Oscar Hammerstein I (8 May 18461 August 1919) was a German-born businessman, theater impresario, and composer in New York City. His passion for opera led him to open several opera houses, and he rekindled opera's popularity in America. He was the grandfather of American playwright/lyricist Oscar Hammerstein II and the father of theater manager William Hammerstein and American producer Arthur Hammerstein.

Early life
Oscar Hammerstein I was born in Stettin (capital of the province of Pomerania), Kingdom of Prussia (now Szczecin, Poland), to German Jewish parents Abraham and Berthe Hammerstein. He took up the flute, piano, and violin at an early age. His mother died when he was fifteen years old. During his youth, Hammerstein's father wanted him to continue with his education and to specialize in subjects such as algebra, but Hammerstein wanted to pursue music. After Oscar went skating in a park one day, his father found out and whipped him as punishment, goading Hammerstein to flee his family. With the proceeds from the sale of his violin, Hammerstein purchased a ticket to Liverpool, from which he departed on a three-month-long cruise to the United States, arriving in New York City in 1864.

Cigar manufacturer
Oscar Hammerstein made ends meet initially by working at a cigar factory on Pearl Street. He worked his way up to become a cigar maker himself, and also founded the United States Tobacco Journal. Hammerstein would eventually become the owner of at least 80 patents, with most of them related to the machines he invented for the cigar-making process.

On 8 March 1881 Hammerstein received Patent No. 238,500 for his cigar-making machine. The initial machine sold for $6,000. Numerous improvements boosted its value to $200,000. Another of his inventions was a more efficient plumbing system after his kitchen sink sprang a leak.

Hammerstein's best-known contribution to the cigar-making process was adding an air-suctioning component to cigar rollers. On 1 August 1882 he received Patent No. 261,849 for a method of using suction to hold wrappers of cigars and cigarettes in place on a table, enabling them to hold down tobacco leaves firmly so the leaves could be cut more cleanly - before being wrapped around the cigar or cigarette.

He became wealthy industrializing cigar manufacturing, and his tobacco fortune provided the money he used to pursue his theater interests. On 4 May 1920 he posthumously received Patent No. 1,338,768 for a new way to remove mid stem.

Producer and impresario
Hammerstein built his first theater, the Harlem Opera House, on 125th Street in 1889, along with 50 housing developments. His second theater, the Columbus Theatre, was built in 1890 on the same street, featuring light theatrical productions.

His third theater was the first Manhattan Opera House, built in 1893 on 34th Street. This failed as an opera house and was used, in partnership with Koster and Bial, to present variety shows. Hammerstein was displeased with the partnership to the point that it fell into bitterness: "When I get through with you, everybody will forget there ever was a Koster and Bial. I will build a house the likes of which has never been seen in the whole world."

In 1895 he opened a fourth venue, the Olympia Theatre, on Longacre Square, where he presented a comic opera that he wrote himself, Santa Maria (1896). While it was positively received by The New York Times, Hammerstein's personal experience was less than peaceful, with the production being plagued by monetary issues with the cast and stage set. In the end, Hammerstein had profited only one-tenth of the costs that were put into the Santa Maria production.

Nine years later, Longacre Square was renamed Times Square, and the area had become, through his efforts, a thriving theater district.

Hammerstein built three more theaters there, the Victoria Theatre (1899), which turned to vaudeville presentation in 1904 and was managed by his son, Willie Hammerstein before closing in 1915; the Theatre Republic was built in 1900 and leased to eccentric producer David Belasco, in 1901, and the Lew Fields Theatre for Lew Fields (half of the Vaudeville team Weber and Fields, and the father of lyricist Dorothy Fields), in 1904. He wrote a musical called Punch, Judy & Co. in 1903. Hammerstein also opened Hammerstein's Paradise Roof Garden above the Victoria and Republic theatres.

Opera and later years

In 1906, Hammerstein, dissatisfied with the Metropolitan Opera's productions, opened an eighth theater, his second Manhattan Opera House, to directly (and successfully) compete with it. He also opened the Philadelphia Opera House in 1908, which, however, he sold early in 1910.

He produced contemporary operas and presented the American premieres of Louise, Pelleas et Melisande, Elektra, Le jongleur de Notre-Dame, Thaïs, and Salome, as well as the American debuts of Mary Garden and Luisa Tetrazzini. Since the star soprano Nellie Melba was disenchanted with the Metropolitan, she deserted it for Hammerstein's company, rescuing it financially with a successful season. He also produced the successful Victor Herbert operetta Naughty Marietta in 1910.

Hammerstein became famous during his opera years for putting noticeably large budgets out for his productions, Santa Maria being one example. More often than not, he would fall into financial trouble within a short period of time. The New York Times conducted an interview with Hammerstein, and when the interviewer asked him about his financial habits, Hammerstein responded:
Financially, I never undertake anything without plenty of ammunition. I am never afraid of being ambushed in this account. I decided that my preliminary contracts should be drawn up provisionally upon my success in securing the great stars. I always contemplated an honorable retreat.

In the end, Hammerstein's high-quality productions were ultimately too expensive to sustain, and by his fourth opera season, he was going bankrupt. The costs at the Metropolitan, too, were skyrocketing, as the Metropolitan spent more and more in order to effectively compete. Hammerstein's son Arthur negotiated a payment of $1.2 million from the Metropolitan in exchange for an agreement not to produce grand opera in the United States for 10 years.

With this money, Hammerstein built his tenth theater, the London Opera House, in London, where he again entered competition with an established opera house, Covent Garden's Royal Opera House. He had run through his money in two years and thereupon returned to America. During a trip to Paris, a special cable was sent to him out of curiosity asking whether he wanted to quit opera in New York, given that during his 1909/1910 opera seasons in New York and Philadelphia, Hammerstein had failed in successfully maintaining audiences in his two venues in each city. He simply responded by saying, "[Opera in New York is] what I'm here for. I can't say anymore."

With money obtained selling the sole booking rights to the Victoria Theatre, he built his eleventh and final theatre, the Lexington Opera House. Unable to present opera there, he opened it as a movie theatre, selling it shortly thereafter. On 28 April 1910, Hammerstein officially ended producing opera, opting to solely focus on dramatic productions. All of his contracts and buildings of operation were turned over to the Metropolitan Opera Company.

Hammerstein's first wife was Rosa (Rose) Blau. After Rosa died, he married Melvina Jacobi, who was born in New York City. The marriage took place on 7 December 1879 in Montgomery, Alabama. Melvina's parents, Henrietta and Simon Jacobi, were Jews from Bavaria (possibly Grünstadt) who settled in New Orleans, Louisiana and, later, Montgomery, Alabama. Melvina and Oscar had two daughters – Rose and Estella (Stella).

Legal problems

Late in his career, Hammerstein experienced numerous legal setbacks, most of them pertaining to ownership of his opera houses, which he endured stoically.

One of his more infamous accusations was from a Frances Lee, an opera singer, who accused him of preventing her from singing in the Manhattan Opera House after one performance. Hammerstein was found not guilty and settled his possible payment for up to $35.

Hammerstein had given his two daughters, Stella and Rose Hammerstein, $200 a week for financial support after the death of his first wife. The payments were given to them by the Equitable Trust Company securely in exchange for stock shares in Hammerstein's Victoria Theatre. In 1912, Hammerstein requested his stocks back from the company and chose to no longer pay for his daughters. Stella and Rose sought to fight against their father, who believed that they could support themselves on their own. Infamously, he compared paying his daughters to "the eccentricities and actions of the late lamented King Lear."

Death and legacy
Hammerstein contracted kidney problems and paralysis, eventually permanently falling into a coma. He died in 1919 in Lenox Hill Hospital at Park Avenue and 77th Street in Manhattan. His contractual ban on presenting opera was due to expire in 1920; at his death he was busy planning his return to the opera stage. He is interred at Woodlawn Cemetery in New York City.

A 1910 song by Jack Norworth entitled "For Months and Months and Months" mentions Hammerstein in its first stanza.

The Manhattan Opera House was bid for $145,000 by Hammerstein's two daughters. They would also sue Hammerstein's third wife, Emma Swift Hammerstein, over money and ownership of the building. Emma Hammerstein would go to court claiming ownership through Hammerstein Opera Company stock, but the stocks were found to be null and void by the judge. The Manhattan Opera House on 34th Street in New York City was renamed the "Hammerstein Ballroom" at the Manhattan Center Studios in his honor.

Hammerstein's son Arthur developed Hammerstein's Theatre (now the Ed Sullivan Theater) at 1697 Broadway in his father's honor. The theater opened on November 30, 1927.

Broadway credits
Santa Maria (1896) – comic opera – composer, lyricist, producer
Sweet Marie (1901) – musical – producer
Resurrection (1903) – play – producer, theater owner/operator
Punch, Judy & Co. (1903) – musical – composer, lyricist, bookwriter and producer
Hans, the Flute Player (1910) – opera – producer
Naughty Marietta (1910) – operetta – producer

Hammerstein family
Hammerstein had four sons, Abe, Harold, Arthur, Willie and two daughters: Stella and Rose. Arthur continued the family business as an opera and Broadway producer, director, theater owner, and songwriter. Willie managed Oscar's Victoria Theatre, and Willie's son Oscar Hammerstein II was one of Broadway's most influential lyricists and bookwriters, as well as a director and producer.

References

External links

1846 births
1919 deaths
19th-century American businesspeople
19th-century American composers
19th-century American male musicians
20th-century American composers
20th-century American male musicians
American musical theatre composers
American people of German-Jewish descent
American opera composers
Burials at Woodlawn Cemetery (Bronx, New York)
Prussian emigrants to the United States
Hammerstein family (show business)
Impresarios
Male musical theatre composers
Male opera composers
Opera managers
Musicians from Szczecin
People from the Province of Pomerania

Oscar Hammerstein I


Branko Benzon (Postira, Brač, 29. kolovoza 1903.  Caracas, Venezuela, rujna 1970.), hrvatski liječnik kardiolog, političar i diplomat.

Životopis
Rodio se je u Postirama. U Zagrebu je završio studij medicine. Specijalizirao je kardiologiju. Bio primarij u Merkurovu sanatoriju u Zagrebu. Velikosrpski hegemonistički režim 1932. ga je godine otpustio iz državne službe. Razlog otpuštanja je bio taj što je bio izrazito progermanski orijentiran. Medicinske je članke objavljivao i poslije toga u Liječničkom vjesniku.

Bio je prisiljen emigrirati 1940. godine. Prvo je odredište bila Slovačka, a potom Njemačka.
Pravo objašnjenje odlaska nije do kraja dano. Dvije su inačice objašnjenja. Prva je Mačekova tužba zbog klevete protiv Benzona. Druga je da ga je Mile Budak poslao u Bratislavu i potom u Berlin. Ovaj je razlog bio izrazito poslovne naravi: trebao je moćnike Trećeg Reicha uvjeriti u potrebu stvaranja hrvatske države koja bi obuhvaćala i stare pokrajine - Hrvatsku, Slavoniju, Dalmaciju, Bosnu i Hercegovinu sa Sandžakom i Bačkom. Ključne naputke mu je dao Slavko Kvaternik, a činila ih je činjenica važnih prometnih pravaca koji bi prolazili kroz Njemačkoj prijateljskoj državi i uz sve to im natuknuti povijesno prijateljstvo Nijemaca i Hrvata. Malo poslije Travanjskog rata, u Berlinu je uspostavio mrežu hrvatske emigracije. Ondje je s Andrijom Artukovićem i još nekim visoko pozicioniranim ustašama organizirao skupinu. Utaborili su se u hotelu Kaiserhof, gdje su oko sebe okupili mlade intelektualce i ine pronjemački orijentirane Hrvate. Osnovali su radijsku postaju Velebit koja je odašiljala program u domovinu radi uvjeravanja Hrvata da se ne odupire Wehrmachtu.

Kad je proglašena NDH, bio je član hrvatskog državnog vodstva. Poslije diplomat NDH. Obnašao je dužnost veleposlanika NDH u Trećem Reichu od 19. travnja 1941. do listopada 1941. u Berlinu. Smijenjen je zbog "nediplomatskog ponašanja", jer je agitirao protiv Italije, a drugi izvori navode i njegovo napadnije zavodničko ponašanje prema ženama iz dužnosničkih obitelji, pa je opozvan u Zagreb već 10. listopada 1941. i poslije premješten je u veleposlanstva u Rumunjskoj gdje je ostao do proljeća 1942. i potom u Mađarskoj gdje je ostao do pred kraj rata. Bio je povezan s urotnicima Lorkovićem i Vokićem zbog čega se sukobio s vrhom.
Nešto prije je rat završio, ožujka 1945., otišao je u Španjolsku gdje je proveo dvije godine a zatim je otišao u Argentinu, navodno uz pismenu preporuku Francisca Franca Juanu Peronu. Ondje se je zaposlio kao asistent na Medicinskom fakultetu a zatim je osnovao Direkciji za useljenike. Bio je zadužen za prihvat odbjeglih Hrvata. Primao je Hrvate koji su bili u NDH, ali isto tako je isposlovao kod argentinske vlade primanje hrvatskih izbjeglica iz El Shatta.

Kad je u Argentini pao Juan Perón 1955., otišao je u Venezuelu. Ondje je radio u Caracasu u američkoj bolnici gdje je vodio odjel. Umro je 1970. godine.

Luka Fertilio objavio je esej o Benzonu u Hrvatskoj reviji 1975. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Boljani Studenti medicine (III. semestar) 1922. u dvorani za seciranje u Anatomskom institutu u Zagrebu, s Brankom Benzonom
Academia.edu Zapisnik UDB-e o saslušanju ustaškog pukovnika Ivana Perčevića od 3. I. 1947. godine
Pero Zlatar: Podlistak "Meta Pavelić - Živ ili mrtav" (9). Zidarski posao poglavniku zidaru, Tabloid, br. 223 (srp.)

Hrvatski liječnici
Kardiologija
Hrvatski diplomati
Dužnosnici NDH
Hrvati u Španjolskoj
Hrvati u Venezueli
Hrvatska politička emigracija (1918. – 1945.)
Hrvatska politička emigracija (1945. – 1989.)
Životopisi, Postira

Branko Benzon


Rudinská este o comună slovacă, aflată în districtul Kysucké Nové Mesto din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 985 de locuitori.

