Die Banda da Armada Portuguesa ist das Militärmusikorchester der portugiesischen Marine.

Geschichte
Bereits in den Aufzeichnungen von Vasco da Gamas Seefahrten Ende des 15. Jahrhunderts wird eine Musik-Formation der Seestreitkräfte erwähnt. Eine reguläre "Musikgruppe" oder "Musikerzug" in der königlichen Marine ("Armada Real") ist seit 1740 dokumentiert, damals Charamela (von "Charamel", dt. Schalmei) genannt. Eine Gravur von 1793, ursprünglich aus der alten Bibliothek des Kriegsministeriums, zeigt die Charanga do 1° Regimento da Armada Real, das Fanfare-Orchester des 1. Regiments der Königlichen Marine. Das Bild zeigt neun Musiker, die auf Holzblasinstrumenten mit Rohrblättern, auf Blechblasinstrumenten und auf Schlagwerk spielen.

Die Banda da Armada Portuguesa begleitete den portugiesischen Hof 1807 bei seiner Übersiedlung nach Rio de Janeiro, auf der Flucht vor der napoleonischen Invasion. Seit 1821 zurück in Portugal, setzte sich die Einheit im Jahr 1840 aus 20 Musikern zusammen.

Beim Besuch des britischen Königs Eduard VII. 1903 in Portugal begleitete ihn auch eine Gruppe Techniker der The Gramophone and Typewriter Ltd. of London. Am 3. April 1903, einen Tag nach der Ankunft, machten sie ihre ersten Aufnahmen außerhalb des Vereinigten Königreichs. Es waren 26 Stücke, die sie im Quartel de Marinheiros de Alcântara (Marinekaserne Alcântara im Lissaboner Hafen) von der Banda da Armada Portuguesa aufnahmen, darunter zwei aus der Feder des Leiters A.M. Chéu. Die Aufnahmen wurden im Anschluss nach Hannover geschickt, dort gepresst, und etwas später kamen Schallplatten von mindestens 9 der 26 Aufnahmen in den Handel in Portugal, allen voran die Cantos Portuguezes No.2, die somit als erste portugiesische Schallplatte gilt. Sie war in portugiesischem Privatbesitz und wurde 2009 der Banda da Armada Portuguesa übergeben. Die anderen 25 Erstexemplare der Aufnahmen befinden sich im Londoner Archiv der EMI.

1922 kehrte die Banda da Armada Portuguesa nach Rio zurück, wo sie in Begleitung des portugiesischen Staatspräsidenten António José de Almeida an den Feierlichkeiten zum 100. Unabhängigkeitstag Brasiliens teilnahm.

Die Banda da Armada Portuguesa trat seither immer wieder bei internationalen Festivals auf, etwa dem internationalen Militärkapellen-Festival in Paris 1982, dem XI. Militärkapellen-Festival in Portugal 1988, dem V. internationalen Militärmusik-Festival in Châteaudun 1992 oder dem XII. internationalen Festival von Norfolk 1994 in den USA. Unter der Leitung von Fregattenkapitän Carlos da Silva Ribeiro gastierte sie bei der 44. Musikschau der Nationen 2008 in Bremen.

Struktur
Die Banda da Armada Portuguesa ist der Kulturabteilung der Marine zugeordnet, der Comissão Cultural da Marinha (CCM), ebenso wie z. B. die zentrale Marine-Bibliothek oder das Marinemuseum Museu de Marinha. Die CCM untersteht direkt dem Generalstabschef der Seestreitkräfte.

2009 bestand die Marinekapelle aus 107 Musikern.

Leitung
Bis zum Ende des 19. Jahrhunderts wurde die Leitung meist von ausländischen Dirigenten übernommen, namentlich zwei Italienern (Caetano Tozzi, Pascoal Corvalini), einem Deutschen (Mark Holzel) und einem Belgier (Artur Reinhardt). Der erste portugiesische Leiter der Banda da Armada war António Maria Chéu 1898, seither hatten Portugiesen die Führung inne: José de Oliveira Brito (Leutnant zur See, 1912–1920), Artur Fernandes Fão (Kapitänleutnant, 1920–1955), Marcos Romão Reis Júnior (Fregattenkapitän, 1956–1975), Manuel Maria Baltazar (Kapitänleutnant, 1976–1987), José Joaquim de Araújo Pereira (Fregattenkapitän, 1987–2005), Carlos da Silva Ribeiro (Fregattenkapitän, 2005–2010), und Délio Gonçalves (Leutnant zur See, seit 2010).

Diskografie
 1903: Cantos Populares Portuguezes No.2 (Schellack)
 1966: Marchas Militares (LP)
 1972: Banda da Armada Portuguesa (LP)
 1974: Grândola, Vila Morena (LP)
 1983: Cantando o Mar (LP)
 1990: Anos 90 (LP)
 1990: Caravela Boa Esperança (Compact Cassette)
 1993: Marinha (Compact Cassette)
 1998: Banda da Armada Portuguesa (CD)
 2002: Banda da Armada Portuguesa (CD)
 2003: Antologia do Centenário (Jubiläumszusammenstellung, CD)

Literatur
 Salwa Castelo-Branco: Dicionário da Música em Portugal no Século XX, A–C. Temas&Debates, Lissabon 2010, ISBN 978-989-644-091-6
 Beiheft der CD der Banda da Armada Portuguesa: Antologia do Centenário. Tradisom, Vila Verde 2003 (TRAD036)

Weblinks
 Offizielle Webseite (port.)

Einzelnachweise

Militärmusikensemble
Musik (Portugal)
Marine (Portugal)
Ersterwähnung 1740

Banda da Armada Portuguesa


Børn kommer også på sygehus er en dansk børnefilm fra 1999 med instruktion og manuskript af Lise Giødesen.

Handling
En film for børn, som afdramatiserer børns oplevelser i sygehusets fremmede verden. En film fyldt med overraskelser og humor, som kan fastholde børn fra tre års alderen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Børn kommer også på sygehus


أمر إنشاء مجلد mkdir (وكذلك md في ويندوز وcreate_dir في نظام Stratus VOS) هو أمر يقوم بإنشاء مجلد جديد على أنظمة يونكس أو دوس أو OS/2 أو مايكروسوفت ويندوز. استعمال الأمر يتم بصورة مباشرة:

 mkdir name_of_directory

حيث name_of_directory هو اسم المجلد المراد إنشاءه. عند كتابه الأمر بالصورة السابقة يتم إنشاء المجلد الجديد داخل المجلد الذي تم كتابه الأمر داخله.

مراجع

أوامر ويندوز
إدارة ويندوز
خدمات مواصفات يونكس المنفردة

إنشاء مجلد (نظم تشغيل)


Ivan Guennadievitch Chiriaïev (ou  selon la transcription espérantiste, en  ; né le  et mort le ) est un auteur espérantophone russe.

Biographie
Ivan Chiriaïev nait le  à Vereteïa, à Mologa, en Russie, de Guennadi Ivanovitch Chiriaïev, diacre orthodoxe, et d'Aleksandra Ivanovna Chiriaïeva, fille du précédent diacre du village. Son père l'envoie au séminaire de Iaroslavl, d'où il finit ses études en .

