Africultures é uma revista dedicada às artes e cultura da África e das suas diásporas. Com sede em Paris, foi fundada em novembro de 1997 sob o impulso de jornalistas e universitários, dos quais Gérald Arnaud, Olivier Barlet, Tanella Boni, Sylvie Chalaye, Fayçal Chehat, Soeuf Elbadawi, Boniface Mongo-Mboussa, Virginie Andriamirado, Christophe Cassiau-Haurie, etc.

A revista e as páginas internet criadas por Africultures são geridas pela associação Africultures, presidida por Olivier Barlet até 2008, por Virginie Andriamirado até 2013, por Voahirana Barnoud até 2018, e por Samba Doucouré. Enquanto que os artigos estão protegidos por direitos autorais dos autores (contrato interno), a documentação coletada no banco de dados é publicada sob uma licença livre.

Esta publicação pretende ser um espaço de reflexão e funda, 10 anos após a sua criação, em julho de 2007, mais um órgão, Afriscope, consagrada a atualidade das artes e da cultura em relação a África e diásporas africanas, abrangendo também temas relacionados com a vida social.

Africultures concentra agora a sua atividade no site africultures.com que pretende colocar "os mundos em relação". Em 2021, ultrapassa 10.000 artigos de atualidade ou reflexão, vídeos e podcasts. Mais de 100.000 assinantes recebem seu boletim quinzenal gratuito, que combina links para novos artigos e informações atuais.

Conteúdo da publicação
Cada número da revista Africultures é dedicado a um tema específico. Contém artigos e entrevistas de vários jornalistas e investigadores, e é amplamente ilustrado.

Primeiro mensal em 96, depois 128 páginas no formato 13x21,5 cm, a revista passa a ser trimestral a partir do número 54 de janeiro-março de 2003 com cerca de 250 páginas no formato 16x24 cm. Co-publicado pelas edições L'Harmattan e pela associação Africultures, publica 106 números, até 2017.

Licença livre
Desde 2012, todo o seu banco de dados, intitulado Sudplanète (spla / Southplanet) o maior do mundo sobre o assunto, com mais de  biografias de artistas e descrições de livros, discos, filmes e DVDs, espetáculos e organizações e instituições culturais, é publicada sob a licença livre Creative Commons License: paternidade Partilha das condições iniciais de forma idêntica. É gerada e detida coletivamente por parceiros que a alimentam e usam.

Coleções de obras
Africultures gerencia uma coleção dentro das edições L'Harmattan: a biblioteca Africultures.

Além disso, co-publicado por Africultures e Filigranes, Afriphoto é uma coleção de álbuns em formato 12x16,5 cm sobre fotógrafos africanos, dos quais Mamadou Konaté, Malick Sidibé, Abel Sumo Gayvolor, Isaac Bruce Hudson Vanderpuje, Ganiyu Owadi, Gerald L. Annan -Forson, Philippe Koudjina, Francis Nii Obodai Provençal, Paul Kabré, Germain Kiemtoré, Zaynab Toyosi Oduns, Bill Akwa Bétoté, Omar D., Emeka Okereke, Mathe Kebofhe, Philippe Koudjina, Fouad Hamza Tibin, Mohamed Yahia Issa, Bruno Boudjelal e Gabriel Faunão.

Publicação Afriscope
Um livre, Afriscope, foi elaborado pela equipe editorial de Africultures, e distribuído pela primeira vez no dia , durante um concerto na Place de la Bastille. Enquanto que Africultures pretende ser uma publicação de aprofundamento e reflexão , a gratuita (bimensal) é dedicada à atualidade. Os artigos são escritos por jornalistas e também abordam, além das artes e culturas, questões mais sociais e do cotidiano: cidadania, luta contra a discriminação, emprego, educação, saúde, etc. A diretora da publicação é Anne Bocandé. Sua fundadora Ayoko Mensah declarou: « A criatividade dos artistas contemporâneos da África ou da sua diáspora e as iniciativas dos cidadãos de origem africana passam quase despercebidas. Queremos que isso mude. Com esse livre, oferecemos um dia acessível, capaz de chegar ao grande público, para além das clivagens identitárias e sociais[3]. »

Esta publicação complementar conta com o apoio financeiro de várias organizações e comunidades, em particular da Região Ile-de-France, da Agência Nacional para a Coesão Social e a Igualdade de Oportunidades (Acsé) e da Prefeitura de Paris  .

Esta revista ilustrada de 32 páginas no formato 21x29,7 cm, distribuída principalmente em espaços culturais da Ile-de-France, está disponível até o número 53 de dezembro de 2017.

Sites especializados
Através das suas relações com estruturas ou iniciativas na África, a associação Africultures desenvolveu sites especializados, portais interativos temáticos que passaram a ser propriedade das associações envolvidas: Africiné com a Federação Africana de Críticos de Cinema (FACC), Afrilivres que apresenta títulos não académicos publicados por editoras africanas francófonas agrupadas na associação Afrilivres com sede em Cotonou, Afrithéâtre que apresenta uma análise detalhada de um grande número de obras de dramaturgos africanos, AfriBD que reúne informações sobre quadrinhos africanos.

De propriedade coletiva, o banco de dados comum a todos esses sites, Sudplanète (inglês Southplanet, abreviado SPLA) também inclui portais culturais para todos os países ACP. Funciona em wiki e permite a qualquer artista ou organização cultural inserir e atualizar suas informações através de formulários acessíveis no site «página própria».

Notas e referências

Notas

Referências

Ver também

Bibliografia

  .
 .
  .
 .
  .
 .

Publicações fundadas em 1997

Africultures


La derrota de mieses fue un aprovechamiento ganadero propio del Antiguo Régimen en casi la totalidad de Europa. Permitía que, una vez recogida las cosechas, ciertos terrenos de propiedad privada pasaran temporalmente a titularidad pública para la ganadería local, de manera que cualquier ganadero podía utilizarlos como pastos. Muchas veces esta práctica no se reflejaba en las ordenanzas municipales de las poblaciones, sino que eran aceptadas por toda la comunidad.

En España, las Cortes de Cádiz de 1813 terminaron con la derrota de mieses al considerar y publicar que los terrenos particulares debían acotarse y cerrarse, y que sus dueños podían disponer de ellas en exclusiva. Junto con otras prácticas de la agricultura tradicional, esta servidumbre fue reiteradamente prohibida en sendas leyes de 1836 y 1853, a pesar de lo cual siguieron ejerciéndose por convención de ciertas comunidades agrícolas durante el siglo XIX.

Bibliografía

Técnicas agrícolas

Derrota de mieses


The 15th Golden Raspberry Awards were held on March 26, 1995, at the El Rey Hotel in Los Angeles, California, to recognize the worst the movie industry had to offer in 1994. Erotic thriller Color of Night became the first (and so far only) Golden Raspberry Worst Picture "winner" to not receive a single other Razzie (out of eight other nominations). Thumbelina became the first animated film to be nominated for and win a Razzie, which it received for Worst Original Song. The Specialist, Wyatt Earp, The Flintstones and Naked Gun : The Final Insult each took home two awards, even though the latter two were not nominated for Worst Picture.

Awards and nominations

Films with multiple nominations
These films received multiple nominations:

Criticism
In later years, the nomination for Jim Carrey in the Worst New Star category has been heavily criticized.

See also

1994 in film
67th Academy Awards
48th British Academy Film Awards
52nd Golden Globe Awards
1st Screen Actors Guild Awards

References

Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry Awards ceremonies
Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry Awards
Golden Raspberry

15th Golden Raspberry Awards


Martin John Ferguson  (born 12 December 1953) is an Australian former Labor Party politician who was the Member of the House of Representatives for Batman from 1996 to 2013. He served as Minister for Resources and Energy and Minister for Tourism in the Rudd and Gillard governments from 2007 to 2013.

