The System Management Bus (abbreviated to SMBus or SMB) is a single-ended simple two-wire bus for the purpose of lightweight communication. Most commonly it is found in chipsets of computer motherboards for communication with the power source for ON/OFF instructions. The exact functionality and hardware interfaces vary with vendors.

It is derived from I²C for communication with low-bandwidth devices on a motherboard, especially power related chips such as a laptop's rechargeable battery subsystem (see Smart Battery System and ACPI). Other devices might include external master hosts, temperature sensor, fan or voltage sensors, lid switches, clock generator, and RGB lighting. PCI add-in cards may connect to an SMBus segment.

A device can provide manufacturer information, indicate its model/part number, save its state for a suspend event, report different types of errors, accept control parameters, return status over SMBus, and poll chipset registers. The SMBus is generally not user configurable or accessible. Although SMBus devices usually can't identify their functionality, a new PMBus coalition has extended SMBus to include conventions allowing that.

The SMBus was defined by Intel and Duracell in 1994. It carries clock, data, and instructions and is based on Philips' I²C serial bus protocol. Its clock frequency range is 10 kHz to 100 kHz. (PMBus extends this to 400 kHz.) Its voltage levels and timings are more strictly defined than those of I²C, but devices belonging to the two systems are often successfully mixed on the same bus.

SMBus is used as an interconnect in several platform management standards including: ASF, DASH, IPMI.

SMBus is used to access DRAM configuration information as part of serial presence detect. SMBus has grown into a wide variety of system enumeration use cases other than power management.

SMBus/I²C Interoperability
While SMBus is derived from I²C, there are several major differences between the specifications of the two busses in the areas of electricals, timing, protocols and operating modes.

Electrical

Input Voltage (VIL and VIH)
When mixing devices, the I²C specification defines the input levels to be 30% and 70% of the supply voltage VDD, which may be 5 V, 3.3 V, or some other value. Instead of relating the bus input levels to VDD, SMBus defines them to be fixed at 0.8 and 2.1 V. SMBus 2.0 supports VDD ranging from 3 to 5 V.
SMBus 3.0 supports VDD ranging from 1.8 to 5 V and VIH = 1.35 V.

Sink Current (IOL)
SMBus 2.0 defines a 'High Power' class that includes a 4 mA sink current that cannot be driven by I²C chips unless the pull-up resistor is sized to I²C-bus levels.

NXP devices have a higher power set of electrical characteristics than SMBus 1.0. The main difference is the current sink capability with VOL = 0.4 V.
SMBus low power = 350 μA
SMBus high power = 4 mA
I²C-bus = 3 mA
SMBus 'high power' devices and I²C-bus devices will work together if the pull-up resistor is sized for 3 mA.

Frequency (FMAX and FMIN)
The SMBus clock is defined from 10–100 kHz while I²C can be 0–100 kHz, 0–400 kHz, 0–1 MHz and 0–3.4 MHz, depending on the mode. This means that an I²C bus running at less than 10 kHz will not be SMBus compliant since the SMBus devices may time out. Many SMBus devices will however support lower frequencies.

SMBus 3.0 adds 400 kHz and 1 MHz bus speeds.

Timing
SMBus defines a clock low time-out, TIMEOUT of 35 ms. I²C does not specify any timeout limit.
SMBus specifies TLOW:SEXT as the cumulative clock low extend time for a slave device. I²C does not have a similar specification.
SMBus specifies TLOW:MEXT as the cumulative clock low extend time for a master device. Again I²C does not have a similar specification.
SMBus defines both rise and fall time of bus signals. I²C does not.
The SMBus time-out specifications do not preclude I²C devices co-operating reliably on the SMBus. It is the responsibility of the designer to ensure that I²C devices are not going to violate these bus timing parameters.

Protocols

ACK and NACK usage
There are the following differences in the use of the NACK bus signaling:
In I²C, a slave receiver is allowed to not acknowledge the slave address, if for example it's unable to receive because it's performing some real time task. SMBus requires devices to acknowledge their own address always, as a mechanism to detect a removable device's presence on the bus (battery, docking station, etc.)

I²C specifies that a slave device, although it may acknowledge its own address, may decide, some time later in the transfer, that it cannot receive any more data bytes. I²C specifies that the device may indicate this by generating the not acknowledge on the first byte to follow.

Other than to indicate a slave's device-busy condition, SMBus also uses the NACK mechanism to indicate the reception of an invalid command or datum. Since such a condition may occur on the last byte of the transfer, it is required that SMBus devices have the ability to generate the not acknowledge after the transfer of each byte and before the completion of the transaction. This is important because SMBus does not provide any other resend signaling. This difference in the use of the NACK signaling has implications on the specific implementation of the SMBus port, especially in devices that handle critical system data such as the SMBus host and the SBS components.

SMBus protocols
Each message transaction on SMBus follows the format of one of the defined SMBus protocols. The SMBus protocols are a subset of the data transfer formats defined in the I²C specifications. I²C devices that can be accessed through one of the SMBus protocols are compatible with the SMBus specifications. I²C devices that do not adhere to these protocols cannot be accessed by standard methods as defined in the SMBus and Advanced Configuration and Power Interface (ACPI) specifications.

Address Resolution Protocol
The SMBus uses I²C hardware and I²C hardware addressing, but adds second-level software for building special systems. In particular its specifications include an Address Resolution Protocol that can make dynamic address allocations.
Dynamic reconfiguration of the hardware and software allow bus devices to be
'hot-plugged' and used immediately, without restarting the system. The devices are recognized automatically and assigned unique addresses. This advantage results in a plug-and-play user interface. In both those protocols there is a very useful distinction made between a System Host and all the other devices in the system that can have the names and functions of masters or slaves.

Time-out feature
SMBus has a time-out feature which resets devices if a communication takes too long.
This explains the minimum clock frequency of 10 kHz to prevent locking up the bus. I²C can be a 'DC' bus, meaning that a slave device stretches the master clock when performing some routine while the master is accessing it. This will notify to the master that the slave is busy but does not want to lose the communication. The slave device will allow continuation after its task is complete. There is no limit in the I²C-bus protocol as to how long this delay can be, whereas for an SMBus system, it would be limited to 35 ms.
The SMBus protocol just assumes that if something takes too long, then it means that there is a problem on the bus and that all devices must reset in order to clear this mode. Slave devices are not then allowed to hold the clock LOW too long.

Packet Error Checking
SMBus 1.1 and later define optional Packet Error Checking (PEC). In that mode, a PEC (packet error code) byte is appended at the end of each transaction. The byte is calculated as CRC-8 checksum, calculated over the entire message including the address and read/write bit. The polynomial used is x8+x2+x+1 (the CRC-8-ATM HEC algorithm, initialized to zero).

SMBALERT#
The SMBus has an extra optional shared interrupt signal called SMBALERT#, which can be used by slaves to tell the host to ask its slaves about events of interest.
SMBus also defines a less common "Host Notify Protocol", providing similar notifications but passing more data and building on the I²C multi-master mode.

Support
SMBus devices are supported by FreeBSD, OpenBSD, NetBSD, DragonFly BSD, Linux, Windows 98 and newer and Windows CE.

See also
 List of network buses
 Embedded controller (EC)
 Super I/O
 Low Pin Count (LPC)
 Serial Peripheral Interface (SPI)
 Platform Environment Control Interface (PECI)
 Host Embedded Controller Interface (HECI)
 Power Management Bus (PMBus)
 System Management Controller (SMC)

References

External links

 Official SMBus specifications (free)
 SBS forum
 SMBus at tech-faq.com

Computer-related introductions in 1995
Serial buses
Out-of-band management
Intel products
Battery charging
Computer hardware standards
Computer buses

System Management Bus


L'ipécoside est un composé aromatique de formule . C'est un produit naturel appartenant au groupe des glycosides terpénoïdes qui se trouve chez les plantes du genre Psychotria et chez Carapichea ipecacuanha (famille des Rubiaceae).

Notes et références

Hétéroside
Terpènes et terpénoïdes

Ipécoside


El USA Cycling National Racing Calendar, también llamado simplemente NRC, es una competición ciclista amateur que se disputa en Estados Unidos. Tanto para ciclistas femeninas como masculinos.

Aúna en una clasificación gran parte de las pruebas ciclistas que se celebran en territorio estadounidense, en la categoría masculina la mayoría de ellas amateur excepto algunas pocas profesionales de categoría .2 (última categoría del profesionalismo). Desde 2011 forman parte de la clasificación todos los ciclistas de los equipos que se registran previamente, siempre que cumplan los requisitos oportunos. Se establece un sistema de puntuación en función de la posición conseguida en cada prueba y a partir de ahí se crea la clasificación.

Historia
Hasta el 2006 puntuaron todas las carreras profesionales y amateurs, debido a ello destacaron en el palmarés masculino corredores contrastados como Chris Horner y Floyd Landis, limitando a partir del 2007 las carreras profesionales a solo algunas de categoría .2 (última categoría del profesionalismo). Además, hasta el 2010 fue una competición abierta en la que puntuaba cualquier equipo y corredor, por ello los equipos de categoría UCI ProTeam y Profesional Continental que participaron en carreras amateurs lo hicieron bajo el permiso de la UCI, incluso alguno de los ciclistas pertenecientes a esos equipos de categoría superior corrió estas carreras con equipos amateurs. A partir del 2011 se introdujo el requisito de que solo pudiesen puntuar equipos y sus corredores de categoría Profesional Continental (que solo pueden participar en las carreras profesionales), Continental y amateur y que estos estuviesen previamente registrados con sus corredores preselecionados (rosters).

Debido a la gran cantidad de pruebas de diverso tipo que puntuaban a partir del 2012 se redujo el número de estas solo siendo puntuables carreras de ciclismo en ruta convencional (8 femeninas y 7 masculinas), dejando los critériums (carreras urbanas de poco kilometraje) para otra competición paralela llamada National Criterium Calendar.

Femenina
En cuanto a la competición femenina esta comenzó en 1997 y al tener todos los equipos consideración de semi-profesionales, desde el 2005 como la categoría Continental masculina, no ha habido ninguna limitación a la hora de participar. La clasificación por equipos comenzó a disputarse en 1999. En esta están incluidas casi todas las carreras ciclistas del calendario americano, incluidas las profesionales, prueba de ello es que está incluida la clásica profesional de categoría 1.1 Liberty Classic. La única no incluida fue la profesional del Exergy Tour 2012 (único año en el que se disputó) catalogada con categoría 2.1.

Palmarés

Femenino

Masculino

Palmarés por países

Pruebas

Pruebas 2015
 Redlands Bicycle Classic (masculina amateur y femenina amateur)
 Joe Martin Stage Race p/b Nature Valley (masculina amateur y femenina amateur)
 Tour de Gila (masculina profesional y femenina amateur)
 Tour de California femenino (femenina profesional)
 Winston Salem Cycling Classic (masculina profesional y femenina profesional)
 Philadelphia Cycling Classic (masculina profesional y femenina profesional)
 Nature Valley Grand Prix/North Star GP (masculina amateur y femenina amateur)
 Thompson Bucks County Classic (masculina profesional)

Otras pruebas profesionales (desde 2007)
 Tour de Leelanau (masculina y femenina)
 Mt. Hood Cycling Classic (femenina)
 Tour de Utah (masculina y femenina amateur)
 Tour de Elk Grove (masculina)
 Tour de Battenkill (masculina)
 Liberty Classic (femenina)

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial
 USA Cycling National Racing Calendar masculino (sitiodeciclismo.net)
 USA Cycling National Racing Calendar femenino (procyclingwomen.com)

Competiciones de ciclismo femeninas amateur
Competiciones de ciclismo amateur

USA Cycling National Racing Calendar


Serrasalmus compressus ist eine Sägesalmlerart aus dem tropischen Südamerika. Der Artzusatz compressus bezieht sich auf den seitlich abgeflachten Körper.

Beschreibung
Die Fische werden ca. 19 bis 25 Zentimeter lang. Der Körper ist hochrückig und seitlich abgeflacht, der Kopf schmal mit langer, spitzer Schnauze. Wie bei Serrasalmus geryi und Serrasalmus altuvei ist das Ectopterygoid bezahnt. Auf den Körperseiten befinden sich runde, schwarze Flecken. Die Augen sind rötlich orange. Serrasalmus compressus wird leicht mit Serrasalmus geryi oder Serrasalmus altuvei verwechselt.

Nach der Erstbeschreibung ist der Körper des lebenden Fisches grau metallisch gefärbt. Der vordere Teil der Afterflosse (Anale) ist blass rot, der untere Teil des Kopfes ungefärbt. Auf den Flanken befinden sich runde, manchmal etwas ovale schwarze Flecken, die zur Körperoberseite hin zahlreicher sind. Die Flanken großer Exemplaren sind hell mit auffälligen schwarzen Flecken, bei Exemplaren vom Rio Guaporé (Río Iténez) sind die Flecken an den Flanken etwas größer und weniger zahlreich. Manche Individuen haben einen undeutlichen Schulterfleck. Am äußeren Rand der Afterflosse und der Rückenflosse (Dorsale) befinden sich schwarze Streifen, am terminalen Ende der Schwanzflosse (Caudale) ein sehr kontrastreiches, schwarzes Band. Die übrigen Flossen sind durchsichtig (hyalin).

