Rutger C. Bregman (26 de abril de 1988) é um historiador e escritor holandês. Ele publicou quatro livros sobre história, filosofia e economia, incluindo Utopia para Realistas: Em defesa do rendimento básico incondicional, da livre circulação de pessoas e de uma semana de trabalho de 15 horas, que foi traduzido para trinta e dois idiomas. O seu trabalho foi apresentado no The Washington Post, The Guardian e na BBC. Ele foi descrito pelo The Guardian como o "prodígio holandês das novas ideias" e pela TED Talks como "um dos jovens pensadores mais proeminentes da Europa". A sua TED Talk, "Pobreza Não é Falta de Caráter: É Falta de Dinheiro", foi escolhida pelo curador do TED Chris Anderson como uma das dez melhores de 2017.

Primeiros anos e educação
Bregman nasceu em Renesse. O seu pai é um pastor protestante e a sua mãe é professora de necessidades especiais. Ele obteve o seu Bacharelado em História na Universidade de Utrecht em 2009.  Ele obteve o seu Master of Arts em História em 2012, em parte em Utrecht e em parte na Universidade da Califórnia, em Los Angeles. Os seus estudos de pós-graduação concentraram-se em cidades, Estados e cidadania. Ele era um membro da associação estudantil cristã SSR-NU.

Carreira
Bregman pensou em tornar-se um historiador académico, mas começou a trabalhar como jornalista. Ele escreve regularmente para o jornal online De Correspondent, e foi duas vezes nomeado para o European Press Prize pelo seu trabalho lá. O seus artigos também foram publicados no The Guardian, The Washington Post, Evonomics,
 e The Conversation.

Livros

Utopia para Realistas
Utopia para Realistas: Em defesa do rendimento básico incondicional, da livre circulação de pessoas e de uma semana de trabalho de 15 horas (título em holandês: Gratis geld voor iedereen ) promove uma vida mais produtiva e equitativa com base em três ideias centrais que incluem uma rendimento básico universal e incondicional paga a todos, uma semana de trabalho curta de quinze horas, e fronteiras abertas em todo o mundo com a livre circulação de cidadãos entre todas as nações. Foi originalmente escrito como uma série de artigos para o jornal online holandês De Correspondent.

Numa entrevista ao jornal Le Devoir de Montreal em setembro de 2017, Bregman disse que "para avançar, uma sociedade precisa de sonhos, não de pesadelos. No entanto, as pessoas estão presas na lógica do medo. Seja Trump, Brexit ou as últimas eleições na Alemanha, elas votam contra o futuro e ao invés em soluções para substituí-lo, acreditando que o passado era melhor com base numa visão completamente equivocada do mundo: o mundo era pior antes… A humanidade está a melhorar, condições de vida, trabalho e saúde também. E é hora de abrir as janelas das nossas mentes para vê-lo."

Numa resenha no jornal britânico New Formations, Mihail Evans chama a atenção para como o elogio do livro aos padrões de vida contemporâneos não levanta questões quanto à sustentabilidade. A imagem inicial de prosperidade global de Bregman também é abalada por uma contradição não resolvida: a globalização está a corroer os salários da classe média que procurou manter o seu poder de compra por meio de empréstimos. O livro também pretende apresentar um argumento a favor da ausência de fronteiras que não é cumprida.

Humanidade: Uma História de Esperança
Em setembro de 2019, Bregman publicou Humanidade: Uma História de Esperança (título holandês: De meeste mensen deugen), onde argumenta que os humanos são fundamentalmente decentes e que mais reconhecimento dessa visão seria provavelmente  benéfico para todos, em parte porque reduziria excesso de cinismo. Por exemplo, se a sociedade fosse menos inflexível na visão de que os humanos são naturalmente preguiçosos, haveria menos razões para se opor à introdução generalizada de medidas de mitigação da pobreza, como o rendimento básico. O livro tem uma abordagem multidisciplinar, com base nas descobertas da história, economia, psicologia, biologia, antropologia e arqueologia. Os argumentos de Bregman incluem a afirmação de que no debate sobre o estado de natureza, Rousseau, ao invés de Hobbes, estava mais correto sobre a bondade essencial da humanidade. Uma tradução em inglês foi publicada em maio de 2020. O lançamento em brochura foi um best-seller do New York Times. Além de elogios, Humankind: Hopeful History também recebeu fortes críticas. Vários críticos, por exemplo, apontam para a falta de conteúdo científico do livro.

Outros livros
Antes do lançamento de Utopia para Realistas, Bregman já havia publicado vários livros, incluindo History of Progress, que ganhou o prémio Liberales de melhor livro de não-ficção em língua holandesa de 2013.

Outras atividades

Numa apresentação da TED intitulada "Pobreza Não é Falta de Caráter: É Falta de Dinheiro" em abril de 2017, Bregman defendeu uma rendimento básico universal como a solução para acabar com a pobreza.

Em janeiro de 2019, Bregman participou num painel de debate no Fórum Económico Mundial em Davos, onde criticou o evento pelo seu foco na filantropia em vez da evasão fiscal e na necessidade de tributação justa. A sua intervenção foi amplamente divulgada e seguida nas redes sociais.

Um mês após a sua aparição em Davos, Bregman foi entrevistado remotamente pelo pivôt e jornalista da Fox News, Tucker Carlson, com uma gravação originalmente programada para ir ao ar mais tarde. Bregman disse a Carlson que os Estados Unidos "poderiam facilmente reprimir paraísos fiscais" se quisessem e que a Fox News não cobriria histórias sobre evasão fiscal por parte dos ricos. Ele disse que o próprio Carlson vinha a receber "dinheiro sujo" há anos do Instituto CATO, onde era membro sénior e que é "financiado por bilionários Koch", Charles Koch e David Koch. Ele disse que Carlson e outros pivôts da Fox News são "milionários pagos por bilionários", referindo-se aos Murdochs e, no caso de Carlson, aos irmãos Koch. Bregman disse a Carlson que "o que os Murdochs querem que você faça [na Fox News] é imigrantes bodes expiatórios em vez de falar sobre evasão fiscal". Carlson ficou irritado com os comentários de Bregman, chamando-o de "idiota" e dizendo-lhe para "vá se foder [ele mesmo]". Carlson mais tarde desculpou-se por usar linguagem profana, mas declarou que os seus comentários em relação a Bregman eram "genuinamente sinceros". Uma gravação da entrevista do ponto de vista de Bregman foi obtida pelo NowThis News, que divulgou o vídeo em 20 de fevereiro de 2019. Mais tarde, ultrapassou quatro milhões de visualizações no YouTube.

Temas principais
Os grandes temas das obras de Bregman incluem rendimento básico, jornada de trabalho e fronteiras abertas.

Rendimento básico
Bregman cita com aprovação uma proposta dos EUA de 1968 para um rendimento mínimo garantido, apresentada pelo presidente Richard Nixon, entre outros. Ele também cita um projeto do governo federal canadiano de 1974-1979 em Dauphin, Manitoba, que erradicou temporariamente a pobreza. "O estudo mais popular sobre os efeitos do rendimento básico ocorreu em Manitoba entre 1974 e 1979, onde todos receberam uma 'renda mínima' (renda mínima) de 9.000 dólares (US$) por ano (pelos padrões de hoje) do governo, sem compromisso. Evelyn Forget, economista e professora da Universidade de Manitoba, que analisou os dados do estudo, diz que houve uma redução de 9% nas horas de trabalho entre dois grupos principais de cidadãos. Mas as razões pelas quais dão uma ideia de como a rendimento básico pode mudar drasticamente o curso da vida de alguém."

Vida pessoal
Bregman é casado com Maartje ter Horst, uma fotógrafa. Eles residem em Houten.

Em abril de 2021, Bregman tornou-se membro da Giving What We Can, uma comunidade de pessoas que se comprometeram a doar pelo menos 10% do seu rendimento para instituições de caridade eficazes.

Obras
 Met de kennis van toen: actuele problemen in het licht van de geschiedenis (Com o conhecimento da época: problemas atuais numa luz histórica). Amsterdão: De Bezige Bij, 2012,.
 De geschiedenis van de vooruitgang (A história do progresso). Amsterdão, De Bezige Bij, 2013,.
 Geld grátis para iedereen: en nog vijf grote ideeën die de wereld kunnen veranderen . Amsterdã: De Correspondent, 2014, . Tradução em português: Utopia para Realistas: Em defesa do rendimento básico incondicional, da livre circulação de pessoas e de uma semana de trabalho de 15 horas (2018).
 Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers (Por que os cantoneiros merecem mais do que os banqueiros), com Jesse Frederik. Roterdão: Maand van de Filosofie, 2015,.
 De meeste mensen deugen, een nieuwe geschiedenis van de mens . Amsterdão: De Correspondent, 2019,. Tradução em em português:  Humanidade Uma História de Esperança (2021).
 Het water komt : een breve aan alle Nederlanders (A água está a chegar: uma carta a todos os holandeses). Amsterdão: De Correspondent, 2020,.

Ver também
 Justiça social
 Distribuição de riqueza
 Distribuição de renda
 Georgismo
 Socialismo utópico
 Socialismo ético

Pessoas vivas
Naturais da Zelândia (Países Baixos)
Nascidos em 1988
Alunos da Universidade de Utrecht
Escritores dos Países Baixos
Historiadores dos Países Baixos

Rutger Bregman


Las Casas Consistoriales Altas fueron la sede del concejo de la ciudad de Baeza entre fines del  y 1838. Están ubicadas intramuros de la ciudad, definiendo el lado Este de la plaza de Santa María, a la vez que comparten medianería con la s. i. catedral. Para Molina Hipólito "es sin duda uno de los edificios de más solera de la ciudad". Forma parte del conjunto monumental renacentista de Baeza, que junto con el de Úbeda, fue declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco en 2003.

Historia
Desaparecido el concejo abierto o asamblea de todos los vecinos (cuyas sesiones públicas debían de celebrarse en la misma plaza de Santa María) dicha asamblea fue sustituida por un consejo de notables puesto bajo la supervisión de un corregidor o representante directo de la corona. A fines del s. XV o comienzos del XVI, ese concejo municipal aún carecía de asiento fijo para sus reuniones, por lo que le fue cedida para tal efecto la casa solariega de los Cabrera, de la que tomó posesión el concejo sin más reformas. En aquel momento, la casa tan solo ocupaba el espacio de fachada que, partiendo del rincón compartido con la catedral, queda comprendido entre las dos primeras torrecillas ornamentales.

Algo antes, según Gonzalo Argote de Molina en su Nobleza del Andaluzía, el caballero baezano Gil Bayle de Cabrera (que habitó esta casa) siendo muy rico en tierras y bienes, puso un letrero en la puerta de su castillo que decía: "De río a río todo es mío. Esta tierra es de Gil Bayle, que ni morirá de sed ni hambre". Sucedió que yendo de montería cayó en una sima y no pudiendo salir de ella pereció de aquello mismo que presumió que no le mataría.

En 1511, ya el edificio bajo propiedad del concejo, hay una petición de recursos, pues las casas del cabildo «estaban mal reparadas y para se caer». Inmediatamente se emprende la reforma del antiguo palacio, que se termina en 1526 incluyendo su ampliación hacia el norte con un nuevo volumen edificado de más altura. El interior volvió a ser transformado en una restauración llevada a cabo en 1773, y a partir de 1838, con el traslado del consistorio municipal al antiguo palacio del corregidor el edificio queda convertido en sede del archivo municipal hasta 1970. Tras décadas sin ocupación, desde 1991 pasa de nuevo a ser utilizado por un tiempo como conservatorio de música bajo el nombre del baezano Bartolomé Ramos Pareja. En la actualidad, de nuevo vacante, sigue a la espera de una nueva función y de las correspondientes obras de rehabilitación.

Descripción

Exterior

 El volumen constructivo más antiguo (delimitado en su fachada oeste por dos torrecillas ornamentales) abre en su cuerpo inferior una puerta gótica conopial de grandes dovelas enmarcada por imposta y dos molduras verticales que llegan hasta el suelo. En su segundo cuerpo hay dos bellas ventanas igualmente góticas, ajimezadas, con guarnición vegetal; entre ellas, enmarcadas, las armas de doña Juana la Loca y de don Felipe el Hermoso; y a ambos lados, también enmarcados, dos escudos de la ciudad. Bajo la cornisa de esta fachada, aún se ven las anillas que, al menos desde 1714, servían para sostener el toldo que se colocaba el día del corpus christi.

 El cuerpo norte, más elevado (y construido entre 1511 y 1526) cuenta en su fachada oeste con una nueva torrecilla que arranca de una linda ménsula con cinco cabezas y, en su segundo cuerpo con una ventana gótica sin antepecho, rodeada de los siguientes escudos: sobre ella las armas del emperador Carlos V, a la izquierda las de la ciudad y a la derecha las propias del corregidor Álvaro de Lugo (composición heráldica que se repite a lo largo del  en los edificios públicos baezanos). En su fachada norte, hay un solo hueco rectangular enmarcado por columnas torsas con pináculos y un tímido frontón con estrías curvas en su tímpano; otra vez el escudo imperial y dos más de Baeza. La gran cruz con corona de laurel que ocupa el cuerpo inferior de esta fachada fue erigida en 1939 como monumento funerario a los caídos nacionales de la guerra civil.