Before entering Parliament, Ferguson spent a long career as a trade unionist, being General Secretary of the Federated Miscellaneous Workers' Union from 1984 to 1990 and President of the Australian Council of Trade Unions from 1990 to 1996. He is the son of Jack Ferguson who was Deputy Premier of New South Wales from 1976 to 1984. His brother is Laurie Ferguson, also a long-serving Labor MP.

Trade unionist
Born in Sydney to Jack Ferguson and Mary Ellen, Ferguson was educated at St Patrick's College, Strathfield, and the University of Sydney. After leaving university, he became a research officer at the Federated Miscellaneous Workers' Union, eventually rising to become Assistant General Secretary, and later General Secretary in 1984, during which time he was also appointed as a member of the Australian Council of Trade Unions (ACTU) executive board.

As FMWU General Secretary, and from 1985 to 1990 as Vice President of the ACTU, Ferguson worked closely alongside the likes of Bill Kelty and Simon Crean to negotiate with the Hawke-Keating government the Prices and Incomes Accord. After Crean's election to the House of Representatives at the 1990 election, Ferguson was elected his replacement as ACTU President, and became a member of the Governing Body of the International Labour Organization. For his services to industrial relations in Australia, Ferguson was made a Member of the Order of Australia in 1996.

Political career

Ferguson won preselection for the safe Labor seat of Batman in 1995, after a deal was negotiated between the right-wing Labor Unity faction in Victoria and the ALP National Executive. At the local level, the majority Greek party membership, largely resulting from heavy branch stacking, was likely to support a candidate other than Ferguson, however no local candidate was likely to receive support from the 50 per cent vote in the preselection panel which had been elected by the Victorian ALP State Conference. The other candidates, Jenny Mikakos and Theo Theophanous, then members of competing Left factions, were forced to withdraw from a local preselection plebiscite in favour of Ferguson, as a result of these negotiations.

After his election to the House of Representatives in March 1996, new Opposition Leader Kim Beazley appointed Ferguson as Shadow Minister for Regional and Urban Development and Shadow Minister for Transport and Infrastructure. He remained in the Shadow Cabinet under the leaderships of Simon Crean, Mark Latham and Kevin Rudd. After the latter won the 2007 election, Ferguson was appointed Minister for Resources and Energy and Minister for Tourism. He continued in both roles after Julia Gillard succeeded Rudd as Prime Minister in June 2010, and resigned from both in March 2013, ahead of his retirement from Parliament that August.

Uranium debate
Ferguson is a supporter of uranium mining in Australia and in 2005, Ferguson addressed an Australian Uranium Conference and said "We as a community have to be part of the ever-complex question of how we clean up the world's climate. And part of that debate is going to be nuclear power."

The anti-nuclear movement in Australia is stronger than in other developed countries. Friends of the Earth have strongly opposed Ferguson's advocacy for expanding the export of uranium beyond the existing three-mine policy which Ferguson sought to overturn at the ALP's national conference in April 2007. The lobby group Northern Anti Nuclear Alliance has distributed 60,000 leaflets critical of his policy in his electorate of Batman. He also supported – in scientific terms – the proposal of former Prime Minister Bob Hawke for Australia to become the world's storage facility for nuclear waste although he said that it was politically not possible.

He told ABC Radio that it was wrong to ban uranium exports to the People's Republic of China: "The Labor Party adopts the view that we're open for investment. It's about economic growth and jobs in Australia. Is China to be treated any different to South Korea, Japan, France, United States? I don't think so. We don't have one rule for China in terms of overseas investment and economic growth and jobs and another rule for Japan."

Coal seam gas
In the lead up to the 2015 NSW state election, Ferguson criticised NSW Labor leader Luke Foley over his proposal to ban coal seam gas extraction.

A range of Labor figures doubled down on efforts to oust Ferguson from the party.

Privatisation
In 2015, Ferguson come out in support for the Liberal government plan to sell 49% of the government's electricity distributors. Ferguson even went further, saying he was "ashamed of the Party" and accusing Foley and the unions of "deliberately misleading the public, creating unnecessary fear and trying to scare people".

Career after politics
Since leaving parliament in 2013, Ferguson has continued to advocate for Australia's tourism, energy and resources sector. As of 2019, Ferguson was the chairman of the Clare Valley Wine & Grape Association, the chairman of the advisory board of APPEA and has commercial interests in the sector as a non-executive director of Seven Group Holdings and BG Group. Since June 2015, Ferguson has also been Chair of Tourism Accommodation Australia.

In March 2020, Ferguson was appointed as a part-time Expert Panel member on the Fair Work Commission for the following five years.

On 19 May 2014, the Australian Labor Party's WA Executive endorsed a motion to expel him from the party. However he has refused to resign and continues to be a member.

See also
Ferguson Left
First Rudd Ministry

References

External links
Paydirt's Uranium Conference 2006

1953 births
Living people
20th-century Australian politicians
21st-century Australian politicians
Australian Labor Party members of the Parliament of Australia
Australian trade unionists
Labor Left politicians
Members of the Australian House of Representatives for Batman
Members of the Australian House of Representatives
Members of the Cabinet of Australia
Members of the Fair Work Commission
Members of the Order of Australia
National Library of Australia Council members
People educated at St Patrick's College, Strathfield
Politicians from Sydney
Energy ministers of Australia
Tourism ministers of Australia

Martin Ferguson (politician)


A Feedzai é uma empresa de ciência de dados que desenvolve ferramentas de aprendizado de máquina em tempo real para identificar transações de pagamento fraudulentas e minimizar riscos nos setores de serviços financeiros, varejo e comércio eletrônico.  A empresa foi classificada como uma startup unicórnio desde março de 2021, depois que uma rodada de financiamento da Série D elevou seu valor acima de US$ 1 bilhão.<ref name=

A Feedzai está sediada em Coimbra, Portugal. A sede da empresa nos EUA fica em San Mateo, Califórnia, no Vale do Silício.

A empresa foi fundada em 2011 por Nuno Sebastião, Pedro Bizarro e Paulo Marques. A empresa começou a vender suas soluções para detecção de fraudes e inteligência operacional na Europa e depois expandiu para os Estados Unidos em 2014.

Referências

Outras leituras
The Forrester Wave™: Anti-Money-Laundering Solutions, Q3 2022
The Forrester Wave™: Enterprise Fraud Management, Q1 2016
Cool Vendors in Analytics and Business Intelligence, 2011 (Gartner)
Market Guide for Online Fraud Detection, 2011 (Gartner)
Market Guide for Operational Intelligence Platforms, 2015 (Gartner)
Aite Matrix: Leading Fraud & AML Machine Learning Platforms  (2021)

Empresas de tecnologia de Portugal

Feedzai


Benjamin Heywood (-) est un banquier et philanthrope britannique.

Jeunesse
Benjamin Heywood est né le 12 décembre 1793 à St Ann's Square, Manchester. Il est le petit-fils de Thomas Percival, le fils de Nathaniel Heywood et Ann Percival, le frère de  et James Heywood, et le neveu de Samuel Heywood. Il vit à "Claremont" au nord-ouest du centre-ville à Irlams o' th' Height . Il est diplômé de l'Université de Glasgow.

Carrière
Heywood entre dans la banque de son père, devenant associé en 1814 et propriétaire unique en 1828. Il est passionné par l'éducation ouvrière et est l'un des fondateurs du Manchester Mechanics' Institute, dont il est le président de 1825 à 1840. Heywood est brièvement député du Lancashire de 1831 à 1832, recevant son titre de baronnet en reconnaissance de son travail en faveur du projet de loi de réforme de 1832. Il est également actif dans la Manchester Statistical Society . Il devient membre de la Royal Society en 1843.

Vie privée
La famille a une forte affinité avec la région du sud du Derbyshire et du Staffordshire et achète une retraite d'été à Dove Leys, près de Denstone.

Il est le père de :

 Sir Thomas Percival Heywood,  baronnet
 Oliver Heywood
 RH Heywood.