Nach der Erstbeschreibung wird die Afterflosse von 30 bis 34 (31), die Rückenflosse von 14 bis 17 (15) und die Brustflossen (Pectorale) von 13 bis 15 (13) geteilten Weichstrahlen gestützt. Die Anzahl Schuppen entlang der Seitenlinie beträgt 75 bis 86 (76), um den Schwanzstiel liegen 32 bis 37 (33) Schuppen. Die Gesamtanzahl Abdominalzähne (Serrae) beträgt 28 bis 36 (30).

Verbreitung
Serrasalmus compressus lebt in Brasilien, Bolivien und Peru im mittleren Amazonas und im Einzugsgebiet des Rio Madeira. Er gilt als selten und ist nur mit nur mit großer Mühe zu sammeln.

Lebensweise
Über die Lebensweise von S. compressus ist sehr wenig bekannt. Wissenschaftliche Untersuchungen beschränken sich zumeist auf die genetischen Unterschiede von S. compressus zu anderen Piranha-Arten.

Literatur
 M. Jégu, E. L. M. Leão und G. M. dos Santos: Serrasalmus compressus, une espèce nouvelle du Rio Madeira, Amazonie (Pisces: Serrasalmidae). In: Ichthyol. Explor. Freshwaters, 1991, Volume 2, S. 97–108. (Online)

Anmerkungen und Einzelnachweise

Sägesalmler
Serrasalmidae

Serrasalmus compressus


Nirvana, 1987'de Aberdeen, Washington'de kurulmuş Amerikan grunge müzik grubudur. Gitar ve vokalde Kurt Cobain, bas gitarda Krist Novoselic ve bateride Dave Grohl bulunmaktaydı.

1989 yılında çıkardığı ilk albüm Bleach'le sesini pek duyuramayan grup, 1991 yılında çıkardığı Nevermind albümü ile müzik dünyasında tam anlamıyla bir çığır açtı ve X kuşağının ana figürlerinden bir grubu hâline geldi. Billboard 200 number-one album listesinde Michael Jackson'ın milyon dolarlık albümünü tahtından indirdi. Albümün ilk single'ı "Smells Like Teen Spirit" ilk çıktığı yıllarda dev bir hayranlık kitlesi oluşturdu ve kısa zamanlarda dünyanın en popüler şarkılarından biri hâline geldi. Yarattığı etkiyle Amerika'da hair metalin popülaritesini bitirmiştir. 4/4'lük ritim kalıplarıyla, yalın fakat akılda yer tutan melodileriyle ve vurucu sözleriyle kendine özgün bir tarz oluşturan solist Kurt Cobain, aynı zamanda çalkantılı yaşamı ve uyuşturucu bağımlılığı ile de gündeme gelmiştir. 1993 yılında In Utero albümünü çıkaran grup başarısını sürdürmüştür. 1994 yılında Kurt Cobain'in ölümüyle grup dağılmıştır.

Nirvana 1990'ların başında Nevermind albümüyle alternatif rock tarzında yeni bir müzik çağı başlatmıştır. 2009 verilerine göre dünya çapında 75 milyondan fazla albüm satışı elde etmiştir. Rolling Stone dergisi grubu tüm zamanların en iyi 100 grup listesine ekledi.

2014'te dünya çapında önemli yer edinmiş Rock/Metal türündeki sanatçı ve grupların dahil olduğu Rock and Roll Hall of Fame kulübüne dahil edildiler.

Nirvana her ne kadar üç ana üyesiyle meşhur olsa da Kurt Cobain'in intiharından kısa süre önce grubun çektirdiği bir stüdyo fotoğrafında beş üye olarak görülmektedir. Pat Smear ikinci gitarist olarak gruba 1993'te katılım yaptı. Çellist Lori Goldston da Pat Smear gibi 1993'te gruba katılmıştır. Bu ikili 1993-1994 yılları arasında MTV Unplugged performansı dahil olmak üzere grubun dağılmadan önceki son 70 konserine katkı sağlamıştır.

Tarihçe

Kuruluş ve ilk yıllar (1987-1988)
Şarkıcı ve gitarist Kurt Cobain ve basçı Krist Novoselic, Washington eyaletindeki Aberdeen Lisesi'nde okurken tanıştılar. Çift, Melvins'in çalışma alanını sık sık ziyaret ederken yakın arkadaş oldular. Cobain, Novoselic'e bir grup kurma önerisi verse de, ancak Novoselic uzun süre bu öneriye sıcak bakmadı. Cobain, ona sonra Fecal Matter adını verdiği amatör grubunun bir demo kasetini verdi. Novoselic demoyu dinledikten sonra Cobain'in grup önerisini kabul etti. İkili bir araya geldikten sonra grubun adını Sellouts olarak değiştirdiler. Bu grup bir Creedence Clearwater Revival cover grubuydu. Grup daha sonra davula Bob McFadden'i aldılar, ancak bir ay sonra proje başarısız oldu. 1987'nin başlarında, Cobain ve Novoselic davulcu Aaron Burckhard'ı gruba aldı. Cobain'in Fecal Matter grubundan kayıt ettiği riffleri tekrar derlediler.

Cobain ve Novoselic bir taşra şehri olan Aberdeen'de müzik kariyerlerini ilerletemeyeceklerini anlayınca, 1987'de kız arkadaşları Tracy Marander ve Shelli Hyrkas ile beraber üniversiteli gençlerin yoğunlukta olduğu Aberdeen'in komşu şehri Olympia'ya taşındılar. Olympia'da çeşitli bateristlerle barlarda performans gösterdiler. Aynı zamanda kendi parçalarını da üretmeye devam ediyorlardı. Grup, bu süre zarfında "Skid Row", "Pen Cap Chew" ve "Ted Ed Fred" gibi bir dizi isimden geçti. Ürettikleri parçaları albüme dökmek isteyen ikili bir türlü düzenli çalışacak bir baterist bulamıyordu. Sonunda Aberdeen'den de tanıdıkları Melvins grubunun bateristi Dale Crover'dan albüm kaydı için yardım istediler. Crover yardım teklifini kabul edip grubun 10 Ocak 1988'de ilk demo kayıtlarına yardım etti.

Grup adının hikâyesi
İkili 1987'de Olympia'ya taşındıklarında sınıfsal zorluklar çektiler. Aberdeen, Olympia'ya nazaran geri kalmış bir taşra şehriydi. Aberdeen'den Olympia'ya yoğun bir göç vardı. Çoğunluğu üniversiteli gençlerden oluşan Olympia, Aberdeen'den gelenlere pek sıcak bakmayıp ve sıklıkla aşağılıyorlardı. Bu sınıfsal tepkiden Cobain ve Novoselic de nasibini alıyordu. Bir üniversite partisi için konser daveti alan grup, baterist Aaron Burckhard'ın giyiminden dolayı partideki gençlerin alayı hâline gelmişlerdi. Bu sınıfsal tepkiler Kurt Cobain'in gruba Nirvana adını verdiği düşünülmektedir. Cobain grup adı için verdiği bir röportajda şunları söyledi;"Angry Samoans punk grup adları gibi kaba, şehvetli bir serseri adı yerine biraz güzel, zarif ve hoş bir isim seçmeyi tercih ettim" 1988'in başlarında, Crover ikiliye kayıt yardımı yaptıktan sonra San Francisco'ya gitti, ancak davulcu olarak ikiliye Dave Foster'ı önerdi. Lakin Foster'ın Nirvana'daki görev süresi yalnızca birkaç ay sürdü; Foster bir olaydan ötürü hapis cezası alınca, ikili tekrar Burckhard'ı gruba aldı. Burckhard, Cobain'e bir gün antrenman yapamayacak kadar akşamdan kalma olduğunu söyledikten sonra tekrar ayrıldı. Cobain ve Novoselic, Seattle müzik yayını olan The Rocket'e davulcu arayan bir ilan verdiler, ancak tatmin edici yanıtlar alamadılar. Bu arada bir arkadaşları onları davulcu Chad Channing ile tanıştırdı. Channing, Cobain ve Novoselic ile birlikte çalmayı kabul etti; ancak Channing'in sonradan yaptığı bir açıklamaya göre, "Aslında hiçbir zaman 'tamam, varsın' demediler." dedi. Channing, Mayıs 1988'de devraldığı bateri görevini, 1991'te kadar Dave Grohl'a devretti.

İlk single ve albüm yayınları: Bleach (1988–1990)
1988'de demo kayıtlarını bitiren grup bu parçaları artık albüme basmak istedi. Demoları plak şirketlerine göndermelerine rağmen hiçbirinden dönüş alamadılar. Plak şirketleri yeni kurulmuş bu gruba yanaşmıyordu. Grup sonunda, albüm için ekseriyetle yeni gruplarla çalışan Sub-Pop plak şirketinin kapısını çaldı. Sub-Pop grubun demosunu dinledikten sonra grupla bir kontrat imzaladı. Firma 1988 Kasım'da grubun ilk single'ı olan Shocking Blue parçası olan Love Buzz parçasını cover'layıp yayınladı, ancak ilerleyen yıllarda firma vaatlerini yerine getirmedi. Albüm için grubu 1.5 yıl oyaladı. Anlaşamadıkları kısımlar albüm kayıt ücreti ve şarkı seçimleri üzerineydi.

İlk Seattle macerası
Nirvana, albümü beklerken aynı zamanda konser sıkılığını da arttırıyordu. Olympia'daki çoğu barda konser veren grup, Olympia'nın komşu şehri Seattle'da da konser vermek istediler. Olympia'ya göre müzik kültürü daha sağlam olan Seattle'ın asi gençliğini tatmin etmek kolay olmadı. Nirvana'nın ilk bireysel Seattle macerası facia ile sonuçlandı. Seattle'ın büyük barlarına hakim olamayan Nirvana, ilk bireysel konserlerinde kitlenin negatif tepkisini aldı. Kötü performanstan ötürü konser ortasında Seattle gençliği barı terk etti. Olaydan sonra grup bir süreliğine Seattle'dan uzak durdu.

Öncü grunge gruplarıyla ilk etkileşim
Nirvana, albüm için tekrar Sub-Pop'a uğradı. Sub-Pop albümü yayınlamada ağır davransa da Nirvana'ya konser jestleri yapmaya karar verdi. 1988'lerde Sub-Pop'ın bünyesinde Seattle'da kendini kanıtlamış olan Soundgarden, Mudhoney, Sonic Youth, Green River, Scratch Acid gibi grunge türünün öncü grupları vardı. Bireysel konserlerde özgüven sorunu yaşayan Nirvana, Sub-Pop'ın aracılığıyla bu büyük grupların konserlerinde ön grup oldular.  Yoğunluk Seattle olmak farklı şehirlerde konser elde etme şansı yakaladılar. 1988-1990 arasında birkaç konserde Alice in Chains ile de orta konser verme fırsatı yakaladılar. Sahnede gitar kısımlarında yetersiz olduğunun farkına varan Cobain, gruba ikinci gitarist olarak Jason Everman'ı aldı.

Bleach albümünün yayınlanması
Maddi nedenlerden ötürü bir türlü yayınlanamayan albüm Nirvana'yı pes ettirdi. Grup sonunda  606.17$ kayıt ücretini cebinden ödemeyi kabul etti. Nihayetinde 1.5 yıllık bekleyişin ardından albüm Haziran 1989'da yayınlandı. Albümün prodüktörü, hem Skin Yard gitaristi hem de Soundgarden ve Mudhoney gibi grupların da prodüktörü olan Jack Endino idi. Albümün çıkışının sağlanmasında büyük rol oynayan gitarist Jason Everman, albüm sonrasında grubun ikinci gitaristi olarak gruba katıldı.Albüm müzikal olarak Melvins'in heavy dirge-rock, Mudhoney'in 80'ler punk ve Black Sabbath'ın 70'ler heavy soundunu taşıyordu. Günümüz müzik perspektifine göre yorumlanırsa, albümün genel aurası Sludge Metal havasındadır. Sözler ise günlük yaşantıdan, film ve dizilere atıfta bulunuyordu. "Floyd the Barber" parçası biri dizi karakterinden esinlemeydi. Albümün hit parçası "About a Girl" ise soyut bir aşk parçası olup Kurt Cobain'in 80'lerde sevgilisi olan Tracy Marander için yazılmıştı. Parça o kadar soyuttu ki Tracy ilk yıllarda parçanın kendisine yazıldığını bilmiyordu. Parçanın kendisi için yazıldığını Kurt'ün intiharından sonra yayınlanan bir kitap aracılığıyla öğrendi.

Albüm kapağı ise, Nirvana'nın 80'lerde verdiği bir bar konserinde Cobain'in sevgilisi Tracy Marander tarafından çekilmiş bir renkli fotoğraf siyah beyaz negatif edilerek kullanıldı. Tracy Marander yıllar sonra fotoğrafın orijinal renkli halini gazetecilerle paylaştı.