Interior

El vestíbulo del piso bajo se halla cubierto por una buena techumbre policromada del . La puerta de ingreso al piso alto conserva aún las yeserías primitivas. Ambas salas fueron transformadas en la restauración de 1773 y decoradas con grandes y barrocos escudos de los Borbones y de la ciudad. En la sala que da al norte se conserva el armario de tres llaves, empotrado, con buenas tallas del XVI, donde se guardaban los padrones de la nobleza baezana, depositados hoy en el Archivo Histórico Municipal (antiguo hospital de san Antón).

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos
 : portal informativo de la ciudad
 Web promocionada por la Hospedería Fuentenueva
 Cruz Cruz, Juan: Baeza histórica y monumental, patrimonio de la humanidad

Baeza
Baeza
Conjuntos renacentistas de Úbeda y Baeza
Monumentos de la provincia de Jaén
Palacios de la provincia de Jaén
Arquitectura en Andalucía en el siglo XVI

Casas Consistoriales Altas


The Santa Ana Freeway is one of the principal freeways in Southern California, connecting Los Angeles and its southeastern suburbs including the freeway's namesake, the city of Santa Ana. The freeway begins at its junction with the San Diego Freeway (Interstate 405, I-405), called the El Toro Y, in Irvine, signed as I-5. From there, it generally goes southeast to northwest to the East Los Angeles Interchange, where it takes the designation of U.S. Route 101 (US 101). It then proceeds  northwest to the Four Level Interchange (also known as the Bill Keene Memorial Interchange) in downtown Los Angeles. Formerly, the entirety of the route was marked as US 101 until the 1964 highway renumbering, which truncated US 101 to the East Los Angeles Interchange and designated the rest of the freeway as I-5.

North of the East Los Angeles Interchange complex, I-5 follows the Golden State Freeway. South of the El Toro Y, I-5 takes on the San Diego Freeway name from I-405.

An abundance of landmarks, most importantly Disneyland and Angel Stadium of Anaheim, along the Orange County portion of its route combines with a severe bottleneck beginning at the Los Angeles County line (shrinking from 10 to 6 lanes) to make it one of the most congested freeways in Southern California.  The infamously busy intersection of the Santa Ana, Garden Grove, and Orange freeways in southwestern Orange is nicknamed the Orange Crush.

The freeway is officially defined as Routes 101 and 5 from Route 110 (Four Level Interchange) to Route 405.

History

The Santa Ana Freeway is a bypass of the original state highway from Los Angeles to Santa Ana, which passed through Whittier and mostly became SR 72 in the 1964 renumbering. Southeast of Santa Ana, this earlier highway, added to the state highway system in 1910 as Route 2, generally followed the present freeway from Tustin past East Irvine to El Toro. This route was marked as part of US 101 in 1928.

In 1933, the state legislature added a number of routes to the state highway system, including two that later formed parts of the Santa Ana Freeway. Route 166 began at the new Route 172 (now SR 60), at the corner of Indiana and Third Streets, and headed south on Indiana Street and east and southeast on Mines Avenue (Olympic Boulevard) and Anaheim-Telegraph Road (now Telegraph Road) to Route 171 (now SR 39) at the intersection with Los Nietos Road near Santa Fe Springs. Route 174 began at Route 60 (then signed Alternate U. S. 101 now SR 1) in what now is known as Westchester and followed Manchester Avenue and Firestone Boulevard (then under construction alongside the Southern Pacific Railroad's Santa Ana Branch) to Route 2 (then Los Angeles Street, now Anaheim Boulevard) in southern Anaheim. A second piece began further southeast on Route 2, where it turned east on Chapman Avenue, and followed the shorter Santa Ana Boulevard diagonally to Route 2 (Main Street) in northern Santa Ana. In 1934, Route 166, except on Indiana Street, was marked as part of Sign Route 6 (which continued along Route 171 to Buena Park), and the entire length of Route 174 became Sign Route 10. (SR 6 was renumbered to SR 26 in 1937, when US 6 entered California; SR 10 was soon truncated to Anaheim Boulevard, as US 101 had moved from Route 2 to the shorter Route 174 in Santa Ana.)

A U.S. Route 101 Bypass was created by 1941, beginning at the intersection of Routes 166 (Indiana Street, soon moved to Downey Road) and 2 (US 101 along Whittier Boulevard), and following Routes 166 and 174 to Route 2 (US 101) in Anaheim. The connection between Routes 166 and 174 was made via Route 168 (Rosemead Boulevard, then and now SR 19). This resulted in SR 10 being truncated further, to the intersection of Firestone and Rosemead Boulevards, though SR 26 continued to extend east on Routes 166 and 171 to Buena Park.

A freeway connecting downtown Los Angeles with Orange County was planned by 1939, and was included in A Transit Program for the Los Angeles Metropolitan Area, published that year by the Metropolitan Transportation Engineering Board. To allow for its construction by the state, the definition of Route 166 was modified in 1941, changing the southeast end to Route 174 near Norwalk; at the same time, the northernmost piece was changed from Indiana Street to Downey Road.

The entire Santa Ana Freeway began construction in 1947 and completed in 1956. Originally it was signed as US 101 before the segment of 101 between the East Los Angeles Interchange and the United States–Mexico border in San Ysidro, California was decommissioned in favor of Interstate 5. It was approved as a chargeable interstate in 1961. The Santa Ana Freeway and also portions of San Diego Freeway (before the freeway was built) south of El Toro Y went up changing the U.S. 101 signs to Interstate 5 in 1964, including full length of Golden State Freeway which was originally signed as US 99.

Former Interstate 105
From 1964 to 1968, the I-105 designation was used on a stretch of road linking I-5/I-10, US 101, and SR 10 (former I-110) north of downtown Los Angeles, now known as the East Los Angeles Interchange.  In 1968, this I-105 was decommissioned, and that portion of the Santa Ana Freeway was folded into US 101.

Exit list

See also

References

External links

Interstate 5
U.S. Route 101
Named freeways in California
Roads in Orange County, California
Southern California freeways

Santa Ana Freeway


Dura, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 51 km, Kavak ilçesine 1 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Dura, Kavak


Ioana Mureșan () este o fostă jucătoare română de volei, retrasă din activitate. Ea a făcut parte din echipa națională de volei feminin a României.

A participat la Campionatul Mondial Feminin de Volei FIVB din 1994, în Brazilia. La nivel de club a jucat la Petrodava Piatra Neamț.

Cluburi
 Petrodava Piatra Neamț (1994)

Note

Nașteri în 1971
Nașteri pe 22 iunie
Voleibaliste române
Sportivi români în viață

Ioana Mureșan


James Brusseau é um filósofo especialista em filosofia continental contemporânea, história da filosofia e ética. Em 1994, Brusseau ingressou no corpo docente de Filosofia e Letras da Universidade Nacional do México, na Cidade do México, ministrando cursos de pós-graduação em filosofia e literatura comparada. Ele também lecionou na Europa e na California State University. Atualmente leciona na Pace University em Nova York. Brusseau obteve um Ph.D. em Filosofia sob a direção de Alphonso Lingis Atualmente é professor da Pace University em Nova York. É casado com uma espanhola e tem dois filhos.

Campo de estudo
O campo de estudo de Brusseau se concentra na decadência filosófica, que ele define como filósofos se afastando da tarefa de fazer teorias precisas sobre o mundo maior e, em vez disso, se esforçando para produzir teorias que, por sua vez, provocam mais teorização. Dentro dessa estrutura, se um filósofo está realmente certo sobre as coisas torna-se uma preocupação secundária ou derivada. O objetivo norteador é provocar mais estritamente discussões e estudos filosóficos. Como resultado, a melhor ideia filosófica é diretamente igual à que produz o filosofar mais subsequente.

Brusseau tenta localizar a decadência na história da filosofia na apropriação de Friedrich Nietzsche por filósofos franceses recentes, incluindo Michel Foucault, Gilles Deleuze e Jacques Derrida. Ele nomeia o momento como uma "reversão" na história da filosofia, onde o pensamento não existe mais para buscar a verdade, mas as verdades existem para servir e acelerar o pensamento.

Não fica claro no trabalho publicado e nas palestras de Brusseau se ele considera esse desenvolvimento negativo, neutro ou positivo.

Ética filosófica e aplicada
A pesquisa acadêmica de Brusseau em ética filosófica explora a experiência humana de inteligência artificial nas áreas de privacidade, liberdade, autenticidade e identidade pessoal Na área de ética aplicada, um estudo emprega o processamento de linguagem natural para gerar avaliações éticas de empresas que funcionam com inteligência artificial no centro de sua operação, usando efetivamente a IA para aplicar a ética da IA à IA.

Em Business Ethics Workshop, Brusseau enfoca abordagens filosóficas do papel da corporação na sociedade e questões éticas que surgem em torno do branding e da criação da reputação do produto. A fabricação das necessidades do consumidor e da identidade do consumidor também é levada em consideração.

Dignity, Pleasures, Vulgarity: Philosophy and Animal Rights de Brusseau pergunta como os estudos com animais nos devolvem reflexos que revelam verdades humanas.

O documentário Wealth Inequality Workshop une utilitarismo, Rawls, Nozick, Bataille e Deleuze para explorar dilemas teóricos da desigualdade de riqueza. Brusseau argumenta que as filosofias de Bataille e Deleuze podem ser mobilizadas tanto para permitir quanto para por limite na desigualdade.

Livros
 Experiências Isoladas, State University of New York Press, 1996
 Decadência do Nietzsche francês, Rowman & Littlefield, 2004
 Império da Humilhação, Overflow, 2008
 Workshop de Ética Empresarial, Flat World Knowledge, 2011
 Workshop de Ética, Flat World Knowledge, 2015
 Dignidade, Prazeres, Vulgaridade: Filosofia + Direitos Animais, Overflow, 2016

Ligações externas
 Página pessoal
 página de James Brusseau na Universidade Pace

Historiadores da filosofia
Pós-estruturalismo
Teoria pós-moderna
Escritores sobre direitos animais
Pessoas vivas
Nascidos em 1964
!Mais Teoria da História na Wiki (LGBTQIA+)

James Brusseau


Robert Sackville,  comte de Dorset (1561 - 1609) est un aristocrate et homme politique anglais.

Biographie

Il est le fils aîné de Thomas Sackville (1er comte de Dorset), et de Cecily, fille de John Baker. Son grand-père, Richard Sackville, invite Roger Ascham à éduquer Robert avec son propre fils, une demande en 1563 qu'Ascham indique dans son travail pédagogique The Scholemaster (1570) comme l'incitant à écrire le livre. Son tuteur Claude de Sainliens lui dédie les manuels de langue française The French Schoolemaster (1573) et The Frenche Littelton (1576), qui ont un total combiné de quinze éditions jusqu'en 1609. Il s'inscrit à Hart Hall, Oxford, le 17 décembre 1576, et obtient un BA et une MA le 3 juin 1579 ; il ressort du testament de son père qu'il est également au New College.

Il est admis à l'Inner Temple en 1580 mais non admis au barreau, et est élu à la Chambre des communes en 1585 comme député de Sussex, âgé de 23 ans, sous l'influence de son père. En 1588, il siège à Lewes, mais encore une fois représente le comté en 1592-1593, 1597-1598 1601 et 1604-1608. Il est un membre éminent de la Chambre des communes, président de plusieurs comités. En même temps, il s'engage dans des entreprises commerciales et détient un brevet pour la fourniture de munitions.

Il accède au comté de Dorset à la mort de son père le 19 avril 1608. Il hérite de son père des manoirs dans le Sussex, l'Essex, le Kent et le Middlesex, les principaux sièges étant Knole House et Buckhurst Park.

Dorset survit à son père moins d'un an, mourant le 27 février 1609 à Dorset House, Fleet Street, Londres. Il est enterré dans la chapelle de Sackville à Withyham, Sussex, et laisse de l'argent pour la construction et la dotation du .

Famille
Dorset épouse en février 1580, Margaret, alors seule fille survivante de Thomas Howard (4e duc de Norfolk), alors soupçonné d'être crypto-catholique. D'elle, il a six enfants, dont :

 Richard Sackville (3e comte de Dorset) (18 mars 1589 - 28 mars 1624)
 Edward Sackville,  comte de Dorset (1591-17 juillet 1652)

 Anne (décédée le 25 septembre 1664), épouse Sir Edward Seymour, fils aîné d'Edward Seymour, vicomte Beauchamp, puis Sir Edward Lewis (décédé en 1630) par qui elle a des enfants . Son splendide monument avec des effigies d'elle-même et de son deuxième mari subsiste dans l'église du prieuré d'Edington dans le Wiltshire .
 Cecily, mariée à Sir Henry Compton

Margaret est décédée le 19 août 1591; Robert Southwell, qui ne l'a jamais rencontrée, publie en son honneur, en 1596, Triumphs over Death, avec des vers dédicatoires à ses enfants survivants .

