flere er begyndt at kende til konceptet.

Den seneste AftenCup blev afholdt 9. februar 2016, og havde hele 26 hold til at deltage.

SSL arrangment
På den anden side af sundet ligger Helsingborg, som huserer det svenske floorball superliga hold FC Helsingborg.

I sæsonen 2014/2015 stod FC Helsingborg med en problematik i planlægning af deres sidste grundsspilskamp, i det at man skulle planlægge en hjemmekamp der skulle starte præcis samtidig med alle andre kampe i rækken, d. 13. marts 2015, og deres normale hjemmebane, Helsingborg Arena var optaget denne dato.

FC Helsingborg fandt derfor det alternativ at denne ene kamp blev flyttet til Helsingør.

Helsingør Floorball Team stod derfor overfor en stor opgave i at organisere dette unikke arrangement. Modstanderen var Warberg, der sammen med FC Helsingborg kæmpede om at indløse en billet til slutspillet, hvis man vandt denne sidste kamp.

Referencer

Eksterne henvisninger

Floorballklubber fra Danmark
Floorball Team
Etableret i 1989

Helsingør Floorball Team


نور الدين عبد الرحمن الجامي (817 - 898 هـ / 1414 - 1492م)، من مشاهير شعراء فارس وكتابهم في القرن التاسع الهجري.

حياته
ولِدَ عبد الرحمن بن أحمد الجامي في بلدة خرجرد من قرى جام بولاية خراسان، وتقع القرية في شرق إيران اليوم في محافظة خراسان رضوي، انتقل بعد ذلك في سنٍّ صغيرة مع والده من بلدة جام إلى مدينة هراة، وشَبَّ هناك وعُرِف بالجامي، وفيها بدأ بأخذ العلوم الدينية والعقلية، والتحق بالمدرسة النظامية في هراة، ظهر نبوغه في العلوم اللغوية، خاصة النَّحو، وأخذ علوم النَّحو هناك عن السمرقندي وشهاب الدين الحجري، ثُمَّ توجَّه إلى سمرقند بقصد الاستزادة في العلم، وفيها التقى بقاضي زاده الرومي وسمِعَ منه، وكان لمدحِ قاضي زاده إيَّاه وإعجابه به سبباً في تعاظم شهرته في المشرق، فرجع إلى هراة وتقرَّب من أبي الغازي حسين مزرا آخر سلاطين الدولة التيمورية. استمرَّت شهرته في الاتساع حتى بلغت سلاطين الدولة العثمانية، وعندما ذهب الجامي إلى مكة للحج أرسل إليه محمد الفاتح السلطان العثماني يطلب منه العودة إلى الأستانة بعد الحج، غير أنَّه رفض وعاد إلى هراة تحت رعاية السلطان حسين، وكاتبه كذلك يزيد الثاني ابن محمد الفاتح ورفض طلبه أيضاً، وظلَّ في هراة حتى توفِّي في سنة 898هـ.

في النحو
ألَّف الجامي «الفوائد الضيائية» الذي يشرح فيه كافية ابن الحاجب، ورغم أنَّ الكتاب صغير مقارنة بغيره من الشروح، فقد انتشر بين علماء عصره، ولقي اهتماماً كبيراً، وأكثَرَ الجامي في هذا الكتاب من النقل بالنصِّ عن شرح الرضي الاستراباذي للكافية مع نسبة ما نقله إلى الرضي. قام كثير من النحاة بوضع حاشية لكتابه هذا، منهم محرم وابن هشام الأنصاري والبسنوي وعصام الدين ومحمد عصمة الله. توجُّهات الجامي النحوية مماثلة للتيار البغدادي، مما جعل بعض المؤرِّخين المعاصرين يضعونه ضمن نحاة المدرسة البغدادية المتأخِّرين.

أعماله
نورالدين عبد الرحمن بن أحمد جامي الخراساني817 ــ 898 هـ المعروف بـ{ الملا ّ جامي }
 ليلى والمجنون
 الفوائد الضيائية
 خردنامة إسكندري
 تحفة الأحرار
 سبحة الأبرار
 يوسف وزليخا: وهي قصة من مقتبسة من قصة يوسف مع امرأة العزيز في القرآن الكريم، مكتوبة بأسلوب أدبي ذو لغة
شعرية ودلالات صوفية
 نفحات الأنس: كتاب موسوعي يتضمن سير رجال التصوف ودراسة عن التصوف وتاريخه
 شواهد النبوة
 اللوائح
 بهارستان: مجموعة حكايا عن قصص الحيوان هدفها تعليمي ومضمونها صوفي
و قد ترجم له سلفستر دو ساسي كتاب نفحات الأنس والمستشرق وينفيلد شواهد النبوة واللوائح كما ترجمت بقية أعماله إلى اللغات الأوربية...

من مأثور أقواله:

يقول أمين «مكتبة دير القدّيس جاورجيوس - الشير» الشهيرة، الخوري مكاريوس جبّور:
لدينا مخطوط نادر لعبد الرحمن جامي وهو المخطوط رقم 1322. قياسه 22/15/0.5 سم. وغير مرقّم. وهو باللغة التركيّة. غلافه من الكرتون المزخرف. أمّا عنوانه فهو «خطاب من إنشاء حضرة مولَي العلاّمة الفاضل سلطان العلماء وبرهان الفضلاء الذي عجز عن وصف جزيل فضايله، لسان البيان وبيان اللسان مولانا نور الملّة والدين عبد الرحمن جامي تغمّده الله بغفرانه».

روابط خارجية

مراجع

انظر أيضاً
 الطريقة النقشبندية
 قائمة أعلام التصوف
 قائمة شعراء ومؤلفي الفارسية

أشخاص من هراة
إيرانيون في القرن 15
شعراء صوفيون
شعراء فرس
شعراء فرس في القرن 15
شعراء القرن 15
كتاب القرن 15
مواليد 1414
مواليد 817 هـ
نحاة في القرن 10 هـ
نحاة المدرسة البغدادية
وفيات 1492
وفيات 898 هـ
وفيات 998 هـ
وفيات في هراة
شعراء من الدولة التيمورية
متصوفون من إيران

عبد الرحمن الجامي


Stornoway is the name of the official residence of the leader of the Official Opposition in Canada, and has been used as such since 1950. It is provided in recognition of the opposition leader's position. Located at 541 Acacia Avenue in the Rockcliffe Park area of Ottawa, Ontario.  Stornoway has assessed value $4,225,000 (2008) (based on this value, which is only an approximation of the market value, the municipal property taxes are calculated) and is maintained with $70,000 a year in government funds. The property has been owned and managed by the National Capital Commission since April 1986. The lot size, with a frontage of  and depth of , is slightly irregular.

The property is  from Ottawa's Parliament Buildings, whereas the prime minister's official residence is only  away from Parliament. It is located in an area which contains many ambassadorial residences.

History
The house was built by architect Allan Keefer in 1914 for Ottawa grocer Ascanio J. Major and was given the name "Stornoway" by the second occupants, Irvine Gale Perley-Robertson and Ethel Lesa Perley, after the ancestral home of the Perley family in the Outer Hebrides in Scotland.

During the Second World War, from summer 1941 to 1945, Mrs. Perley-Robertson offered Stornoway to (then) Princess Juliana of the Netherlands as a temporary home-in-exile for the Dutch Royal Family, including the future Queen Beatrix of the Netherlands.

Stornoway has served its present role as the Official Opposition leader's residence since 1950, when it was purchased by a group of concerned citizens and later transferred to the Government of Canada.

Although the Bloc Québécois were the official Opposition from 1993 to 1997, party leader Lucien Bouchard declined to move into the residence as a mark of protest against the federal government, choosing instead to live in nearby Gatineau, Quebec. His successor, Gilles Duceppe, also did not reside in Stornoway.