Références

 McConnell, A. (2004) " Heywood, Sir Benjamin, first baronet (1793–1865) ", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, récupéré le 10 août 2007 (abonnement requis)

Liens externes

Décès en août 1865
Naissance en décembre 1793
Député du 10e Parlement du Royaume-Uni
Membre de la Royal Society
Baronnet
Décès à 71 ans

Benjamin Heywood


Amos Davis (* 15. August 1794 in Mount Sterling, Montgomery County, Kentucky; † 11. Juni 1835 in Owingsville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1833 und 1835 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Amos Davis war der ältere Bruder von Garrett Davis (1801–1872), der zwischen 1839 und 1847 Kongressabgeordneter sowie von 1861 bis 1872 US-Senator für den Staat Kentucky war. Er besuchte die Schulen seiner Heimat. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Mount Sterling in diesem Beruf zu arbeiten. Außerdem wurde er Sheriff im Montgomery County. Davis schlug neben seinen anderen Tätigkeiten auch eine politische Laufbahn ein. Zwischen 1819 und 1828 saß er mehrfach als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. In den Jahren 1826 und 1830 kandidierte er jeweils erfolglos für den Kongress.

In den 1820er Jahren schloss sich Davis der Bewegung gegen den späteren US-Präsidenten Andrew Jackson an und wurde Mitglied der kurzlebigen National Republican Party, die Mitte der 1830er Jahre in der Whig Party aufging. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1832 wurde er im elften Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1833 die Nachfolge von Albert Gallatin Hawes antrat. Bis zum 3. März 1835 absolvierte Davis eine Legislaturperiode im Kongress. Seit dem Amtsantritt von Präsident Jackson im Jahr 1829 wurde innerhalb und außerhalb des Kongresses heftig über dessen Politik diskutiert. Dabei ging es um die umstrittene Durchsetzung des Indian Removal Act, den Konflikt mit dem Staat South Carolina, der in der Nullifikationskrise gipfelte, und die Bankenpolitik des Präsidenten.

Für die Wahlen des Jahres 1836 plante Davis eine Kandidatur zur Rückgewinnung seines 1834 an Richard French verlorenen Mandates. Er starb aber bereits im Juni 1835 bei einer frühen Wahlkampfveranstaltung in Owingsville. Amos Davis wurde in seiner Geburtsstadt Mount Sterling beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der National Republican Party
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1794
Gestorben 1835
Mann

Amos Davis


Kurtuluş Savaşı'nın önemli olaylarının kronolojisi, I. Dünya Savaşı'nı Osmanlı Devleti açısından sona erdiren Mondros Mütarekesi'nden itibaren Türkiye Cumhuriyeti'nin ilanına kadarki zaman diliminde, eksiklerle aşağıdaki şekildedir.

Sınıflandırmada I. Dünya Savaşı'nı kazanmış Müttefik güçlerin ortak eylemleri ile Müttefikler grubu içinde yer alan her bir ülkenin giriştiği eylemler arasında ayrım gözetilmiştir.

1918

1919

1920

1921

1922

1923

Kaynakça
 İçişleri Bakanlığı aylar sırasına göre mahalli kurtuluş günleri
 Cumhuriyet gazetesi "Başından sonuna kadar her yönüyle Kurtuluş Savaşı" ekler serisi

Kronoloji
Kronolojiler

Türk Kurtuluş Savaşı kronolojisi


جون لاندروم كوبير ، (ولد سنة 1975), ومعروف بشكل محترف باسم جون ال كوبير ، وهو مغني أمريكي, وكان من المغنيين وعازفي القيثارة المرشخين لجائزة الغرامي, وهو يغني مع فرقة الكريستيان روك سكيلت منذ 1996.
وقد قام المغني جون كوبير بإنتاج 8 البومات مع فرقته وقد رشح البومين للفرقه لجائزة الجرامي: وهما comatose و collide وقد حازت أغنية comatose على أفضل أغنية روك للعام 2007

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ممفيس (تينيسي)
أعضاء سكيلت
إنجيليون أمريكيون
عازفو غيتار باس أمريكيون في القرن 21
عازفو غيتار باس ذكور أمريكيون
عازفو غيتار بيس روك أمريكيون
عازفو قيثارة أمريكيون
مغنو روك أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور أمريكيون في القرن 21
مغنون ذكور في القرن 21
مغنون من ممفيس (تينيسي)
مواليد 1975
مواليد في ممفيس (تينيسي)
مؤدو موسيقى مسيحية أمريكيون
نقاد ما بعد الحداثة

جون كوبير


6273 Kiruna este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6273 Kiruna este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla în cadrul programului UESAC. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,48 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 1,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

6273 Kiruna


Finale UEFA Lige prvaka 2022. bila je finalna utakmica UEFA Lige prvaka 2021./22., ukupno 67. sezone najjačeg europskog klupskog natjecanja koje se organizira pod okriljem UEFA-e, a 30. sezone od reformiranja natjecanja iz Kupa prvaka u UEFA Liga prvaka. Finale je igrano 28. svibnja 2022. na stadionu Stade de France u francuskom gradu Saint-Denisju. Finale su igrali Liverpool i Real Madrid.

Finale UEFA Lige prvaka 2022. prvotno je trebalo biti odigrano na Allianz Areni u Münchenu, no zbog odgađanja i premještanja finala 2020., Stadion Krestovski u Sankt-Peterburgu koji je trebao 2021. biti domaćin finala, postao je domaćin finala 2022.

U veljači 2022. UEFA je potvrdila da će oduzeti Sankt-Peterburgu domaćinstvo finala zbog tadašnje rusko-ukrajinske krize. Nakon početka ruske invazije na Ukrajinu, UEFA je sazvala izvanrednu sjednicu izvršnog odbora. Na toj sjednici očekivalo se da će Sankt-Peterburgu biti oduzeto domaćinstvo finala. Idući dan UEFA je objavila da će se finale odigrati na stadionu Stade de France u francuskom gradu Saint-Denisju koji se nalazi sjeverno od Pariza. To će biti treći put da će se finale UEFA Lige prvaka odigrati na stadionu Stade de France (prva dva puta finale je odigrano 2000. i 2006.).

Real Madrid dobio je Liverpool 1:0 te je time osvojio svoj 14. naslov UEFA Lige prvaka. Vinícius Júnior je u 59. minuti postigao jedini pogodak na utakmici. Real Madrid igrao je UEFA Superkup 2022. protiv Eintracht Frankfurta, kluba koji je osvojio UEFA Europsku ligu 2021./22.

Momčadi

Put do finala

Napomena: Rezultati finalista navedeni su na prvom mjestu (D: domaćin; G: u gostima; N: neutralni teren).

Utakmica

Detalji
"Domaćin" (iz administrativnih razloga) određen je dodatnim ždrijebom održanim nakon ždrijeba za četvrtfinale i polufinale.

Statistike

Bilješke

Izvori

Vidi još
 UEFA Liga prvaka 2021./22.
 Finale UEFA Europske lige 2022.
 UEFA Superkup 2022.

Vanjske poveznice
 Službena web-stranica

Liga prvaka 2022.
Nogometne utakmice u Francuskoj

Finale UEFA Lige prvaka 2022.


هندسة الكيمياء الحيوية (بالإنجليزية: biochemical engineering) هي فرع من فروع هندسة كيميائية أو هندسة حيوية التي تتعامل مع بناء وتصميم وحدات معالجة تشمل الجسيمات والأحياء الدقيقة، مثل البكتريا. يتم تدريس الهندسة الحيوية عادة كخيار إضافي لطلاب الهندسة الكيميائية والهندسة الحيوية نظرا لأوجه التشابه في خلفية المناهج الجامعية لطلاب التخصصين، وتدخل تطبيقات الهندسة الحيوية الكيميائية في إنتاج المواد الغذائية والأعلاف والأدوية ،التقنية الحيوية ،وصناعات معالجة المياه.
و تُدَّرس الهندسة الكيميائية الإحيائية في جامعة بغداد كلية الهندسة الخوارزمي كقسم مستقل عن الهندسة الكيميائية حيثُ يُعد هذا القسم من أكثر الأقسام الهندسية تخصصاً وتميزاً في العراق.