Dorset se remarie le 4 décembre 1592, à Anne (décédée le 22 septembre 1618), fille de John Spencer d'Althorp, et veuve de William Stanley,  baron Monteagle, et d'Henry Compton (1er baron Compton). En 1608-1609 Dorset trouve des raisons de se plaindre de l'inconduite de sa seconde épouse et négocie avec l'archevêque Richard Bancroft et Lord Ellesmere pour une séparation d'avec elle quand il meurt.

Références

Liens externes

Membre de l'Inner Temple
Étudiant de New College (Oxford)
Lord-lieutenant du Sussex
Comte de la pairie d'Angleterre
Décès en 1609
Naissance en 1561
Comte de Dorset
Baron Buckhurst

Robert Sackville (2e comte de Dorset)


An Phalaris caroliniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Walter. An Phalaris caroliniana in nahilalakip ha genus nga Phalaris, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phalaris

Phalaris caroliniana


An Ophrys aquilana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Helmut Baumann ngan Siegfried Künkele. An Ophrys aquilana in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Italy. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys aquilana


රයිගම රාජධානිය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි රාජධානියකි

එහි වැදගත් නගර කිහිපයක් පහත දැක්වේ

හොරණ
පොකුණුවිට
පානදුර
බණ්ඩාරගම

රයිගම රාජධානිය


NexGen, Inc. was a private semiconductor company based in Milpitas, California, that designed x86 microprocessors until it was purchased by AMD in 1996.  NexGen was a fabless design house that designed its chips but relied on other companies for production. NexGen's chips were produced by IBM's Microelectronics division in Burlington, Vermont alongside PowerPC and DRAM parts.

The company was best known for the unique implementation of the x86 architecture in its processors. NexGen's CPUs were designed very differently from other processors based on the x86 instruction set at the time: the processor would translate code designed to run on the traditionally CISC-based x86 architecture to run on the chip's internal RISC architecture. The architecture was used in later AMD chips such as the K6, and to an extent most x86 processors today implement a "hybrid" architecture similar to those used in NexGen's processors.

It went public in 1994, and was bought by AMD in 1995 for $850M. The technology forms the platform architecture for all of AMD's current microprocessors. It was an unusual start-up in its time as the original funding came from corporate investors, Compaq and Olivetti, joined in a later round by venture capital firm Kleiner Perkins.

History
The company was founded in 1986 by Thampy Thomas, being funded by Compaq, ASCII and Kleiner Perkins. Its first design was targeted at the 80386 generation of processors. But the design was so large and complicated it could only be implemented using eight chips instead of one and by the time it was ready, the industry had moved onto the 80486 generation.

Its second design, the Nx586 CPU, was introduced in 1994, was the first CPU to attempt to compete directly against Intel's Pentium, with its Nx586-P80 and Nx586-P90 CPUs. Unlike competing chips from AMD and Cyrix, the Nx586 was not pin-compatible with the Pentium or any other Intel chip and required its own custom NxVL-based motherboard and chipset. NexGen offered both a VLB and a PCI motherboard for the Nx586 chips.

Like the later Pentium-class CPUs from AMD and Cyrix, clock for clock it was more efficient than the Pentium, so the P80 ran at 75 MHz and the P90 ran at 83.3 MHz. Unfortunately for NexGen, it measured its performance relative to a Pentium using an early chipset; improvements included in Intel's first Triton chipset increased the Pentium's performance relative to the Nx586 and NexGen had difficulty keeping up. Furthermore, PCs identified the Nx586 as an 80386 processor; as a result many applications that require a processor faster than a 386 will not work unless CPU identification software is active. Unlike the Pentium, the Nx586 had no built-in math coprocessor; an optional Nx587 provided this functionality.

In later Nx586s, an x87 math coprocessor was included on-chip. Using IBM's multichip module (MCM) technology, NexGen combined the 586 and 587 die in a single package. The new device, which used the same pinout as its predecessor, was marketed as the Nx586-PF100 to distinguish it from the FPU-less Nx586-P100.

Compaq, which had backed the company financially, announced its intention to use the Nx586 and even struck the name "Pentium" from its product literature, demos, and boxes, substituting the "586" moniker, but never used NexGen's chip widely.

AMD purchased NexGen when AMD's K5 chip failed to meet performance and sales expectations. Some NexGen customers were even given free AMD K5 CPUs with motherboards in exchange for sending in their NexGen hardware.

Development of AMD's internal K5 successor was halted in favor of continuing from NexGen's Nx686 designs, eventually becoming K6.

References

External links
 NexGen datasheets
 CPU-INFO: NexGen Nx586, indepth processor history
 AMD: Nx586 Processor (archived version)
 cpu-world: Nx586 Processor
 Nx586
 Nx686
 Coprocessor.info : NexGen Nx587 information and pictures

AMD
1986 establishments in California
1994 initial public offerings
1996 disestablishments in California
1996 mergers and acquisitions
Companies based in Santa Clara County, California
Computer companies disestablished in 1996
Computer companies established in 1986
Defunct companies based in the San Francisco Bay Area
Defunct computer companies of the United States
Defunct semiconductor companies of the United States
Fabless semiconductor companies
Technology companies based in the San Francisco Bay Area

NexGen


فيزيم  هو برنامج صادر عن PTV بجامعة كارلسروهي بألمانيا، ويعمل على محاكاة حركة المرور بحيث يسهل التعرف على تأثير أي تغير مقترح في شبكة النقل. يمكن أن يستخدم VISSIM لمحاكاة الطرق والسكك الحديدية والخطوط الجوية والبحرية. يعرض VISSIM البيانات التي تم إدخالها مسبقًا على شكل مركبات ومشاه في بعدين أو ثلاثة أبعاد، حيث يتحكم البرنامج في حركة المركبات والتفاعل فيما بينها حسب رغبة المستخدم.

التطبيقات الأساسية للبرنامج

أهم تطبيقات VISSIM هي:

 دراسة أثر إنشاء طريق جديد.
 دارسة اثر التغيرات المقترحة على الشبكة الحالية.

مدخلات البرنامج

لعمل نموذج مماثل لشبكة الطرق المطلوبة، يحتاج المستخدم لادخال البيانات التالية:

 عدد المركبات عند كل اطراف النموذج «العدد الكلي كل 15 دقيقة أو 30 دقيقة أو ساعة أو أي فترة زمنية مناسبة» وتكون المركبات مكافئة لوحدة عربة ركاب PCU.
 عدد المركبات المنعطفة عند كل تقاطع «أو النسبة المئوية».
 ازمان الإشارات المرورية للتقاطعات الواقعة داخل حدود النموذج.
بالإضافة لذلك يمكن ادخال بيانات أخرى لضبط سلوك المركبات وسرعاتها وتركيبة المرور «نسبة كل نوع المركبات: عربة، شاحنة، دراجة...» وإمكانية تغير الحارات «التخطي» وغيرها من القيم التي تحسن من سلوك المركبات في النوذج لتكون قريبة من الواقع. يحتاج المستخدم قيم أخرى تقاس من الموقع لمعايرة النموذج هي:

 أطوال الصفوف عند التقاطعات الهامة.
 أزمان الرحلة على طول الطرق الرئيسية.
 قيم التشبع عند التقاطعات الهامة.

معايرة النموذج Model Calibration
بعد بناء النموذج، تتم معايرة النموذج للتأكد من عدم وجود أخطاء به، ويتم بوضع عددات خاصة في النموذج عند نفس النقاط التي تم قياس قيمها في الموقع ومقارنتها وتتمثل هذه القيم في:

 عدد المركبات.
 نسب المركبات المنعطفة عند التقاطعات.
 التركيب العام للنموذج.
يجب أن لا تزيد نسبة الاختلاف GEH عن +/- 5%. «GEH هي معيار إحصائي للفرق بين عدد المركبات المقاسة في الموقع مقارنة بالقيم المقاسة من النموذج لساعة كاملة على الأقل».

صلاحية النموذج Model Validation
بعد التأكد من نجاح معايرة النموذج، يتم التأكد من صلاحية النموذج التامة لمحاكاة الشبكة الحقيقة، ويتم ذلك بوضع عددات خاصة في النموذج عند نفس النقاط التي تم قياس قيمها في الموقع ومقارنتها وتتمثل هذه القيم في:

 أطوال الصفوف.
 أزمان الرحلة.
 قيم التشبع.

عرض النتائج

بعد التأكد من صلاحية النموذج ومطابقته للواقع يتم عمل التعديلات المتوقع «مثل تغير في شبكة الطرق أو زيادة حجم المرور...» ومعرفة ما سيحدث بالضبط. هذه الخطوة تجنب متخذي القرار الكثير من الجهد والمال الذي يمكن أن يهدر في أحداث أي تغير حقيقي واكتشاف عيوبه لاحقًا. يمكن عرض النتائج في شكل قيم أو مشاهدة النموذج في بعدين أو ثلاثة أبعاد مع إمكانية إضافة المباني والأجسام ثلاثية الابعاد التي يمكن أن تصمم في برنامج ملحق لـ VISSIM أو جلبها من برامج أخرى مثل 3D MAX.

المراجع

برمجيات 1992
محاكاة حركة المرور

VISSIM


Cossoine (sardinski: Cossoìne) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 529 metara i ima 851 stanovnika. Prostire se na 39,17 km2. Gustoća naseljenosti je 22 st/km2.Susjedne općine su: Bonorva, Cheremule, Giave, Mara, Padria, Pozzomaggiore, Romana, Semestene i Thiesi.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Cossoine


Onthophagus yiryoront é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Matthews em 1972.

Referências

Ligações externas

yiryoront
Coleópteros descritos em 1972

Onthophagus yiryoront


Hacımirza, Göksun - Kahramanmaraş ili Göksun ilçesine bağlı mahalle
 Hacımirza, Akpınar - Kırşehir ili Akpınar ilçesine bağlı köy
 Hacımirza, Ulaş - Sivas ili Ulaş ilçesine bağlı köy

Hacımirza


Le Cratère () est un film américain réalisé par Kyle Patrick Alvarez et sorti en 2023.

Synopsis

En 2257, le jeune Caleb Channing  va très bientôt être transféré sur une autre planète, Omega, présentée comme idyllique. Sa navette partira dans 3 jours, après la fin d'un confinement totale de la station en raison d'une alerte de pluie de météorites. Avant de partir, il veut se lancer dans l'exploration d'un mystérieux cratère lunaire, selon les derniers vœux de son père Michael, récemment décédé, qui adorait cet endroit. L'orphelin est accompagné de ses trois meilleurs amis, Dylan, Borney et Marcus ainsi qu'une nouvelle venue de la Terre, Addison Weaver. Ils volent un rover pour s'aventurer loin du dôme de la base, dans une zone interdite, malgré le confinement en vigueur.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre francophone : Le Cratère
 Réalisation : Kyle Patrick Alvarez
 Scénario : John Griffin, d'après son histoire en collaboration de Rpin Suwannath
 Musique : Dan Romer et Osei Essed
 Direction artistique : Kristin Lekki
 Décors : Nora Takacs Ekberg
 Costumes : Ane Crabtree
 Photographie : Jas Shelton
 Montage : James W. Harrison
 Production : Dan Levine et Shawn Levy
 Production déléguée : Terry Dougas, Gordon Gray, Paris Kassidokostas-Latsis, Emily Morris, John G. Scotti et Rpin Suwannath
 Sociétés de production : 21 Laps Entertainment et Walt Disney Pictures
 Société de distribution : Disney+
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Budget : 53,4 millions de dollars
 Genre : aventures, science-fiction, drame, récit initiatique
 Durée : 105 minutes
 Date de sortie :  (sur Disney+)

Distribution
 Isaiah Russell-Bailey : Caleb Channing, adolescent
 Hero Hunter : Caleb, enfant
 Mckenna Grace : Addison Weaver
 Billy Barratt : Dylan
 Orson Hong : Borney
 Selenis Leyva : Maria Slater
 Thomas Boyce : Marcus
 Kid Cudi : Michael Channing
 Michael Papajohn : Miner

Production

Genèse et développement

Le projet nait sous la forme d'un script spéculatif écrit par John Griffin. Il figure ensuite sur la Black List de 2015, un sondage des meilleurs scénarios en attente de production. En novembre 2017, il est révélé que la 20th Century Fox a acquis les droits du script, inspiré d'un pitch par le superviseur des effets visuels Rpin Suwannath. Cependant, en raison de l'acquisition de 21st Century Fox par Disney, le développement du projet est stoppé.

Alors que Shawn Levy devait initialement réaliser le film, c'est finalement Kyle Patrick Alvarez qui est officialisé en janvier 2021. Shawn Levy reste attaché au projet comme producteur, via sa société 21 Laps Entertainment. Après le rachat par Disney, il est annoncé que le film sera diffusé sur Disney+ et non en salles comme prévu à l'origine.

Attribution des rôles
En , Mckenna Grace est choisie pour le film, aux côtés d'Isaiah Russell-Bailey, Billy Barratt, Orson Hong et Thomas Boyce. En , Scott Mescudi est engagé.