Nirvana; Soundgarden, Mudhoney ve Sonic Youth ile beraber verdiği konserler sayesinde canlı performans tecrübelerini ilerletmişti. Bu başarı dinleyici ve radyo yayıncılarının da dikkatini çekmişti. Albümün tüm kopyaları satılıp radyolarda yayınlanmaya başladı. Sub-Pop albümden 40.000 kopya bastı. Albüm tamamen satılmasına rağmen Nirvana, Sub-Pop'tan bir ödeme alamadı.

Albüm adı, 1980'lerde artan AIDS vakalarına azaltmak için ABD Halk Sağlığı Merkezinin bir afişine atıfta bulunmaktadır.

Soundgarden ile etkileşim

88-90 arası konserler sayesinde Nirvana; Soundgarden, Mudhoney ve Sonic Youth üyeleriyle bir yakınlaşma yakaladı. 90 öncesi fotoğraflarda Kurt Cobain'in üzerinde Sonic Youth ve Mudhoney t-shirt'leriyle fotoğraflanırken, Chris Cornell ise Nirvana t-shirt'ü ile fotoğraflanmıştır.

Bu yakınlaşma üye değişimine kadar ilerledi. Nirvana, grubun ikinci gitarist Jason Everman'ın artık hevesli olmadığının farkına vardı. Jason Everman sonra kendi isteğiyle Nirvana'dan ayrıldı. Aynı yıllarda Soundgarden, süre gelen bas gitarist sıkıntısı yaşıyordu. Soundgarden üyeleri Jason Everman'ın konserlerdeki performanslarından etkilenip, Everman'ı Soundgarden'a elektro gitar yerine bas gitarist olarak davet etti. Everman teklifi kabul etmesine rağmen, Soundgarden ile bir ritim yakalamayıp Soundgarden'dan ayrıldı.

Popüler olmaya doğru: Diğer grunge gruplarının akıbeti (1990-1991)
Yıllar 1990 olduğunda Nirvana müzikal altyapısını yeni oturtmuşken diğer grunge devlerinden Soundgarden ve Alice in Chains, popülarite olarak Nirvana'nın çok ötesindeydi. Bu iki grup artık ana akım müzik piyasasına girip parçaları tv'lerde rotasyona girmişti. İlk büyük atılımı Alice in Chains yapmıştı, 1990 yılında dünya çapındaki plak şirketlerinden Columbia Records ile kontrat imzaladılar. İlk albümleri Facelift  ABD'de 6 ay içinde 400.000 adet sattı. Parçaları MTV'de dönmeye başladı. Soundgarden ise bir başka plak şirketi devlerinden A&M Records kontrat imzalayıp 1991'de çıkacak olan Badmotorfinger albümünün kayıtları üzerinde çalışıyordu. Bir diğer öncü grunge grubu Mother Love Bone, overdose uyuşturucudan ölen vokali Andrew Wood'tan sonra 1990'da grubu dağıtmışlardı. Daha sonra grubun üyeleri Chris Cornell'in önerdiği Eddie Vedder ile tanışıp Pearl Jam grubunu kurmuşlardı. Bu grup da ünlü Epic Records ile kontrat imzalayıp 1991'de çıkacak olan Ten albümlerinin hazırlığına girişmişti.

Nirvana ise 1990'da yeni parçalar üzerinde çalışmaya yeni başlamıştı ana henüz büyük firmayla kontratları yoktu. Nevermind'ta tamamladıkları ilk parça In Bloom oldu. Bu parçayı konserlerde de çalmaya başladılar. Parça dinleyicilerden olumlu tepki alıyordu. Soundgarden'ı elinden kaçıran Sub-Pop firması Nirvana'yı elinden kaçırmak istemedi. Yeni bir kontrat Nirvana'ya önerdiler. Kurt Cobain önlerine verilen kontratın içeriğini pek anlamadı. Büyük bir firma ile kontrat imzalamış olan Chris Cornell ile iletişime geçip tavsiye istedi.

Grunge gruplarını popüler eden menajer: Susan Silver
Susan Silver, 1983'te müzik menajerliğine amatör giriş yapmış olan bir menajerdi. 1985'te Soundgarden ile tanıştı, 1986'da grubun menajerliğini üstlendi. 2 yıl sonra ise edindiği çevreyle Soundgarden'ı dünya çapındaki A&M Records ile kontrat imzalamasını sağladı. Amatör olan Soundgarden'ı A&M Records'a taşıyan Silver menajerler arasında dikkat çekmişti. 1988'de Susan Silver, iki ortak menajer olan Kelly Curtis ve Ken Deans ile tanıştı. Curtis ve Deans menajerleri olduğu grupları Susan Silver'a gösterip büyük firmalara tanıtmasını istediler. Menajeri olduğu gruplardan biri de Seattle'lı amatör grunge grubu Alice in Chains'ti. Alice in Chains'in demosunu dinleyen Silver, gruptaki cevherin farkına varmasına rağmen Curtis ve Deans'e belli ettirmedi. Silver'dan olumlu dönüş alamayan Curtis ve Deans, menajeri olup da popülerlik ışığı taşımayan grupların menajerliğini bırakıyordu. Menajerliğini bıraktıkları gruplardan biri de Alice in Chains'ti. Alice in Chains'in menajer olarak boşa çıktığını gören Silver, Alice in Chains ile bir menajerlik sözleşmesi imzaladı ancak A&M Records, Soungarden'a nazaran gitar tonları  sert olan Alice in Chains ile kontrat imzalamadı. Pes etmeyen Susan Silver, Columbia Records ile bağıntı yakaladı. Alice in Chains'in demosunu Columbia Records'a dinlettirdi. Columbia Records'tan olumlu cevap alan Silver, Alice in Chains'i Columbia Records'a taşıdı. Daha sonra bir MTV bağıntısı yakalayan Silver, grubun video kliplerini MTV'de rotasyona soktu. Alice in Chains 1990'da 6 ayda 400.000 albüm satışı elde etti.

1990'da Nirvana Sub-Pop'tan gelen kontrat önerisi için, popülerlik basamaklarını hızlıca tırmanan Chris Cornell'den tavsiye istedi. Chris Cornell, Nirvana üyelerini Susan Silver ile tanıştırdı. Susan Silver ile tanışan Nirvana üyeleri, kontratı Silver'a gösterdi. O yıllarda Chris Cornell ile sevgili olmasına rağmen Silver, Cornell'in önerdiği bu grubu A&M Records ve Columbia Records'a önerme zahmetine girmedi. Aynı yıl Pearl Jam'in de menajerliğini üstlendiği için Silver Nirvana'ya sıcak bakmadı. Zamanının çoğunu Alice in Chains, Soundgarden ve Pearl Jam'e ayırıyordu.

Nirvana'nın menajerliğini üstlenmeyen Silver yine de Sub-Pop'ın Nirvana'ya önerdiği kontratı inceledi. Kontratı inceledikten sonra Nirvana üyelerini kesinlikle Sub-Pop'tan uzak durmalarını önerdi. Yeni grupların kontratlarında uzmanlaşmış menajer  olan Alan Mintz'e yönlendirdi. Silver'ın tavsiyesini dikkate alan Nirvana üyeleri, Sub-Pop ile kontrat imzalamadı, Alan Mintz ile iletişime geçti. Nirvana'nın demolarını alan Alan Mintz, bu demoları plak şirketlerine göndermeye başladı.

1990'da Nirvana yeni plak şirketi ararken o esnada yeni parçalar üretmeye devam ediyordu. Üretimini tamamladıkları parçalardan biri de Smells Like Teen Spirit idi. Bu parçayı albüm yayınlanmadan önce konserlerde çalmaya başlamışlardı. Daha albüm çıkmadan yavaştan Seattle dışında da dikkat çekmeye başladılar.

Sürpriz bir şekilde Alan Mintz'e, himayesinde Elton John ve Lynyrd Skynyrd gibi dünya çapında sanatçı ve grupları barındıran MCA Records olumlu dönüş yaptı. MCA Records, Nirvana ile kontrat imzalamaya hazır olduklarını söyledi.

Nirvana MCA Records ile kontrata hazırlanırken, amatör dönem konser arkadaşları olan Sonic Youth'tan bir öneri geldi. Sonic Youth da 1990'da Sub-Pop'tan ayrılıp Geffen Records'un bir alt kuruluşu olan DGC Records ile anlaşmıştı. Nirvana'yı da DGC Records'a gelmeleri yönünde öneriler verdiler.  Nirvana üyeleri Sonic Youth üyelerinin önerisine uyup DGC Records ile kontrat imzaladı. DGC Records, Nirvana'nın yeni albümü için geçmişinde The Smashing Pumpkins olan prodüktör Butch Vig'i atadı.

Nirvana 1991 Nevermind albümüyle popüler olunca Susan Silver Nirvana ile iletişime geçip grubun menajerliğini üstlenmek istedi. Nirvana bu menajerlik teklifini kabul etti. Silver 1991-1992 arasında kısa süreliğine menajerliği üstlendi.

Nirvana popüler olurken belli bir zamandan sonra; dergi, tv ve gazeteler Kurt Cobain'in müzik dışı özel yaşamına odaklandı. Kurt Cobain ve Courtney Love'ın uyuşturucu kullanımına yönelik magazin haberleri artık ABD'de ana haber bültenlerine konu oluyordu. Bir dergide Cobain ve Courney Love hakkında çok detaylı haberler çıkınca, Cobain bu haberlerin yakın çevresinden birileri tarafından sızdırıldığının farkına vardı. O dönem Susan Silver konser ayarlamaları nedeniyle sık sık Cobain'in evinde kalıyordu. Cobain ve Love, bu haberlerin Susan Silver tarafından Nirvana'yı diğer üç grunge grubun gölgesine düşürtmek için kasten sızdırıldığının kanısına vardı. Nihayetinde 1992'de Cobain, Susan Silver'ın bu haberlerin kurbanı ilan edip grup ile menajerliğini feshetti.

Olaydan sonra Nirvana, diğer üç büyük grunge grubuyla arasında sert bir mesafe koydu. Alice in Chains, Soundgarden ve Pearl Jam 1990-1995 arasında üye değişimleri ve süper gruplar (Temple of the Dog, Mad Season) kurarken, Nirvana bu olaylara çok uzak durdu.

Nirvana üyeleri 2014 yılında Rock and Roll Hall of Fame gecesinde Nirvana geçmişinde Nirvana'ya katkıları olan tüm kişilere teşekkür etti. Novoselic ise geçmişteki Cobain ve Susan Silver arasındaki bu tatsızlığa rağmen konuşmasında Susan Silver'a onları müzik endüstrisine düzgün bir şekilde yönlendirip tanıttığı için teşekkür etti.

Baterist Chad Channing'in gruptan kovulması, Dave Grohl'un katılışı (1990)

1990 senesinde prodüktör Butch Vig ile birlikte yeni albüm üzerinde çalışmaya başlayan Nirvana, yapılan ilk kayıtlardan sonra davulcu Channing ile de yollarını ayırma kararı aldı. Melvins aracılığıyla tanıştıkları Scream grubunun davulcusu Dave Grohl'u kadrosuna ekledi.Yıllar sonra gruptan kovduğu baterist Chad Channing için açıklama yapan Kurt Cobain; Channing'i gruptan kovduğu an için "Bir adam öldürmüş gibi hissettim." yorumunu yaptı.Dave Grohl ise gruba ilk katıldığı an için yıllar sonra Q dergisine şu açıklamayı yaptı;"Onlarla aynı odada olduğum ilk an için şunu düşünmüştüm;  'Ne?! Bu Nirvana mı? Şaka mı yapıyorsunuz?' diye düşündüğümü hatırlıyorum. Çünkü Bleach albümlerinin kapaklarında psikopat odunculara benziyorlardı ... 'Ne, Nirvana bu küçük adam ve bu büyük orospu çocuğundan mı oluşuyor? Şaka bu her halde! dedim. "2014 yılında Rock and Roll Hall of Fame gecesi Dave Grohl, Chad Channig için şu açıklamayı yaptı;Ben gruba katılmadan önce Nevermind'ın hitlerinden biri olan In Bloom'un bateri partisyonları Chad tarafından tamamlanmıştı. Chad Channing, Nirvana tarihindeki en iyi bateristtir. Kurt Cobain intiharından birkaç hafta önce yoğun uyuşturucu kullanımından dolayı rehabilitasyona girmişti. Tedaviyi tamamlamadan Cobain tedavi merkezinden kaçmıştı. Dönüş uçağında Guns 'n Roses bas gitaristi Duff Mckagan'a denk geldi. Mckagan o uçuş anısıyla ilgili sonradan bir röportaj vermişti. O açıklamalardan biri de Dave Grohl ile ilgiliydi;"Tesadüfi bir şekilde Kurt Cobain ile beraber aynı uçağa bindik. Sonra Cobain ile sohbet etmeye başladık. Sohbet esnasında bir dergideki Nirvana ile ilgili bir kısmı Cobain'e gösterdim. Baterist Dave Grohl'ün bir röportajıydı. Kurt Cobain bu röportajı okuyunca çok sinirlendi ve şöyle dedi; "Bu röportajdan haberim yoktu. Rehabilitasyon dönüşü bu röportajı verdiği için Dave Grohl'ü gruptan atacağım."Rehabilitasyonu tamamlamadan merkezden kaçan Kurt Cobain hiçbir müzikal faaliyete katılmadan birkaç gün sonra intihar etti.