Œuvres

Références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Espérantiste de l'Empire russe
Espérantiste russe
Espérantiste soviétique
Naissance en avril 1877
Décès en octobre 1933
Décès à 56 ans

Ivan Chiriaïev


1999 දී බෙවර්ලි, මැසචූසට්ස් හිදී සංස්ථාපිත  පෞද්ගලිකව පාලිත සමාගමක්  වන  සෙල් සිග්නලිං ටෙක්නොලොජි, ඉන්කෝපරේටඩ්. (CST) විසින් නිෂ්පාදනය කරනුයේ  සෛලීය සංඥාකරණ මංපෙත් අධ්‍යයනය සඳහා භාවිතා වන  ප්‍රතිදේහ සහ ආශ්‍රිත කාරක වෙති. CSTහී වර්තමාන සංස්ථානික මූලස්ථානය පිහිටා ඇත්තේ ඩෑන්වර්ස්, මැසචූසට්ස් හී වෙයි.

ඉතිහාසය
නිව් ඉංග්ලන්ඩ් බයෝලැබ්ස් (NEB) හී සෛලීය සංඥාකරණ කණ්ඩායමෙහි සේවය කල විද්‍යාඥයින් විසින් 199දී සෙල් සිග්නලිං ටෙක්නොලොජි, ඉන්කෝපරේටඩ්. (CST) පිහිටුවා ගන්නා ලදි. මුලින්ම කමින්ස් කේන්ද්‍රයෙහි (බෙවර්ලි, මැසචූසට්ස්) පවත්වාගෙන පැමිණි CST ආයතනය, පෙරදී කිංස් ග්‍රාන්ට් ඉන් (ඩෑන්වර්ස්, මැසචූසට්ස්) ආයතනය පිහිටි ස්ථානයේ එහි වර්තමාන එක්සත් ජනපද මූලස්ථානය වෙත ගෙන එන ලද්දේ 2005 අගභාගයෙහිදීය. එහි පුළුල් අළුත්වැඩියාවන් කිරීමෙන් අනතුරුව , එ.ජ. හරිත ගොඩනැගිලි  මණ්ඩලය විසින් 2007 දී වර්තමාන මූලස්ථානය LEED (බලශක්තිමය හා පාරිසරික සැලසුම්කරණය පිළිබඳ නායකත්වය) සහතික පහසුකමක්  ලෙසින් ප්‍රකාශ කරන ලදි. 2008 සහ 2009 දී, CST විසින් එහි පාරසමුද්‍ර  ක්‍රියාකාරකම් පුළුල් කරන ලද්දේ, චීන මහජන සමූහාණ්ඩුවෙහි, ජපානයෙහි, සහ නෙදර්ලන්තයෙහි සහධාරී කාර්යාල පිහිටුවමිනි.

බොස්ටන් ග්ලෝබ් විසින් 2009 දී  ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණු සංගණනයක් අනුව "රැකියාවේ යෙදිය හැකි හොඳම ස්ථාන 100" අතුරින් එකක් බවට  සෙල් සිග්නලිං ටෙක්නොලොජි, ඉන්කෝපරේටඩ්. (CST) නම් කෙරිණි.

පර්යේෂණ
මානවයන්ගේ, මූසිකයන්ගේ, සහ මීයන්ගේ ප්‍රෝටීන්  ෆොස්ෆොරයිලීකරණය පිළිබඳ විස්තර සපයන  ෆොස්ෆොසයිට්ප්ලස් නමැති  ශික්ෂිත, වෙබ්-පදනමැති  ජෛව තොරතුරු තාක්ෂණ  සම්පතක්  CST විසින් නඩත්තු කරනු ලබයි. මෙම ශික්ෂිත තොරතුරු වලට  ප්‍රෝටීන් ඇසිටිල්කරණය, මෙතිල්කරණය සහ උබිකුටින්කරණය වැනි අනෙකුත්  පශ්චාත්-පරිවර්තන විකරණ ද අඩංගු වෙයි. මෙම නිදහසේ ප්‍රවේශ්‍ය, සබැඳි මූලාශ්‍රය  සඳහා භාගික වශයෙන් අරමුදල් සැපයෙන්නේ NIH (ජාතික සෞඛ්‍ය ආයතන) වෙතින් ලැබෙන අනුග්‍රහය මගිනි.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 සෙල් සිග්නලිං ටෙක්නොලොජි, ඉන්කෝපරේටඩ්. වෙබ් අඩවිය
 සෙල් සිග්නලිං ටෙක්නොලොජි (චයිනා) ලිමිටඩ් වෙබ් අඩවිය
 සෙල් සිග්නලිං ටෙක්නොලොජි යුරප්, බී.වී. වෙබ් අඩවිය
 සෙල් සිග්නලිං ටෙක්නොලොජි ජැපෑන්, කේ.කේ. වෙබ් අඩවිය
 ෆොස්ෆොසයිට්ප්ලස් වෙබ් අඩවිය

1999 දී සංස්ථාපිත සමාගම්
මැසචූසට්ස්හී පදනම්ව ඇති සමාගම්
එක්සත් ජනපදයෙහි ජෛවතාක්ෂණ සමාගම්
බෙවර්ලි, මැසචූසට්ස්

සෙල් සිග්නලිං ටෙක්නොලොජි


ඇමරිකාවේ නිවර්තන ප‍්‍රදේශයන් නිජබිම කොටගෙන වැඩුණු පැපොල් "කැරිකේසේ" කුලයට අයත් වේ. රසය, ගුණය මෙන්ම පෝෂණයද අධික පලතුරක් ලෙස හැඳින්වෙන මෙහි උද්භිද විද්‍යා නාමය"Carica papaya" නම් වේ. පෝෂණ ගුණයෙන් පමණක් නොව ඖෂධීය ගුණයෙන්ද සපිරි මෙම ගස්ලබු විවිධ උෂ්ණත්වයන් යටතේ වගාකළ හැකි අතර ඕනෑම ප‍්‍රදේශයක ද පහසුවෙන් වගා කළ හැකිය. එපමණක් නොව පොල් අන්නාසි වැනි භෝගයක් සමඟ අතුරු භෝගයක් ලෙසින්ද වැවිය හැකි ඵලදායි ආර්ථික භෝගයක් ලෙසින්ද හැඳින්වේ.

ප්‍රභේද
පැපොල් ප‍්‍රභේද වර්ග කිහිපයකි. රත් රෙඩ්, ලෙඩ්, සෝලෝ හවායි, රත්න පැපොල් ආදී වර්ග කිහිපයක් ඒ අතර වේ.

ඵල හට නොගන්නා පැපොල් ගස්ද ඇති අතර මල් ගස්ලබු, රෑන ගස්ලබු යන නම් වලින් ඒවා හැඳින්වේ.

පෝෂණ ගුණය
විටමින් සී බහුල පලතුරක් වූ පැපොල් වල සුක්රෝස්, ඩෙක්රෝස්, මැලික් අම්ලය, සිට්රේට්, පෙක්ටින් ආදියද අන්තර්ගතය. ඊට අමතරව විටමින් ඒ, බී, බී 2 සහ යකඩ, කැල්සියම් වැනි පෝෂ්‍ය පදාර්ථ වලින් ද පොහොසත්ය.

ඖෂධීය ගුණය
ගස්ලබු කුසගිනි වඩවන පලතුරක් ලෙසින්ද හඳුන්වයි. ආහාර ජීර්ණ පද්ධතියේ රෝගාබාධ සඳහා ගස්ලබු ඖෂධයක් ලෙසින් භාවිතා කරන අතර මළ බද්ධයට ඉක්මන් සහනයක් ලබාදේ. එපමණක් නොව ගස්ලබු ගසෙහි මුල් සර්ප දෂ්ඨනයේදී ඖෂධ ලෙසින්ද භාවිතා කරන අතර කොළ, මුල්, ගෙඩි, කිරි ආදි සියල්ලම ඖෂධ ලෙසින් පාවිච්චියට ගැනේ.