Tournage
Le tournage commence le  aux Celtic Studios à Baton Rouge, en Louisiane. Il a également lieu à Los Angeles et s'achève le .

Accueil

Sur l'agrégateur de critiques Rotten Tomatoes, il obtient 57% d'avis favorables pour 14 critiques et une note moyenne de . Sur Metacritic, qui utilise une moyenne pondérée, le film obtient une note de  pour 7 critiques.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Colonisation de la Lune
 Colonisation de l'espace dans la fiction

Liens externes

Film américain sorti en 2023
Film d'aventure américain
Film de science-fiction américain
Film au récit initiatique
Film se déroulant dans l'espace
Film se déroulant sur la Lune
Film tourné à Los Angeles
Film tourné en Louisiane
Film distribué sur Disney+
Film de Walt Disney Pictures
Film en anglais
2022 en science-fiction
Film au scénario publié dans The Black List

Le Cratère (film)


جبل لَنْصْرِين جبل يقع بشمال شرقي الجمهورية التونسية بولاية منوبة، شمال شرقي مدينة مجاز الباب وجنوب غربي مدينة طبربة. يبلغ ارتفاعه 563 م. ولا يعيش في الجبل أحد باستثناء بعض القبائل البدوية المتنقلة والتي تتنقل بين كل مدة من مكان إلى آخر .

لنصرين

جبل لنصرين


Güneş Adası (Isla del Sol), Titikaka Gölü üzerinde, Bolivya'ya ait bir ada.

Titikaka Gölü kıyısındaki Bolivya şehri Copacabana'dan düzenli olarak yapılan gezi teknesi seferleri ile adaya ulaşılabilir.

Adanın başlangıçtaki ismi daha sonra göle ismini veren Titikaka 'dır. Adın kökeni kesin olarak bilinmez. İsim iki Aymara sözcüğüne dayanır. Titi "büyük kedi", Kak ise "kaya" manasına gelir ve serbest tercümesi Puma Kayası olarak yapılabilir. Buna karşın Quechua Dili'nde titi "kurşun" veya "kurşun rengi" qaqa ise "kaya" demektir. Yani "kurşini (kurşun rengi) kaya"

İnka Mitolojisinde Güneş Tanrısı Inti çocukları, ilk inka Manco Capac ve karısı Mama Ocllo'yu Güneş Adası'nda (İsla del Sol) bir kayada toprağa bırakmıştır. Bu kaya (biraz da fantastik yaklaşımla) bir pumanın kafası şeklindedir.

Titikaka Gölü'ndeki İnka mitololjisi ile bağlantılı bir diğer ada, Ay Adası'dır (Isla de la Luna).

Dış bağlantılar

 Diğer dillerde konu ile ilgili bir site

Bolivya'daki adalar
Titikaka Gölü

Güneş Adası


«Walking on Sunshine» (en español: Caminando bajo el sol) es una canción compuesta por Kimberley Rew del grupo Katrina and the Waves y editada en el álbum debut de la banda, Walking on Sunshine, en 1983. La canción original fue luego regrabada y lanzada como sencillo por primera vez en 1985, como el segundo sencillo del disco homónimo de la banda, y rápidamente alcanzó el número Nº 4 de las listas en Australia, el Nº 9 en los Estados Unidos y el Nº 8 en el Reino Unido.

Fue la primera canción de Katrina and the Waves en llegar al Top 40 de Billboard, y su mayor éxito en el Reino Unido hasta "Love Shine a Light" (1997). Fue concebida originalmente como una balada suave, pero la cantante del grupo decidió hacer la versión definitiva cantándola con fuerza. En el video musical de la canción se muestra al grupo actuando en directo en Reino Unido.

Versiones
 La canción fue cubierta por el Club de Fanes de Jeffries Feelin' Sorry...For All the Hearts We've Broken en 1997.
 En 1993, Clifford, Gonzo the Great y Rizzo the Rat interpretan la canción para su álbum de 1993 Muppet Beach Party.
 En 2005, Aly & AJ interpretan la canción para la película de Disney "Herbie: Fully Loaded".
 En 2007, el grupo de pop Girl Authority interpreta la canción en Road Trip.
 La canción fue grabada también por Dolly Parton en 1996, para su álbum Treasures.
 En 2009, la canción también fue ofrecida en un Mash up con "Halo" (Beyoncé), en el programa de televisión Glee.
 El cantautor argentino Diego Torres grabó una versión de la canción con letra en español en la canción Por la vereda del sol, para su álbum Tratar de estar mejor (1994).
 El Insyderz, una banda cristiana de ska, grabó una versión de Walking on Sunshine en 2001.
 El dúo de hermanas 78violet también ha hecho un cover de esta canción en el año 2009.
 En 2017 Aitana y Natalia la versionaron en la Gala de Navidad del programa OT.

Apariciones en otros medios
La canción es muy popular en los anuncios publicitarios y los anunciantes suelen pagar de $ 150.000 a $ 200.000 por año para utilizar la canción.

También se ha destacado en varias películas, incluyendo American Psycho (2000), Alta fidelidad (2000), Ask Max (1986), El secreto de mi éxito (1987), Daddy Day Care (2003), Bean (1997), Mira quién habla (1989), Moon (2009), y Into the Wild Green Yonder (2009). Se escuchó en el tráiler de cinco minutos para Bye Bye Love (1995).

También se ha escuchado en programas de televisión como Gilmore Girls, Prison Break, Sports Night, Supernatural (T7.E20) y The Drew Carey Show.

Es la canción favorita del personaje Philip J. Fry en la serie televisiva de animación Futurama.

Apareció como parte de un mash-up con la canción de Beyoncé "Halo" en el episodio de Glee "Vitamina D".

También se escuchó en la serie de Matthew Perry Mr. Sunshine.

La canción también aparece en los videojuegos Lego Rock Band, Singstar y Band Hero.

Apareció en el film mexicano Rock Marí, dirigida por Chava Cartas, donde es cantada por Mariane Güereña y Ramírez Arcelia. En el re-estreno de 1996, la percusión fue suministrada por los adictos a base de Norfolk de la banda de espacio.

Fue uno de los temas cubiertos por el coro de Halifax, en su campaña publicitaria de 2011.

Una parodia de la serie de televisión The Big Bang Theory también contó con la canción en 2012.

La concursante de Rachel Crow cantó la canción en el programa The X Factor en 2011. En lugar de "yo estoy caminando en el sol", Rachel cantó "You're my sunshine", y un verso de "I'm walking on sunshine" fue cambiado a "But you gotta go". Esto corresponde exactamente a la versión de la primera canción que se escucha en The X Factor del Reino Unido, donde el concursante Gamu interpretó la canción durante las audiciones de 2010.

También apareció en las películas Ramona and Beezus (2010) y La Fabulosa Aventura de Sharpay (2011).

Últimamente ha sido escuchada en la introducción del videojuego Lego City Undercover.

También da nombre a la comedia romántica de origen inglés del año  2014. Allí se cuenta la historia de una mujer que prepara su boda en Italia sin saber que su hermana y su novio vivieron una historia de amor hace un tiempo atrás. El " raconto" se hace con la ayuda de canciones reconocidas mundialmente acordes a la situación que se relata.

La canción aparece en Los Sims 4 encendiendo un equipo de sonido, siendo una versión líricamente modificada en idioma "Simglish", el idioma de los Sims.

Referencias

Enlaces externos
 Lyrics
 Walking on Sunshine Info
 Katrina
https://www.youtube.com/watch?v=iPUmE-tne5U

Sencillos de 1985
Canciones de 1985
Canciones de Katrina and the Waves
Sol en la cultura

Walking on Sunshine


Tanja Coblenzer (* 10. Juli 1985) ist eine ehemalige deutsche Fußballspielerin, die von 2004 bis 2010 beim VfL Sindelfingen unter Vertrag stand.

Karriere
Sie bestritt insgesamt exakt 100 Spiele für Sindelfingen, darunter in der Saison 2005/06 auch 17 Erstligapartien. In den Saisons 2004/05, 2006/07 und 2007/08 konnte sie sich jeweils unter den fünf besten Torjägerinnen der 2. Fußball-Bundesliga Süd platzieren. In ihrer letzten Saison für Sindelfingen kam Coblenzer nur noch zu drei Einsätzen als Einwechselspielerin uns blieb dabei ohne Torerfolg.

Ab der Saison 2010/11 spielte sie für den SV Böblingen. Anfang 2012 schloss sie sich dem Karlsruher SC an, mit dem sie noch im selben Jahr in die Regionalliga aufstieg. und den Club nach der Saison wieder verließ. 2012/13 spielte sie noch einmal eine Saison für den SV Böblingen und erzielte dabei 26 Tore.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (VfL Sindelfingen)
Fußballspieler (Karlsruher SC)
Deutscher
Geboren 1985
Frau

Tanja Coblenzer


Tides Foundation is an American public charity and fiscal sponsor working to advance progressive causes and policy initiatives in areas such as the environment, health care, labor issues, immigrant rights, LGBTQ+ rights, women's rights and human rights. It was founded in San Francisco in 1976. Through donor advised funds, Tides distributes money from anonymous donors to other organizations, which are often politically progressive. It manages two centers in San Francisco and New York that offer collaborative spaces for social ventures and other nonprofits.

Since 1996, Tides has overseen the Tides Center, which is an incubator for smaller progressive organizations. In 2004, Tides formed the Tides Shared Spaces offshoot which specializes in renting office space to nonprofit tenants. As of 2008, the umbrella organization for these entities was the Tides Network.

History
Tides was founded in 1976 by Drummond Pike, who worked with Jane Bagley Lehman, heir to the R. J. Reynolds Tobacco Company fortune. In the chapter entitled "The Givers" in his 2017 publication by the same name, The Givers: Wealth, Power, and Philanthropy in a New Gilded Age, which is a more recent edition of his 2010 book, Fortunes of Change: The Rise of the Liberal Rich and the Remaking of America, David Callahan wrote that Pike was an "entrepreneurial activist" and that Pike and his "wealthy friends" teamed up" to create Tides which "used donor-advised funds to direct resources to progressive causes." Callahan, who is the  co-founder of the think tank Demos, contrasted this with a similar approach taken by Donors Trust, an American non-profit donor-advised fund that was founded in 1999 to safeguard the "intent of libertarian and conservative donors".

Lehman served as the chair of the organization from its founding to her death in 1988. Tides was conceived as a nationally oriented community foundation, and founded out of Pike's frustration with established philanthropy's perceived neglect of progressive issues. He envisioned using fiscal sponsorship for progressive political activism. Fiscal sponsorship uses a tax-exempt charity to provide financial support to a non-exempt project or organization, therefore lending it tax exemption as long as the charity retains control of the way its funds are spent. He served as its CEO until he was replaced by Melissa L. Bradley in 2010.

Pike founded a Canadian version of the organization, Tides Canada, in 2000. Tides Canada, which is based in Vancouver, makes grants through its foundation and has a charity that supports environmental and social justice projects. It consists of the Tides Canada Foundation and the Tides Canada Initiatives Society.

By 2009, Tides allocated $75 million per year in donor money, most of which went to fund progressive political causes. In 2011, Tides received about $90 million in funding, and awarded about $96 million to various individuals and organizations.

In 2021, Democratic Senator Sheldon Whitehouse described the Tides Foundation as an instance of "Democratic dark money", which he said mirrored – and had caught up with – similar organizations exercising covert influence on the Republican side.

Services
Tides makes charitable contributions through donor-advised and collective action funds and provides consulting, investment, fiscal management services, and collaborative workspaces for their partners in their New York City and San Francisco offices.

Donations
Organizations that began as projects of Tides include Campaign to Defend the Constitution, Higher Education Recruitment Consortium, People for the American Way, Pew Internet and American Life Project, Rockridge Institute, Social Venture Network, Urgent Action Fund, and V-Day. The Tides website lists 130 current grantees. As Tides is a public charity, it allows sponsors to donate money to different organizations—including for-profit as well as nonprofit entities—through donor-advised funds. Donor-advised funds are funds held in accounts by nonprofit organizations, like Tides, that then make grants to third-party entities on the donor's behalf. Organizations that have partnered with Tides to setup these funds include Girl Rising and the Humble Bundle.

In 2000, Tides launched a program called "Bridging the Economic Divide." It focused on funding living wage campaigns and economic justice coalitions. Tides also launched the Tides Death Penalty Mobilization Fund, which supports the anti-death penalty movement. The Michigan Partnership to Prevent Gun Violence was founded with support from Tides.

Tides has received at least $3.5 million from liberal financier and political activist George Soros.

From 2003 to 2012, Tides gave around $4.4 million to media advocacy organization Media Matters for America. It has stated that it supports the Occupy Wall Street movement. The CEO of Tides, Melissa L. Bradley, stated in a blog post in October 2011 that the movement "represents the best of American ideals and ingenuity."

