التلاغمة أو تلاغمة، إحدى بلديات ولاية ميلة الجزائرية، وعاصمة دائرة التلاغمة.

طابعها الفلاحي
البلدية تتميز بطابعها الفلاحي والسياحي. فهي تملك 9000 هكتار من الأراضي المروية و5 حمامات صحية بمنطقة أولاد جالي.

الموقع الجغرافي
التلاغمة من أكبر البلديات في الجزائر وأعرقها تابعة لولاية ميلة، تقع على بعد 37 كلم من قسنطينة إلى الجنوب الغربي و67 كلم عن ولاية ميلة إلى الجنوب الشرقي، تتبع إداريا لولاية ميلة منذ التقسيم الإداري الأخير سنة 1984. صنفت كبلدية سنة 1958 وكدائرة سنة 1991 يحدها من الشرق بلدية أولاد حملة (دائرة عين مليلة ولاية ام البواقي)، من الغرب بلدية شلغوم العيد، من الجنوب بلدية المشيرة، ومن الشمال بلدية واد سقان .يعبرها الطريق الوطني رقم 100 الرابط بين ولاية ام البواقي وولاية ميلة، والطريق الوطني رقم 5أ (5A) المرتبط بالطريق الوطني رقم 5 والطريق السريع شرق غرب عند محول وادي العثمانية.

المسافة
بعض المسافات عن المدن المجاورة.
 قسنطينة: 37 كلم
 بلدية ميلة: 67 كلم
 شلغوم العيد: 33 كلم
 عين مليلة: 22 كلم
 وادي سقان: 7 كلم
 المشيرة: 15 كلم
 وادي العثمانية: 22 كلم

نبذة تاريخية
تكونت نواة هذه المنطقة منذ ما يزيد عن 800 سنة (8 قرن)،وهي منطقة مضيافة منذ القدم ولا تضيق ذرعا بالغرباء، حيث هاجر إليها المدعو أحمد بن تميمونت تاركا وطنه الاصلي في الساقية الحمراء وهو شخصية روحية وذلك في شعبان سنة 599 هـ/1203 م، والذي استوطن المكان المسمى عين سقان (عين قيبير)الموجودة في حي الواد وبانضمام السكان المحليين اليه وهم الأمازيغ من عشيرة  و هوارة وكذلك بنو سليم والدواودة وأولاد حملة ، و بعض الفرق من عشائر قبائلية استوطنها الاحتلال الفرنسي وظروف أخرى عشائر التلاغمة لم يبرز اسمها مع بايات قسنطينة الأولون بل ظهر وفقط بزمن حكم  زمن الاتراك، وفي التصدي للحملتين الشهيرتين للفرنسيين لاحتلال قسنطينة. وفي العهد الفرنسي لم تكن الزاوية الحملاية قدانشئت بعد والزاوية الوحيدة بمنطقتها هي زاوية بن يحي بلدية المشيرة حاليا . و القول بأنها تحولت إلى مقر أو معسكر لا صحة به فالذي يقطن بـ بلدية التلاغمة يعرف ذلك أما دورها في تحفيظ القرآن فله أسبابه و عبد الحميد بن باديس و جمعيته تعرف ذلك وإن كانت معسكر لجيش التحرير فقول مبالغ فيه بكثير . بهذه المنطقة كانت الطرقية ضاربة بأطنابها وليس هذا سر على كل نبيه فطن .
السكان كان أول تجمع لهم بـ زاوية بن يحي و ما جاورها وهذا أمر تحدث فيه المؤرخ ابن خلدون و ذكر أسبابه . ثم أن هناك تغيرات اجتماعية وسيكولوجية فرضها واقع المنطقة وقربها من مقر بايلك الشرق قسنطينة و من أراد استزادة فليعود لـ مقتطفات من المجتمع الأثري لقسنطينة الموجود بـ متحف قسنطينة .
ثم أن الأتراك عمدوا إلى خلق مناطق تكون لهم حاميات إلى الخارج من مقر بايلك قسنطينة و نفس الشيء قامت به فرنسا لتضمن تواجدها بـ عشائر المخزن و هذا ما تحقق لها .
و عشائر التلاغمة باتت محصورة في أربع لكثرة المنتمين اليها منها عشيرة أولاد نزار و عشيرة المرازقة و عشيرة الزعابة و عشيرة أولاد براهم .. و هناكعشائر لها شهرتها الا أن عدد المنتمين لها ليسوا على كثرة عدد إذ لا يتجاوزون الألف أو الألفين مثل أولاد جالي وأولاد بغور و غيرهم

أصل التسمية
يعود أصل تسمية التلاغمة بهذا الاسم بعد ظهور شخصية أحمد بن تميمونت في المنطقة سنة 599 هـ، حيث أن السكان الأصليين كانوا يشيرون إليه بلغتهم الأمازيغية باسم أيت تلغمت أي أصحاب الناقة. ومع مرور الوقت تحولت هذه التسمية ألى تلاغمة واطلقت على كل سكان المنطقة.

إضافة إلي ما ذكر يمكن القول بان اصل التسمية بالشاوية (تالة ألغمت) وتعني عين الجمل.

السكان
يقدر عدد سكان التلاغمة بـ 100 ألف نسمة (إحصائيات سبتمبر 2023) موزعين على عدة أحياء:
 وسط المدينة
 حي الواد
 حي أولاد صالح
 حي النسيم العلوي
 حي النسيم السفلي
 حي أولاد السمايل
 حي الزمالة

المصادر

بلديات ولاية ميلة

التلاغمة


Hohenrade ist:
 der frühere Name des Ortsteils Hohenraden der Gemeinde Borstel-Hohenraden im Kreis Pinneberg, Schleswig-Holstein
 der frühere Name des Dorfes Groß Hohenrade im Landkreis Königsberg/Samland, Ostpreußen, jetzt: Worobjowo (Kaliningrad), Siedlung im Rajon Gurjewsk, Oblast Kaliningrad, Russland
 der Name einer Badebucht am Suhrer See in der Stadt Plön, Schleswig-Holstein
 der Name einer Straße in der Stadt Kiel, Schleswig-Holstein

Hohenrade


Iubindu-l pe Pablo, urându-l pe Escobar este un film spaniol în limba engleză din 2017, regizat de Fernando León de Aranoa, bazat pe memoriile Virginiei Vallejo, "Iubindu-l pe Pablo, urându-l pe Escobar". A fost difuzat în afara concursului la cea de a 74-a ediție a Festivalului Internațional de Film de la Veneția și la secțiunea de prezentări speciale la Festivalul Internațional de Film de la Toronto din 2017.

Prezentare

În 1983, traficantul columbian de droguri Pablo Escobar a început o aventură cu o celebră prezentatoare de televiziune, Virginia Vallejo. De la prima lor întâlnire, traversând perioada de ascensiune a nemilosului stăpân de droguri, perioadă în care își format cartelul, până la căderea lui.

Distribuție
 Javier Bardem în rolul Pablo Escobar
 Penélope Cruz în rolul Virginia Vallejo
 Peter Sarsgaard în rolul Shepard
 Julieth Restrepo în rolul Maria Victoria Henao
 David Valencia în rolul Santos
 David Ojalvo în rolul agentului FBI
 Giselle Da Silva în rolul Olguita Arranz

Note

Legături externe

Filme din 2017
Filme spaniole
Filme regizate de Fernando León de Aranoa
Filme dramatice

Iubindu-l pe Pablo, urându-l pe Escobar


Dallas College Cedar Valley Campus (Cedar Valley or CVC) is a public community college in Lancaster, Texas. It opened in 1977 and has an enrollment of more than 6,000 students. It is part of Dallas College.

Beginning in the spring of 2004, Cedar Valley College began operating the Cedar Valley College Center at Cedar Hill.  The extension center, located in Cedar Hill, Texas, will assist the district's continuing education program featuring classes on computer software, dance, English as a second language, health and wellness, writing résumés and CPA accreditation.

For the 2008-09 school year, Cedar Valley began a joint dual credit enrollment project with the Dallas Independent School District and the Cedar Hill Independent School District by opening two early college high school campuses, one in Dallas and one in Cedar Hill.

The new Dallas school is named Early College High School and provides the opportunity for its graduates to accomplish a high-school diploma and 60 hours of college credit concurrently. Like most early college high school programs, the school was designed to attract students who do not typically enroll in traditional dual-credit programs, such students whose parents did not attend college and those that might feel a college education is not financially possible.

The new Cedar Hill school is named Cedar Hill Collegiate High School, and attracts students who are seeking 60 college credit hours upon graduating high school. The school is open to students of all backgrounds; however, the staff worked particularly hard to recruit black and Latino males, who are the least likely to earn college degrees.

Service area
Dallas College Cedar Valley Campus serves an approximately  area of southern Dallas County including the suburbs of Cedar Hill, DeSoto, Duncanville, Glenn Heights, Hutchins, Lancaster, Seagoville, and Wilmer as well as the Dallas neighborhoods of Highland Hills (zip code 75241), Pleasant Grove (75217), and Red Bird (75232 & 75237).

Dallas College Cedar Valley Campus also hosts the Distance Education Veterinary Technology Program.

References

External links
 Official website

Universities and colleges in the Dallas–Fort Worth metroplex
Universities and colleges accredited by the Southern Association of Colleges and Schools
Dallas College
Buildings and structures in Dallas County, Texas
NJCAA athletics
Two-year colleges in Texas

Dallas College Cedar Valley Campus


Space Jam: Nova legenda (engl. Space Jam: A New Legacy) (poznat i kao Space Jam 2) je američki živo-akcijski/animirani sportski komični film iz 2021. u režiji Malcolma D. Leeja. Film se u kinima u Hrvatskoj počeo prikazivati 15. srpnja 2021.

Radnja

Sinkronizacija

Glasove posudili
 LeBron James - Slavko Sobin
 Al G. Ritam - Mario Petreković
 Dominic "Domi" James - Božo Kelava
 Zekoslav Mrkva - Ronald Žlabur
 Lola Mrkva - Franka Batelić
 Patak Dodo - Dražen Bratulić
 Ernie Johnson - Slavko Cvitković
 Kamiyah James - Nancy Abdel Sakhi
 Svinjko Šunkić - Ranko Tihomirović
 Malik - Marko Cindrić
 Darius James - Marko Ožbolt
 Lil Rel Howery - Vlatko Štampar
 Kronos - Dino Rađa
 Bijela Mamba - Viktorija Rađa
 Čiči - Sanja Hrenar
 Bakica - Slavica Knežević
 Kršni Jura - Ervin Baučić
 Obrva - Domagoj Janković
 Paukanika - Željka Veverec
 Galamiti Sem - Dušan Gojić
 Mačak Silvestar - Zoran Gogić
 Trener C - Marko Juraga
 Brzi Gonzales - Karlo Mrkša
 Elmer Jad - Marko Torjanac

Ostali glasovi
 Ivana Bakarić
 Ivan Đuričić
 Zoran Pribičević
 Roko Krasovac
 Darin Pavišić
 Zara Penava
 Martina Kapitan Bregović
 Lovro Ivanković
 Daniel Dizdar
 Marinko Sigur
 Sara Madžarić

 Sinkronizacija: Duplicato Media d.o.o.
 Prijevod i prilagodba: Dražen Bratulić
 Redatelj dijaloga: Luka Rukavina

Američki filmovi 2020-ih

Space Jam: Nova legenda (2021.)


Tioureea (denumită și tiocarbamidă) este un compus organic cu sulf cu formula SC(NH2)2. Este similară din punct de vedere structural cu ureea, dar atomul de oxigen este înlocuit de un atom de sulf. Proprietățile tioureei sunt extrem de diferite de cele ale ureei. Tioureea este utilizată ca și reactiv în sinteza organică.

De asemenea, termenul poate face referire și la clasa tioureelor, care include compuși cu structura generală (R1R2N)(R3R4N)C=S. Tioureele sunt apropiate structural cu tioamidele, RC(S)NR2, unde R poate fi radicali metil, etil, etc.

Structură
Tioureea prezintă două forme tautomere. Forma tiolică, numită și izotiouree, poate fi întâlnită în structura unor compuși, precum sărurile de izotiouroniu.

Obținere
Producția anuală la nivel global este de 10.000 de tone.  Aproximativ 40% din cantitate este produsă în Germania, 40% în China și 20% în Japonia. Tioureea poate fi obținută ori plecându-se de la tiocianatul de amoniu, sau mai comun în urma reacției dintre hidrogenul sulfurat și cianamidă de calciu, în prezența dioxidului de carbon, sau direct în reacția dintre cianamidă și sulfură de amoniu:

{NaCN2} + {(NH4)2S} + {2H2O} -> {(NH4)2CS} + {Ca(OH)2}+ {2NH3}

Una dintre reacțiile de obținere a tioureei este reacția dintre tiocianați și amine secundare:
{R2NH} + {R'NCS} -> {(R2N)(R'(H)N)CS}

Un exemplu special este tiocianatul de amoniu, care prin încălzire se transformă în tiouree:

Vezi și
 Tiocianat de amoniu
 Ditizonă
 Uree

Referințe

Grupe funcționale

Tiouree


A96 or A-96 may refer to:

 A96 road (Scotland), a road connecting Aberdeen and Inverness
 Bundesautobahn 96, a motorway between Lake Constance and Munich in Germany
 Dutch Defence, in the Encyclopaedia of Chess Openings

A96


El Ejército de Maniobra fue una formación militar del Ejército Popular de la República que participó en la Guerra Civil Española. Creado por iniciativa del General Rojo, durante su corta existencia constituyó el brazo ejecutor de las ofensivas del Ejército Republicano.

