Janko Vranyczany Dobrinović (Bedekovčina kraj Krapine, 27. svibnja 1920. – Bruxelles, 6. svibnja 2015.), bio je pripadnik starog hrvatskog plemstva, političar i diplomat.

Djetinjstvo i mladost
Rođen je 27. svibnja 1920, u Bedekovčini, u obitelji baruna Ambroza Vranyczanyja Dobrinovića, iz stare hrvatske plemićke obitelji, i Wande – Marie Magdalene von Schmidt – Zabierow, iz plemićke obitelji porijeklom iz Galicije. Imao je mlađu sestru, Ninu, koja je rođena 5. travnja 1922., u Zagrebu. Otac Ambroz, bio je pripadnik starog hrvatskog plemstva, te je taj visoki društveni položaj nastojao održati u društvu, te se, kao sin jedinac, školovao na bečkoj Theresiani, te je kasnije završio pravo u Beču i doktorirao, ali se nakon raspada Austro-Ugarske Monarhije, 1918., nije snašao u novim društveno - političkim okolnostima koje su se razvijale u Kraljevini Jugoslaviji, te se društveno izolirao, odlazio u Veneciju i Monte Carlo, gdje je razvio sklonost kockanju, zbog čega je zapao u velika dugovanja, te je bio prisiljen, 1932., cijelo svoje vlastelinsko imanje, u naravi dvorac u Bedekovčini zajedno s okolnim zemljištem, zbog beskrupuloznim radnji vjerovnika, prodati pod špekulatnskim uvjetima industrijalcu Adolfu Mulleru.

Jankova majka, Wanda, zvana Dede, se zbog svega toga, još 1934., razvela od njegova oca, te se ponovno udala, za sveučilišnog profesora ekonomskih znanosti, Karla Šoštarića Pisačića, s kojim nije imala djece. Iste je godine, 1934., u Zagrebu, otvorila dječji vrtić, tzv. Montessori dječju kuču, koja se nalazila u centru grada, s pogledom na tržnicu Dolac, a bila je namjenjena za djecu iz građanskih obitelji, uzrasta od tri do sedam godina života. Polaznike su činila djeca stranih konzula s boravištem u Zagrebu, zatim pripadnici bogatih i uglednih gornjogradskih obitelji, te židovskih industrijalaca, liječnika i odvjetnika. Dječji vrtić je nastavio s radom i nakon početka Drugog svjetskog rata i proglašenja NDH, ali su židovska djeca prestajala dolaziti, te ih je Dede, pokušala smjestiti na sigurna mjesta, da izbjegnu strahote holokausta u NDH. U tom su razdoblju, polaznike činila djeca talijanskih i njemačkih časnika i diplomatsko-konzularnog osoblja, da bi, neposredno nakon završetka rata, rad dječjeg vrtića nove vlasti socijalističke Jugoslavije zabranile.

Odrastao je u Bedekovčini, gdje je završio pučku (osnovnu) školu, a kako je u ranom djetinjstvu bio boležljiv i osjetljiv, liječnici su preporučili roditeljima da što više vremena boravi na moru, te je često boravio kod bake, po majci, u Opatiji, tada u sastavu Kraljevine Italije.

Nakon završenog pučkog školovanja, majka ga je, protiveći se očevom naumu da pohađa Theresianu, poslala u srednju školu na Sušaku, koju je pohađao dvije godine, ali se nakon razvoda svojih roditelja, 1934., morao preseliti k majci u Zagreb, gdje je završio srednju školu. U Zagrebu se nakon završene srednje škole, preko majčinih veza i zaposlio, kao namještenik u Jadranskom osiguranju d.d., te je ujedno upisao pravni studij na zagrebačkom Pravnom fakultetu, gdje je odslušao dva semestra, da bi zatim upisao arhitekturu na Tehničkom fakultetu u Zagrebu, te zbog fakultetskih obveza dao otkaz u Jadranskom osiguranju d.d.

Tijekom studija arhitekture, stupio je u kontakt s tzv. gornjogradskim krugovima, mlađim dokonim pripadnicima visokog društva, koji su bili željni zabave i ludih provoda, što se mladom Vranyczanyju nije odviše dopalo. Jedan kraći period, ljeti 1938., boravio je kod rođaka i obiteljskih prijatelja u Bruxellesu, u Belgiji, gdje je mlađe uzraste podučavao tenis. Za to je vrijeme njegova sestra, Nina, boravila u Engleskoj, kod majčinih prijatelja, ali pošto je, 1939., Engleska, nakon napada Njemačke na Poljsku, objavila rat, a u takvom je ozračju bila je prinuđena napustiti državu i vratiti se u Kraljevinu Jugoslaviju.

Ubrzo potom saznaje kako mu je, 4. lipnja 1940., u pedeset i četvrtoj godini života, umro otac, te je pokopan na zagrebačkom gradskom groblju Mirogoj.

Drugi svjetski rat i poraće

Početak rata
Početak Drugoga svjetskog rata, okupacija Jugoslavije i proglašenje tzv. NDH, zatekli su ga u Zagrebu, te je isparava pokazivao simpatije prema ustaškom pokretu, ali ne odobravajući počinjene ratne zločine i posebno zločine protiv čovječnosti prema Srbima i Židovima, dok mu je majka izražavala protivljenje, te mu je navodno kazala kako će ga se odreći ako pristupi ustaškom pokretu, te je pod tim dojmom i uvidjevši šire stanje, tijekom 1942. i 1943. ipak ostao po strani.

Ipak, u jesen 1941., zatražio je da mu se odobri kupoprodaja nekadašnjeg obiteljskog, vlastelinskog imanja s dvorcem u Bedekovčini, s obročnim otplatama cijene, pošto su, uslijed proglašenja rasnih zakona u NDH, bile oduzete nekretnine obitelji židovskog industrijalca Mullera i stavljene pod upravu Državnog ravnateljstva za gospodarsku ponovu, međutim vlasti NDH su mu to odbile, ali su ga postavili za povjerenika (upravitelja) tog dobra, na kojoj je dužnosti ostao od ljeta ili rane jeseni 1942., kada je objekt bio predan socijalnoj skrbi.

O svojim mladenačkim iluzijama, u jednom razgovoru s predsjednikom Tuđmanom, aludirajući na njihove različite poglede na svijet, u mladosti i kasnijoj karijeri, sam Vranyczany je kazao: "Što se to, predsjednik, dogodilo s nama dvojicom? Ja sam u mladosti bio nacionalist, pristalica HSS-a koji je priželjkivao da hrvatske granice budu na Drini i koji je bio konzervativac, pa i na neki način desničar, a vremenom sam, prilagođavajući se neumitnim političkim procesima, postao europejac, demokrat, zagovornik multinacionalnih i multikulturalnih društava. Ti si u mladosti bio ljevičar, antifašist, partizan, internacionalac, a sada si se preobrazio u tvrdog nacionalista, konzervativca i desničara. Kako se to dogodilo?"

Odlazak u domobranstvo i sudjelovanje u uroti Vokić - Lorković
U proljeće 1943., bio je mobiliziran u hrvatsko domobranstvo i prebačen u elitnu časničku školu u Stockerau, u Austriji, gdje je boravio do ljeta 1944., kada je kao domobranski zastavnik bio najprije u Zagrebu, kod generala Ante Vokića, gdje je svjedočio propasti urote, u kolovozu 1944., kada mu je Vokić, kao njegov pretpostavljeni, dao usmeni nalog, da uzme dopust kako bi se sklonio na sigurno, te su od 22. kolovoza do 1. rujna 1944., dok je bio na vojničkom doupustu, provedena uhićenja svih značajnijih urotnika. Naime, Vokić je namjeravao iskoristiti Vranyczanyjeve obiteljske veze i poznanstva kod europske aristokracije, kako bi zajedno s Josipom Torbarom, stupio u kontakt s Britancima, što mu na kraju nije uspjelo. Nakon puča Vokić - Lorković, u 1. rujna 1944., javio se na raport generalu Vladimiru Kernu, koji ga je obavijestio da je Vokić uhićen i pritvoren u Lepoglavu, te je Vranyczany bio prebačen u štab generala Josipa Metzgera u Vinkovce, gdje je ostao do povlačenja, zima - proljeće 1945., ali nije sudjelovao u vođenju borbi, već je kao neborac sudjelovao kao administrativno vojno osoblje u kancelariji domobranskog zapovjedništva.

Oslobođenje Zagreba i križni put
U proljeće 1945. prebačen je u Zagreb, gdje, u svibnju 1945. dočekao ulazak jedinica Jugoslavenske armije (JA) u grad, iako je dobio nalog za povlačenje, ali je na nagovor očuha Karla Šoštarića Pisačića, koji se tijekom rata nalazio u diplomatskoj službi NDH u Budimpešti i Bukureštu, Vranyczany je ipak ostao u Zagrebu. Negdje u to vrijeme, u proljeće 1945., Vranyczany se zaputio u dvorac Trakošćan, gdje su nekad on i njegova sestra provodili ljetne praznike kod grofa Draškovića, a sada se zaputio u namjeri da spasi pokućstvo, slike, zastave i oružje od moguće pljačke i uništavanje, te kako je sam kazao u jednom intervjuu:"Sve je to prenio u Zagreb, pohranio u Muzeju za umjetnost i obrt, tako da se neoštećeno kasnije moglo vratiti u Trakošćan i biti izloženo u muzeju. To je danas jedan od bisera hrvatske prošlosti!"Prilikom ulaska jedinica JA u Zagreb, sakrio se u Vojnu bolnicu u Vlaškoj ulici, odakle su ga djelatnici Ozne, 13. ili 14. svibnja 1945., uhitili i pritvorili prvo u zarobljenički logor Kanal, da bi potom bio prebačen u zarobljenički logor Prečko, odakle je zajedno s kolonom zarobljenika prošao križni put do Bjelovara, te dalje do Osijeka. Na križnom je putu obolio od dzenterije, te je na intervenciju prijateljice negove bivše zaručnice, koja je u međuvremenu postala ljubavnica jednog višeg djelatnika zagrebačke Ozne, koji ga je posjetio u Osijeku, te naložio njegovo puštanje na slobodu.

Ilegalni bijeg iz Jugoslavije
Vrativši se u Zagreb, gdje mu više nisu boravile ni majka ni sestra, odlučio je konačno napustiti socijalističku Jugoslaviju, jer mu je kao bivšem domobranskom zastavniku bilo onemogućeno daljnje školovanje, otputovao je baki, po majci, Anni Stephaniji Schmidt von Zabierow, u Opatiju, odakle je tijekom rujna i listopada 1946., ilegalno prešao jugoslavensku granicu kod Trsta, gdje je već otprije u anglo-američkoj vojnoj misiji bila zaposlena njegova sestra.