Advocacy Fund
Tides is affiliated with the Tides Advocacy Fund (also known as Tides Advocacy), a liberal lobbying group. In the 2012 election cycle, the Advocacy Fund gave $11.5 million to 501(c)(4) organizations, including $2 million to the League of Conservation Voters, $1.8 million to America Votes and $1.3 million to the Center for Community Change. The Advocacy Fund has also supported the environmentally-focused groups Bold Nebraska, National Wildlife Federation Action Fund, NRDC Action Fund, and the Sierra Club.

In 2008, the Advocacy Fund contributed to campaigns opposing Colorado Amendment 46, Colorado Amendment 47, Colorado Amendment 49 and Colorado Amendment 54. The Advocacy Fund distributed $11.8 million in grants in 2013 to groups promoting mass amnesty for illegal immigrants, increased worker protections, chemical safety legal reform, and increased investment in the solar energy industry.

Wikimedia Foundation
The Wikimedia Foundation, the non-profit organization which manages Wikipedia, has worked with the Tides Foundation since 2016. The multimillion-dollar Wikimedia Endowment was created in 2016 to support the Wikimedia projects, and is managed by Tides. In 2019, Wikimedia's incoming general counsel, Amanda Keton, had previously served as the general counsel of the Tides Network, the head of Tides Foundation, and the CEO of Tides Advocacy. In 2020, Wikimedia established a $4.5M donor-advised fund, the Wikimedia Foundation Knowledge Equity Fund, at Tides Advocacy.

See also
 2010 Oakland freeway shootout
 George Soros
 Open Society Foundations
 Thoreau Center for Sustainability

References

Further reading

External links

1976 establishments in California
Charities based in California
Fiscal sponsorship organizations
Non-profit organizations based in New York City
Non-profit organizations based in San Francisco
Organizations established in 1976
Progressive organizations in the United States
Wikimedia Foundation
Left-wing organizations in the United States

Tides Foundation


{{Film bilgi kutusu
|isim              = Mononoke-hime
|özgün_isim        =
|resim             = Princess Mononoke DVD.jpg
|resim_boyutu      = 200px
|resim_altyazısı   =
|resim_başlığı     = Prensens Mononokenin Japonca film afişi
|yönetmen          = Hayao Miyazaki
|yapımcı           = Toshio Suzuki
|senarist          = Hayao Miyazaki
|hikâye            =
|uyarlama          =
|anlatıcı          =
|oyuncular         = (seslendirenler)Yôji Matsuda (Ashitika) Yuriko Ishida (San)Yûko Tanaka (Eboshi-gozen)
|müzik             = Joe Hisaishi
|görüntü_yönetmeni =
|sanat_yönetmeni   =
|kurgu             =
|stüdyo            =
|dağıtıcı          =
|cinsi             =
|türü              =
|renk              =
|yapım_yılı        = 1997, Japonya
|çıkış             =
|süre              = 134 dk
|ülke              =
|dil               = Japonca
|bütçe             =
|hasılat           =
|önceki_film       =
|devam_filmi       =
|diğer_adları      =
|resmi_websitesi   =
}}Prenses Mononoke (Japonca: もののけ姫, Hepburn: Mononoke-hime'''), Hayao Miyazaki yapımı bir Japon animasyon (anime) filmidir. Japonya'da 12 Temmuz 1997'de gösterime girmiştir.

Film, ormanı koruyan doğaüstü yaratıklarla, doğanın kaynaklarını hızla ve acımasızca tüketen insanlar arasındaki mücadeleyi anlatır.Mononoke'' bir isim değildir, Japonca'da ruhlar veya canavarlar için kullanılan genel bir ifadedir.

Konu
Aşitaka, köyüne saldıran şeytanlaşmış domuz tanrıyı öldürürken şeytanın koluna bıraktığı izi ölene kadar taşıyacaktır. Aşitaka, bu lanetin geldiği yeri öğrenmek için köyünden uzaklaşır. Gittiği yerlerde Demir Şehri adında demir madenini işleyip ölümcül silahlar yapan ve bu silahları ormanın hayvanlarıyla savaşmakta kullanan Leydi Eboşi ile karşılaşır. Aşitaka bu savaşa son vermek için daha önce karşılaştığı kurt kızı San ile birlikte kendini bu savaşın içinde bulur. Aşitaka hem barışı getirmek hem de kurt kızı San'ın güvenini kazanmak için mücadele edecektir.

Japonya animasyon filmleri
Anime filmleri
1997 çıkışlı filmler
Hayao Miyazaki'nin yönettiği filmler
Kurguda savaşlar
Tarihî epik filmler
Kurtlar ile ilgili animasyon filmler
Öksüzler ile ilgili animasyon filmler
Studio Ghibli animasyon filmleri
1990'larda Japonca filmler

Prenses Mononoke


Dianthus cinnamomeus ist eine Pflanzenart aus der Gattung Dianthus.

Beschreibung
Dianthus cinnamomeus ist ein ausdauernder Halbstrauch. Die Art erreicht eine Wuchshöhe von 15 bis 30 Zentimeter. Der Stängel ist kurz flaumig. Der Kelch misst 18 Millimeter. Die Außenkelchblätter sind bespitzt bis geschwänzt und verkehrteiförmig. Die Kronblätter sind kahl. Die Platten der Kronblätter sind auf ihrer Oberseite creme-, auf ihrer Unterseite zimtfarben und messen je ca. 3 Millimeter.

Die Blütezeit liegt im Juni.

Vorkommen
Dianthus cinnamomeus kommt in der Ägäis und in Anatolien auf Kalkfelsen und Schutt vor.

Systematik
Es werden zwei Unterarten unterschieden:
 Dianthus cinnamomeus subsp. cinnamomeus: Sie kommt in der Türkei, in Kreta und in der Ägäis vor. Ihre Chromosomenzahl ist 2n = 30.
 Dianthus cinnamomeus subsp. naxensis : Sie kommt in der Ägäis vor. Ihre Chromosomenzahl ist 2n = 60.

Belege

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks
 Thomas Meyer, Michael Hassler: Mittelmeer- und Alpenflora.

Nelken
cinnamomeus

Dianthus cinnamomeus


James Norman Goodier  (* 17. Oktober 1905 in Preston (Lancashire); † 5. November 1969 bei Nottingham) war ein britisch-US-amerikanischer Ingenieurwissenschaftler für Mechanik.

Goodier studierte mit einem Stipendium Ingenieurwissenschaften an der Universität Cambridge, wo er mehrere Preise gewann (unter anderem den Rex Moir Preis als bester Ingenieurs-Student) und 1927 mit Bestnoten seinen Bachelorabschluss machte. Danach setzte er sein Studium bei C. E. Inglis in Cambridge fort und ging mit einem Commonwealth Stipendium 1929 zu Stephen Timoshenko an die University of Michigan. 1931 erhielt er sowohl einen Phil. D. in Cambridge als einen Sc. D. von der University of Michigan. 1931 bis 1938 war er Research Fellow in Angewandter Mechanik an der Ontario Research Foundation in Toronto.  1938 wurde er Professor für Angewandte Mechanik an der Cornell University, wo er auch Leiter der Fakultät für Angewandte Mechanik und Maschinenbau wurde. 1946 wurde er US-Staatsbürger und 1947 wurde er Professor für Angewandte Mechanik und Maschinenbau an der Stanford University (als Nachfolger von Timoshenko), wo er den Rest seiner Karriere blieb und 1954 bis 1965 der Abteilung Engineering Mechanics vorstand.

Für seine Lehre wurde er mehrfach ausgezeichnet, unter anderem mit dem George Westinghouse Award for Engineering Education. Er galt in erster Linie als Theoretiker, hatte aber breite praktische Erfahrung als beratender Ingenieur. Er befasste sich mit Elastizitätstheorie und elastischen Stabilitätsproblemen, elastisch-plastischen dynamischen Knickproblemen, thermischen Spannungen, Wellenausbreitungen in Festkörpern, Bruchmechanik.

1967 wurde er Ehrendoktor der University of Michigan. 1945/46 war er Vorstand der Sektion Angewandte Mechanik der American Society of Mechanical Engineers (ASME) und 1964 wurde er Fellow der ASME. 1955/56 erhielt er einen Fulbright Award für seine Forschungen an der Universität Cambridge.

1931 heiratete er die Tochter von Stephen Timoshenko, Marina Timoshenko, mit der er einen Sohn hatte. Er hatte breite Interessen (Musik, Kunst, Literatur, Philosophie und Theologie) und spielte Klavier.

Schriften
 mit Stephen Timoshenko Theory of Elasticity, McGraw Hill 1951, 3. Auflage 1969
 mit P. G. Hodge Elasticity and Plasticity. The mathematical theory of plasticity, Wiley 1958

Weblinks
 Biographie bei der Historical Society der Stanford University (PDF; 15 kB)

Ingenieurwissenschaftler
Hochschullehrer (Cornell University)
Hochschullehrer (Stanford University)
Ehrendoktor der University of Michigan
Brite
US-Amerikaner
Geboren 1905
Gestorben 1969
Mann

James N. Goodier


Walter Laing MacDonald Perry, Baron Perry of Walton, OBE, FRS, FRCP, FRSE (16 June 1921 – 17 July 2003) was a distinguished Scottish academic. He was the first Vice Chancellor of the Open University.

Life
Perry was born in Dundee, son of Flora and Fletcher Perry, and educated at Ayr Academy and the High School of Dundee. He studied medicine at the University of St Andrews, graduating with an MB ChB in 1943, MD in 1948 and a DSc in 1958. Between 1944 and 1946 he worked as a Medical Officer in Nigeria. He later worked as a scientist for institutions like the Medical Research Council. In particular he became an expert on polio. He had a reputation for following the scientific method rigorously.

He developed his career at the University of Edinburgh as Professor of Pharmacology, later Dean of Medicine and Vice Principal. In 1969 he became Vice Chancellor of the Open University and made that university into an effective institution proving that sceptics had been wrong.  He was mainly responsible for deciding that the Open University would not compromise on academic standards – he was determined that its qualifications should be of equal academic value to non-distance learning universities. Perry worked further to develop distance learning through the United Nations.

Perry was appointed an Officer of the Order of the British Empire in the 1957 New Year Honours and was knighted in 1974.

He entered the House of Lords upon being created a life peer with the title Baron Perry of Walton, of Walton in the County of Buckinghamshire on 9 February 1979. He joined the Social Democratic Party (SDP) as a founder member in 1981, and was one of the signatories to the Limehouse Declaration. When the SDP merged with the Liberals in 1988 he chose instead to become a member of the anti-merger 'continuing' SDP, and was deputy leader of the new party's peers from 1988 to 1989. He later took the Liberal Democrat whip, and served on the committee dealing with science and technology. He kept working right up to his death in 2003.

Perry married Catherine Hilda Crawley in 1971. Her sister Mary married Alun Michael and her brother married Christine Crawley, Baroness Crawley.

A collection of Walter Perry's papers, containing work relating to the Open University, other distance education institutions and work for the House of Lords, are preserved in the Open University Archive.

References

External links
 Open University Library Perry papers
 John Daniel of UNESCO speech dedicated to Perry

1921 births
2003 deaths
People educated at the High School of Dundee
Alumni of the University of St Andrews
Academics of the University of Edinburgh
Fellows of the Royal Society
People associated with the Open University
Social Democratic Party (UK) politicians
Social Democratic Party (UK) life peers
Social Democratic Party (UK, 1988–1990) peers
Perry of Walton
People educated at Ayr Academy
Politicians from Dundee
People from Dundee
Life peers created by Elizabeth II

Walter Perry


Æsku minnar jól er plata eftir Íslenska tónlistarmanninn Bubba Morthens sem kom út 15. Nóvember 2013. Platan átti upprunalega að koma út árið 2012, eða sama ár og platan Þorpið kom út, en þegar að Jón Ólafsson, framkvæmdastjóri FTT (Félag tónskalda og tónlistarhöfunda), heyrði lagið Út um alheiminn (Íslensk útgáfa Bítlalagsins Across the Universe þýtt af Þórarinni Eldjárn) í útvarpinu, hafði hann samband við STEF til að vekja athygli á því að líklega væri fyrirhuguð útgáfa gerð í leyfisleysi. Eftir ábendingu jóns kom í ljós að útgáfan hafi verið gerð í leyfisleysi og hætt var við að gefa plötunna út að sinni. 2.000 eintök plötunnar sem höfðu verið gefin út fóru á haugana. Platan kom síðan út um það bil ári síðar, og í þetta skiptið án Út um alheiminn. Annað lag sem var þýtt úr Ensku yfir í Íslensku, Hátíð í bæ, kom út á plötunni. Platan er minnst selda plata Bubba til þessa og jafnframt síðasta plata Bubba undir samningi hans við Senu. Platan er einnig fyrsta jólaplata Bubba

Lagalisti

 Snjór
 Logn og kyrrð
 Ég minnist þín
 Jólarósin
 Hátíð í bæ
 Ljós og fagur
 Gleym mér ei
 Gleðileg jól
 Gjöfin í ár (Pakkakvíði)
 Jóla, jólasveinn)
 Grýla er hætt að borða börn

Æsku minnar jól


نزع الأكسجين  هو تفاعل كيميائي يتضمن نزع أو إزالة الأوكسجين الجزيئي (O2) من مزيج التفاعل أو من المذيب، أو إزالة ذرة أكسجين من متفاعل في الوسط.