Historial de operaciones
Se constituyó como unidad en septiembre de 1937 con la agrupación de los Cuerpos de Ejército V, XVIII, XX, XXI y XXII. El área de estacionamiento del Ejército de Maniobra iba desde Benifallet, en el Ebro, hasta enlazar con el Ejército de Levante más al sur. En los primeros momentos tuvo instalado su cuartel general en Cherta (Tarragona) y no dispuso de un mando efectivo, si bien se encontraba bajo la supervisión personal del General Vicente Rojo.

El 9 de febrero el General Leopoldo Menéndez López fue puesto al mando del Ejército, quedando a su cargo los Cuerpos de Ejércitos V, XXII y XXI. Sin embargo, no puedo evitar la pérdida de Teruel a finales de febrero como tampoco pudo frenar el hundimiento del Frente de Aragón al mes siguiente. En el mes de abril sus unidades quedaron divididas en dos al quedar Cataluña aislada del resto de la zona republicana, por lo que perdió a los Cuerpos de Ejército XVIII y V. Mientras, el resto de fuerzas siguieron constituyendo el Ejército de Maniobra al sur del Ebro.

El principal objetivo de los franquistas entonces era avanzar hacia Valencia, anterior sede del gobierno de la República y capital de la huerta levantina. Las fuerzas del Ejército de Maniobra, bien reorganizadas tras los anteriores fracasos en Aragón, opusieron una tenaz resistencia apoyándose en el terreno montañoso del Maestrazgo. No obstante, los Ejércitos de Levante y el de Maniobra fueron unificados en un nuevo Ejército de Levante bajo el mando nuevamente de Menéndez, el 20 de junio.

Orden de Batalla

Noviembre de 1937

Mayo de 1938

Mandos
Comandante en jefe
 Coronel Leopoldo Menéndez López;
Jefe de Estado Mayor
 Coronel de Estado Mayor Federico de la Iglesia Navarro;
Comisario General
 Pedro Bono Piombo, del PCE-PCI;

Referencias

Bibliografía

Ejército de Maniobra
Unidades militares de la guerra civil española
Unidades militares de la guerra civil española leales a la República
Unidades militares históricas de España

Ejército de Maniobra


Agrilus praetor é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1931.

Referências

praetor

Agrilus praetor


المفردات المَضْبُوطة  هي قائمة بمصطلحات مختارة، يجب على المفهرس أو المكشف الالتزام بها عند اختيار رؤوس الموضوعات أو الواصفات لأوعية المعلومات في فهرس أو كشاف.
توفر المفردات المَضْبُوطة طريقة لتنظيم المعرفة لاسترجاعها لاحقًا. يتم استخدامها في مخططات فهرسة الموضوعات، وعناوين الموضوعات، وقاموس المرادفات، ، علم التصنيف وغيرها من أنظمة تنظيم المعرفة. تفرض المفردات المضبوطة استخدام مصطلحات محددة مسبقًا ومصرح بها تم اختيارها مسبقًا من قبل مصممي هذه المخططات، على عكس المفردات اللغوية الطبيعية، التي لا يوجد بها مثل هذا التقييد.

في علم المكتبات والمعلومات
في علوم المكتبات والمعلومات، المفردات المضبوطة هي قائمة مختارة من الكلمات والعبارات المختارة بعناية، والتي تُستخدم لتمييز وحدات المعلومات (المستند أو العمل) بحيث يمكن استرجاعها بسهولة أكبر عن طريق البحث. المفردات المضبوطة حل لمشاكل الإشتراكات اللفظي الخطية والمرادفات والإشتركات اللفظية من قبل دالة تقابلية بين المفاهيم والمصطلحات المعتمدة لديها. باختصار، فإن المفردات المضبوطة تقلل من الغموض المتأصل في اللغات البشرية الطبيعية حيث يمكن إعطاء نفس المفهوم أسماء مختلفة وضمان الاتساق.
على سبيل المثال، في عناوين الموضوعات الخاصة بمكتبة الكونغرس  (نظام عناوين الموضوعات الذي يستخدم مفردات محكومة)، يجب اختيار المصطلحات المسموح بها - عناوين الموضوعات في هذه الحالة - لمعالجة الخيارات بين هجاء الكلمات المتنوعة لنفس الكلمة (الأمريكية مقابل البريطانية)، والاختيار من بين المصطلحات العلمية والشعبية (cockroach مقابل Periplaneta americana)، والاختيارات بين المرادفات (السيارات مقابل السيارة)، من بين القضايا الصعبة الأخرى.

انظر أيضًا

 مراقبة السلطة
 أنطولوجية (علم المعلومات)
 علم المصطلحات

المراجع

أنطولوجية (علم المعلومات)
اتصالات تقنية
بحث
تمثيل المعرفة
علوم المعلومات
لغة مقيدة
معرفات
مكتبات الفهرسة والتصنيف
ويب دلالي

مفردات مضبوطة


Allentown est une ville américaine située dans les comtés de Bleckley, de Laurens, de Twiggs et de Wilkinson, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Municipalité en Géorgie (États-Unis)
Comté de Bleckley
Comté de Laurens (Géorgie)
Comté de Twiggs
Comté de Wilkinson (Géorgie)

Allentown (Géorgie)


El suimanga alidorado (Drepanorhynchus reichenowi) es una especie de ave paseriforme de la familia Nectariniidae. Se encuentra en República Democrática del Congo, Kenia, Tanzania, y Uganda. A veces, es colocado en el género monotípico Drepanorhynchus.

Descripción
Son aves paseriformes muy pequeñas que se alimentan abundantemente de néctar, aunque también atrapan insectos, especialmente cuando alimentan sus crías. El vuelo con sus alas cortas es rápido y directo.

Subespecies
Comprende las siguientes subespecies:<ref>[http://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?lang=ES&avibaseid=A6083057AAFDDFC4 Nectarinia reichenowi en AviBase]</ref>Drepanorhynchus reichenowi kikuyuensisDrepanorhynchus reichenowi lathburyiDrepanorhynchus reichenowi preussiDrepanorhynchus reichenowi reichenowiDrepanorhynchus reichenowi shellyae''

Referencias

Enlaces externos

reichenowi
Aves de África
Géneros monotípicos de aves

Drepanorhynchus reichenowi


Christoph Erb (* 1973 in Schwamendingen, Zürich) ist ein Schweizer Jazzmusiker (Tenorsaxophon, Bassklarinette), der in Luzern lebt.

Leben und Wirken
Erb spielte in den 2000er Jahren u. a. in der Band des Trompeters Manuel Mengis Gruppe 6 und wirkte bei dessen Album Into The Barn (HatHut Records, 2005) mit. Mit dem Keyboarder Hans-Peter Pfammatter bildete er 2006 das Bandprojekt Lila, in dem ausserdem Flo Stoffner (Gitarre) und Julian Sartorius (Schlagzeug) spielen und mit dem er auch in Deutschland und den Niederlanden tourte. 2007 trat er mit seiner Gruppe erb_gut beim Jazzfestival Schaffhausen mit Peter Schärli auf und gründete er das Label Veto Records.

Erb arbeitete 2010 in Chicago u. a. mit Fred Lonberg-Holm, Jason Roebke und Frank Rosaly, mit denen er das Album Sack (Veto) einspielte. Mit Lonberg-Holm und Josh Berman wirkt er im Trio Bererberg; eine elektroakustische Formation bildet Erb mit den Chicagoer Musikern Jim Baker (Piano) und Michael Zerang (Perkussion).

Preise und Auszeichnungen
Erb gewann 2005 den ZKB Jazzpreis mit seiner Band erb_gut. 2006 erhielt er den Werkpreis der Stadt Luzern, 2009 ein Stipendium von Stadt- und Kanton Luzern für einen Atelieraufenthalt in Chicago. 2012 erhielt er den Anerkennungspreis des Kunst- und Kulturpreises der Stadt Luzern.

Diskographische Hinweise
 Veto (2003)
 Erb/Baker/Zerang (2012)
 Adasiewicz – Erb – Roebke: Yuria's Dream (2014) mit Jason Adasiewicz
 Christoph Erb / Frantz Loriot: Sceneries (Creative Sources, 2016)
 Christoph Erb/Jim Baker/Frank Rosaly: Parrots Paradise (Veto, 2017)
 Cristoph Erb / Jim Baker / Frank Rosaly: …Don't Buy Him a Parrot (HatHut, 2017)

Weblinks
 Webpräsenz

Einzelnachweise

Jazz-Saxophonist
Improvisationsmusiker
Musiker (Schweiz)
Geboren 1973
Mann

Christoph Erb


Antoine-Louis Attiret est un avocat au parlement de Besançon et architecte, né à Dole le , et mort dans la même ville le .

Biographie
Antoine-Louis Attiret est le fils d'André Attiret (1673-1757), maître menuisier, et de Claudine Roussey. Il a exercé le métier d'architecte en même temps qu'avocat au parlement de Dole.

Famille
Il s'est marié à Dole, le  avec  Anne Thèrèse Saillard (1719- ). Il a eu de ce mariage quatorze enfants, pour plusieurs morts jeunes, dont Jean-Baptiste-François Attiret (1747-1794), peintre et architecte, guillotiné à Paris, Claude-François-Marie Attiret (1750-1823), architecte à Riom, Claude-André Attiret (1751-1813), architecte.

Constructions
 architecte-contrôleur de la ville de Dole où il s'occupe des casernes et donne les plans de la nouvelle Boucherie,
 Chargé de divers travaux à l'hôpital et la Chambre des comptes de Dole,
 Inspecteur des travaux de reconstruction de l'abbaye d'Acey (1756-1768),
 Pavillon des officiers dans l'ancienne caserne Bernard de Dole (1763-68), actuel Musée des beaux-arts et d'archéologie,
 Fontaine de Moissey (1765),
 Fontaine de Sermange (1767),
 Expert pour les moulin de Tarranoz, à Besançon, en 1773.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes
 Vincent Claustre, Contribution à un dictionnaire des architectes jurassiens ou ayant exercé dans le département du Jura au  siècle : Attiret Claude-André (1751-1813) et son père, Société d'émulation du Jura, 2020

Architecte français du XVIIIe siècle
Naissance en septembre 1713
Naissance à Dole
Décès en août 1783
Décès à Dole
Décès à 69 ans
Naissance dans la province de Franche-Comté
Décès dans la province de Franche-Comté

Antoine-Louis Attiret


Tallinn TV Tower () is a free-standing structure with an observation deck, built to provide better telecommunication services for the 1980 Moscow Summer Olympics regatta event (see Sailing at the 1980 Summer Olympics). It is located near the suburb Pirita, six km north-east of the Tallinn city center. With its 313 m (1030.2 ft), the TV tower is the tallest nonbuilding structure in Tallinn. The tower was officially opened on 11 July 1980. The viewing platform at a height of 170 metres was open to the public until 26 November 2007, when it was closed for renovation. The tower began receiving visitors again on 5 April 2012. The building is administered by the public company Levira (formerly Estonian Broadcasting Transmission Center Ltd) and is a member of the World Federation of Great Towers.

The architects were David Baziladze and Juri Sinis, the engineers Vladimir Obydov and Yevgeny Ignatov. The construction work was supervised by Aleksander Ehala.

The cornerstone was laid on 30 September 1975, and the building was inaugurated 11 July 1980 (although the first transmission took place in 1979). The tower body was constructed of reinforced concrete rings 50 cm thick that weigh a total of 17,000 tonnes, and the total tower weight is approximately 20,000 tonnes. The tower survived a fire during construction.

The observation deck on the 21st floor, originally designed to have a rotating section, is located 170 m above ground and has a diameter of 38 m. The tower was closed to the public on 26 November 2007. Before it was closed, tickets were priced at 60 Estonian kroon and, aside from an infrequently used concrete and metal staircase, the observation deck was accessed by two elevators. The Vilnius TV tower has a similar architectural design but features a rotating observation deck 165 m above ground.

The structure consists of a 190-metre reinforced concrete tower and a 124-metre metal mast on top of it. Under the tower is a two-storey building with equipment rooms, entrance halls and a conference centre. The diameter of the tower at its base is 15.2 metres and the wall thickness is 50 cm. The diameter of the tower from 140 metres up is 8.2 metres. A total of 10,000 m3 of concrete and 1,900 tonnes of steel were used in the construction.

The Tallinn TV tower was reopened on 5 April 2012 with completely new interior design made by KOKO Arhitektid.

Local guide books advertise the observation deck's views of Tallinn and extending to the Gulf of Finland. The tower is described as having a 1980s Soviet feel and a restaurant is located on the observation floor. Bullet holes dating from the Soviet coup attempt of 1991 are still visible at the base of the tower.

1991 defense of Estonia
A widely known account tells of a handful of radio operators who in 1991 risked their lives to protect the free media of the reborn Republic of Estonia from Soviet troops. The defenders placed a matchbox between the elevator door and frame in such a manner that the elevator wouldn't work, leaving the approximately 1,000 tower steps as the only route to the top for the Soviets. The operators also had an oxygen-removing fire-fighting system at their disposal. Triggering the system would have asphyxiated everyone in the tower, including the defenders themselves. However, it is not known if the system was operational or if the threat to deploy it was a bluff. The story is well known in Estonia; it is also part of the movie August 1991 and is mentioned at length in the documentary The Singing Revolution.