انظر أيضاً
 مفاعل حيوي
 تقنية حيوية صناعية
 وقود طحلبي

المراجع

هندسة حيوية
هندسة كيميائية

هندسة كيميائية حيوية


Makine mühendisliği, mekanik sistemlerin tasarım, analiz, imalat ve bakımı için mühendislik fiziği ve mühendislik matematiği ilkelerini malzeme bilimi ile birleştiren bir mühendislik dalıdır.

Makine mühendisliği, mekanik, dinamik, termodinamik, malzeme bilimi, yapısal analiz ve elektrik dahil olmak üzere temel alanların anlaşılmasını gerektirir.

Makine mühendisleri bilgisayar destekli tasarım (CAD), bilgisayar destekli üretim (CAM), ürün yaşam döngü analizi vb. araçları tasarlama ve analiz için kullanır.

Makine mühendisleri, üretim tesisleri, endüstriyel ekipman, makine, ısıtma, havalandırma ve soğutma sistemi, taşıma sistemleri, uçak, su taşıtı, robotik, tıbbi cihazlar, silahlar vb. araçların mekanik, ısı, akışkan parça ve sistemlerinin tasarım ve verim hesaplarını ve çizimlerini yapar.

Makine mühendisliği, makinelerin tasarımını, üretimini ve işletimini içeren mühendislik dalıdır.

Makine mühendisliği, 18. yüzyılda Avrupa'da Sanayi Devrimi sırasında bir alan olarak ortaya çıktı; ancak gelişimi dünya'da birkaç bin yıl öncesine kadar izlenebilir. 19. yüzyılda fizik alanındaki gelişmeler makine mühendisliği bilimlerinin gelişmesine yol açtı. Alan, gelişmeleri dahil etmek için sürekli olarak gelişti; bugün makine mühendisleri kompozitler, mekatronik ve nanoteknoloji gibi alanlardaki gelişmeleri takip ediyor. Aynı zamanda havacılık mühendisliği, metalurji mühendisliği, inşaat mühendisliği, elektrik mühendisliği, üretim mühendisliği, kimya mühendisliği, endüstri mühendisliği ile ve diğer mühendislik disiplinlerinde değişen miktarlarda örtüşür. Makine mühendisleri ayrıca biyomedikal mühendisliği alanında özellikle biyomekanik, taşınım olayı, biyomekatronik, biyonanoteknoloji ve biyolojik sistemlerin modellenmesinde de çalışabilir.

Ana faaliyet alanları

Mühendislik faaliyetlerinin en eskisi ve en geniş mühendislik alanı olan makine mühendisliği, makineler, enerji ve imalat yöntemleri ile ilgilenir. Makine mühendisleri takım tezgâhlarının yanı sıra endüstrinin tüm dalları için makineler ve donanımlar tasarlar ve imal ederler. Örneğin; türbinler, baskı presleri, hafriyat makineleri, besin işleyiciler, iklimlendirme ve soğutma sistemleri, yapay kalpler ve uzuvlar, uçaklar, dizel lokomotifler, otomobiller, kamyonlar, kitle ulaşım araçları için motorlar vb.

Makine mühendisi, çalıştığı kurumun yapısına göre, mekanik sistemlerin, gaz ve buhar tribünlerinin, vidalı veya pistonlu kompresörlerin, nükleer reaktörlerin, içten yanmalı motorların, soğutma, ısıtma, havalandırma sistemlerinin tasarımını yapar, geliştirir. Bunu yaparken kullanışlılık ve maliyet faktörlerini göz önünde bulundurur.

Enerji konusundaki uzmanlık alanında makine mühendisleri, elektrik jeneratörlerini tahrik edecek hidrolik türbinlerin ve buhar gücü oluşturacak kazanlar, motorlar, türbinler ve pompaların tasarımı, üretimi ve çalıştırılmasıyla ilgilenir. Enerji santralleri tasarlarlar, çalıştırırlar ve yakıtların ekonomik yanması, ısı enerjisinin mekanik güce dönüştürülmesi ve bu gücün yararlı işler yapmak için kullanılması ile ilgilenirler.
Isıtma, havalandırma ve iklimlendirme alanında, makine mühendisleri; evler, işyerleri, ticaret binaları ve endüstriyel tesislerde kontrollü sıcaklık ve nem koşulları sağlarlar. Besinlerin soğuk tutulması, soğuk depolama ve buz üretim tesisleri için gerekli donanım ve sistemleri geliştirirler.

Makine mühendisleri ayrıca yolcu, savaş ve yük gemilerinde makineler tasarımında, otomotiv endüstrisinde otomobiller, kamyonlar ve otobüsler tasarımında ve üretiminde ve hava-uzay endüstrisinde yeni uçak ve uzay araçlarının tasarımında çalışmaktadırlar.

Eğitim

Makine mühendisliği dereceleri dünyada çeşitli üniversitelerde verilir.

Yunanistan'da, kurs beş yıllık bir müfredata ve tamamlandığında bir B.Sc. yerine "Diploma" verilen "Diploma" Tezi şartına dayanır.

Amerika Birleşik Devletleri'nde çoğu lisans makine mühendisliği programı üniversiteler arasında benzer ders gereksinimleri ve standartları sağlamak için Mühendislik ve Teknoloji Akreditasyon Kurulu (ABET) tarafından akredite edilmiştir. ABET web sitesi, 11 Mart 2014 itibarıyla 302 akredite makine mühendisliği programını listeler. Kanada'daki makine mühendisliği programları, Kanada Mühendislik Akreditasyon Kurulu (CEAB) tarafından akredite edilmiştir, ve mühendislik dereceleri sunan diğer birçok ülkede benzer akreditasyon dernekleri vardır.

Makine mühendisliği programı

Makine mühendisliği programı, her türlü mekanik sistemlerin ve enerji dönüştürüm sistemlerinin tasarımı, geliştirilmesi, üretiminin planlanması ve bakım konularında eğitim ve araştırma yapar.

Program;
 Mekanik bilimi,
 Statik
 Dinamik
 Akışkanlar mekaniği
 Mukavemet
 Nanomekanik,
 Makine teorisi ve dinamiği,
 Mekanizma tekniği
 Makine dinamiği
 Mekanik titreşimler
 Otomatik kontrol
 Endüstriyel hidrolik
 Endüstriyel pnömatik
 Robotik
 Mekatronik
 Isı ve Enerji Bilimi,
 Termodinamik
 Isı transferi
 Isıtma-Soğutma-İklimlendirme (HVAC)
 Akım makineleri
 Hidrolik makineler
 Termik turbomakineler
 Turbomakineler
 İçten yanmalı motorlar
 Motor tasarımı
 Motorlu taşıtlar
 Malzeme bilimi,
 Malzeme bilgisi
 Mühendislik malzemeleri
 Malzeme muayeneleri
 Kompozit malzemeler
 Konstrüksiyon,
 Teknik resim
 Makine elemanları
 Makine tasarımı
 Transport tekniği
 Triboloji (Yağlama tekniği)
 İmalat
 İmal usulleri
 Talaşlı imalat yöntemleri
 Kaynak Bilgisi
 Döküm Bilgisi
 Plastik Şekil Verme yöntemleri
 Ölçme tekniği
 Mekanik tesisat
 Mühendislik Matematiği
 Sonlu Elemanlar Yöntemi,.. vs. derslerden oluşur.

Makine mühendislerinin çalışma alanları

İş görevleri
Makine mühendisleri, aletler, motorlar ve makineler dahil olmak üzere mekanik ve termal cihazları araştırır, tasarlar, geliştirir, inşa eder ve test eder.