Istoric
Localitatea Rudinská este atestată documentar din 1598.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rudinská


El Departamento de Transporte de Míchigan (en inglés: Michigan Department of Transportation, MDOT) es la agencia estatal gubernamental encargada en la construcción y mantenimiento de toda la infraestructura ferroviaria, carreteras estatales; así como sus federales, locales e interestatales, y transporte aéreo del estado de Míchigan. La sede de la agencia se encuentra ubicada en Lansing, Míchigan y su actual director es Paul C. Ajegba.

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial (en inglés)

Agencias estatales de Míchigan
Carreteras de Míchigan
Transporte de Míchigan
Agencias estatales de transporte de Estados Unidos
Organizaciones fundadas en 1905

Departamento de Transporte de Míchigan


95008 Ivanobertini este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
95008 Ivanobertini este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Cima Ekar în cadrul programului Asiago-DLR Asteroid Survey. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,20 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 9,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 95001-96000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

95008 Ivanobertini


Ebru Polat (bürgerlich Filiz Sarıkaya; * 1. Juni 1983 in Izmir) ist eine türkische Rechtsanwältin und Pop-Sängerin.

Leben und Karriere
Als Kind nahm Ebru Polat in jungen Jahren Ballettunterricht in Izmir und traf sich mit anderen jungen Künstlern in der Welt der Musik, was durch ihre Beteiligung an einem Schulchor gefördert wurde. Sie änderte jedoch später ihre Einstellung und wollte in einem anderen Bereich als der Musik ihrem Leben eine andere Richtung geben. Zunächst ging sie nach Nord-Zypern, um Jura zu studieren.

Ebru Polat ist Absolventin der Juristischen Fakultät der Ostmediterranen Universität in Famagusta auf Zypern. Nach dem Studium hat Ebru Polat den Beruf des Anwalts ergriffen. Später nahm sie dann für zwei Jahre Musik- und Gesangsunterricht an der Royal Academy of Music in London. Sie interessierte sich dabei besonders für die Feinheiten in der Physik sowie den Klang der Musik. Nach der Rückkehr in die Türkei begann sie professionell zu singen und erzielte 2008 mit dem Lied Çok Geç (dt.: "zu spät") auf einer Maxisingle große Aufmerksamkeit in ihrem Land. Im Jahr 2009 führte der Song Kalp Ayazı ("Herzfrost") zum ersten Plattenvertrag. Nach einer einjährigen Pause setzte die Künstlerin 2011 ihre Karriere fort.

Der im Jahr 2017 veröffentlichte Song Hava Çok Sıcak wurde ein Hit.

In einer TV-Show gab Polat an, dass sie auch kurdische Wurzeln besitzt.

Diskografie

Alben
 2009: Kalp Ayazı
 2011: Dinle
 2015: 9 Hit

EPs
 2007: Çetin Ceviz
 2008: Çok Geç

Singles

Quelle:

Weblinks

 Ebru Polat Biyografi (türkisch)
 Ebru Polat – Offizielle Webseite (türkisch)

Einzelnachweise

Rechtsanwalt (Türkei)
Popsänger
Pseudonym
Person (Izmir)
Türke
Geboren 1983
Frau

Ebru Polat


La  est l'une des onze circonscriptions législatives que compte la préfecture de Fukuoka au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La sixième circonscription de la préfecture de Fukuoka regroupe les villes de Kurume, Ōkawa, Ogōri et Ukiha ainsi que les districts de Mii et Mizuma.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Sixième circonscription de la préfecture de Fukuoka


Anne Frank Center for Mutual Respect este o organizație non-profit, cu preocupări în domeniul apărării drepturile omului în Statele Unite ale Americii.

Obiectivul organizației îl reprezintă promovarea "unei lumi mai bune și mai corecte pe care o visa Anne Frank". Ea s-a manifestat ca un critic vocal al administrației Donald Trump. Criticile ei se îndreaptă împotriva antisemitismului, sexismului, rasismului, islamofobiei, homofobiei, transfobiei, discriminării la adresa persoanelor cu handicap și al altor manifestări.

Centrul nu este o organizație evreiască și nici o organizație cu preocupări în domeniul Holocaustului. El are sediul central în New York și directorul său executiv este activistul politic Steven Goldstein, cunoscut pentru lobby-ul său în favoarea drepturilor populației LGBT ca fondator al organizației Garden State Equality.

Istoric
Organizația a fost inițial cunoscut sub numele de American Friends of the Anne Frank Center și mai târziu ca Anne Frank Center USA. Ea este descrisă de către președintele său, Peter Rapaport, ca nefiind nici o organizației evreiască și nici o organizație cu preocupări în domeniul Holocaustului.

Din 2011 până în 2016 centrul a avut o mică galerie publică în Lower Manhattan. În anul 2016, consiliul de administrație l-a numit pe Steven Goldstein în funcția de director executiv. În același timp, numele său a fost schimbat prin adăugarea termenilor "respect reciproc", iar misiunea sa a fost modificată pentru a include accentul pe "demascarea și combaterea urii". Centrul continuă să organizeze expoziții itinerante prin Statele Unite ale Americii. Grupul a deschis un birou în Los Angeles, în 2017.

Centrul a beneficiat de atenția semnificativă a presei la începutul anului 2017 din cauza criticilor sale la adresa administrației Trump. Anne Frank Center a fost descris ca "una dintre cele mai puternice voci în #rezistența  față de Trump".

Legătură cu Anne Frank și Otto Frank
Potrivit Centrului, el a fost înființat ca o organizație afiliată a Casei Anne Frank din Amsterdam. În prezent nu este afiliat nici cu Casa Anne Frank, nici cu Fondul Anne Frank din Basel, Elveția. S-a afirmat pe site-ul său că a fost fondat în 1959, iar tatăl Annei, Otto Frank, ar fi fost unul dintre fondatori. Această afirmație a fost contestată de revista The Atlantic, care a raportat în aprilie 2017 că foștii membri ai conducerii și documentația indică faptul că centrul american a fost înființat, de fapt, în 1977, fără nici o implicare din partea lui Otto Frank. După ce a apărut articolul din Atlantic, organizația a susținut că un document din 1959 demonstrează că Otto Frank i-a dat permisiunea de a folosi numele său în campania de strângere de fonduri pentru Anne Frank Foundation Inc. în Statele Unite ale Americii și că el a fost listat ca președinte al Fundației.

Centrul afirmă că el colaborează cu Casa Anne Frank în expozițiile itinerante, care prezintă viața și moștenirea Annei prin diferite localități din Statele Unite ale Americii, incluzând adesea și chestiuni contemporane în afara de antisemitism și Holocaust.

Criticarea administrației Trump
Directorul executiv Steven Goldstein a criticat cu asprime administrația Trump, susținând că nu a reușit să contracareze antisemitismul și că a elaborat politici discriminatorii cu privire la refugiați și imigranți. În februarie 2017, după administrația americană a condamnat amenințările la adresa instituțiilor evreiești, Goldstein a numit "înțelegerea bruscă" a antisemitismului de către Trump ca un "leucoplast pus pe cancerul antisemitismului care a infectat propria lui administrație".

Goldstein a cerut demisia secretarului de presă Sean Spicer după ce acesta din urmă a comentat că, spre deosebire de Bashar al-Assad, "Hitler nici nu s-ar coborî la nivelul folosirii armelor chimice". A fost solicitată și demisia lui Sebastian Gorka ca răspuns la acuzațiile că Ordinul Vitéz, al cărui membru este Gorka, ar fi un ordin creat de un grup ultranaționalist și antisemit maghiar.

The Atlantic și situl evreiesc de știri Tablet Magazine au condamnat public Anne Frank Center for Mutual Respect pentru politizarea memoriei Annei Frank prin criticile sale la adresa administrației lui Donald Trump. Cele două organe de presă au afirmat că mass-media a acordat o atenție nejustificată Centrului din cauza utilizării numelui Anne Frank în denumirea sa, iar The Atlantic a declarat că prin "politizarea Annei Frank" i-ar putea submina moștenirea ei spirituală.

Abraham Foxman, fostul șef al Anti-Defamation League, a declarat ziarului israelian Haaretz că el crede că numele Annei Frank este folosit abuziv și că "de fiecare dată când citesc că el [Goldstein] spune ceva la adăpostul numelui ei, nu mă simt confortabil". Foxman a fost el însuși un copil ascuns în timpul Holocaustului.

Într-un articol din Washington Post, Goldstein a respins acuzațiile că el a politizat-o pe Anne Frank și a numit-o "unul dintre cei mari mari lideri în domeniul feminismului și dreptății sociale din istorie".

Referințe

Legături externe

 Guidestar listing

Anne Frank

Anne Frank Center for Mutual Respect


Kreis Wongrowitz (until 1875 Kreis Wongrowiec) was one of several districts in the northern administrative region of Bromberg, in the Prussian province of Posen.

History
The district of Wongrowiec was initially a district in the Prussian province of South Prussia, which became part of Prussia after the Second Partition of Poland in 1793. With the Treaty of Tilsit in 1807, it passed to the Duchy of Warsaw. After the Congress of Vienna in 1815, the district was returned to Prussia and became part of Bromberg Region in the Grand Duchy of Posen and from 1848, the Province of Posen. The district capital was the town of Wongrowiec.

As part of the Province of Posen, the Wongrowiec district became part of the German Empire in 1871. In 1875 the town and the district of Wongrowiec were renamed Wongrowitz. In 1887, a large part of the district, including the town of Janowiec Wielkopolski was ceded to the newly formed Znin district.

On December 27, 1918, the Greater Poland uprising began in the province of Posen, and by December 30, 1918, the district town of Wongrowitz was under Polish control. On February 16, 1919, an armistice ended the Polish-German fighting, and on June 28, 1919, the German government officially ceded the Wongrowitz district to the Second Polish Republic with the signing of the Treaty of Versailles.

Demographics
According to the census of 1858, Kreis Wongrowitz had a population of 51,127, of which 13,230 (25.9%) were Germans and 37,897 (74.1%) were Poles.

Geographical features

Communities
These records come from the 1905 Prussian gazetteer Gemeindelexikon für das Königreich Preußen.

Military command
Kreis Wongrowitz was part of the military command

Court system
The main court (German: Landgericht) was in Gnesen, also Bromberg and Schneidemühl, with smaller courts (German: Amtsgericht) in Wongrowitz (LG=Genesen), Exin (LG=Bromberg) and Margonin (LG=Schneidemühl).

Standesämter
"Standesamt" is the German name of the local civil registration offices which were established in October 1874 soon after the German Empire was formed. Births, marriages and deaths were recorded. Previously, only the church records were used for Christians. In 1905, these Standesämter served towns in Kreis Wongrowitz:

Police districts
In 1905, these police districts (German: Polizeidistrikt) served towns in Kreis Wongrowitz:

Catholic churches
In 1905, these Catholic parish churches served towns in Kreis Wongrowitz:

Protestant churches
In 1905, these Protestant parish churches served towns in Kreis Wongrowitz:

Officials

References

External links

 List of genealogical records

Districts of the Province of Posen

Kreis Wongrowitz


Arcangela Tarabotti, née  Elena Cassandra Tarabotti en  dans la république de Venise (aujourd'hui en Italie) et morte le  dans ce même État, est une religieuse Soeur Arcangela  et écrivaine, défenseuse des droits de la femme.

Biographie
Elena Cassandra Tarabotti, baptisée le 24 février dans la paroisse de San Pietro, est née dans une famille de la moyenne bourgeoisie. Première de sept sœurs et quatre frères, elle sera la seule à être destinée, contre son gré, à devenir religieuse au monastère bénédictin de Sant'Anna à  Castello. Elle souffre d'une malformation physique héréditaire qui la rend peu attrayante sur le marché matrimonial : c'est probablement pour cette raison  qu'elle entre au monastère.

Elena Cassandra entre au monastère en 1617. En 1620, elle prononce ses premiers vœux, devenant Sœur Arcangela, puis sa profession solennelle en 1623 et elle est consacrée après 1629. Elle reste au monastère Sant'Anna jusqu'à son décès. Elle signe Sœur Arcangela la plupart de ses ouvrages, dans lesquels elle dénonce la réalité dramatique des religieuses forcées et plus largement la condition des femmes de l'époque. Exclue d'une société mondaine dans laquelle elle aurait aimé s'insérer, elle cherche par l'écriture, dont des échanges épistolaires en théorie prohibées, à se projeter hors de la clôture.

Ses ouvrages  sont redécouverts au milieu du XXe siècle, avec la publication d'une biographie d'Emilio Zanette. Dans les années 1980, Tarabotti  devient un sujet d'études féministes. Avec Moderata Fonte et Lucrezia Marinelli, elle est considérée comme précurseur du féminisme italien.

Ouvrages
 1643, Il Paradiso monacale, Venetia, Oddoni.
 1644, 1656, Antisatira, Venetia, Oddoni. Réédition 1998, par Elissa Weaver, Roma, Salerno Editrice.

 1654, La Semplicità Ingannata  o Tirannia Paterna, Leida, Sambix, Réédition 2007, Padoue, Il Poligrafo.

 1650, Lettere famigliari e di complimento, Venetia, Guerighi.
 1651, Che le donne siano della specie degli uomini - Difesa della donna,  sous le pseudonyme Galerana Barcitotti. Women are no less rational than men, London, Institute of Romance Studies, 1994  avec une traduction de Letizia Panizza.

 1990, Inferno Monacale, édité par Francesca Medioli, Turin, Rosenberg et Sellier.

Bibliographie
Rossella Lalli, TARABOTTI, Arcangela, Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 94,2019.
E. Zanette, Suor Arcangela monaca del Seicento veneziano, Venise-Rome, Istituto per la collaborazione culturale, 1960.
 G. Conti Odorisio Donna e società nel Seicento : Lucrezia Marinelli e Arcangela Tarabotti , Rome : Bulzoni ed., 1979.