Tallinn TV tower's structural features
Thirty-two building enterprises participated in the construction of the Tallinn TV tower. The TV tower was designed by specialists at the State Design Institute of the Ministry of Communications in Moscow. The chief engineer was Yevgeny Ignatov, the chief designer was Vladimir Obydov and the architects were Juri Sinis and David Basiladze.

The team faced two challenges: to choose a suitable tower structure and select the best location for it. The structure selected was a freely supported base part from reinforced concrete and steel upper part serving as the antenna, with a total height of 314 metres. The internal space of such a TV tower made from reinforced concrete is sufficient for installation of all the necessary equipment and addition of a viewing platform with a restaurant, accessed via a high-speed lift. The height of the tower is such that it is capable of transmitting excellent radio and television signals to distances of up to 90 kilometres in ideal weather conditions.

Several factors were taken into account for the location: the required distance from densely populated urban areas to ensure proper signal reception, geological features of the local soil, distance from the airport, and impact on Tallinn's skyline. The chosen spot was 8 kilometres from the city centre, in a rest and recreation zone not far from the botanical garden and a motor sports club. The location is 23 metres above sea level. The tower, clearly visible from the city and from the sea, dominates the surrounding landscape and affects the local architecture.

The structure of the tower can be divided into three sections: the foundation, the tower itself from reinforced concrete (190 m) and the steel antenna (124 m). From 150–182 metres the tower contains a superstructure that is 38 metres in diameter, housing the viewing platform, the restaurant and the equipment room for commercial radio stations. The two-storey building that surrounds the base of the tower is also 38 metres in diameter and contains technical and auxiliary facilities.
The foundation slab made from reinforced concrete is 38 metres in diameter, 2.5 metres thick and buried 8.5 metres below ground level. This slab supports a tower of reinforced concrete that is 15.2 metres in diameter at the base and only 8.2 metres in diameter at a height of 180 metres. The wall thickness in the lower part is 500 mm and 350 mm in the upper part; this is to ensure tower stability even in strong storm conditions. Before 1967 all tall structures had been built in Estonia in compliance with the safety requirements applicable to structures situated in areas with the second wind strength level. After a storm in 1967, with the wind speed reaching 42 metres per second, the TV tower was designed in compliance with the fourth wind strength level requirements.

The mass total of the tower is over 20,000 tons. The centre of gravity of the structure is in the base of the tower, which is why it could not fall over even if the foundation slab were on the surface of the ground.

The general contractor was the Tallinn Construction Trust and the subcontractors were the Reinforced Concrete Construction Trust, the Metal Structures Trust and the Radio Construction Trust. The work was commissioned by the TV Tower Construction Directorate of the Ministry of Communications of the Estonian SSR, with Vootele Tõsine as its director.

Construction work
Several new technical solutions were implemented during the construction of the TV tower. The reinforced concrete tower itself was assembled using the sliding mold method. The concrete mold was installed at a height of 2.5 metres; then the armature was inserted and the concrete poured. After that the concrete form was shifted upwards, narrowed to the new diameter and the new section of reinforced concrete created. Today the rings resulting from this process can still be seen at 2.5-metre intervals on the tower. The concrete was poured continuously for 8 months, with the tower gradually rising above the landscape. The builders used M-400 concrete based on oil shale ash and Portland cement. This concrete had been developed by the scientists at the Tallinn Polytechnical Institute under the supervision of Verner Kikas. The concrete was designed to withstand 300 frost resistance cycles. Subsequent inspections have revealed that the strength of this concrete is even higher than stipulated.

The antenna part of the structure is made from steel cylinders. The metal antenna was installed using the ejection method. At first a smaller-diameter cylinder was lifted to the necessary spot; then over it was placed a larger-diameter cylinder and the smaller cylinder was pushed up through it with blocks and winches. The assembly was completed by attaching to each cylinder the television and ultra short-wave transmitter vibrators.
The upper metal framework, weighing over 120 tons, was assembled on the ground around the base of the tower and then raised to 170 metres. From start to finish all building work was supervised by foreman Aleksander Ehala and team master Väino Saar. They often had to solve complicated problems and the designers always agreed with their solutions.

The TV tower is regularly checked for geodetic compliance: foundation settling, vertical deviation, condition of reinforced concrete and metal components, and other parameters. The allowed sway of the top of the TV tower due to wind is 1.5 metres; of the viewing platform, 90 cm. Besides winds, the tower is affected by solar heating, resulting in the top "drawing" a peculiar curve.

The steel part, from 190 m to 260 m, has a lift for two persons and hatches for access to the external platforms for the purpose of inspection and repairs of the antenna equipment. In the tower below the antenna section there is also a staircase with 1,050 steps from the basement to a height of 190 metres.

Important dates
30 September 1975 – laying of the cornerstone
April 1976 – completion of the foundation installation work
May 1977 – construction of the reinforced concrete tower, 17,500 tons of concrete poured and 330 km of armature inserted
February 1978 – the lift shaft is made in the 52 reinforced concrete blocks of the tower
April 1978 – assembly of the metal antenna part commences
13 June 1978 – the tower reaches the intended height of 314 metres
30 October 1978 – the frame of the upper structure is raised into place
December 1978 – installation of 16 supports in the upper structure; the tower now looks exactly as designed
20 December 1979 – first transmission
11 July 1980 – opening
November 2007 – the tower is closed to visitors as it lacks a sufficient number of evacuation routes and exits
4 April 2012 – the renovated tower welcomes new visitors

Incidents at the TV tower
In April 1980 team master Saar prevented a major construction accident. A welder's negligence had caused the cables in the tower shaft to catch fire. The draught was strong because the structure acted like a giant chimney. The fire thus progressed quickly up the tower from the point of origin on the 5th storey. Saar managed to outrace the conflagration and cut the cables on the 23rd storey, thus preventing the fire from reaching the metal part of the tower. Had the antenna structure been subjected to heat from the fire, it might have collapsed. The fire damage was repaired within one month.

Over the decades the antenna equipment on the TV tower underwent a major overhaul. Due to the introduction of the FM waveband the radio antennas were rebuilt. But an accident ensued during installation of a 12-metre pipe-shaped antenna for the 45th television channel transmitter at the very tip of the tower. Jüri Makarov was a prominent local businessman who created a new television station, Tipp TV, and that included installation on the TV tower of an Italian-made transmitter for the channel. The corresponding antenna, a 12-metre pipe, had been purchased in the United States, and Makarov arranged to install it with the aid of a helicopter commissioned from St. Petersburg. The helicopter successfully removed an old radio antenna from the top of the tower. In the early morning on 19 May 1994 the helicopter took off with the new antenna. The helicopter, with the antenna suspended under it on a cable, attempted to manoeuvre to insert the end of the antenna into its slot. The wind was disruptive, its force reaching 8. When the antenna touched the tower, the pilots mistakenly assumed that it had gone into the slot and released the cable. The falling antenna hit the restaurant roof and grazed the railing. The roof of the viewing platform and its windows shattered. The antenna itself broke as well. A new antenna was later sent and specialists successfully installed it under the supervision of leading engineer Vitali Lonkin. Saar oversaw the repairs to the restaurant roof.

Technical specifications
Tower height: 314 m
Viewing platform height: 170 m
Height of base above sea level: 24 m
Total weight: >25 000 t
Viewing platform diameter: 38 m
Foundation depth: 8.5 m
Foundation slab thickness: 2.5 m
Permitted deviation from wind at tower top: 1.5 m
Permitted deviation from wind at viewing platform level: 90 cm
The concrete section (from the basement up to the point at which the metal section begins) has 1,050 steps
On the 13th-18th stories (they are 20 metres high) the tower only contains lift shafts and a fire escape staircase.

As of February 2010, the Tallinn TV tower transmits the following radio and TV stations:

Antenna
FM transmitters:
Vikerraadio
Raadio 2
Raadio 4
Klassikaraadio
Raadio Tallinn
Raadio 7
Maania
Energy
Sky
Sky+
Russkoye Radio
My Hits
Dinamit FM
Raadio 100
U-Pop
Kuku

TV transmitters:
DTV (digital television)

GSM transceivers:
Telia
Elisa
Tele2

See also
 List of towers

References

External links

 Levira homepage
 Pictures of the Tallinn TV Tower

Towers completed in 1980
1980 establishments in Estonia
Towers built in the Soviet Union
Communication towers in Estonia
Buildings and structures in Tallinn
Towers with revolving restaurants
Tourist attractions in Tallinn
Radio masts and towers in Europe
Observation towers

Tallinn TV Tower


María Fernanda Ladrón de Guevara y Trápaga (Madrid, 30. svibnja 1897. – Madrid, 25. travnja 1974.) bila je španjolska glumica.

Filmografija

Hasta después de muerta
La mujer X — Jaquelina
El embrujo de Sevilla
Cheri-Bibi — Cecilia
El proceso de Mary Dugan — Mary Dugan
Niebla
El hombre que se reía del amor
Odio
Rosas de otoño
Sabela de Cambados — Sabela
Música de ayer
Miss Cuplé — Stella Marco
La fiel infantería — Doña Julia
Alfonso XII y María Cristina: ¿Dónde vas triste de ti?
Un ángel tuvo la culpa
Altas variedades — Doña Mercedes
Mi hijo y yo
La mujer perdida
Encrucijada para una monja
Me enveneno de azules — María
El bosque del lobo — Gabriela
Cuentos y leyendas

Obitelj

María Fernanda Ladrón de Guevara je bila supruga Rafaela Rivellesa i Pedra Larrañage. Kći koju je rodila Rivellesu bila je María Amparo Rivelles y Ladrón de Guevara; sin Maríje i Pedra bio je Carlos Larrañaga.

Izvori

Španjolski filmski glumci
Životopisi, Madrid

María Fernanda Ladrón de Guevara


Kardiyoloji, kalp ve dolaşım sistemi hastalıklarını inceleyen bilim dalıdır.

Kardiyoloji önceleri iç hastalıklarının (dahiliye) bir alt dalı iken günümüzde ayrı bir anabilim dalı olarak çalışmaktadır. Yapılan araştırmalar ile biriken bilgi birikimi ve gelişen yeni teknolojiler, diğer araştırmalı ve/veya uygulamalı bilim dallarında olduğu gibi, kardiyoloji alanında da büyük gelişmeler olmasını ve alt bilim dallarının ortaya çıkmasını sağlamıştır. Kardiyoloji son 30-40 yıl içerisinde tahminlerin ötesinde bir gelişme kaydetmiştir ve bu gelişmeler artarak devam etmektedir. Bu gelişmelerle birlikte, kardiyoloji içerisinde oluşmuş kimi alt dallar şunlardır:
 Girişimsel kardiyoloji
 Kalp elektrofizyolojisi
Tabii, alt dalların ortaya çıkması ve bunların üzerinde özelleşen doktorların ve araştırmacıların çalışması da yeni tanı ve tedavi yöntemlerinin geliştirilmesine imkân sağlamaktadır.

Kardiyoloji biliminin tanı ve sağaltımını (tedavi) sağlamak için çalıştığı hastalıklar arasında, günümüzün en önemli sağlık sorunları arasında yer alan bazı hastalıklar bulunmaktadır. Bu hastalıkların birkaçı şöyle sıralanabilir:
 Hipertansiyon
 Aterosklerotik kalp hastalıkları (koroner arter hastalığı gibi)
 Kalp ritmi bozuklukları (aritmiler)
 Doğuştan kalp hastalıkları
Nefroloji, endokrinoloji gibi dalların da ilgi alanına giren yüksek tansiyon, çeşitli hastalıklara bağlı olarak gelişen kalp yetmezliği, doğuştan ya da çeşitli hastalıklara bağlı olarak gelişen kalp kapak hastalıkları ve benzeri pek çok hastalık da kardiyolojinin tanı ve sağaltımı için uğraştığı hastalıklardandır.

Kardiyolijinin kullandığı tanı araçlarından bazıları şunlardır:
 Ekokardiyografi
 Elektrokardiyografi (EKG) ve ilgili tanı yöntemleri:
 Kalp stres testi ("efor testi" ya da "eforlu EKG" olarak da bilinir)
 Taşınabilir EKG aygıtı ("Holter monitörü" olarak da bilinir)
 Kandaki kalp enzimlerinin düzeyleri
 Koroner anjiyografi

Kardiyolojide, yataklı tedavi verdiği hastaları genel servis ve Koroner yoğun Bakım ünitelerinde (KYBÜ) yatırarak tedavi etmektedir. KYBÜ'ler genel durumu ağır acil müdahale gerekebilecek hayati tehlikesi söz konusu olan(Kalp Krizi geçirenler gibi) hastaların takip edildiği birimlerdir. KYBÜ kabul edilen hastaların Kalp Ritimleri, Tansiyonları, Nabız sayıları, Kan oksijen miktarları tüm hastaların bağlı olduğu merkezi bir monitörle takip edilmekte olup bu monitörler test edilen değerlerde bir anormallik olduğunda görevli personeli alarm vererek uyarmaktadır. Genel durumu düzelen hayati tehlikesi ortadan kalkan hastalarda tetkik ve tedavisine devam etmek üzere genel servislere alınarak takip edilmektedir. Günümüzde artan ihtiyaçlar doğrultusunda Kalp Damar Hastalıkları alanında profesyonelleşmiş hastaneler kurulmaktadır. Türkiye'deki bu tip hastanelerden bazıları Türkiye Yüksek İhtisas Hastanesi, Siyami Ersek ve Koşuyolu Kalp Damar Hastalıkları Hastanesidir.