Following the 1997 election, when the Reform Party of Canada displaced the Bloc Québécois to become the largest opposition party, the new official Opposition leader, Preston Manning, declined to move in for a different reason: he protested that it was too extravagant and a waste of taxpayers' money, even joking that it should be used as a bingo hall to pay off the national debt. Manning asked that he be provided with a more 'modest' residence, but soon moved into Stornoway after his refusal to do so began to be portrayed in the media as a mark of disrespect for his position as the leader of the Opposition.

Renovations from 2002 to 2006 included an overhaul of the living room and kitchen, repair of the chimney, replacement of carpets, refinishing of hardwood floors, and painting, among other things.

Jack Layton, who had led the New Democratic Party to official Opposition status in the May 2, 2011 election, moved in a month later, but stated that he would continue to live in Toronto when Parliament was out of session. He died on August 22 of cancer; it was subsequently revealed that Layton and his wife Olivia Chow actually spent just one night in the house. His interim successor as NDP leader, Nycole Turmel, also did not formally move into the house, though she used Stornoway for entertaining purposes and slept over on occasion.

Of the leaders of the Opposition, John Reynolds, Bill Graham, Rona Ambrose, and Candice Bergen are the only interim party leaders to have resided at Stornoway; Bergen was the most recent resident after being selected as interim leader of the Conservative Party of Canada after Erin O'Toole was ousted as leader in a vote by Conservative MPs according to the terms of the Reform Act. All other residents have been permanent party leaders (ratified at a leadership convention).. Permanent Conservative leaders Andrew Scheer and Erin O'Toole moved in after their party elected them as leaders in its 2017 and 2020 leadership elections, respectively.

List of residents
Completed in 1914, the building had three occupants prior to its acquisition by the Government of Canada. Ascanio Joseph Major, a local grocer, was the original occupant of Stornoway, residing there from 1914 to 1923. In 1923, the Perley-Robertson family acquired the home. From 1941 to 1945, during the Second World War, the Dutch Royal Family leased the home from the Perley-Robertson family.

In 1950, the building was acquired by a private trust, and later transferred to the Government of Canada. Since 1950, Stornoway has been used as the official residence of the leader of the official opposition in the House of Commons of Canada. Official opposition leaders (including interim leaders) who resided in Stornoway include:

George A. Drew 1950–56
Vacant, 1956–58 as John Diefenbaker did not move in during the six months he was Opposition leader and as Louis St. Laurent declined to use the house, due to his intending to step down as Liberal leader following his government's defeat 1957–58
Lester B. Pearson 1958–63
John Diefenbaker 1963–67
Robert Stanfield 1968–76
Joe Clark 1976–79
Pierre Trudeau 1979–80
Joe Clark 1980–83
Brian Mulroney 1983–84
John Turner 1984–90
Jean Chrétien 1990–93
Vacant, 1993–97 as Bloc Québécois leaders Lucien Bouchard, Gilles Duceppe, and Michel Gauthier refused to use the house
Preston Manning 1997–2000
Stockwell Day 2000–01
John Reynolds 2001–02
Stephen Harper 2002–06
Bill Graham February–December 2006
Stéphane Dion 2006–08
Michael Ignatieff 2008–11
Jack Layton May–August 2011
Nycole Turmel 2011–12
Tom Mulcair 2012–15
Rona Ambrose 2015–17
Andrew Scheer 2017–20
Erin O'Toole 2020–22
Candice Bergen February–September 2022
Pierre Poilievre 2022–present

Architecture
Stornoway is a 19-room mansion with eight bedrooms, five bathrooms, living room, sitting room (2nd floor), and dining room, and sits on extensive grounds.

Besides the residents in the home, Stornoway is served by a staff of three: a chef, chauffeur, and household administrator. Like 24 Sussex and Rideau Cottage the public is not allowed to visit Stornoway.

See also
 Rideau Hall
 24 Sussex Drive

References

External links
 Stornoway in the Directory of Federal Real Property
 Stornoway (at the National Capital Commission site)

1914 establishments in Ontario
Federal government buildings in Ottawa
Official residences in Canada
Houses in Ottawa
Historic buildings and structures in Ontario
National Capital Commission

Stornoway (residence)


Nevėžis je rijeka u središnjem dijelu Litve, šesta je najduža litvanska rijeka.

Duga je 208,6 kilometara, a teče samo u granicama Litve. Nevėžis je druga najduža rijeka, nakon Šventoji, čiji se tok u cijelosti nalazi u Litvi. Izvire u općini Anykščiai odakle teče prema sjeverozapadu do Panevėžysa gdje okreće prema jugozapadu. Zatim protječe kroz Kėdainiai, a u Njemen se ulijeva kod Raudondvarisa, zapadno od Kaunasa.

Izvori

Rijeke u Litvi
Porječje Njemena

Nevėžis


Das Fort St Elmo () ist eine während der Zeit der Herrschaft des Johanniterordens von 1670 bis 1693 erbaute Festung auf Malta. Das auf einer Halbinsel zwischen dem Marsamxett Harbour und dem Grand Harbour gelegene Fort bildet den nördlichen Abschluss der Befestigungen der maltesischen Hauptstadt Valletta.

Topographie

Die von den Rittern des Johanniterordens peninsula genannte felsige Halbinsel Sciberras trennt den Grand Harbour vom Marsamxett Harbour. Beide Häfen sind die einzigen geschützten Tiefwasserhäfen an der Ostküste der Insel. Die Spitze der Halbinsel liegt ungefähr 23 m über dem Meeresspiegel. Zum Landesinneren fällt das Gelände zunächst ab und geht in einen 17 bis 20 m hohen Sattel über, um dann bis auf eine Höhe von ungefähr 30 m anzusteigen.

Bereits vor der Übergabe der Insel an den Orden gab es 1488 erste Pläne, an der Spitze der Insel einen Artillerieturm zu errichten. Diese Pläne wurden jedoch nicht umgesetzt. Nach der Übernahme der Insel erkannte der Orden schnell die Bedeutung des Ortes. Eine dort errichtete Befestigung würde sowohl die Zugänge zu den beiden großen Naturhäfen beherrschen, andererseits auch die See vor den Zugängen. Eine derartige Festung musste aber auch in der Lage sein, einem Angriff von Land zu widerstehen. Da im gleichen Zeitraum jedoch die Stadt Birgu befestigt und das Fort St. Angelo angelegt wurde, reichten die finanziellen Mittel des Ordens für eine Befestigung von peninsula nicht aus. 1533 wurde mit dem Bau eines kleineren Forts begonnen, die Arbeiten jedoch bald wieder eingestellt.

Bau des Forts

1552 schlug der spanische Ingenieur Pietro Prato den Bau eines kleinen, rechteckigen Forts vor. Der zum Landesinneren gelegene Haupteingang des Forts wurde durch zwei Halbbastionen geschützt. Im Inneren des Forts war ein Kavalier vorgesehen. Dieser Plan wies zahlreiche Mängel auf. Einer dieser Mängel bestand darin, das die seeseitige Kurtine auf die See ausgerichtet war. Dort aufgestellte Geschütze hätten zwar den Kampf gegen Ziele auf offener See führen, die Hafeneingänge jedoch nicht erreichen können. Daher wurde ab 1554 vor dieser Kurtine ein hoher Kavalier gebaut. Dieser Kavalier war höher als das eigentliche Fort. Von diesem wurde er durch einen trockenen Graben getrennt. Der Nachteil dieses Grabens bestand darin, das er weder vom Fort – da an der Seeseite auf Bastionen verzichtet worden war, noch vom Kavalier aus mit flankierenden Feuer bestrichen werden konnte. Um diesen Mangel abzustellen, ließ Don Garcia de Toledo 1565 an der nördlichen Spitze der Insel ein weiteres Außenwerk errichten. Obwohl als Ravelin bezeichnet, handelte es sich eigentlich mehr um eine Kontergarde. Von diesem Außenwerk konnten die westlichen und nördlichen Gräben des Forts mit flankierendem Feuer bestrichen werden. Solange sich das Außenwerk in der Hand der eigenen Truppen befand, konnte es diese Aufgabe erfüllen. Fiel es jedoch in die Hand des Gegners, kehrte sich dieser Vorteil in einen entscheidenden Nachteil für die Besatzung des Forts um, da vom Außenwerk neben den Gräben auch die Wälle des Forts bestrichen werden konnten. Den größten Nachteil des Forts, die gegenüber dem Rest der Halbinsel tiefere Lage, konnte auch dieses Außenwerk nicht beseitigen. Einem Gegner, der seine Artillerie an der Basis der Halbinsel aufstellte, würde es möglich sein, von oben in das Fort hineinzuschießen. Wenn auch die Mauern des Forts sehr mächtig waren und einem länger andauernden Beschuss standhalten konnten, so waren Fort und Besatzung nur ungenügend gegen Steilfeuer geschützt.