Références

Liens externes

Personnalité féminine du XVIIe siècle
Femme de lettres italienne
Bénédictin italien
Écrivain italien du XVIIe siècle
Naissance en 1604
Décès en février 1652
Féministe italienne

Arcangela Tarabotti


ඩේසි ඩැනියල්ස් (1923 ජනවාරි 15 — 1978 ඔක්තෝම්බර් 28) වු කල් ශ්‍රී ලංකවේ ජීවත් වු ප්‍රවීණ රංගන ශිල්පිණියක් සහ ගායිකාවකි. රුක්මණී සංස්කෘතියට අයත් ජනප්‍රිය කලාකාරිනියකි. ප්‍රථම සිංහල සිනමාවේ නිළිය මෙන්ම සිංහල සිනමාවේ අග්‍රගනය නිළිය ද, සිංහල සංගීතයේ අග්‍රගනය්‍ය ගායිකාව ද වේ. ශාන්ත මැතීවී විදුහලේදී විවිධ ප්‍රසංග සඳහා රුක්මණී දේවි සහභාගි වුවාය.ඇය ශ්‍රී ලංකාවේ අසහාය ගීත කෝකිලාවක් ලෙස හදුන්වනු ලැබයි. වේදිකා රංගනයෙන් රංග දිවිය ඇරඹු ඈ රිදී තිරයට පැමිණ සියයකට අධික චිත්‍රපට සංඛ්‍යාවක රගපෑවා ය. ග්‍රැමෆෝනක් යුගයේදි ශ්‍රී ලංකාවේ ඉදිරියෙන්ම සිටි ගිත කෝකිලාව විමට තරම් ඇය භාග්‍ය සම්පන්න වුවා ය. ඇයගේ මරණයෙන් පසු ඈ සරසවිය රණ තිසර (ජීවිතයේ එක් වරක් පමණක් පිරිනැමෙන) සම්මානයෙන් 1979 සරසවි සම්මා උළෙලේදි පිදුම් ලැබුවාය.

වේදිකා රංගනයෙන් තිරයට පිවිසෙන ඈ, ලංකාවේ ප්‍රථම නිළිය වූවාය. ගායනයෙන් ගීත කෝකිලාවිය ද වූ ඇය ඉතාම නිහතමානී කාන්තාවක වූ අතර ඇය තුළ තිබූ විනය හා කැපවීම ආදර්ශවත් ය. පුරාවෘතයක් බඳු වූ රුක්‌මණී දේවි නම් වූ සුවිශේෂී කලාකාරිය බිහි වූ සමාජ හා සංස්‌කෘතික පසුබිමද පිරිස්‌සා බැලීමේ දී, රුක්‌මණීය ම කියා ඇති පරිදි කාන්තාවක් කලාවට සම්බන්ධ වීම, අවඥාවෙන් සැලකූ යුගයකි. නිළියන් ගැන කතා කරන විට "මොනවද ඔය ටීටර් කාරයෝ" යෑයි මහජනයා සඳහන් කළේ ඉතාම පහත් කොටසක් ගැන කතා කරන කලෙක මෙ නැයි 1956 දී ලියා පළ කළ "මගේ ජීවිත විත්ති" නම් වූ ග්‍රන්ථයෙහි ලා කියා පායි. එබඳු වටපිටාවක නිළියක හා ගායිකාවක ලෙස කලාවට ප්‍රවිශ්ට වීමට තරම් රුක්‌මණී දැක් වූ එඩිතර භාවය අගනේ ය. අද පවතින නිළි සංස්කෘතියට ඉඩ ලබා දුන්නේ ඇයයි.

ළමා විය සහ තරැණ අවධිය
රැක්මණි දේවි නුවරඑළිය රම්බොඩ නම් ග්‍රාමයේ 1923 ජනවාරි 15 දින උපත ලැබූ ඩේසි රාසම්මා ඩැනියල්ස් ලෙස කොළඹ වෙට්ටි ක්‍රිස්තියානි පවුලක උපත ලැබුවාය. ගැහැනු දරුවන් පස් දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වූ පවුලක පවුලේ දෙවෙනියා වු ඩේසිගේ පියා ජෝන් ඩැනියෙල් නම් වැවිලිකරැවකු වු අතර ඇගේ මව වු පෙලන් රෝස් ගුරැවරියක වුවා ය. වැඩිමහලු සහෝදරිය මේබල්, තම එකම සොයුරු පෙඩ්රික්, වැඩිමහල් බාල සහෝදරී ප්ලොරන්ස්, මද්දුම බාල සහෝදරී හෙලන් සහ බඩ පිස්සී සරෝජනී ය.

පියා වූ ඡේ. ඩී. ඩැනියෙල්ස් ඒ කාලයේ ඔහු වත්තක රැකියාවක් කළේය. මව හෙලන් රෝස් ඩැනියෙල්ස් ගුරුවරියකි. මෙම දම්පතීන්ගේ දෙවැනි දියණිය කුඩා අවදියේ සිට ම ගීතයට තදින් හද බැඳුණි. බාල අවධියේ ම පල්ලියේ ගීතිකා ගායනාවන්ට යොමු කිරීම නිසාවෙන් ඇය කිතුණු පරිසරයට බෙහෙවින් අනුගත වූවා ය. එ පරිදි කුඩා කල සිට ම ගීත ගැයීම හේතුවෙන් ස්වර උච්චාරණ ක්‍රමයට ගීත පදමාලාව හැසිරවීමට සතතාභ්‍යාසයේ යෙදීම නිසා ගායනයේ දී විශිෂ්ඨ වූවා ය. සත් හැවිරිදි වත් ම ඩේසි ඩැනියල් ශිෂ්‍යාවට මැතිව් විදුහලේ වේදිකාවට පිවිස නර්තනයේ යෙදෙමින් ගායනයක් ඉදිරිපත් කිරීමේ අවස්ථාව උදා වූවා ය. එම පළමු ගීතය ම ළමා ගායිකාවක් ලෙස ජනප්‍රියත්වයට පත් වීමට ප්‍රමාණවත් වූවා ය. "ට්‌වින්කල් ට්‌වින්කල් ලිට්‌ල් ස්‌ටාර්" "දිලෙන් දිලෙන් පුංචි තරු" නමැති ඉංග්‍රීසි කවිය කී හැටි, පාසලේදී ඉගෙන ගත් ඉංග්‍රීසි ගීත, කවි හා පල්ලියේදී කියන ලද ගීතත්, කට පාඩම් කරගැනීමට ඇය පුරුදු වී සිටියා ය. ලක්‍ෂමී බායි, සුසිලා ජයසිංහ වැනි එම යුගයේ ජනප්‍රියව සිටි ගායක ගායිකාවන් ගැයූ "විජිත සුන්දර පුෂ්ප උයනේ", "මහමුනි ශ්‍රී පාද තැබූ ලංකා දීපේ", "එන්න පායා" ආදී ගීතයන් ආසාවකින් ගැයූ ඇය ලක්‍ෂ්මී බායි, සුසිලා ජයසිංහ සහ රෙජිනා ඇනී බොතේජු වැනි සුප්‍රකට ගායිකාවක් වීමට ඇත්නම්, කියා දිවා රෑ සිහින මැව්වා ය.

ඇයගේ පියා සංගීතය ප්‍රිය කළ අයෙකු ලෙස තම දුවණියට මිහිරි හඬින් ගී කීමට පුළුවන් බව මුලින්ම දුටු තැනැත්තා ඔහු ය. ගායිකාවක් වශයෙන් රටට හඳුන්වා දීමට මුලින්ම අදහස් කරනු ලැබූයේ ඇයගේ දයාබර පියා ය. රම්බොඩ හැර දමා පසුකලෙක මොරටුවේ පදිංචියට පැමිණ වැඩිදුර අධ්‍යාපනය සඳහා වේල්ස් කුමරි බාලිකා විදුහලට ඇතුළත් කෙරුණි. එතැනින් සිප්සතර හදාරා දෙවැනි වරට වැල්ලවත්තේ සෙන්ට් ක්‌ලෙයාර්ස් විදුහලට ඇතුළත් කෙරුණි. ඇයගේ මවද එහි ගුරුවරියක වූවාය. ඉන්පසු දෙමටගොඩ සෙන්ට් මැතිව් විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලබද්දී විවිධ ප්‍රසංගවල රඟපෑමට අවස්‌ථාව ලැබුණි. එවිට ඇයගේ වයස අවුරුදු 12 කි. එහිදී දෙව් දූතයෝ යන නාට්‍යයේ රගපා දස්‌කම් දැක් වූ තැන චන්ද්‍රලේඛා හා සී. ඒ. පෙරේරා ගුරුතුමියන් යටතේ හොඳ හැටි පුහුණුව ලැබුවාය.

කොළඹ ප්‍රදේශයෙ හි ළමාවිය ගත කළ ඇය ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය ලැබුවේ ශාන්ත මැතිව් විද්‍යාලයෙනි. පසුව ඇය වැල්ලවත්ත ශාන්ත ක්ලොරාගේ විද්‍යා‍ගයේදි ඇතුළත් දී එහි දී අධ්‍යාපන කටයුතු හැදැරෑවා ය.

කුඩා අවධියේ සිටම ඇය නර්තනට ගායනයටත් දස්කම් පෑවාය. හත්වන වියේදි නත්තල් කැරොල් ගායක සද"හාද ඇය සහභාගි වුවාය. පාසල් ගුරුවරියක් ද සුප්‍රකට නෘත්‍යාංගනාවක වු "චන්ද්‍රලේඛා" ඇගේ කලා ලොව ගුරුවරිය වූයේ ය. ඇයගේ සහජනයෙන් ඇති දක්ෂතා හදුනාගැනිමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇය සපත්තු සාදන්නාගේ බිරිද යන නත්තල් නාටකයේ ප්‍රධාන චරිතය සදහා තොරාගනු ලැබුවාය. මෙම නාටකය වැල්ලවත්ත ශාන්ත ක්ලොරාගේ පාසලේදි පුහුණු කර ඉදිරිපත් කරනු ලැබීය.

ඇයගේ මෙම රංගනය දුටු වෝල්ටර් අබේසිංහ නම් නාට්‍ය නිෂ්පාදකයා ඇගේ පියාගේ අවසරයද ඇතිව එහුගේ රමායනය නාට්‍යයේ සීතාගේ චරිතය සදහා තෝරා ගත්තාය. සිංහ නාට්‍ය සභාව විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබු මෙම නාට්‍යය 1935 ඇය වයස අවුරැදු 12 රග දක්වනු ලැබීය.

ගායනය
ඇය ගායනයට පිවිසෙනුයේ 1906 දී පෙරළියක් ඇති කළ ග්‍රැමෆෝන් යුගයේ දී ය. ඇගේ ගීතවල ක්‍රිස්තියානි ආභාසය තිබුණි. එමෙන්ම ඇය 1939 කාලයේදී ගුවන් විදුලි සංගිත වැඩසටහන් වලට සහභාගි වුවාය. ඇය ගැයූ ප්‍රථම ග්‍රැමෆෝන් ගීතය සිරි බුද්ධගයා විහාරේ ගීතයයි. ඇය සමඟ එච්.ඩබ්ලිව්. රූපසිංහයන් 1939දී ගැයූ "සිරි බුද්ධගයා විහාරේ" නම් ගීතය පළමුවරට ග්‍රැමෆෝන් තැටියකට ගායනා කලා ය. එවිට ඇයගේ වයස අවුරුදු 13 කි. රූපසිංහ මාස්‌ටර් ඇය ගී ලොවට ගත් පසු "ඩේසි" නාමය ඉවත් කොට රුක්‌මණී දේවි යෑයි නම තැබුවේ ය. මෙම ගීතය ජනප්‍රිය වූ විගස ග්‍රෑමෆෝන වෙළඳ තැටි සඳහා ගීත දහයකට වැඩි ප්‍රමාණයක් ද, චිත්‍රපට පසුබිම් ගීත ද, විරිදු හා කණ්ඩායම් ගීත ද බොහෝ ප්‍රමාණයක් ගායනා කර දායාද කර දුන්නා ය. රූපසිංහ මාස්‌ටර් සමගින් බොදු ගී ගායනා කරන ලද අතර, කාර්ගිල්ස් සමාගමේ ගේබ්‍රියෙල් ගුණරත්න මහතාගෙන් එච්.එම්.වී. තැටිවලට (HMV Disks) ගීත ගායනයට ඇරයුම් ලැබුණි. "සිරි බුද්ධගයා විහාරේ" හි තාලය හා සංගීතය ඇසෙන සැම විටම ආගමික හැඟීමෙන් ශ්‍රාවක සිත් කිලිපොලා යයි. කලා ක්ෂේත්‍රයේ ග්‍රැමෆෝන යුගය ලෙස හැඳීන් වූ කාල පරිච්ඡේදය හා නූතන යුගය ආබද්ධ කිරීමේ සන්ධිස්ථානය වූයේ රුක්මණී දේවියයි. ග්‍රැමෆෝන යුගයේ සිට වර්තමාන යුගයට ඇය පිවිසෙන්නේ වෙස් මුහුණු, සිවම්මා ධනපාල, ඔතේලෝ, වෙස්සන්තර නාට්‍ය හා අහසින් පොළොවට රූගත කිරීම්වලට දායකවීමෙනි. ඒ කල් හි රුක්මණී දේවිය නවක නිළියන්ගේ ආදරණීය ඩේසි අක්කා වූවා ය.

ඇය ගීත, චිත්‍රපට, වේදිකා නාට්‍ය බොහෝමයකට ම දායක වී ඇත. විචාරකයන් ඇය "මෙලඩි ක්වීන්" ලෙස  හැඳින්වුයේ ඇගේ ගීත නිසාවෙනි. රුක්මණී අනෙක් සංගීඥයන් මෙන් සංගිතය ඉගෙන නොතිබිණි. රුක්මණියට අපරදිග සංගිතයට මෙන්ම ඉන්දීය පෙරදිග රාගධාරී සංගිතයට ද අනුවද ගීත ගායනා කළ හැකි වූවා ය. ඇය ලංකාවේ එකල් හි සිටි හොඳම පොප් ගායිකාව ද වුවාය. 1947 ගුවන් විදුලි ශ්‍රවණ පර්යේෂණයකදී ඇය ජනප්‍රිය ගායන ශිල්පින් අතර 2 වන ස්ථානයට පත්විය.

ඇය විසින් "ලොවේ දසත පුජිත" - ගරු සිංහල ජාතියෙ උපන්න විරිඳු ගීතය ද සැඟවුණු පිළිතුර චිත්‍රපටයේ ද්‍රවිඩ පිටපත වන කුසුමලතා හි ද්‍රවිඩ ගීතයක් ද ඇය ගැයුවා ය.