Naime, u proteklom je razdoblju, njegova sestra, Nina, usprkos ratnom stanju, bila željna zabave i visokog društva, te se kretala u krugovima visokog društva i diplomatskim krugovima, da bi se početkom rata, 1941., upoznala s diplomatskim osobljem talijanskog poslanstva u Zagrebu i časnicima talijanske vojske, čak se prilikom kapitulacije Kraljevine Italije, u rujnu 1943., naglo zaručila za kapetana talijanske vojske, Lewetzov - Santhieriena, porijeklom Nijemca, koji je odlukom njemačkih vojnih vlasti uhićen i odveden u ratno zarobljeništvo, jer je odbio surađivati s njemačkom vojskom. Navodno mu se sestra dovodila u vezu s ustaškim generalom, urotnikom, Vokićem, te ju je zbog toga nadzirala Ustaška nadzorna služba (UNS). Nakon rata, u svibnju 1945., sestru mu je uhitila Ozna, te se jedno vrijeme nalazila u pritvoru, da bi nakon ispitivanja bila puštena, te se odmah odlučila na bijeg, te je ilegalno prešla u Italiju, da bi u Trstu, radeći u savezničkoj vojnoj misiji, upoznala časnika britanske vojske, Arthura Farnell Watsona, za kojeg se udala, te s kojim je otišla u Johannesburg, u Južnoafričkoj Republici. Tijekom rada u savezničkoj vojnoj misiji, pokušala je saznati sudbinu svojeg bivšeg zaručnika, talijanskog časnika, koji je iz Zagreba odveden u njemačko ratno zarobljeništvo.

S druge strane, pošto su njihovoj majci, Wandi, nakon rata, vlasti nove socijalističke Jugoslavije, zatvorile i oduzele pravo rada u dječjem vrtiću, ona se odlučila napustiti Zagreb, te je živjela u Klagenfurtu, u Austriji, tada u britanskoj okupacijskoj zoni, gdje su joj živjeli obiteljski prijatelji, te je jednom prilikom, uočivši posjet odbjeglog visokog ustaškog dužnosnika Ivana pl. Perčevića, istog prijavila Englezima, koji su ga sljedećeg dana uhitili, pritvorili, i 1946., izručili jugoslavenskim vlastima, gdje je tijekom 1947., u sklopu zajedničkog procesa Slavku Kvaterniku i drugima, osuđen na smrtnu kaznu i pogubljen.

Karijera u inozemstvu

Profesionalna karijera
Uskoro je iz Trsta prešao u Rim, gdje je diplomirao novinarstvo i komunikacije na Akademiji Lateran u Državi Vatikanskog Grada, odakle ,1948., odlazi u Belgiju, gdje se zaposlio pri austrijskom turističkom uredu. Sam Vranyczany u intervjuu za Večernji list, prilikom hrvatskog ulaska u EU, o svojoj karijeri u Belgiji govori: "Došao sam iz Rima, gdje sam živio, gdje sam bio na studiju i htio sam ići u SAD. Imao sam u Americi jednog protektora. Protektor je bio prva ljubav moje majke. Kad je moj otac umro, a taj je protektor izgubio sina u američkom zrakoplovstvu nad Berlinom, on je mene tražio. Htio me posiniti. Poslao je papire. Međutim, trebao sam čekati jer sam rođen u Jugoslaviji i imao sam lošu emigrantsku kvotu. Morao sam čekati dulje. A u Bruxellesu sam imao prijatelje jer sam kao mladić bio u Bruxellesu kod prijateljske grofovske obitelji De Liedekerke. Bio sam tada poslan da naučim francuski, a ja sam, s druge strane, djecu svog godišta učio igrati tenis. To je bilo prije rata, 1937. i 1938. godine. A poslije rata, kako sam dulje morao čekati za papire za Ameriku, tražio sam posao, bio sam primljen u austrijskom turističkom uredu u Bruxellesu, a u međuvremenu je moj sponzor u Americi umro i tako sam ostao u Belgiji. Od 1948. do danas." Tijekom 1948., učlanio se u Royal Léopold Club, otmjeni teniski klub iz Bruxellesa, gdje igrajući za klub, upoznaje Percyja Lippitta, američkog državljanina austrijskog podrijetla, koji je kao prodavač američkih automobila Ford, visoko kotirao u belgijskom društvu i bio veoma popularan u Royal Leopold Clubu. Percy se oženio jednom barunicom iz visokog društva, te je preko nje bio u doticaju s mnogim belgijskim plemićkim obiteljima. Nakon nekog vremena Percy se razveo od belgijske barunice, upoznavši, poto, oženivši bogatom udovicom latinoameričkog bogataša Artura Lopeza, inače Parižanku čileanskog porijekla. Vranyczany je s Percyjem odlazio zimi na skijanja, a ljeti na tenis,te su se aktivno družili, a pošto je Percyjeva druga žena imala imanje u francuskom Saint Tropezu, te austrijskom Kitzbuhelu, Vranyczany je ondje bio čestoput rado viđen gost, te se jendom prilikom upoznaje s Percyjevim stricem, tada direktorom austrijskog turističkog predstavništva u Belgiji, preko kojeg je dobio posao u Uredu austrijskog turističkog predstavništva u Rue de la Regence, u Bruxellesu. Opisujući svoj posao u turističkom uredu, Vranyczyny je izjavio: "Sve sam morao raditi: raznositi prospekte, raditi na turističkim izložbama kao što je poznati sajam Salon des Vacances, također i na sajam u Antwerpenu… Međutim, nisam bio dovoljno plaćen i 1952. promijenio sam posao." Počeo se baviti izvozom i uvozom, naime bio je dobavljač hmelja za belgijske pivovare, među kojima je bila i Stella Artois, čiji su suvlasnici bili vicegrofovi De Spoelberch, čiju je obitelj Vranyczany upoznao, kada je tijekom 1938., kao mladić boravio u Belgiji. Dvije je godine proveo živeći i radeći kao poduzetnik u Francuskoj, točnije u Dijonu.
Tijekom kasnije profesionalne karijere radio je u mnogim tvrtkama u Belgiji, Francuskoj, Njemačkoj i Italiji, te se uglavnom bavio marketingom i izvozom. Od 1968. zaposlen je u austrijskom turističkom predstavništvu u Bruxellesu, u Belgiji, te je 1970. postavljen na mjesto direktora.

Emigrantska karijera
Zbog sudjelovanja u poraženoj hrvatskoj vojsci, ilegalnog bijega iz Jugoslavije i veza s pripadnicima hrvatske političke emigracije nalazio se pod operativnom obradom Udbe, te su posebno pratili aktivnost oko emigrantskih krugova pristaša HSS-a u Belgiji, zatim susrete u Münchenu u SR Njemačkoj, te posebno njegove susrete s Ottom von Habsburgom, kojeg je poznavao od 1949., kada su razgovarali o stanju u Titovoj Jugoslaviji, iz koje su brojni predstavnici hrvatskog plemstva morali izbjeći. Kasnije bio pozvan na von Habsburgovo vjenčanje, održano 1951., u francuskom gradu Nancyju , gdje je sudjelovao kao predstavnik hrvatskog plemstva. Da bi se zatim ponovno susreli, tijekom 1953., sada u Oxfordu, u Engleskoj, gdje je tema razgovora bila tzv. Podunavska konfederacija, za koju su se zalagali neki politički krugovi u SAD-u, ali ne toliko u Engleskoj, koja se držala po strani, jer je podržavala cjelovitost Titove Jugoslavije, ili nekakvu verziju tzv. balkanske konfederacije.

Demokratske promjene u Hrvatskoj
Uoči demokratskih promjena u Hrvatskoj, na nagovor kardinala Franje Kuharića, a posredovanjem Hrvoja Šarinića, priključio se HDZ-u i Franji Tuđmanu, kojega je i podržao. Na prvi svečani saziv Sabora RH, u svibnju 1990., Tuđman je osobno pozvao Vranyczanyja da u ime hrvatskog plemstva pozdravi prvi višestranački i demokratski izabran saziv Sabora RH. U tom je vremenu jasno zastupao interese hrvatske države u nastajanju, i u razdoblju prije nego li je bila međunarodno priznata, te je u Bruxellesu vodio ured za kontakte s Europskom zajednicom (EZ) i Sjevernoatlantskim savezom (NATO).

Razdoblje HDZ-a (1990. - 1999.)
Nakon višestranačkih i demokratskih izbora 1990., imenovan je prvim hrvatskim ministrom turizma, da bi potom 1992. bio imenovan na dužnost veleposlanika RH pri Kraljevini Belgiji, Nizozemskoj i Luxembourgu. U razdoblju dok je bio šef diplomatske misije u Bruxellesu, bio je nadređeni Zoranu Milanoviću i Tomislavu Suniću, koji su činili diplomatsko osoblje veleposlanstva. U svojim se javnim istupima od početka političke karijere zalagao za put Hrvatske u smjeru euroatlantskih integracija, kroz koje će se država izvući iz političkog Balkana, pritom se suprostavljaljući politici prema BiH, medijima i oporbi koja je vodila Hrvatsku u međunarodnu izolaciju. Vranyczany je bio jedan od rijetkih suradnika Franje Tuđmana koji je otvoreno kritizirao njegove javne politike, dok je Tuđman njegovao poseban odnos prema Vranyczanyju, kako zbog slične dobi i zavičajnosti, tako zbog njegova plemićkog porijekla i ugleda i poznanstava u europskim diplomatskim krugovima.

Bio je jedan od odabranih članova specijalne misije RH u službenom posjetu Moskvi, u svibnju 1995., predvođene predsjednikom Franjom Tuđmanom, kao veleposlanik pri Kraljevini Belgiji, među ostalim zbog svojeg sudioništva u Drugom svjetskom ratu, ali tu se među ostalim, našao i Milivoj Kujundžić, saborski zastupnik iz redova HDZ-a, kao član saborskog Odbora za obilježavanje pedesete obljetnice kraja Drugoga svjetskog rata.

Dana 30. studenog 1995., Odlukom Predsjednika RH, Vranyczany je imenovan na dužnost člana Vijeća za međunarodne odnose pri Predsjedničkom vijeću, kao savjetodavnom tijelu Predsjednika RH.

Dana 14. listopada 1998., Vranyczany je Odlukom predsjednika Tuđmana imenovan na dužnost savjetnika za euroatlantske integracije u Uredu Predsjednika RH.  Kao Tuđmanov osobni savjetnik za eurointegracijski proces, Vranyczany se zalagao za što brži ulazak Hrvatske u EU, dok je Tuđman zazirao od euroatlantskih integracija, zbog nevoljkog mijenjanja svoje politike prema BiH, oporbi u Hrvatskoj, što je predstavljalo demokratski deficit koji su europski čelnici postavili kao standard, te je predstavljalo zastoj za skoriji ulazak u euroatlantske integracije. Dana 15. ožujka 1999., Vranyczany je imenovan članom Odbora za vanjsku politiku i Odbora za višestranačje pri Predsjedničkom vijeću, kao Ustavom RH predviđenom savjetodavnom tijelu Predsjednika RH.  Prilikom jednog razgovora s Tuđmanom, Vranyczany ga je upozorio:"Predsjednik, ako želiš s uspjehom dovršiti svoju povijesnu misiju, moraš uvesti Hrvatsku u EU i NATO pakt. Nećeš obaviti posao do kraja ako zastaneš na pola puta: Hrvatska mora postati dio Europe, a ti moraš zauzeti svoje mjesto za europskim stolom. Zbog toga se isplati promijeniti politiku prema BiH i odnos prema demokraciji. Nećeš valjda dopustiti da opozicija obavi tu povijensu zadaću?"