ආහාරයක් ලෙස

පලතුරක් ලෙස
පලතුරු සලාද සඳහා නැතිවම බැරි ඉදුණු ගස්ලබු ජෑම් සෑදීමටද කදිමය. පලතුරු සලාද සඳහා ගස්ලබු මිලදී ගන්නා විට හොඳින් ඉදුණු ඒවා නොව බාගෙට ඉදුණු ඒවා තෝරා ගැනීමට උනන්දු වන්න. මන්ද බාගෙට ඉදුණු ගස්ලබු කෑලි කැපීමට හැකි වුවද හොඳින් ඉදුණු ඒවා කෑලි කැපීමට අපහසුය. සලාදයක රස හොඳින් දැනෙනුයේ එය කෑලි වශයෙන් හැපෙන විටදීය. ගස්ලබු වලින් මෙම සලාද, ජෑම්, බීම වර්ග සෑදීමේදී සීනි අඩුවෙන් භාවිතා කිරීමට වගබලා ගන්න.

එළවළුවක් ලෙස
ඉදුණු ගස්ලබු මෙන්ම අමු ගස්ලබු ද ආහාරය පිණිස ගැනේ. සාමාන්‍යයෙන් අමු ගස්ලබු ආහාර දිරවීම පහසු කරන අතර තද ගතියෙන් යුතු ආහාර මෘදු කර ගැනීමට ද භාවිතා කෙරේ. එපමණක් නොව අමු ගස්ලබු දේශීය අච්චාරුවට නැතිවම බැරි දෙයකි. සිහින්ව කපා බාගෙට තැම්බූ ගස්ලබු විනාකිරෙන් පැසුණු කළ මුවඟට එක්කරනුයේ අපූර්ව රසයකි. එපමණක් නොව එහි සුවඳින් කෑමට රුචියද වඩවාලයි. මැල්ලුමක් ලෙසින්ද ව්‍යාංජනයක් ලෙසින්ද වඩා රසවත් මෙය නිතර දෙවේලේ කටට හුරු රසය වෙනුවට ඔබට නැවුම් රසයක් ලබාදේ.

අද වෙළෙඳ පොළේ විවිධ ප‍්‍රමාණයන්ගෙන් විවිධ මිල ගණන් යටතේ පැපොල් විකිණීමට ඇති නමුදු ගසෙහිම ස්වභාවිකව ඉදුණු ගෙඩියක් තෝරා ගැනීම අපහසු වී ඇත. මන්ද එත්රල්, කාබයිඩ් ආදී විවිධ රසායනික ද්‍රව්‍ය උපයෝගීත්වයෙන් ඉඳවා ගත් ගෙඩිද ඒ අතර ඇති බැවිනි. සාමාන්‍යයෙන් එතිලින් වායුව පලතුරු ඉදවීමට උදව් වන වායුවකි. මෙම එතිලින් වායුවෙන් නිපදවෙන එත්රල් නැමැති රසායනික ද්‍රව්‍යය නියමිත පරිමාවකි  ශරීරයට ද අහිතකර නොවේ. නමුත් පාරිභෝගිකයන්ගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය නොව තම ලාභ ප‍්‍රයෝජනය ගැන සිතන වෙළෙඳුන් බොහොමයක් මෙම එත්රල් නැමැති රසායනික ද්‍රව්‍යය ගස්ලබු වලට එන්නත් කරනු ලබයි. එවිට නොපැසුණු ගෙඩි වුවද දිනයකින් පමණ ඉදවා ගත හැකි අතර ඒ තුළින් විෂ ශරීරගත විම වැළැක්විය නොහැකිය. එබැවින් ඔබ ගස්ලබු මිලදි ගැනීමේදී පිට පොත්තේ සිදුරු තිබේදැයි විමසිලිමත් වීම ඉතා වැදගත්. එපමණක් නොව තැලුණු, පිට පොත්තේ කළු ලප, දුඹුරු ලප ඇතිවුණු ගස්ලබුද මිලදී නොගන්න.ස ෑම විටම අලුත් පෙනුමැති, ස්වභාවික සුවඳින් යුතු ගස්ලබු තෝරා ගැනීමට වගබලාගත යුතු අතර අව්වේ තබා කැකෑරුණු, කුණු, දූවිලි ගැවසුණු ගෙඩි මිලදී නොගන්න. ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් ඉදුණු ගෙඩියක් නම් එය ස්වභාවිකව ඉදුණු ගෙඩියක් වන අතර සම්පූර්ණයෙන්ම එකම වර්ණයක් ගන්නා ගස්ලබු රසායනික ද්‍රව්‍ය යෙදූ ඒවා විය හැකිය. එබැවින් මේ තත්ත්වය හොඳින් අවබෝධ කොට පිරිසුදු ගස්ලබු ගෙඩියක රස විඳින්න සෑම විටම උත්සාහ ගත යුතු වේ. මේ දිනවල වෙළෙඳ පොළේ තරමක් විශාල ප‍්‍රමාණයේ ගස්ලබු වර්ගයක් අලෙවි වන අතර ඒවා රතු පැහැති වර්ණයක් ගනියි.

ගස්ලබු


Pripyat ( ; ), also known as Prypiat (, ), is an abandoned city in northern Ukraine, located near the border with Belarus. Named after the nearby river, Pripyat, it was founded on 4 February 1970 as the ninth atomgrad (a type of closed town in the Soviet Union) to serve the nearby Chernobyl Nuclear Power Plant, which is located in the adjacent ghost city of Chernobyl. Pripyat was officially proclaimed a city in 1979 and had grown to a population of 49,360 by the time it was evacuated on the afternoon of 27 April 1986, one day after the Chernobyl disaster.

Although it was located within the administrative district of Ivankiv Raion (now Vyshhorod Raion since the 2020 raion reform), the abandoned municipality now has the status of city of regional significance within the larger Kyiv Oblast, and is administered directly from the capital of Kyiv. Pripyat is also supervised by the State Emergency Service of Ukraine, which manages activities for the entire Chernobyl Exclusion Zone. Following the 1986 Chernobyl nuclear disaster, the entire population of Pripyat was moved to the purpose-built city of Slavutych.

History

Early years

Access to Pripyat, unlike cities of military importance, was not restricted before the disaster, as the Soviet Union deemed nuclear power stations safer than other types of power plants. Nuclear power stations were presented as achievements of Soviet engineering, harnessing nuclear power for peaceful projects. The slogan "peaceful atom" () was popular during those times. The original plan had been to build the plant only  from Kyiv, but the Ukrainian Academy of Sciences, among other bodies, expressed concern that would be too close to the city. As a result, the power station and Pripyat were built at their current locations, about  from Kyiv. After the disaster, the city of Pripyat was evacuated in two days.

Post-Chernobyl disaster

In 1986, the city of Slavutych was constructed to replace Pripyat. After the city of Chernobyl, this was the second-largest city for accommodating power plant workers and scientists in the Commonwealth of Independent States (CIS).

One notable landmark often featured in photographs of the city and visible from aerial-imaging websites is the long-abandoned Ferris wheel located in the Pripyat amusement park, which had been scheduled to have its official opening five days after the disaster, in time for May Day celebrations. The Azure Swimming Pool and Avanhard Stadium are two other popular tourist sites.

On 4 February 2020, former residents of Pripyat gathered in the abandoned city to celebrate the 50th anniversary of Pripyat's establishment. This was the first time former residents returned to the city since its abandonment in 1986.

The 2020 Chernobyl Exclusion Zone wildfires reached the outskirts of the town, but they did not reach the plant.

During the 2022 Russian invasion of Ukraine, the city was occupied by Russian forces during the Battle of Chernobyl after several hours of heavy fighting. On 31 March 2022, Russian troops withdrew from the plant and other parts of Kyiv Oblast. On 3 April 2022, Ukrainian troops took control of Pripyat again.