İkinci albüm Nevermind'ın kaydı ve yayınlanması (1991)
DGC Records ile kontrat imzaladıktan sonra grup ilk büyük plak şirketi ile Nevermind'ı kaydetmeye başladılar. Gruba bir dizi prodüktör teklif edildi, ancak grup  Butch Vig için ısrar etti. 1990'da  Vig'in Madison stüdyosunda kayıt yapmak yerine, prodüksiyon Van Nuys, Los Angeles, California'daki Sound City Stüdyolarında kaydı tamamlandı. Grup iki ay boyunca çeşitli şarkılar üzerinde çalıştı. "In Bloom " ve "Breed" gibi bazıları yıllardır Nirvana'nın repertuvarında yer alırken, "On a Plain" ve "Stay Away" gibi diğerleri kayıt sürecinin ortasına kadar bitmiş sözlerden yoksundu. Kayıt seansları tamamlandıktan sonra, Vig ve grup albümünü mixlemek için yola çıktı. Bununla birlikte, kayıt oturumları programın gerisinde kalmıştı ve ortaya çıkan karışımlar tatmin edici sayılmazdı. Slayer'ın albümlerinde de miksleme görevi olan Andy Wallace son miks işlemini oluşturmak için getirildi. Albümün yayınlanmasından sonra Nirvana üyeleri, mikserin Nevermind'a verdiği parlak sesten duydukları memnuniyeti dile getirdi.

Başlangıçta, DGC Records, Sonic Youth'tun Goo albümü ile elde ettikleri gibi , Nevermind'ın da 250.000 kopya satmasını umuyordu. Bununla birlikte, ilk single " Smells Like Teen Spirit'in MTV'de rotasyona girmesiyle beraber albüm büyük çapta hızla ivme kazandı. Grup, 1991 sonlarında Avrupa'yı turlarken, konser biletlerinin tehlikeli bir şekilde aşırı satıldığını, televizyon ekiplerinin sahnede sürekli var olmaya başladığını ve  Smells Like Teen Spirit'in radyo ve müzik televizyonunda neredeyse her yerde mevcut olduğunu gördü. 1991 Noel'ine gelindiğinde Nevermind, ABD'de haftada 400.000 kopya satıyordu. Ocak 1992'de albüm, Michael Jackson'ın Dangerous'unu Billboard albüm listelerinde bir numaradan indirip zirveye çıktı ve diğer birçok ülkede listelerin başında yer aldı. Albüm sonunda Amerika Birleşik Devletleri'nde 7 milyondan fazla sattı  dünya çapında. ise 30 milyondan  fazla sattı. Nirvana'nın ani başarısı, alternatif rock'ı popüler hale gelmesine ve 80'lerin hair metal hakimiyetini sona ermesine neden oldu.

Grup üyeleriyle telif problemi
Nirvana yorgunluğu neden gösterip Nevermind'ı desteklemek için başka bir Amerika turuna çıkmamaya karar verdi, bunun yerine o yıl içinde sadece birkaç konser vermeyi tercih etti. Mart 1992'de Cobain, eşi Courtney Love'ın kışkırtmalarıyla müziklerin çoğunu kendisinin yazdığını,  grubun şarkı telif ücretlerini (bu noktaya kadar eşit olarak bölünmüştü) yeniden düzenlemeye çalıştı. Grohl ve Novoselic itiraz etmediler, ancak Cobain anlaşmanın Nevermind'ın yayınlamasından geri bir tarihe dönük olmasını istediğinde, iki taraf arasındaki anlaşmazlıklar grubu parçalamaya yaklaştırdı. Bir haftalık gerginliğin ardından Cobain, telif ücretlerinden %75 gibi büyük bir payla geriye dönük bir pay aldı. Durumla ilgili kötü duygular daha sonra grup içinde kaldı.

MTV ödül gecesinde "Rape Me" şarkısı krizi
Grubun Cobain'in sağlığı nedeniyle dağılacağına dair söylentiler artınca, Nirvana bu söylemlere tepki olarak İngiltere'nin 1992 Reading Fesitvali'ne headliner olarak katıldı. Cobain konseri kişisel olarak programladı. Nirvana'nın Reading'deki performansı basın tarafından genellikle grubun kariyerinin en unutulmazlarından biri olarak görülür. Birkaç gün sonra Nirvana, MTV Video Müzik Ödülleri'nde sahne aldı; Ödül gecesi öncesi yeni albümleri için hazırladıkları "Rape Me " şarkısını çalacaklarını söyledi. MTV izin vermemesine rağmen , Cobain "Lithium " a girmeden önce şarkının ilk birkaç barını çaldı ve söyledi. Grup, En İyi Alternatif Video ve En İyi Yeni Sanatçı kategorilerinde ödül aldı.

Derleme albüm: Incesticide  (1992)
1992 yılında DGC Records Nirvana'nın üçüncü stüdyo albümü üzerinde hazırlanıyordu. O esnada Nirvana'nın eski plak şirketi Sub-Pop, Nirvana ünlü olup patlama yapınca arşivlerini karıştırıp Nirvana'ya ait demoları aradılar. Sub-Pop arşivlerinde birkaç yeni parça ve Nirvana'nın daha önce albüme almadıkları konser parçalarını buldu. Bunları derleyip derleme albüm olarak yayınlamak istedi. İzin için Nirvana'nın kapısını çaldıklarında, Nirvana'dan olumlu yanıt geldi. Ancak halihazırda Nirvana DGC Records ile anlaşmalı olduğu için, firmadan onay gelmedi. Tartışmalar sonunda Sub-Pop ve DGC Records albümü ortak olarak yayınladılar. Albümde 15 parça vardı. Albümden Sliver ve Aneurysm çok beğeni topladı.

Albüm kapağı bizzat Kurt Cobain tarafından hazırlanan bir kolaj çalışmasıydı.

Albüm adı ise kelime oyunlarından oluşuyordu; "böcek öldürücü" anlamına gelen "insecticide" kelimesindeki harflerin yerleri değiştirilerek içinde "ensest öldürücü" anlamı da çıkacak şekilde Incesticide olarak düzenledi.

Üçüncü stüdyo albümü: In Utero (1993)
Üçüncü albüm hazırlıkları devam ederken Şubat 1993'te Nirvana,  The Jesus Lizard grubu ile birlikte "Puss" / "Oh, the Guilt" şarkısını çıkardı. Bu arada grup, üçüncü albümünü kaydetmek için Amerikan indie müzik sahnesinde ilkeli ve fikir sahibi bir kişi olarak ün yapmış Steve Albini'yi seçti. Grubun Albini'yi yer altı kimlik bilgileri(uyuşturucu) nedeniyle seçtiği spekülasyonları varken, Cobain, Albini'nin sesinin Nirvana'nın her zaman sahip olmasını istediği ses olduğu konusunda ısrar etti: stüdyo hilesi katmanları içermeyen "doğal" bir kayıt çıkacağına inanıyordu. Nirvana, o şubat ayında albümü kaydetmek için Minnesota, Cannon Falls'daki Pachyderm Studio'ya gitti. Albini ile oturumlar verimli ve hızlıydı ve albüm iki hafta içinde 25.000 $ 'a kaydedildi ve mikslendi.

Kayıt seanslarının tamamlanmasından birkaç hafta sonra Chicago Tribune ve Newsweek' dergileri, DGC'nin albümü kayıt açısındna "yayınlanamaz" olarak değerlendirdiğini iddia eden haberler yayınlandı. Haberler sonrası hayranlar, grubun yaratıcı vizyonunun plak şirketleri tarafından tehlikeye atılabileceğine inanmaya başladı. DGC'nin albümü rafa kaldırmasıyla ilgili hikâyeler doğru olmasa da, grup aslında Albini'nin mix'lerinin bazı yönlerinden memnun değildi; bas seviyelerinin çok düşük olduğunu düşündüler, Cobain " Heart-Shaped Box " ve " All Apologies " in kulağa "mükemmel" gelmediğini hissetti. Uzun zamandır REM prodüktörü olan Scott Litt, bu iki şarkıyı tekrar mikslemek için çağırdı. Cobain iki parçaya ek enstrümantasyon ve destek vokalleri ekleyerek öyle albüme ekledi.

In Utero, hem Amerikan hem de İngiliz albüm listelerinde zirveye ulaştı. In Utero Amerika Birleşik Devletleri'nde 5 milyondan fazla satış elde etti. O Ekim ayında Nirvana, Half Japanese ve Breeders gruplarıyla beraber iki yıl aradan sonra Amerika Birleşik Devletleri tekrar turneye çıktı. Grup, turneye punk rock grubu Germs'ten Pat Smear'ı ikinci gitarist olarak ekledi.

1993 Kasım ayında Nirvana, MTV Unplugged televizyon programı için bir performans kaydetti. Smear ve viyolonsel sanatçısı Lori Goldston tarafından zenginleştirilen grup, en tanınmış şarkılarını çalmamayı seçerek yine bir sansansiyona imza attı. Popüler parçaları yerine, birkaç cover yaptılar ve Meat Puppets'ten Cris ve Curt Kirkwood'u üç Meat Puppets şarkısının yorumlanması için onlara katılmaya davet ettiler. Gecede en dikkat çeken cover ise anonim parça olan Where Did You Sleep Last Night? parçası oldu.

Kurt Cobain'in intiharına giden süreç ve ölümü
1994'ün başlarında  Avrupa turnesine çıkan grup, katıldığı konserlerde oldukça başarılı performanslar sergiledi. Ancak Kurt Cobain, özellikle turnenin İtalya ayağında şovlardan ve konserlerden sıkıldığının izlenimi veriyordu. Nitekim Mart ayında Cobain'in eşi Courtney Love, kocasını baygın olarak buldu ve hastaneye kaldırdı. Doktorlar Cobain'in alkol zehirlenmesi geçirdiğini ifade ederken, Nirvana turnenin bir sonraki bölümünü iptal etmek zorunda kaldı. Hastanede beş gün kaldıktan sonra, Cobain serbest bırakıldı ve Seattle'a döndü. Love daha sonra olayın Cobain'in ilk intihar girişimi olduğunu belirtti .

18 Mart 1994'te eşi Courtney Love, Seattle polisine telefon ederek Cobain'in intihara meyilli olduğunu ve kendisini bir odaya silahla kilitlediğini bildirdi. Polis geldiğinde Cobain'in yanında biraz hap ve silah gördü. Cobain daha sonra polislere "intihara kalkışmadığını, eşi Love'dan uzak durmak için kendini odaya kilitlediğini söyledi.

Love, 25 Mart 1994'te Cobain'in uyuşturucu kullanımına ilişkin yakın çevresinden arkadaşlarını çağırarak, Kurt'ün evinde bir toplantı yaptı. İlgili on kişi arasında müzisyen arkadaşları, plak şirketi yöneticileri ve Cobain'in en yakın arkadaşlarından biri olan Dylan Carlson da vardı . Cobain öfkeyle, aşağılayarak ve katılımcıları küçümseyerek tepki verdi ve sonunda kendini üst kattaki yatak odasına kilitledi. Ancak günün sonunda Cobain bir detoks programına girmeyi kabul etti. Cobain, 30 Mart 1994'te Los Angeles'taki Exodus Rehabilitasyon Merkezi'ne geldi. Personel, Cobain'in depresyon geçmişinden ve intihar girişimlerinden habersizdi. Arkadaşları tarafından ziyaret edildiğinde, Cobain'in herhangi bir olumsuz ruh hali içinde olduğuna dair hiçbir gösterge yoktu. Günü, uyuşturucu kullanımı ve kişisel sorunları hakkında danışmanlarla konuşarak, kızı Frances ile mutlu bir şekilde oynayarak geçirdi. Bu etkileşimler, Cobain'in kızını en son gördüğü anlardı.

Ertesi gece, Cobain bir sigara içmek için dışarı çıktı ve tesisten çıkmak için altı fit yüksekliğindeki bir çitin üzerinden tırmanıp tedavi merkezinden firar etti. Los Angeles Havaalanına bir taksiye bindi ve Seattle'a geri döndü. Uçuşta Guns N ' Roses'tan Duff McKagan'ın yanına oturdu. Cobain'in Guns N 'Roses'a karşı düşmanlığına rağmen, Cobain, McKagan'ı gördüğüne sevinmişti. McKagan daha sonra "tüm içgüdülerimden bir şeylerin yanlış olduğunu" bildiğini söyledi. Çünkü 92-94 arasında Nirvana ile Gun 'n Roses arasında büyük bir çekememezlik vardı. Bir ortak konser esnasında grup üyeleri arasında tartışma kavgaya dönüştü. Gun 'n Roses'ın iki üyesi Novoselic ve Courtney Love'a saldırmıştı. Love saldırı aldığı zamanlar hamileydi.