Große Belagerung 1565
Während der Belagerung von Malta bekam das Fort die volle Wucht der Angriffe der osmanischen Truppen zu spüren. Das Fort wurde sowohl vom gegenüber liegenden Dragut Point, als auch von den höher gelegenen Teilen der Halbinsel beschossen. Der Besatzung des Forts gelang es dennoch mehr als einen Monat, der Belagerung zu widerstehen. Neben dem Mut und der Ausdauer der Belagerten trug dazu vor allem die Tatsache bei, dass nachts über den Grand Harbour frische Truppen und Versorgungsgüter zugeführt werden konnten. Während einer Vollmondphase konnten die osmanischen Belagerer diese Nachschublieferungen unterbinden. Am 23. Juni 1565 fiel das Fort.

Seine eigentlichen Aufgaben hatte es nur teilweise erfüllen können. Während die Sperrung des Grand Harbour im Zusammenwirken mit Fort St Angelo gelang, konnte der osmanischen Flotte die Einfahrt in den Marsamxett Harbour nicht verwehrt werden.

Im Zuge der Belagerung wurde das Fort nahezu vollständig zerstört.

Wiederaufbau und Verstärkungen
Trotz der Zerstörungen wurde das Fort zügig wiederaufgebaut, da dieser wichtige Platz nicht unbefestigt bleiben sollte. Dabei hielt der Orden sich an die ursprünglichen Pläne Pratos. Im Grundriss sind die Pläne Pratos – das quadratische Fort mit den landseitigen Halbbastionen und dem seeseitigen Kavalier – bis heute zu erkennen. Das von de Toledo eingefügte Außenwerk wurde jedoch nicht wieder errichtet.

Die Belagerung hatte jedoch deutlich die Mängel des Forts aufgezeigt. Besonders der Raum zwischen dem Fort und dem Marsamxett Harbour hatte sich als problematisch erwiesen. Er war breit genug, um gegnerischen Truppen ein Sammeln und einen Angriff auf diese Seite des Forts zu ermöglichen. Auch der eingefügte Ravelin hatte dies nicht verhindern können. Francesco Laparelli schlug vor, den Grund in Richtung des Marsamxett Harbour zu planieren und einen Wall mit Graben vom Marsamxett Harbour aus zu bauen, der ungefähr in der Mitte des nordwestlichen Grabens auf das Fort treffen sollte. Diese Planungen wurden 1614 umgesetzt. Das Außenwerk erhielt den Namen Post de Vendôme nach dem Großprior des Malteserordens in Frankreich Alexandre de Vendôme.

Landseitig war dem Fort nun die ab 1566 erbaute Stadt Valletta vorgelagert, die sich bis zum höchsten Punkt der Halbinsel erstreckt und mit ihren Befestigungsanlagen gegnerische Artillerie vom Fort fernhielt.

Der Großmeister Gregorio Carafa holte 1681 den flämischen Ingenieur Carlos de Grunenberg nach Malta. Dieser schlug 1687 die weitere Befestigung der Spitze der Halbinsel vor. Seine Pläne und ein steinernes Modell sind erhalten geblieben. Nach seinem Vorschlag wurden drei Bastionen gebaut, die der Küstenlinie folgten und durch Kurtinen verbunden waren. Im Nordwesten wurde die St Gregory's bastion erbaut, die über den Toscana's curtain mit der Conception bastion verbunden war. Diese verband der Sta Scholastica curtain mit der St John's bastion. An diese schloss sich der zum Grand Harbour gelegene St Ubaldesca's curtain an, der die Befestigungen des Forts mit der St Lazarus' bastion der Stadtbefestigung Vallettas verbindet. Aufgrund der räumlichen Lage musste der dem Fort vorgelagerte Kavalier teilweise abgebrochen und umgebaut werden, da an seiner ursprünglichen Spitze nun der Sta Scholastica's curtain verlief. Die Umbauarbeiten waren 1689 abgeschlossen. Im 18. Jahrhundert wurde der zwischen dem Kavalier und dem Fort liegende Graben teilweise verfüllt und so Kavalier und Fort miteinander verbunden.

1763 wurde im Fort auch ein Leuchtturm errichtet. Der Innenhof des Forts wurde zu einem Paradeplatz umgebaut und zwei Gebäude, die als Vorratslager genutzt wurden, im Fort errichtet. Die St Lazarus bastion, die die Verbindung zwischen dem St Ubaldesca's curtain und der Stadtbefestigung Vallettas darstellt, ergänzte ab 1730 die Anlagen des Forts. Auf dem Post de Vendôme kam 1745 ein weiteres Magazin hinzu.

In dieser Form blieben die Befestigungsanlagen des Forts bis zum Ende der Herrschaft des Ordens erhalten.

Britische Kolonialzeit

Nach der Besetzung der Inseln durch die britischen Truppen und deren Umwandlung in eine britische Kolonie wurde das Fort zunächst weitgehend unverändert weitergenutzt. Ein Teil der Bastionen und Kurtinen wurde umbenannt. Aus dem Toscana's curtain wurde der St Gregory's curtain, aus der Conception bastion die nach Alexander Ball benannte Ball's bastion. Auch der Sta Scholastica curtain wurde nach Ball benannt und wurde zum Ball's curtain. St John's bastion und St Ubaldesca curtain wurden nach John Abercrombie in Abercrombie's bastion und Abercrombie's curtain umbenannt.

Um 1860 war das Fort mit einer Vielzahl von Geschützen unterschiedlicher Typen und Kaliber ausgerüstet. Das Fort bildete mit seinen Außenwerken die größte Konzentration von Artillerie auf Malta.

Ab 1866 kam es zu größeren Umbauarbeiten im Fort. Grund war ein Memorandum von William Jervois, der die Befestigungen auf Malta untersuchte und Vorschläge zu ihrer Verbesserung vorlegte. Auf dem Kavalier wurden Stellungen für drei RML 11-inch-gun gebaut. Die Kosten für diesen Umbau beliefen sich auf £ 14.583. Für Munition und Treibladungen wurden im Inneren des Forts Magazine errichtet.

Bis 1877 wurde die Bewaffnung des Forts vervollständigt. Auf der St Gregory's bastion wurde eine RML 12.5 inch 38 ton gun aufgestellt. Ball's bastion erhielt zwei RML 10 inch 18 ton gun, Ball's curtain eine RML 9 inch 12 ton gun, während auf der Abercrombie's bastion zwei RML 10 inch 18 ton gun und zwei RML 9 inch 12 ton gun aufgestellt wurden.

1884 wurden die RML 11-inch-gun auf dem Kavalier entfernt. Dieser Teil des Forts wäre aufgrund seiner höheren Lage feindlichem Feuer verstärkt ausgesetzt gewesen. Außerdem wurde bezweifelt, ob der aus dem 17. Jahrhundert stammende Bau dem Feuer der auf ihm aufgestellten Geschütze standgehalten hätte. Im gleichen Jahr waren auch in der im Inneren des Forts gelegenen St Ann's battery noch Geschütze aufgestellt. Die Glattrohrkanonen und Karronaden wurden in diesem Jahr entfernt, eine 64/32-Pfünder-Kanone, zwei 13 inch Blomefield-Mörser und zwei RML-80-Pfünder verblieben jedoch in der Batterie.