Anatomi ve fizyoloji
Temel Anatomi (Kalbin yapısı)

 Epikard
 Perikard
 Miyokard
 Papiller kaslar
 Endokard
 Koroner dolaşım (Kalbin kan desteği)
 Kalp kapakları

Dolaşım sistemi (Vücudun kan desteği)

 Kalp debisi
 Kalp hızı
 Vasküler direnç (damar direnci)
 Kan damarları

Pulmoner dolaşım (Kanın oksijenlenmesi)

 Pulmoner arter
 Pulmoner ven

Kalpte uyarı iletimi (Kalbin elektriksel sistemi)

 Kalbin elektriksel ileti sistemi
 Aksiyon potansiyeli
 Ventriküler aksiyon potansiyeli
 Sinoatriyal düğüm
 Atriyoventriküler düğüm
 Hiss demeti
 Purkinje lifleri

Temel kalp fizyolojisi

 Sistol
 Diyastol
 Kalp sesleri
 Önyük
 Artyük
 Kussmaul bulgusu

Koroner dolaşım bozuklukları
 Ateroskleroz
 Restenoz
 Koroner kalp hastalığı (İskemik kalp hastalığı, koroner arter hastalığı)
 Akut koroner sendrom
 Anjina
 Miyokardiyal enfarkt

Ani kardiyak ölüm ve tedavisi
 Kardiyak arrest
 Ani kardiyak ölümün tedavisi (kardiyopulmoner resüsitasyon)

Miyokard hastalıkları
Kardiyomiyopati
Konjestif kalp yetmezliği
Ventiküler hipertrofi
 Kalbin primer tümörleri

Perikard hastalıkları
 Perikardit
 Perikardiyal tamponad
 Konstriktif perikardit

Kalp kapaklarının hastalıkları
 Aortik kapağın hastalıkları
 Mitral kapağın hastalıkları
 Pulmoner kapağın hastalıkları
 Triküspid kapağın hastalıkları

Kalbin elektriksel sisteminin bozuklukları
 Kardiyak aritimler
 Bigemini
 Prematür ventriküler kontraksiyon
 Ventriküler taşikardi
 Ventriküler fibrilasyon
 Hasta sinüs sendromu
 Dal blokları
 Kalp blokları
 Kalbin elektriksel sisteminin özel bozuklukları

Kalbin enflamasyon ve enfeksiyonları
 Endokardit
Miyokardit
 Perikardit

Konjenital kalp hastalıkları
 Atriyal septal defekt (ASD)
 Ventriküler septal defekt (VSD)
 Patent duktus arteriyozus (PDA)
 Biküspid aortik kapak (BAK)
 Fallot tetralojisi (FT)
 Büyük damarların transpozisyonu (BDT)

Kan damarlarının hastalıkları
 Vaskülit
 Ateroskleroz
 Anevrizma
 Variköz venler (varis)
 Ekonomik sınıf sendromu
 Aort koarktasyonu
 Aort diseksiyonu
 Karotid arter hastalığı
 Karotid arter diseksiyonu

Koroner arter hastalığında tıbbi müdahale işlemleri
 Aterektomi
 Anjiyoplasti (anjiyo) (PTCA)
 Stentleme
 Koroner arter baypas cerrahisi

Tıp bilimleri

Kardiyoloji


Johann Georg Anton Stengel, ab 1740 von Stengel, ab 1788 Freiherr von Stengel (* 21. März 1721 in Wetzlar; † 10. Mai 1798 in Mannheim) war kurpfälzischer Kanzleidirektor und Staatsrat. Stengel wurde 1763 Direktor der Kurpfälzischen Akademie der Wissenschaften und 1784 ihr zweiter Ehrenpräsident. 1763 wurde er Mitglied der Leopoldina. Er ist Stammherr der freiherrlichen Linien des Adelsgeschlechts Stengel. Stengel und seine Ehefrau Maria Christina Edle von Hauer (1734–1796) lebten in Mannheim. Im Ortsteil Seckenheim erbauten sie 1768 ein Schloss und südlich davon ein Landgut mit Namen Stengelhof, woraus sich der heutige Stadtteil Rheinau entwickelte.

Leben
Stengel war ein Sohn des aus Hechingen in Hohenzollern stammenden kurpfälzischen Geheimen Rats und Kanzleidirektors Franz Joseph Stengel und der Maria Anna Dorothea geb. Flender aus Wetzlar. Stengel war von Kurfürst Karl III. Philipp mit Diplom vom 26. September 1740 in den erblichen Adelsstand erhoben worden.

Von 1773 bis 1784 war er Besitzer des Freihofs in Wiesloch.

Stengel war ein enger Vertrauter und Berater von Kurfürst Karl Theodor, mit dem er auch aufgewachsen sein soll. Dieser erhob ihn während seiner Zeit als Reichsvikar mit Diplom vom 18. Juni 1788 in den Freiherrenstand für sich und für seine Nachkommen beiderlei Geschlechts. Verschiedene Historiker vermuten darin einen Akt der Dankbarkeit des Herrschers, da der erstgeborene Sohn Stephan von Stengel ein uneheliches Kind von Kurfürst Karl Theodor gewesen sei, das Maria Christine Edle von Hauer schon von ihm erwartete, als sie Johann Georg von Stengel heiratete. Auch die bei der Standeserhebung geschehene Wappenvermehrung mit den Rauten (Wecken) der Wittelsbacher, die von Stengel ab diesem Zeitpunkt führen durfte, deutet in diese Richtung. Beide Abstammungsversionen werden von Historikern berichtet. Johann Georg Freiherr von Stengel starb 1798 in Mannheim und wurde auf dem dortigen katholischen Friedhof (heute Quadrat K 2) beigesetzt. Sein klassizistischer Grabstein, gefertigt von Maximilian Joseph Pozzi, kam bei Auflösung des katholischen Friedhofs in den neuen Hauptfriedhof Mannheim, wo er sich im Gräberfeld I/5 befindet.

Seit 1759 war er auswärtiges Mitglied der Bayerischen Akademie der Wissenschaften.

Verheiratet war er seit 1750 mit Maria Christine Edle von Hauer. Sie hatten mehrere Kinder, darunter sechs Söhne:

Kinder (geboren in Mannheim):
 Stephan Christian Franz Nikolaus (1750–1822), königlich–bayerischer wirklicher Geheimer Rat
 Franz Joseph Johann Nepomuk Leopold (* 1753), königlich–bayerischer Geheimer Rat, Propst des Domstifts Freising
 Gottfried Joseph Ignaz Leopold Maria (* 1762), königlich–bayerischer Forst-Inspector
 Carl Joseph (1765–1818), königlich–bayerischer Generalmajor
 Ernst Joseph (* 1769), Kanzler des großherzoglich–badischen Oberhofgerichts zu Mannheim
 Joseph Gabriel (1771–1848), großherzoglich–badischer Ober-Hofrichter zu Mannheim, Geheimer Rat

Wappen

Schild geviert: 1 und 4 in Silber zwei aneinanderstoßende, blaue Wecken; 2 und 3 in Blau auf grünem Boden ein rechts gekehrter, gekrönter, goldener Löwe, welcher in den Vorderpranken einen goldenen Stab nach unten hält (Stammwappen). Auf dem Schild stehen, über einer fünfperligen Freiherrenkrone, zwei gekrönte Helme. Aus dem rechten Helme wächst rechtssehend ein gekrönter, blauer Löwe auf, welcher in den Vorderpranken eine blaue Wecke hält, der linke trägt vier Straußenfedern, wechselnd blau und golden (Helm des Stammwappens). Die Helmdecken sind blau und golden.

Ehrungen
Nach ihm benannt ist die Pflanzengattung Stengelia  aus der Familie der Podostemaceae.

Literatur
 Ernst Heinrich Kneschke: Die Wappen der deutschen freiherrlichen und adeligen Familien. Band 2, T. O. Weigel, Leipzig 1855, S. 418f. (Digitalisat)
 Ernst Heinrich Kneschke: Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon. Band 9, Friedrich Voigt's Buchhandlung, Leipzig 1870, S. 11f. (Digitalisat)

Einzelnachweise

Minister (deutsche Geschichte)
Mitglied der Leopoldina (18. Jahrhundert)
Mitglied der Kurpfälzischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Bayerischen Akademie der Wissenschaften
Person (Kurpfalz)
Freiherr
Nobilitierter (HRR)
Georg
Deutscher
Geboren 1721
Gestorben 1798
Mann

Georg von Stengel (Kanzleidirektor)


Os bonecos de barro são um tipo de escultura figurativa antropomórfica muito popular em Pernambuco. Através da retratação de cenas cotidianas do Nordeste brasileiro os Mestres ceramistas eternizaram na cultura popular brasileira as peças que revelam a identidade da região. Atualmente, os bonecos de barro são encontrados em estantes, mesas e prateleiras, integrando a decoração de casas e espaços por todo Brasil.

Origem da cerâmica

Material
A cerâmica é o material artificial mais antigo produzido pelo homem. Do grego "kéramos" ("terra queimada" ou "argila queimada"), é um material de grande resistência, frequentemente encontrado em escavações arqueológicas.

A cerâmica como atividade se refere à produção de artefatos a partir da argila, que se torna muito plástica e fácil de moldar quando umedecida. Depois de submetida à secagem para retirar a maior parte da água, a peça moldada é submetida a altas temperaturas, o que lhe atribui rigidez e resistência.

Cerâmica no Brasil

No Brasil, a cerâmica tem seus primórdios na Ilha de Marajó. A arte marajoara aponta à avançada cultura indígena que floresceu na ilha. Estudos arqueológicos, contudo, indicam a presença de uma cerâmica mais simples, que indica ter sido criada na região amazônica por volta de cinco mil anos atrás. A cerâmica marajoara era altamente elaborada e de uma especialização artesanal que compreendia várias técnicas: raspagem, incisão, excisão e pintura. A modelagem é tipicamente antropomorfa, embora haja exemplares de cobras e lagartos em relevo.

Ao contrário do que muitos pensam, a tradição ceramista não chegou ao Brasil com os portugueses ou na bagagem cultural dos africanos escravizados. Os indígenas, mesmo utilizando instrumentos rudimentares, firmaram o começo de uma longa cultura e trajetória do trabalho em barro antes mesmo da colonização, produzindo principalmente peças utilitárias, mas também decorativas. Os colonizadores portugueses, instalando as primeiras olarias, apenas introduziram novas ferramentas e concentraram a mão-de-obra.

A criação de olarias fomentou o uso do torno e das rodadeiras, por exemplo, sendo estes muito relevantes na história da cerâmica brasileira, visto que, com essa técnica, passaram a ser fabricadas peças com maior simetria na forma, acabamento mais aprimorado e menor tempo de trabalho.

Influência histórica na cerâmica de Caruaru
A história com o barro em Caruaru é atravessada pelos indígenas Cariris (que após colonização foram nomeados como Tapuias), negros escravizados e colonizadores portugueses.

No período pré colonização os Cariris eram nômades que habitavam o sertão nordestino e produziam uma cerâmica utilitária rudimentar que não era marcada por um estilo nem possuía motivos decorativos. O registro mais próximo a Caruaru são as urnas funerárias encontradas em Bom Jardim de Pernambuco.

Não se sabe ao certo se a introdução do barro queimado em Caruaru se deu através dos Cariris, que podem ter tido seus trabalhos influenciados pelas missões jesuíticas já existentes nas regiões que faziam fronteira com Pernambuco, ou por negros fugitivos da Zona da Mata.

No que toca os colonizadores, após expulsarem os holandeses de Pernambuco, os portugueses trouxeram para a região tijolos, azulejos e porcelanas tradicionais do país. Fora os utilitários, as peças decorativas também eram proeminentes na região, as primeiras esculturas em barro encontradas foram produzidas para as igrejas de Olinda e Salvador e representavam figuras da religião católica. A escultura figurativa que representava Frei Francisco dos Santos é datada de 1585-1616.

Tradição pernambucana na confecção dos bonecos de barro
A produção de cerâmicas decorativas de Pernambuco, concentrada no município de Caruaru, se perpetuou com o passar dos anos através da transmissão de conhecimentos e técnicas com argila entre gerações, trocadas no cotidiano doméstico.

Inicialmente utilizado para fazer objetos utilitários como panelas, colheres e tigelas, o barro tomou outra forma a partir de 1948 quando Vitalino Pereira se mudou para o bairro Alto do Moura, povoado de fortes características rurais na época.

Das poucas famílias que ali residiam, grande parte delas aprenderam a fazer os bonecos de barro com um Vitalino já conhecido por tal prática. A partir desse aprendizado houve mudanças econômicas, sociais e profissionais na comunidade que mantém até hoje a confecção das esculturas como prática principal.

Os bonecos de barro trazem consigo uma leitura individual dos artistas que os produzem, seja a mão livre ou com o auxílio do torno, sobre a identidade da região. Podem ser encontradas peças representando cenas do cotidiano, famílias, trabalhos, procissões, retirantes, músicos, bandas de pífanos, bumbas-meu-boi, Folia de Reis, cangaceiros, entre outros elementos culturais.

Com a popularização das peças, a alta demanda ao redor do Brasil e a atualização das práticas sociais e industriais, hoje, existem profissionais que se dedicam à produção segmentada dos bonecos e outros que fabricam réplicas de esculturas já popularizadas, além daqueles artesãos que continuam realizando o processo completo da produção e privilegiando a criatividade.