Razdoblje koalicijske Vlade (2000. - 2002.)
U sunovrat Tuđmanove vladavine, u studenom 1999., kao osobni savjetnik predsjednika Tuđmana za euroatlantske integracije, sudjelovao je u organiziranju i lobiranju u diplomatskim krugovima, u Bruxellesu, kako bi oporbeni predstavnici, Ivica Račan (SDP), Dražen Budiša (HSLS), Radimir Čačić (HNS), Vlado Gotovac (LS) i Ivan Jakovčić (IDS), usprkos međunarodnoj izolaciji, lošem imidžu i rejtingu koji je tadašnja Hrvatska imala, pozvali na prijem kod predstavnika EU, u Bruxelles.

Promjenom vlasti 3.siječnja 2000., ostao je u Ministarstvu, te je neko vrijeme savjetovao predsjednika Vlade Ivicu Račana, oko euroatlantskih integracija, te je dao značajan doprinos u toj prvoj fazi pregovora oko hrvatskog pristupanja NATO-u i EU-u, da bi 2002. otišao u mirovinu.

Umro je u Bruxellesu, 6. svibnja 2015., u devedeset i četvrtoj godini života, pokopan je na gradskom groblju Mirogoj, u Zagrebu.

Odlikovanja
Dana 28. svibnja 1995., predsjednik RH, Franjo Tuđman, odlikovao je Vranyczanyja Veleredom Dmitra Zvonimira s lentom i Danicom, zbog znimnog doprinosa neovisnosti i cjelovitosti Republike Hrvatske, zatim Spomenicom domovinskog rata zbog djelatnog sudjelovanja,  Spomenicom domovinske zahvalnosti za časnu i uzoritu službu, Redom Hrvatskog pletera zbog osobitog doprinosa razvitku i ugledu Republike Hrvatske i dobrobit njezinih građana, te Redom Hrvatskog trolista za osobite zasluge stečene u ratu, izravnoj ratnoj opasnosti ili u iznimnim okolnostima u miru.

Izvori

Hrvatsko plemstvo
Hrvatski političari od 1989.

Janko Vranyczany-Dobrinović


Aeromachus es un género de mariposas ditrisios perteneciente a la familia Hesperiidae.

Especies
Aeromachus bandaishanus Murayama & Shimonoya, 1973
Aeromachus catocyanea (Mabille, 1879)
Aeromachus cognatus Inoue & Kawazoe, 1966
Aeromachus dubius Elwes & Edwards, 1897
Aeromachus inachus (Ménétriés, 1859)
Aeromachus jhora (de Nicéville, 1885)
Aeromachus kali (de Nicéville, 1885)
Aeromachus matsudai Murayama, 1943
Aeromachus monstrabilus Huang, 2003
Aeromachus muscus (Mabille, 1876)
Aeromachus piceus Leech, 1894
Aeromachus plumbeolus (C. & R. Felder, 1867)
Aeromachus propinquus Alphéraky, 1897
Aeromachus pseudojhora Lee, 1962
Aeromachus pygmaeus (Fabricius, 1775)
Aeromachus skola Evans, 1943
Aeromachus spuria Evans, 1943
Aeromachus stigmata (Moore, 1878)

Referencias

Natural History Museum Lepidoptera genus database
Aeromachus at funet

Aeromachini

Aeromachus


Henry Bradford Nason (* 22. Juni 1835 in Foxborough, Massachusetts, USA; † 17. Januar 1895 in Troy, New York, USA) war ein amerikanischer Chemiker und Geologe.

Leben
Henry Bradford Nason, der schon als Schüler großes Interesse an Geologie zeigte, besuchte das College in Amherst (Massachusetts) und wurde hier 1855 graduiert. Anschließend begab er sich nach Göttingen und studierte Chemie sowie Naturwissenschaften. Das Studium schloss er mit dem Dr. phil. ab. Als er die Georgia Augusta verließ, ernannte ihn die Burschenschaft Hannovera zu ihrem Ehrenmitglied. Nason arbeitete noch einige Zeit bei dem Chemiker Robert Bunsen in Heidelberg sowie bei dem Hüttenkundler Carl Friedrich Plattner in Freiberg (Sachsen), ehe er 1858 in die USA zurückkehrte.

Zunächst erhielt er eine Anstellung als Dozent für Naturgeschichte am Rensselaer Polytechnic Institute in Troy (New York). Bald darauf wurde er Professor für Chemie und Naturwissenschaften am Beloit College in Beloit (Wisconsin). Zeitweilig wirkte er an beiden Hochschulen, ehe er ab 1868 nur noch in Troy die Fächer Chemie und Mineralogie unterrichtete. Seine Hochschultätigkeit ließ ihm Zeit für weite Studienreisen. So betrieb er nicht nur geologische Studien in den Südstaaten der USA und in Kalifornien, sondern besuchte noch mehrfach Europa. 1861 war er zunächst in Holland, Belgien, Irland und Schottland, danach immatrikulierte er sich im November erneut in Göttingen, um bei dem Geologen Wolfgang Sartorius Freiherr von Waltershausen seine Kenntnisse in Mineralogie zu vertiefen. Anschließend besichtigte er Gletscher in der Schweiz sowie vulkanische Gebiete in Italien. Auf der Suche nach seltenen Pflanzen für ein botanisches Werk hielt er sich im Sommer 1877 in Finnland und Russland auf. 1884 bereiste er Norwegen, um Gletscher und Fjorde zu untersuchen.

Im Jahre 1878 erteilte ihm US-Präsident Rutherford B. Hayes einen besonderen Auftrag für eine Europareise: Nason sollte auf der Weltausstellung in Paris erkunden, ob dort chemisch-technische Neuheiten gezeigt wurden, die für die weitere Entwicklung der USA von Bedeutung sein konnten.

Den Schwerpunkt seiner Forschertätigkeit legte Nason im Laufe der Zeit stärker auf das Gebiet der Petrochemie und veröffentlichte diesbezügliche Erkenntnisse. Fast 15 Jahre war er Berater der Standard Oil Company. Er war Mitglied etlicher wissenschaftlicher Gesellschaften und Vereinigungen zur Förderung der Industrie, so im Amerikanischen Verein zur Förderung der Wissenschaften, in der Gesellschaft der Chemischen Industrie, im Amerikanischen Institut der Bergbauingenieure, in der Amerikanischen Chemischen Gesellschaft (deren Präsident er 1889/90 war) sowie in der Akademie der Wissenschaften in New York. Außerdem gehörte er zu den Gründern der Geologischen Gesellschaft von Amerika. Darüber hinaus war Nason Mitglied der Deutschen Chemischen Gesellschaft und der Chemischen Gesellschaft in London.

Henry Bratford Nason schrieb einige Lehrbücher und wirkte bei anderen als Co-Autor mit. Ein Werk seines Göttinger akademischen Lehrers Friedrich Wöhler übersetzte er ins Englische.

In amerikanischen Biographien werden Nasons pädagogische Fähigkeiten hervorgehoben, durch die es ihm gelang, seinen Studenten leicht das notwendige Wissen zu vermitteln.

Ehrung
Das Rensselaer Polytechnic Institute in Troy gab einem Studentenwohnheim für Erstsemestrige auf dem Campus seinen Namen.

Werke
 Table of Reactions for Qualitative Analysis, Troy 1865
 Wohler (Wöhler)/Nason, Handbook of Mineral Analysis, Philadelphia 1868 (Übersetzung)
 Table for Qualitative Analysis in Colors, Troy 1870
 Elderhorst, Manual of Blowpipe Analysis, and Determinative Mineralogy, mit Charles F. Chandler, Philadelphia 1873; 1875; 1876; 1880
 Proceedings of the Semi-Centennial Celebration of the Rensselaer Polytechnic Institute, Troy 1875
 Biographical Record of Officers and Graduates of Rensselaer Polytechnic Institute, Troy 1887

Literatur
 The National Cyclopaedia of American Biography, Band II, New York: James T. White & Company, 1921, S. 157.
 Dumas Malone: Dictionary of American Biography, Band XIII, London & New York: 1934, S. 390.
 Who Was Who in America. Historical Volume 1607–1896, Chicago: 1967, S. 455.
 Henning Tegtmeyer: Mitgliederverzeichnis der Burschenschaft Hannovera Göttingen, 1848–1998, Düsseldorf 1998.

Weblinks

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Rensselaer Polytechnic Institute)
Burschenschafter (19. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Beloit, Wisconsin)
Chemiker (19. Jahrhundert)
Geologe (19. Jahrhundert)
US-Amerikaner
Geboren 1835
Gestorben 1895
Mann

Henry Bradford Nason


O Comitê de Estado-Maior Operacional Conjunto (), também conhecido pela sigla Cémoc, é um órgão criado em abril de 2010 no qual participam Argélia, Mali, Mauritânia e Níger para coordenar a cooperação militar e realizar operações militares conjuntas para lidar com o tráfico de armas pesadas, tráfico de drogas, sequestros e a instabilidade da região do Sahel.

Tem a sua sede em Tamanrasset, no sul da Argélia, e um centro de informação em Argel.

Foi estabelecido para realizar uma reunião semestral.

Contexto
Depois de enfrentar uma guerra civil e a ascensão do terrorismo islamista na década de 1990, a Argélia desconfia do papel da França como antiga potência colonizadora na luta contra o terrorismo no Sahel e questiona sua presença militar na área. Tampouco aceita envolver Marrocos com quem mantém aberta uma disputa pela liderança no Magrebe tendo como pano de fundo o conflito no Saara Ocidental.

Crítica
Frequentemente nos meios de comunicação franceses destaca-se a falta de eficácia desse órgão, o que contrasta com a criação em 2014 do G5 do Sahel, do qual a Argélia não participa.

Organizações internacionais
Guerra do Sahel


Timex Group USA, Inc. (formerly known as Timex Corporation) is an American global watch manufacturing company founded in 1854 as the Waterbury Clock Company in Waterbury, Connecticut. In 1944, the company became insolvent but was reformed into Timex Corporation. In 2008, the company was acquired by Timex Group B.V. and was renamed Timex Group USA.

Thomas Olsen purchased the Waterbury Clock Company in New York in 1941 and renamed it Timex, inspired by the names of Time magazine and Kleenex.

History

Waterbury Clock Company (1854–1944)

Brass manufacturer Benedict & Burnham created Waterbury Clock Company in 1854 to manufacture clocks using brass wheels and gears. Waterbury Clock Company was legally incorporated on March 27, 1857, as an independent business with $60,000 in capital. The American clock industry was producing millions of clocks with scores of companies located in Connecticut's Naugatuck River Valley, earning the region the nickname "Switzerland of America". The Waterbury Clock Company was one of the largest producers for both domestic sales and export, primarily to Europe.

Ingersoll Watch Company

The company originally produced clocks as less expensive alternatives to the high-end European counterparts of the time. In 1887, they introduced the large Jumbo pocket watch, invented by Archibald Bannatyne and named after the famous P. T. Barnum elephant. The Jumbo was put on the market in New York City on a trial basis, catching the attention of Robert H. Ingersoll, a salesman and eventual marketing pioneer. During the turn of the century, Waterbury Clock Company produced millions of pocket watches for the Robert H. Ingersoll & Bro. watch company, in which Robert partnered with his brother Charles. In 1896, Ingersoll introduced the Ingersoll Yankee, a dollar pocket watch supplied by Waterbury Clock Company. These watches gained such great popularity that they became known as "the watch that made the dollar famous."