Bereits fünf Jahre später waren die Geschütze des Forts durch den technischen Fortschritt überholt. Die Vorderlader wurden durch BL 6 inch ersetzt, die teilweise in Kasematten, aber auch in Barbetten auf den Kurtinen und Bastionen aufgestellt wurden. Die alten Befestigungsanlagen wurden zu diesem Zweck mit Beton verstärkt.

Im Jahre 1906 kam es nochmals zu einer tiefgreifenden Änderung der Bewaffnung. Diese steht im Zusammenhang mit der grundsätzlichen Reorganisation der Küstenverteidigung Maltas. Durch gestiegene Kadenz und Reichweite konnte auf einen Teil der Geschütze verzichtet werden, ein Teil der Befestigungsanlagen war überflüssig geworden. Die Planungen vom 5. Juli 1906 sahen auf der St Gregory's bastion eine BL 6 inch Mk VII naval gun vor. Zusammen mit zwei Geschützen gleichen Typs auf der Ball's bastion sollte sie vor allem Torpedoboote und Zerstörer bekämpfen, die zu im Marsamxett Harbour ankernden Handelsschiffen durchzubrechen versuchten. Den Schutz der Einfahrt des Grand Harbours übernahmen zwei Kanonen dieses Typs auf der Abercrombie's bastion, unterstützt von einer weiteren auf der St Lazarus' bastion. Auf dem Abercrombie's curtain wurden vier schnellfeuernde QF 12 pounder 12 cwt naval gun aufgestellt.

Vor dem Fort wurde ein Seeminenfeld angelegt. In diesem Zeitraum wurde im Fort auch eine Station für Brennan-Torpedos gebaut. Dabei handelte es sich um drahtgelenkte Torpedos, die von festen Ablaufbahnen an Land zu Wasser gelassen und in das Ziel lanciert wurden. Von begrenzter Reichweite und Geschwindigkeit dienten sie zur Verteidigung enger Hafeneinfahrten. Ihr Vorteil war, dass sie bei einem Treffer das Schiff unterhalb der Wasserlinie trafen, was bei Schlachtschiffen bis zur King-Edward-VII-Klasse unweigerlich zum Verlust des Schiffes führte. Zur Gefechtsfeldbeleuchtung wurde unterhalb des Abercrombie's curtain im Mai 1898 ein elektrischer Suchscheinwerfer installiert. Dies ermöglichte den Einsatz der Brennan-Torpedos und die Fernzündung der Seeminen auch bei Nacht. Ein Mast mit vier beweglichen Suchscheinwerfern wurde auf dem Abercrombie's curtain aufgestellt. Diese Scheinwerfer dienten zur Gefechtsfeldbeleuchtung für die 6-Zoll-Geschütze.

Nutzung während des Zweiten Weltkrieges

Zu Beginn des Zweiten Weltkrieges waren die Bastionen vor dem Fort mit sechs QF 6 inch /40 naval gun ausgerüstet. Die Anlage für die Brennan-Torpedos wurde zwischenzeitlich abgebaut, da diese Art von Torpedos mittlerweile überholt war. Unmittelbar vor Beginn des Krieges wurden ebenso wie in Fort Ricasoli hoch aufragende Feuerleitstände aus Stahlbeton gebaut, die bis heute die Silhouette des Forts prägen. Bei Kriegsbeginn war im Fort die 3. schwere Batterie (3rd Heavy Battery) der Royal Malta Artillery stationiert. Die Besatzung des Forts war im Juni 1940 an der erfolgreichen Abwehr eines Angriffs italienischer Schnellboote beteiligt, die versuchten, die Hafensperren zu durchbrechen, und war entscheidend an der Abwehr des Operazione Malta Due am 26. Juli 1941 beteiligt.

Nutzung nach dem Zweiten Weltkrieg

Nach dem Abzug der letzten britischen Truppen von Malta blieben große Teile des Forts ungenutzt. Im eigentlichen Fort befindet sich die Polizeiakademie der Police Force of Malta, während im Post de Vendôme das National War Museum eingerichtet wurde. Die Anlagen des Forts außerhalb des Museums sind für die Öffentlichkeit nicht zugänglich.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Wehranlage des Malteserordens auf Malta
St Elmo
Bauwerk in Valletta
s
Erbaut in den 1690er Jahren
Weltkulturerbe Stadt Valletta
National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands

Fort St Elmo


Junkyard Drive er et dansk Hard Rock band, dannet i Roskilde 27. Februar 2014, af Birk (Emil Birkmose) guitarist og Claus Munch trommeslager. Bandet opstod i kølvandet på et brud mellem Birk og hans tidligere band Lagerloudz. Efter bruddet fandt Birk og Claus sammen og dannede Junkyard Drive. De havde lært hinanden at kende på HF. Bandet blev hurtigt udvidet med yderligere to medlemmer, nemlig Kristian Johansen, forsanger og Benjamin Høyer, guitarist.

Bandet er kendt for deres energiske Rock N' Roll, i samme genre kan bl.a. nævnes Mötley Crüe, L.A. Guns og Guns N' Roses.

Bandet markerede sig for alvor på den danske rockscene, da de 2. januar 2017 udgav kæmpehittet ''Geordie'', som gjorde bandet landskendt fra den ene dag til den anden. Mange danskere tror, at ''Geordie'' er en engelsk version af Gasolin' - hittet ''Langebro'', men faktisk er ''Langebro'' en coverversion af den engelske folkevise ''Geordie'', som blandt andre er indspillet af Joan Baez. Singlen Geordie lå i hele 2017 på Itunes hitlisten bl.a. som nr. 2 på Rock-listen (lige under Volbeat – For evigt) og nr. 19 på den samlede hitliste, hvor de har overgået både Lukas Graham og Gulddreng.

Bandet har udgivet 2 studiealbums og en EP. Den første udgivelse var EP'en Junkyard Luxury, som udkom 9. november 2014. Det første studiealbum, Sin & Tonic, udkom 17. februar 2017 på pladeselskabet Mighty Music. Sin & Tonic blev indspillet i Medley Studios med den anerkendte Søren Andersen (Glenn Hughes, Dead Daisies, Mike Tramp) som producer. Deres andet studiealbum, Black Coffee udkom den 31 august 2018. Den er ligeledes udgivet på pladeselskabet  Mighty Music. Black Coffee gik kort tid efter udgivelsen, nr. 1 på den officielle  vinylhitliste.

Udgivelser

Junkyard Luxury

 Pauline
 The Golden Lady
 Low On Bucks
 The Devils Boogie Woogie

Sin & Tonic

 If You Wanna Rock Me
 Bone Dry Jessie
 Drama Queen
 Natural High
 Take It All
 B.A.D
 Danger Zone
 Stone Cold Lady
 Geordie
 Slave to Technology

Black Coffee

 Time is Over
 Sweet Little Dreamer
 Sucker for Your Love
 Make up Your Mind
 Backseat Baby
 Way Too Long
 Through the Door
 Same Old Story
 Wasted Nights
 Where I Belong
 See You Next Time

Band
Kristian Johansen: Vokal
Birk: Left Wing Guitar/kor
Benjamin Høyer: Right Wing Guitar/kor
Claus Munch: Trommer
Tim Meldal: Bas

Noter

Rockgrupper fra Danmark

Junkyard Drive


Mount Gould ist der Name von vier Bergen:
 Mount Gould (Antarktika), Berg im Marie-Byrd-Land, Antarktika
 Mount Gould (Devon) in England
 Mount Gould (Kalifornien) in der Sierra Nevada, USA
 Mount Gould (Montana) im Glacier-Nationalpark, USA
 Mount Gould (Tasmanien) im Cradle-Mountain-Lake-St.-Clair-Nationalpark, Australien

Mount Gould


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 17. veljače – Molière, francuski komediograf, scenarist i književnik (* 1622.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 16. studenog – Ana Katarina Zrinski, hrvatska književnica i diplomatkinja (* oko 1625.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1673.