Makine mühendisleri genellikle aşağıdakileri yapar:
 Mekanik ve termal cihazların sorunu çözmeye nasıl yardımcı olabileceğini görmek için sorunları analiz eder.
 Analiz ve bilgisayar destekli tasarım kullanarak mekanik ve termal cihazları tasarlar veya yeniden tasarlar.
 Tasarladıkları cihazların prototiplerini geliştirip test eder.
 Test sonuçlarını analiz eder ve tasarımı gerektiği gibi değiştirir.
 Cihazın üretim sürecini denetler.
 Mekanik çizim ve tasarım, prototip oluşturma, 3D baskı ve/veya CNC Makineleri uzmanları gibi özel alanlarda profesyonellerden oluşan bir ekibi yönetir.

Makine mühendisleri, tıbbi cihazlardan yeni pillere kadar birçok ürünün üretimini tasarlar ve denetler. Ayrıca elektrik jeneratörleri, içten yanmalı motorlar, buhar ve gaz türbinleri gibi güç üreten makinelerin yanı sıra soğutma ve iklimlendirme sistemleri gibi güç kullanan makineleri de tasarlarlar.

Diğer mühendisler gibi, makine mühendisleri de tasarımları oluşturmaya ve analiz etmeye, simülasyonları çalıştırmaya ve bir makinenin nasıl çalışacağını test etmeye yardımcı olmak için bilgisayarları kullanır.

Kaynakça
  Makine mühendisliğinin tanımı.

Dış bağlantılar

 Makina Mühendisleri Odası

Kaynakça

Makine mühendisliği


أحمد عيون السود لاعب كرة قدم سوري من مواليد حمص، يلعب مع الكرامة الحمصي، بدأ مع أشبال الكرامة الكرامة ثم تم ترفيعه من الناشئين مباشرة إلى فئة الرجال موسم 2009-2010.

لعب في منتخب سوريا للناشئين عام 2010_2011 ومنتخب شباب سوريا 2011_2012

لاعبو كرة قدم من حمص
لاعبو نادي الكرامة
مواليد 1414 هـ
مواليد 1993

أحمد عيون السود


كريستوس باتساتزوغلو  ، من مواليد 19 مارس 1979 في أثينا في اليونان ، لاعب كرة قدم يوناني.

يلعب مع نادي أولمبياكوس منذ عام 2000.

بدأ باللعب مع منتخب اليونان لكرة القدم في عام 2000.

روابط خارجية

مراجع

أجنحة كرة قدم
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أثينا
أشخاص من كاستوريا
أعلام غجرية يوناني
رياضيون من أثينا
رياضيون يونانيون مغتربون في قبرص
لاعبو الدوري القبرصي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو أولمبياكوس
لاعبو أيك أثينا
لاعبو باس جيانينا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو سكودا زانثي
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم مغتربون في قبرص
لاعبو كرة قدم مغتربون يونانيون
لاعبو كرة قدم من أثينا
لاعبو كرة قدم يونانيون
لاعبو منتخب اليونان تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
لاعبو نادي أومونيا
مدافعو كرة قدم رجالية
مسيحيون غجر
مواليد 1979
مواليد في أثينا

كريستوس باتساتزوغلو


Caasen ist ein Weiler von Bethenhausen im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Caasen ist ein Weiler, in dem 80 Personen wohnen. Der Weiler befindet sich im nördlichen Teil des Landkreises Greiz und liegt nördlich von Bethenhausen mitten in der Feldmark beider Dörfer. Die Landesstraße 1079 streift den Weiler und führt nach Brahmenau und weiter in Richtung Gera.

Geschichte
Am 9. November 1121 wurde der Weiler erstmals urkundlich genannt.

Rittergut Caasen
Das Rittergut Caasen war ein landtagsfähiges Rittergut. Mit dem Besitz des Rittergutes verbunden war die Patrimonialgerichtsbarkeit in Form der Ober- und Erbgerichtsbarkeit über das Dorf Caasen, sowie über Teile von Bethenhausen, Groitschen und Waaswitz sowie über drei kleine Häuser in Culm. Die Obergerichtsbarkeit wurde 1838 an den Staat abgetreten, die niedere Gerichtsbarkeit am 1. Januar 1855 aufgehoben.

Inhaber des Rittergutes Caasen waren die von Nauendorf, seit 1771 die Familie von Kirchbach, seit 1772 von Bomsdorff, seit 1768 Müller, seit 1799 Höckner. 1800 verkaufte Carl Gottlob Höcker das Rittergut an die Familie Winkler. Der letzte Besitzer aus der Familie Winkler, die Landtagsabgeordnete Friedrich Eduard Otto Winkler starb 1872 unverheiratet.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Greiz
Bethenhausen
Ersterwähnung 1121
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)

Caasen


27120 Isabelhawkins este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27120 Isabelhawkins este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cocoa de Ian P. Griffin. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 2,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

27120 Isabelhawkins


La línea Moreda-Granada es una línea de ferrocarril de ancho ibérico perteneciente a la red ferroviaria española.Tiene una longitud de 56,7 kilómetros y transita íntegramente por la provincia de Granada. En sus orígenes el trazado fue parte del ferrocarril Murcia-Granada, cerrado parcialmente en 1985. Actualmente forma un ramal de la línea entre Linares y Almería. Es una de las dos líneas ferroviarias que llegan a Granada, junto a la línea de AV Antequera-Granada. Según la catalogación de Adif, es referida como la «línea 416».

Historia

Orígenes y construcción
Para permitir la conexión de Granada con el Levante en 1870 se promulgó una ley en la que se planeaba la construcción de un ferrocarril entre Granada y Murcia. La línea fue dividida en dos, Granada-Baza y Baza-Murcia. El tramo Baza-Murcia fue completado en 1894, mientras que el tramo Granada-Baza sufría numerosos retrasos. El tramo Granada-Baza se mostró coincidente en parte con la línea en construcción entre Linares y Almería. El tramo común elegido es el que discurre entre las estaciones de Moreda y Guadix, lo que hacía necesario construir un tramo Guadix-Baza y otro tramo Moreda-Granada.

Al convertirse virtualmente en un ramal del ferrocarril entre Linares y Almería, la línea Moreda-Granada fue adjudicada a su misma empresa constructora —la Compañía de los Caminos de Hierro del Sur de España— en septiembre de 1897. El tramo Moreda-Deifontes fue abierto al servicio en enero de 1902, seguido por el tramo Deifontes-Albolote en abril de 1903. Tras completarse el trazado entre Albolote y Granada, la línea fue abierta a la explotación en mayo de 1904.

Explotación
En Granada la compañía del «Sur de España» habilitó una estación propia como terminal de su línea, la estación del Sur. Esta era diferente a la estación ya existente de la línea Bobadilla-Granada, que pertenecía a la Compañía de los Ferrocarriles Andaluces. En un principio no existió una conexión ferroviaria entre ambas, no existiendo la posibilidad de trasbordo directo de pasajeros y mercancías. Esta situación se solventó con la construcción de un pequeño ramal que unía ambas estaciones, el cual entraría en servicio en octubre de 1907. En 1916 la explotación de la línea fue arrendada a la Compañía de los Ferrocarriles Andaluces, que se haría con su propiedad tras anexionarse en 1929 a la compañía del «Sur de España».

En 1941, con la nacionalización de los ferrocarriles de ancho ibérico, la línea quedó integrada en la red de RENFE. Bajo la nueva operadora los servicios ferroviarios se centralizaron en la antigua estación de «Andaluces». Por su parte, la estación del Sur pasó a ser utilizada como depósito y talleres, siendo desconectada de la línea Moreda-Granada. En el interior de Granada, junto a la línea, circula paralela la vía que une actualmente la estación con el depósito, sin conexión entre ellas. Años después se construyó un by-pass junto a la estación de Moreda, que impedía la necesidad de que los trenes entre Granada y Almería invirtieran marcha en esa estación. Este by-pass es conocido como el «triángulo de Moreda».

En enero de 2005, con la división de RENFE en Renfe Operadora y Adif, la línea pasó a depender de esta última.