Waterbury Watch Company

In 1877, a new prototype was introduced to Benedict and Burnham for an inexpensive pocket watch made of 58 parts, mostly punched sheet brass. They immediately set aside an unused portion of their machine shop and began producing the Long Wind at a rate of 200 per day by 1878. The department quickly outgrew its space in the plant, so Benedict & Burnham incorporated Waterbury Clock's sister company Waterbury Watch Company in 1880 with a capital of $400,000 to manufacture and sell inexpensive watches and other timepieces. Waterbury Watch started out very successfully in its early days, employing hundreds of women for their "slender fingers" and "delicate manipulation", and it became the largest-volume producer of watches in the world by 1888.

Waterbury Watch quickly fell into bankruptcy, however, due to poor sales techniques where jobbers and salesmen gave away much of the product as loss leaders with little regard to the company's future, thereby cheapening the products' perceived value. In a last attempt to salvage the company, Waterbury Watch began to produce higher-end watch models which only created more demand on a workforce unable to keep up with the complexity of the new watches using several hundred parts. The company was finally reorganized as the New England Watch Company in 1898, as its London sales office was placed into liquidation. The company continued to focus on high-priced watch models and eventually fell into receivership, discontinuing business in July 1912. Robert H. Ingersoll & Bro. bought the Waterbury plant and began manufacturing Ingersoll Watches there in 1914.

Advent of the wristwatch

World War I brought new demands for timepiece design; artillery gunners, for example, needed an easy way to calculate and read time while still being able to work the guns. The Waterbury Clock Company met this need by modifying their small Ingersoll ladies' Midget pocket watch. They added lugs for a canvas strap, repositioned the crown to 3 o'clock, and made the hands and numbers luminescent for nighttime readability, thus producing one of the first wristwatches.

In 1922, Waterbury Clock Company purchased the Robert H. Ingersoll & Bro. company for $1.5 million. The firm had gone bankrupt the previous year due to the post-war recession. However, Waterbury Clock was unable to deliver on Ingersoll's guarantee of quality in Europe due to the Great Depression, so they sold the London-based Ingersoll, Ltd. to its board of directors in 1930, making it a wholly British-owned enterprise. The Ingersoll brand name was continued in the United States by Waterbury Clock into the 1950s, while Ingersoll Ltd. produced the Ingersoll watch brand independently for the European and other markets.

Waterbury Clock Company regained its identity in the consumer market after the Great Depression and a period of hardship. They reached a license agreement with Walt Disney in 1930 to produce the famous Mickey Mouse watches and clocks under the Ingersoll brand name. They introduced the Mickey Mouse timepieces to the public at the Chicago World's Fair in June 1933, and they quickly became the company's first million-dollar line, saving it from financial disaster.

Thomas Olsen was the owner of Fred. Olsen Shipping Co., and he fled Norway in 1940 together with Joakim Lehmkuhl and their families because of the Nazi invasion. They eventually came to the United States seeking investments to assist in the war effort. Olsen and Lehmkuhl purchased controlling interest in Waterbury Clock Company in 1941, and Olsen became chairman. Olson appointed Lehmkuhl president, who had studied business and engineering at Harvard and MIT, and the company became the largest producer of fuse timers for precision defense products in the United States under his direction. They built a new concrete plant in nearby Middlebury, Connecticut in 88 days in 1942 for the high-volume production of precision timers. In August 1943, the Under-Secretary of War awarded the Waterbury Clock Company the Army-Navy "E" Award for excellence for their "Anglo-American fuse", and shareholders voted the following December to rename the company United States Time Corporation.

United States Time Corporation (1944–1969 )
Sales declined after the Korean War in the 1950s because of diminishing defense orders, and United States Time president Lehmkuhl was convinced that an inexpensive watch would be a market success if it was both accurate and durable. He felt that low cost could be accomplished through the combination of automation, the precision tooling techniques used in making fuse timers, and a simpler design than that of higher-priced Swiss watches. Durability was accomplished through a new hard alloy called Armalloy, developed through wartime research. Armalloy was used to produce longwearing bearings, replacing the expensive jewels traditionally used in a watch's movement. These innovations led to the debut of the Timex brand in 1950, though the name was first used on a small trial shipment of nurses' watches in 1945.

US Time Corporation bought Lacher & Co. AG in Pforzheim, Germany (the Laco brand), on February 1, 1959, in order to acquire the electric watch technology which that company had developed. They also purchased the DUROWE (Deutsche Uhrenrohwerke) brand. Timex sold Durowe to the Swiss movement manufacturer ETA SA on September 1, 1965.

Slogan: World's largest manufacturer of watches and mechanical time fuses

The company manufactured mechanical components for missiles during the boom of American missile development in the late 1950s, including fuses, gyroscope, accelerometers, guidance sub-system, and various other miniature precision items. The company promoted its products under the claim of being the "world's largest manufacturer of watches and mechanical time fuses."

The company also produced ammunition components, and repaired, installed, and reactivated government-owned production equipment. The height of the company's ordnance and ammunition business lasted through the Vietnam era in the 1960s and 1970s, during which it operated Joliet Army Ammunition Plant as well as privately owned plants and storage facilities.

Slogan: It takes a licking and keeps on ticking

John Cameron Swayze was widely viewed as the most credible newsman in the United States, so Lehmkuhl decided to hire him as a company spokesman for live "torture tests" on television using Russ Alben's slogan "Timex – Takes a Licking and keeps on Ticking". Hirshon Garfield developed these commercials as elaborations on tests suggested by United States Time Corporation salesmen. The commercials included high-divers, water skiers, a dolphin, dishwashers, jackhammers, paint mixers, and the propeller of an outboard motor, each torturing a Timex watch.

Consumer demand increased for the watches, despite resistance from jewelers because of the low 50% markup, and Timex opened new distribution channels including department stores, cigar stands, drug stores, and other mass-market outlets. By 1962, the Timex brand held the number one market share position in the United States, where one out of every three watches sold was a Timex. Foreign markets were added with company sales offices in Canada, Mexico, France, Great Britain, Germany, and Portugal, as well as distributors in about 20 other countries. Plants were built in the United States, Europe, and Asia.

Edwin H. Land, co-founder of Polaroid Corporation, contacted United States Time Corporation in 1948 in search of a manufacturer for his cameras. A strong relationship was forged between the companies in 1950 resulting in United States Time becoming the exclusive manufacturer of all Polaroid cameras worldwide through the 1970s, totaling more than 44 million cameras. United States Time Corporation was renamed Timex Corporation on July 1, 1969.

Timex Corporation (1969–2008)

In the 1970s and early 1980s, the American watch and clock industry was devastated by the arrival of cheap mechanical watches from the Far East, as well as the development of digital quartz watches pioneered by Japanese companies. Lehmkuhl retired in 1973 with no clear successor, and Polaroid ended its contract with Timex in 1975, resulting in a layoff of 2,000 employees. New technology was developing rapidly in the form of electronic digital watches and quartz analog watches, making Timex's mechanical watchmaking production facilities obsolete. Timex closed and consolidated worldwide operations, cutting the 30,000 employee workforce to 6,000. New competitors were aggressively entering the business, including Japanese companies, low-cost Hong Kong producers, and large American companies such as Gillette, Texas Instruments, and National Semi-Conductor. The Disney license had expired and John Cameron Swayze retired from his role as spokesman. The sub-contracting business was rebuilt with new customers such as IBM, Hugin-Sweda, and General Electric. The company entered the home computer business in a joint venture with Sinclair Research Ltd. named Timex Sinclair, selling computers as the Timex Sinclair 1000 and succeeding machines, modeled on the ZX81 and ZX Spectrum. They faced declining sales amid a price war with Commodore Business Machines in 1984 and decided not to compete in that market any longer.

In the mid-1980s, Timex abandoned its development of various consumer products and refocused efforts specifically on timepieces. Product quality and fashionable design became essential to success in the mass market. Timex had a solid reputation for durable products, and the company put increased efforts behind quality improvement. Longer battery life, more durable gold plating, greater accuracy, and more water-resistant styles were some of the many improvements that they implemented. They created new quartz analog movements using fewer components, reducing overall production time and costs. Top athletes assisted in the design of sports watches for specific sports, which led to the introduction of the Ironman Triathlon in 1986 which was named for the Hawaiian triathlon that the company had sponsored since 1984, and it became the most successful Timex watch in the post-mechanical watch era. Within its first year, Timex Ironman became the best-selling watch in the United States, and the world's largest selling sport watch for the next decade.

Timex introduced the Indiglo night light during the Christmas shopping season in 1992. Indiglo made headlines as a result of the February 26, 1993 World Trade Center bombing, in which an office worker wearing a Timex with an Indiglo night light used its light to guide a group of evacuees down 40 dark flights of stairs. This caused sales to immediately take off and led to an increase in Timex's American market share.

Timex Corporation acquired Callanen International in 1991, the producer of Guess Watches, as part of its "multi-brand strategy". Timex and Disney reunited in 1993 to produce a new line of character watches called Disney Classics Collection. In 1994, Timex acquired the Nautica Watches license and introduced Timex Data Link. The Data Link PDA-type watch could receive contact and scheduling information from a sequence in a computer monitor's light using software developed with Microsoft. They introduced the Timex Expedition brand in 1997, designed for rugged outdoor sports. Timex and Motorola introduced Beepwear in 1998, a watch with an integrated pager.

The new millennium led to further growth of Timex Corporation and its parent Timex Group B.V., by way of brand acquisition, brand introduction, and licensing partnerships. In 2000, Timex Corporation purchased the French fashion watch brand Opex. Under its Callanen subsidiary, Timex acquired the watch license for urban fashion designer Marc Eckō in 2002. The company entered the luxury market in 2005 when Timex's parent company acquired Swiss-based Vertime SA. Vertime is responsible for the design, manufacturing, and distribution of Swiss-made watches and jewelry for the Versace and Versus brands. Timex USA's international holding company the Timex Group launched the TX Watch Company in late 2006. In 2007, Timex Group B.V. established Sequel AG as a separate company devoted to the design, manufacture, and distribution of the Guess and the Swiss-made Gc watch brands. Timex Group B.V. purchased the Italian design studio Giorgio Galli Design Lab in 2007.

Timex Group USA, Inc. (2008–present)

The company was restructured in early 2008, establishing the Timex Business Unit as a separate business function for the Timex brand with its own president. Previous Timex Group CEOs had managed the Timex Group and brand, which had contributed to the brand's lower earnings in the previous five years. Timex Group's Sequel division houses the Guess collections and had grown tremendously to rival Timex as the firm's top earner, but the signature brand had been flat as of August 2008. Since this change, Timex has introduced GPS enabled watches, heart rate monitor exercise watches, and similar devices.

In 2008, Timex Group USA signed a four-year agreement making Timex the first official timekeeper of the New York City Marathon. Meanwhile, parent company Timex Group B.V. launched Swiss-made luxury watch brands Salvatore Ferragamo Timepieces and Valentino Timeless under the Timex Group Luxury Watches business. That same year, they began construction on the second-largest ground-mounted solar array in the United States at Timex Group USA's headquarters in Middlebury, Connecticut. They inaugurated the 800-panel solar array on February 5, 2009 during a press event held at the headquarters. A few months later, Timex Group USA purchased the Marc Eckō watch trademark which it had licensed since 2002. The Callanen International business unit merged with the Timex Business Unit in 2009, bringing the Timex, Opex, TX, Nautica, and Marc Eckō brands under one company.