Cobain'in firarından sonra çoğu arkadaşı ve ailesi onun nerede olduğundan habersizdi. 2 ve 3 Nisan'da Cobain, Seattle çevresinde birçok yerde görüldü. 3 Nisan'da Love, özel dedektif Tom Grant ile temasa geçti ve Cobain'i bulması için onu işe aldı. Cobain ertesi gün de görülmedi. 7 Nisan'da, Nirvana'nın dağıldığına dair söylentiler arasında, grup 1994 Lollapalooza festivalinden çekildi.

8 Nisan'da  Cobain'in cesedi, bir güvenlik sistemi kurmak için gelen elektrikçi Gary Smith  tarafından Lake Washington Bulvarı'ndaki evinde bulundu. Cobain'in kulağından çıkan az miktarda kan dışında, elektrikçi görünür bir travma belirtisi görmediğini bildirdi ve başlangıçta Cobain'in çenesini işaret eden tüfeği görene kadar uyuduğuna inandı. Cobain'in çocukluk hayalî arkadaşı Boddah'a hitaben bir intihar notu bulundu. Vücudunda yüksek konsantrasyonda eroin ve diazepam izleri de bulundu. Cobain'in cesedi günlerdir oradaydı; Adli tıp raporuna göre 5 Nisan 1994'te 27 yaşında öldü.

10 Nisan 1994'te Seattle Center'daki bir parkta yaklaşık yedi bin kişi toplanıp cenaze merasimi gerçekleşti. Merasimin sonuna doğru Love, kalanlara Cobain'in giysilerinin bir kısmını dağıttı.  Grohl, Cobain'in ölüm haberinin "Muhtemelen hayatımda başıma gelen en kötü şey" olduğunu söyledi. Ondan sonraki gün uyandığımı ve gittiği için kalbim kırıldığını hatırlıyorum. Sadece 'Tamam, bu yüzden bugün uyanacağım ve bir gün daha geçireceğim ve o da olmayacak' dedim. "

Grohl, Cobain'in erken yaşta öleceğini bildiğine inanıyordu, "bazen birini kendilerinden kurtaramazsın"  diyordu. Kısa bir süre için Cobain'in üvey babası olan Dave Reed, "Kendisi olmak için cesareti değil çaresizliği vardı. Kurt için başkalarının onu sevmesi önemli değildi; kendini yeterince sevmedi. "

31 Mayıs 1999'da Cobain için annesi tarafından son bir tören düzenlendi ve hem Love hem de eski sevgilisi Tracy Marander katıldı. Kızı Frances Bean, Cobain'in küllerini "gerçek sanatsal ilham perisini bulduğu" Olympia'daki McLane Creek bölgesinde bir nehre döktü.

Seattle Polis Departmanı, 20 yıl boyunca Nirvana hayranlarının "Cobain'in intiharı yeniden incelensin" mektuplarını aldı. Mart 2014'te olay üzerinden 20 yıl geçtiği için Polis Departmanın bazı olay yeri fotoğraflarının yayınlama iznini aldı ve Polis Departmanı Kurt Cobain'in bazı intihar fotoğraflarını ve kan inceleme raporlarını yayınladı. Sivil bir dedektif olan Mike Ciesynski fotoğrafları kan tahlilleri raporunu incelediğinde, olayın bir cinayet değil intihar olduğunu açıkladı.

Kurt Cobain'in intiharından sonraki albüm sürümleri ve grubun miras kavgası

Canlı bir albüm olan Verse Chorus Verse,ölümünden kısa bir sonra yayınlacakken, Novoselic ve Grohl'un Cobain'in ölümünün travmasını hâlen atladamıdıklarının anlayıp projeyi iptal ettiler. Bunun yerine, Kasım 1994'te DGC , MTV Unplugged in New
 York adıyla MTV Unplugged performansını yayınladı; Billboard listelerinde bir numaradan giriş yaptı ve Nirvana'ya En İyi Alternatif Müzik Albümü dalında Grammy Ödülü kazandırdı. 1996'da, From the Muddy Banks of the Wishkah adlı canlı albümü , Billboard albüm listesinin zirvesinde yer alan arka arkaya üçüncü Nirvana albümü oldu. 1994'te Grohl yeni bir grup olan Foo Fighters'ı kurdu.  Novoselic gruba katılmamaya karar verdi; Novoselic, yeniden birlikte çalışmanın kendileri için "gerçekten doğal" hissedeceğini, ancak diğer grup üyeleri için rahatsız olacağını ve Grohl'a daha fazla baskı uygulayacağını söyledi. Novoselic dikkatini siyasi aktivizme çevirdi.

Kurt Cobain'in ölümünden sonra başlayan miras savaşı (1994-2006)
Kurt Cobain 27 yıllık yaşantısının büyük kısmını yoksullukla geçirdi. Küçük yaşlarda anne babası boşanınca Cobain bir aile travması yaşadı, yemek ve konsantrasyon problemi belirdi. 15 yaşında liseyi bitiremeyip eğitimini yarıda bıraktı.15-17 yaş arasında Novoselic ile beraber köprüaltı ve terk edilmiş evlerde konakladı.1987'de Aberdeen'i terk edip Olympia'ya yerleşti. 1987-1991 arasında Kurt Cobain amatör müzik kariyeri boyunca büyük yoksulluklarla cebelleşti. İyi beslenemedi, turne günlerinde otelde kalacağı parası olmadığı için grubun minibüsünde yatıyordu. 4 yıllık amatör döneminde soğuk ve kötü beslenmeden ötürü intihar mektubunda bile değindiği mide problemleri yaşadı.1992'de Nevermind albümünün Michael Jackson'ı zirveden indirdiği gün Kurt Cobain henüz DGC Records'tan ödeme alamamıştı. Albümün zirveye çıktığı gece Kurt konaklayacak ev bulamayınca geceyi eski dökük arabasında geçirdi. Dünya çapında milyonlarca albüm satışı elde eden Kurt Cobain yüklü miktarda parayı ancak 1992'nin ortalarında alabildi. 1.5 yıl sonra ise intihar etti.

İntiharından hemen kısa süre sonra eşi Courtney Love, grup üyeleri Novoselic, Grohl ve Cobain'in anne ve ablasının bulunduğu üçlü blok arasında miras kavgası başladı. Mirasa ilk itiraz Cobain'in annesi ve ablasından geldi. Cobain'in annesi, "Courtney Love'ın bir uyuşturucu bağımlısı ve kızı Frances Cobain'e bakamayacak durumda olduğunu" mahkemeye bildirdi. Mahkemeden torunu Frances Cobain'in velayetinin kendisine verilmesini istedi. Böylelikle Nirvana üzerinde büyük bir hisseye sahip olacaktı. Ancak Courtney Love'ın para sevdası ağır basıp uyuşturucuya uzun bir ara verdi. Sıklıkla mahkemeye kan örneği verip kızı Frances'in velayet davasını kazandı.

Tarihler 1997'yi gösterdiğinde Love bu sefer Novoselic ve Dave Grohl ile miras kavgasına tutuştu. Mahkemeye gitmeden uzlaşıya vardılar. Love, Novoselic ve Grohl; Nirvana'yı grup statüsünden çıkarıp şirket yapmaya karar verdiler. Nihayetinde Nirvana LLC adında bir şirket kurdular. Bu şirket adıyla Nirvana'nın popüler eserlerini ve stüdyoda kayıt edip ancak albümlere eklemediği tüm parçalar yayınlanacaktı.  Şirket kurulduktan sonra 45 parçadan oluşacak bir box set albüm yayınlama projesine başladılar.

Derleme albümde Kurt Cobain'in ölümünden 4 ay önce kayıt ettiği söz müziği Kurt Cobain'e ait olan  "You Know You're Right" adında yeni bir parça da vardı. Courtney Love bu parçanın yüksek hit değerinde olduğunu ve derleme albüm yerine The Beatles'ın yaptığı gibi tek bir CD olarak özel yayınlanmasını istedi. Aksi durumda parçanın derleme albüm arasında boşa harcanacağını söyledi. Novoselic ve Grohl fikri saçma bulup karşı çıktı. Bu ufak anlaşmazlık yüzünden Love, Nirvana LLC şirketini fesh edip Grohl ve Novoselic'i mahkemeye verdi. Daha da ileri gidip dava çözülene kadar herhangi bir yeni Nirvana ürününün yayınlamasını engelleyen bir ihtiyati tedbir çıkarıldı. Mahkeme 4 yıl sürüp 2001 yılında sonuçlandı. Mahkeme Grohl ve Novoselic'i haklı gördü ama albüm şirket adıyla değil 2002 yılında grup adıyla yayınlandı. Albümde 45 parça yerine 14 parçaya yer verildi. Tartışmalı You Know You're Right parçası da eklendi. Nirvana ile aynı adı taşıyan albüm dünya çapında 4 milyona yakın sattı.

2002 yılı verilerine göre Courtney Love, Nirvana üzerindeki %75'lik hissedarlık ile 150 milyon dolar miras elde etmişti. Love'ın ileriki yıllarda yaptığı maddi hamleleri Nirvana hayranlarını daha da kızdırıyordu. Nisan 2006'da Love, 50 milyon dolar olarak tahmin edilen bir anlaşmayla Nirvana şarkı kataloğundaki hissesinin yüzde 25'ini sattığını duyurdu. Bu hisseler Virgin Records'un eski CEO'su Larry Mestel tarafından kurulan Primary Wave Music tarafından satın alındı.

Nirvana'nın Rock and Roll Hall of Fame'e daveti-2014
2014 yılında Kurt Cobain, Novoselic ve Grohl Rock and Roll Hall of Fame'e müzesi galerisine alındı.Törene Nirvana üyeleri, Courtney Love, kızı Frances Cobain ve Cobain'in annesi ve ablası da katıldı. Eski üyelerden de Jason Everman da katıldı. Giriş töreninde Novoselic, Grohl ve Smear konuk vokalistler Joan Jett, Kim Gordon, St. Vincent ve Lorde ile dört şarkılık bir set seslendirdi. Novoselic, Grohl ve Smear daha sonra Jett, Gordon, St. Vincent, J Mascis ve John McCauley ile Brooklyn'deki St. Vitus Bar'da konuk vokalist olarak tam bir gösteri gerçekleştirdi. Törende Grohl, Nirvana'da geçirdikleri zaman için Burckhard, Crover, Peters ve Channing'e teşekkür etti. Novoselic özel olarak Susan Silver'a teşekkür etti.

2014'ten sonra orijinal Nirvana kadrosu birkaç defa daha bir araya geldi. 2016'da Grammy ödül öncesi partide, 2018'de Cal Festival'de, Ocak 2020'de bir etkinlikte tekrar bir araya geldiler.

Müzikal tarz
Cobain'in müzik tarzları hakkında birbirinden farklı beyanları vardır. Cobain, Nirvana'nın ilk soundunu Gang of Four and Scratch Acid gruplarını birleşimi olarak tanımladı. Nirvana biyografi kitabının yazarı Michael Azerrad'a göre Nirvana soundunu Sub-Pop firmasına borçludur. 1988-1989 yılları arasındaki albüm krizinde Sub-Pop maddi problemlerinin yanında grubun soundunu da problem etmişti.

Bir başka röportajda ise şunu açıklamıştır, "Bir şekilde tamamen Led Zeppelin olmak ve sonra tamamen aşırı punk rock olmak ve sonra gerçek cılız pop şarkıları yapmak istedim."

Cobain'in power chordlara düşük notalı riffler verip ve gevşek bir sol el tekniğine dayanan ritim gitar stili grubun şarkılarının temel bileşenlerini içeriyordu. Cobain genellikle başlangıçta bir şarkının nakarat riffini temiz bir tonda çalar, ardından parçayı tekrarladığında distortion gitar tonlarını devreye alırdı. Bazı şarkılarda gitar, davulların ve bas gitarın vokalleri desteklemesine izin vermek için nakaratlarda tamamen yer almaz veya sadece "Smells Like Teen Spirit" te kullanılan iki notalı model gibi seyrek melodiler çalar. Cobain nadiren standart gitar soloları çalardı. Şarkının melodisinin varyasyonlarını tek nota satırları olarak çalmayı tercih ederdi.  Grubtaki hiçbir üyenin resmi bir müzik eğitimi yoktu.  Cobain'in bilinen tek gitar eğitimi; 14 yaşında dayısının bir arkadaşı tarafından aldığı 3 aylık kısa temel gitar eğitimiydi. Gitar bilgisi için Kurt Cobain şu açıklamayı yapmıştır;"Nasıl müzisyen olunacağını bilme fikrim yok. Gitar 101'i bile geçemedim. Cobain genellikle şarkı sözlerini kaydetmeden dakikalar önce yazardı. Cobain, "Bir şarkı yazdığımda sözler en az önemli konulardan biridir. Bir şarkıda iki veya üç farklı konuyu inceleyebilirim ve parça adı kesinlikle hiçbir şey ifade etmez ".