Ceramistas pernambucanos

Mestre Vitalino
Nascido em 10 de Julho de 1909, no Sítio Campos, zona rural de Caruaru (PE), Vitalino Pereira dos Santos foi o artista por trás da visão que hoje temos do boneco de barro contemporâneo, transformando-o em arte figurativa.

Sua cerâmica trazia temas como vida, casamento, morte, entre profissões tradicionais como vaqueiros e lavadeiras, variando em duas fases, uma na qual a cor era parte integrante da modelagem e uma posterior mantendo as peças na cor da argila queimada.

Ele foi um dos maiores responsáveis pela fama mundial do artesanato antropomórfico com barro, influenciando o trabalho de muitos artistas nordestinos e abrindo o caminho do reconhecimento dessa arte dentro e fora do Brasil, inclusive representando Pernambuco na exposição de Arte Primitiva e Moderna Brasileira no ano de 1955, em Neuchâtel, na Suíça, e tendo também diversas obras expostas no Museu do Louvre, em Paris, e em sua antiga residência no Alto do Moura, bairro localizado no município de Caruaru, um dos maiores polos de artesanato brasileiro.

Foi muito por causa do Mestre Vitalino e da influência, impacto e continuidade de sua arte, inclusive, que Caruaru se tornou o maior centro de arte figurativa das Américas segundo a UNESCO.

Zé Caboclo
Discípulo e amigo do Mestre Vitalino, José Antônio da Silva, mais conhecido como Mestre Zé do Caboclo, nasceu em 1921 e modelava barro já na infância para fazer seus próprios brinquedos.

Se destacou na arte popular, junto de seu cunhado Manuel Eudócio, por inovarem as técnicas de produções de suas peças. Uma das maiores novidades foi dar vida aos olhos de barro dos bonecos, fazendo seus olhos em alto relevo, ao invés de fazê-los furados, como os demais artesãos da época. Esta técnica, até hoje, é bastante utilizada por artistas de toda Região Nordeste.  Além disso introduziram o uso de arame e do carimbo através dos seus bonecos.

Até hoje, oito de seus onze filhos seguiram seu legado, ajudando a continuar fomentando o artesanato de barro em Caruaru.

Mestre Galdino
Manuel Galdino de Freitas, conhecido como Mestre Galdino, foi um poeta, violeiro e ceramista pernambucano. Nascido em 1924 em São Caetano, na década de 70, conheceu as obras de mestre Vitalino, Zé Caboclo e Zé Rodrigues em Caruaru. Apesar disso, não seguia os padrões estilísticos empregados pelos ceramistas no Alto do Moura.

As primeiras peças em cerâmica produzidas por Manuel Galdino, ex-pedreiro, foram pequenas casas e peças de mobília em miniaturas, que não interessavam os turistas. O ceramista passou a criar jarros, moringas, relevos de paredes, telhas decorativas e máscaras, além dos bonecos. Admirador da cultura cordelista, relacionava o barro com a poesia e a música, escrevendo histórias para cada boneco criado, adicionando mais uma camada da cultura nordestina à sua arte.

As peças mais tradicionais e reconhecidas dentro do seu repertório artístico são Lampião e Maria Bonita, muito demandados pelos visitantes, e Mané Pãozeiro, que significou sua ruptura com a arte figurativa. Inspirado em um primo padeiro, Mané Pãozeiro representava as preocupações e aflições com a vida financeira, este era o único boneco que Galdino dizia não alterar nem sequer os detalhes.

Feira Nacional de Negócios do Artesanato
A Feira Nacional de Negócios do Artesanato (Fenearte) é a maior feira de artesanato da América Latina, realizada pelo Governo do Estado, pela Agência de Desenvolvimento de Pernambuco (Adepe) e pela Secretaria de Desenvolvimento Econômico do Estado (SDEC). É um evento essencial para a manutenção da história e cultura do artesanato de barro em Pernambuco, mantendo viva a tradição dos bonecos de barro.

Links Externos
Site oficial do Alto do Moura

Acervo online do Museu do Homem do Nordeste

Exposições do Museu do Pontal

Site oficial da Feneart

Ver Também

Patrimônios Vivos de Pernambuco
 Mestre Vitalino
 Mestre Galdino
 Manuel Eudócio
 Ana das Carrancas
 Zezinho de Tracunhaém
 Zé do Carmo
 Mestre Nuca
 Francisco Brennand

Referências

Artesanato do Brasil
História do design
Design
Artes de Pernambuco
Escultura do Brasil
Cultura de Pernambuco

Bonecos de barro de Pernambuco


Stepped Out, hrvatski glazbeni sastav iz Splita.

Povijest
Ljeta 2010. pokrenuli su ovaj glazbeni projekt Sina, Đole, Stojka i Bila.
Na njih su utjecali Youth Crew, stara škola HC-a, HC 90-ih, NYHC, Umea sxe hc, Melodic HC, punk rock, straight edge hardcore, post HC. Godine 2011. ozbiljnije se krenulo s radom, u prostoru na Bačvicama. Promijenilo se par članova od početka i jedno se vrijeme stabiliziralo u postavi: Poga (Moraines, Talason, Cruz/Pilate) - bas-gitara, Vedran (Essence, Continuum) - bubanj, Frane - gitara/back vokali, Bila (Dishonest, Five Minutes to Steve, Empty Wallets) - vokal, tekstovi. Godine 2010. pokrenuli su zajednicu FFF - "Friends, Family Forever fest" da bi trgnuli splitsku usnulu underground pozornicu i potakli hard core punk na svojevrsni revival i razvoj. Činjenica je da je Split u 2000-ih imao čak 5 kolektiva za HC i punk koncerte, a danas je ostao još FFF. Za to su doveli i ugostili mnoštvo sastava iz raznih zemalja, uključujući i skupine koje nastupaju pred stotinama, neki i pred tisućama ljudi. Radili su slušaone, koncerte, projekcije filmova, festival, a par godina imali su svoju emisiju "FFF hardcore radio show" na nezavisnom radiu KLFM.ORG. Tu i tamo su drugi kolektivi radili HC i punk koncerte. Objavili su nekoliko nosača zvuka. Na nastupima su poznati po energičnosti. Pjevaju isključivo na engleskom jeziku. Beskompromisni, ponekad melodični, ponekad tvrdi HC zvuk, što odaje utjecaje, mješavinu europskog i američkog HC-a iz 1990-ih, stare škole, švedskog HC-a iz Umee, NYHC-a, Kalifornije i dr.

Diskografija
Objavili su:
Through the storms DEMO EP, ožujak 2012.
Distorted values EP, rujan 2013.
LIVE @Kocka, prosinac 2016.
Voices of the uprising, kolovoz 2018.

Članovi
Članovi su:
Bila - vokal, tekstopisac
Frane - gitara, pozadinski vokal
Smola - gitara
Poga - bas-gitara
Vedran - bubnjevi

U postavi su bili:
Sina - gitara, pozadinski vokal (Through the storms EP/ Distorted values EP)
Đole - bubnjevi (Through the storms EP)
Stojka - bas-gitara (Through the storms EP)
Govan - bubnjevi (Distorted values EP)
Marli - bas-gitara (Distorted values EP)
Stojka - drums (PUNK ROCK HOLIDAY gig, Tolmin, Slovenia)

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook
BandCamp
Album Distorted Values na Mediafireu

Splitski glazbeni sastavi
Hrvatski punk sastavi

Stepped Out


Hans je muško ime.

Osobe s imenom Hans
 Hans von Aachen (1552. – 1615.), njemački slikar
 Hans Aanrud (1863. – 1953.), norveški književnik
 Hans Albers (1891. – 1960.), njemački glumac i pjevač
 Hans Christian Andersen (1805. – 1875.), danski pisac
 Hans Urs von Balthasar (1905. – 1988.), švicarski svećenik i teolog
 Hans von Below (1862. – 1933.), njemački general
 Hans von Beseler (1850. – 1921.), njemački general
 Hans Albrecht Bethe (1906. – 2005.), njemačko-američki fizičar
 Hans Blix (rođen 1928.), švedski diplomat i političar
 Hans Burgkmair (1473. – 1531.), njemački slikar i drvorezac
 Hans-Jörg Butt (rođen 1974.), njemački nogometaš
 Hans Chiari (1851. – 1916.), austrijski patolog
 Hans Birch Dahlerup (1790. – 1872.), danski mornarički časnik
 Hans Georg Dehmelt (1922. – 2017.), njemačko-američki fizičar
 Hans Eysenck (1916. – 1997.), njemačko-britanski psiholog
 Hans Fallada (1893. – 1947.), njemački književnik
 Hans Folnesics (1886. – 1922.), austrijski povjesničar umjetnosti
 Hans Frank (1900. – 1946.), njemački političar
 Hans Fritzsche (1900. – 1953.), njemački radijski komentator
 Hans-Georg Gadamer (1900. – 2002.), njemački filozof
 Hans Gaede (1852. – 1916.), njemački general
 Hans Geiger (1882. – 1945.), njemački fizičar
 Hans-Dietrich Genscher (1927. – 2016.), njemački političar
 Hans Christian Gram (1853. – 1938.), danski bakteriolog
 Hans von Gronau (1850. – 1940.), njemački general
 Hans Hanke (1912. – 1981.), njemački obersturmbannführer
 Hans von Hemmer (1869. – 1931.), njemački general
 Hans Herrmann (rođen 1928.), njemački vozač automobilističkih utrka
 Hans Hesse (1865. – 1938.), njemački general
 Hans Hofmann (1880. – 1966.), njemačko-američki slikar
 Hans Holbein mlađi (oko 1497. – 1543.), njemački slikar
 Hans Hollein (1934. – 2014.), austrijski arhitekt i dizajner
 Hans Daniel Jensen (1907. – 1973.), njemački fizičar
 Hans von Kirchbach (1849. – 1928.), njemački general
 Hans Krankl (rođen 1953.), austrijski nogometaš
 Hans Adolf Krebs (1900. – 1981.), njemačko-britanski liječnik i biokemičar
 Hans Krieger (rođen 1933.), njemački književnik
 Hans Küng (rođen 1928.), švicarski svećenik i teolog
 Hans Lindberg (rođen 1981.), danski rukometaš
 Hans Lippershey (oko 1570. – 1619.), njemačko-nizozemski znanstvenik
 Hans Luther (1879. – 1962.), njemački političar
 Hans Memling (oko 1430. – 1494.), slikar
 Hans Christian Ørsted (1777. – 1851.), danski fizičar i kemičar
 Hans Pflügler (rođen 1960.), njemački nogometaš
 Hans-Gert Pöttering (rođen 1945.), njemački političar
 Hans Rosling (1948. – 2017.), švedski liječnik, akademik, i javni govornik
 Hans-Ulrich Rudel (1916. – 1982.), njemački pilot
 Hans-Peter Rullmann (1934. – 2000.), njemački novinar i publicist
 Hans Sarpei (rođen 1976.), ganski nogometaš
 Hans Schalla (1904. – 1983.), njemački glumac
 Hans von Seeckt (1866. – 1936.), njemački general
 Hans Spemann (1869. – 1941.), njemački embriolog
 Hans Staininger (oko 1508. – 1567.), gradonačelnik poznat po svojoj dugoj bradi
 Hans Strydom (rođen 1947.), južnoafrički glumac
 Hans Stuck (1900. – 1978.), njemački vozač automobilističkih utrka
 Hans-Joachim Stuck (rođen 1951.), njemački vozač automobilističkih utrka
 Hans Tauchert (1904. – 1958.), njemački nogometni trener
 Hans Zimmer (rođen 1957.), njemački skladatelj i glazbeni producent

Imena

Hans (ime)


An Cyperus hoppiifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hendrik Uittien. An Cyperus hoppiifolius in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus hoppiifolius


Ulrik Johansen (født 12. marts 1980) er en dansk tidligere fodboldspiller.

Karriere
Han forlængede i juni 2002 sin kontrakt med Odense Boldklub frem til den 30. juni 2003.

Han skiftede i juni 2004 fra Boldklubben 1909 til Vejle Boldklub, som han skrev en toårig kontrakt med. Kontrakten blev i august 2006 forlænget frem til 30. juni 2008.

Den 19. november 2008 blev det offentliggjort, at Ulrik Johansen valgte at stoppe i FC Fredericia ved årsskiftet og stoppe på eliteplan for i stedet at hellige sig til sit civile erhverv.

Han valgte herefter i januar 2009 at spille for Sanderum Boldklub i Albaniserien.

Referencer

Eksterne henvisninger
Ulrik Johansen på transfermarkt.com

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Korinth IF
Fodboldspillere fra Odense Boldklub
Fodboldspillere fra B1909
Fodboldspillere fra Vejle Boldklub
Fodboldspillere fra FC Fredericia
Fodboldspillere fra Sanderum Boldklub

Ulrik Johansen


ذاكرة الوصول العشوائي الديناميكية المضمنة  وهو نوع من ذاكرة الوصول العشوائي الديناميكية المبنية على نظام مكثف. وهي تكون في العادة منضمة مع المعالج ولذا سمية المنضمة خلافا لذاكرة الوصول العشوائي الديناميكية و ذاكرة الوصول العشوائي الساكنة المستخدمة ذاكرة الوصول العشوائي الديناميكية. وإن ضم هذه الذاكرة إلى المعالج يؤمن منفذ معلومات أكبر وبذلك تصبح سرعة تدفق المعلومات أكبر ويصبح تكبير الذاكر سهلا. ولكن اختلاف تكنولوجيا التصنيع يجعل ضمهما في قطعة واحدة صعبة، ولذلك تصنع كل رقاقة على حدى ثم تضم في وحدة واحدة.