Trazado y características

Es una línea convencional de ancho ibérico (1.668 mm) no electrificada y de vía única. Dispone de bloqueo automático con CTC, por lo que no precisa de personal de circulación en las estaciones, y utiliza para las telecomunicaciones el sistema Tren-Tierra. Se utiliza el sistema de seguridad ASFA. La velocidad máxima autorizada es de 140 km/h, aunque existen numerosas limitaciones de velocidad inferiores a lo largo de la línea. La rampa característica máxima es de 23 milésimas. Admite trenes de viajeros de hasta 270 metros y de mercancías de hasta 450. La línea dispone de dos túneles, un pequeño túnel en el entorno del pantano de Cubillas, y otro de mayor entidad que le permite atravesar por completo bajo tierra la localidad de Iznalloz.

Tráfico actual

El principal tráfico del trazado lo constituyen los servicios de Media Distancia (concretamente la línea 68) que enlazan Granada con Almería con carácter diario.

Hasta hace unos años la línea también era utilizada para los trenes que unían Granada con levante, y por los servicios de Larga Distancia entre Granada y Madrid. La inauguración de la línea de alta velocidad Córdoba-Málaga hizo que este último tráfico se acabase realizando a través del NAFA. En el ámbito de mercancías acogió el llamado tren butanero Albolote-San Roque, que realizaba inversión de marcha en la estación de Granada. No obstante, esta relación fue suprimida tras el desmantelamiento de la planta de Repsol que se hallaba situada en las cercanías de la estación de Albolote.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Línea Moreda-Granada


Das Östersunds skidstadion in Östersund (Schweden) ist eine Biathlon- und Skilanglaufstadion. In der Regel findet hier der jährliche Auftakt des Biathlon-Weltcups statt.

Geschichte
1970 fand im Skistadion erstmals eine Biathlon-Weltmeisterschaft statt. Im Jahr 1993 wurden etwa 12 Millionen Kronen aufgewendet, um das Östersund Skistadion für große internationale Wettkämpfe wie den im selben Jahr erstmals hier stattfindenden Weltcup zu präparieren. Unter anderem kamen Schneekanonen, ein Kühlturm, Brücken, Wachskabinen, ein Sekretariat, Anzeigetafel und 1996 auch ein Doping-Untersuchungszimmer dazu.

Vor der Weltmeisterschaft 2008 wurde eine neue Tribüne für 4.000 Zuschauer sowie eine Beleuchtung zur Durchführung von Abend-Rennen installiert. 2008 bis 2011 kamen zusätzliche Plätze für 2.000 Zuschauer und zwanzig neue Wachskabinen dazu.

Im März 2019 fanden zum dritten Mal Weltmeisterschaften im Stadion statt.

Weblinks
 Offizielle Website
 Östersunds skidstadion auf Biathlon-online.de

Biathlonstadion
Stadion in Schweden
Sport (Gemeinde Östersund)
Bauwerk in Jämtlands län

Östersunds skidstadion


Soyuz ( , Union Türkçe: Birlik) bugün hala hizmette olan 1960'larda Korolyov Tasarım Bürosu (şimdi RKK Energia) tarafından Sovyet uzay programı için tasarlanmış bir uzay aracı serisidir. Soyuz, Voskhod uzay aracının başarılı bir ardılı olarak aslında Sovyet İnsanlı Ay programının bir parçası olarak inşa edilmiştir. Soyuz uzay aracı bugüne kadar dünyada bir Soyuz roketi üzerinde en çok kullanılan ve en güvenilir fırlatma aracı olmuştur. Soyuz roketi tasarımı sırayla 8K74 ya da R-7A Semyorka gibi bir Sovyet kıtalararası balistik füzesi olan Vostok fırlatıcısına dayanmaktadır. Tüm Soyuz uzay araçları Kazakistan'daki Baykonur Uzay Üssünden fırlatılmıştır.

Geçmişi
İlk Soyuz insansız uçuşu 28 Kasım 1966 tarihinde yapıldı. Bir ekip, 23 Nisan 1967 tarihinde başlatılan Soyuz 1 ile ilk Soyuz görevinde, kozmonot Vladimir Komarov'un bir paraşüt hatası nedeniyle ölümüyle sonuçlanan bir kaza ile sona erdi. 26 Ekim 1968 tarihinde yapılan Soyuz 3 görevi, programın ilk başarılı insanlı görevi haline gelmiştir. Bu bugüne kadar sadece kármán çizgisinin üzerinde insanların hayatını kaybettiği bir uçuş idi. Bu erken dönem olaylarına rağmen, Soyuz yaygın  olarak operasyonel tarihinde, eşsiz görev uzunlukları ile dünyanın en güvenli, en uygun maliyetli insanlı uzay uçuşu aracı olarak kabul edilir. Soyuz uzay araçları, Sovyet uzay istasyonları Salyut ve daha sonra Mir'e kozmonot taşımak için kullanılmış ve şimdi ise Uluslararası Uzay İstasyonu'na (ISS - International Space Station) ulaşım için kullanılmaktadır. En az bir Soyuz uzay aracı, acil bir durumda bir kaçış aracı olarak kullanılmak üzere her zaman UUİ'ye ekli olarak tutulmaktadır. Uzay aracının altı kişilik Federasyon (uzay aracı) ile değiştirilir olması amaçlanmıştır.

Tasarım

Soyuz uzayaracı üç bölümden oluşur:

 Bir küremsi yörünge modülü, görevler sırasında mürettebat için konaklama yeridir.
 Küçük bir Aerodinamik yeniden giriş modülü, Dünya'ya mürettebatın dönüşü için kullanılır.
 Güneş panellerinin bağlı olduğu silindir şeklinde hizmet modülü, donanımlar ve motorları içerir.

Yörünge ve hizmet modülleri tek kullanımlık olup atmosfere yeniden girişte imha edilir. Yörünge ve tekrar giriş modüllerinin yaşanabilir bir alanı vardır. Soyuz, üç mürettebata kadar taşıma ve yaklaşık 30 güne kadar yaşam desteği sağlayabilir. Yaşam destek sistemi, deniz seviyesinin kısmi basınçlarında bir azot/oksijen atmosferi sağlar. Atmosfer mürettebat tarafından üretilen CO2 ve suyu emer ve oksijeni yeniler ve artık CO2 emilmesi, LiOH silindirler ve KO2 silindir aracılığıyla yeniden oluşturulur. Araç atmosferi geçerken ağırlık boşaltır ve bir yükle kaplama başlatma sırasında korunur. Otomatik bir yerleştirme sistemi vardır. Gemi otomatik olarak çalışabilir ya da bağımsız zemin kontrolü bir pilot tarafından yapılabilir.

Mümkün olduğunca fazla parçayı atmosfere giriş için kalkanlanmış olması gerekmeyen yörünge modülünde taşıması sayesinde Soyuz, Apollo uzayaracının komuta modülünden hem daha geniş hacme sahiptir, hem de daha hafiftir. Apollo Komuta Modülü altı metre küp yaşama alanına sahip ve 5.000 kg ağırlıkta iken, üç parçalı Soyuz, aynı sayıda mürettebata dokuz metre küp yaşama alanı, bir hava kilidi ile bir hizmet modülü içeriyordu ve sadece Apollo kapsülü kadar ağırdı.

Soyuz'un tasarım kıstaslarından biri, birim yüzeye düşen hacmi azami kılmaktı. Bu kıstası en iyi yerine getiren biçim küreydi. Ancak Ay'a gidiş için tasarlanan Soyuz'un dönüşte erişeceği hızı kesmek için yapılması gereken atmosfer frenlemesi için küre yeterli olmuyordu. Bu nedenle, dönüş modülü "gece lambası" şeklinde tasarlandı.