වේදිකාව
ඇය මෙම කලාවට අවතීර්ණ වනුයේ වේදිකා නාට්‍යය නුර්තිය පිරිහෙන කාලයේ දීය. එකල් හි ලාංකික කලා ක්ෂේත්‍රය ගොඩ නැඟුනේ සාම්ප්‍රදායික වූ ජන කවීන්ගෙන් හා ශාන්ති කර්ම, යකදුරු ක්‍රියාවන් ආශ්‍රිතව බිහි වූ යාතිකා මෙන්ම, දේශීය සංගීත භාණ්ඩ උපයෝගී කර ගනිමිනි. වෙස්සන්තර, සඳකිඳරු, කුස ජාතකයන් වැනි වූ ආගමික කථා හා රාමායනය, අශෝක මාලා වැනි දෘෂ්‍ය කාව්‍ය අනුසාරයෙන් රඟ දැක් වූ නාට්‍ය හා නූර්ති ගී දිවයින පුරා ජනප්‍රිය වී තිබුණි. 19 සියවස ආරම්භයේ දී ම එදා පැවති කෝපි කඩේ හා නිවෙස්වල ගීත ඇසීමට ග්‍රැමෆෝනය ජනප්‍රිය වූයේ ය. නාට්‍ය කණ්ඩායම් ලක්දිව පුරා සංචාරය කරමින් වේදිකා නාට්‍ය රංගනයෙන් හා නූර්ති ගී ගැයීමෙන් ප්‍රේක්ෂක ජනප්‍රියත්වය ඇති කළේ ය. එකල නිළියක වීම පිළිබඳ සාමාන්‍ය ජනයා අප්‍රසාදය පළ කරමින් එය පහත් ලෙස සළකමින් හංවඩු ගැසී තිබුණි. එම නාට්‍යවල ගී ගැයීම හා ස්ත්‍රී චරිතයන් හි රංගනය යෙදුණේ ස්ත්‍රී ලෙස වෙස් ගත් පිරිමින් ය. පුරුෂ ආධිපත්‍යයට පැතිර වූ කාල වකවානුවක් අතීතයේ පැවති බැවින් කාන්තාවන්ට නර්තනය හෝ ගායනයට වේදිකාව තහනම් කලාපයක් වීම ලක්ෂණයකි. කාන්තාවක් වේදිකාවට පිවිස පුරුෂයින් සමඟ නර්තනයේ, රංගනයේ හෝ ගායනයේ යෙදීම ස්ත්‍රී විලාපයකට හේතුවන ක්‍රියාවක් ලෙස එදා සමාජය සැලකූ අතර ටීටර්කාරියෝ, බයිස්කෝප් කාරිනියන් ලෙස ඔවුන් සමච්චලයට පත් කරමින් විවාහයකට හෝ නුසුදුසු අය ලෙස සැලකුවේ ය. එම කාල වකවානුව තුල ජීවත් වූ ස්වදේශීය කාන්තාවෝ නර්තනය, ගායනය ප්‍රතික්ෂේප කළා ය.

ඇයගේ ප්‍රථම වේදිකා නාට්‍යය වූයේ රාමායනයයි. එහිදී ඇය සීතාවගේ භූමිකාවට රංගනයෙන් දායක වීය. ඇගේ ස්ත්‍රී දේහ ලක්ෂණ, හඬ හැසිරවීම, වේදිකාවට පිවිසීමේදී ප්‍රේක්ෂකයා අමන්දානන්දයට පත් කළේය. එබැවින් සමකාලීන නාට්‍ය නිෂ්පාදකයෝ ඇයගේ සහභාගිත්වය තම නර්තනයට, ගායනයට නිරතුරුව අපේක්ෂා කරන ලදි. මේ අතර තුර කාලයේ දි රුක්‌මණි සමග නාට්‍යවල රඟපෑමෙන් හඳුනාගත් ස්‌ටැන්ලි මල්ලවආරච්චිගේ මාර්ගයෙන් එඩී ජයමාන්නත් මිනර්වා සංචාරක නාට්‍ය කණ්‌ඩායමත් ඇයට හඳුනා ගන්නට ද ඊට එක් වීමට ද භාග්‍යය ලැබිණ. මෙහිදී නර්තනයෙන් හා රංගනයෙන් බොහෝ දුරට සහභාගි නොකර ගායනයට පමණක් අවස්ථාව ලබා දී ඇත. නාට්‍යයක් විටින් විට රඟපෑමේදී එම කොටස් අතරතුර වේදිකාව සැරසීමට එදා බොහෝ වෙලාවක් ගත වූයේ ය. එම විරාමය තුළ ප්‍රේක්ෂකයා රඳවා තබා ගැනීම සඳහා විටින් විට රුක්මණී දේවී ගීත ගායනය සඳහා මිනර්වා නාට්‍ය කණ්ඩායම විසින් යොදවන ලද්දේ ය. ප්‍රේක්ෂකයාට මෙන්ම රුක්මණී දේවියට ද මෙය නව අත්දැකීමක් වූවා ය. ඇයගේ පුරුදු ගීත ගායනය නිදහසේ ඉදිරිපත් කිරීමට මෙම අවස්ථාව බෙහෙවින් ප්‍රයෝජනවත් වූවා ය. මුල් කාලයේ වේදිකා නාට්‍ය රඟපෑවත් ඇය එතරම් ජනප්‍රියත්වට පත් නොවුවා ය.

රාමායණය, මායාවතී, රෝහිණී වැනි නාට්‍ය කිහිපයක රඟපා ජනප්‍රියත්වයට පත්වු ඇය මිනර්වා නාට්‍ය සංගමයට බැඳුනා ය. රුක්මණී වඩා ප්‍රිය කළේ ගීතයට ය. ඇය අවතාරය නාට්‍යයෙන් අරඹා එම සංගමයේ නිපද වු නාට්‍යවල අතිරේක ගායිකාවක ලෙස ද දායක වූවා ය. කඩවුණු පොරොන්දුව නාට්‍යෙයේ රංජනීගේ චරිතයට පණ පෙවීමෙන් රඟපෑමද ආරම්භ කළා ය.

එදා රාමායනයෙන් වේදිකාවට පිවිස 1939 දී ඇයගේ ප්‍රථම රංගනය ඉදිරිපත් කළාය. ඉන් පසු බද්දේගම රතනසාර විද්‍යාලයේ ගුරුවරුන් හා ළමුන් සමග එක් වී ජී.පී.පී. ආටිගල මහතාගේ "රෝහිණී" දෘශ්‍ය කාව්‍ය නාටකයේ රඟ පෑවා ය. ටී. ඩී. තාඹුගල සහ ඒ. එන්. ද සිල්වා මහත්වරුන් "මායාවතී" නාටකයේ රඟපෑවේ එවකට ප්‍රවීන ගායකයකු වූ සූරියසං කර් මොල්ලිගොඩ ද සමඟිනි. ලුමන් රාජපක්‍ෂගේ "රාජ ද්‍රෝහියා" නාට්‍යයේ ස්‌ටැන්ලි මල්ලවආරච්චි සමග රඟපෑවා ය. මොරටුවේ රඟදැක් වු "රංගල අප්පු" නාට්‍යයෙ හි මුල සිටම අග දක්‌වා විකට චරිතයක් එඩී ජයමාන්නයන් සමගින් මුල්වරට රඟ පෑවා ය. සිස් ඩයස්‌ගේ "ජානකී හරණයේ" ජානකී ලෙස ද, "කීකරු බිරිඳ" නාට්‍යයේ කීකරු බිරිඳ ලෙසද රඟ දැක්වීය. විශාඛා විදුහල් නාට්‍යක වූ "සිරිසඟබෝ" හි රාජ දේවිය වූවා ය.

සිනමාගමනය
ඇය මෙරට ප්‍රදර්ශනය කෙරුණු ප්‍රථම සිංහල කථානාද චිත්‍රපටය වූ කඩවුණු පොරොන්දුව චිත්‍රපටයේ රංජනීගේ චරිතය රඟපෑවා ය. මුලින් ම ප්‍රේක්ෂකයන්ගේ ගර්භාවට ලක්වන චරිත කඩවුණු පොරොන්දුව වැනි චිත්‍රපටවල රඟපෑ නමුත් පසුව ප්‍රේක්ෂක අනුකම්පාව දිනාගත හැකි දෛවයෝගය වැනි චරිත රඟපෑවා ය.

කඩවුණු පොරොන්දුව නාට්‍යය සතර දිසාවේ 800 වාරයක් වේදිකාගත වී ඉමහත් ජනාදරයට පත් වූ නාට්‍යයකි. මේ අතරතුර කාලයේ දී ඉන්දියාවෙන් පැමිණි එස්. එම්. නායගම් මහතා කඩවුණු පොරොන්දුව නාට්‍යය නරඹා තිරයට නැඟීමට අදහස් කොට බී.ඒ.ඩබ්ලිව්. ජයමාන්න මහතා සමග කතිකා කර, ගිවිසුම් අත්සන් කොට 1946 දී ඉන්දියාවට ගොස් චිත්‍රපටයට රූ ගත කිරීය. ඇය ඒ පිළිබඳව සඳහන් කළේ ඇගේ ජීවිතයේ ලැබූ අභිමානවත් අත්දැකීමක් ලෙස ය. "කොළොම්බස් අමෙරිකාව සොයා ගත්තා සේ" ඇය ප්‍රථම සිංහල කථානාද චිත්‍රපටයට දායක වූ බවය. එහි ප්‍රධාන චරිතය වූ රංජනීගේ චරිතය රුක්‌මණී දේවි රඟපෑවා ය. 1947 ජනවාරි 21 වෙනි දින රාජ්‍ය අනුග්‍රහය සහිතව මහාමාන්‍ය ඩී.එස්. සේනානායක මැතිතුමාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් හා සිනමා රසික රසිකාවියන් බොහෝ දෙනෙකුගේ සහභාගිත්වයෙන් කොළඹ කිංස්ලි සිනමාහලේදී කඩවුණ පොරොන්දුව ප්‍රථම සිංහල කථානාද චිත්‍රපටය ප්‍රදර්ශනය කරනු ලැබීය. එහිදී ඩේසි ඩැනියල් හෙවක් රුක්මණී දේවිය ප්‍රථම සිංහල චිත්‍රපට නිළිය ලෙස කිරුළු පැළඳී ඓතිහාසික දිනය ද විය. ඉන් පසුව ද නිර්මාණය වූ නාට්‍යවල හා චිත්‍රපටල ප්‍රධාන නිළි චරිතයට ඇය දායක වූවාය. ග්‍රැමෆෝන් මෙන්ම නූර්ති ගී ද ගැයූ රුක්මණී දේවි ප්‍රතිභාපූර්ණ කලාකාරිණියක්, වේදිකා හා චිත්‍රපට නිළියක් වශයෙන් සක්‍රීයව හිමි කලා ක්ෂේත්‍රයේ පසුතලය ස්ථාපිත කරනු ලැබූයේ එච්. ඩබ්ලිව්. රූපසිංහ මාස්ටර් සමඟ ගැයූ 'සිරි බුද්ධගයා විහාරේ' ගීතයෙනි. ඇය නිළියක ලෙස කපටි ආරක්ෂකයා (මල්ලිකා), වැරදුණු කුරුමානම (ස්වර්ණා), පෙරළන ඉරණම (සුවිනීතා), හදිසි විනිශ්චය (කාන්ති), සැඟවුණු පිළිතුර (කුසුමලතා), උමතු විශ්වාසය (දිවිත්ව චරිත මව සහ දුව), කැලෑහඳ (මාලිනී), අයිරාංගනී (අයිරාංගනී), මත්භේදය (කුසුමා), පෙරකදෝරූ බෑණා (මාලිනී), දොස්තර (චන්ද්‍රා) ලෙසත් රඟමින් ඇය අලුත උපන් සිනමාවට දායකත්වය සැපයුවා ය.

ඇය රඟ පෑ එම චිත්‍රපටයන් හි රංගනයෙන් පමණක් නොව ගීතයෙන්ද එක් වූයේ ය්. "සන්ධ්‍යාවේ ශ්‍රීය රම්‍යා ලෙස පේනා" — කපටි ආරක්‍ෂකයාට ද, "පින්සාර මාගෙ සොහොයුරා" — වැරදුණු කුරුමානමට ද, "ගලා කන්දේනී මතුවෙනා දොළකි ප්‍රීති ජීවිතේ" — පෙරළෙන ඉරණමට ද, "ඕලු මලෙහි සුදෝ සුදෝ" — හදිසි විනිශ්චයට ද, ජයමංගල ගාථාවන් — සැඟවුණු පිළිතුරට ද, "ලේ කිරිදීලා" — උමතු විශ්වාසයට ද — පළමු වරට මොහිදින් බෙග් සමග ද, "සුදට සුදේ සිරිය දිලේ" නව කතාවක් පළමු වරට තිරගත කළ ඩබ්ලිව්. ඒ. සිල්වා සූරීන්ගේ — කැලෑහඳට ද, "අන්න සුදෝ අර පාට වලා" — අයිරාංගනීට ද, "රාණියේ එන්නකෝ නැගී" මතභේදයට ද, "පෙම්මල් මාලා නෙළා ගොතාලා" — පෙරකදෝරු බෑණාට ද, "මුහුදේ පතුලේ කිමිදී" — දොස්‌තරට ද ගායනා කලා ය.

ප්‍රවේශමෙන් යන්නකො සුදා මගේ චිත්‍රපටය තිරයට නැඟෙද්දී රම්බොඩ මාර්ගයේ රුක්‌මණී දේවිය හර්බට් එම්. සෙනෙවිරත්න සමගින් මෝටර් රථයක නැඟී ගමන් කරන දර්ශනය රූගත කරන අවස්‌ථාවේදී රිය පාරෙන් ඉවතට පැන ප්‍රපාතයකට පෙරළීමේදී ගස් දෙබලක රැඳී දෙදෙනාගේ ම ජීවිත බේරුණි.

"සිරියලතා" ඩබ්ලිව්.ඒ. සිල්වා ශූරීන්ගේ චිත්‍රපටයට නැගි දෙවන නව කථාවයි. රුක්‌මණී සිරියලතා නමින් ද්විත්ව චරිතයක් නිරූපණය කළා ය. ඩබ්. ඒ. සිල්වා සූරීන්ගේ තෙවැනි වරට ද තිරගත කළ ඓතිහාසික නවකතාව වූ දෛවයෝගය හි ශීලා කුමරිය ලෙසත් රඟපෑවා ය. ඩොමී ජයවර්ධන සමගින් එක් වී මුල් වරට රඟපෑවේ "සැමියා බිරිඳගේ දෙවියාය" චිත්‍රපටයේ ය. "සුවදෙන සිත සැනසුම් අම මිහිරකි රස ලොව පෙම්" ගීතය ගයමින් "ලාදලු" චිත්‍රපටයේ ස්‌ටැන්ලි පෙරේරා සමග අසුපිට නැඟ රංගනයක යෙදුණේ ඩබ්. ඩී. අමර දේවයන් සමගින් යුග ගීතයක් ගයමිනි.