Grup üyeleri
 Kurt Cobain – Vokal, gitar (1987–1994)
 Krist Novoselic – Bas gitar (1987–1994)
 Dave Grohl – Davul,geri vokal (1990–1994)
Pat Smear - Gitar (konser üyesi ) (1993-1994)
Lori Goldston - Çello (konser üyesi) (1993-1994)

Eski grup üyeleri
 Aaron Burckhard – Davul (1987–1988)
 Dale Crover – Davul (1988, 1990)
 Dave Foster – Davul (1988)
 Chad Channing – Davul (1988-1990)
 Jason Everman – gitar (1989)
 Dan Peters – Davul (1990)

Üye Değişim Çizelgesi

Diskografi

Stüdyo albümler
 1989: Bleach
 1991: Nevermind
 1993: In Utero

Konser albümler
 1994: MTV Unplugged in New York
 1996: From the Muddy Banks of the Wishkah
 2009: Live at Reading

Toplamalar
 1992: Incesticide
 2002: Nirvana
 2004: With the Lights Out
 2005: Sliver: The Best of the Box
 2010: Icon

EP'ler
 1989: Blew
 1992: Hormoaning

Single'lar
 1988: "Love Buzz"
 1990: "Sliver"
 1991: "Smells Like Teen Spirit"
 1992: "Come as You Are"
 1992: "Lithium"
 1992: "In Bloom"
 1993: "Heart-Shaped Box"
 1993: "All Apologies/Rape Me"
 1994: "Pennyroyal Tea"
 1994: "About a Girl"
 2002: "You Know You're Right"

Kaynakça

Amerikalı alternatif rock grupları
Grunge grupları
BRIT Ödülü sahipleri
Grammy Ödülü sahipleri
MTV Video Müzik Ödülü sahipleri

1987'de kurulan müzik grupları
MTV Video Müzik Ödülleri En İyi Yeni Sanatçı sahipleri

Nirvana (müzik grubu)


Le tournoi Squash Open Black Ball 2021 est l'édition masculine 2021 du tournoi Black Ball Squash Open qui se déroule du 12 au 16 décembre 2021 au Caire. Le tournoi fait partie de la catégorie PSA Gold et il est doté de  de prix. En 2021, une autre édition 2021 a eu lieu en début d'année.

Le tableau est composé de 24 participants dont huit joueurs têtes de série et une wild card Abdelrahman Nassar.

Dotation et points
En 2021, la dotation est de . Les points sont répartis suivant le tableau suivant.

Têtes de série

Tableau final

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Squash Open Black Ball féminin 2021
 Saison 2021-2022 de la PSA

Liens externes
 Page PSA

2021
Sport en Égypte en 2021
Squash en 2021
Sport en décembre 2021

Squash Open Black Ball masculin 2021


Masking Threshold est un film dramatique horrifique autrichien écrit et réalisé par Johannes Grenzfurthner, sorti en 2021.

Masking Threshold a été présenté pour la première fois au Fantastic Fest 2021 à Austin.

Synopsis
Un geek sceptique tente de soigner sa perte d'audition torturante en menant une série d'expériences dans son laboratoire domestique de fortune.

Le film combine le style d'une pièce de théâtre de chambre, d'une procédure scientifique et l'esthétique des vidéos YouTube d'unboxing ou de DIY, avec des éléments de body horror et des techniques familières au cinéma expérimental. Grenzfurthner considère que le film s'inscrit dans la tradition du cinéma extrême, mais avec des éléments d'horreur psychologique.

Accueil de la critique
La réaction de la critique a été positive. Il a reçu un score de 100% sur Rotten Tomatoes.

Notes et références

Liens externes

Entretien avec Johannes Grenzfurthner dans PopHorror

Film autrichien sorti en 2021
Film dramatique autrichien
Film d'horreur autrichien
Film autrichien sur l'homosexualité masculine
Film mettant en scène des jumeaux ou jumelles

Masking Threshold


Football club Noah eller FC Noah till 2019 Football Club Artsakh (armensk: Արցախ Ֆուտբոլային Ակումբ) er en armensk fodboldklub fra Jerevan, der blev dannet den 2017.

Historiske slutplaceringer
Artsakh FC

 FC Noah

Nuværende trup
Pr. 27. april 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger
 FC Noah  på Soccerway
armsport.am

Fodboldklubber i Armenien
Jerevan

FC Noah


Afera Daily Telegraph bila je afera koja je uslijedila nakon objavljivanja 28. listopada 1908. u britanskom listu Daily Telegraph primjedbi njemačkog cara Vilima II. s ciljem poboljšanja njemačko-britanskih odnosa. Bila je to velika diplomatska zabluda koja je pogoršala odnose i jako narušila Kaiserov ugled; nakon toga igrao je mnogo manju ulogu u odlučivanju vanjske politike. Ova epizoda imala je daleko veći odjek u Njemačkoj nego u inozemstvu.

Telegraph je predstavio ono što se činilo kao intervju s carem. Zapravo su to bile prepravljene bilješke o razgovoru koji je vodio britanski časnik Edward Montagu-Stuart-Wortley s Vilimom II. 1907. Telegraph je "intervju" poslao na odobrenje Vilimu II., koji ga je pak proslijedio kancelaru Bernhardu von Bülowu, koji je kasnije izjavio da je previše zauzet za uređivanje dokumenta, iako su Bülowljevi kritičari tvrdili da ne želi proturječiti caru.  Umjesto toga Bülow je to proslijedio Ministarstvu vanjskih poslova na njihov pregled, što se očito nije dogodilo. Uključivao je neodmjerene izjave i diplomatski štetne primjedbe, od kojih je bila najzloglasnija

Wilhelm je intervju vidio kao priliku za promicanje svojih pogleda i ideja o anglo-njemačkom prijateljstvu, ali zbog svojih emocionalnih ispada tijekom intervjua, završio je s daljnjim otuđivanjem ne samo Britanaca, već i Francuza, Rusa, i Japanaca. Izravno je, između ostalog, rekao da Nijemce uopće nije briga za Britance; da su Francuzi i Rusi pokušali potaknuti Njemačku na intervenciju u Drugom burskom ratu; i da je gradnja njemačke mornarice bila usmjerena protiv Japana, a ne Britanije.

Učinak

Britansko je vodstvo već shvatilo da je Wilhelm pomalo psihički uznemiren i ovo je vidjelo kao daljnji dokaz njegove nestabilne osobnosti, nasuprot naznakama službenog njemačkog neprijateljstva.

Ova kriza duboko je ranila Wilhelmovo prethodno neokrnjeno samopouzdanje, ubrzo je pretrpio i jaku depresiju od koje se nikad nije potpuno oporavio. Izgubio je velik dio utjecaja koji je prethodno vršio u unutarnjoj i vanjskoj politici.

Učinak u Njemačkoj bio je prilično značajan; snažna sramota praćena je ozbiljnim pozivima na Kaiserovo odstupanje s vlasti. Konzervativni Junker političar Elard von Oldenburg-Januschau bio je jedini član Reichstaga koji je branio Kaisera tijekom cijele afere. Wilhelm se držao vrlodiskretno mjesecima nakon fijaska Daily Telegraph-a, potonuvši u duboku depresiju, nikad se potpuno oporavivši od poniženja. Kasnije se osvetio prisiljavajući na ostavku kancelara Bülowa, koji je pustio cara da se javno osramoti ne uredivši prijepis prije njegove njemačke objave. Bülow se u svojim memoarima podsjetio toga:

Izvori

Povijest Njemačke (1871. – 1914.)

Afera Daily Telegraph


Marcelo Nuno Duarte Rebelo de Sousa (f. 12. desember 1946) er portúgalskur lögfræðingur, stjórnmálamaður, fræðimaður og núverandi forseti Portúgals. Hann er 20. forseti landsins og hefur gegnt embættinu frá árinu 2016. Rebelo de Sousa hefur lengst af verið meðlimur í portúgalska Jafnaðarmannaflokknum (sem er hægriflokkur þrátt fyrir nafnið) og var leiðtogi flokksins frá 1996 til 1999, en hann sagði sig tímabundið úr flokknum eftir að hann varð forseti. Fyrir forsetatíð sína var Rebelo de Sousa jafnframt þjóðkunnur í Portúgal sem stjórnmálaskýrandi sem birtist í eigin sjónvarpsþáttum.

Rebelo de Sousa var endurkjörinn í forsetakosningum árið 2021. Hann hafði notið mikilla vinsælda í embættinu, svo mjög að portúgalski Sósíalistaflokkurinn, sem situr við stjórn landsins, hafði ekki fyrir því að kosta mótframboð gegn honum. Rebelo de Sousa náði hreinum meirihluta atkvæða svo ekki þurfti að kalla til annarrar kosningaumferðar.

Tilvísanir

Forsetar Portúgals

Marcelo Rebelo de Sousa


Verlag Ferdinand Schöningh este o editură germană care a fost înființată pe 12 mai 1847 la Paderborn de către librarul Ferdinand Schöningh, originar din Meppen/Emsland.  Începând din 1 ianuarie 2017 Verlag Ferdinand Schöningh a fost inclusă în  editura Brill.

Program editorial
Accentul în activitatea de publicare a fost pus pe domeniile istorie contemporană, teologie științifică, filosofie, filologie și pedagogie. În plus, editura a publicat câteva ediții majore (ediții critice de Augustin, Friedrich și August Wilhelm Schlegel și Wilhelm von Humboldt, istoria conciliilor papale în 40 de volume scrisă de istoricul papal Walter Brandmüller, colecția în facsimil Biblia Slavica și de cercetare de mare ediție a Inchiziția Romană și studiile academice cu privire la Inchiziție și Index librorum prohibitorum), precum și studiile de teologie catolică scrise de Friedrich Wilhelm Weber și Luise Hensel.

Una dintre cele mai influente persoane din istoria editurii a fost directorul Franz Honselmann.

Note

Bibliografie
 Ferdinand Schöningh, Ein Lebensbild als Festschrift zum 50jährigen Jubiläum der durch den Verewigten gegründeten Buchhandlung in Paderborn am 12. Mai 1897. Schöningh, Paderborn 1897.
 Verlag Ferdinand Schöningh 1847–1997. Schöningh, Paderborn 1997.

Legături externe
 Verlag Ferdinand Schöningh
 Uni-Taschenbücher
 Schmidt: Deutsche Buchhändler. Deutsche Buchdrucker (1902) bei Zeno.org

Edituri din Germania
Fondări în 1847

Verlag Ferdinand Schöningh


An Vulpia microstachys in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Thomas Nuttall, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni William Munro. An Vulpia microstachys in nahilalakip ha genus nga Vulpia, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 V. m. ciliata
 V. m. confusa
 V. m. pauciflora

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vulpia

Vulpia microstachys


Le massacre de 1846 de Bhandarkhal (népalais : भण्डारखाल पर्व) est un massacre politique survenu le 31 octobre 1846 dans le jardin Bhandarkhal de , à Katmandou, au Népal.

Il était dirigé par Jung Bahadur Rana, un mois après le tristement célèbre massacre de Kot.

Notes et références

Octobre 1846
1846 au Népal
Histoire du Népal

Massacre de 1846 de Bhandarkhal


Noche Alba es como se le denomina a la jornada de presentación del plantel del equipo chileno de fútbol Colo-Colo, que se realiza a principios de cada año desde 1992 (excepto en 1995, 2002, y  2013 y 2017 y entre 2021 2022 y 2023). El evento se caracteriza por tener espectáculos artísticos y un partido amistoso luego de la presentación de los jugadores y el cuerpo técnico.

Historia
En 1992 tras el viaje a España donde Colo-Colo caía en un amistoso frente al Real Madrid por 6:1, al dirigente Jorge Vergara se le ocurrió traer a Chile la idea de realizar un encuentro amistoso en el que se mostraran los jugadores recién contratados por el club, algo similar a lo que hacía el Atlético de Madrid y su Noche Colchonera.

Ese mismo año debutó el evento. En aquella ocasión fueron presentadas figuras como Aníbal González y el campeón del mundo Claudio Borghi, ante un Estadio Monumental totalmente lleno gracias a la política de regalar entradas y vender a precios rebajados. Esa primera Noche Alba culminó con un partido entre los jugadores titulares y los reservas.

A partir de entonces, esta ceremonia se volvió un ritual de todos los veranos, en donde no solo se presentaban ante la hinchada a las nuevas contrataciones, sino que también se presentaba la nueva camiseta que se usaría en la temporada, y además se armaban grandes espectáculos con artistas del momento que animaban la espera de las presentaciones.

Una gran tradición impuesta en este evento es la presentación del «tapado», denominación que reciben las contrataciones sorpresas y que, incluyendo la prensa, todos desconocen. El primer «tapado» sería Claudio Borghi.

La edición de 1994 es tal vez una de las más recordadas. A la llegada de Ricardo Manteca González al club también se destaca la de Toninho, jugador brasileño que llegó regalando biblias, razón por la cual fue apodado «El Bíblico».