Timex Group B.V.

Timex Group B.V., a Dutch holding company, is the corporate parent of several watchmaking companies around the globe including Timex Group USA, Inc. Businesses and exclusive worldwide licenses include the Timex Business Unit (Timex, Timex Ironman, Opex, Nautica, Marc Eckō), Sequel (Guess, Gc), Timex Group Luxury Division (Versace, Versus, Salvatore Ferragamo, Vincent Bérard, CT Scuderia and Teslar) and Giorgio Galli Design Lab.

Today, Timex Group B.V.'s products are manufactured in the Far East, and in Switzerland, often based on technology that continues to be developed in the United States and in Germany. The group has operations in a number of countries in Europe, the Americas, and Asia. Many Timex Far East operation wristwatches are manufactured by TMX Philippines Inc. in Lapu-Lapu, Philippines. Timex Group B.V.'s export from the factory in the Philippines is made through their own company.  Tmx Limited N.V., based on Curaçao.

See also

 American clock
 Indiglo
 Ingersoll Watch Company
 Timex Datalink
 Timex Ironman
 Timexpo Museum

References

Further reading

 "FTC: Made In The USA Comments Concerning TIMEX Corporation--P894219", Federal Trade Commission, 8 August 1997

External links

 Timex Group corporate website
 Waterbury Clocks - Clock Factory at Bullocks Creek, S.C.

1854 establishments in Connecticut
Companies based in New Haven County, Connecticut
Manufacturing companies established in 1854
Middlebury, Connecticut
Watch brands
Watch manufacturing companies of the United States
Watchmaking conglomerates

Timex Group USA


8887 Scheeres este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8887 Scheeres este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Eleanor Francis Helin. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,56 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 15,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

8887 Scheeres


Adem-i merkeziyetçilik ya da ademi merkeziyetçilik, devlet merkezinin gücünü azaltarak yerel yönetimlerin yetkilerinin artırılmasını savunan siyasi görüş. Özellikle planlama ve karar alma ile ilgili faaliyetlerin bir merkezden dağıtıldığı veya devredildiği süreçtir. Yetki, grup veya içindeki daha küçük gruplara verilir.  Adem-i Merkeziyet kelimesi, Arapça "merkezin yokluğu" anlamına gelir. Liberal ideolojinin savunduğu görüşlerden biridir.

Tarihçe

"Merkezileşme" terimi, 1794 yılında Fransız Devrimi sonrası Fransız Direktoryumu liderliği yeni bir hükümet yapısı oluşturduğunda Fransa'da kullanılmaya başladı. "Merkezileşme" kelimesinin kullanımı 1820'lerde başladı. "Centralization" terimi, yazılı İngilizce'de 1800'lerde ortaya çıktı; "decentralization" terimi de o yıllarda ilk kez ortaya çıktı. 1800'lerin ortalarında Tocqueville, Fransız Devrimi'nin "merkezileşmeye karşı bir itişile başladığını... [ancak] sonunda merkezileşmenin bir uzantısı haline geldiğini" yazacaktı. 1863 yılında emekli Fransız bürokratı Maurice Block, bir Fransız dergisi için "Decentralization" başlıklı bir makale yazdı; bu makale, hükümetin ve bürokrasinin merkezileşmesinin dinamiklerini ve hükümet işlevlerinin merkezileştirmeye karşı yapılan son Fransız çabalarını gözden geçiriyordu.

19. ve 20. yüzyıllarda, özgürlük ve merkeziyet karşıtı siyasi aktivistler olan "anarşistler", "libertaryenler" ve hatta "merkeziyetçiler" olarak adlandıranlar tarafından özgürlük ve merkeziyet düşünceleri mantıklı sonuçlarına taşındı. Tocqueville, bir savunucusu olarak şunları yazdı: "Adem-i Merkeziyetçilik sadece idari bir değere sahip değil, aynı zamanda vatandaşların kamu işlerine ilgi gösterme fırsatlarını artırarak onlara özgürlüğü kullanma alışkanlığı kazandırır. Ve bu yerel, aktif, titiz özgürlüklerin birikmesinden, merkezi hükümetin taleplerine karşı en etkili karşı ağırlık doğar, hatta bu, kişisel olmayan, kolektif bir irade tarafından desteklenmiş olsa bile." Etkili bir anarşist teorisyen olan Pierre-Joseph Proudhon (1809–1865), şunları yazdı: "25 yıl boyunca geliştirilen tüm ekonomik fikirlerimi tarımsal-sanayi gelişmelerini kelimeleriyle özetleyebilirim. Tüm siyasi fikirlerim benzer bir formüle indirgenebilir: siyasi federasyon veya merkeziyetçilik."

Osmanlı' da Adem-i Merkeziyetçilik
Osmanlı Devleti'nde başlıca savunuculuğunu Prens Sabahattin ve onun liderliğini yaptığı Ahrar Fırkası yapmıştır. Prens Sabahattin'in görüşleri yerinden yönetim ve bireysel girişim ilkelerine dayanıyordu. Buna göre, merkezi hükûmetin yetkileri azaltılacak, buna karşılık imparatorluktaki çeşitli unsurların yönetime katılma yetkileri arttırılacak, liberal ekonomi uygulanacaktır.

Ayrıca bakınız
 Osmanlı İmparatorluğu'nda liberalizm

Kaynakça

Siberpunk temaları
Adem-i merkeziyetçilik
Liberalizm

Adem-i merkeziyetçilik


Karl Heri Joensen (født 11. november 1955 i Klaksvík) er en færøsk bonde og tidligere politiker (SF). Han er uddannet regnskabsfører og gartner. Joensen var kommunalbestyrelsesmedlem i Klaksvíkar kommuna 1985–88 og 1993–2004. I 2004 tabte han kampen om Sjálvstýrisflokkurins enlige mandat med 3 stemmer, og opstillede ikke til valget i 2008. Joensen var kultur- og samfærdselsminister i Jógvan Sundsteins første regering fra 18. januar til 22. juni 1989. Han var senere første suppleant til Lagtinget fra 1990 til 1994, og mødte fast fra 21. oktober 1993, da Asbjørn Joensen afgik ved døden, og valgperioden ud.

Referencer
Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 301. (PDF )

Landmænd fra Færøerne
Politikere fra Sjálvstýrisflokkurin
Kulturministre fra Færøerne
Trafikministre fra Færøerne
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Personer fra Klaksvik

Karl Heri Joensen


(qui signifie « visage orné ») est un genre éteint de dinosaures hadrosaures de la famille Saurolophinae de la tribu des Brachylophosaurini de la formation de Menefee du Crétacé supérieur du Nouveau-Mexique, aux États-Unis. Le genre contient une seule espèce, .

Découverte et dénomination
Ornatops a été initialement découvert en 2018 au sein de la formation Menefee du Nouveau-Mexique, aux États-Unis. Le matériel fossile a été découvert par le personnel et les bénévoles du  du Zuni Dinosaur Institute for Geosciences et de la Southwest Paleontological Society. Le spécimen a été décrit sur la base d'un matériel relativement complet et articulé, WSC 10058, en 2021. L'holotype se compose d'un crâne bien préservé, dépourvu des maxillaires et des mâchoires inférieures, de deux vertèbres dorsales, d'une côte, de tendons ossifiés, de l'omoplate droite, de la majeure partie de l'humérus, du cubitus et du radius droits, des deuxième et troisième métacarpiens droits ainsi que d'un ilium et d'un ischium incomplets, ce qui en fait le dinosaure le plus complet de la formation Menefee.

En 2021, trois ans après sa découverte initiale, Ornatops a reçu un nom d'espèce type propre. Son nom générique, Ornatops, signifie « visage orné » du latin ornatus et du grec ops, en référence à la suture nasofrontale élaborée. Le nom spécifique, incantatus, signifie « enchanté » ; c'est une référence au surnom du Nouveau-Mexique, le « Terre de l'enchantement ».

Description
Ornatops incantatus est une espèce d'hadrosaures de la tribu des Brachylophosaurini qui existait dans ce qui est aujourd'hui le Nouveau-Mexique, aux États-Unis, il y a environ 78 millions d'années. Les proportions exactes de Onatops restent non décrites car l'article nommant et décrivant le genre n'examinait que le squelette crânien. Cependant, un futur article analysant les restes post-crâniens d'Ornatops a été annoncé.

La suture nasofrontale élargie du crâne holotype, qui porte une paire de bosses comme une autapomorphie unique, suggère qu'Ornatops dans la vie avait une forme de crête, suggérant qu'il est probablement lié et potentiellement intermédiaire entre Probrachylophosaurus et Brachylophosaurus. Pour cette raison, Ornatops est le premier Brachylophosaurini à crête trouvé jusqu'à présent dans le sud de Laramidia, ce qui illustre à quel point le clade était diversifié et distribué en Amérique du Nord pendant le Campanien.

Classification
  placent Ornatops parmi les Saurolophinae, plus précisément dans la tribu des Brachylophosaurini. Leur cladogramme est présenté ci-dessous :

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Ornithischia
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2021
Paléontologie aux États-Unis

Ornatops


Štrajk glađu oblik je nenasilnog otpora u kom sudionici ne uzimaju hranu, kao dio političkog protesta, kako bi njihov čin doveo do promjene zakona, ili da bi pobudio osjećaj krivice. Obično se unosi tekućina ali ne i kruta hrana. Štrajkači glađu obično se primoravaju prekinuti štrajk tako da se prisilno hrane.

Povijest
Štrajk glađu pojavio se još u Irskoj pr. Kr., gdje je bio poznat pod imenom Troscadh ili Cealachan. U početku su upotrebljavana različita pravila i norme kod primjene štrajka glađu. Štrajk se najčešće izvodio pred vratima počinitelja da bi se kod počinitelja postigao osjećaj krivice.

U to vrijeme smatralo se nečasnim dopustiti jednoj osobi da umre, za nedjelo koje je ta druga osoba sama počinila. To je i cijela bit štrajka glađu, da bi se pobudili osjećaji krivnje kod osoba koje su pogrešno djelovale. Primjer štrajka glađu je prema legendi Sveti Patrik, zaštitnik Irske, koji je upotrebljavao ovaj oblik nenasilne borbe.

Medicinska pozadina
Prva tri dana štrajka glađu organizam štrajkača još uvijek upotrebljava glukoza kao izvor energije. Poslije toga tijelo počinje upotrebljavati tjelesnu masnoću. Otprilike poslije tri tjedna, zbog nedostatka prehrane, tijelo prelazi u režim gladovanja. U ovom periodu dolazi do razlaganja mišićne mase i drugih organa. Postoje primjeri štrajkača glađu koji su preživjeli između 52 i 73 dana.

Literatura

Slobodan Lang: Nazivanje štrajka glađu "samoubojstvom" je krupno kršenje ljudskih prava, Časopis za javno zdravstvo, 2007.
Društvo

Štrajk glađu


Acest articol dezvoltă secțiunea Opera a articolului principal Nicolae Grigorescu.