Infrastructure and statistics
The following statistics are from 1 January 1986.
 Population: 49,400 before the disaster. The average age was about 26 years old. Total living space was : 13,414 apartments in 160 apartment blocks, 18 halls of residence accommodating up to 7,621 single males or females, and eight halls of residence for married or de facto couples.
 Education: 15 kindergartens and elementary schools for 4,980 children, and five secondary schools for 6,786 students.
 Healthcare: One hospital that could accommodate up to 410 patients, and three clinics.
 Trade: 25 stores and malls; 27 cafes, cafeterias, and restaurants that collectively could serve up to 5,535 customers simultaneously. 10 warehouses that could hold 4,430 tons of goods.
 Culture: Three facilities: a culture palace, the Palace of Culture Energetik; a cinema; and a school of arts, with eight different societies.
 Sports: 10 gyms, 10 shooting galleries, three indoor swimming-pools, two stadiums.
 Recreation: One park, 35 playgrounds, 18,136 trees, 33,000 rose plants, 249,247 shrubs.
 Industry: Four factories with total annual turnover of 477,000,000 rubles. One nuclear power plant with four reactors (plus two more planned).
 Transportation: Yanov railway station, 167 urban buses, plus the nuclear power plant car park with 400 spaces.
 Telecommunication: 2,926 local phones managed by the Pripyat Phone Company, plus 1,950 phones owned by Chernobyl power station's administration, Jupiter plant, and Department of Architecture and Urban Development.

Safety

A concern is whether it is safe to visit Pripyat and its surroundings. The Zone of Alienation is considered relatively safe to visit, and several Ukrainian companies offer guided tours around the area. In most places within the city, the level of radiation does not exceed an equivalent dose of 1 μSv (one microsievert) per hour.

Climate

The climate of Pripyat is designated as Dfb (Warm-summer humid continental climate) on the Köppen Climate Classification System.

In popular culture

Films
(Alphabetical by title)
 The film A Good Day to Die Hard (2013) is partly set in Pripyat.
 The horror film Chernobyl Diaries (2012) was inspired by the Chernobyl disaster in 1986 and takes place in Pripyat.
 The majority of the film Land of Oblivion (2011) was shot on location in Pripyat.
 Pripyat is featured in the History Channel documentary Life After People.
The majority of the Russian movie (originally a miniseries) Inseparable takes place in Pripyat.
 The drone manufacturer DJI produced Lost City of Chernobyl (May 2015), a documentary film about the work of photographer and cinematographer Philip Grossman and his five-year project in Pripyat and the Zone of Exclusion.
 Filmmaker Danny Cooke used a drone to capture shots of the abandoned amusement park, some residential shots of decaying walls, children's toys, and gas masks, and collected them in a 3-minute short film Postcards From Chernobyl (released in November 2014), while making footage for the CBS News 60 Minutes episode "Chernobyl: The Catastrophe That Never Ended" (early 2014).
 With the help of drones, aerial views of Pripyat were shot and later edited to appear as a deserted London in the film The Girl with All the Gifts (2016).
The film Transformers: Dark of the Moon (2011) shows a brief mission to Pripyat wherein the Autobots are first attacked by Shockwave while searching for a piece of alien technology which, in universe, is explained as being the catalyst to the Chernobyl disaster.
 The documentary White Horse (2008) was filmed in Pripyat.

Games
(Alphabetical by game title)
 A portion of the first-person shooter video game Call of Duty 4: Modern Warfare (2007) takes place in Pripyat, both in the campaign, and multiplayer. It also appears in the game's "Fifty thousand people used to live here. Now it's a ghost town" title sequence. The Azure swimming pool was featured as a point of interest in Call of Duty: Warzone (2020) on the fictional Verdansk City.
The segment is also referenced in the game's sequel, Call of Duty: Modern Warfare 3 (2011) and is playable as a portion of the game in Call of Duty: Modern Warfare Remastered.
The videogame Chernobylite is set in the Chernobyl Exclusion Zone.
In the videogame Counter-Strike: Global Offensive, the map named Cache sees the action in the Pripyat area, with the Terrorist team trying to blow up a warehouse which could presumably contain nuclear waste, while the Counter-Terrorist team tries to stop it.
The Azure Swimming Pool in Pripyat is featured in the video game PlayerUnknown's Battlegrounds (2017).
 The S.T.A.L.K.E.R. video game series, consisting of S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl, S.T.A.L.K.E.R.: Clear Sky, and S.T.A.L.K.E.R.: Call of Pripyat, takes place entirely in and around Pripyat.
One special forces mission of the multi-player shooter Warface features a mission in the Pripyat area, including locations like the Azure Swimming Pool and Pripyat Amusement Park.

Literature
(Alphabetical by artist)
 In DC Comics'  Batwoman (2011) comic book series, the final mission of Kate Kane's training to become the titular superhero consists of a hostage rescue in the city.
 Markiyan Kamysh's novel, Stalking the Atomic City: Life Among the Decadent and the Depraved of Chornobyl, about illegal trips to the Chernobyl Exclusion Zone.
 The Chernobyl Poems of Lyubov Sirota by the professor of Washington University Paul Brians
 Lyubov Sirota's novel "The Pripyat Syndrome"; Language: English, Publisher: Independently published (February 18, 2021), Paperback: 202 pages,  – Lyubov Sirota (Author), Birgitta Ingemanson (Editor), Paul Brians (Editor), A. Yukhimenko (Illustrator), Natalia Ryumina (Translator)
 Much of the James Rollins' novel The Last Oracle takes place in Pripyat and around Chernobyl. The story revolves around a team of American "Killer Scientist" special agents who must stop a terrorist plot to unleash on the world the radiation of Lake Karachay, during the installation of the new sarcophagus over the Chernobyl nuclear power plant.
 The exclusion zone is the setting for Karl Schroeder's science fiction short story "The Dragon of Pripyat".
 A novel by R. D. Shah, The 4th Secret, includes a chapter (30) that takes place in Pripyat where a fictional group of Skoptsy heretics were holding two important people they had kidnapped.
 Martin Cruz Smith's novel Wolves Eat Dogs uses Pripyat as the setting for an investigation by Arkady Renko.

Music
(Alphabetical by artist)
 The Ukrainian singer Alyosha recorded most of the video for her Eurovision 2010 entry, "Sweet People", in Pripyat.
 Ash, the rock band from Northern Ireland, has a song titled Pripyat included in their album A–Z Vol.1.
 Call of Pripyat is an American sludge/doom band located in Philadelphia, Pennsylvania.
 The music video for the Crucifix song "Chernobyl" was filmed in Pripyat.
 The song "Dead City" () by the Ukrainian Symphonic Metal band DELIA is about Pripyat, and scenes from the music video were shot in the city. DELIA's vocalist, Anastasia Sverkunova, was born in Pripyat just before the Chernobyl disaster.
 In 2006, musician Example featured Pripyat in his 18-minute documentary of the ghost town and in his promotional video for his track, "What We Made".
 In 2021, a second music video for Go_A's Eurovision 2021 entry "Shum" displayed the Chernobyl Nuclear Power Plant from a far distance.
 The German pianist and composer Hauschka features Pripyat on the second track of his album Abandoned Cities.
The Scottish post-rock band Mogwai included a song called "Pripyat" on their album Atomic (2016), which is a soundtrack to Mark Cousins' documentary Atomic, Living in Dread and Promise.
The Irish folk-rock singer Christy Moore included a song called "Farewell to Pripyat" on his album Voyage (1989), the song credited to Tim Dennehy.
In 2014, for the 20th anniversary of the original release of The Division Bell, a music video for the song "Marooned" was produced and released on the official Pink Floyd website. Aubrey Powell of Hipgnosis directed the video, some parts of which were filmed in Pripyat during the first week of April 2014.
 Marillion guitarist Steve Rothery's first solo album is called The Ghosts of Pripyat (2014).
 The Australian rapper Seth Sentry included the two-part song "Pripyat" in his album Strange New Past (2015).
The English rock band Suede used the city to shoot their music video clip Life Is Golden, including takes of the Azure Swimming Pool, Pripyat amusement park, and Polissya hotel.
 The Swedish Industrial Metal band ZAVOD has a song titled "Pripyat" on their debut album Industrial City, released in 2012. The song covers the aftermath for the people of Pripyat who were affected by the disaster at the Chernobyl Nuclear Power Plant in 1986.
 The Italian Rapper Caparezza has a song titled "Come Pripyat" on his album Exuvia, released in 2021.
 The Belarusian post-punk band Molchat Doma released a music video for their song titled, "Waves" () as part of their album Etazhi. The music video was filmed in Pripyat through a series of varying drone shots; displaying famous landmarks of the abandoned city.