مراجع

ذاكرة الحاسوب


Dik üçgen, iç açılarından biri 90° olan üçgendir. Çemberde çapı gören çevre açı 90°'dir.

İlgili bağıntılar

Pisagor teoremi

Pisagor teoremi, herhangi bir dik üçgende kenarlar arasındaki bağıntıya verilen addır. Bu bağıntıya göre, dik kenarların karelerinin toplamı, hipotenüsün karesine eşittir.

pisagor bağıntısında 90 derecenin karşısındaki kenara hipotenüs adı verilir. Hipotenüsün karesi diğer dik kenarların karesinin toplamına eşittir. İki dik kenarın kareleri toplanır, çıkan sonucun karekökü alınarak hipotenüsün uzunluğu bulunur.

Özel dik üçgenler

Açıya göre

45-45-90 üçgeni
45-45-90 üçgeni bir ikizkenar dik üçgendir. Üçgenin dik kenarları birbirine eşit ve hipotenüsü dik kenarların
katıdır. Oran aşağıdaki gibidir:

İspatı ise çok basittir. Bir dik kenara 1 cm denilirse, ikizkenarlıktan dolayı diğer dik kenar da 1 cm olmak zorundadır. Pisagor Teoremi'nden de hipotenüs  çıkar.

30-60-90 üçgeni

Açıları 30-60-90 olan bir dik üçgende hipotenüs, 30°'nin karşısındaki kenar ve 60°'nin karşısındaki kenar arasında sırasıyla aşağıdaki oran vardır:

30°'nin karşısındaki kenarın  katıdır. İspatı ise eşkenar üçgen vasıtasıyla yapılır. Kenarları 2 cm  olan bir eşkenar üçgende köşeden indirilen dikme kenarı iki eş parçaya bölecektir. Aynı zamanda da açıortay olacaktır. Kenarortay olduğu için oluşan dik üçgenin alt dik kenarı 1 cm olacaktır. Açıortay olduğu için de dik üçgenin bir açısı 30° olacaktır. Eşkenar üçgenin bir kenarı, oluşan dik üçgenin hipotenüsü olacağından yapılacak Pisagor bağıntısı ile de indirilen dikme  cm bulunacaktır.

22,5-67,5-90 üçgeni
Bu üçgende ise 22,5°'lik açının karşısındaki dik kenar 1 cm ise, 67,5°'lik açının karşısındaki kenar  cm olur. İspatı ise 67,5°'lik açıyı 45° ve 22,5° şeklinde parçalayarak yapılır. Bu şekilde altta oluşan ikizkenar dik üçgende alt dik kenar 1 cm olursa hipotenüs  cm olur. Yukarıda oluşacak ikizkenar üçgende de parçalanan kenarın diğer üst tarafı hipotenüse eşit olur. Alt parçası da ikizkenar dik üçgenden dolayı 1 cm bulunacağından  elde edilir.
Ve yine kaynaklarda pek bahsedilmeyen ama soruların çözümünde kolaylık sağlayan bir özellik:
22,5-67,5-90 üçgeninde hipotenüs, dik köşeden hipotenüse indirilen dikmenin 2  katı olur.

15-75-90 üçgeni
Bu üçgende 15°'lik açının karşısındaki kenar 1 cm ise 75°'lik kenarın karşısındaki kenar  cm olur. İspatı ise 22,5-67,5-90 üçgenindeki gibidir. Tek farkı, 75°'lik açının 15° ve 60°'lik açılara bölünmesidir.

Ayrıca bu üçgende hipotenüse indirilen dikme, hipotenüsün  katıdır.

Kenarlara göre özel dik üçgenler genelde okullarda soru yazılırken işlem kolaylığı sağlamak amacıyla kullanılır. Bazı özel üçgenler şunlardır:

Bu üçgenlerin kenar uzunlukları aynı oranda artırılarak yine uygun dik üçgenler elde edilebilir (örneğin, 3-4-5 ve 6-8-10).

Ayrıca herhangi bir tek sayıyı (asal olmak şartı ile) kenar uzunluğu olarak belirlersek karesinin ardışık toplamları da diğer iki kenarı verecektir.
Örnek olarak;
7=>7'nin karesi 49=25+24
7,25,24 şeklinde özel bir dik üçgen vardır.
9=>9'un karesi 81=40+41
9,40,41 şeklinde özel bir dik üçgen vardır.
Ve dik üçgende kenarların tam sayı olduğu koşulda, en kısa kenarı tek sayı ise kalan kenarların bu kurala uyması şarttır.

Ayrıca bakınız
 Eşkenar üçgen
 Trigonometri

Üçgen

Dik üçgen


Grønnehavegaard er arkitekt Svenn Eske Kristensens (1905-2000) første bygning, opført i eget navn. Bygningen stod færdig i 1934. Svenn Eske Kristensen samarbejdede med arkitekt Mogens Meyling (1906-2003) om bygningen. Ejendommen ligger i Frederiksberg Kommune ved Grøndal Station og grænser op til Grøndalsparken.

Ejendommen ligger på på 2000 Frederiksberg op adresserne
 Godthåbsvej 131
 Godthåbsvej 133
 Godthåbsvej 135
 Godthåbsvej 137
 Grøndalsvej 8
 Grøndalsvej 10
 Stockflethsvej 47

Grønnehavegaard er grundmuret og opført i fem etager. Bygningen manifesterer de unge arkitekters ambitioner med funktionalisme. Grønnehavegaard fremtræder i et behersket, enkelt formsprog og er et karakteristisk eksempel på, hvordan den "hvide" internationale modernisme kom til udtryk i Danmark i mursten og tegltage.

Eksterne henvisninger
 Artikel "Grønnehavegaard" af Ph.d., cand. mag. Jannie Rosenberg Bendsen
 Arkitekttegningerne på Danmarks Kunstbiblioteks Samling af Arkitekturtegninger
 Ejerforeningens hjemmeside

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Frederiksberg Kommune
Funktionalisme (arkitektur)

Grønnehavegaard


Sölvi Geir Ottesen (f. 18. febrúar 1984) er íslenskur fyrrum knattspyrnumaður sem spilaði sem varnarmaður.

Sölvi ólst upp hjá Víkingur. Hann hélt út til Svíþjóðar, til Djurgården, þar sem spilaði með félaga sínum Kára Árnasyni. Hann kom víða við á ferlinum og spilaði í Kína, Taílandi, Danmörku og Rússlandi.

Sölvi vann tvöfalt á síðasta tímabili sínu; í deild og bikar 2021,með Víkingi, og fagnaði með Kára Árna sem hætti einnig þá.

Sölvi spilaði 28 leiki fyrir A-landslið Íslands frá 2005 til 2016.

Titlar
Víkingur
Bikarkeppni karla: 2019
Úrvalsdeild karla: 2021
Bikarkeppnin 2021

FC Köbenhavn
Danska úrvalsdeildin: 2010–11, 2012–13
Danski bikarinn: 2011–12

Djurgården
Sænska úrvalsdeildin: 2005
Sænska bikarkeppnin: 2004, 2005

Jiangsu Sainty
Kínverski bikarinn: 2015

Buriram United
Tælenska deildin: 2017

Íslenskir knattspyrnumenn
Fólk fætt árið 1984

Sölvi Geir Ottesen


المركب الرياضي بخريبكة أو ملعب الفوسفاط هو ملعب موجود بمدينة خريبكة بالمغرب يحتضن مباريات نادي نادي أولمبيك خريبكة، والتي تشتهر باستخراج الفوسفاط وتصديرة، سعة الملعب 15000 مقعد ويتم إعداد أرضيته ليصبح سنة 2009 ملعب بالعشب الطبيعي إضافة إلى توسعة الملعب وزيادة عدد مقاعده، والجدير بالذكر أن الملعب يتوفر على العديد من المرافق الرياضية الأخرى.

مراجع

وصلات خارجية

مبان ومنشآت في جهة بني ملال خنيفرة
ملاعب كرة قدم في المغرب
نادي أولمبيك خريبكة

المركب الرياضي بخريبكة


Bursa'da 1962'den bu yana gerçekleştirilen uluslararası bir sanat etkinliğidir. 1 Haziran -1 Temmuz tarihleri arasında gerçekleşir. Festival kapsamında müziğin tüm dalları, sahne sanatları ve plastik sanatlar alanındaki etkinlikler yer alır.

Festival, 1988 yılından beri Bursa Kültür Sanat Vakfı tarafından düzenlenmektedir.

Dış bağlantılar
 Bursa Kültür Sanat Vakfı Sitesi

Bursa ilindeki festivaller

Uluslararası Bursa Festivali


Uluslararası Basketbol Federasyonu ya da yaygın adıyla FIBA (Fransızca: Fédération Internationale de Basketball  Association), dünya basketbolunun en üst düzey yönetim organıdır. Uluslararası basketbol yarışmalarını yönetim sorumluluğu FIBA'dadır. Daha önce bilindiği haliyle Fédération Internationale de Basketball Amateur, 1989 yılında resmi isminden Amatör kelimesini çıkartmış ancak kısaltmasını aynen korumuştur.

FIBA, uluslararası basketbol kurallarını, kullanılacak ekipman ve mekanların özelliklerini belirler, sporcuların ülkeler arası transferlerini denetler ve uluslararası hakemlerin programlarını kontrol eder. 213 ulusal basketbol federasyonu FIBA üyesidir. 1989 yılından itibaren FIBA Afrika, Amerika, Asya, Avrupa ve Okyanusya olmak üzere beş bölgeye ayrılmıştır.

Tarihçe
FIBA, 1932 yılında Cenevre'de kurucu üyeler olan Arjantin, Çekoslovakya, Yunanistan, İtalya, Letonya, Portekiz, Romanya ve İsviçre öncülüğünde kurulmuştur. İki yıl sonra Uluslararası Olimpiyat Komitesi tarafından tanınmıştır. Berlin'de yapılan 1936 Yaz Olimpiyatları sırasında federasyon, basketbolun kurucusu olan James Naismith'i, Onursal Başkan olarak duyurmuştur.

FIBA, 1950 yılından bu yana erkekler Dünya Şampiyonası'nı, 1953'ten bu yana da Kadınlar Dünya Şampiyonası'nı düzenlemektedir. Her iki etkinlik de Yaz Olimpiyat Oyunları ile dönüşümlü olarak dört yılda bir gerçekleştirilmektedir.

1989 yılında FIBA kapısını ABD'nin NBA oyuncuları gibi profesyonellerin katılımına da açmıştır. Bu kararla birlikte Fédération Internationale de Basketball Amateur adını Fédération Internationale de Basketball olarak değiştirmiş, ancak FIBA kısaltmasını korumuştur.

Federasyon merkezini 1956 yılında Münih'e taşımış, 2002 yılında tekrar Cenevre'ye dönmüştür.

FIBA Sıralaması
Sıralamalar 2014 FIBA Dünya Kupası turnuvaları sonrasına göredir.

Erkekler Sıralaması

Kadınlar Sıralaması

Genel sıralama

Turnuvalar

Millî takım düzeyinde

Dünya Genelinde

FIBA Basketbol Dünya Kupası
FIBA Kadınlar Basketbol Dünya Kupası
FIBA U-19 Dünya Şampiyonası
FIBA Kadınlar U-19 Dünya Şampiyonası
FIBA U-17 Dünya Şampiyonası
FIBA Kadınlar U-17 Dünya Şampiyonası
FIBA 3x3 Dünya Kupası
Kıta Genelinde

FIBA Afrika Şampiyonası
FIBA Kadınlar Afrika Şampiyonası
FIBA Amerika Şampiyonası
FIBA Kadınlar Amerika Şampiyonası
FIBA Asya Şampiyonası
FIBA Asya Kadınlar Şampiyonası
EuroBasket
Avrupa Kadınlar Basketbol Şampiyonası
FIBA Afrika Kadın Kulüpler Basketbol Şampiyonası

Kulüpler düzeyinde

FIBA Kıtalararası Kupa
Basketbol Şampiyonlar Ligi
FIBA Europe Cup
Basketbol Afrika Ligi
Amerika Basketbol Şampiyonlar Ligi
FIBA Asya Şampiyonlar Kupası

Kaynakça

Dış bağlantılar

 InterBasket – International Basketball News, Blog and Forum, covering FIBA, Euroleague, NBA
 History of amateur and professional basketball in Canada at Frozen Hoops

FIBA


Darío Botero Uribe (Calarcá, Quindío, juillet 1938 - Bogota, ) était un écrivain, penseur, professeur émérite et enseignant à l'Université nationale de Colombie; a reçu un doctorat de l'Université nationale avec le titre de maître.

Biographie

Premières années
Il est né à Calarcá, Quindío, Colombie. Il a étudié le droit, les sciences politiques - cours de maîtrise - à l'Université nationale de Colombie.

En 1960, il participe avec d'autres intellectuels et professionnels colombiens, dont Camilo Torres Restrepo et Virginia Gutiérrez de Pineda, à la fondation de la première faculté de Sociologie d'Amérique latine, à l'Université nationale de Colombie.