Paznicul de la Chailly este o pictură realizată de pictorul român Nicolae Grigorescu în anul 1867. Lucrarea aparține Muzeului Național de Artă al României, nu a fost datată de către artist, dar a fost semnată în partea stânga jos a ei. Acest tablou a figurat la Expoziția Universală de la Paris din 1867 sub titlul  Chasseur dans les bois . Există două picturi de acest fel, unul dintre ele este expus astăzi la Muzeul Zambaccian.

Descrierea lucrării

Acest tablou a figurat la Expoziția Universală de la Paris din 1867 sub titlul Chasseur dans les bois. Prezent la expoziția Societății Amicilor Bellelor Arte din 1873, tabloul a fost cumpărat de Stat și a intrat în Pinacotecă sub titlul de La Chailly. Paznicul este reprezentat sub trăsăturile unui bărbat în vârstă, cu favoriți, caschetă de vânătoare, îmbrăcat cu o bluză de mătase și încins cu diagonală. Expresia denotă preocupările de pătrundere fizionomică ale pictorului. Există astăzi două picturi de acest fel, unul la Muzeul Național de Artă al României și altul în colecția lui Krikor Zambaccian de la Muzeul Zambbacian din București, muzeul ce face parte integrantă din primul. La cel de al doilea, pe verso există o însemnare (autentificare), "Pădurarul" pictură în ulei pe pânză autentică de N.Grigorescu / J.Al.Steriadi/ 26 II (1)945.Paznicul de la Chailly  are toate calitățile pe care le oferă Autoportretul făcut în anul 1868. În plus de toate acestea, portretul pare că a fost făcut ca pentru trecerea unui examen pe care artistul și l-a autoimpus, totul pentru a putea vedea până unde poate ajunge. Modelul este foarte serios și totul în această imagine este construit și executat admirabil, așa cum numai Grigorescu putea în acele vremuri. Fiecare element al compoziției: mâinile, fața sau costumul au devenit părți ale unei atitudini de bravură. Portretul lui Năsturel Herescu a fost pictat câțiva ani mai târziu și cu toate că este mai măreț și mai impunător, el este mai prejos ca execuție.

La Muzeul Național de Artă al României mai există un tablou în care a fost folosit același model. Acesta nu mai este un portret, modelul nu mai pozează, ci apare în mod natural, cu infirmitățile vârstei înaintate. Se poate vedea oboseala unei vieți care se apropie de final. Cutele adânci care rețin umbrele dure ale feței, spatele adus, cu pielea zbârcită și ofilită a unui om bătrân, precum și mâinile care se odihnesc pe genunchi, au fost remarcabil realizate.Paznicul de la Chailly a figurat ca exponat la Expoziția Societății Amicilor Belelor-Arte din România din anul 1873.

Referințe

Bibliografie
 Alexandru Vlahuță: Pictorul Nicolae Grigorescu, București, 1910
 Virgil Cioflec: Grigorescu, Editura Cultura Națională, București, 1925
George Oprescu: Nicolae Grigorescu, 2 vol. București, 1961-1962Grigorescu - Album comemorativ la 100 de ani de la decesul lui artistului, editat de Muzeul Național de Artă al României cu ocazia expoziției retrospective "Grigorescu pictor al naturii" desfășurată la Galeria de Artă Românească Modernă a muzeului, texte de Mariana Vida și Monica Enache, coordonator Rodica Matei, București, 25 octombrie 2007
 Mircea Popescu: N. Grigorescu, seria Arta pentru toți, Editura Meridiane, București, 1962
 Adrian-Silvan Ionescu: Mișcarea artistică oficială în România secolului al XIX-lea, Noi - media print (NMP), București, 2008, pag. 155, ISBN 978-973-1805-18-4

Legături externe

Alexandru Vlahuță: N. I. Grigoresco : Sa vie et son oeuvre - Editură Bucarest: Imprimerie Socec & C-ie, Société Anonyme, 1911 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Grigorescu și Franța: Studiu asupra formației spirituale și artistice a maestrului - Editura Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, Imprimeria Națională București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Franța văzută de pictori români - ALBUM'' - Editura Casei Școalelor, București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017

Nicolae Grigorescu

Paznicul de la Chailly (pictură de Nicolae Grigorescu)


قائمة بالأبطال في 1940 البطولات الوطنية الأمريكية لكرة المضرب (المعروفة الآن باسم أمريكا المفتوحة):

الكبار

فردي رجال

 دونالد ماكنايل هزم  بوبي ريجز 4-6 6-8 6-3 6-3 7-5

فردي سيدات

 آليس ماربيل هزم  هيلين جاكوبز 6-2, 6-3

مراجع

الرياضة في مدينة نيويورك في 1940
أحداث سبتمبر 1940 الرياضية
البطولات الوطنية الأمريكية (كرة مضرب) حسب السنة
كرة المضرب في 1940
كرة مضرب أمريكية في 1940

البطولات الوطنية الأمريكية 1940 (كرة مضرب)


Aerorozvidka est une unité militaire ukrainienne spécialisée dans l'usage de drones pour la reconnaissance aérienne et le bombardement aérien. Fondée en , elle fait partie de l'armée de terre ukrainienne et est particulièrement active pendant l'invasion de l'Ukraine par la Russie.

Histoire
L'unité est formée en 2014 à la suite de l'Euromaïdan. Elle intègre les forces armées ukrainiennes en 2015. Elle est dissoute en 2019 puis reformée en urgence en  devant l'imminence de l'invasion russe.

Mode d'action
L'unité compte une cinquantaine d'escouades en . Ses attaques ont lieu la nuit lorsque les unités russes sont immobiles.

Notes et références

Liens externes

Unité militaire ukrainienne
Unité ou formation militaire créée en 2014
Forces armées de l'Ukraine
Drone militaire

Aerorozvidka


Blake Babies were an American college rock band formed in 1986 in Boston, Massachusetts. The three primary members were John Strohm, Freda Love, and Juliana Hatfield. They recorded three albums before splitting up in 1991. They reformed to record a new album in 1999, and again in 2016.

History
The band formed in 1986, while Hatfield was studying at Berklee College of Music. The name "Blake Babies" was provided by the poet Allen Ginsberg; following a reading at Harvard University, the group (which had just begun to play together) raised their hands and asked him to name their band. Their first release was the Nicely, Nicely album, released on their own Chewbud label in 1987.

In 1989 they released the mini-LP Slow Learner on Billy Bragg's Utility label, Evan Dando of the Lemonheads (who Strohm had previously played with) joining as a temporary bassist. The band then signed to the then-independent North Carolina-based record label Mammoth Records, who issued Earwig in 1989 and Sunburn in 1990, the latter described by Allmusic as "the last great college rock album". Their final UK tour included several sold-out shows, and the band looked on the verge of a breakthrough, but they went on hiatus in 1991, with the Rosy Jack World EP released in June and Hatfield rumored to be on the brink of signing with a major label as a solo artist. The band's split was finally confirmed in early 1992.

The Blake Babies toured the United States and Europe, eventually achieving a moderate amount of notice, particularly among listeners of college age who were appreciative of the group's "intelligent" brand of rock music. The band's music received little airplay on commercial radio, instead being played primarily on college radio stations.

Andrew Mayer, Seth White, Anthony DeLuca (who played drums in place of Freda for the group's last European tour in early 1992), and Mike Leahy each also performed as members of the band at times.

Strohm and Love continued to perform together in the Indiana-based group Antenna.

The group reunited in late 1999 to record a new album, performing a few shows in 1999 and 2000 and embarking on one last US tour in 2001. The result of these recording sessions, God Bless the Blake Babies, was released in 2001 by Rounder Records.

Hatfield and Love joined up again in 2003 in the band Some Girls along with fellow musician Heidi Gluck.

In March 2016, the band announced that an album of demos recorded in March 1988 would be released (Earwig Demos), and they reunited again for three live shows that year.

Musical style
The group were compared to R.E.M. and Throwing Muses. The Washington Post'''' described them as "punkish folk-rock".

 Discography
 Albums
 Studio albums

 Compilation albums

 Extended plays

 Singles

DVD
 Blake Babies'' (2016)

References

External links

Alternative rock groups from Massachusetts
Musical groups from Boston
Musical groups established in 1986
Musical groups disestablished in 1992
Musical groups reestablished in 1999
Musical groups disestablished in 2001
Musical groups reestablished in 2016
1986 establishments in Massachusetts
Zoë Records artists

Blake Babies


10478 Alsabti este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10478 Alsabti este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa de Edward L. G. Bowell. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,99 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 11,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1981
Centura de asteroizi

10478 Alsabti


Chama Meu Nome (estilizada em letras maiúsculas) é o álbum de estreia do DJ e cantor brasileiro Pedro Sampaio, lançado em 2 de fevereiro de 2022, através da Warner Music Brasil. O álbum estava originalmente programado para ser lançado em 1 de fevereiro, mas foi adiado devido a um "sonho". Sampaio produziu o álbum ao lado de Dadju, Delano, KVSH, Maikinho DJ e Rafinha RSQ.

Chama Meu Nome contém colaborações com MC Jefinho, MC Don Juan, MC Pedrinho, Anitta, Mateca, Ferrugem, Zé Vaqueiro, Luísa Sonza e KVSH. Quatro singles suportaram o álbum: "Galopa", "No Chão Novinha", "Bagunça" e "Dançarina". O álbum também contém o single avulso de Sampaio com Sonza, "Atenção", de 2021.

Lançamento e promoção
Em 25 de novembro de 2021, Pedro Sampaio anunciou que seu primeiro álbum de estúdio se chamaria Chama Meu Nome e que seria lançado em 2022. Em 16 de janeiro de 2022, Sampaio revelou a data de lançamento do álbum para o dia 1 de fevereiro de 2022. Em 20 de janeiro, ele revelou que sonhou com uma nova data para o lançamento do álbum, e portanto, mudou a data para 2 de fevereiro. A lista de faixas foi divulgada em 27 de janeiro. Junto com o anúncio, colaborações com MC Jefinho, MC Don Juan, MC Pedrinho, Anitta, Mateca, Ferrugem, Zé Vaqueiro, Luísa Sonza e KVSH foram reveladas. Em 31 de janeiro, a capa foi divulgada. Chama Meu Nome foi lançado em 2 de fevereiro. Foi disponibilizado para download digital e streaming.

Singles
Em 13 de maio de 2021, Pedro Sampaio lançou "Atenção" com Luísa Sonza como single avulso.  "Atenção" foi mais tarde incluída na lista de faixas padrão do álbum.

"Galopa" foi lançada em 16 de setembro de 2021, como primeiro single do álbum. "No Chão Novinha", com Anitta, foi lançada como segundo single em 9 de dezembro de 2021. "Bagunça" foi lançada como o terceiro single em conjunto com Chama Meu Nome. Seu videoclipe dirigido por Diego Fraga foi lançado em 7 de fevereiro de 2022. Em 10 de junho de 2022, um remix de "Dançarina" com Anitta e Dadju, e a participação de Nicky Jam e MC Pedrinho foi lançado, servindo como quarto single do álbum.

Lista de faixas

Histórico de lançamento

Álbuns de 2022
Álbuns de Pedro Sampaio
Álbuns lançados pela Warner Music Brasil

Chama Meu Nome


Aconitum lethale er fjölær jurt af sóleyjaætt sem er upprunnin frá Himalajafjöllum (Myanmar, Nepal, Tíbet og Norður-Indland).