1. travnja
Nezadovoljni smo s UNPROFOR-om i njegovim djelovanjem u Istočnom sektoru, rekao B. Glavaš, predsjednik osječke vlade i istakao kako je za njegova mandata protjerano 5.000 nesrba, a 600 ljudi je ubijeno.
Beogradski Vrhovni vojni sud osudio na smrt Vukovarce koji su zamijenjeni 1992. godine.
Reportaža britanske televizijske mreže ITN o masovnom stratištu Hrvata na Ovčari potresla svijet.
U Italiji sve žešća kampanja protiv Hrvatske - započeli su je fašisti i iredentisti, a priključili su im se i političari koji najčešće traže reviziju Osimskih sporazuma.
Počelo suđenje u Međunarodnom sudu pravde u Den Haagu - Srbija optužena za genocid.
Vijeće sigurnosti osnažilo zabranu letenje nad BiH stavivši ju pod strogi nadzor oko 100 NATO-vih zrakoplova.

2. travnja
Najavjeni pregovori hrvatskih vlasti iz Ogulina i delegacije pobunjenih Srba iz Plaškog.
Norveški ministar vanjskih poslova Thorvald Stoltenberg (61) prihvatio ponudu glavnog tajnika UN da zamijeni Cyrusa Vancea na mjestu mirovnog posrednika UN za područje bivše Jugoslavije.
Pobunjeni Srbi maljutkama gađali Skradin.
U Travniku dogovor čelnika civilnih vlasti, predstavnika HVO-a i Armije BiH da političke stranke, civilne vlasti i vojne postrojbe počnu stvarati zajedničko zapovjedništvo.
Washington pojačava pritisak za ukidanje embarga na oružje za BiH.

3. travnja
Italija odobrila NATO-u korištenje baza na svom tlu.
Luftwaffe daje ključne posade izviđačkih zrakoplova HATO-a u misijama u BiH.
Završeno drugo ročište Međunarodnog suda pravde u Den Haagu kojem je BiH podnijela tužbu protiv tzv. SR Jugoslavije zbog agresije i genocida.
Samoproglašeni parlament Srba u BiH odbacio na zasjedanju u Bileći Vance-Owenov mirovni plan.
U povodu izglasavanja 815. rezolucije Vijeća sigurnosti UN, kojom se ističe da su područja Republike Hrvatske pod zaštitom UNPROFOR-a sastavni dio Hrvatske, Srbi s tog područja poslali prosvjedno pismo glavnom tajniku UN.

4. travnja
Visoka povjerenica UN za izbjeglice Sadako Ogata od Boutrosa Ghalija zatražila hitnu pomoć za umiruću Srebrenicu.
Francuska spremna poslati u Italiju 10 zrakoplova mirage 2000 C i četiri izviđačka miragea CR, kao pomoć u provedbi zaštitne zone zabranjenog leta iznad BiH.
Lovac na ratne zločince Simon Wisenthal optužio Hrvatsku da je fašistička zemlja, a od njegove izjave date u talijanskoj Corriera della Sera ogradila se i Židovska općina u Zagrebu.

5. travnja
U Ženevi nastavljeni pregovor hrvatske Vlade i pobunjenih Srba, očekuje se potpisivanje sporazuma o načinu provedbe Rezolucije 802 Vijeća sigurnosti.
Zapadnoeuropska unija odlučila sudjelovati u pooštrenim sankcijama protiv Beograda.
Posebni izvjestitelj Ujedinjenih naroda za ljudska prava na prostoru bivše Jugoslavije Tadeusz Mazowiecki izjasnio se za jači međunarodni pritisak u bosanskom ratu.
Američki državni tajnik Warren Christopher izjavio da su bosanski Srbi propustili priliku za mir i da je s ruskim kolegom razgovarao o novim sankcijama protiv Srbije.
Srbija i Crna Gora pred Međunarodnim sudom u Hagu našle se u neugodnoj situaciji.

6. travnja
David Howell, visoki dužnosnik britanske Konzervativne stranke premijera Johna Majora, izjavio kako je došlo vrijeme za vojnu intervenciju Zapada, kojom bi se okončale borbe u BiH.
Prema mišljenju američkog državnog tajnika Warrena Christophera, Srbi u BiH nisu spremni prihvatiti mirovni plan jer su već zauzeli prevelik dio Bosne.
U Ženevi nastavljene pregovori o sukcesiji bivše Jugoslavije, ali bez većih rezultata, jer su pregovarači SR Jugoslavije napustili pregovore pristavši da sudjeluju samo kad se bude raspravljalo o sukcesiji bivših saveznih arhiva.
U sarajevski zračnoj luci održan sastanak vojnih izaslanstva Armije BiH, HVO-a i vojske bosanskih Srba.
Sarajevski radi i televizija nastavljaju s medijskom propagandom protiv Hrvata u BiH poistovjećujući Hrvate sa srpskim fašistima.
Ne prestaju napadi srpskog neprijatelja na zadarsko-biogradsko zaleđe.

7. travnja
U Ženevi predstavnici hrvatske Vlade i pobunjenih Srba potpisali sporazum o provedbi Rezolucije 802.
Sve tri zaraćene strane u BiH postigle sporazum o produženju prekida vatre.
Dalekometnim topništvom Srbi gađali stanovnike Srebrenice.
Nastavlja se etničko čišćenje banjalučke regije iz koje je Crveni križ prihvatio 37 Hrvata.
U Prozoru održan sastanak između HVO-a i Armije BiH na kojem su razmatrana pitanja prekida vatre između te dvije zaraćene strane na istočnom dijelu općine Rama-Prozor.
U Mostaru između HVO-a i Armije BiH nema sukoba, ali ni dogovora o nekom trajem prekidu neprijateljstva.

8. travnja
Za građane Hrvatske prestali važit crveni YU-pasoši, u inozemstvo mogu samo sa hrvatskom putovnicom.
Francuski i Nizozemski ratni zrakoplovi stigli u dvije talijanske vojne baze odakle će kretati u misiju nadzora bosanskohercegovačkog zračnog prostora.
Srbi uveli takse za sve brodove koji plove 588 kilometara dugim putem Dunavom kroz Jugoslaviju, do sada su je morali plaćati samo njemački i austrijski brodari.
Zavod za zdravstvenu zaštitu BiH do sada evidentirao 136.840 poginulih.

9. travnja
Mirovni posrednik EZ lord Owen upozorio međunarodnu zajednicu da bi mogla biti prisiljena izvesti specifičnu i pozorno odmjerenu vojnu akciju u bivšoj Jugoslaviji.

10. travnja
Njemački ustavni sud odbio tužbe liberala i oporbenih socijaldemokrata, čime je dao zeleno svjetlo za sudjelovanje njemačkih pilota u AWACS-ima u sklopu akcije NATO-a za nadzor bosanskog neba.
Makedonija postala 181. članica Ujedinjenih naroda.

22. travnja
Završen posjet predsjednika Tuđmana SAD, gdje se sastao s američkim predsjednikom i potpredsjednikom, s drugim istaknutim predstavnicima američke politike, s više od deset predsjednika drugih država, te s najistaknutijim vođama židovske zajednice u SAD.
Četnici raketirali Pirovac.
U napadu pripadnika Armije Bih na konjičko selo Vrci ubijeno 7 tamošnjih Hrvata.
UN zahtijeva da se srpske snage u potpunosti pokore Rezoluciji 819, te da Hrvati i Muslimani prekinu sukobe u BiH. Američki predsjednik Bill Clinton još ne uspijeva postići sugelasnost za vojnu akciju protiv Srba.