Carrière professionnelle internationale

Il a participé au Kolloquium de troisième cycle avec le professeur Jürgen Habermas, à l'Université Johann Wolfgang Goethe de Francfort, République fédérale d'Allemagne en 1983-1984.

Philosophe de la culture, de la vie sociale et du droit, il a fréquemment donné des séminaires et des conférences sur des questions philosophiques, culturelles et politiques. Fondateur et directeur du magazine Politeia, dont il a édité 29 numéros. Le magazine présentait des essais du romancier R.H. Moreno-Durán, le philosophe Iván Soll, le professeur Mario Bettati, Germán Andrés Molina Garrido, Jesús Martín Barbero, entre autres auteurs de renom en Amérique latine et dans le monde.

Il a également été fondateur et directeur du magazine Planeta Sur, avec 3 éditions. Il a publié plus de 15 livres et de nombreux essais sur les sujets de sa spécialité.

Fondateur et membre du conseil d'administration de l'Association colombienne de philosophie du droit et de philosophie sociale. Conférencier lors de séminaires scientifiques et philosophiques dans les principales universités de Colombie et certaines d'Amérique latine.

Vitalisme Cosmique

À la fin de sa vie, il développe un projet philosophique original qu'il appelle le Vitalisme Cosmique, qui cherche à penser le monde depuis l'Amérique latine. Le vitalisme cosmique pose la vie comme un concept tridimensionnel: la vie cosmique, la vie biologique et la vie psychosociale. Ainsi s'enrichissent le concept de vie et sa projection dans la pratique culturelle et sociale.

Après un développement théorique général et un examen des grandes conceptions de la nature, il se conclut par une théorie environnementale qui vise à discipliner les comportements citoyens à l'égard de la nature et esquisse un humanisme spécifique fondé sur la transnature et non sur l'anthropologie, en réponse aux critiques de l'humanisme de Martin Heidegger et de Michel Foucault.

Œuvres littéraires
Les livres de Darío Botero sont :

Articles connexes
 Université nationale de Colombie
 Vitalisme
 Utopie

Références

Liens externes

  Phrases célèbres de Darío Botero Uribe
  La philosophie de vie de Darío Botero Uribe : origines et héritage
  Un regard critique sur le vitalisme cosmique de Darío Botero Uribe (2010)

Étudiant de l'université nationale de Colombie
Professeur à l'université nationale de Colombie
Écrivain colombien
Philosophe colombien
Naissance en juillet 1938
Décès en juin 2010
Décès à Bogota
Décès à 71 ans

Darío Botero


Nagel zur Loburg war ein bedeutendes Adelsgeschlecht in Ostbevern.

1651 gelangte Adolf von Nagel, ein Schwager der Droste zu Senden, in den Besitz des Schlosses Loburg in Ostbevern. Adolf von Nagel zu Ittlingen heiratete am 14. April 1649 Elisabeth Anna Droste zu Loburg, die Tochter von Joachim Droste zu Loburg. Deren erster Sohn Georg Joachim heiratete Margaretha Adelheid Dorothea von Eerde († 1724). Deren Sohn Johann Caspar Friedrich von Nagel zu Loburg heiratete 1716 Elisabeth Bernhardina Theodora von Valcke, die zuvor Kanonisse im Stift Nottuln gewesen war. Der jüngere Sohn Heidenreich Adolf war Domherr zu Münster und Osnabrück sowie Propst zu St. Mauritz und münsterischer Hofkammerpräsident. Er erbte Schloss Loburg nach dem Tod Johann Caspars 1732. Mit ihm starb der ältere Zweig von Nagel zu Loburg 1748 aus.

Adolfs zweiter Sohn Wilhelm Franz von Nagel zu Loburg heiratete am 25. August 1695 Catharina Charlotte von Köth zu Wanscheid, die Tochter des Johann Wilhelm Köth von Wanscheid und der Clara Elisabeth von Cronberg. Deren Sohn Josef Marsil Wilhelm Xaver von Nagel zur Loburg heiratete am 4. Juni 1747 Anna Adolphine von Nagel zu Herl, die vorher Kanonisse im Stift Nottuln gewesen war. Er erbte Loburg von Adolf Heidenreich und ließ dort ein neues Schloss nach Plänen von Johann Conrad Schlaun errichten. Sein Sohn Clemens August Theodor Josef von Nagel zur Loburg heiratete 1780 Anna Clementine Wilhelmine von Heereman zu Zuydtwyck. Er musste 1785 bei einer Zwangsversteigerung das Schloss an Friedrich Clemens von Elverfeldt zu Dahlhausen und Steinhausen abtreten, nachdem die Familie Nagel zu Loburg am Ende des 18. Jahrhunderts in Konkurs geraten war.

Ahnentafel, geschrieben 10. Dezember 1790

Weblinks

Einzelnachweise

Loburg
Linie eines Adelsgeschlechts
Ostbevern

Nagel zur Loburg


Ribarska mreža je mreža izrađena u svrhu ribolova, odnosno lova na jastoge, škampe i rakove. Izrađuje se od relativno tankih vlakana koja su povezana čvorovima. Niti mreže mogu biti od vune, svile ili najlona. Ribarske mreže se obično koriste u komercijalnom, a vrlo rijetko u športskom, odnosno rekreativnom ribolovu.

Postoje različite vrste ribarskih mreža, koje su podijeljene na osnovu razmaka između čvorova ili načina na koji se hvata određena vrsta ribe u zavisnosti od njene veličine.

Ribolov

Ribarska mreža


II. Leopold (Leopold Lodewijk Filips Maria Victor van Saksen-Coburg en Gotha; 9 Nisan 1835 – 17 Aralık 1909) 1865'ten 1909'a kadar Belçika Kralı'ydı. Brüksel'de I. Leopold ve Orléans Prensesi Louise'nin ikinci oğlu olarak doğdu, 1865'te babasının yerine Belçika tahtına çıktı ve ölümüne kadar 44 yıl hüküm sürerek, saltanatı en uzun Belçika hükûmdarı oldu. Hayatta kalan oğlu olmadan öldü. Şu anki Belçika kralı, yeğeni ve halefi olan I. Albert'in soyundan gelmektedir.

II. Léopold, Avrupa'nın en çok gezen hükûmdarlarından biriydi. 1860'ta Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti İstanbul'a da geldi.

1861'de Belçikalılara şu tavsiyelerde bulundu:
"Komşularınızla iyi geçinin; fırsat çıktığı anda denizlerin ötesine yayılın. Orada ürünleriniz için kıymetli pazarlar, ticaretiniz için gıda, [...] ve büyük Avrupa ailesi içinde daha iyi bir konum bulacaksınız."

1865'te vefat eden babasının yerine taç giydi. Anayasaya bağlı bir hükümdar olarak hükûmet siyasetini belirleme yetkisi olmamasına karşın "daha büyük, daha güçlü ve daha güzel bir Belçika istediğini" söylüyordu.

1876'da Brüksel'de uluslararası bir jeofizik konferansı topladı. Bu konferansta, "Kongo yöresi halkına medeniyet götürmek, bilimsel araştırma ve ticaret yapmak, köle tüccarlarına karşı savaşmak için" uluslararası bir komite kurulmasını savundu. Konferanstaki konuşmasında öne sürdüğü fikirlerden biri şuydu:
"Dünyanın henüz nüfuz edilemeyen tek yöresini medeniyete kavuşturmak, oradaki halkların üstünde asılı duran karanlığı delmek, kanımca içinde bulunduğumuz bu ilerleme çağına yaraşır bir seferidir."

Bu çabaların sonucu olarak Uluslararası Afrika Derneği kuruldu ve II. Léopold derneğin başına geçti.

1878'de Henry Morton Stanley'e Kongo havzasını keşfetme görevi verdi. Stanley'in gizli görevi ise, Kongo nehrinin güney yakasında Belçika egemenliği kurmak ve yöredeki kauçuk ve fildişi ticaretini ele geçirmekti. II. Léopold, bunu, eğer Stanley'e doğrudan görev verseydi, İngilizlerin buna engel olacağından emin olduğunu söyleyerek açıklamıştır. Stanley'e verdiği özel talimatlar şöyledir:

"[...] alabildiğin kadar toprak al ve egemenliğimiz altında topla [...] en kısa sürede, tek bir dakika kaybetmeden, Kongo ağzından Stanley Çağlayanlarına kadar tüm ticaret yollarını ele geçir."

"Bu mümkün olduğu kadar büyük bir devlet yaratma ve yönetme projesi. Bu projede zencilere en ufak bir siyasi söz hakkı vermeyeceğimiz açıkça anlaşılmalı. Aksi çok saçma olurdu."

Bunu takip eden yıllarda, 1884'e kadar, Stanley Kongo'da büyük miktarda fildişi ele geçirir, Léopoldville dâhil koloniler kurar, bir demiryolu hattı inşa ettirir, siyahî kabile liderlerini kandırarak veya zorlayarak egemenliği devretmelerini sağlar. Léopold, kabile liderleriyle yapılan anlaşmaların kısa ve basit olmasını, "birkaç maddeyle her şeyi kendilerine bırakmasını" istemiştir.

II. Léopold, Kongolu yerlilerden Halk Ordusu (la Force Publique) adında bir ordu oluşturur ve bunu yine Kongoluların kendilerini savunması için çalışır.

Ülkenin altyapısı zorla çalıştırılan yerlilere kurdurulur. Vergi gelirlerinin çok azı ülke için harcanır, çoğu Belçika'ya transfer edilir. Kongo bütçesine ayrılan verginin bir bölümü Halk Ordusu için ayrılır.

1897 yazında, Belçika kralı II. Leopold, başkent Brüksel'in doğusunda bir insan hayvanat bahçesi kurulmasını emrederek, yaklaşık 260 Kongolunun bu bahçeye taşınmasını sağladı. Birçok kaynağa göre, en az 1,3 milyon Belçikalı, kapalı alanlarda tutulan Kongoluları görmek için Brüksel'in doğusundaki insan hayvanat bahçesini ziyaret etti.

19. yüzyılın ikinci yarısında, bu fikri benimseyen sömürge güçleri, Afrika kökenli insanları Avrupa ve Amerika'nın en büyük şehirlerindeki kafeslerde sergilemek için harekete geçti.

Kurulan insanat bahçelerinde, Kongolular gibi Afrikalılar, Kızılderililer, Aborjinler gibi topluluklardan tutsak edilen insanlar sanki birer hayvanmışçasına Avrupalılar tarafından hapsedilerek seyrediliyordu.

1908'de Belçika parlamentosu, II. Léopold'ün Kongo üzerindeki yetkileri sona erdirdi. II. Léopold'e Kongo için yaptığı "büyük fedakârlıklar" nedeniyle yüklü bir maaş bağlandı.

Hükûmdarlığı döneminde açlık, hastalık ve katliamlardan ötürü Kongo nüfusu tahminen 20-30 milyondan dokuz milyonun altına düştü.

2020 yılında gerçekleşen George Floyd protestolarında, heykeli ağır tahribata uğradı ve protestocular heykelinin önünde Kongo Demokratik Cumhuriyeti bayrağını açtı. Kral Philippe, Kongo devlet başkanı Félix Tshisekedi'ye gönderdiği mektupta dedesi II. Léopold'ün Kongo halkına yaptıklarından dolayı derin bir üzüntü duyduğunu ve tüm Kongo halkından özür dilediğini yazdı.

Kaynakça

 Moreorless: Heroes & Killers of the 20th century web sitesi

|-

1835 doğumlular
1909 yılında ölenler
Belçika kralları
Soykırım failleri
Hollanda Aslanı Nişanı sahipleri

II. Leopold (Belçika kralı)


Abobra (lat. Abobra), monotipični rod južnoameričke uresne trajnice penjačice iz porodice tikvovki (Cucurbitaceae). Od podzemnog mesnatog gomolja koji se nalazi oko 30cm ispod tla tanka stabljika može izrasti u visinu do 3.5 metara hvatajući se viticama s kojima se pričvrsti za bilo kakvu podlogu koja joj je na raspolaganju.

Raširena je u suptropskim krajevima Argentine i Urugvaja, i to na visinama od morske razine do 500 metara nadmorske visine.

Plodovi su jajoliki dužine oko 12mm, plodovi tamnocrveni, a cvijet blijedo-zelene boje.

Sinonimi
 Abobra viridiflora Naudin
 Bryonia tenuifolia Gillies ex Hook. & Arn.

Izvori

Vanjske poveznice
Abobra, Cranberry Gourd (Abobra tenuifolia)
Cucurbiteae

Abobra


März ist eine deutsche Band, die aus Ekkehard Ehlers und Albrecht Kunze besteht. Ehlers beschreibt den Stil der Gruppe als "neuen Folk".

Geschichte
Die erste Single der Gruppe mit dem Titel One From The Heart erschien im Jahr 2001 auf dem Berliner Indie-Label Karaoke Kalk. Im Jahr darauf folgte ihr Debütalbum Love Streams, das im Titel Bezug auf den gleichnamigen Film des Regisseurs John Cassavetes aus dem Jahr 1984 nahm. Die Stücke basierten auf Gitarren-, Banjo-, Piano- und Xylophon-Samples, die Ehlers und Kunze mit Microhouse-Rhythmen und in einigen Stücken auch mit Gesang kombinierten. Das Album entwickelte sich nach positiven Kritiken zum bis dato erfolgreichsten Album des Labels. Es tauchte als eines der besten Alben des Jahres 2002 in den Bestenlisten der Intro (Platz 19) und Spex (Redaktion Platz 12, Leser Platz 15). Das auf dem Album enthaltene Lied Everybody Had A Hard Year wurde im Jahr darauf als Untermalung für einen Fernsehspot der Firma Bahlsen genutzt.