Jurtin er eitruð og skal gæta varúðar við meðhöndlun, sérstaklega róta hennar.

Tilvísanir

Eiturplöntur
Sóleyjaætt

Aconitum lethale


جمعية إحياء التراث الإسلامي هي جمعية خيرية نفع عام تحت مظلة وزارة الشئون الاجتماعية والعمل بدولة الكويت، أنشئت عام 1982 على يد مجموعة من رجال الكويت منهم الشيخ عبد الله السبت والشيخ طارق العيسى وخالد سلطان بن عيسى والشيخ عبدالوهاب السنين ودخيل الجسار والشيخ عبد الرحمن عبد الخالق. كان مقر الجمعية في بداية الأمر في منطقة الشويخ ثم انتقلت بعد ذلك إلى منطقة قرطبة ق5 مقابل الجمعية التعاونية، تنتهج الجمعية النهج السلفي، لها لجان عدة في أغلب مناطق الكويت تعنى بالجوانب الدعوية والإغاثية الخيرية بدعم من المحسنين والمانحين وقد حظت هذه الجمعية بمباركة عبد العزيز آل الشيخ مفتي الديار السعودية وغيره من العلماء مثل الشيخ عبدالعزيز بن باز.

مشروع كبار العلماء
مشروع كبار العلماء هو مشروع إسلامي منضوي تحت مظلة جمعية إحياء التراث الإسلامي ووزارة الشؤون الاجتماعية في دولة الكويت وهدفها هو جمع المواد العلمية للعلماء المعاصرين وترتيبها وتنقيحها ومن ثَمَّ نشرها ليتم الاستفادة منها. وقد تم إنشاء موقع إلكتروني وقناة على اليوتيوب لكل عالم من العلماء المعاصرين مثل المشايخ عبد العزيز بن باز ومحمد بن صالح العثيمين ومحمد ناصر الدين الألباني وصالح الفوزان وغيرهم من العلماء، بالإضافة لإنشاء حساب على تطبيق انستقرام وتويتر وبعض التطبيقات الأخرى.

نجاح المشروع
قد حصد المشروع نجاحًا عالميًا ونجاحًا واسعًا في جميع دول العالم وكان مجموع المشاهدات في جميع القنوات هو 350 مليون تقريبًا -على قنوات اليوتيوب فقط- من دون احتساب المتابعين على التطبيقات الأخرى مثل انستقرام وتويتر وفيس بوك وغيره.

ميزانية المشروع
يحتاج المشروع للتمويل في العام الواحد إلى أموال بقيمة 24 ألف دينار كويتي، والتكلفة الشهرية هي 2000 دينار. ومدير المشروع هو الشيخ وليد الصالح.

أهداف الجمعية
 نشر الإسلام الصحيح كما رسمه الرسول صلى الله عليه وسلم وفق فهم الصحابة رضوان الله عليهم.
 تحذير الناس من البدع والمنكرات في الدين وتنقيته من هذه الشوائب.
 إعانة الأسر المحتاجة والمتعففة داخل الكويت.
 إغاثة الناس في الدول الفقيرة والمحتاجة من الغذاء والشراب واللباس والدواء.
 بناء المساجد وحفر الآبار وبناء المدارس والمستشفيات في هذه الدول.

لجان الجمعية

لجنة الدعوة والإرشاد
تعتبر لجنة الدعوة والإرشاد من اللجان النشطة جداً في فرع الصباحية وهي إحدى القنوات الخيرية الفعالة البناءة التي تسعى جاهدة لحمل رسالة الدعوة والحفاظ على التراث الإسلامي المجيد من خلال الدعوة إلى الله بالحكمة والموعظة الحسنة.

لجنة المشاريع الإسلامية
ومن أهم أهداف هذه اللجنة سد حاجات المسلمين داخل وخارج الكويت وذلك بإقامة المشاريع الإسلامية.

لجنة الزكاة والصدقات
ومن أهم أهدافها إحياء فريضة الزكاة وتوزيع أموال الزكاة والصدقات والكفارات والنذور على فقراء المسلمين داخل الكويت.

اللجنة النسائية
تعتبر اللجنة النسائية من أهم اللجان العاملة بفرع الصباحية حيث إنها تهتم بتثقيف النساء وتعليمهن دينهن من خلال:
 إقامة الدروس الوعظية والعلمية والفقهية.
 تعليم اللغة العربية لكبار السن من النساء.
 إقامة الحلقة الدائمة لتحفيظ القرآن للفتيات في مسجد ضاحية الصباحية.

مركز الجيل الصالح الصيفي
تم إنشاء مركز الجيل الصالح الصيفي في عام 1998 ومن أهم أهداف هذا المركز التي أنشئ من أجلها المحافظة على أبناء المنطقة خلال عطلة الصيف وعدم تركهم للفراغ القاتل يفتك بهم بوسائله خاصة في ظل هذه الظروف التي يمر بها المسلمين من تغريب وتوفر وسائل الإفساد وتأثير الإعلام السلبي، حيث تم تخصيص منهج تعليمي وتربوي وترويحي خلال عطلة الصيف وقد احتوى هذا المنهج على ما يلي:
 تحفيظ القرآن الكريم والسيرة النبوية
 تعليم الكمبيوتر
 تعليم اللغة الإنجليزية
 القيام برحلات علمية وترفيهية
 توفير مواصلات وإفطار جماعي يومياً
 إقامة حفل لطلبة المركز في نهاية الدورة الصيفية

كذلك تم تهيئة ديوانية في لجنة الدعوة والإرشاد للشباب يلتقون بها كل يوم أربعاء ويطرح في هذه الديوانية مواضيع الأخلاق والآداب والمفاهيم الإسلامية العامة.

كذلك يقوم المركز بالإعلان عن رحلة عمرة سنوية وزيارة لبعض المشايخ لتعرف عليهم والاقتداء بهم والاستفادة من علمهم تحت إشراف مشرفين تربويين لغرس القيم والأخلاق الإسلامية.

اللجان الفرعية
ولتنفيذ هذه الأهداف فقد تضمنت الجمعية إدارات ولجان أساسية وكذلك فروع ولجان فرعية لدعم وإنجاز هذه الأهداف ومن هذه اللجان والإدارات.

المشاريع الداخلية
 بناء المساجد داخل الكويت مثل (مسجد الشيخ محمد بن عثيمينمسجد الهاديمسجد الرحمنمسجد الإمام الدارميمسجد سيف الناميمسجد الإمام الطحاوي بمنطقة أم الهيمان)
 توزيع حقيبة الطالب المدرسية داخل الكويت على الأسر الفقيرة
 توزيع كسوة الشتاء من دفايات وبطانيات على الأسر الفقيرة داخل الكويت لهذا العام
 توزيع زكاة الفطر وتوزيعها على الأسر الفقيرة داخل الكويت
 إقامة مشروع إفطار الصائم في شهر رمضان المبارك داخل الكويت
 إقامة مشروع ذبح الاضاحي داخل وخارج الكويت
 دعم بعض المدارس الحكومية بمساعدات مادية
 توزيع برادات المياه في فصل الصيف داخل وخارج الكويت

المشاريع الخارجية
 بناء المساجد
 حفر الآبار في البلدان الفقيرة
 بناء المدارس الإسلامية
 إقامة المراكز الإسلامية
 مشاريع الإغاثة الموسمية في وقت الكوارث والنكبات والحروب
 كفالة الأيتام في جميع أنحاء البلاد الإسلامية
 استقبال الأوقاف الإسلامية من خلال مشروع الوقف الكبير

إدارة بناء المساجد والمشاريع الإسلامية
ويتبع الإدارة سبع لجان قارية منتشرة داخل دولة الكويت وهي :
 لجنة العالم العربي (إقامة حلقة تحفيظ القرآن وحلقات فقهية خلال الصيف وإقامة المسابقات العلمية)
 لجنة القارة الهندية
 لجنة جنوب شرق آسيا
 لجنة القارة الأفريقية
 لجنة مسلمي أوروبا والأمريكتين
 لجنة مسلمي آسيا الوسطى
 لجنة إغاثة سوريا

الفرعان الباكستاني والأفغانستاني

الفساد والإرهاب

المصادر

الوصلات الخارجية
 موقع الجمعية الرسمي
 تبرع لمشاريع الجمعية
 علام الكندري

تأسيسات سنة 1982 في الكويت
جمعيات إسلامية
منظمات إسلامية مقرها في الكويت
منظمات خيرية
منظمات خيرية مقرها في الكويت
منظمات دينية مقرها في الكويت
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب الولايات المتحدة
منظمات مصنفة على أنها إرهابية حسب روسيا الاتحادية
نواد وجمعيات في الكويت

جمعية إحياء التراث الإسلامي


Strigil (, vjerojatno posuđenica iz predgrčkog supstrata) alat je za čišćenje tijela struganjem prljavštine, znoja i ulja koje se nanosilo prije kupanja u starogrčkoj i rimskoj kulturi. U tim su kulturama strigil prvenstveno koristili muškarci, posebno sportaši; međutim, u etruščanskoj kulturi postoje neki dokazi da su strigile koristila oba spola. Standardni dizajn je zakrivljena oštrica s drškom, koja je u cijelosti izrađena od metala.

Strigile su obično koristili pojedinci koji su se bavili snažnim aktivnostima, u kojima su nakupljali velike količine prljavštine i znoja na svojim tijelima. Strigil su koristili sportaši, bogati, vojnici i drugi. Međutim, bogati ili ugledni pojedinci često su imali robove da strigilima čiste njihova tijela, umjesto da to čine sami.

Strigili nisu bili značajni samo u praktičnom smislu, već i u kulturnom. Često se nalaze u grobnicama ili ukopima, u nekim slučajevima zajedno s bocom ulja.

Najraniji spomeni strigila
Strigili se nisu koristili u ranijim razdobljima grčke povijesti. To podupiru Homerove pjesme u kojima stoji da se ulje nanosilo nakon kupanja i nije se uklanjalo. Nadalje, strigili se ne spominju u literaturi sve do kasnijeg dijela petog stoljeća prije Krista. Već u šestom stoljeću prije Krista, međutim, prikazi strigila mogu se pronaći na vazama. Do četvrtog stoljeća prije Krista, strigili su prikazani u drugim vrstama umjetnina, kao što su skifoi i kipovi.

Kulturni prikazi
Kao što je gore navedeno, strigili su zastupljeni u grčkoj, rimskoj i etruščanskoj kulturi na različite načine. Strigili su često prikazivani uz maslinovo ulje i sportaša. Hrvatski Apoksiomen je primjer kipa koji prikazuje korištenje strigila kod sportaša. Strigili su također bili predstavljeni na nekim sarkofazima, kao što je mramorni strigilni sarkofag grčkog liječnika, koji ima razrađene krivulje u obliku slova S koje simboliziraju strigile.

Jedan izvor nudi alternativni prikaz strigila, "sekundarno značenje za riječ stlengis, strigil, je vijenac ili tijara." U prilog tvrdnji da se strigil možda smatrao tijarom ili vijencem, postojao je grob iz petog stoljeća koji je imao strigil preko čela mrtvaca.