23. travnja
U istočnoj Slavoniji Srbi i dalje crpe naftu na polju pokraj Đeletovaca, što je međunarodni kriminal i kršenje embarga UN.
U raketnom napadu na Biograd ozlijeđena tri civila.
U Mostaru održan sastanak predstavnika hrvatskog naroda u organima Republike BiH, zaključeno da su Muslimani uzurpirali svu vlast u Republici.
U selima sjeverne Hercegovine, na području općine Konjić, muslimanske snage i dalje čine masakre nad Hrvatima.
U Mostaru utemeljena Muslimanska demokratska stranka BiH, za predsjednika izabran Mirsad Bakšić.
Muslimanske snage granatirale Vitez.
Predsjednik SRJ Dobrica Ćosić, prema osobnoj izjavi, sklon prihvatiti Vance-Owenov plan.
Glavni tajnik PEN-a Alexsandre Blokh izjavio u Dubrovniku kako nema sumnje da su Srbi i Srbija agresori.

24. travnja
Američka administracija podijeljena glede politike prema krizi na Balkanu - Ovo je najveći problem vanjske politike s kojim smo se suočili i mi i naši saveznici - rekao Clinton.
U oružanom napadu pripadnika Armije BiH na selo Miletiće pokraj Travnika brutalno ubijeno 5 mještana - Hrvata, a u oružanom napadu pripadnika Armije BiH na grad Fojnicu ubijeno je 8 Hrvata.

25. travnja
Potpisan hrvatsko-muslimanski sporazum o prekidu sukoba u BiH.
U Mostaru se stanje postupno normalizira - Armija BiH i HVO napustili sve prostore na desnoj obali Neretve.
Zemlje EZ-a više ne isključuju mogućnost zračnih napada na srpske snage u BiH, ali su protiv naoružavanja Muslimana.
Većina Amerikanaca odobrava mogućnost da SAD pokrenu zračne napade kako bi zaustavili sukobe u BiH.

26. travnja
Zadar i okolicu pobunjeni Srbi ne prestaju granatirati, opća opasnost na snazi više od deset dana.
Nakon potpisanog mira između Hrvata i Muslimana, stanje u Vitezu polako se noramlizira, izgrede čine jedino Mudžahedini pristigli iz islamskih zemalja, od čijih se postupaka ogradio Enver Hadžiasanović, zapovjednik 3. korpusa Armije BiH.
Češki predsjednik Vaclav Havel podržava vojnu akciju protiv Srba.
Planeri KESS-a predviđaju da će sankcije UN SRJ u vrlo kratkom vremenu baciti na koljena.

27. travnja
Prema svjedočenjima posljednjih izbjeglih Hrvata iz vrličkog kraja, njihova imovina postaje vlasništvo novonaseljenih Srba iz BiH i Srbije.
Sedam dana zaredom na biogradskom području traje opća opasnost.
Nakon što su zastupnici skupštine tzv. republike srpske u BiH odbili Vance-Owenov plan, počela još jedna opća ofenziva četnika i jugovojske na područja odgovornosti Drugog korpusa Armije BiH.
Organizacija islamske konferencije (OIC) pozvala UN da upotrijebi sva sredstva kako bi se zaustavio genocid nad Muslimanima u BiH.
Owen Miloševića u Beogradu utjerao u laž - vojska SRJ razarala Srebrenicu.
Poslije pooštravanja sankcija Beograd posprema svoja 3.450 skloništa, u koja se može smjestiti nešto više od 332.000 ljudi.

28. travnja
Dok državnici Zapada pozdravljaju najnoviju Jeljcinovu izjavu da Rusija neće biti pokrovitelj srpskih nacionalista, ruski parlament opet pokušava zaštititi Srbe.
Američko Ministarstvo financija zaplijenilo pet od šest brodova i nova, vlasništvo tzv. SR Jugoslavije.
Srbi u Bosni zaprijetili su da će bombardirati britanske trupe UNPROFOR-a u središnjoj Bosni u slučaju zračnog napada NATO-a.
Podmornica nizozemske Kraljevske mornarice mjesecima luta Jadranskim morem s jedinim zadatkom - da prisluškuje srpske vojne komunikacije.

29. travnja
Zločinačka srpska vojska tenkovima napala Novigrad.
Predsjednik Amerike Bill Clinton zalaže se za strože mjere protiv srpskih snaga u BiH - njegov zapovjednik zrakoplovstva ocjenjuje da bi bombardiranje srpskih topničkih položaja bilo vrlo učinkovito.

30. travnja
Ruski parlament naredio predstavniku Rusije pri Vijeću sigurnosti UN da stavi veto na svaku rezoluciju o vojnoj intervenciji u Bosni i Hercegovini.
Ministar vanjskih poslova BiH Haris Silajdžić kazao intervjuu za BBC da ne može biti sigurnosnih zona u Bosni i Hercegovini dok su u njih uperene topovskih cijevi.
Nakon topničkog napada Biograd pretrpio i helikopterski napad.

Izvori

1993/4

Kronologija Domovinskog rata: travanj 1993.


Cayo Bahía de Cádiz es el nombre de una isla en el norte de la República de Cuba, en ella se encuentra un antiguo faro que data del , que inició operaciones en 1862. La isla esta cubierta de vegetación y está deshabitada. Pertenece administrativamente a la Provincia de Villa Clara, y se localiza en las coordenadas geográficas  al este de la Bahía de Cádiz, al norte de la Boca Ciega y al noroeste de Cayo Blanquizal.

Véase también
Cayo Anclote
Cayo Anna
Cayo Annio Trebeliano
Cayo Baby Roach

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de ubicación de la isla

Archipiélagos e islas de Cuba

Cayo Bahía de Cádiz


Aldeire, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde en fazla nüfusu sahip bulunan Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletten biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Aldeire belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 747 kişidir.

Dış bağlantılar
 Aldeire hakkında bilgiler, fotoğraf ve videolar

Granada'nın belediyeleri

Aldeire


Makwan Amirkhani (født 8. november 1988) er en finsk MMA-udøver, der konkurrerer i Featherweight-divisionen i Ultimate Fighting Championship. Amirkhani er måske bedst kendt for sin 1. omgangs otte-sekunders knockout mod Andy Ogle, som er en af de hurtigste knockouts i UFC historie.

Baggrund
Amirkhani blev født i Kermanshah i Iran og flyttede med sin familie til Finland som et lille barn i kølvandet på Iran-Irak-krigen. Som mange andre unge børn i Iran kommer han fra en amatørbrydningsbaggrund, som han har trænet siden han var fire år gammel, og vandt adskillige titler i både stilene i grærsk-romersk brydning og fristilsbrydning. Makwan har arbejdet som model og kom på næstsidstepladsen i 2012, i Mr. Finland's skønhedskonkurrence, som hans kaldenavn refererer til. Efter at have fundet succes i sin MMA karriere, har han også været set i flere reality tv-programmer i sit hjemland Finland og har udgivet en selvbiografi i 2017.

Kurdisk afstamning
På trods af sin opvækst i Finland er Amirkhani stadig stolt af sin kurdiske afstamning . Ved indgangen til sin kamp i juni 2015 holdt han et kurdistan-flag højt da han trådte op på vægten. Han støtter også ofte Peshmerga på sine sociale medier. Han holder også det kurdiske flag under sine indvejninger i UFC. Makwan er stolt af hvor han er fra en og en stor del af hans fanbase er kurdere.

MMA-karriere
Amirkhani begyndte at træne i MMA i en alder af 16 år og havde sin første professionelle kamp i 2010. Han konkurrerede ulukkende på lokale events i Finland og opbyggede en rekordliste på 10-2, med otte tidlige afgørelser, alle via submission og alle i 1. omgang før han skrev kontrakt med UFC i december 2014.

Ultimate Fighting Championship
Amirkhani fik sin UFC-debut mod Andy Ogle den 24. januar 2015 ved UFC på Fox 14. Han vandt kampen via TKO kun 8 sekunder inde i første omgang. Han blev ligeledes tildelt Performance of the Night bonusprisen.

Amirkhani var kort forbundet med en kamp mod Diego Rivas den 20. juni 2015 på UFC Fight Night 69. Imidlertid blev, der kort efter kampen meddelt, at Rivas blev trukket fra kampen på grund af uafklarede årsager og erstattet af Masio Fullen. Amirkhani vandt kampen via submission ved rear naked choke i første omgang.