Das zweite Album Wir sind hier folgte – begleitet von der EP The River – im Jahre 2004.

Diskografie

Alben
 2002: Love Streams (Karaoke Kalk)
 2004: Wir sind hier (Karaoke Kalk)

Singles und EPs
 2001: One From The Heart (Karaoke Kalk)
 2004: The River (Karaoke Kalk)

Weblinks
 Offizielle Website

 Zwischen Tönen wohnen – Artikel bei zeit.de (2004)

Einzelnachweise

Musikgruppe (elektronische Musik)
Deutsche Band

März (Band)


Batman (Kürtçe: Êlih), Güneydoğu Anadolu Bölgesi'nde Batman ilinin merkezi olan şehirdir.

Tarihçe
Batman, Beşiri'ye bağlı bir köy iken, 2 Mart 1936'da 25 köyün bağlandığı bir nahiye (bucak) haline geldi. Raman Dağında petrolün çıkarılmaya başlanmasıyla büyük bir ekonomik değişim geçirmeye başlayan İluh'un gelişimine tren yolunun şehir merkezinden geçmesi de önemli katkı sağladı. Şehir çok büyük göç aldı. Hızla gelişen İluh'ta 1955 yılında belediye teşkilatı kuruldu. 1957 yılında Siirt iline bağlı olarak, İluh merkez olmak üzere 22 köyün bağlı olduğu "Batman ilçesi" kuruldu. İlçe adını merkezine 5 km uzaklıktaki Batman çayından aldı.

Nüfus
Nüfusu hızla artan şehir; sanayi, petrol ve inşaat sektörünün de gelişmesiyle bölgede güçlü konuma sahiptir. Nüfusun çoğunluğunu çevre il ve ilçelerden göçmüş insanlar oluşturmaktadır.

Yerel yönetim
31 Mart 2019 tarihinde gerçekleştirilen 2019 Türkiye yerel seçimlerinde HDP adayı Mehmet Demir, geçerli oyların %66,03'ünü alarak belediye başkanı seçildi. Batman Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yürütülen soruşturma kapsamında gözaltına alınan Demir, İçişleri bakanlığı tarafından görevinden uzaklaştırılmış olup yerine aynı zamanda Batman Valisi olarak görev yapan Hulusi Şahin belediye başkan vekili olarak atanmıştır. Vali olarak Hulusi Şahin'in ardından atanan Ekrem Canalp belediye başkan vekilliği görevini de devralmıştır.

Batman Belediye meclisi ise 27 HDP ve 8 AK Parti olmak üzere 35 üyeden oluşmaktadır.

Belediye Başkanları

Valiler

Galeri

Ayrıca bakınız
 Batman Üniversitesi
 Batman Havalimanı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Batman Belediyesi

Batman


Baby Blue er det 18. studiealbum af den danske sangerinde Sanne Salomonsen, der udkom den 19. maj 2017 på Mermaid Records.

Baby Blue modtog flest negative anmeldelser. Anmelderne mente at albummet var for kliché-fyldt i sit forsøg på at lyde som poprock fra 1980'erne, især på de rock- og blues-orinterede sange; men fremhævede albummets mere nedtonede, ballade-prægede sange. Albummet debuterede på tiendepladsen på hitlisten, og tilbragte kun én uge i top 40.

Anmeldelser
Ekstra Bladets anmelder Thomas Treo gav Baby Blue tre ud af seks stjerner. Han skrev at balladerne var mest vellykkede og mente at Sanne Salomonsen "er både troværdig og værdig, når hun ser tilværelsen i øjnene i intime rammer", og kaldte albummets rockede sange for "postulerede". Mads Hendrich fra Berlingske gav albummet to ud af seks stjerner. Han kritiserede produktionen for at være "generelt uspændende og helt uden bid", men fremhævede albummets "mere nedtonede og eftertænksomme sange" som "Livets træ" og "Farvel til blues".

Anmelderen fra BT, Steffen Jungersen, gav ligeledes Baby Blue to ud af seks stjerner. Han skrev at størstedelen af sangene lød som "gennemsnitligt efterslæb fra den firser "danskrock", Salomonsen ofte har haft så svært ved at undslippe", men roste albummets "afdæmpede sange". Jan Opstrup Poulsen fra Gaffa sammenlignede albummet med Where Blue Begins (1991) med dens "mere uslebne rocktone". Han gav Baby Blue to ud af seks stjerner, og skrev at han savnede nærvær fra Sanne Salomonsen: "Det virker som, at Sanne Salomonsen er tilskueren, og man savner hendes vokals sårbarhed, der altid har været sangerindens stærkeste kort."

Spor

Notes
  betegner dansk oversættelse

Hitliste

Kilder

Eksterne henvisninger

Album fra 2017
Sanne Salomonsen-album

Baby Blue


Deux sous-marins de la Marine nationale colombienne ont porté successivement le nom de ARC Intrépido (en français : intrépide) :

 le , un sous-marin de poche construit en Italie de type Cosmos SX 506, en service de 1973 à 2013 ;
 le , un sous-marin d'attaque conventionnel de Type 206 A, remis en service dans la Marine colombienne le  après avoir servi de 1975 à 2011 dans la Bundesmarine (Marine de l'Allemagne de l'Ouest) sous le nom de U23.

Nom de bateau de la Marine colombienne

ARC Intrépido


Margaret Elizabeth Fountaine ( - ) est une entomologiste, lépidoptériste, illustratrice scientifique et diariste britannique. Elle collecte des papillons dans une soixantaine de pays pendant cinquante ans et est connue comme experte des papillons tropicaux. Elle organise elle-même sa collection, compile des descriptions et peint des dessins de papillons qu'elle envoie aux périodiques entomologiques.

Biographie
Margaret Fountaine naît à Norwich, aînée des sept enfants du pasteur anglican John Fountaine, alors en poste à South Acre, Norfolk, et de son épouse, Mary Isabella Lee. Elle est baptisée le . Son père meurt en 1877, et la famille s'installe à Eaton Grange à Norwich. Elle est éduquée à domicile. Elle tient un journal intime de 1878 jusqu'à sa mort en 1940.

À 27 ans, Fountaine hérite de son oncle et devient financièrement indépendante. Elle voyage en France et en Suisse avec sa sœur en s'appuyant sur le Tourist Handbook de Thomas Cook. C'est à cette époque qu'elle s'intéresse à l'entomologie et qu'elle commence à utiliser le nom linnéen plutôt que les noms communs pour désigner les papillons dans son journal. De retour en Angleterre, à l'hiver 1895, elle visite le domaine d'Henry John Elwes, ancien vice-président de la Royal Horticultural Society et membre de la Royal Society, possédant la plus grande collection anglaise privée de papillons.

Elle se lance alors dans des voyages avec des ambitions entomologiques déclarées et publie son premier texte scientifique dans The Entomologist en 1897. Dans l'article, elle expose ses connaissances sur les habitats locaux et les variétés de papillons de l'île. Son article est discuté dans les numéros suivants de The Entomologist. La même année, plusieurs de ses spécimens sont inclus dans les collections du musée d'histoire naturelle de Londres.

Cette première expédition et sa publication assoit sa réputation et lui permet de nouer des relations professionnelles avec des lépidoptéristes du département d'histoire naturelle du musée. En 1898, elle voyage à Trieste, rencontre des entomologistes en Hongrie, en Autriche et en Allemagne et publie son deuxième article dans The Entomologist, sur la variation des espèces. En 1899, elle part en expédition dans les Alpes françaises, où elle rencontre Henry John Elwes, dont elle utilise l'ouvrage de référence sur les papillons européens. Fountaine collecte des chenilles qu'elle élève pour produire des spécimens de papillons adultes. Dans des articles ultérieurs dans The Entomologist, elle écrit sur les plantes alimentaires, les plantes hôtes et les conditions environnementales nécessaires pour obtenir des spécimens de papillons parfaits.

Elle est élue membre de la Royal Entomological Society en 1898 et participe aux réunions. Dans ses journaux intimes, elle relève qu'elle est la seule femme membre. Au cours de l'été 1900, elle collecte des papillons avec Elwes en Grèce et ils publient un compte rendu de leurs découvertes dans The Entomologist. Elle coopère avec Elwes pour son exposition sur les lépidoptères grecs.

En 1901, elle réalise une expédition en Syrie et en Palestine, qui aboutit à une publication dans The Entomologist. En 1903, elle fait une expédition en Asie Mineure et revient à Constantinople avec près de . En 1904 et 1905, elle participe à des expéditions scientifiques en Afrique du Sud et en Rhodésie. Elle donne une conférence au club naturaliste de Kingston, en Jamaïque, sur les chenilles.

Elle assiste au deuxième congrès international d'entomologie à Oxford en 1912, et Edward Poulton, président de la Linnean Society, l'invite à rejoindre la  la société. Les femmes ne sont acceptées comme fellows qu'en 1903, les premières membres sont élues en 1904.

Elle meurt d'un infarctus au cours d'une expédition à Trinité, et elle est inhumée au cimetière Woodbrook de Port-d'Espagne.

Postérité
Après sa mort, son talent littéraire et artistique pour le dessin de papillons est devenu plus largement connu. Elle laisse une importante collection d'aquarelles scientifiquement exactes au musée d'histoire naturelle de Londres.

Elle lègue sa collection de papillons, une boîte et dix vitrines contenant plus de  au musée de Château de Norwich en demandant que la collection ne devienne publique que trente-huit ans après sa mort.

Les papillons Fountainea et Odonata Ischnura Fountainei sont nommés en son honneur.

Le musée d'histoire naturelles de Londres présente en 2019 une exposition des illustrations de Fountaine sur la flore et la faune africaines, Expeditions and Endeavours. Ses illustrations sont présentes dans la publication Women Artists: Images of Nature d'Andrea Hart (2014).

Édition posthume du journal intime de Fountaine
Le journal intime de Fountaine représente un manuscrit de douze volumes. W.F. Cater, rédacteur en chef adjoint du Sunday Times les édite en deux tomes, sous les titres Love Among the Butterflies et Butterflies et Late Loves, une version expurgée du journal qui met l'accent sur les anecdotes biographiques secondaires relatées par Fountaine au détriment des aspects naturalistes et scientifiques de ses découvertes.

Publications
 1897 : Notes on the butterflies of Sicily, The Entomologist, 30: 4–11.
 1898 : Two seasons among the butterflies of Hungary and Austria, The Entomologist, 31: 281–289.
 1902 : Butterfly hunting in Greece in the year 1900. Entomologist's Record and Journal of Variation 14: 29–35, 54–57.
 1902 : A few notes on some of the butterflies of Syria and Palestine, The Entomologist, 35: 60–63, 97–101.
 1904 : A "Butterfly Summer" in Asia Minor, The Entomologist, 37: 79–84, 105–108, 135–137, 157–159, 184–186.
 1907 : A few notes on some of the Corsican butterflies, The Entomologist, 40: 100–103.
1911 : An autumn morning in the Alleghany Mountains, The Entomologist, 44: 14–15.
 1911 : IV. Descriptions of some hitherto unknown, or little known, larvae and pupae of South African Rhopalocera, with notes on their life-histories. Transactions of the Royal Entomological Society of London 59(1): 48–61.
1911 : Note on the roosting habits of Heliconia charitonia, The Entomologist, 44(583): 403–404): 403–404.
 1911 : Remarkable aberration of Terias elathea, The Entomologist, 44(575): 153–154.
 1913 : Five month's butterfly collecting in Costa Rica in the summer of 1911, The Entomologist, 46(601, 602): 189–195, 214–219.
 1915 : XIV. Notes on the life history of Papilio demolion, Cram. Transactions of the Royal Entomological Society of London 62(3‐4): 456–458.
 1917 : A list of butterflies taken in the neighbourhood of Los Angeles, California, The Entomologist, 50: 154–156.
 1921 : Pyrameis gonerilla in New Zealand, The Entomologist, 54: 238–239
 1925–1926 : Amongst the Rhopalocera of the Philippines, The Entomologist, 58–59: 235–239, 263–265 (1925); 9–11, 31–34, 53–57 (1926).
1938 : Rapid development of a tropical butterfly, The Entomologist, 71: 90

Références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Liens externes

Entomologiste britannique du XIXe siècle
Entomologiste britannique du XXe siècle
Femme entomologiste
Illustrateur scientifique
Personnalité féminine de l'époque victorienne
Personnalité liée au Norfolk
Membre de la Linnean Society of London
Naissance en mai 1862
Naissance à Norwich
Décès en avril 1940
Décès à Port-d'Espagne
Décès à 77 ans

Margaret Fountaine


Prasinoderma, rod pacifičkih algi smješten u vlastitu porodicu, red i razred. Pripadaju mu dvije priznate vrste.

Vrste
 Prasinoderma coloniale T.Hasegawa & M.Chihara - tip
 Prasinoderma singularis Jouenne

Izvori

Prasinodermatophyta

Prasinoderma


O pica-pau-etíope (Dendropicos spodocephalus) ou pica-pau-cinzento-oriental  é uma espécie de ave piciforme da família Picidae que vive na África oriental. Algumas autoridades consideram-no como sendo uma subespécie do pica-pau-de-peito-cinzento.

Dendropicos
Aves descritas em 1850

Pica-pau-etíope