Yörünge modülü

Uzay aracının ön tarafı yörünge modülü (Rusça: бытовой отсек (БО); Bytovoi otsek (BO)), aynı zamanda yerleşim bölümü olarak da bilinir. Deneyler için kargo, kameralar veya atmosfere giriş için gerekli olmayan tüm donanıma ev sahipliği yapmaktadır. Modül aynı zamanda bir tuvalet, kenetlenme aviyonikleri ve iletişim dişlisini içerir. İç birim alanı 6 m³ yaşam alanı 5 m³'tür. En son Soyuz sürümlerinde (Soyuz TM'den beri), ileri görüş sağlayan küçük bir pencere mürettebata sunuldu.

Yörünge modülü ve iniş modülü arasındaki bir kapak gerekirse bir hava bölmesi olarak hareket etmek üzere bunu izole edecek şekilde yan bağlantı noktası üzerinden (iniş modülü yakınında) çıkan mürettebatça kapatılabilir. Fırlatma rampasında, mürettebat bu bağlantı noktası aracılığıyla uzay aracına girer.

Bu ayrım yörünge modülünün kritik yaşamı ile iniş modülüne daha az riskte görevi için özelleştirme sağlar. Bir mikro-g ortamında yönlendirme kuralı iniş modülünden farklıdır, mürettebat üyeleri ayakta durur ya da otur şekilde kenetlenme noktasındadır. Ayrıca fırlatma rampasında veya SAS sistemi ile iken kurtarma amacıyla yörünge modülü karmaşıktır.

Yörünge Modülü ayrılması güvenli bir iniş için kritik öneme sahiptir. Mürettebatın inişte İniş Modülünün Yörünge Modülünden ayrılma olmadan hayatta kalması mümkün değildir. Buna göre, yörünge modülü 1980'lerin sonuna kadar geri dönüş motoru ateşlemesinden önce ayrıldı. Ancak, Eylül 1988'de Soyuz TM-5'in sorunlu inişi sonrası bu yordam değiştirildi ve yörünge modülü şimdi dönüş manevrasından sonra ayrılır olmuştur. Bu değişiklik onların fırlatılacak yörünge modülü sonrası 24 saat boyunca yörüngesizlik olmadan TM-5 mürettebatı olarak yapılmıştır, onların sağlıklı hale getirme tesisleri ve MIR ile eklemlenme için gerekli kenetlenme kelepçesini içermektedir. Yörünge modülünü ayırma mümkün olmayan risk ile bir şekilde başarısız yörüngesizlikte aşağıdaki bu tesislerin ihtiyacının daha az olduğu değerlendirilmektedir.

Yeniden giriş modülü

Ayrıca iniş modülü (Rusça: спускаемый аппарат (СА); Spuskaemyi apparat (SA)) olarak bilinen yeniden giriş modülü, fırlatma esnasında ve Dünya'ya dönüş yolculuğunda kullanılır. Yeniden giriş modülü yarısı atmosfere giriş sırasında koruma için ısıya dayanıklı kaplama ile kaplanmıştır; bir tarafı giriş sırasında Dünya'nın atmosferi ile karşı karşıyadır. Bu iniş için gemiyi yavaşlatır ana paraşüt, ardından bir frenleme paraşütü ile sonrasında atmosfer tarafından başlangıçta yavaşlar. Yerden üç metre yükseklikte iken ısı kalkanının arkasına eklemlenmiş katı yakıtlı frenleme motorları yumuşak inişi sağlamak için ateşlenir. Bu mümkün olan en yüksek hacimsel verim (iç hacmin gövde alanına bölünmesiyle) olması için yeniden giriş modülünün tasarım gereksinimlerinden biriydi. Bunun için en iyi şekil bir küredir — Öncü Vostok uzay aracı iniş modülü olarak kullanılan — ancak böyle bir şekil tamamen balistik olarak atmosfere girişte yük kaldırma etkisi sağlayabilir. Yani Soyuz'un klasik küresel bölümü ısı kalkanı olarak kullanılır ve bir açılı konik bölüm (yedi derece) yarım küre alanının "far" şeklinde tasarlanmaya karar veriliş nedeni budur. Bu şekil, bir miktar kaldıraç etkisine bağlı eşit ağırlık dağılımı oluşturulmasına olanak sağlar. Neredeyse her far yuvarlak iken takma adı bir anda düşünüldü. Yeniden giriş modülünün küçük boyutları Soyuz 11 mürettebatının ölümünden sonra sadece üç kişilik mürettebata imkân verecek şekilde tasarlandı. Daha sonra Soyuz T uzay aracında bu sorun çözüldü. Soyuz SA iç hacmi 4 m³; 2.5 m³ mürettebat için (yaşam alanı) kullanılabilir oldu.

Hizmet modülü

Aracın arka tarafı hizmet modülüdür (Rusça: приборно-агрегатный отсек (ПАО); Priborno-Agregatnyi Otsek (PAO)). Bir şişkin şekildeki basınçlı bölme (Alet donanımı bölmesi, PO (Priborniy Otsek)) odaklılık için sıcaklık kontrolörü, elektrikli güç kaynağı, uzun menzilli radyo iletişimcisi, radyo telemetri sistemleri ve araçları içerir. Hizmet modülü olmayan bir basınçlı kısım (İtki bölmesi, AO (Agregatniy Otsek)) ana motoru ve yörüngede manevra için bir sıvı yakıtlı tahrik sistemini ve Dünya'ya geri inişin başlatıcısını içerir. Gemi aynı zamanda ara bölmede (PkhO or Perekhodnoi Otsek) bağlanmış yönlendirme için düşük basınç motorlarından oluşan bir sisteme sahiptir. Hizmet modülünün dışında geminin güneşe döndürülmesiyle yön belirleme sistemi ve güneş dizisi için sensörleri bulunmaktadır. Hizmet ve yeniden giriş modülleri arasındaki bir eksik ayrım Soyuz 5 görevi sırasında acil durumlara yol açtı, Soyuz TMA-10 ve Soyuz TMA-11'in (ilk mürettebat giriş kapağı) atmosfere girişte yanlış olarak yönlendirilmesine yol açtı. Birkaç patlamaya hazır cıvata başarısızlığı ile son iki uçuşta Hizmet/Yeniden giriş modülleri arasındaki bağlantı kesilmiş değildi.

Yeniden giriş yöntemi
Soyuz, Apollo yörünge giriş yöntemine benzer bir yöntem kullanır. Uzay aracı motoru ileriye dönük ve ana motor çalışması öncesinde kendi planlanan iniş sitesinin tam 180° ters yörüngesi için harekete geçirilir. Bu yeniden giriş için en az itici gaz gerektirir; uzay aracı tekrar atmosfere girmek için atmosferde yeterince düşük olacak bir noktada eliptik Hohmann yörüngesinde hareket eder.

Erken dönem Soyuz uzay araçlarında daha sonra hizmet ve yörünge modülleri iniş modülünden aynı anda ayrılırdı. Onlar yeniden giriş modülüne borulanarak ve elektrik kabloları ile bağlıdır; bu onların ayrılmasına yardımcı olmak ve iniş modülü yönünü değiştirmek zorunda kalmamak içindir. Daha sonra Soyuz uzay aracı itici gaz ile ana motoru besler, ateşlemeden önce yörünge modülü ayrılır. Soyuz TM-5 iniş sorunundan bu yana, yörünge modülü bir kez daha sadece yeniden giriş ateşlemesi sonrasında ayrılır, bu yöntem (ama neden olmadığı) Soyuz TMA-10 ve TMA-11 acil durumlarında da geçerliydi. Yörünge ve yeniden giriş modülleri arasındaki hava kilidi bölmesi iniş modülünün bir parçası, bir uzay istasyonuna ek olarak yörüngede kalamaz ve yörünge modülü bu nedenle ayrıldıktan sonra basınçsız duruma getirilir. Soyuz aracı Orta Asya'daki genellikle Kazakistan çöllerinde bir yere, karaya inmek için tasarlanmıştır.