Amirkhani mødte Mike Wilkinson den 27. februar 2016 på UFC Fight Night 84. Han vandt kampen via enstemmig afgørelse.

Amirkhani mødte Arnold Allen den 18. marts 2017 på UFC Fight Night 107. Han tabte kampen via delt afgørelse.

Amirkhani mødte Jason Knight den 27. maj 2018 på UFC Fight Night 130 Amirkhani vandt en lige kamp via delt afgørelse, efter at være blevet banket slået ned 2 gange med uppercuts.

Amirkhani mødte Chris Fishgold på UFC Fight Night: Gustafsson vs Smith den 1. juni 2019. Han vandt kampen via anaconda choke submission i 2. omgang. Sejren tildelte ligeledes Amirkhani sin anden Perfomance of the Night-bonus.

Privatliv
Amirkhani er en af syv børn; hans bror og far døde begge i bilulykker, da familien flyttede til Finland.

Amatørboksning
Makwan Amirkhani har kæmpet fem gange i amatø boksning. Han ville have haft sin femte kamp i december 2018 i Somero i stedet for januar 2019, hvis han ikke ville have nægtet en ny erstatnings-modstander, der var en erfaren og tungere bokser.

Mesterskaber og præstationer

Blandet kampsport

 Ultimate Fighting Championship
 Performance of the Night (2 gange) vs. Andy Ogle og Chris Fishgold

 Nordic MMA Awards - MMAviking.com
 2012 Showman of the Year
 2015 Knockout of the Year vs. Andy Ogle den 24. januar
 2015 Fighter of the Year

Referencer

Eksterne henvisninger
 Makwan Amirkhani
 Professionel MMA-rekord for Makwan Amirkhani

MMA-udøvere fra Finland

Makwan Amirkhani


Hamamkarahisar, Eskişehir ilinin Sivrihisar ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 115 km, Sivrihisar ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Sivrihisar'ın mahalleleri

Hamamkarahisar, Sivrihisar


Aratitiyopea, monotipsdki biljni rod u porodici Xyridaceae. Jedina vrsta je A. lopezii iz sjevernog Brazila, Venezuele, Kolumbije i Perua. Višegodišnja je vrsta koja raste na srednjim do visokim uzvisinama u šumovitim planinskim područjima. Postoje dvije podvrste.

Podvrste
 Aratitiyopea lopezii var. colombiana (L.B.Sm.) Steyerm. & P.E.Berry
 Aratitiyopea lopezii var. lopezii

Izvori

Xyridaceae
Flora sjevernog Brazila
Flora Kolumbije
Flora Perua
Flora Venezuele

Aratitiyopea


مجموعة الصندوق هو تجميع لتسجيلات موسيقية منوعة، أفلام، برامج تليفزيونية أو مجموعة أخرى ذات علاقة بما يحتويه الصندوق

انظر أيضاً
 ألبوم تقدير
 ألبوم ريمكس
 عينة (موسيقى)
 ألبوم التجميع

ألبومات تجميعية
أنواع الألبومات
تعبئة وتغليف
تقنية تسجيل الصوت

مجموعة الصندوق


University of the Arts (UArts) is a private arts university in Philadelphia, Pennsylvania.  Its campus makes up part of the Avenue of the Arts in Center City, Philadelphia. Dating back to the 1870s, it is one of the oldest schools of art or music in the United States.

The university is composed of two colleges and two Divisions: the College of Art, Media & Design; the College of Performing Arts; the Division of Liberal Arts; and the Division of Continuing Studies. It is accredited by the Middle States Commission on Higher Education. In addition, the School of Music is accredited by the National Association of Schools of Music.

History

The university was created in 1985 by a merger between the Philadelphia College of the Performing Arts and the Philadelphia College of Art, two schools that trace their origins to the 1870s. In 1870, the Philadelphia Musical Academy was created.  In 1877, the Philadelphia Conservatory of Music was founded.

After graduating from South Philadelphia High School in 1921, contralto Marian Anderson applied to the Philadelphia Musical Academy but was turned away because she was "colored."  Today the University's School of Music has a black dean, Kevin Haden.

In 1944, the Children's Dance Theatre, later known as the Philadelphia Dance Academy, was established by Nadia Chilkovsky Nahumck. In 1962, the Conservatory of Music and the Musical Academy merged, then, in 1976, the combined organization acquired the Dance Academy, and renamed itself the Philadelphia College of the  Performing Arts. After establishing a School of Theater in 1983, the institution became the first performing arts college in Pennsylvania to offer a comprehensive range of majors in music, dance and theater.  This institution is now the College of Performing Arts of the University of the Arts.

In 1876, the Pennsylvania Museum and School of Industrial Art was founded as a museum and art school.

In 1938, the museum changed its name to the Philadelphia Museum of Art and the school became the Philadelphia Museum School of Industrial Art. In 1964, the school became independent of the museum and renamed itself the Philadelphia Museum College of Art (PMCA).

In 1985, the Philadelphia Museum College of Art and the Philadelphia College of the Performing Arts merged to become the Philadelphia Colleges of the Arts, and gained university status as the University of the Arts in 1987.  In 1996, the university added a third academic division, the College of Media and Communication, which merged with the College of Art and Design in 2011 to become the College of Art, Media & Design.

Academics
The University of the Arts' approximately 1,500 students are enrolled in undergraduate and graduate programs in six schools: Art, Design, Film, Dance, Music, and the Ira Brind School of Theater Arts. In addition, the university offers a PhD in Creativity. The Division of Continuing Studies offers courses through its Continuing Education, Pre-College, Summer Music Studies, and Professional Institute for Educators programs.

Facilities and collections
The university's campus, in the Avenue of the Arts cultural district of Center City, Philadelphia, comprises six academic buildings and four residence halls. There are 10 performance venues and 12 exhibition/gallery spaces on campus.

The Albert M. Greenfield Library houses 152,067 bound volumes, 6,936 CDs, 14,901 periodicals, 16,820 scores and 1965 videos and DVDs. The Music Library collection holds about 20,000 scores, 15,000 books, 10,000 LP discs, and 8,000 CDs. The Visual Resources Collection includes 175,000 slides. Additional university collections include the University Archives, the Picture File, the Book Arts and Textile Collections, and the Drawing Resource Center.

UArts' 10 galleries include one curated by students. Exhibitions have included the Quay Brothers, Vito Acconci, R. Crumb, Rosalyn Drexler, April Gornik, Alex Grey, James Hyde, Jon Kessler, Donald Lipski, Robert Motherwell, Stuart Netsky, Irving Penn, Jack Pierson, Anne and Patrick Poirier, Yvonne Rainer, Lenore Tawney and Andy Warhol.

The University of the Arts currently has seven theaters. The Levitt Auditorium in Gershman Hall is the largest on campus with a seating capacity of 850. Also in Gershman Hall is a black box theater used for student-run productions. The university's Arts Bank Theater seats 230, and the Laurie Beechman Cabaret Theater is located in the same building. The university also utilizes the adjacent Drake Theater, primarily for dance productions. The Caplan Center for the Performing Arts, located on the 16 & 17th floor of Terra Hall – which opened in 2007, houses two theaters. Its black box theater seats 100 and a recital hall seats 250.

Polyphone Festival

The annual Polyphone Festival of New and Emerging Music, launched in 2016, focuses on the emerging musical. Composers, librettists, directors, choreographers and music directors are invited to the campus to work with students on developing musicals.