Television
(Alphabetical by series)
 The 60 Minutes episode "Chernobyl: The Catastrophe That Never Ended" (early 2014) aired on CBS.
 HBO's drama miniseries Chernobyl (2019) is based on the Chernobyl Nuclear Disaster. The scenes set in 1986 Pripyat were filmed in Vilnius, Lithuania.
 David Attenborough: A Life On Our Planet starts in Pripyat.
 The American paranormal investigation series Destination Truth conducted an overnight investigation within Pripyat.
 The Ed, Edd n Eddy episode "Once upon an Ed" shows a cameo of Pripyat in a jawbreaker storage vault.
 in the Chris Tarrant: Extreme Railways Season 5 episode "Extreme Nuclear Railway: A Journey Too Far?" (episode 22), Chris Tarrant visits Chernobyl on his journey through Ukraine.
 Manhunt: Unabomber season 1 episode 3 mentions this town as the homeland of Slavic people.
 Discovery Science Channel's Mysteries of the Abandoned episode "Chernobyl's Deadly Secrets", produced and hosted by Philip Grossman, was filmed over a four-day period in Pripyat and the Chernobyl Nuclear Power Plant, in 2017.
 In the Spider-Man season five episode "Six Forgotten Warriors Part 2: Unclaimed Legacy", Spider-Man, Silver Sable, the Wild Pack, Kingpin and the Insidious Six later find themselves at the Chernobyl Nuclear Power Plant.
 The Animal Planet nature investigation series River Monsters conducted an extensive 2013 investigation within Pripyat, the exclusion zone, and the Chernobyl Power Plant in search of a radioactive mutated wels catfish.
 Top Gear series 21 episode 3 features a race to run out of fuel before reaching the city, with two of the presenters, Jeremy Clarkson and James May, driving through the abandoned city.

Transport

The city was served by Yaniv station on the Chernihiv–Ovruch railway. It was an important passenger hub of the line and was located between the southern suburb of Pripyat and the village of Yaniv. An electric train terminus of Semikhody, built in 1988 and located in front of the nuclear plant, is currently the only operating station near Pripyat connecting it to Slavutych.

Notable people
 Markiyan Kamysh (born 1988), writer, illegal Chernobyl explorer ("stalker")
 Alexander Sirota (born 1976), photographer, journalist and filmmaker
 Lyubov Sirota (born 1956), poet, writer, playwright, journalist and translator

Gallery

See also
 Chernobyl Exclusion Zone
 Cultural impact of the Chernobyl disaster
 FC Stroitel Pripyat

References

External links

 Pripyat-Info - Informational Portal: «PRIPYAT :: EXCLUSION ZONE»
 Pripyat.com - Site created by former residents
 25 years of satellite imagery over Chernobyl Pripyat map
 pripyatpanorama.com  - Pripyat in Panoramas Project
 exploringthezone.com  - 5-year project documenting the Pripyat and Chernobyl Zone
 Pripyat-city.ru  - Blog related to Pripyat
 ChernobylGallery.com - Photographs of Pripyat and Chernobyl
  - 2018 Footage of Pripyat and Chernobyl

Populated places established in the Ukrainian Soviet Socialist Republic
Cities and towns built in the Soviet Union
Cities in Kyiv Oblast
Ghost towns in the Chernobyl Exclusion Zone
Radioactively contaminated areas
Environmental disaster ghost towns
Modern ruins
Ghost towns in Ukraine
Cities of regional significance in Ukraine
1970 establishments in Ukraine
Populated places established in 1970
Company towns in Ukraine
Socialist planned cities
Populated places disestablished in 1986
1986 disestablishments in Ukraine

Pripyat


Bošnjak je bio bosanskohercegovački list tiskan u Sarajevu.

Povijest
Početkom travnja 1891., Zemaljska vlada u Sarajevu je dala podršku zahtjevu skupine Bošnjaka na čijem čelu je stajao Mehmed-beg Kapetanović Ljubušak, tadašnji gradonačelnik Sarajeva, za izdavanje političkog lista Bošnjak. Prvi broj lista Bošnjak izašao je 2. srpnja 1891. godine. Vlasnik do broja 17 je bio Mehmed-beg Kapetanović Ljubušak a urednik Hilmo Muhibić. Jedan od kasnijih urednika je bio i Edhem Mulabdić kao i Šukri Karišiković i Muhamed Senai Softić. List je tiskan latinicom na bošnjačkom jeziku.

U Bošnjaku je pisalo:

Izvori

Vanjske poveznice
 Bošnjak, List za politku, pouku i zabavu

Sarajevski tisak (do 1918.)

Bošnjak (novine)


Dan Pascu (n. 20 iulie 1938, Arad, România) este un astronom român stabilit în Statele Unite ale Americii, în copilărie, în martie 1941.

Împreună cu P. Kenneth Seidelmann, William Baum și Douglas Currie, a descoperit, în 1980, prin observații de pe Pământ, un satelit natural al planetei Saturn, Calypso, care evoluează ca troian al lui Saturn, în punctul Lagrange L5.

Note

Nașteri în 1938
Nașteri pe 20 iulie
Astronomi români din secolul al XX-lea
Astronomi români din secolul al XXI-lea
Astronomi americani

Dan Pascu


Jan Hendrik Scheltema, né le  à La Haye et mort le  à Brisbane, est un peintre néerlandais qui acquiert la nationalité australienne en 1935.

Biographie
Jan Hendrik Scheltema naît le  à La Haye.

Il part pour l'Australie en 1888. Peintre de paysages et animalier, la  de Victoria conserve de lui Départ pour le pâturage, lever de soleil.

Jan Hendrik Scheltema meurt le  à Brisbane.