Con anécdotas de este tipo, los brasileños han sido los protagonistas de la Noche Alba. En 1996 fue presentado Emerson Pereira ante una ovación del público, pero lo curioso fue que la noche anterior el jugador había sido disfrazado de mozo en un asado que se realizó para los periodistas deportivos, en el que nadie fue capaz de reconocerlo.

La presentación más espectacular fue la del entrenador Nelsinho Baptista, quien fuera el gran «tapado» en 1999, haciendo ingreso a la cancha en un helicóptero, ante la sorpresa de todos los asistentes al evento.

Uno de los hechos más particulares fue el caso de Ricardo Rojas, quien fue presentado en 1996 pero nunca llegó al club. Varios años más tarde, en 2008, nuevamente sería presentado y esta vez si vestiría la camiseta de Colo-Colo.

En cuanto a números, la oportunidad en donde menos nombres fueron presentados fue en 1998, con Wilson Contreras como la única contratación, mientras que al contrario se da dos años más tarde, cuando fueron 15 los jugadores que llenaron la tarima, además de Fernando Morena quien llegaba como nuevo entrenador. De aquel grupo destaca Arturo Sanhueza, quien sería capitán años más tarde.

La importancia de la Noche Alba es tal que solo en dos ocasiones no se ha realizado, en 1995 y en 2002, sin embargo, jugadores llegados esos años marcarían de igual forma al equipo, como lo fue Marcelo Espina y Francisco Huaiquipán.

Ediciones

1992

  Jorge Cortés,  George Biehl y  Gustavo de Luca fueron presentados días después como nuevas incorporaciones para la temporada.

1993

  Gustavo Badell y  Pedro Reyes fueron presentados días después como nuevas incorporaciones para la temporada.

1994

1996

1997

1998

1999

2000

2001

  Marcelo Espina fue anunciado como refuerzo para julio, fecha en que terminaba su contrato con Racing de Santander español.
  Marcelo Miranda fue presentado días después como nueva incorporación para la temporada.

2003

2004

2005

2006

  Rodrigo Meléndez fue presentado días después como nueva incorporación para la temporada.

2007

 Partido

2008

2009

 Partido

2010

 Partido

2011

  Marco Medel fue presentado días después como nueva incorporación para la temporada.

 Partido

2012

  Rodrigo Báez y  Renny Vega fueron presentados días después como nuevas incorporaciones para la temporada.

 Partido

2013

 Partido

2017

Enero

 Partido

Julio

 Partido

2018

 Partido

2019

 Partido

2020

  Nicolás Blandi fue presentado días después como nueva incorporación para la temporada.
 Partido

Véase también
 Estadio Monumental
 Futbolistas del Club Social y Deportivo Colo-Colo
 Historia del uniforme del Club Social y Deportivo Colo-Colo

Notas

Referencias

Enlaces externos
 Noche Alba: Una tradición colocolina
 Noche Alba y sus 20 años: Conoce a los 100 jugadores presentados
 La "Noche alba", evento con historia

Club Social y Deportivo Colo-Colo
Noches (fútbol) de Chile

Noche Alba


الهيئة العامة للتعليم التطبيقي والتدريب  مقرها في الكويت وهي هيئة تعليمية تهتم في الأعمال الفنية والهندسية والحرفية

نبذة تاريخية
انطلاقا من قناعة الدولة بأهمية التعليم الفني والمهني في دفع عملية التنمية الوطنية إلى الأمام، قامت وزارة التربية والتعليم آنذاك وفي عام 1972 بإنشاء إدارة تعنى بهذا الأمر سميت بـ «إدارة التعليم الفني والمهني» للإشراف على مدارس التعليم الفني التابعة للوزارة.

وقد تطورت تلك المدارس في ظل هذه الإدارة وأصبحت نواة لمعاهد فنية ومهنية عدة شملت معهدي التربية للمعلمين والمعلمات، والمعهد التجاري للبنين والبنات، والمعهد الصحي، بالإضافة إلى معهد الكويت للتكنولوجيا التطبيقية للبنين.

وفي عام 1973 تأسست الإدارة المركزية للتدريب والتي ألحقت في عام 1976 بوزارة الشؤون الاجتماعية والعمل على أن تتبع لها جميع مراكز ومعاهد التدريب في حيينها وهي معهد الاتصالات السلكية واللاسلكية، ومعهد الملاحة الجوية، ومركز الكهرباء والماء، ومركز الشويخ للتدريب الصناعي.

وبهدف توفير وتنمية القوى العاملة الوطنية بما يكفل مواجهة القصور بها ولتلبية احتياجات التنمية، صدر المرسوم الأميري رقم 63/1982 بإنشاء الهيئة العامة للتعليم التطبيقي والتدريب التي ضمت تحت جناحيها قطاع التعليم التطبيقي وقطاع التدريب تحت إشراف وزير التربية.

وفي عام 1986 قامت الهيئة بتطوير معاهد التعليم الفني لتصبح ثماني «كليات» منفصلة للبنين والبنات تتبع قطاع التعليم التطبيقي والبحوث وتضم كليات التربية الأساسية، والدراسات التجارية والعلوم الصحية والدراسات التكنولوجية. أما مراكز التدريب فقد أصبحت تابعة لقطاع التدريب، وتمشيا مع سياسة الهيئة التطويرية لرفع مستوى المخرجات بها تم تعديل مسماها لتصبح «معاهد» تضم معهد الاتصالات والملاحة للبنين والبنات، ومعهد تدريب الكهرباء والماء للبنين، ومركز التدريب الصناعي بالشويخ للبنين، بالإضافة إلى الدورات التدريبية الخاصة. ثم أضيف إليها لاحقا معهد التمريض، ومعهد التدريب الصناعي بصباح السالم ومدارس التعليم الموازي للبنين

وتلبية لاحتياجات سوق العمل في مجال التشييد والبناء، تم استحداث معهد التدريب الإنشائي الذي تم القبول به اعتبارا من العام الدراسي 2000/2001 وذلك لحملة شهادة النجاح في الصف الرابع المتوسط كحد أدنى.

الأهداف

تهدف الهيئة العامة للتعليم التطبيقي والتدريب إلى توفير القوى العاملة الوطنية الفنية والمهنية لتلبية احتياجات التنمية في البلاد في المجالات المختلفة لتحقيق التقدم والرفعة للوطن الحبيب.

ومن اهدفها انها تجعل الشباب الكويتي هم أمل الغد الذي يعتمد عليه في بناء الوطن وإيجاد العمالة الوطنية لمستويات العمالة الوسطى الفنية والمهنية التي تحتاجها البلاد لتصبح منافسة للعمالة الوافدة في كثير من مجالات الإنتاج والخدمات، وأن تتحمل مسئولياتها الوطنية في التقدم الاقتصادي والاجتماعي

المعاهد والكليات
أولا: الـكـليـات
 كلية التربية الأساسية. (بكالريوس) التي انتقلت حالياً إلى جامعة جابر الأحمد
 كلية الدراسات التجارية. (دبلوم)
 كلية العلوم الصحية.(بكالريوس)
 كلية الدراسات التكنولوجية. (دبلوم) و (بكالريوس)
 كلية التمريض. (بكالريوس)

ثانيا: المـعاهـد
 المعهد العالي للاتصالات والملاحة - (معهد الاتصالات والملاحة - سابقاً).
 المعهد العالي للطاقة - (معهد تدريب الكهرباء والماء - سابقاً).
 معهد التدريب الصناعي.
 معهد التـمريـض.
 معهد التدريب الإنشائي.
 معهد التدريب المهني.
 المعهد العالي للخدمات الإدارية (معهد السكرتارية والإدارة المكتبية - سابقاً).
 معهد السياحة والتجميل والأزياء.
 حاضنة الشويخ الحرفية.

دورات خاصة
تهدف الدورات التدريبية الخاصة إلى تأهيل وإعداد قوى عاملة مدربة

على مهن ووظائف وتخصصات تحتاجها قطاعات سوق العمل المختلفة بحيث يتم توزيع المتدربين بهذه الدورات فور تخرجهم على جهات العمل الطالبة وهذا يعني معرفة المتدرب بمكان عمله منذ التحاقه بالدورة التدريبية، ويتطلب تصميم برامج هذه الدورات استخدام أساليب فنية خاصة لانتمائها إلى نوعية معينة من البرامج التي يصطلح على تسميتها بالبرامج التفصيل Tailored-made Program تصمم خصيصا لتفي باحتياجات تدريبية محددة تواكب الوصف الوظيفي للمهنة أو الوظيفة المطلوب التدرب عليها ويشترك في تصميم هذه البرامج ثلاث جهات: إدارة تخطيط وتنسيق التدريب. والمؤسسة التي ستتولى عملية التدريب (المعهد التدريبي) والجهة الطالبة (سوق العمل) ويتم تأهيل المتدربين بهذه الدورات طبقا لمستويين من التأهيل أولهما وهو مستوى (الفني) ويقبل به الطلبة الحاصلون على شهادة الثانوية العامة وما يعادلها ويقضون فترة تدريبية تمتد إلى عامين تدريبيين بأربع فصول تدريبية

والمستوى الثاني من التأهيل وهو مستوى (مساعد فني) ويقبل به الطلبة الحاصلون على شهادة المتوسطة ودون الثانوية العامة ويتدربون لمدة عام تدريبي بفصلين تدريبيين وغالبا ما يتم تنفيذ هذه الدورات في الفترة المسائية ويعين الخريجون على الدرجة الخامسة لمستوى الفني والدرجة السابعة لمستوى مساعد فني ويمكن أن يمنح الخريجون علاوات إضافية من علاوات درجة التعيين لبعض المهن والتخصصات. وفي إطار المفهوم السابق تتحدد فلسفة الدورات التدريبية الخاصة في البنود الرئيسية التالية
الربط التام بين احتياجات فعلية لسوق العمل وتخطيط التدريب

تلبية احتياجات سوق العمل من قوى عاملة مدربة طبقا لمواصفات محدده ومؤهله للقيام بالأعمال المطلوبة فور إنهاء المتدربين لدوراتهم التدريبية

مرونة التطوير المستمر للبرامج التدريبية لمواكبة التغيرات المهنية استثمار أمثل لإمكانات المعاهد التدريبية

وتركز برامج هذه الدورات على الجوانب العملية إضافة إلى المعارف النظرية اللازمة لإكساب المتدرب المهارات والقدرات المطلوبة للمهنة بمستوياتها المختلفة في سوق العمل. حيث يتم تدريب المتدرب ميدانيا في مواقع العمل للتعرف على بيئة العمل الفعلية وتتنوع الدورات التدريبية لتشمل المجالات التالية
 مجالات فنية - تكنولوجية وهندسية
 مجالات إدارية وأعمال مكتبية وسكرتارية
 مجالات قطاع الخدمات
 مجالات طبية وصحية مساعدة
 المجال الزراعي

انظر أيضاً
 التعليم في الكويت
 الجامعات في الكويت
 فنيس العجمي
 الدكتور حسين المكيمي عميد شؤن الطلبة
 استضافة وتنظيم التطبيقي لـالبطولة الخليجية للجامعات أو الدورة الرياضية لجامعات ومؤسسات التعليم العالي في دول مجلس التعاون لدول الخليج العربية

الموقع المختصه بالهيئة

- موقع الرسمي للهيئة العامة للتعليم التطبيقي والتدريب

- منتديات كلية الدراسات التجارية

- الموقع الرسمي للمعهد العالي للاتصالات والملاحة

- موقع الرسمي لمتدربين الدورات الخاصة

- موقع الرسمي لمتدربات الدورات الخاصة

- موقع قيم مدرسك وتابع اخبار الهيئة العامة للتعليم التطبيقي والتدريب

- الموقع الرسمي لمؤتمر الاتجاه إلى العالمية 2016 Heading Global - الكويت

- الموقع الرسمي للدورة الرياضية الثامنة لجامعات ومؤسسات التعليم العالي بدول مجلس التعاون لدول الخليج العربية - الكويت نوفمبر 2017 البطولة الخليجية للجامعات

المصادر

التعليم في الكويت
تأسيسات سنة 1982 في الكويت
مؤسسات حكومية كويتية
هيئات تعليمية أسست في 1982

الهيئة العامة للتعليم التطبيقي والتدريب


«معهد تشيبا للتكنولوجيا»

معهد تشيبا للتكنولوجيا Chiba Institute Of Technology ويختصر ب CIT هو جامعة خاصة تقع في ناراشينو، تشيبا، اليابان.
ا

الحرم الجامعي
يتوفر المعهد على ثلاثة مراكز تعليمية هي

حرم تسودانوما
يضم حرم تسودانوما العديد من المباني التي تحتوي على مختبرات وغرف محاضرات، وقاعات للمحاضرات مجهزة بمرافق متقدمة. دراسة المرحلة الجامعية في السنة الثالثة والرابعة وطلاب الدراسات العليا في هذا الحرم الجامعي.