أمثلة نمطية عن بعض تفاعلات نزع الأكسجين تشمل:
 تفاعل استبدال الهيدروجين بمجموعة الهيدروكسيل (A-OH → A-H) في تفاعل بارتون-ماكومبي.
 تفاعل استبدال ذرتي هيدروجين بمجموعة أوكسو في تفاعل وولف-كيشنر.

مراجع

تفاعلات أكسدة-اختزال عضوية
تقنيات الغازات

نزع الأكسجين


El término La Chorrera puede referirse a:

 La Chorrera, ciudad de Panamá y cabecera del distrito homónimo;
 La Chorrera, distrito de Panamá Oeste;
 La Gran Chorrera, conurbación de varias localidades de Panamá;
 La Chorrera, corregimiento colombiano del departamento del Amazonas.

La Chorrera


Kangallı, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi Murdafan'dır. 16. ve 17. yüzyıl kayıtlarına göre köyde sadece Müslüman nüfus yaşamaktaydı. Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla birlikte de Murdafan adıyla kayıtlarda görülen yerleşimin ismi 1960 yılı nüfus sayımından itibaren kayıtlarda günümüzdeki adıyla geçmektedir.

Coğrafya
Tunceli iline 81 km, Pülümür ilçesine 11 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Kangallı, Pülümür


سحر الأصبحي ممثلة يمنية مخضرمة شاركت ببطولة العديد من المسلسلات اليمنية التي لاقت نجاحا باهرا أهمها كيني ميني -الكنز - الثأر وغيرها. كما شاركت في بطولة أول فيلم روائي يمني طويل بدور بائعة البيض الذي تألقت فيه وشاركت بتألق في مسلسل اشواق واشواك الذي عرض في رمضان 1430هـ.

وهي شقيقة الفنانة الكبيرة فوزية الأصبحي والفنانة منى الأصبحي.

مراجع

صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
ممثلات يمنيات
مواليد القرن 20

سحر الأصبحي


was a village located in Yoshino District, Nara Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 781 and a density of 7.03 persons per km2. The total area was 111.06 km2.

On September 25, 2005, Ōtō, along with the village of Nishiyoshino (also from Yoshino District), was merged into the expanded city of Gojō.

Dissolved municipalities of Nara Prefecture
Populated places disestablished in 2005
2005 disestablishments in Japan

Ōtō, Nara


Los cancelli eran unas capillitas que los galos levantaban en honor de los dioses que presidían los frutos de la tierra.

Hacían ofrendas presentándolas entre candelillas encendidas y después de pronunciar ciertas frases misteriosas sobre un trozo de pan, unas espigas o unas hierbas las escondían en una encrucijada o en el hueco de algún tronco, en la creencia de que esta ceremonia preservaba a sus ganados de las enfermedades.

Referencias

Mitología celta

Cancelli


تغيرات الثدي الكيسية الليفية أو التهاب الثدي الكيسي المزمن هي تغيرات تصيب الثدي يصاحبها وجود تكيسات وألم بالثدي، وقد تزيد الأعراض في وقت معين خلال الدورة الشهرية بسبب التحفيز الهرموني،  وتُعتبر هذه التغيرات أمرا طبيعيا في الثدي، ولا ترتبط بالسرطان.

تشمل عوامل خطر الإصابة بتغيرات الثدي الكيسية الليفية كل من البلوغ المبكر، والإنجاب في سن متأخر والعقم، ويتضمن التشخيص استبعاد الإصابة بسرطان الثدي وتشمل تغيرات الثدي الكيسية الليفيه كل من الورم الغدي الليفي والتليف والورم الحليمي للثدي.

تشمل وسائل التعامل مع تغيرات الثدي الكيسيى الليفيه كل من التثقيف الصحي بشأنها، والفحص الدوري للثدي، واستخدام حمالات صدر مناسبة، ومسكنات للألم إذا لزم الأمر. كما يُمكن أن يُستخدم عقار دانازول وتاموكسيفين لتخفيف الألم. وتشير التقديرات إلى أن ما يصل إلى 60 ٪ من النساء مصابات بتغيرات الثدي الكيسية الليفية. ويكون أكثر شيوعًا بين سن 30 و 50 عامًا.

العلامات والأعراض
تتميز تغيرات الثدي الكيسية الليفية بظهور نسيج ليفي ونسيج حيوي متكتل مثل الحصى في الثدي، وتتميز هذه الكتلة بأنها ذات حافة ناعمة يسهل تحديدها، كما تكون هذه الكتلة حرة الحركة منفصلة عن التراكيب المجاورة، ويمكن أن تختفي هذه الكتلة بسبب وجود عدم استواء بالهيكل العام للثدي، ويشيع وجود هذه الكتلة في الأجزاء العلوية الخارجية من الثدي (بالقرب من الإبط)، لكنها قد توجد بأي مكان بالثدي، وقد تعاني النساء المصابات بالتغيرات الثدي الكيسية الليفية من الحكة والثقل والتورم والآلام المستمر أو المتقطعة أو عند اللمس أو الشعور بامتلاء الثدي.

تأخذ الأعراض نمطا دوريًا يرتبط ارتباطًا وثيقًا بالدورة الشهرية، وتبلغ الأعراض ذروتها في الأيام التي تسبق الحيض وتقل فيما عداها.

الفيزيولوجيا المرضية

لو تحدد بعد الآلية الدقيقة لحدوث تغيرات الثدي الكيسية الليفية، لكنه من المعروف أنها مقترنة بتغير مستوى الهرمونات، ولذا فإن الأعراض ترتبط ارتباطًا وثيقًا بالدورة الشهرية وتقل عادة بعد سن اليأس، وقد لوحظ وجود بعض المصابات بهذه التغيرات بعد سن اليأس بسبب العلاج بالهرمونات البديلة ما يشير إلى أن الهرمونات تلعب دورًا رئيسيًا فيها.

تُمثل تغيرات الثدي الكيسية الليفية عملية تراكمية، ويتسبب فيها -بشكل جزئي- التباين الهرموني الطبيعي خلال الدورة الشهرية للمرأة. ومن أهم هذه الهرمونات: الإستروجين والبروجسترون والبرولاكتين.

حيث تؤثر هذه الهرمونات بشكل مباشر على أنسجة الثدي عن طريق التسبب في نمو الخلايا وتكاثرها. فيما تسبب هرمونات أخرى مثل الهرمون المنبه للغدة الدرقية والإنسولين وهرمون النمو وعوامل النمو مثل عامل النمو المحول بيتا في تأثيرات مباشرة وغير مباشرة عن طريق تضخيم أو تنظيم نمو الخلايا، ولذا فإن التقلبات الهرمونية المزمنة تؤدي في نهاية الأمر إلى ظهور كيسة الثدي وظهور مناطق من الأنسجة الكثيفة أو الليفية على مر السنين.

كما تُشير بعض الأدلة على أن نقص اليود يساهم في حدوث التغيرات الليفية الكيسية بالثدي من خلال تعزيز حساسية أنسجة الثدي لهرمون الإستروجين.

التشخبص
تشخيص تغيرات الثدي الكيسية الليفية هو تشخيص بالاستبعاد (أي بعد استبعاد الأمراض الأخرى)، ويمكن استخدام شفط سوائل الحلمة كطريقة لتصنيف نوع الكيس (وإلى حد ما يحسن التنبؤ بمخاطر الإصابة بسرطان الثدي) ولكنه نادرًا ما يستخدم في الممارسة. ونادرًا ما يتطلب الأمر عمل خزعة أو شفط بالإبرة الدقيقة.

يعتمد تشخيص تغيرات الثدي الكيسية الليفية في المقام الأول على الأعراض وفحص السريري للثدي والبدن بشكل عام، حيث يبحث الطبيب عن مناطق وجود أي تكتلات غير عادية بالثدي، كما يقوم بفحص الغدد الليمفاوية الموجودة في الإبط وأسفل الرقبة، ويعد التاريخ الطبي الكامل والدقيق مفيدًا أيضًا في عملية التشخيص، ومن ثم فإنه إذا كان التاريخ الطبي للمريض ونتائج الفحص متوافقة مع التغيرات الطبيعية في الثدي فإنه لا داعي لإجراء اختبارات إضافية في هذه الحالة؛ وسيُطلب من المريضة العودة بعد بضعة أسابيع لإعادة التقييم.

الآشعة
يوجد عدد من الخيارات التي تساعد في تحديد ما إذا كانت الكتلة الموجودة بالثدي تغيرات كيسية أو لا، وتشمل هذه الخيارات كل من تصوير الثدي الشعاعي (الخيار الأول عادة)، والموجات فوق الصوتية، والتصوير بالرنين المغناطيسي، ويتم تصوير الثدي الشعاعي بسلسلة من صور الأشعة السينية لمناطق محددة في الثدي.

عادةً ما يتم إجراء التصوير بالموجات فوق الصوتية والتصوير بالرنين المغناطيسي جنبًا إلى جنب مع التصوير الشعاعي للثدي لأنها تنتج صورًا واضحة للثدي تميز بوضوح بين الكتل الصلبة وتكيسات الثدي المملوءة بالسوائل، ما يمكن من تقييم أنسجة الثدي بشكل أفضل؛ خاصة في المرضى الصغار الذين تقل أعمارهم عن 30 عامًا.

الخزعة
تستخدم خزعة الثدي لتأكيد التشخيص المشتبه به، وذلك بعد إجراء الآشعة والكشف عن وجود تكتلات بالثدي. والخزعة عبارة عن أخذ عينة من أنسجة التكتلات الموجودة بالثدي، ليتم فحصها بعد ذلك من قبل أخصائي علم الأمراض تحت المجهر، ليحدد ما إذا كانت تغيرات الثدي حميدة أو خبيثة.

توجد أربعة طرق رئيسية لإجراء خزعة الثدي وتشمل: الإبرة الدقيقة، والإبرة اللبية، والخزعة التجسيمية، والدخول الجراحي. وتدخل اإبرة الخزعة بمساعدة الموجات فوق الصوتية التي توجه الإبرة نحو الكتل الصغيرة التي قد يصعب العثور عليها.

العلاج
معظم النساء المصابات بتغيرات الثدي الكيسية الليفية لا يحتجن إلى علاج، لكن يُنصحن بالمتابعة الدائمة، ولا توجد استراتيجية علاج أو وقاية مقبولة على نطاق واسع لهذه الحالة، وعندما تكون الحالة مصحوبة بألم في الثدي فإنه يمكن اتباع نفس الإرشادات المتبعة في علاج آلام الثدي الدورية. ولا يزال هناك جدل حول ما إذا كانت حالات الثدي الحميدة تتحسن باستخدام حبوب منع الحمل و

العلاج بالهرمونات البديلة أم تزداد سوءًا.

أشارت دراسات على نطاق صغير إلى أن تغيرات الثدي الكيسية الليفية قد تتحسن بتعديل النظام الغذائي (خاصة عن طريق تقليل تناول الكافيين وما يرتبط به من ميثيل زانثين الموجود في الشوكولاتة أو الشاي) واستخدام المكملات الغذائية، كما أظهرت الأدلة الأولية آثارًا مفيدة لمكملات اليود في النساء المصابات.

المآل
تغيرات الثدي الكيسية الليفية عادة لا يصاحبها آثار جانبية ضارة، وتقل هذه التغيرات في جميع الحالات تقريبًا بعد انقطاع الطمث، وتنشأ المضاعفات المحتملة من حقيقة أن اكتشاف الأورام السرطانية قد يكون أكثر صعوبة لدى النساء المصابات بتغيرات الثدي الكيسية الليفية.

علم الأوبئة
يتفاوت الانتشار التقديري لتغيرات الثدي الكيسية الليفية لدى النساء على مدار حياتهن بشكل كبير في الأدبيات، حيث يتراوح من 30 إلى 60٪  أو من 50 إلى 60٪  أو من 60 إلى 75٪ من النساء.

مراجع

أمراض الثدي

مرض الثدي الكيسي الليفي


Ana Karenjina (Anna Karenina), ruska nijema filmska drama iz 1914. godine. U ovom filmu prvi se put pojavljuje prva zvijezda ruskog nijemog filma Vera Holodnaja, kojoj se ime ne pojavljuje u filmskoj špici.

Sažetak
Priča o nesretnoj ljubavi. Adaptirani roman Lava Nikolajeviča Tolstoja Ana Karenjina. 1870-ih godina Ana
je udana za Aleksandra Karenjina i imaju dvoje djece. Upoznavši mladog časnika konjaništva grofa Vronskog, događa se ljubav kojoj se u početku opirala. Prepustivši se osjećajima, suočava se s posljedicama preljuba. Vronski želi da Ana napusti supruga. Uskoro Vronski ide u rat, a Ana na kraju siđe s uma i baci se pod vlak.

Izvori

Ruski filmovi 1910-ih
Nijemi filmovi
Dramski filmovi

Ana Karenjina (1914.)