Confusion
Bien que de nombreux indices contemporains montrent que les critiques d'art ont étudié son œuvre de près, certains semblent ne pas avoir fait connaissance avec le peintre lui-même, car il s'agissait d'une personne plutôt discrète qui évitait les foules. Par exemple, dans Table Talk, l'hebdomadaire de Melbourne de 1885 à 1939 (9 janvier 1891. p 8), une  est louée et décrite en détail, mais le peintre est mentionné trois fois comme . Son auteur a peut-être supposé qu'il était allemand, peut-être à cause de son accent néerlandais. Dix ans plus tard, un écrivain d'art d'Adélaïde le présentait encore comme un . Peu de temps après sa mort, la combinaison d'un si grand nombre de ses œuvres dans la communauté, principalement à Victoria, et de sa retraite dans le lointain Queensland a donné lieu à une rumeur particulière, rapportée dans la presse, selon laquelle il n'aurait jamais existé : sa signature "J. H. Scheltema" aurait été le pseudonyme d'un autre artiste. Certains textes déroutants sont apparus dans la seconde moitié du  dans des ouvrages de référence sur l'art australien, alors considérés comme fiables, et donc par des auteurs qui utilisent régulièrement ces ouvrages comme évangile, par exemple en suggérant sans preuve, et à tort, que Jan Hendrik Scheltema peignait principalement en monochrome et qu'il était dit daltonien. Un certain nombre d'entre eux rapportent également à tort qu'il a étudié à l'Académie royale de Bruxelles et qu'il est mort en 1938. Sa femme avait placé, depuis Brisbane, un avis de décès dans un journal de Melbourne. De sérieux doutes quant à cette prétendue affection oculaire ont été soulevés dans la presse en 1993 : . En dehors de ses gravures, les travaux de Scheltema étaient rarement en monochrome. Ces inexactitudes ont été constatées pour la première fois par l'autorité mondiale de l'époque en matière de mille-pattes, le petit-neveu de Scheltema, le Dr , au cours de son "Expédition australienne de 1980", qui a étudié les mille-pattes en Australie orientale, et qui a également évalué la littérature artistique dans cette région. Jan Hendrik Scheltema est devenu officiellement australien en 1935.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Liens externes

Naissance en août 1861
Naissance à La Haye
Décès en décembre 1941
Décès à Brisbane
Peintre néerlandais du XIXe siècle
Peintre néerlandais du XXe siècle
Peintre australien
Décès à 80 ans

Jan Hendrik Scheltema


Guido de Neve  (* 1963 in Hasselt) ist ein belgischer Violinist, den Vielseitigkeit und Virtuosität sowie seine persönliche Interpretation auf Violinen des Barock, der Romantik und der Moderne auszeichnen. De Neve betreibt zudem archivarische Recherchen nach unbekannten Werken der flämischen Musikgeschichte, die er dem Publikum wieder zugänglich macht. Er ist Dozent für Violine am Königlichen Konservatorium Antwerpen.

Leben
Guido de Neve war schon als Kind außergewöhnlich begabt. Mit elf Jahren wurde er ins Königliche Konservatorium Brüssel aufgenommen und einige Jahre später dort mit einem ersten Preis ausgezeichnet. Weitere Preise waren der "Andres-Segovia"-Preis in Granada, der "Maria-Canals"-Preis in Barcelona und die "Medaille d´or" auf dem Festival Junger Solisten in Bordeaux. In Brüssel war er "Tenuto"-Preisträger, und die Jury des "Cera-Preises" bezeichnete ihn als den flämischen Nachwuchsmusiker.

1984 lernte de Neve den ungarischen Violinisten Sándor Végh in Assisi kennen. Diese Bekanntschaft beeinflusste seine weitere Entwicklung maßgeblich, insbesondere in den folgenden Jahren der Selbstunterweisung. Es folgte eine Zeit, in der Guido de Neve seine sehr persönliche Art der Interpretation entwickelte. Dieser neue Stil wurde sowohl in Flandern als auch weit über die Grenzen hinaus wahrgenommen.

1989 gründete Guido de Neve das Eugène-Ysaÿe-Ensemble, das zusammen mit jungen Musikern Kammermusik spielte. Daraus resultierte die Gründung des Spiegel-String-Quartetts, in dem de Neve sechs Jahre die erste Violine spielte.
Nach konzertanter Tätigkeit nahm sich de Neve zwei Jahre Zeit, um sich intensiver mit Musik auseinanderzusetzen. Er erforschte die verschiedenen Arten und Qualitäten des Klangs, begann die Barockvioline und später auch die romantische Violine zu spielen. Diese Ideen und Kenntnisse führten de Neve in eine neue künstlerische Richtung. Heute konzertiert de Neve auf diesen Instrumenten wie auch auf der modernen Violine, zusammen mit dem Pianisten Jan Michiels und dem Cembalisten Frank Agsteribbe, aber auch in Solo-Konzerten.

Guido de Neve ist nicht nur Violinist, er beschäftigt sich auch mit dem Auffinden und Uraufführen unveröffentlichter Manuskripte. Er hat beispielsweise die vergessenen Meisterwerke von Guillaume Lekeu, Eugène Ysaÿe, Joseph Jongen und August de Boeck wiederentdeckt. Auch ist er Quelle der Inspiration für zeitgenössische Komponisten. In den 2000er Jahren wurden Werke für und mit ihm komponiert. Für seinen Erfolg beim Bestreben, belgische Komponisten bekannter zu machen, erhielt er 1993 den "Willem-Pelemans-Preis". Zudem lehrt er Violine und Kammermusik am Königlichen Konservatorium Antwerpen.

Guido de Neve spielt drei Violinen: eine Barockvioline von Hendrik Willems von 1692, für Konzerte auf der romantischen Violine spielt er eine der wenigen erhaltenen Geigen des Antwerpener Violinenbauers Mathys Hofmans (1650), und seine moderne Violine ist eine böhmische Kopie einer Violine von Ruggieri.

Weblinks
 Guido de Neve Homepage
 Guido de Neve bei artesis.be

Einzelnachweise

Geiger
Musiker (Belgien)
Belgier
Geboren 1963
Mann

Guido de Neve


Lombardiet Rundt 2018 var den 112. udgave af cykelløbet Lombardiet Rundt. Det var det 37. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2018 og blev afholdt 13. oktober 2018. Løbet blev vundet af franske Thibaut Pinot fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Jakob Fuglsang kørte for
 Kasper Asgreen kørte for
 Matti Breschel kørte for
 Niklas Eg kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2018
UCI World Tour 2018

Lombardiet Rundt 2018


Ellen Johnson-Sirleaf (d. 29 Ekim 1938, Monrovia, Liberya), Liberyalı siyasetçidir. Afrika ülkesi Liberya'da 2005 ile 2018 yılları arasında devlet başkanlığı makamında bulunan Johnson-Sirleaf devlet başkanlığı seçimini kazanarak Afrika'da halk oyu ile seçilmiş ilk kadın devlet başkanı olmuştur.

35 yıllık çalışma hayatı boyunca Liberya Ekonomi Bakanı, Liberya Kalkınma ve Yatırım Bankası Başkanlığı; Dünya Bankası, HSBC, Citibank gibi kurumlarda yöneticilik yaptı. IMF, Afrika Kalkınma Bankası, Dünya Bankası gibi kurumlarda Liberya temsilcisi olarak bulundu.
1992-1997 yılları arasında Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı'nın Afrika bürosunda 5 yıl çalıştı.

1997 genel seçiminde başkanlığa aday olarak 13 aday arasında ikinci oldu. 2005 yılında gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerinde yeniden aday olan Johnson-Sirleaf, söz konusu seçimlerde ikinci tura kalmış, ikinci turda eski futbolcu George Weah'a üstünlük sağlayarak ülkenin halk tarafından seçilen ilk kadın devlet başkanı olarak makama gelmiştir. 2011 yılında yapılan seçimlerden de birinci çıkan Johnson-Sirleaf, ikinci bir altı yıllık süreç için daha makama seçilmiştir.

Devlet başkanlığı görevini 22 Ocak 2018 tarihine kadar sürdüren Johnson-Sirleaf, söz konusu tarihte 2017 seçimlerinin galibi olan Weah'a makamını devrederek makamdan ayrılmıştır.

Kamu Yönetimi alanında Harvard Üniversitesi'nden yüksek lisans derecesi sahibi olan Ellen Johnson-Sirleaf'ın dört oğlu ve altı torunu vardır.