56 වරක් තිරයේ පෙම්වතිය වී පෙම් ජවනිකා රඟ පාමින්, ඉන්පසුව වැඩිහිටි චරිතවලට මුල් තැන දෙමින් "අබුද්දස්‌ස කාලෙ" ආචාර්ය ලෙස්‌ටර් ඡේම්ස් පීරීස් මහතාගේ "අහසින් පොළොවට වැනි චිත්‍රපටවල මවු චරිතයට කොටු වූවාය. "සක්‌විති සුවය" චිත්‍රපටයේ අවසන් වරට රඟමින් තිස් එක් වසරක් තුළ අනූවකට වැඩි සිනමා පටවලට රංගනයෙන් දායක වූවාය.

ඇය හට නිළියක වීමේ ආශාව එකල ඇගේ සිතෙහි සිහිනෙන් වත් වීමට අදහසක් නොතිබුණු බව ද ගී ගැයීමට නම් හය හතර දැනගත් දා සිටම ආශාවක් පැවති බවද ඇය කීවා ය.

කෙසේ හෝ ඇය ලංකාදීප පුවත්පතින් සංවිධානය කරනු ලැබූ දීපශිඛා සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබුවා ය. ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට සඟරාවක් වන ඉන්දියාවේ ෆිල්ම් ෆෙයාර් විදේශීය සඟරාවේ මුල් පිටුවේ ඇගේ ඡායාරූපයක් පළ කිරීමෙන් සිනමා හා ගායන ක්ෂේත්‍රයට කරන ලද විශිෂ්ඨ සේවය අගයමින් උපහාර දැක් වීය.

වේදිකා නාට්‍යයන්
 වෝල්ටර් අබේසිංහයන්ගේ - රාමායණය
 චාල්ස් ඩයස්ගේ - මායාවතී
 ඩික් ඩයස්ගේ - ජානකීහරණය
 පී.පී. ආටිගලගේ- රෝහිණී
 ලූමන් රාජපක්ෂගේ - රාජද්‍රෝහියා
 සී.ඒ. ෆොන්සේකාගේ - කීකරු බිරිඳ
 විලාෆ්‍රඩ් පීරිස්ගේ-රංගල අප්පු
 ධම්ම ජාගොඩගේ - වෙස්මුහුණු
 ඔතෙලෝ
 වෙස්සන්තර
 ඔන්න බබෝ ඇතින්නියා
 සිවම්මා ධනපාල

මිනර්වා නාට්‍ය
 අවතාරය - ගායනයෙන්
 කඩවුණු පොරොන්දුව - රංජනී
 පෙරැළෙන ඉරණම - සුවිනීතා
 උමතු විශ්වාසය - සුසිලා
 කපටි ආරක්ෂකයා - මල්ලිකා
 හදිසි විනිශ්චය - කාන්ති
 වැරදුණු කුරුමාණම - ස්වර්ණා

වියෝව
ගීත කෝකිලාවිය ලෙස ජනාදරය දිනූ රුක්‌මණී දේවී කලා දිවියට වසර 40ක් සපිරෙන මොහොත මුල් කොට ගෙන ස්‌වර්ණ ගී මහා ප්‍රසංගය ලෙස ගීත උළෙලක් කොළඹ කාන්තා විද්‍යාලේදී 1978 ඔක්තෝබර් මස 29 දින පැවැත්වීමට කටයුතු කරමින් සිටින අතරතුර දී මාතර උයන්වත්ත හි ගී සාදය නිමාකොට මීගමුව සිය නිවස බලා එමින් සිටියදී ජා-ඇල, තුඩැල්ලේදී ඇය ගමන් ගත් රිය තෙල් බවුසරයක ගැටීමෙන් එදින අලුයම නිසල පරිසරයම නසාගෙන දේවිය නිහඬ වූවා ය. එම ස්ථානය ආසන්නනයේ ම ඇයගේ ජීවී සිරුරට බොහෝ සෙයින් සමාන වූ ශ්වේත වර්ණාලේපිත පිළිරුවක් මීගමුව – කොළඹ ප්‍රධාන මාර්ගයේ ස්ථාපිත කර තිබේ.

සම්මාන
1976 - හොඳම පසුබිම් ගායිකාව - දොයි දොයිය පුතා - අහසින් පොළොවට - ජනාධිපති සම්මාන
1955 - හොඳම නිළිය - කැලෑ හඳ - දීපශිකා - ලංකාදීප පුවත්පත
1955 - හොඳම නිළිය් - දිනමිණ පුවත්පත මගින් පාඨක ඡන්ද 16221 මත.

මූලාශ්‍ර

ගායිකාවන්
නිළියන්

රුක්මණී දේවී


Narkoz (Antik Yunanca νάρκωσις, nárkōsis - günümüzde νάρκωση, nárkosi), kimyasal maddelerle sağlanan, kontrollü yapay uyku. İlk uygulamasına dair bilgiler MÖ 1200 yıllarında Antik Yunanistan'a kadar uzanmasına karşın bilimsel anlamda kullanımı 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren olmuştur. Horace Wells, William Thomas Green Morton, John Snow ve James Young Simpson isimli araştırmacılar narkozun gelişimine önemli katkıda bulunmuşlardır.

Anestezi

Narkoz


Uskolisni jedić (lat. Aconitum angustifolium), vrsta jedića, otrovna trajnica iz porodice Ranunculaceae, rasprostranjena po jugoistočnoj Italiji, Sloveniji i Hrvatskoj, osobito po Julijskim Alpama.

Izvori

Jedić
Otrovne biljke
Flora Italije
Flora Slovenije
Flora Hrvatske

Uskolisni jedić


Svijet

Umjetnička djela

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Umjetnička djela

Događaji

 23. prosinca  Premijera prvog hrvatskog mjuzikla kršćanske inspiracije. Mjuzikl nosi naslov Mali suci. Bila je u dvorani crkve Majke Božje Lurdske u Zagrebu. Autori su Krešimir Tičić i Mario Nardelli.

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kazalište u 1973.


"Wildest Dreams"  "" je pjesma američke pjevač Taylor Swift s njenog petog albuma 1989", objavljena 31. kolovoza 2015. godine. Swift je napisala ovu pjesmu s njezinim producentima Max Martinom i SHellbackom. Nakon izlaska 1989. albuma, pjesma je počela dobivati dosta pažnje u SAD-u, Kanadi i Australiji. Nakon što je pjesma objavljena kao singl, dosegla je broj pet na Billboard Hot 100.

"Wildest Dreams" pjesma je američke kantautorice Taylor Swift s njenog petog studijskog albuma 1989 (2014). Swift je pjesmu napisala s Maxom Martinom i Shellbackom koji su također producirali pjesmu. Pjesma je objavljena na radijskim postajama kao peti singl albuma 31. kolovoza 2015. u izdanju Big Machine i Republic Records.

O pjesmi
Pjesma je synth-pop i pop balada koja uključuje atmosfersku produkciju opremljenu gudačkim instrumentima te Swiftin otkucaj srca kao njegov ritam. Tekst opisuje Swiftinu molbu da je se njezin ljubavnik sjeti unatoč neizbježnom kraju njihove veze. Suvremeni kritičari ocijenili su "Wildest Dreams" s umjerenim kritikama; neki su pohvalili Swiftin vokal i produkciju, dok su ga drugi smatrali neoriginalnim. Retrospektivno, kritičari su pozitivno vidjeli pjesmu kao jednu od boljih Swiftinih pjesama u njezinom katalogu. Pjesma je također dobila službeni remix koji je producirao R3hab.

Glazbeni video
Glazbeni video pjesme, u režiji Josepha Kahna, privukao je kritike zbog veličanja kolonijalizma, tvrdnje koju je Kahn odbacio. Smješten u Africi tijekom klasične holivudske ere 1950-ih, prikazuje Swift kao glumicu s crnom kosom koja se zaljubi u svoga gumca na setu, a kasnije shvaća njihov neizbježni kraj po završetku njihovog filmskog projekta. Video je odlično primljen u produkcijskom i stilskom smislu. Swift je sav prihod od videozapisa donirala Američkoj zakladi za afričke parkove.

Ljestvice
Singl se našao među prvih pet na ljestvicama Australije, Kanade, Poljske i Južne Afrike. U Sjedinjenim Državama to je bio peti uzastopni top-hit za Billboard Hot 100 iz 1989. godine, dosegavši peto mjesto, a dosegnuo je vrh Billboardovih ljestvica usmjerenih na airplay, uključujući Mainstream Top 40 i Adult Top 40. Recording Američko industrijsko udruženje (RIAA) i prodao je više od dva milijuna primjeraka u Sjedinjenim Državama do studenog 2017. godine.

Wildest Dreams (Taylor's Version)

"Wildest Dreams (Taylor's Version)" je reizdanje Swiftine skladbe koja je izašla 2014. godine. Pjesma je sa Swiftinog reizdanja albuma 1989 (Taylor's Version). Pjesma je predstavljen u najavi za animirani film Spirit Untamed iz 2021. Ova verzija pjesme je objavljena 17. rujna 2021. kroz Republic Records izdavačku kuću.

Pozadina
15. rujna 2021. nakon što je trend na društvenoj mreži TikTok koji uključuje dio pjesme "Wildest Dreams" koja je objavljena 2014. godine postao viralan, Swift je odlučila objaviti Taylor's Version verziju pjesme te je to ujedno učinila 17. rujna 2021. u 15:00 CEST.

U samo četiri sata od izlaska pjesme, ova verzija je ostvarila 2 milijuna na Spotify-u.

Izvori

Singlovi iz 2015.
Skladbe Taylor Swift

Wildest Dreams (pjesma Taylor Swift)


Asientos es una película del año 1995.

Sinopsis
España concedía asientos o licencias en el  a los negreros europeos para que organizaran el comercio esclavista. Han transcurrido cien años desde que terminó la deportación africana hacia el nuevo mundo. La película cuenta la historia de un joven africano traumatizado por la violencia que sigue viendo hoy en día. Hace un intento para escapar refugiándose en su imaginación. Se va a la isla de Gorea. Este viaje al corazón del dolor y del sufrimiento, por lugares vacíos cargados de recuerdos, se convierte en una serie de cuestiones.

Referencias

Películas sobre la esclavitud

Asientos (película)


Bayağı bıldırcın (Coturnix coturnix), sülüngiller (Phasianidae) familyasından 18–20 cm boyunda, küçük başlı, narin ve sert gagalı kuş türü.

Özellikler
Başı koyu kahverengi ve gözlerinin çevresi beyaz halkalıdır. Otlar, tahıl tarlaları ve bodur ağaçlıklı alanlarda gezinerek tohum, kurtçuk ve böceklerle beslenir. Yuvasını çalılıklar altında eştiği bir çukurda yapar. Sarı kahverengi benekli 7-15 yumurta yumurtlar. Yılda 2-3 defa kuluçkaya yattığı olur. Üç haftada yumurtadan çıkan yavrular, hemen analarının peşlerine takılarak kurtçuk ve böcek yemeye başlarlar.

Yayılış
Bıldırcınlar Ağustos-Eylül-Ekim aylarında Afrika'ya göç ederek kışı geçirir. Mart-Nisan-Mayıs'ta tekrar Rusya ve Romanya bozkırlarına dönerler. Gece alçaktan uçarak göç ettiklerinden ağ kurularak rahatlıkla yakalanırlar.

Dış bağlantılar

Sülüngiller
Asgari endişe altındaki türler
Göçmen kuşlar
Av hayvanları
Avrupa kuşları
Türkiye'deki kuşlar
Pakistan'daki kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Bayağı bıldırcın


شاطئ أوماها  هو الاسم الرمزي لواحد من النقاط الإنزال الخمسة التي حددها الحلفاء خلال غزو نورماندي في الحرب العالمية الثانية على الساحل الفرنسي المحتل في 6 يونيو 1944. وقد قسم الحلفاء شاطئ النورماندي إلى خمس اقسام هي (اوماها، اوتاها، سورد، قولد، جونو) كانت القوات الأمريكية مسؤولة عن اوماها واوتاها. كان الغزو على شاطئ نورماندي ناجح إلى حد ما لكن كانت المقاومة في اوماها حيث واجهت القوات الأمريكية مقاومة غير متوقعة في ذلك الشاطئ.

وهو شاطئ فرنسي احتلته ألمانيا النازية خلال الحرب العالمية الثانية، وبعدما تم احتلاله جلب إليه الألمان عدة مدافع من طراز (فلاج 88) للهجوم على جيش ومواقع الحلفاء فارسلت ثلاث دول جيوشها أميركا وبريطانيا وكندا التي سميت خلال الحرب العالمية بريطانيا العظمى جيش لتحرير الشاطئ وكان عدد جنود هذا الجيش ما يقارب 34,000 جندي، وبعدها انضم إليهم الجيش الفرنسي وبعد مده أعلن جيش الحلفاء النصر واحتلال الشاطئ.

التخطيط
قبل الانزال

خطط الحلفاء للقيام بغزو أوروبا وذلك عن طريق حملة عسكرية ضخمة فتجمعت جيوش الدول الثلاث أمريكا وبرطانيا وكندا في برطانيا، أصبح في برطانيا ما يقارب أربعة ملايين جندي من قوات الحلفاء، كان قائد القوات الألمانية المسؤول عن الدفاع عن غرب أوروبا هو رومل حيث قام ببناء التحصينات بكثرة على سواحل أوروبا من الدول الإسكندنافية امتدادا إلى إسبانيا لانهم كانوا متأكدين بأن الانزال سوف يتم من جهة الغرب لكن اين بالضبط ؟ وبعدها قامت المخابرات البرطانيا بتمويه النازيين بأن الانزال سوف يتم من اقرب نقطة إلى برطانيا ولكن الانزال الحقيقي الذي سوف يتم في النقطة الابعد نحو الغرب وصدق الالمان ذلك وقاموا بحشد قواتهم هناك وحتى بعد الانزال كانوا يعتقدون بأن الانزال الحقيقي سوف يتم هناك لكن الحلفاء نجحوا بتمويههم.