Ukopi i grobnice
Strigili su bili značajni osim što su bili alati za čišćenje; bile su i čest prinos koji se davao pokojniku prilikom ukopa. Na primjer, tri groba iz Grčke u trećem stoljeću prije Krista, koji su sadržavali odrasle muškarce, svi su imali željezne strigile.

U iskopavanju još jedne grobnice iz trećeg stoljeća prije Krista, u kojoj se nalazila etruščanska žena, nalazio se ispisani srebrni strigil zajedno s ogledalom. Strigili su se često nalazili u grobnicama etruščanskih žena i činilo se da su bili bitan dio ženske opreme za kupanje. Ispisani srebrni strigil etruščanske grobnice ima dva natpisa na dršci: jedan je śuthina, natpis koji se nalazi na brojnim predmetima u grobnici. Dok je drugi, značajniji natpis monogram, R:M, koji se čita kao Ra:Mu. Nagađa se da je monogram početak imena Etruščanke.

Tijekom iskapanja na području groblja u Teosu pronađen je strigil.

Godine 2018. arheolozi su u Assosu otkrili mnoge strigile. Većina je bila izrađena od bronce, uz nekoliko željeznih.

Sastav i dizajn
Kao što je očito iz strigila pronađenih u prethodno razmotrenim grobnicama, strigili su se mogli razlikovati po vrsti korištenog metala, dizajnu itd., ovisno o statusu pojedinca kojem su pripadali, vremenskom razdoblju i drugim relevantnim čimbenicima. Tipični metali korišteni za strigile bili su bronca i željezo. Neke druge varijante strigila su sljedeće: Hipija, starogrčki sofist koji je stvorio vlastiti strigil, napravio ga je na jedinstven način koji je omogućio otjecanje znoja kroz mali kanal. Literatura od Plutarha navodi da su Spartanci ponekad koristili trsku umjesto tipičnih metalnih strigila.

Galerija

Povezani članci
 Gimnazij
 Terme
 Metoda čišćenja uljem
 Gua sha

Izvori

Vanjske poveznice

Stara Grčka
Stari Rim
Higijena

Strigil


Universet udvidelse betyder at, universet bliver ved med at blive større, eller der kommer mere og mere plads i universet.

Kosmologi
Gravitationsteorier

Universets udvidelse


Multitude est le troisième album studio du chanteur belge Stromae sorti le . En une semaine, il est certifié disque d'or.

Historique
En décembre 2021, il est annoncé que l'album sortira le . C'est le premier album studio de l'artiste depuis Racine carrée en 2013. Ce sera le troisième album studio de Stromae.

Le premier single, Santé, est sorti le 15 octobre 2021. Avec lui, Stromae se produit dans l'émission américaine The Tonight Show Starring Jimmy Fallon. Stromae a fait une pause musicale et revient avec cet album. Multitude inclura également divers styles musicaux issus de différentes cultures, comme on le voit dans Santé et L'enfer.

L'album a fait ses débuts au numéro un des charts en Belgique, aux Pays-Bas, en France et en Suisse.

Singles
Multitude a engendré quatre singles jusqu'à présent :

 Santé est sorti en tant que premier single le , accompagné d'un clip où l'on voit de nombreux travailleurs faire la fête.vidéo ;
 L'Enfer est sorti le  après l'avoir interprété en direct lors d'une interview sur TF1. Un clip, en plan séquence, est sorti quelques jours plus tard.
 Fils de joie est sorti le  le  de l'album. Dans le clip, tourné au Parc du Cinquantenaire à Bruxelles, Stromae est chef d'état d'un pays imaginaire qui organise l'enterrement d'une défunte prostituée.
 Mon amour est sorti le 27 juillet 2022 dans une version inédite, en duo avec la chanteuse Camila Cabello et accompagné d'un clip inspiré de l'univers de la télé-réalité. En moins de vingt-quatre heures, la vidéo franchit la barre du million de vues.

Critique
L'album a reçu des critiques positives de la part des critiques de musique. Ainsi, sur le site de l'agrégateur Metacritic, il a une note moyenne de 85 sur 100 basée sur cinq avis.

Le magazine Clash a déclaré que Multitude est le retour parfait pour un talent musical aussi énorme, servant non seulement de rappel de ses talents innovants, mais soulignant également à quel point son paysage sonore et sa narration se sont enrichis au cours de sa pause. Ali Shatler de NME a noté que la voix de l'artiste est aussi flexible que les paysages sonores saccadés et saccadés, et que l'album entier est une écoute fascinante qui surprend constamment. Le critique de Quietus, Jeremy Allen, a écrit que le troisième album de Stromae ne répéterait peut-être pas les merveilles économiques du second, mais c'est un ajout puissant au canon de l'artiste et un merveilleux cadeau au monde.

Accueil commercial
L'album est numéro 1 du Top Albums dès la première semaine de sa sortie cumulant 81 000 ventes. Deux semaines après sa sortie, l'album est certifié platine avec plus de 100 000 ventes.

À l'heure actuelle (août 2023), l'album a été écoulé à 749.000 exemplaires. Le succès de l'album est encore plus conséquent à l'international qu'en France, puisqu'il est certifié double disque de platine en France et triple disque de platine à l'international.

Classements hebdomadaires

Certification

{|
| Monde
| style="text-align:center" | —
|528 000

Liste des pistes

Clips vidéos

 Santé : 15 octobre 2021
 L'Enfer : 12 janvier 2022
 Fils de joie : 7 mars 2022
 Mon amour (avec Camila Cabello) : 27 juillet 2022

Musiciens et crédits

Invaincu a été composé par Stromae, Bruno Letort et l'Orchestre National de Belgique. Le trio de voix bulgares Orenda composé de Stefka Mileva, Julia Orcet et Sandrine Condry

Santé a été composé par Stromae, Moon Willis et Juanpaio Toch

La Solassitude a été composé par Stromae, Bruno Letort, l'Orchestre national de Belgique ainsi que le joueur d'erhu Guo Gan.

Fils de joie a été composé par Stromae & Bruno Letort. C'est un sample d'une première musique composée par Maria Elena Bolia, Dimitry Silvan, Olga Scrubvoka, Kateljine Onsia et Bart Naessens.

L'enfer a été composé par Stromae, Alfredo Coca, Stefka Miteva, Bruno Letort. Le trio Orenda y a participé et l'Orchestre national de Belgique aussi.

C'est que du bonheur a été composé par Stromae, Moon Willis et Alfredo Coca.

Pas vraiment a été composé par Stromae, Selman Faris et Don Dada.
Selman Faris est un joueur de ney et Don Dada est un producteur de hip-hop .

Riez a été composé par Stromae, Bruno Letort et l'Orchestre national de Belgique.

Mon amour a été composé par Stromae, Luc Van Haver (le frère de Stromae) et Moon Willis. C'est un sample de Sucre Es Estribillo d'Herman Gamboa.

Déclaration a été composé par Stromae, Bruno Letort, l'Orchestre National de Belgique et Taylan Acar, un joueur de zurna.

Mauvaise journée a été composé par Stromae, Alfredo Coca,Moon Willis, Simon Lequy et Adrien Lambinet.

Bonne journée a été composé par Stromae*, Orelsan, Luc Van Haver, Alfredo Coca, Moon Willis, Selman Faris et le trio Orenda

Notes et références

Liens externes
  de Stromae

Album musical sorti en 2022
Album de Stromae
Album de musique belge

Multitude


Mrežni protokol
Komunikacijski protokol
TCP/IP
Remote Database Access, protokolski standard za pristup podatkovnim bazama

Protokol (računarstvo)


Mount Gilboa (;  Jabal Jalbūʿ or  Jabal Fuqqāʿa), sometimes referred to as the Mountains of Gilboa, is the name for a mountain range in Israel. It overlooks the Harod Valley (the eastern part of the larger Jezreel Valley) to the north, and the Jordan Valley and Hills to the southeast to the west, respectively.

Etymology

Gilboa
The meaning of the Hebrew name "Gilboa" is unknown. It is possible that it originates from a former, non-Semitic toponym, where gil referred to "mountain," the second part consisting of an unknown element.

In the Bible
In the Hebrew Bible, Saul, Israel's first king, led a charge against the Philistines at Mount Gilboa (). The battle ends with the king falling on his own sword and Saul's sons, Jonathan, Abinadab, and Melchishua being killed in battle (). King David, who hears about the tragedy after the battle, curses the mountain:
Ye mountains of Gilboa, let there be no dew nor rain upon you, neither fields of choice fruits; for there the shield of the mighty was vilely cast away, the shield of Saul,  anointed with oil ().

History
A minor battle between the army of the Crusader Kingdom of Jerusalem and Sultan Saladin took place at the foot of Mount Gilboa in 1183.

The 1260 Battle of Ain Jalut was fought at the foot of Mount Gilboa. The success of the Muslim Mamluks against the Mongols marked the end of the westward push of the Asian empire and ensured the survival of Muslim Egypt.

Geography
The formation has the shape of a boomerang, extending north from the highlands of Samaria on the West Bank and turning northwest at about half its length, thus separating the southeastern end of the Jezreel Valley to the west, from the Beit She'an and Ein Harod valleys to the east. The range's highest peak rises 496 meters above sea level.

Flora and fauna

In 1976 and 1977, it was counted to have about 170 plant species, including Pinus halepensis (on the rocky slopes) and Pistacia lentiscus (the shrub layer).

Every year from late February until late March the purple Hayne's Iris, known in Hebrew as the Gilboa Iris (Irus ha-Gilboa), blooms on the mountain. Two nature reserves have been declared on the ridge: the Gilboa Iris nature reserve in 1970, covering , and the eastern Gilboa reserve in 2005, covering .

It also has a very diverse in animal species range, with 14 reptile, 7 rodent, 31 bird and 13 isopod species.

See also
 Gideon and Well of Harod
 Gilboa Regional Council
 Ma'ale Gilboa – a religious kibbutz on Mount Gilboa
 Malkishua – a drug rehabilitation centre on Mount Gilboa
 Meirav – a religious kibbutz on Mount Gilboa

References

Nature reserves in Israel
Mountain ranges of Israel
Hebrew Bible mountains
Ridges of Asia
Saul

Mount Gilboa


Den hundredårige der kravlede ud ad vinduet og forsvandt () er en international komediefilm fra 2013 instrueret af Felix Herngren, der er baseret på romanen af samme navn af Jonas Jonasson.

Filmen blev udgivet i mere end 40 lande og indtjente mere end US$50 millioner, hvilket gør den til den tredje mest indbringende svenske film gennem tiderne, kun slået af Mænd der hader kvinder og Pigen der legede med ilden.

Medvirkende
 Robert Gustafsson som Allan Karlsson
 Iwar Wiklander som Julius
 David Wiberg som Benny
 Mia Skäringer som Gunilla
 Jens Hultén som Gäddan
 Bianca Cruzeirosom Caracas
 Alan Ford som Pim
 Sven Lönn som Hinken
 David Shackleton som Herbert Einstein
 Georg Nikoloff som Popov
 Sibylle Bernardin som Amanda Einstein

Referencer

Eksterne henvisninger

Svenske film fra 2013
Svensksprogede film
Film om alderdom

Den hundredårige der kravlede ud ad vinduet og forsvandt (film)