A tentativa de ataque terrorista à FCUL foi um plano falhado para executar um atentado terrorista ao máximo número de estudantes e às instalações da Faculdade de Ciências da Universidade de Lisboa, em Lisboa, Portugal. O ataque estava programado para o dia 11 de fevereiro de 2022, tratando-se de uma situação inédita em Portugal.

Autor
João Real Carreira, autor do plano um jovem, na altura com 18 anos, de nacionalidade portuguesa, com síndrome de Asperger. É oriundo de família humilde de Lapa Furada, uma pequena aldeia de 30 a 50 casas entre a Batalha e o Santuário de Fátima, no distrito de Leiria, onde vivia com os pais e um irmão mais velho até entrar na universidade.

Na altura da detenção era aluno do primeiro ano do curso de Engenharia Informática da FCUL, onde entrou com média de 19 valores. Morava sozinho num quarto alugado num apartamento dos Olivais, em Lisboa. Pelo seu comportamento introvertido e hábito de andar sozinho, Carreira seria vítima de bullying tanto na aldeia natal, como por parte de colegas universitários, o que o teria levado a radicalizar-se. No entanto, colegas de Carreira no ensino secundário e universitário asseguram que nunca tomaram conhecimento que este fosse vítima de bullying.

Carreira não tinha antecedentes criminais. De acordo com informações recolhidas pela CNN Portugal, trata-se de um rapaz reservado, bom aluno, mas com algumas dificuldades de relacionamento com outras pessoas. Segundo colegas de escola, "conhecia vários ataques terrorista todos de trás para a frente" e dizia várias vezes que tinha o "sonho de matar uma pessoa para saber a sensação".

Carreira era fã de manga, partilhando pela última vez nas suas redes sociais, a 9 de fevereiro, um trecho do mangá That Time I Got Reincarnated as a Slime, mostrando a morte de um personagem, Satoru Mikami, esfaqueado enquanto protegia um colega de trabalho, Tamura, de um ladrão.

Plano
O plano abortado a 10 de fevereiro de 2022 pela Unidade Nacional de Contraterrorismo da Polícia Judiciária (PJ) consistia num ataque terrorista à Faculdade de Ciências da Universidade de Lisboa (FCUL), com o objetivo de atacar o maior número de estudantes possível, de forma indiscriminada, usando como modelo os assassinatos em massa ocorridos em escolas dos Estados Unidos, assim como um professor em particular.

Segundo a PJ, o ataque estava a ser planeado há meses, de forma isolada, e envolvia explosões. Foram encontradas nas buscas ao quarto isqueiros, maçaricos, duas latas de gás em spray, duas latas de gás butano e quatro latas de combustível, assim como quatro facas, 25 setas e uma besta, que possivelmente seriam usadas no ataque.

A besta e flechas encontradas fazem supor que pudesse tratar-se de uma mimetização do ataque terrorista perpetrado em julho de 2021 na Noruega, onde foi usada exatamente esta arma, embora mais tarde se tenha confirmado que as cinco vítimas mortais haviam sido de facto esfaqueadas.

Segundo o Expresso, o alegado plano de ataque, escrito numa folha A4, continha tarefas preparatórias e acções a executar, em português e em inglês, para os dias 10 e 11 de Fevereiro. Carreira terá anotado até as horas das refeições. O massacre estava programado para as 13h20 de 11 de fevereiro, no bloco C3, piso 1, salas 9, 11, 15 ou 16, onde decorreriam os exames de melhoria de nota na cadeira de Programação do curso de Engenharia Informática, que Carreira deveria realizar. Seria nesse exame que planearia matar os colegas, com recurso a facas, a uma besta, garrafas de gás e de gasolina.

Segundo o Correio da Manhã, Carreira planearia usar engenhos artesanais explosivos ou incendiários para levar as pessoas a fugir para os corredores, onde esperaria por elas para as matar, com recurso a armas brancas. Após a matança, Carreira planeava fugir de autocarro.

Sobre as motivações, o Jornal de Notícias informa que Carreira ambicionava ser o primeiro assassino em massa português, e que embora visasse matar o maior número de pessoas possível, tinha como alvo principal um professor de uma cadeira da licenciatura em Informática, que supostamente odiaria. A motivação envolveria ainda um incidente relacionado a acusações de plágio, referida por Carreira a Sammy, um jovem norte-americano, que o denunciou ao FBI, numa conversa na rede social Discord, onde tinha o nickname "PsychoticNerd#6116". Estas informações não foram confirmadas pelas autoridades que investigam o caso.

Investigação
A suspeita foi inicialmente levantada pelo FBI, após sinalizar a presença compulsiva na dark web de um português, para consumo massivo de conteúdos violentos, muitos ataques e massacres, como tiroteios em escolas americanas. Foi então emitido um alerta, ainda sem nomes, moradas ou quaisquer detalhes do plano, a poucos dias da data planeada para a realização do atentado. Além dos conteúdos consultados, o FBI facultou ainda informações sobre possíveis intenções futuras do suspeito, alegadamente conseguidas através dos registos dos chats onde este comunicava, em particular na dark web, e onde terá comunicado a sua intenção de levar a cabo um atentado em Portugal. Foram igualmente informados sites de armas que o suspeito pesquisava na mesma rede. A troca de informações entre a PJ e o FBI fez-se ao abrigo da cooperação bilateral entre as duas instituições, e não via Interpol.

Apesar dos parcos detalhes, a PJ atribuiu prioridade máxima à investigação, trabalhou detalhadamente sobre a informação fornecida, numa investigação relâmpago.

Foi aberto inquérito titulado pela Secção de Investigação do Crime Violento do DIAP de Lisboa, sendo emitidos mandados de busca domiciliária.

Buscas e prisão
A 10 de fevereiro, foi dado cumprimento aos mandados de busca, sendo apreendidas em casa do suspeito várias armas proibidas, assim como outros artigos suscetíveis de serem usados na prática de crimes violentos, vasta documentação, e um plano detalhado da ação criminal a desencadear. Apenas nessa altura foi confirmada a perigosidade do suspeito.

O jovem foi detido em flagrante delito pela posse das armas, na sua residência, em Lisboa, encontrando-se indiciado pela posse das armas, e pela prática do crime de terrorismo. Encontra-se detido nas instalações da PJ, sendo presente a 11 de fevereiro a um primeiro interrogatório judicial, com vista à sujeição à medida de coação tida por adequada.

A 11 de fevereiro, a juíza de instrução validou a indiciação pelos crimes de terrorismo e posse de arma proibida, decretando a prisão preventiva por entender que estaria em causa o perigo de continuação da atividade criminosa e de perturbação da tranquilidade. Carreira manteve-se em silêncio durante a audiência em tribunal. Foi depois levado para o Estabelecimento Prisional de Lisboa, onde ficou poucas horas, sendo transferido para o Hospital Prisional São João de Deus, em Caxias. O advogado contratado pela família de Carreira, Jorge Pracana, considera a decisão "plausível face aos factos", e a medida de coação aplicada "ajustada", embora admita que poderá ser revista.

A 14 de fevereiro, Pracana contestou a indiciação pelo crime de terrorismo, alegando a ausência de motivações ideológicas, à semelhança do que ocorreu no caso da invasão da Academia do Sporting, no qual a acusação de terrorismo acabou por cair.

Impacto
A 10 de fevereiro, a FCUL encontrava-se em pausa letiva para a realização de exames, com o início das aulas agendado para o dia 21. O acesso aos edifícios da FCUL para professores, investigadores e bolseiros depois das 20h00 foi limitado apenas a quem tenha autorização da reitoria, num regime semelhante ao existente durante os confinamentos. Apesar da comoção gerada pela divulgação da tentativa de ataque, a FCUL decidiu não cancelar exames e eventos agendados para 11 de fevereiro, incluindo 47 exames de recurso de Álgebra I, Introdução à Programação, Química e Sistemas de Informação e Bases de Dados, e uma entrega de prémios sobre mobilidade urbana, marcada para as 17h.

Marcelo Rebelo de Sousa, presidente de Portugal, deslocado em Brest, em França, onde participou na "One Ocean Summit", elogiou o trabalho eficaz da PJ, após a detenção de Carreira.

Condenação
O estudante acusado de planear um ataque terrorista, foi condenado em 19 de dezembro de 2022 a dois anos e nove meses de prisão. O estudante foi absolvido do crime de terrorismo mas condenado por posse de arma proibida. Irá cumprir a pena de prisão efetiva num estabelecimento prisional para inimputáveis.

Atentados terroristas em Portugal
Universidade de Lisboa
2022 em Portugal

Tentativa de ataque terrorista à FCUL


(appelée plus tard Vescovio) est une fondation romaine qui s'est développée en tant que  ou centre de marché.

Localisation

Le site archéologique est situé dans la commune de Torri in Sabina dans la province de Rieti.

La localité est fondée le long d'une importante route de transhumance des ovins de l'Antiquité jusqu'au .

Histoire

Au début du , sur le parcours d'une importante route de transhumance,  est élevée au statut de  sous le règne de l'empereur Auguste ou Tibère. Le forum et les bâtiments qui le composent sont rénovés à cette époque. Le site reste jusqu'au  avec la présence d'un marché et, même avec une population réduite, il continue à survivre grâce à l'établissement d'un siège épiscopal au , d'où le terme Vescovio.

La colonie est finalement détruite lors des raids sarrasins du , notamment lors du raid de 846. L' est construite sur ses vestiges.

Au Haut Moyen Âge, la localité devient l'un des trois diocèses de la Sabina Tiberina. Puis du  au , elle devient le seul diocèse de la Sabine Tiberina.

Au , il s'agit toujours d'un siège titulaire de l'église catholique.

Historiographie et archéologie

Historiographie
La connaissance de l'histoire du lieu provient en grande partie des sources littéraires et des témoignages épigraphiques comme lHistoire naturelle de Pline l'Ancien.

Archéologie

Peu de travaux archéologiques systématiques ont été menés dans le centre ou la vallée. Les fouilles menées par la Surintendance archéologique du Latium à la fin des années 1970 et au début des années 1980, qui ont permis de découvrir la basilique, un complexe de temples, une partie du forum et divers bâtiments associés à des fonctions incertaines. Les résultats n'ont jamais été entièrement publiés.

De nouvelles recherches archéologiques sont entreprises en 1997 par la British School at Rome grâce à des relevés géophysiques par radar à pénétration de sol, ce qui a permis montrer la faible occupation de la zone. Cette campagne de fouilles a permis de révéler des bâtiments domestiques comme de petites , et d'identifier une  urbaine à proximité du centre-ville, ainsi qu'un amphithéâtre et un complexe thermal. En regroupant ces découvertes, les archéologues supposent que le centre devait être rural mais que des monuments sont érigés grâce à la contribution des élites locales. Cette étude entre dans le cadre du  mené pour la partie urbaine par Simon Keay et .

Des fontaines sont mis au jour pendant les fouilles réalisées en 2004.

Les fouilles archéologiques ont permis de révéler une inscription en l'honneur d'un important dignitaire local : Publius Faianius Plebeius. Cette inscription est répertoriée au  sous la dénomination  ou 5767 des .

D'autres fouilles menées en 2013 ont permis de repérer le tracé de l'aqueduc en grande partie conservé et fonctionnel.

Découverte et conservation

L'inscription découverte lors des fouilles de la fin des années 1990 est conservée en deux exemplaires. Un premier exemplaire le plus complet, dont la partie droite était insérée dans l'église de Vescovio depuis le  et la partie gauche est découverte en 1866 dans un terrain proche de l'église, est conservé dans l' du Forum Novum, à Vescovio. Le second exemplaire qui ne comprend que deux fragments dans l'église  à Casperia.

Le support du texte sont de grandes plaques de marbre. L'inscription date de l'époque julio-claudienne et a probablement été réalisé par un tailleur de pierre résidant en ville. Elle évoque la thématique de la construction d'édifices liés à l'eau ou à la fourniture d'eau. Elle est également divisée en deux textes de six lignes. Le premier texte mentionne la construction d'un aqueduc, de fontaines et de canalisations pendant que Publius Faianius Plebeius occupe la fonction de duumvir. Le second texte évoque le don de l'eau de la propriété du duumvir pour alimenter les thermes car le terrain où ils se situent ne possède pas d'eau.

L'ancien aqueduc est construit en  dont une partie est encore visible au nord sur le bord de la route allant à Torri in Sabina. Un des aqueducs devait alimenter le bassin des thermes, ce dernier bâtiment ayant été partiellement fouillé. Proche de l'aqueduc, une large  a été découverte et y est reliée, elle date du début du . Son propriétaire se dénomme Publius Faianius Plebeius, probablement le citoyen le plus important de la localité.

Le centre monumental (basilique, temples, fontaines) est rénové au début de la période impériale.

Notes et références

 P. Faianius Plebeius, Forum Novum and Tacitus

Annexe

Bibliographie

Ouvrage
 .

Articles
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Chapitre
 .