يوم الانزال

قبل شروق الشمس 6 حزيران سنة 1944 قامت طائرات الحلفاء بقصف الساحل بألاف الاطنان من القنابل وبعدها بنصف ساعة قامت البارجات الحربية بقصف الساحل بالمدفعية لكن تصويب الاثنين لم يكن دقيقا حيث كانت القوات الألمانية متحصنة بالملاجئ فلم يكن القصف ذو فائدة وكان عدد الجنود الالمان هناك 6000 جندي العدد قليل مقارنة بقوات الحلفاء لكنهم كانوا محصنين بشكل جيد، وبعدها قامت القوات البرية بالانزال على الشاطئ فبسبب القصف تلاشى عنصر المفاجئة مما أدى إلى مجزرة للحلفاء فعندها قتل أكثر من 2000 جندي أمريكي وتمكن الحلفاء من السيطرة على الساحل والانتصار لكن الانتصار كان باهض الثمن. ومن هذا الساحل بدأ الجيش الأمريكي والبريطاني من تحرير فرنسا وباقي أوروبا.

مراجع

انظر أيضا
 رمال الحرب

تاريخ نورماندي العسكري
تضاريس نورمندي
شواطئ فرنسا الحضرية
عمليات الحرب العالمية الثانية ومعارك أوروبا
عملية أوفرلورد
عملية نبتون
معارك الحرب العالمية الثانية
معارك الولايات المتحدة في الحرب العالمية الثانية
معارك ألمانيا في الحرب العالمية الثانية

شاطئ أوماها


ÉRD női kézilabda (în , pe scurt ÉRD) este departamentul de handbal feminin al clubului polisportiv maghiar ÉRD din orașul Érd. Actualmente, echipa evoluează în Nemzeti Bajnokság I (NBI), liga superioară de handbal feminin din Ungaria, după ce a promovat în anul 2010, câștigând, cu excepția unui singur meci, toate partidele pe care le-a disputat în acel sezon în liga inferioară Nemzeti Bajnokság I/B.

În sezonul 2011–12, ÉRD a terminat pe locul IV în NBI, pierzând medalia de bronz în play-off-ul campionatului în favoarea clubului Siófok KC. Totuși, locul IV le-a permis să evolueze pentru prima dată într-o cupă europeană, Cupa EHF Feminin. Un an mai târziu, echipa a câștigat prima sa medalie în liga superioară, cea de bronz, după o dublă victorie în play-off împotriva Váci NKSE.

Echipament, culori, suporteri

Producător de echipament și sponsor inscripționat pe tricou

Echipa

Lotul actual
Echipa în sezonul 2016–17

Portari
 1  Svetlana Gridnieva
 13  Kinga Janurik]
 22  Željana Stojak
 54  Barbara Győri
Extreme
 5  Kitti Takács
 6  Dorina Bernát
 19  Bozsána Fekete
 20  Larissa Araújo
 33  Katarina Krpež Slezak
Pivoți
 8  Laura Szabó
 14  Anett Kisfaludy
 17  Vanda Gulyás

Linia de 9 metri
Intermediari stânga
 15  Kinga Klivinyi
 24  Mariama Signaté
Centri
 7  Luca Vajda
 10  Anđela Bulatović
 88  Bianka Barján
Intermediari dreapta
 23  Nikolett Kiss
 99  Mireya González

Banca tehnică
  Manager de club: Erzsébet Szántó
  Director tehnic: Júlia Anna Monok
  Antrenor principal: Edina Szabó
  Antrenor cu portarii: Marianne Rácz
  Antrenor de tineret: Tünde Balogh
  Medic: Miklós Kator
  Maseur: Kálmán Kiss

Palmares

Intern
Nemzeti Bajnokság I
 Medalie de bronz (4): 2013, 2014, 2015, 2016

Magyar Kupa
Finalistă (1): 2016
Locul 3 (1): 2015

Nemzeti Bajnokság I/B:
 Medalie de aur (1): 2010

Internațional
Cupa EHF
Semifinaliste: 2015

Sezoanele recente
Ani competiționali în Nemzeti Bajnokság I: 7
Ani competiționali în Nemzeti Bajnokság I/B: 2
Ani competiționali în Nemzeti Bajnokság II: 11

În competițiile europene
Sursa: kézitörténelem.hu
Participări în Liga Campionilor: 1
Participări în Cupa EHF: 3
Participări în Cupa Cupelor EHF: 2

Note

Legături externe

Cluburi de handbal din Ungaria
Handbal în Érd
Fondări în 1973

ÉRD (handbal feminin)


Dušan (Duško) Brkić (Obrovac, 6. travnja 1913. – Beograd, 28. srpnja 2000.), pravnik, komunist, politički komesar 6. slavonskog korpusa NOVJ i visoki državni rukovodilac NR Hrvatske. Nakon umirovljenja 1950.-ih godina, bavi se likovnom umjetnošću. Kao najviše rangirani političar iz redova srpske etničke zajednice u Hrvatskoj, 1950. godine je smijenjen s mjesta potpredsjednika vlade NR Hrvatske, nakon što je kritizirao postupke vlasti prema selu i seljacima; potom je poslan u politički logor Goli Otok, kao "informbiroovac".

Životopis

Rođen je 1913. godine u Obrovcu u Dalmaciji. Završio je Pravni fakultet u Beogradu, te je postao članom Komunističke partije Jugoslavije prije Drugog svjetskog rata.

Nakon raspada Jugoslavije 1941. godine, Dušan Brkić je bio jedan od organizatora oružanog ustanka u Slavoniji. Tijekom rata bio je politički komesar Šestog slavonskog korpusa NOVJ, vijećnik Antifašističkog vijeća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ) i član Izvršnog odbora (vlade) Zemaljskog antifašističkog vijeća narodnog oslobođenja Hrvatske. Kao najistaknutiji srpski rukovodilac u Hrvatskoj, Brkić je sekretar ZAVNOH-ova Kluba vijećnika Srba. 1944. godine je među osnivačima Srpskog kulturnog društva "Prosvjeta".

Nakon što je Izvršni odbor ZAVNOH-a preimenovan u Narodnu vladu Federalne Države Hrvatske, Dušan Brkić nosi naslov ministra pravosuđa u toj vladi. Potom je i potpredsjednik Vlade Narodne Republike Hrvatske.

Zajedno s ministrom drvne industrije i šumarstva NR Hrvatske Stankom Opačićem Ćanicom i Radom Žigićem, članom Politbiroa Centralnog komiteta Komunističke partije Hrvatske - koji su osumnjičeni kao dio veće grupe od 25 istomišljenika - isključen je iz komunističke partije 11. rujna 1950. godine, pod optužbom za podupiranje Informbiroa. U situaciji kada nastaju nemiri među srpskim seljacima u Hrvatskoj nezadovoljnim komunističkim "cijeđenjem" sela i sporošću u obnovi u ratu popaljenih kuća, ovu trojicu se krivilo da su predvodnici seljačke pobune: izgleda da su obilazeći nezadovoljne seljake - često bivše partizane - u srpskim selima kritički i s nezadovoljstvom govorili (sloboda govora u Jugoslaviji tog doba apsolutno nije postojala) o postupanju komunističkog rukovodstva Hrvatske. Ocjena njihovih drugova iz komunističkog rukovodstva Hrvatske je bila da oni šire nezadovoljstvo među srbima u ustaničkim krajevima, te šire srpsko-rusofilske i nacionalističkih stavove.

Dana 20. lipnja 1951. godine Javno tužilaštvo za grad Zagreb je Okružnom sudu u Zagrebu podnijelo optužnicu protiv Rade Žigića (prvooptuženi), Dušana Brkića (drugooptuženi) i Stanka Opaćića (trećeoptuženi) za podržavanje Rezolucije Informbiroa, podržavanje politike SSSR-a i IB zemalja, širenje neprijateljske ibeovske i šovinističke propagande, širenje nacionalne mržnje između Srba i Hrvata, radu na slabljenju ekonomske i obrambene snage Jugoslavije, stvaranja ibeovskih ilegalnih grupa, itd.- sve u cilju slabljenja i ugrožavanja državnog uređenja FNRJ te olakšavanja potencijalnog napada na zemlju i rušenja njenog rukovodstva. Naposljetku se od suđenja odustalo, a ova trojica su administrativno - zaštitnom mjerom koju je donijelo Ministarstvo unutrašnjih poslova NR Hrvatske poslani na 24 mjeseca u Politički logor Goli otok.

Nakon izlaska iz zatvora živi Dušan Čanica razmjerno povučeno u Beogradu. Bavi se slikarstvom i kiparstvom, te na Pedagoškoj akademiji u Beogradu diplomira iz likovne umjetnosti. U likovnom radu, uglavnom prikazuje motive iz rodnog kraja.

Na Filološkom fakultetu studira engleski jezik. 1975. je uhićen pod optužbom da se bavio "kontrarevolucionarnom djelatnošću", te je 12. travnja 1976. godine zajedno s još trojicom okrivljenika osuđen na 8 godina zatvora zbog održavanja veze s "kominformovskom emigracijom" u Istočnom bloku.

Neki suvremeni srbijanski izvori pripisuju mu - na temelju pričanja sudionika događanja - ključnu ulogu u odvajanju Srijema od Hrvatske i njegovom pripajanju Srbiji nakon Drugog svjetskog rata.

Izvori

Hrvatski komunisti do 1945.
Hrvatski komunisti u drugoj Jugoslaviji
Srbi u Hrvatskoj
Životopisi, Obrovac

Dušan Brkić


Emil Dominik Josef Hácha (; 12 July 1872 – 27 June 1945) was a Czech lawyer, the president of Czechoslovakia from November 1938 to March 1939. In March 1939, after the breakup of Czechoslovakia, Hácha was the nominal president of the newly proclaimed German Protectorate of Bohemia and Moravia.

Early life and legal career
Emil Hácha was born on 12 July 1872 in the South Bohemian town of Trhové Sviny.

He graduated from a secondary school in Budweis and then applied for the law faculty at the University of Prague. After finishing his studies in 1896 (JUDr.) he worked for the Country Committee of the Kingdom of Bohemia in Prague (a self-government body with quite limited power). In 1902, Hácha married Marie Háchová, née Klaus (born 17 April 1873 in Prague, died 6 February 1938 in Prague). They had a daughter, Milada. Marie died ten months before Hácha became president.

Shortly after the outbreak of World War I, he became a judge at the Supreme Administrative Court in Vienna (the court was responsible for Cisleithania). He met Ferdinand Pantůček there. After the Treaty of Versailles, Pantůček became President of the Supreme Administrative Court of the Republic of Czechoslovakia in Prague, and Hácha became a judge (1918) and Deputy President (1919) of the court.

After Pantůček's death in 1925, he was chosen by T. G. Masaryk as his successor, becoming first President of the Supreme Administration Court.

He became one of the most notable lawyers in Czechoslovakia, a specialist in English common law and international law. He was also a translator of English literature (most notably Three Men in a Boat by Jerome K. Jerome), collector of art and a poet. His book Omyly a přeludy (Errors and Delusions) was published in 1939 anonymously, then later under his own name in 2001. He also became a member of the Legislative Council.

President of Czechoslovakia

Second Czechoslovak Republic

Following the Munich Agreement, Hácha was nominated as successor to Edvard Beneš on 30 November 1938 as President of Czechoslovakia. He was nominated because of his Catholicism, conservatism and lack of involvement in any of the governments that had led to the partition of the country.

The short era of his presidency before the German occupation is known as the Second Czechoslovak Republic and was marked by the shift from democracy to authoritarian state with an enabling act giving previously unusual powers to the president and government and restricting the powers of the parliament.

After the secession of Slovakia and Ruthenia in March 1939, British Ambassador to Czechoslovakia Basil Newton advised President Hácha to meet with Hitler. When Hácha first arrived in Berlin, he first met with the German Foreign Minister, Joachim von Ribbentrop prior to meeting with Hitler. Von Ribbentrop testified at the Nuremberg trials that during this meeting Hácha had told him that "he wanted to place the fate of the Czech State in the Führer's hands."

In the evening of 14 March 1939, Hitler summoned President Hácha to the Reich Chancellery in Berlin. Hitler deliberately kept him waiting for hours, while Hitler watched a film. Wilhelm Keitel in his memoirs recalled that when Hácha arrived Hitler said that "he was going to let the old gentleman rest and recover for two hours," which was incomprehensible to Keitel. Finally, at 1:30 a.m., on 15 March 1939, Hitler saw the President. He told Hácha that as they were speaking, the German army was about to invade Czechoslovakia.

Hitler then gave the Czech President two options: cooperate with Germany, in which case the "entry of German troops would take place in a tolerable manner" and "permit Czechoslovakia a generous life of her own, autonomy and a degree of national freedom..." or face a scenario in which "resistance would be broken by force of arms, using all means." Minutes of the conversation noted that for Hácha this was the most difficult decision of his life, but believed that in only a few years this decision would be comprehensible and in 50 years would probably be regarded as a blessing. According to Joachim Fest, Hácha suffered a heart attack induced by Göring's threat to bomb the capital and by four o'clock he contacted Prague, effectively "signing Czechoslovakia away" to Germany. Göring acknowledged making the threat to the British ambassador to Germany, Nevile Henderson, but said that the threat came as a warning because the Czech government, after already agreeing to German occupation, couldn't guarantee that the Czech army would not fire on the advancing Germans. Göring however does not mention that Hácha had a heart attack because of his threat.

The French Ambassador Robert Coulondre reported that according to an unnamed source considered reliable by Coulondre, by half past four, Hácha was "in a state of total collapse, and kept going only by means of injections." Coulondre described the scene at the Reich Chancellery:"The German ministers [Göring and Ribbentrop] were pitiless. They literally hunted Dr. Hácha and M. Chvalkovsky round the table on which the documents were lying, thrusting them continually before them, pushing pens into their hands, incessantly repeating that if they continued in their refusal, half of Prague would lie in ruins from bombing within two hours, and that this would be only the beginning. Hundreds of bombers were waiting the order to take off, and they would receive that order at six in the morning if the signatures were not forthcoming".However, Hitler's interpreter Paul Schmidt, who was present during the meeting, in his memoirs denied such turbulent scenes ever taking place with the Czechoslovak President. Jewish-American historian Jean Ancel noted that Schmidt's memoirs are not a reliable source of information as he consistently downplayed and ignored the criminal policies of the Nazi regime as well as his own role in them.

Protectorate of Bohemia and Moravia
After the occupation of the remnants of Czechoslovakia on 16 March, Hácha retained his office as President, but was forced to swear an oath to Hitler, who appointed Konstantin von Neurath as Protector of Bohemia and Moravia. During his time as President of the Protectorate, Hácha also signed into law legislation modeled after the Nazi Nuremberg Laws that discriminated against Czech Jews. He dissolved the parliament, replacing it with the National Partnership.