حرم شين ناراشينو
هو موقع «الحرم الجامعي» شين ناراشينو بجوار شينتوشين ماكوهاري، مركز التكنولوجيا العالية معروفة التي تضم ماكوهاري ميسي والعديد من المختبرات البحثية لصناعات التكنولوجيا العالية الموجودة على الواجهة البحرية الشرقية لخليج طوكيو.
أنجز في عام 1986

حرم شجرة السماء
حرم جديد في برج شجرة سماء طوكيو الذي افتتح يوم 22 مايو 2012
ويعرض المعرض الأول لنتائج البحوث مستقبل مركز التكنولوجيا الروبوتيات (furu) للاتصالات وتكنولوجيا المعلومات ومركز أبحاث استكشاف الكواكب (PERC). هنا أننا نتظاهر نموذجا أولياً من روزماري، خلفا للروبوت إغاثة الكوارث المستخدم في موقع «محطة الطاقة النووية دايتشي فوكوشيما»، وهناك أيضا جهاز محاكاة مسبار المريخ التي تسمح لك بتجربة استكشاف المريخ باستخدام بيانات التصوير من سطح الأرض المقدمة من «الولايات المتحدة الوطنية للملاحة الجوية» والفضاء (ناسا).

الدراسات الجامعية

تاريخ المعهد
تأسس المعهد عام 1942 في ماتشيدا، طوكيو ثم انتقل إلى كيميتسو في تشيبا عام 1946.

الكليات والمعاهد

كليات لدرجة البكلوريوس
 الهندسة
 قسم العلوم الميكانيكية
 الهندسة الكهربائية والالكترونية
 الحياة والعلوم البيئية
 قسم الهندسة المعمارية والبيئة الحضرية
 تصميم العلم
 قسم للتنمية المستقبلية للتكنولوجيا الروبوت
للعلم المعلومات
 إدارة المعلومات
 قسم من شبكة المعلومات

وزارة الشؤون الاجتماعية نظم العلوم
 قسم إدارة المعلومات
 قسم إدارة المشروع
 إدارة المخاطر المالية للعلوم

كليات للدراسات العليا
 خريج كلية الهندسة
 علوم المعلومات
 كلية الدراسات العليا في النظم الاجتماعية

معامل الابحاث
 الروبوتيات مركز تقنية المستقبل
 روبوت لاستكشاف الفضاء مركز
 مركز تحليل المواد
 مركز البحوث التعاونية

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الجامعة
 الروبوتيات مركز تقنية المستقبل
 روبوت لاستكشاف الفضاء مركز

تأسيسات سنة 1942 في اليابان
جامعات خاصة في اليابان
جامعات وكليات في محافظة تشيبا
هيئات تعليمية أسست في 1942

معهد تشيبا للتقنية


Psişizm, bir bütünü ilgilendiren psişik olaylar bütününe verilen addır.
 Bitkisel psişizm
 Hayvansal psişizm
 Ruhun bir akışkandan oluştuğuna inanan, Quesne doktrini diye bilinen bir akıma verilen addır.

Psişizm


Brendan Thomas Byrne (April 1, 1924 – January 4, 2018) was an American attorney and Democratic Party politician who served as the 47th Governor of New Jersey from 1974 to 1982.

Byrne began his career as a private attorney in Newark and East Orange. In 1959, Governor Robert B. Meyner appointed Byrne to serve as Essex County Prosecutor; he served in that role until 1968. In the late 1960s, an FBI wiretap recorded local mobsters calling Byrne "the man who couldn't be bought" in reference to his high ethical standards. The publication of the comment propelled Byrne to popularity in an era when corruption was a major concern in state and national politics. He left his office as prosecutor to serve as President of the New Jersey Board of Public Utilities from 1968 to 1970, then as a Superior Court judge.

In 1973, using "the man who couldn't be bought" as a campaign slogan, Byrne ran for governor of New Jersey. He won the Democratic primary with support from the powerful Hudson County political machine and carried the general election. His landslide victory, until then the largest in the state's history, was seen as a reaction against a bribery scandal in state government and the Watergate scandal.

During his first term, Byrne signed the state's first income tax, which broke a campaign promise and was initially highly unpopular across party lines. In 1977, he faced several prominent challengers for the party nomination but won the Democratic primary with a small plurality of the vote. Despite expectations he would lose the general election to Raymond Bateman, Byrne came from behind to win a second term.

During his time as governor, Byrne oversaw the opening of the first gambling casinos in Atlantic City and established the New Jersey Department of the Public Advocate. He also preserved a large majority of woodlands and wildlife areas in the state by restricting development.

Early life and education
Byrne was born and raised in West Orange, New Jersey. He was the fourth child among five of Irish American Catholic parents Francis A. Byrne (1886–1974), a local public safety commissioner, and Genevieve Brennan Byrne (1888–1969).

In 1942, Byrne graduated from West Orange High School in West Orange, New Jersey, where he as president of the debate club and senior class president. He briefly enrolled at Seton Hall University, but left the university in March of the following year to join the U.S. Army. During World War II, Byrne served in the U.S. Army Air Forces as a navigator on a B-17, and was awarded the Distinguished Flying Cross and four Air Medals. By the time of his discharge from active service in 1945, he had achieved the rank of lieutenant.

After the end of World War II, Byrne attended Princeton University for two years, where he studied at the university's School of Public and International Affairs.  Due to World War II, he spent only two years on campus, finishing his undergraduate thesis while enrolled at Harvard Law School. He graduated from Princeton University's School of Public and International Affairs in 1949 after completing a 95-page long senior thesis titled, "Proportional Representation in Municipal Government". He then attended Harvard Law School, where he graduated with his JD n 1951.

Career

Private attorney
Byrne then worked as a private attorney, first for the Newark-based law firm of John W. McGeehan, Jr., and later for the East Orange firm of Teltser and Greenberg.

New Jersey state government
In October 1955, Byrne was appointed an assistant counsel to Governor Robert B. Meyner. The following year, he became the governor's acting executive secretary. In 1958, Byrne was appointed the deputy attorney general responsible for the Essex County Prosecutor's Office. The following year, Governor Meyner appointed him as the Essex County prosecutor.  Governor Hughes reappointed Byrne to this same office in 1964 following the end of his first five-year term. From 1968 to 1970, Byrne served as the president of the Board of Public Utilities Commissioners.

New Jersey Superior Court
In 1970, Byrne was appointed by Governor William T. Cahill to the Superior Court. He served as the assignment judge for Morris, Sussex, and Warren Counties starting in 1972.

Governor of New Jersey (1974–1982)

1973 election

In April 1973, Byrne resigned from the Superior court to run for governor.

Byrne defeated Ann Klein and Ralph DeRose in the 1973 Democratic primary to win the party's nomination for governor. In the November general election, Byrne won by beating the Republican nominee Congressman Charles Sandman in a landslide. Sandman had defeated the incumbent Governor Cahill in the primary. Byrne's landslide margin of victory was so vast that it allowed Democrats to capture control both chambers of the state legislature with supermajorities.

First term
On January 15, 1974, Byrne was sworn in as the 47th governor of New Jersey.

Some of the policies enacted by the first Byrne administration include: the implementation of New Jersey's first state income tax, the establishment of spending limits on local governments, county governments, school districts, and the state, the establishment of both the Department of the Public Advocate and the Department of Energy, and the implementation of public financing for future gubernatorial general elections. Although Byrne claimed during the 1973 campaign that a personal income tax would not be necessary for "the foreseeable future", he eventually "muscled through" the unpopular income tax, New Jersey's first, in 1976; it earned him the nickname "One-Term Byrne".

1977 election

Byrne faced ten opponents in the 1977 Democratic primary, including future governor James Florio. However, Byrne obtained the party's nomination, and went on to defeat his Republican opponent, State Senator Raymond Bateman, in the general election on November 8, 1977. This despite the fact that in early 1977, three-quarters of voters disapproved of his job performance and in polls taken in the summer, he trailed Bateman by 17 points.

Byrne and Bateman debated nine times and Byrne used the governorship to his advantage, signing bills and appearing with cabinet members all over the state, benefiting from a visit by President Carter and turning what was his biggest weakness, the income tax, into a strength. Shortly before the 1977 gubernatorial election, New Jersey homeowners began receiving rebate checks (funded by state income tax revenues) to offset their property taxes, while Bateman's plan—replacing the state income tax with an increased sales tax—was widely criticized.

Until 2021, Byrne was the last Democrat to win re-election as Governor in New Jersey.

Second term
During his second term, Byrne focused on policies such as: the passage of the Pinelands Protection Act, expansion of major highways, including the Atlantic City Expressway and Interstate 287, upgrades to sewage systems, further development of the Meadowlands Sports Complex, and casino-hotel development in Atlantic City.  He is one of only two Democrats, also including incumbent Phil Murphy, to be elected governor twice in the past fifty years. The other Governors elected to two terms (Thomas Kean, Christie Whitman, and Chris Christie) have all been Republicans.

Cabinet and administration

Law practice and columnist

After leaving office in 1982, Governor Byrne became a senior partner at Carella, Byrne, Bain, Gilfillan, Cecchi, Stewart & Olstein in Roseland, New Jersey (now Carella, Byrne, Cecchi, Olstein, Brody and Agnello, P.C.).  Additionally, Byrne and his successor as governor, Thomas Kean, co-wrote a weekly column in The Star-Ledger, containing their "dialogue" on state and national public affairs and politics. He has also taught courses at Princeton University and Rutgers University.

Despite not supporting all of his policies, Byrne said that Governor Chris Christie should run for president in 2016, calling Christie "the best candidate that the Republicans have" and complimented his "charm".

Personal life
On June 27, 1953, he married Jean Featherly, with whom he had seven children. Byrne's son, Tom Byrne, was the New Jersey Democratic State Committee chair in the 1990s and was a prospective candidate for the U.S. Senate race in 2000, before withdrawing in favor of eventual winner Jon Corzine, who later became governor. Brendan's oldest granddaughter, Meaghan, who also saved Brendan's life with the Heimlich at Nero's Grille in April 2016, works as a legislative staffer in the U.S. House of Representatives.

Jean and Brendan Byrne divorced in 1993 after 40 years of marriage. She died in 2015 of babesiosis, aged 88.

Byrne married Ruth Zinn, who was also divorced, in 1994.

2010 assault
On February 16, 2010, while vacationing in London with his wife, Byrne was punched in the face by a mentally ill man near Waterloo tube station. The attacker was subsequently restrained by a London Underground station supervisor who came to Byrne's aid until the police arrived. Byrne, who had taken part in a staged charity boxing match with Muhammad Ali in 1979, joked, "At least I didn't fall down at Waterloo, as when I fought Ali."

Death

Byrne died on January 4, 2018, in Livingston, New Jersey, of a lung infection at the age of 93.

His funeral was held on January 8 at the Paper Mill Playhouse in Millburn, New Jersey. Archbishop Joseph W. Tobin, then-Governor Chris Christie and Governor-elect Phil Murphy, former Governors Thomas Kean, Donald DiFrancesco, Jim McGreevey, Richard Codey and Jon Corzine and U. S. Representative Bill Pascrell were in attendance. Byrne's remains were cremated and his ashes were interred in Princeton Cemetery.

Legacy

From 1981 to 1996, the Meadowlands Arena in East Rutherford was named Brendan Byrne Arena. It hosted the New Jersey Devils, New Jersey Nets, and Seton Hall Pirates men's basketball. The arena was then renamed Continental Airlines Arena, followed by IZOD Center.

The Brendan T. Byrne State Forest, formerly Lebanon State Forest, in New Lisbon is named for him.

In 2006, Rutgers University's Center on the American Governor of the Eagleton Institute of Politics established the Brendan T. Byrne Archive, an online database containing various resources from the Byrne administration, including original documents and video interviews with Brendan Byrne and members of his administration.

In 2011, Byrne was inducted into the New Jersey Hall of Fame along with Queen Latifah, John Travolta, and ten others.

In 2014, Byrne's former chief counsel Donald Linky published a biography of Byrne, New Jersey Governor Brendan Byrne: The Man Who Couldn't Be Bought.

References

Further reading

Archival collections
 Brendan Byrne papers (The Monsignor Field Archives & Special Collection Center at Seton Hall University) - Contains materials related to Brendan Byrne's campaigns for governor of New Jersey and some personal materials documenting his time as governor and his activities with the Democratic party, primarily from 1973-1977

External links
New Jersey Governor Brendan Thomas Byrne, National Governors Association
 Rutgers Program on the Governor, the Brendan Byrne Archive
 Gone But Not Forgotten: Remembering Governor Brendan Byrne episode from One on One with Steve Adubato

|-

|-

1924 births
2018 deaths
20th-century American judges
American people of Irish descent
Catholics from New Jersey
Deaths from respiratory tract infection
Democratic Party governors of New Jersey
Harvard Law School alumni
Infectious disease deaths in New Jersey
Military personnel from New Jersey
New Jersey state court judges
People from West Orange, New Jersey
Princeton School of Public and International Affairs alumni
Recipients of the Air Medal
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Respiratory disease deaths in New Jersey
United States Army Air Forces officers
United States Army Air Forces personnel of World War II
West Orange High School (New Jersey) alumni

Brendan Byrne