Notable alumni

 Julian Abele, architect
 Richard Amsel, illustrator, recipient of 2009 UArts "Silver Star Alumni Award"
 Maxwell Atoms, animator, The Grim Adventures of Billy & Mandy
 Katie Baldwin, artist
 Bo Bartlett, contemporary realist painter
 Bascove, painter and illustrator
 Irene Bedard, actress, voice of Pocahontas
 Howard Benson, rock music producer, Grammy Award winner
 Stan and Jan Berenstain, authors and illustrators, The Berenstain Bears
 Melanie Bilenker, craft artist
 Adam Blackstone, bassist, music director  Grammy Award winner
 Marc Blitzstein, composer
 Helen Borten, author-illustrator and broadcast journalist
 Aliki Brandenberg, author and illustrator
 Bryan Brinkman, cartoon animator
 Samuel Joseph Brown Jr., artist, educator
 Victoria Burge, printmaker, draftsperson
 Du Chisiza, Malawian author, playwright, producer, and Minister of Youth, Sports and Culture
 Claude Clark, artist, art educator
 Stanley Clarke, jazz bassist, Emmy Award and Grammy Award winner
 Emory Cohen, actor, Brooklyn
 Gil Cohen, aviation artist
 Cecelia Condit, video artist
 Rachel Constantine, painter
 Christine Coppa, writer
 Stephen Costello, tenor, Metropolitan Opera
 Alex da Corte, artist
 Joe Dante, film director, Gremlins, The 'Burbs
 Linh Dinh, poet
 Irv Docktor, artist and illustrator
 Heather Donahue, actress, The Blair Witch Project
 James Doolin, saturated photo realist painter
 George Meade Easby, great-grandson of George Meade and a noted art and antique collector
 Wendy Edwards, painter
 Heather Mae Erickson, artist
 Wharton Esherick, craftsman, printmaker
 Robin Eubanks, jazz trombonist, composer and arranger, Grammy Award winner
 Tatyana Fazlalizadeh, artist
 Paul Felder, acting (2008), professional MMA fighter with the UFC
 Kate Flannery, actress, The Office
 Charles Fracé, wildlife painter
 Meta Vaux Warrick Fuller, sculptor
 Cheryl Goldsleger, contemporary painter
 Sidney Goodman, painter
 David Graham, noted photographer of the American landscape
Justin Guarini, Runner-up on the first season of American Idol
 Roger Hane, book illustrator
 Marshall Harris, photorealist, sculptor and retired professional football player
 Natalie Hinderas, professor, pianist and composer
 Frances Tipton Hunter, artist and illustrator
 Judith Jamison, dancer and choreographer, Alvin Ailey American Dance Theater and American Ballet Theatre
 Carlton Jones Lake, conductor and choirmaster
 Ryan Kattner (aka Honus Honus), musician and songwriter Man Man and Mister Heavenly, actor, screenwriter
 Mohammed Kazem, conceptual artist
 Elle King, singer and songwriter, author of Ex's & Oh's
 Harold Knerr, cartoonist and illustrator for The Katzenjammer Kids
 LaChanze, Broadway actress, Tony Award winner, (The Color Purple)
 Jacob Landau, painter, printmaker, illustrator
 Courtney Lapresi, dancer, MasterChef (season 5) contestant & winner.
Jared Leto, Actor (transferred)
 Amy Mathews, Australian actress on soap opera, Home and Away
 Matt McAndrew, singer and musician, The Voice (U.S. season 7) contestant
 John Mecray, American realism painter
 Joseph Menna, sculptor and engraver
 Katherine Milhous, artist/illustrator, Caldecott Medal winner
 Frank Modell (1917–2016), cartoonist
 Ana Ortiz, actress, Ugly Betty & Devious Maids
 Emi Ozawa, artist
 Leslie Parrish, actress, activist, environmentalist, writer, and producer
 Irving Penn, celebrity portraitist and fashion photographer
 Flo Perkins, glass artist
 Vincent Persichetti, composer, Juilliard professor
 Steve Powers, graffiti artist. Known as ESPO. Painted "Love letter for you" murals in Philadelphia
 Brothers Quay, Timothy and Steven, stop-motion illustrators and filmmakers
 Florence Quivar, mezzo-soprano opera singer, Metropolitan Opera
 Ron Richardson, singer, Tony Award winner—Best Featured Actor in a Musical (Big River).
 James Rolfe, creator, The Angry Video Game Nerd
 Arlen Roth, Guitarist, performer, author, teacher.
 Arnold Roth, cartoonist
 Charles Santore, illustrator
 Cal Schenkel, illustrator and graphic designer, Frank Zappa collaborator
 Richard Schultz, furniture designer
 Lucas Steele, Broadway performer famously known for Natasha, Pierre & The Great Comet of 1812
 Serpentwithfeet, singer
 Miriam Tindall Smith, painter, muralist, theatrical designer
 KaDee Strickland, actress, The Grudge.  2006 UArts' "Silver Star Alumni Award"
 Nicole Tranquillo, vocalist, American Idol (season 6) contestant
 Constance Walton, composer
 Helen L. Weiss, composer
 Samuel Yellin, blacksmith, sculptor and teacher

Notable faculty
 Edna Andrade (1917–2008), American geometric abstract painter and early Op Artist, 1996 recipient of the College Art Association Distinguished Teaching of Art Award for her three decades of teaching at Philadelphia College of Art
 Alexey Brodovitch (1930–1940), photographer, designer, art director
 Gil Cohen, aviation artist
William Daley (born 1925), American ceramist, professor from 1957 until 1990.
 Aaron Levinson, Grammy Award-winning producer and musician
 Camille Paglia (born 1947), author and feminist social critic
 Vincent Persichetti (1915-1987), composer
 Ralph Peterson (1962-2021), jazz drummer
 LaVaughn Robinson (1927–2008), professor from 1980 to 2008, American tap dancer, recognized by the National Endowment for the Arts as a "Living National Treasure"
 Lizbeth Stewart (1948–2013), American ceramist
 Samuel Yellin (1884-1940), master blacksmith

See also

 Arts education

References

External links

Art schools in Pennsylvania
Universities and colleges established in 1870
Educational institutions established in 1876
Educational institutions established in 1985
Performing arts education in the United States
Universities and colleges in Philadelphia
Market East, Philadelphia
Rittenhouse Square, Philadelphia
Dance schools in the United States
Performing arts in Pennsylvania
1870 establishments in Pennsylvania
1876 establishments in Pennsylvania
1985 establishments in Pennsylvania
John Haviland buildings
University of the Arts
Glassmaking schools

University of the Arts (Philadelphia)


The Center, Çin'e bağlı Hong Kong'da bulunan bir gökdelendir.

1998 yılında inşası tamamlanmıştır. Toplam 346 metre yüksekliğe sahiptir ve 73 katlıdır.

Hong Kong'daki gökdelenler
300 ila 349 metre yüksekliğindeki gökdelenler
1998'de tamamlanan yapılar

The Center


O Circuito de Tênis Feminino de 1971 consistiu de vários torneios de tênis femininos. Era composto por duas séries de eventos (circuitos e turnês ou "tours"); o Virginia Slims Circuit e o ILTF Pepsi Grand Prix, bem como eventos fora da turnê.

Circuito Virginia Slims
Antes da criação deste circuito, havia uma desigualdade entre os prêmios em dinheiro para tenistas masculinos e femininos, o que deu origem a reclamações de várias das principais tenistas da época. Nove deles, incluindo Billie Jean King, tornaram-se mais tarde conhecidos como as "Original 9" depois de serem banidas dos então existentes eventos profissionais multigêneros organizados pela influente United States Lawn Tennis Association (USLTA) devido ao boicote delas ao "Pacific Southwest Championships". Isso resultou no primeiro evento patrocinado pela Virginia Slims sendo realizado em setembro de 1970 em Houston, um evento que lançou as bases para o estabelecimento do Virginia Slims Circuit anual no ano seguinte. Em 1971, o total de prêmios em dinheiro disponível nos eventos Virginia Slims foi de US$ 309.100 e Billie Jean King se tornou a primeira atleta feminina da história a ganhar mais de US$ 100.000 em uma temporada.

Títulos por país

Ver também
 Associação de Tênis Feminino (WTA)
 Federação Internacional de Tênis (ITF)

Ligações externas
 50 Years Ago Today: Virginia Slims Circuit Kicks Off WTA
 US Open - 1971 - Draws and Results ITF

1971
1971 no tênis

Circuito de Tênis Feminino de 1971