Eleştiriler
2014 yılında üvey oğlu Fombah Sirleaf ve güvenlik teşkilatının dahil olduğu bir adli soruşturmaya müdahale etmekle suçlandı. Adalet Bakanı Christiana Tah, Başkan Sirleaf'i Temmuz 2014'te yetkisiz bir otel baskınında NSA tarafından Koreli işadamlarının yasadışı paralarına el konulmasına ilişkin cezai soruşturmaya müdahale etmekle suçlayarak Ekim 2014'te istifa etti.

Paradise Papers

Kasım 2017'de Uluslararası Araştırmacı Gazeteciler Konsorsiyumu tarafından yürütülen soruşturmada Sirleaf, Paradise Papers iddialarında adı geçen politikacılar arasında gösterilmiştir.

Kaynakça

1938 doğumlular
Liberya devlet başkanları
Yaşayan insanlar
Nobel Barış Ödülü sahipleri
Liberyalı Nobel Ödülü sahipleri
Kadın devlet başkanları

Ellen Johnson Sirleaf


Un régulateur de croissance des insectes (ou IGR, pour Insect Growth Regulator en anglais) est une substance chimique qui agit sur la croissance d'un insecte. Les IGR sont généralement utilisés comme insecticides, afin de contrôler les populations d'insectes nuisibles tels que les cafards et les puces.

Avantages
De nombreux IGR sont étiquetés « à risque réduit » par l'Environmental Protection Agency (l'agence de protection de l'environnement des États-Unis), car leur spectre d'action est plus étroit. Ces produits ciblent les populations d'insectes nuisibles juvéniles et sont donc moins néfastes pour les insectes utiles. De nombreux apiculteurs ont néanmoins signalé que les IGR affectaient négativement le couvain et les jeunes abeilles. Contrairement aux insecticides classiques, les IGR n'affectent pas le système nerveux d'un insecte et sont donc plus respectueux des "insectes ouvriers" dans les environnements fermés. Les IGR sont également davantage compatibles avec les systèmes de gestion des ravageurs en agriculture biologique. De plus, alors que les insectes peuvent développer des résistances aux insecticides classiques, ils sont moins susceptibles d'en développer avec les IGR.

Mécanisme d'action
Pendant sa croissance, un insecte mue plusieurs fois. Il synthétise un nouvel exosquelette (ou cuticule) sous son ancien, puis se débarrassant de l'ancien pour permettre au nouveau d'atteindre sa taille définitive et de durcir. Les IGR empêchent un insecte d'atteindre sa maturité en interférant sur ce processus de mue. Cela ralentit la propagation des nuisibles car les insectes immatures ne peuvent pas se reproduire. Les IGR tuent les insectes plus lentement que les insecticides traditionnels puisqu'ils empêchent le processus de mue des insectes au lieu de directement provoquer la mort des adultes. La mort survient généralement dans les trois à dix jours, selon l'IGR considéré, le stade de vie de l'insecte au moment où le produit est appliqué et la vitesse à laquelle l'insecte se développe. Certains IGR empêchent les insectes de se nourrir un long moment avant leur mort.

IGR hormonaux
Les IGR hormonaux fonctionnent généralement en imitant ou en inhibant l'hormone juvénile, l'une des deux principales hormones impliquées dans la mue des insectes. Les IGR peuvent également inhiber la seconde hormone, l'ecdysone, dont les concentrations élevées déclenchent la mue de l'insecte. Quand l'hormone juvénile est active au moment de la mue, l'insecte mue en une forme larvaire plus grosse ; si elle est absente, il mue en nymphe ou en adulte non fonctionnel. Les IGR qui imitent l'hormone juvénile peuvent produire une mue prématurée des stades immatures, perturbant le développement larvaire. Ils peuvent également agir sur les œufs, en provoquant la stérilité, en causant des troubles du comportement ou en perturbant la diapause, processus qui provoque la mise en sommeil d'un insecte avant l'hiver. Les IGR qui inhibent la production de l'hormone juvénile peuvent causer la mue prématurée des insectes en un adulte non fonctionnel, et les IGR qui inhibent l'ecdysone peuvent entraîner une mortalité nymphale en interrompant la transformation normale des tissus larvaires en tissus adultes pendant le stade nymphal.

Inhibiteurs de la synthèse de la chitine
Les inhibiteurs de la synthèse de la chitine agissent en empêchant la synthèse de chitine, un glucide indispensable à la formation de l'exosquelette de l'insecte, ou cuticule. En présence de ces inhibiteurs, un insecte grandit normalement jusqu'à sa mue. Alors, les inhibiteurs empêchent le nouvel exosquelette de se former correctement, provoquant finalement la mort de l'insecte. La mort peut être rapide ou prendre jusqu'à plusieurs jours selon l'espèce d'insectes et le stade de développement. Les inhibiteurs de la synthèse de chitine peuvent également tuer les œufs en perturbant le développement embryonnaire normal. Ils affectent également les insectes pendant des périodes de temps plus longues que les IGR hormonaux. Leur action est aussi plus rapide, mais ils peuvent néanmoins affecter des insectes prédateurs, des arthropodes et même certains poissons. Ces inhibiteurs de la synthèse de chitine comprennent les pesticides à base de benzoylurée.

Quelques exemples d'IGR
 Diflubenzuron (Vigilant)
 Azadirachtine (AzaGuard)
 Triflumuron (Starycide)
 Lufénurone

Analogue des hormones juvéniles
 Fénoxycarbe (Varikill, Insegar, Logic)
 Hydroprène (Gentrol)
 Méthoprène (Precor)
 Pyriproxyfène (Nyguard, Nylar, Sumilarv)

Notes et références

Insecticide

Régulateur de croissance des insectes


Isacco Mariani (* 11. April 1892 in Lissone; † 11. Juli 1925 in Asso) war ein italienischer Motorradrennfahrer.

Karriere
Der aus Lissone in der Lombardei stammende Isacco Mariani startete 1923 und 1924 als Werksfahrer für Garelli und fuhr in dieser Zeit in der 350-cm³-Klasse einige beachtliche Erfolge für den Hersteller, der nicht weit von seinem Wohnort beheimatet war, ein. So gewann er 1923 den II. Großen Preis der Schweiz auf dem Circuit de Meyrin in Genf und somit den Titel in der Schweizer Motorradmeisterschaft.

1923 und 1924 war er außerdem beim Gran Premio Internacional de Motocicletas del Real Moto Club de Cataluña auf dem Autódromo de Sitges-Terramar im spanischen Sitges siegreich. In der 350-cm³-Klasse der italienischen Meisterschaft wurde er in beiden Jahren hinter Achille Varzi bzw. Olindo Raggi Vizemeister.

Außerdem belegte Mariani 1924 hinter dem britischen A.J.S.-Werksfahrer Jimmie Simpson auch beim 350er-Lauf um den III. Großen Preises der Nationen auf dem Circuito di Milano den zweiten Rang. Bei diesem Rennen wurden erstmals überhaupt Titel in der Motorrad-Europameisterschaft vergeben und Isacco Mariani wurde somit 350er-Vize-Europameister 1924.

Zur Saison 1925 wurde Mariani vom englischen Hersteller Sunbeam als Werksfahrer verpflichtet.

Tödlicher Unfall
Isacco Mariani verunglückte am 11. Juli 1925 im Training zum Circuito-del-Lario-Rennen schwer. Er stieß auf dem etwa 36 Kilometer langen Rundkurs in der Nähe des Comer Sees mit seiner 350er-Sunbeam bei Onno, das heute zu Oliveto Lario gehört, frontal mit Primo Morettis Moto Guzzi zusammen. Dieser war gerade aus der Gegenrichtung in Richtung Boxen, die sich in Visino Valbrona befanden, unterwegs. Da Trainingsläufe zu dieser Zeit noch bei nicht abgesperrten Straßen stattfanden, waren solche Unfälle keine Seltenheit.