Hácha's situation changed on 29 September 1941, when Reinhard Heydrich was appointed Deputy Protector of Bohemia and Moravia, as Neurath had been considered not harsh enough by Hitler. Hácha lost all remaining influence over political affairs in his country and became a puppet. Many of his colleagues and friends were arrested (including the Prime Minister Alois Eliáš) and shot or sent to Nazi concentration camps.

After the assassination of Heydrich, the new Deputy Protector became Kurt Daluege. Hitler had originally planned to execute 10,000 Czechs in reprisal for the murder of Heydrich and warned Hácha that if another such incident occurred, "we should have to consider deporting the whole Czech population". This threat was made at Heydrich's funeral.

Capture, torture and death
On 9 May 1945, Prague was captured by the Red Army during the Prague Offensive. Hácha was brutally beaten and arrested by NKVD agents on 13 May and transferred immediately to Pankrác Prison. He died in prison on 27 June 1945 under mysterious circumstances. After his death, he was buried at first in an unmarked grave at the Vinohrady Cemetery (though now there is a marker present on his grave).

See also
List of unsolved deaths

Citations

References

External links
 Dramatic account by French diplomats of Emil Hácha's reluctance to sign over Bohemia and Moravia to Germany
 Hácha's report on the 15 March meeting in Berlin
 The complex legacy of the president many would prefer to forget

1872 births
1945 deaths
Charles University alumni
Czech anti-communists
Czech collaborators with Nazi Germany
Judges from Prague
Czech Roman Catholics
Czechoslovak people who died in prison custody
Czech people of World War II
Czech fascists
People from the Kingdom of Bohemia
People from Trhové Sviny
Presidents of Czechoslovakia
Prisoners who died in Czechoslovak detention
Protectorate of Bohemia and Moravia
Unsolved deaths
World War II political leaders
National Partnership politicians
Lawyers from Austria-Hungary

Emil Hácha


English River Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 English River Township (Keokuk County, Iowa)
 English River Township (Washington County, Iowa)

English River Township


Cedar Valley Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Cedar Valley Township (Minnesota)
 Cedar Valley Township (Oklahoma)

Cedar Valley Township


Jean-Antoine Chaptal, comte de Chanteloup (5 June 1756 – 29 July 1832) was a French chemist, physician, agronomist, industrialist, statesman, educator and philanthropist. His multifaceted career unfolded during one of the most brilliant periods in French science. In chemistry it was the time of Antoine Lavoisier, Claude-Louis Berthollet, Louis Guyton de Morveau, Antoine-François Fourcroy and Joseph Gay-Lussac. Chaptal made his way into this elite company in Paris beginning in the 1780s, and established his credentials as a serious scientist most definitely with the publication of his first major scientific treatise, the Ėléments de chimie (3 vols, Montpellier, 1790). His treatise brought the term "nitrogen" into the revolutionary new chemical nomenclature developed by Lavoisier. By 1795, at the newly established École Polytechnique in Paris, Chaptal shared the teaching of courses in pure and applied chemistry with Claude-Louis Berthollet, the doyen of the science. In 1798, Chaptal was elected a member of the prestigious Chemistry Section of the Institut de France. He became president of the section in 1802 soon after Napoleon appointed him Minister of Interior (6 November 1800). Chaptal was a key figure in the early industrialization in France under Napoleon and during the Bourbon Restoration. He was a founder and first president in 1801 of the important Society for the Encouragement of National Industry and a key organizer of industrial expositions held in Paris in 1801 and subsequent years. He compiled a valuable study, De l'industrie française (1819), surveying the condition and needs of French industry in the early 1800s.

Chaptal was especially strong in applied science. Beginning in the early 1780s, he published a continuous stream of practical essays on such things as acids and salts, alum, sulfur, pottery and cheese making, sugar beets, fertilizers, bleaching, degreasing, painting and dyeing. As a chemicals industrialist, he was a major producer of hydrochloric, nitric and sulfuric acids, and was much sought after as a technical consultant for the manufacture of gunpowder. His reputation as a master of applied science, dedicated to using the discoveries of chemistry for the benefit of industry and agriculture, was furthered with the publication of his L'Art de faire, de gouverner et de perfectionner les vins (1801) and La Chimie appliquée aux arts (1806), works that drew on the theoretical chemistry of Lavoisier to revolutionize the art of wine-making in France. His new procedure of adding sugar to increase the final alcohol content of wines came to be called "chaptalization." In 1802, Chaptal purchased the Château de Chanteloup and its extensive grounds in Touraine, near Amboise. He raised merino sheep and experimented there in his later years on a model farm for the cultivation of sugar beets. He wrote his classic study of the application of scientific principles to the cultivation of land, the Chimie appliquée à l'agriculture (1823), and composed his important political memoir, Mes souvenirs sur Napoléon (1893). Napoleon named Chaptal Count of the Empire (1808) and Count of Chanteloup (1810). In 1819 he was named by Louis XVIII to the Restoration's Chamber of Peers.

Biography

Early life
Chaptal was born in Nojaret (Lozère) in southwestern France, the youngest son of well-to-do small landowners, Antoine Chaptal and Françoise Brunel. He was fortunate to have a rich uncle, Claude Chaptal, who was a prominent physician at Montpellier. The young Chaptal's brilliant record at the area collèges of Mende and Rodez encouraged his uncle to finance his way through medical school at the University of Montpellier, 1774–1776. After receiving his degree of doctor of medicine, he persuaded his uncle to continue his support for three and one-half years of postgraduate study in medicine and chemistry at Paris. There he attended courses on chemistry at the École de Médicine given by Jean-Baptiste-Michel Bucquet, who was a friend of Lavoisier and had been the instructor of Berthollet. He returned to Montpellier in 1780 to a salaried chair in chemistry at the university, where his lectures were quickly acclaimed. He composed a first book, Mémoires de chimie (1781), reporting on his early studies in chemistry. Also in 1781, he married  Anne-Marie Lajard, the daughter of a rich cottons merchant at Montpellier. With his new wife's substantial dowry, plus capital supplied by his generous uncle, he then established at Montpellier one of the first modern chemical factories in France. The enterprise, manufacturing sulfuric, nitric, hydrochloric and other acids, alum, white lead and soda, among other substances, was a great success. By 1787 Montpellier became a center of innovation for the production of industrial chemicals in France. Chaptal reported regularly on his studies in chemistry applied to industry and agriculture for the Société Royale des Sciences de Montpellier. He communicated with the Controller General's department in Paris in 1782 regarding his projects for bottle-making, dyeing and the manufacture of artificial soda. His articles were published by the Académie Royale des Sciences and in the Annales de chimie, the new journal founded in 1789 by Berthollet, Guyton, Fourcroy and others for reporting on the new chemistry and its application. Chaptal was a master popularizer of the new chemistry, applying his knowledge and writing skills to everything that intrigued him from pottery and paper to wines and Roquefort cheese. The ten years or so prior to the Revolution in 1789 in France were perhaps "the best of times" for the young Chaptal. On the eve of the Revolution, he was thirty-three years old—wealthy, famous, happily married, enthusiastic, well connected, full of ideas and hopeful of human progress through science.

Revolution
Reflecting later in his life on the Revolution in France, Chaptal wrote: "In the widespread confusion and flood of all passions, the wise man will consider carefully the role he must play; it will appear to him equally dangerous in the midst of such agitation to remain either inactive or to participate." Chaptal was a man of liberal ideas, but apolitical. He never jostled for political power. He believed in orderly change, human progress, competence and hierarchy. Initially, he welcomed the Revolution. But in 1793 he determined to lead opposition in Montpellier against the extremism of the Committee of Public Safety of the National Convention in Paris. As a consequence, he was arrested, imprisoned, and in danger of being guillotined (the sad fate of Lavoisier at the time). Fortunately for Chaptal, his value to the nation as an industrial chemist was deemed sufficient to excuse his politics. France at the time was desperately in need of gunpowder to supply the armies of the Revolution. In the Spring of 1794, by order of Lazare Carnot, the Minister of War, Chaptal was charged with the management of the major gunpowder factory at Grenelle in Paris. Chaptal recounts in his memoirs how, with the help of his fellow scientists—Berthollet, Fourcroy, Guyton and others—he was able to introduce new and more rapid methods for refining saltpeter (at Saint-Germain-des-Prés) and produce increasing amounts of gunpowder at Grenelle. In the language of the Committee of Public Safety, it was the type of service expected of "un bon citoyen." After Thermidor (July 1794), Chaptal spent about four years mainly in Montpellier teaching at the medical school and rebuilding his chemicals industry. He estimated his losses because of the Revolution at 500,000 francs, almost all of his fortune. In 1798 he decided to take up permanent residence in Paris, leaving his business enterprises in Montpellier to his long-time partner, Étienne Bérard. He was elected to the Institut (24 May 1798) and became a member of the editorial board of the Annales de chimie. He began to build up a second large chemicals industry near Paris at Ternes, an enterprise managed after 1808 by his son, Jean-Baptiste Chaptal (1782–1833).

Consulate, Empire, and Restoration
Napoleon's coup d'état of 18 Brumaire (9 November 1799) leading to the establishment of the Consulate (1799–1804) opened up a new career for Chaptal. He had friends in high places at the time, not the least being the Second Consul, Jean-Jacques Cambacérès, a good friend from Montpellier who was well acquainted with his organizational skills and wide knowledge of the French economy. There was also Claude-Louis Berthollet, by then a close friend of Napoleon, who called Berthollet "my chemist": they were on the Egyptian Expedition together in 1798–1799, which mattered. Berthollet could vouch for Chaptal's remarkable abilities and dedication to using science for the advancement of agriculture, commerce and industry. Napoleon as it proved was "prejudiced in favour of men of science" for positions in his government. His first Minister of Interior (1799) was Berthollet's great friend, Pierre-Simon Laplace, a brilliant scientist and mathematician of genius, but an extremely poor administrator. He was replaced after six weeks by Napoleon's younger brother, Lucien Bonaparte. But Lucien was always too willful for Napoleon. So it was that Chaptal moved rapidly into position, first with appointment to Napoleon's Council of State, then acting Minister of Interior (6 November 1800), and finally confirmed in the position (21 January 1801). He would remain in this high office until his resignation on 6 August 1804.

Chaptal was one of the best, if not the best, of Napoleon's ministers. When he took over at the Ministry of Interior, practically everything in France was in disarray. Ten years of Revolution and war had destroyed or disrupted many of the continuities of life in France and much of the nation's infrastructure.  His ministry, with Napoleon's encouragement, would be a major work of reconstruction and reorganization. The jurisdiction of the ministry was enormous. Chaptal found himself dealing with the accumulated problems of hospitals, midwives, prisons, poor houses, public buildings (the Louvre), city streets, highways and canals, a new École des mines, a reorganization of the Institut de France, displays of machines and tools at the Conservatoire des arts et métiers, and even zoo problems at Versailles.  He improved everything he touched. From early on, he worked to design and implement not only a fundamentally new administrative structure of prefects, subprefects, mayors and municipal councils for France, but also a new primary and secondary educational system introducing the lycée. For the needs of the French economy, he saw to the creation of a Bureau of Statistics for his ministry to gather basic data from each of the departments on population and the condition of agriculture, commerce and industry. Count Montalivet, the Minister of Interior during 1809–1814, would tap into this data later for his Exposé de la situation de l'Empire (25 February 1813). To keep his ministry informed and to encourage the introduction of new technology, Chaptal also sponsored the formation of Councils of Agriculture, Arts and Commerce in each of France's departments (1801); Chambers of Commerce were reestablished in 23 of the largest cities (1802) and Chambres Consultatives des Arts et Manufactures were organized in 150 of the smaller urban areas (1803).

The advancement of French industry was Chaptal's major interest. He believed that government should "protect and encourage industry, open new markets for its products and defend it against undue foreign competition." Government should take steps to acquire new technologies employed in foreign countries, provide prizes and honors for innovative business leaders and create trade and technical schools in Paris and the departments. Educational reform was a must with emphasis on science and technical training. France was behind England in economic development and needed to catch up. Chaptal was an admirer of Adam Smith's laissez-faire doctrines, but he also believed in state sponsorship of industrialization for France. He believed that his ministry should play an active role in forging a new industrial order in France capable of competing with England. For this purpose, scientists, entrepreneurs, artisans, workers, farmers and government officials would need to work closely together. Government would mediate private interests for the public good.

Chaptal was most proud of the establishment in France in 1801 of the Société d'Encouragement pour l'industrie nationale, patterned after the successful English society founded in London in 1754, the Society for the Encouragement of Arts, Manufactures and Commerce. Chaptal was the key animator and president of the new French association. Among other principal organizers were: Claude Berthollet (chemist), François de Neufchâteau (Minister of Interior, 1797), Benjamin Delessert (banker), William-Louis Ternaux(woolens), Jacques Perier (steam engines), Scipion Perier (banker, coal mining), Louis Costaz (Conservatory of Arts & Sciences), Claude-Anthelme Costaz (Chief of Bureau of Manufactures, Ministry of Interior), Claude Molard (Director, Conservatory of Arts & Sciences), Alphonse Perregaux (banker), Gaspard Monge (founder, École Polytechnique) and Joseph Degérando (Institut de France). The society was financed by member subscriptions. It offered prizes and published a Bulletin to encourage discoveries useful to industry and new products. Closely related to this initiative, Chaptal resumed François de Neufchâteau's plan for periodic expositions in Paris of the products of French industry. The first Exposition des produits de l'industrie française had been held on the Champs-de-Mars in 1798 (110 exhibits); under Chaptal's guidance, the number of exhibitors steadily increased for the next three expositions held at the Louvre in 1801, 1802 and 1806. Napoleon was in attendance with Chaptal for the distribution of awards at the 1801 exposition (229 exhibits). Chaptal's son would win a gold medal for the chemicals industry category at the exposition of 1819 (Louvre).