Uzay aracı sistemleri

Isıl Kontrol Sistemi—Sistema Obespecheniya Teplovogo Rezhima, SOTR
Yaşam Destek Sistemi—Kompleks Sredstv Obespecheniya Zhiznideyatelnosti, KSOZh
Güç Kaynağı Sistemi—Sistema Elektropitaniya, SEP
İletişim ve Takip Sistemleri—Rassvet (Şafak) telsiz haberleşme sistemi, Tümleşik Ölçüm Sistemi (SBI), Kvant-V uzay aracı denetimcisi, Klyost-M televizyon sistemi, Yörünge Radyo İzleme (RKO)
Tümleşik Karmaşık Kontrol Sistemi—Sistema Upravleniya Bortovym Kompleksom, SUBK
Birleştirilir İtki Sistemi—Kompleksnaya Dvigatelnaya Ustanovka, KDU
Chaika-3 Hareket Kontrol Sistemi (SUD)
Optik/İşitsel Cihazlar (OVP)—VSK-4 (Vizir Spetsialniy Kosmicheskiy-4), Gece Görüş Cihazı (VNUK-K, Visir Nochnogo Upravleniya po Kursu), Kenetlenme aydınlatmaları, Pilot Göstergeci (VP-1, Vizir Pilota-1), Lazer Mesafe Bulucu (LPR-1, Lazerniy Dalnomer-1)
Kurs buluşma sistemi
Kenetlenme Sistemi—Sistema Stykovki i Vnutrennego Perekhoda, SSVP
Tele-operatörle Kontrol Modu—Teleoperatorniy Rezhim Upravleniya, TORU
Giriş Çalıştırıcıları Sistemi—Sistema Ispolnitelnikh Organov Spuska, SIO-S
İniş Yardımcı Araçları Kiti—Kompleks Sredstv Prizemleniya, KSP
Taşınabilir Sağkalım Kiti—Nosimiy Avariyniy Zapas, NAZ, bir TP-82 veya diğer bir tabanca içeren
Soyuz Fırlatma Kaçış Sistemi—Sistema Avariynogo Spaseniya, SAS

Yörünge modülü (A)
1 kenetlenme mekanizması
2 Kurs anteni
3 televizyon yayın anteni
4 Kurs anteni
5 kamera
6 kapak

İniş modülü (B)
7 paraşüt bölmesi
8 periskop
9 gemi penceresi
11 ısı kalkanı

Hizmet modülü (C)
10 ve 18 duruş denetim motorları
12 Dünya algılayıcıları
13 Güneş algılayıcıları
14 güneş paneli ek noktası
15 Isıl algılayıcı
16 Kurs anteni
17 ana tahrik
19 iletişim anteni
20 yakıt tankları
21 oksijen tankı

Sürümler
Soyuz uzay aracı 1960'lı yılların başından itibaren sürekli evrim geçirmiştir. Böylece birkaç farklı sürümün öneri ve projeleri vardır.

İşleticiler
 Sovyetler Birliği: 1966-1991
 Rusya: 1992'den günümüze kadar

Görevler
Sovyet insanlı uzay görevleri listesi ve Rus insanlı uzay görevleri listesi yanı sıra Zond programı listesine bakınız.

İlgili görsel galeri

Ayrıca bakınız
 Orbital Technologies Ticari Uzay İstasyonu
 Uzay aracı
 Sokol uzay giysisi
 Uzay araştırması
 Uzay Mekiği - 1981'den 2011'e, kullanılan Amerikan uzay araçları dizisi
 Dragon V2 - Gelecekteki Amerikan ticari insan uzay uçuşu sistemi
 İnsanlı uzay uçuşu
 Mürettebat Uzay Taşıma Sistemi bir Avrupa-Rus ardılı Soyuz geliştirme için çalışma
 Voskhod Uzay Aracı "Globus" IMP navigasyon cihazı
 Zarya uzay aracı projesi
 Shenzhou (uzay aracı)

Kaynakça

Uzayaracı
Sovyet insanlı Ay programı
1967'de uzay çalışmaları
1971'de uzay çalışmaları
1973'te uzay çalışmaları

Soyuz (uzay aracı)


A computação serverless (do inglês, "sem servidor") se refere a ofertas de cloud computing em que o usuário é capaz de executar sua aplicação sem precisar gerenciar servidores, consumindo recursos computacionais sob demanda. Apesar do usuário não precisar gerenciar os servidores nem ter visibilidade deles, a computação serverless requer em algum nível servidores físicos, como qualquer outro recurso computacional. Segundo a empresa DataDog, mais de 50% dos clientes de plataformas cloud estavam utilizando alguma tecnologia serverless em 2020.

Infraestrutura em nuvem

Serverless


Zagrebačka filološka škola bila je filološka škola koja je djelovala u Zagrebu tijekom devetnaestoga stoljeća. Nudila je niz rješenja za pitanja vezana za standardizaciju hrvatskoga književnoga jezika. Glavni predstavnik škole bio je Adolfo Veber Tkalčević.

Odluke koje je predložila Zagrebačka škola predstavljaju kombinaciju tradicijske prakse pravopisnih, kao i povezivanja različitih umjetnih i dijalektnih obilježja koja bi zadovoljila potrebe većine izvornih govornika. Među njima su:

 morfološki pravopis (na primjer, sudca, iztok umjesto suca, istok)
 genitiv množine završava na -ah (ženah umjesto ženā), zbog čega su dobili nadimak ahavci
 stari završetci u dativu, lokativu i instrumentalu (na primjer, (k) nožim, (u) nožih, (s) noži)
 upotreba slova ě za zamjenu staroslavenskoga znaka jat (na primjer, rěčnik)
 pisanje er za slogovni /r/ (npr. perst)

Najvažniji predstavnci škole bili su Vjekoslav Babukić, Antun Mažuranić i Adolfo Veber Tkalčević. Na području leksikografije najpoznatiji je predstavnik Bogoslav Šulek, koji se posebno isticao u području purizma, skovavši novotvorenice i posudivši zamjene iz inih slavenskih jezika za ne-slavenske zamjenske riječi. Vatroslav Jagić također je bio čvrst zagovornik tih ideja, ali ih je naposljetku napustio.

Zagrebačka filološka škola prevladavala je nad riječkom i zadarskom filološkom školom, u prvom redu zahvaljujući stručnosti svojih sljedbenika. S dolaskom hrvatskih pristaša Vuka Karadžića utjecaj Zagrebačke škole počeo je slabjeti.

Izvori

Literatura

Vidi još
 Riječka filološka škola
 Zadarska filološka škola

Povijest hrvatskoga jezika
Povijest Zagreba

Zagrebačka filološka škola


Uproxx é um site de notícias de entretenimento e cultura popular. Foi fundado em 2008 por Jarret Myer e Brian Brater, e adquirido pela Woven Digital (mais tarde renomeada Uproxx Media Group) em 2014. O público-alvo do site são homens de 18 a 34 anos. Foi adquirido pela Warner Music Group em agosto de 2018, com Myer e o CEO Benjamin Blank permanecendo no controle das operações da empresa.

História
O Uproxx foi fundado em 2008 por Jarret Myer e Brian Brater. Os dois também fundaram a gravadora de hip hop Rawkus Records em 1996 e a empresa de mídia do YouTube Big Frame em 2011. Uproxx era inicialmente uma rede de blogs e formada quando os fundadores fizeram parceria com os proprietários de outros blogs, incluindo a aquisição de With Leather e FilmDrunk da Fat Penguin Media fundador Ryan Perry, que mais tarde assinou como diretor criativo.

O Uproxx foi adquirido pela Woven Digital em abril de 2014. Myer ingressou na Woven como gerente-geral de publicação.

Em dezembro de 2014, a Woven levantou US$ 18 milhões em financiamento da Série A. Uma parte do capital foi alocada para o crescimento do Uproxx por meio de contratações de funcionários e desenvolvimento de vídeos, incluindo novas webséries. O Uproxx adquiriu a Dime Magazine em janeiro de 2015 para expandir a divisão de esportes do site.

Ligações externas

Publicações fundadas em 2008
Sites de notícias
Websites dos Estados Unidos
Warner Music Group

Uproxx