Mariani wurde ins Krankenhaus nach Asso verbracht, wo er noch am selben Tag im Alter von 33 Jahren seien schweren Verletzungen erlag.

Ihm zu Ehren wurde im Jahr 1926 ein Denkmal in Onno errichtet.

Statistik

Erfolge
 1923 – Schweizer 350-cm³-Meister auf Garelli
 1923 – Italienischer 350-cm³-Vizemeister auf Garelli
 1924 – 350-cm³-Vize-Europameister auf Garelli
 1924 – Italienischer 350-cm³-Vizemeister auf Garelli

Rennsiege

Verweise

Weblinks

 Foto: Isacco Mariani auf seiner Sunbeam bei it.wikipedia.org

Einzelnachweise

Motorrad-Rennfahrer (Italien)
Schweizer Meister (Motorradsport)
Unfallopfer (Motorsport)
Italiener
Geboren 1892
Gestorben 1925
Mann

Isacco Mariani


Galaroza, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en çok nüfusa sahip olan, ülkenin güneybatı köşesindeki Endülüs otonom bölgesinin 8 eyaletinden Portekiz ve Atlas Okyanusu'na kıyısı bulunan Huelva eyaletine bağlı belediyesi. Galaroza belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 1.642 kişidir.

Galaroza


Le Strike Fighter Squadron 34 (STRKFITRON 34 ou VFA-34), est un escadron de chasseurs d'attaque de l'US Navy stationné à la Naval Air Station Oceana, en Virginie, aux États-Unis. L'escadron a été créé en 1970 et est surnommé «  ». Le VFA-34 est équipé du F/A-18E/F Super Hornet et actuellement affecté au Carrier Air Wing One sur l' et sous le commandement du Strike Fighter Wing Atlantic.

Origine
Trois escadrons distincts ont été désignés VA-34, et deux escadrons distincts ont été connus sous le nom de «  ».
Le premier VA-34 a été créé en 1948 et a été renommé VA-35 en 1950 et a été supprimé en 1995.
Le deuxième VA-34 () a été créé en 1943 et dissout en février 1969.
Le troisième escadron distinct a été créé sous le nom de VA-34 le  à la Naval Air Station Oceana et renommé VFA-34 le .

À sa création, en 1970, il était le sixième escadron A-6E Intruder de la flotte de l'Atlantique. Le 18 septembre 1970, le VA-34 s'est embarqué à bord de l' dans le cadre du Carrier Air Wing One. Le navire a reçu l'ordre de se déployer en Méditerranée après l'invasion de la Jordanie par la Syrie.

Service

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Strike Fighter Wing Atlantic
 Histoire de l'United States Navy

Liens externes
 VFA-34 - Site GlobaleSecurity.org
  VFA-34 - Site Seaforces.org
  VFA-34 - Site US Navy (AIRLANT)

Strike Fighter Squadron de l'United States Navy
Carrier Air Wing One

VFA-34


Kafaca, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı güzel bir mahalledir.

Tarihçe

Milas'a 12 km. uzaklıkta, Kafaca mahallesinin bulunduğu yerdeki kalıntıların Olympos'a ait olduğu sanılmaktadır. W.M.Ramsay, Olympos'un Milas yakınında olduğunu belirtirse de yeri konusunda net bir söz söyleyememektedir. George Bean ve Aşkıdil Akarca ise kentin Kafaca mahallesi yakınında olduğunu ileri sürerler. Mylas çevresinde olduğu gibi Kafaca mahallesinde de yeterli bir araştırma yapılmadığından bu kent ile ilgili yeterli bilgiye ulaşamıyoruz. Bununla beraber bulunan bazı yazıtlarda Olympos isminin okunması konuya biraz açıklık getirmektedir. Delos Deniz Birliğine vergi ödeyenlerin listesinde "Ylimos" adı da geçmektedir. Bu da muhtemelen Olympos'un değiştirilmiş şekli olabilir.
Olympos ismi" Güneş Tanrısının Halkı" anlamında Luwi dilinden gelip Hellenceye uydurulmuş bir sözcüktür.
Olympos M.Ö. II.yy.da Nylasa'nın egemenliğini kabul etmek zorunda kalmıştır. Artemis ile Apollon'un bu kentte saygı gördüğü biliniyorsa da bu tanrılarla ilgili tapınak kalıntılarına da rastlanamamıştır. Yalnız köy çevresinde bazı mimari parçalar varsa da bunlar yeterli bir bilgi vermekten çok uzaktır. Milas Müzesi'nde bulunan bazı yazıtlar kent ile ilgili önemli belgelerdir.

Coğrafya
Muğla iline 81 km, Milas ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Milas'ın mahalleleri

Kafaca, Milas


Neoekspressionisme eller nyekspressionisme var en kunstbevægelse, der dominerede kunstmarkedet i Europa og USA fra slutningen af 1970'erne til midten af 1980'erne. Den stod for en genoplivning af det ekspressionistiske maleri. Bevægelsen bestod overvejende af unge kunstnere, der oftest malede figurativt og undertiden abstrakt. Bevægelsen var en reaktion mod de intellektuelle bevægelser som minimalistisk og konceptuel kunst, som havde forsømt kunstens evne til at aktivere fantasien, opfinde myter og give afløb for menneskelige følelser. Kunstnerne vendte i stedet tilbage til de romantiske motiver.

Stil
Malerierne var ofte figurative og farverige. Bevægelsen fornægtede de traditionelle standarder for sammensætning og design; en ambivalent følelse i malerierne afbildede byliv og dets værdier. Billederne var ikke-idealiserede og farverne var ofte livlige og ikke altid harmoniske. Ord, der kan anvendes om et neoekspressionistiskt maleri, er uro, spænding, fremmedgørelse og tvetydighed.

Kunstmarkedet
1980-tallet var en tid med overflod og forbrug. Kunstmarkedet i New York voksede stærkt og priserne på moderne kunst  nåede absurde højder. Neoekspressionistiske kunstnere som Julian Schnabel og Jean-Michel Basquiat kunne udnytte tidsånden og få høje priser for deres værker. Kunsthandlere og galleristers aggressive metoder og medieopmærksomhed spillede en vigtig rolle i kunstmarkernes udvikling.

USA
I USA omtaltes neoekspressionismen også som "new fauvism", "punk art" og "bad painting". "Bad painting" var et ord, der blev benyttet af kunstkritikerne, der ofte beskrev de neoekspressionistiske værker som uforløste og grimme. Ifølge kritikkerne savnede kunstnernes viden om traditionel maleteknik og farvesammensætning.

Kendte amerikanske neoekspressionister er
 Philip Guston
 Julian Schnabel
Jean Michel Basquiat

Europa
I Europa havde neoekspressionister andre betegnelser. I Italien kaldtes bevægelsen bl.a. transavantgarde og i Tyskland for "die Neuen Wilden"  ("de nye vilde", en henvisning til fauvismen). I Frankrig dannede unge kunstnere en neoexpressionistisk gruppe "Figuration Libre".
Blandt de mest kendte kunstnere fra Europa er
 Christopher Smile Brun
 Paula Rego
 Anselm Kiefer
 Georg Baselitz
 Sandro Chia
 Francesco Clemente
 Robert Combas
 Remi Blanchard
 Francois Boisrond
 Herve de Rosa

Noter

Ekspressionisme
Kunsthistorie

Neoekspressionisme