Emmanuel-Anatole Chaptal (1861–1943) wrote that his great-grandfather was "the voice of commerce, agriculture and industry" for Napoleon. There's much truth to this claim. Napoleon greatly valued Chaptal's counsel and eventual friendship, and was reluctant to accept his resignation as Minister of Interior on August 6, 1804. He was quick to award Chaptal the dignities of the Legion of Honor and an important place in the Senate. Chaptal wrote to Napoleon that he wanted to return to his scientific endeavors ("mes premières occupations"), and it's worth noting that some of his major works were written in the years immediately following the resignation. On the other hand, the memoirs talk openly about certain personal complications at the time involving a Mlle Bourgoin of the Comédie-Française, Napoleon and Chaptal. In any case, Chaptal now had the leisure to attend to his estate at Chanteloup in the Loire valley where he raised merino sheep, experimented growing sugar beets, wrote his applied science reports, entertained notables and made himself available for consultations. He was close enough to Paris for frequent trips. He had chemical factories there at Ternes and Nanterre, and his son was about to establish a third chemicals plant at Martigues in southern France. Chaptal was doing well producing a variety of industrial acids, alum and soda. In 1804 he bought a new home in Paris, the Hôtel de Mailly, at No.70 rue de Grenelle-Saint-Germain. As time allowed, he began to frequent meetings of the small and private, but very influential, Society of Arcueil, a select association of leading scientists who gathered informally on weekends at the homes of Berthollet and Laplace in Arcueil, a few miles from Paris. Berthollet, who attracted scientific talent from all over Europe, was Chaptal's close friend for forty years. The meetings at his home at Arcueil were a way for Chaptal to keep up-to-date with new discoveries in pure science in a variety of fields. We are reminded that Chaptal was a contemporary of Thomas Jefferson (1748–1826) of Monticello fame.

Chaptal was called to Paris when the French economy soured in 1810–1811. Napoleon's Continental System for ruining England by closing the continent to British goods had resulted in an economic crisis of the first order in France. There were business failures, unemployment and worker protests. Manufacturers were distressed especially by high tariffs on imports of essential raw materials. The constant warfare disrupted shipping and markets in Europe. A poor harvest in 1811 added the problem of food shortages. To help cope with the crisis, Napoleon brought in Chaptal as his key consultant for a special Conseil d'Administration du commerce et des manufactures (6 June 1810). Napoleon presided. The other members were the Ministers of Interior and Foreign Affairs, plus the Director General of Customs, Jean-Baptiste Collin de Sussy, Napoleon's "douanier par excellence." In addition, two sixty-member advisory councils of leading manufacturers and merchants were organized (7 June 1810) and attached to the Ministry of Interior, then under Count Montalivet: a Conseil général des Manufactures and a Conseil général de Commerce. It was a difficult time for Chaptal. He believed that the wars of the Revolution and Napoleon had stimulated innovation and the application of science to industry and agriculture, and encouraged the development of the nation's resources. On the other hand, peace and a treaty of commerce with England might have been a better way. It's unlikely that Chaptal could have supported wholeheartedly Napoleon's proposed economic war to the death ("guerre à outrance") against England. The advisory councils of manufacturers and merchants had no influence on Napoleon. He stood by his imperial plan. Collin de Sussy became the head of a new Ministry of Manufactures and Commerce (22 June 1812) dedicated to an intensification of the Continental System. Chaptal's vision of a new industrial order in France that would bring scientists, business leaders and government officials together in a "sublime alliance" had to give way in 1812–1814 before Napoleon's mercantilism and dream of Empire.

Chaptal was called back during the Hundred Days (March–June, 1815) to serve as Napoleon's Minister of Agriculture, Commerce and Industry. But that was a brief affair, ended by the Emperor's defeat at Waterloo and final exile to St. Helena. As the Bourbon king Louis XVIII assumed the throne in France beginning the Restoration (1815–1830), Chaptal wisely retreated temporarily to his estate at Chanteloup. He resisted an invitation by the American consul in Paris to take up residence in the United States. Instead, he stayed above politics, and gradually, with the intelligence and good grace he had always exercised in high circles, emerged in the role of elder statesman, philanthropist, esteemed scientist and authority on French agriculture, commerce and industry. His chemicals industries he had turned over to the management of his only son, who was doing well at the time. He had leisure time to spend at Chanteloup for his writings, farming and herd of merino sheep. But Paris always beckoned. He resumed his favorite position as president of the Society for the Encouragement of National Industry and organizer of industrial expositions (1819, 1823, 1827). In 1817 he published a lengthy memoir on the high price of coal in France that provoked a serious government inquiry into the coal tariff of 1816 and its benefits for the Anzin Coal Company in the Department of Nord. In 1818, with the Duc de la Rochefoucauld-Liancourt, and Paris bankers Benjamin Delessert, Casimir Perier and others, Chaptal helped to found the first French savings bank, the Caisse d'Épargne et de Prévoyance de Paris. In 1819 he was appointed to the Restoration's Chamber of Peers, where he became noted for his informed committee reports on tariffs, canal construction, government budgets and schools of medicine, for example. In the field of education, with Joseph Degérando, Benjamin Delessert and Scipion Perier, he organized a society to improve primary school instruction (1815). He also helped found two important business schools in Paris, the École Speciale de Commerce (1816) and the École Centrale des Arts et Manufactures (1828). As a member of the Chamber of Peers, he watched over the budget of the Conservatory of Arts and Sciences. As in 1800–1804, his touch seemed to be everywhere. He was a member of an amazing number of scientific societies both in France and worldwide. In 1819, Chaptal had this to say about his career: "If I might be permitted to speak for myself, I would say that I have lived in workshops (ateliers) and in the midst of artists for forty years; that I have created important businesses; that the general administration of commerce, agriculture and industry was conferred on me during my ministry; that the sessions of the Académie des Sciences, and those of the Société d'Encouragement which I presided over since its founding, allowed me to see and judge every day the progress and state . . . of production in France and often worldwide."

The 1820s for Chaptal were clouded by the financial ruin of his son, Jean-Baptiste Chaptal. To cover his son's enormous debts due to large-scale business speculations, Chaptal was forced to sell Chanteloup and his home in Paris. He was left with only a small pension. During his last years he resided in a small apartment in Paris at No.8 rue Grenelle. It was there that he lived long enough to witness the Revolution of 1830 that brought Louis Philippe I(the Citizen King) to the throne. He was 76 years old when he died in 1832. His remarkable career had unfolded through five different regimes and he had contributed importantly to every one. His name is one of the 72 names of famous French scientists engraved on the Eiffel Tower in Paris.

Scientific Works by Chaptal

The following is a partial list of books and articles in chronological order:
Mémoires de chimie (Montpellier, 1781).
"Observations sur l'acide muriatique oxigéné," Mémoires de l'Académie Royales des Sciences (Paris, 1784).
"Sur les moyens de fabriquer de la bonne poterie à Montpellier," Annales de chimie, 2 (1789).
Éléments de chimie (3 vols, Montpellier, 1790).
"Instructions sur un nouveau procédé pour la raffinage du salpétre," Journal de physique, 45 (1794).
Traité du salpétre et des goudrons (1796).
Tableau des principaux sels terreux (1798).
"Observations chimiques sur la couleur jaune qu'on extrait des végétaux," Mémoires de l'Institut, 2 (1798).
"Sur les vins," Annual de chimie, 35 (1800).
"Essai sur le perfectionnement des arts chimiques en France," Journal de Physique, 50 (1800).
Essai sur le blanchiment (1801).
L'Art de faire, gouverner et de perfectionner le vin (Paris, 1801).
Traité théorique et pratique sur la culture de la vigne, avec l'art de faire le vin, les eaux-de-vie, esprit de vin, vinaigres simples et composés (2 vols, Paris, 1801).
"Vues générales sur l'action des terres sans la végétation," Mémoires de la Société d'Agriculture de la Seine, 4 (1802).
La Chimie appliquée aux arts (4 vols, Paris, 1806).
Art de la teinture du coton en rouge (Paris, 1807).
Art des principes chimiques du teinturier dégraisseur (Paris, 1808).
"Mémoire sur le sucre de betterave," Annales de chimie, 95 (1815).
Chimie appliquée à l'agriculture (2 vols, Paris, 1823).

See also

Antoine Germain Labarraque (1777–1850). Student of Chaptal who established the routine use of solutions of chlorine as a disinfectant and deodouriser.
Wikipedia has, in French, important entries for: Jean-Antoine Chaptal, The Société d'encouragement pour l'industrie nationale, Exposition des produits de l'industrie française, Château de Chanteloup (Indre-et-Loire).

Notes

References
 Bergeron, L. France under Napoleon (Princeton, 1981).
 Chaptal, Jean-Antoine. Mes Souvenirs sur Napoléon (Paris, 1893). Mémoires personnels rédigés par lui-même de 1756 à 1804. Continués, d'après ses notes, par son arrière-petit-fils jusqu'en 1832.
 Costaz, Claude-Anthelme . Essai sur l'administration de l'agriculture, du commerce, des manufactures et des subsistances, suivi de l'historique des moyens qui ont amené le grand essor pris par les arts depuis 1793 jusqu'en 1815 (Paris, 1818).
 Crosland, M.P. The Society of Arcueil: A View of French Science at the Time of Napoleon (London, 1967).
 Crosland, M.P. (ed.), Science in France in the Revolutionary Era (1969)
 Degérando, Joseph. "Notice sur Chaptal," Société d'encouragement pour l'industrie nationale (Meeting, 22 August 1832).
 Flourens, Pierre. "Éloge historique de Jean-Antoine Chaptal," Mémoires de l'Académie des Sciences, vol 15 (1838).
 Godechot, Jacques. Les institutions de la France sous la Révolution et l'Empire (1951).
 Gough, J.B. "Winecraft and Chemistry in 18th Century France: Chaptal and the Invention of Chaptalization," Technology and Culture,39, No.1 (Jan 1998).
 Horn, Jeff. The Path Not Taken: French Industrialization in the Age of Revolution, 1750–1830 (2006)
 Horn, Jeff. & Margaret C. Jacob. "Jean-Antoine Chaptal and the Cultural Roots of French Industrialization," Technology and Culture,39, No.4 (Oct 1998).
 Parker, H.T. "French Administrators and French Scientists during the Old Regime and the Early Years of the Revolution," in R. Herr & H.T.Parker (eds), Ideas in History (Chicago, 1965).
 Parker, H.T. "Two Administrative Bureaus under the Directory and Napoleon," French Historical Studies,4 (1965).
 Paul, Harry W. "Jean-Antoine Chaptal," Science, Vine and Wine in Modern France (London, 2002), Chap.5.
 Péronnet, Michel.(ed.), Chaptal (1988).
 Pigeire, Jean. La vie et l'oeuvre de Chaptal (1756–1832) (Paris, 1932).
 Tresse, R. "J.A. Chaptal et l'enseignement technique de 1800 à 1819," Revue d'histoire des sciences,10 (1957).
 Smith, John G. The Origins and Early Development of the Heavy Chemical Industry in France (Oxford, 1979).
 Williams, L.P. "Science, Education and Napoleon I," Isis,47 (1956).

1756 births
1832 deaths
People from Lozère
Counts of the First French Empire
19th-century French chemists
Academic staff of the University of Montpellier
French political writers
Grand Cross of the Legion of Honour
Members of the French Academy of Sciences
People of the French Revolution
Foreign Members of the Royal Society
French interior ministers
Peers of France
Burials at Père Lachaise Cemetery
French male writers
French male essayists
18th-century French businesspeople
19th-century French businesspeople
18th-century French chemists

Jean-Antoine Chaptal


ගිනි-ප්‍රතිරෝධී පැළඳුම් හෙවත් සරලව තාපරෝධක ආරක්ෂක පැළඳුම් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ගිනි-ප්‍රතිරෝධී හිස්වැස්මකින් සහ ගිනි-ප්‍රතිරෝධී අත් වැසුම්වලින් සමන්විත මූලික පෞද්ගලික ආරක්ෂක ආම්පන්නයකි. මෙය බොහෝවිට නොමෙක්ස්වලින් තනා ඇත.

තාපරෝධක පැළඳුම්වල අරමුණ හිස, ගෙල, මුහුණ සහ අත් කෙටිකාලීන ගිනිවලට නිරාවරණයෙන් සහ තාපයෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීමයි. ගින්නක් ඇතිවන අවස්ථාවක හෝ එවැනි අවස්ථාවකට මුහුණපෑමට සූදානම් වීමේ දී නැවේ කාර්ය මණ්ඩලයේ සියලු දෙනා මෙම ආම්පන්න පළඳිනු ලබයි.

තාපරෝධක ඇතැම් අවස්ථාවල දී පැළඳුම් ජීවිතාරක්ෂක බඳ පටි, හෙල්මට්, වායු මුහුණු ආවරක වැනි ආරක්ෂක උපාංග සමග පළඳිනු ලැබේ. මෙය පළමු ප්‍රතිචාර ගිනි නිවන පක්ෂ විසින් පැළඳිය ද, සාමාන්‍ය නාවික ගිනි නිවන භටයින් විසින් සිවිල් ගිනි නිවන භටයින්ට සමාන ආකාරයේ පූර්ණ ආරක්ෂක උපාංග පළඳිනු දැකගත හැක.

ඉතිහාසය
ගිනි-ප්‍රතිරෝධී පැළඳුම් රාජකීය නාවික හමුදාවට හඳුන්වා දෙන ලද්දේ ජුට්ලන්ඩ්හි සටනේ දී, බ්‍රිතාන්‍ය යුධ නැව් ගණනාවක් කෝඩයිට් ඉන්ධන පිහිටි ස්ථානය වෙත මැගසින් ඔස්සේ එල්ල කළ ප්‍රහාර ගණනාවකින් විනාශ වීමත් සමගයි. බෝරැක්ස් හෝ බෝරික් අම්ලය භාවිතයෙන් ගිනි-ප්‍රතිරෝධී හිස්වැසුම් සහ අත්වැසුම් වඩාත් සාර්ථකව නිපදවිය හැකි බව සොයාගන්නා ලදී.

ආශ්‍රේයයන්

ආරක්ෂක පැළඳුම්

ගිනි-ප්‍රතිරෝධී පැළඳුම්


15672 Sato-Norio este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
15672 Sato-Norio este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kiso de Hiroki Kosai și Kiichiro Hurukawa. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,42 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 2,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 15001-16000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1977
Centura de asteroizi

15672 Sato-Norio


La Métaphore du manioc  es una película del año 2010.

Sinopsis
Amanece en Yaundé. Coco, un camerunés de unos veinte años, es taxista y lleva en su vehículo a una mujer joven y guapa hacia el aeropuerto. Aprovecha para intentar ligar, pero ella parece no oírle mientras observa con melancolía las calles de la ciudad de la que está a punto de irse.

Premios
 Fespaco 2011
 Amiens 2010
 Festival de los Cines de África, Apt, 2010
 Ecrans noirs, Yaundé, 2010
 Festival Internacional de Cortometrajes, Abiyán, 2010

Referencias

Películas ambientadas en Camerún

La Métaphore du manioc