Cité romaine en Italie
Site archéologique dans le Latium

Forum Novum


جينو فالي (Gino Valle) (أودينه، 7 ديسمبر 1923 - أودينه، 30 سبتمبر 2003)، مهندس معماري ومصمم إيطالي.

أعمالة
 1951 Ghetti منزل في أوديني
 1953 دار Migotto أوديني.
 Cassa دي دي Risparmio أوديني
 سمان في بيت Sutrio ** 1954) انظر Cassa دي Risparmio دي Latisana (Latisana) ** 1955 المستشفى المدني في Portogrua * 1956 كاسا بيلليني في أوديني قاعة المدينة * Treppo Carnico * 1957 في المدارس Sutr * 1959 مصنع البياني للكنيسة في Molin * 1959 النصب التذكارى للمقاومة أوديني ** المكاتب زانوسي Porcia (السند الإذني) * 1961 سكالا مصنع السيراميك في Pordenone * 1962 حمام عرتة Terme ** مصنع Sirpa الجاهزة في Tavagnacco ** 1963 فرع الصناعات نوع ريكس، زانوسي. ** كازا لريناتو Romanelli أوديني. ** لأعمال التوسيع والتجديد في المنزل الكنيسة أوديني ** مبنى تجاري في Mercatovecchio أوديني ** 1965 كاسا مانزانو أوديني. * 1967 مزرعة Pighin Risano . ** رئيس صحيفة ;Messaggero فينيتو ; أوديني * 1970 مبنى تجاري وسكني إينا أوديني * 1971 elettrocontabile مركز زانوسي Pordenone . * 1972 جالفاني مركز Pordenone * 1973 لمكتب المنشآت والمعدات لFantoni Osoppo (مكتب مصغر) قاعة المدينة * Fontanafredda * 1974 الجاهزة لنظام المدارس في Valdadige * 1975 بلدية Sutrio ** Kursaal ; ;to ; ; عرتة Ter * 1976 بناء المساكن 100 IACP أوديني * 1977 مركز إدارة «جالفاني» Pordenone ** س في حي سكني دي ستيفانو Buia ** ترميم القصر Besana بنكا التجاري الإيطالية ميلانو * 1980 آي بي إم مركز توزيع في إيطاليا Basiano] يستجوبها
 مجمع يضم Giudecca (حي IACP) * 1981) انظر: بنكا التجاري الإيطالية في نيويورك * 1982 النقدية الريفية Schio * 1983 606 بلوك الابتدائية في برلين
 1984 مجمع مكاتب وفندق وزير الدفاع باريس
 قصر العدل في بادوفا
 1985 Bicocca ميلانو
 قصر مكاتب أوليفيتي Ivrea
 إعادة هيكلة Florio قصر للجامعة أوديني
 1986 قصر العدل في بريشيا
 1987 إعادة تشكيل برج اليتاليا في آي بي إم اليورو إلى روما
 1991 موقع دويتشه بنك] في Bicocca
 هذه الخطة بالتفصيل إلى Bufalotta روما
 1995 إعادة برج اليتاليا ; يورو
 النباتات Fantoni Osoppo
 ايكو تبريد في Pocenia
 كلية علم النفس وبسبب بادوفا
 مكتب Société Générale في باريس
 مكاتب لافارج افينيون
 1996 إعادة هيكلة مجموع مسرح أولمبيا في باريس * 2001 الخطة بالتفصيل باب ميلانو
 مسرح البلدية بمدينة فيتشنزا
 Cittadella الجامعية دي
 بادوفا (اللغة، والصفحة الرئيسية لمركز الطلبة).
 السينما ;بازوليني ; Cervignano ديل فريولي وقبر الكاتب في Casarsa النعيم التصميم الصناعي: * 1956 5 ساعة Cifra تصميم ناني وادي، وجون ميشيل ماير المقاطعة الإنتاج طاقة الشمسية & سبا جيم
 1962 النائية أبجدية الإنتاج طاقة الشمسية ; سبا جيم
 1962 Bomelco المؤشر لإنتاج البنزين الشمسية
 1967 مع توماس مالدونادو لrealizzazone منسقة مجموعة من Rinascente—Upim

مراجع

معماريون إيطاليون
مواليد 1923
مواليد في أوديني
وفيات 2003
وفيات في أوديني

جينو فالي


Le château du Petit Lude est un palais, ancienne résidence secondaire des évêques d'Albi, et aujourd'hui le Bon Sauveur d'Albi (hôpital psychiatrique) situé à Albi, dans le Tarn.

Histoire

Origine
Le château du Petit Lude est édifié à partir de 1645, sur commande de l'évêque d'Albi, Gaspard de Daillon du Lude. Ami des arts, il construit ainsi une nouvelle résidence secondaire pour les évêques, en remplacement du puissant château de Combefa, qui sera d'ailleurs progressivement abandonné à partir de là. La résidence principale reste toujours le grand palais épiscopal de la Berbie, mais Gaspart de Daillon du Lude meurt au Petit Lude. Il laisse son nom à l'édifice, affublé d'un "petit", en opposition au château du Lude (Sarthe).

Du XVIIe au XIXe
Vers la fin du , le cardinal de Bernis, archevêque d'Albi, préfère vivre au Petit Lude qu'à la Berbie. Néanmoins, avec la Révolution française, l'immense propriété est morcelée et vendue comme bien national, en 1792.

Une partie du bâtiment sert ensuite quelque temps d'école impériale du Pastel (de 1811 à 1814), sous Napoléon Ier, puis la propriété est rachetée par l'ancien évêque de Bayeux, Charles Brault, en 1826. Il fait appel aux religieuses du Bon Sauveur de Caen, qui viennent s'y installer entre 1832 et 1836, sous la direction du père Jamet,pour y installent une école pour sourdes-muettes et un asile.

Aujourd'hui
Devenu en 1982 Fondation du Bon Sauveur d'Alby (BS), l'ancien domaine du château du Petit Lude est désormais couvert de nombreux bâtiments privés, composés d'une ensemble scolaire et d'un hôpital psychiatrique.

Architecture
Le château du Petit Lude, qui a donné son nom au quartier, est situé aux portes d'Albi. Il est aujourd'hui difficile d'identifier l'édifice originel, parmi les multiples bâtiments composants le Bon Sauveur.

C'était à l'origine un immense palais, dont le domaine s'étendait sur 8 hectares et comportait jardins à la française et orangerie, et on y trouve toujours un lavoir à pastel de la période où le lieu était une école. Son raffinement et son immensité lui ont d'ailleurs valu le surnom flatteur de "Petit Versailles". Une partie du château a été démolie au cours des siècles, mais reconstruite dans un style très proche de l'originel. Il demeure principalement d'origine les caves et les dix piédestaux à urnes dans le parc. Le bâtiment est composé de briques et de pierres blanches.

La grande chapelle de l'hôpital psychiatrique est de style néoclassique, et date de 1846.

Voir aussi

Article connexe

 Liste des châteaux du Tarn

Références

Château dans le Tarn
Albi

Château du Petit Lude


An Stelis trulla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach ngan Josef Ritter von Rawicz Warszewicz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alec M. Pridgeon och Mark W. Chase. An Stelis trulla in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis trulla


«La señal» es una canción inédita del cantante colombiano Juanes que forma parte de su álbum desconectado Juanes MTV Unplugged. El sencillo fue lanzado mundialmente el 5 de marzo de 2012 en todas las emisoras radiales y se podrá descargar a través de iTunes. La canción fue producida por el cantante de bachata, Juan Luis Guerra. "La Señal" posee un ritmo similar al del álbum "La vida... es un ratico" (2007).

Video musical
El videoclip de la canción fue grabada en Miami Beach el 1 de febrero de 2012. El video de la canción se encuentra disponible en todos los canales de audiencia mundial, incluyendo YouTube.

Posiciones y ventas
La señal alcanzó la posición #1 en las principales radios de Colombia, debido a la cantidad de veces que ha sido sonada; además desde su lanzamiento digital la canción debutó en el #1 de ventas en iTunes. En Argentina, Perú, Ecuador, República Dominicana, Venezuela y México la canción tuvo una gran acogida en las emisoras radiales logrando posicionarla en la primera posición.

En la lista National Report, listado oficial de música en Colombia, la canción alcanzó la posición #12. En el Hot Latin Songs debutó en la posición #30; mientras que en el Latin Pop Songs escaló hasta el puesto número 37.

La canción se posicionó en el #1 en Paraguay, Ecuador, México, España, Puerto Rico y Estados Unidos.

Posiciones en las listas

MTV Unplugged
Este disco de Juanes, por lo menos en la portada, recobra la esencia de las primeras ediciones de hace 20 años.

Sobre los nuevos arreglos e invitados, MTV, procuró tener un toque muy especial en las nuevas versiones e de varios éxitos anteriores, y también la inclusión de Joaquín Sabina y la brasileña Paula Fernandes. Fue grabado en el New World Symphony Center de Miami.

La fecha de salida Del Disco "Juanes MTV Unplugged Fue El 29 De mayo Mientras Que El Especial De Tv Fue Trasmitido Por La Cadena MTV El 28 de mayo de 2012.

Por Otro Lado La Señal Fue Lanzada El 5 de marzo de 2012

Referencias

Sencillos de 2012
Sencillos de Juanes
Sencillos número uno en Hot Latin Songs de Billboard
Sencillos en español de 2012

La señal (canción de Juanes)


La bibliothèque de Malminkartano () est une bibliothèque de la section de Malminkartano du quartier de Kaarela à Helsinki en Finlande.

Présentation
La bibliothèque de Malminkartano a été fondée en 1986.
L'aile de la bibliothèque a été conçue par Kari Järvinen et Timo Airas dans le centre  polyvalent Puustelli de Malminkartano.

Le bâtiment a été achevé en 1984.
La majeure partie du bâtiment Puustelli est occupée par l'école primaire de Malminkartano.

La bibliothèque municipale de Malminkartano est un des établissements de la bibliothèque municipale d'Helsinki.

Groupement Helmet de bibliothèques
La bibliothèque municipale de Malminkartano fait partie du groupement Helmet, qui est un groupement de bibliothèques municipales d'Espoo, d'Helsinki, de Kauniainen et de Vantaa ayant une liste de collections commune et des règles d'utilisation communes.

Références

Voir aussi

Liens externes

 Bibliothèques Helmet

Liens internes

Paloheinä
Kaarela
Bâtiment à Helsinki

Bibliothèque de Malminkartano


Die Fulgurit-Werke Adolf Oesterheld, so die spätere Firma, waren ein 1912 von Adolf Oesterheld in Luthe (seit 1974 Ortsteil von Wunstorf) am Standort Eichriede gegründetes Unternehmen zur Herstellung von Asbest-Produkten aus Faserzement. Vor dem Zweiten Weltkrieg wurden bis zu 60 Prozent der Produktion exportiert.

Geschichte
Im Jahr 1937 waren 620 Mitarbeiter in drei Schichten auf dem 145.000 Quadratmeter großen Werksgelände beschäftigt. Handwerker arbeiteten in Sägerei, Tischlerei, Zimmerei, Formerei, Schlosserei und Schmiede. Die bebaute Fläche der (mit Fulgurit gedeckten) Hallen betrug 40.000 Quadratmeter. Die Kraftzentrale mit einem weithin sichtbaren Schornstein leistete 1.500 Pferdestärken. Zum Winter 1941 musste auf die Verbrennung der minderwertigen Deisterkohle umgestellt werden, die mit werkseigenen Fahrzeugen mit Holzgas-Antrieb vom Deister herangeschafft wurde.

Durch die Einberufungen zur Wehrmacht im Zweiten Weltkrieg fehlten Arbeiter: Im September 1942 waren nur noch 350 Arbeitskräfte im Werk. Man reagierte mit Rationalisierungen, indem z. B. das Betriebsgelände befestigt (größtenteils betoniert) wurde, so dass schwere Plattenstapel mit elektrischen Hubwagen transportiert werden konnten. So wurde die Produktivität pro Beschäftigten von 6.000 Reichsmark 1936 auf 9.500 Reichsmark im Jahr 1941 gesteigert. Außerdem wurden ab dem Jahr 1940 Kriegsgefangene und Zwangsarbeiter beschäftigt, die in bewachten werkseigenen "Ausländerlägern" untergebracht wurden. Laut nicht nachprüfbaren Angaben des Unternehmens aus dem Jahr 1949 waren dies "ca. 50 belgische und französische Kriegsgefangene von 1940 bis 1942; ca. 85 russische Kriegsgefangene (Offiziere) 1942; ca. 80 Ostarbeiter (Männer, Fauen und Kinder aus der Ukraine) von 1942 bis 1945; 220 italienische Kriegsgefangene von 1943 bis 1945". Weitere Einzelheiten, so die Stellungnahme der Fulguritwerke, könnten nicht gegeben werden, "da die Akten abhanden gekommen sind". Erst die Eternit AG hat nach der Übernahme im Jahr 2000 historische Verantwortung gezeigt und an die Stiftung "Erinnerung, Verantwortung und Zukunft" der Bundesregierung und der deutschen Wirtschaft für die Entschädigung der Zwangsarbeiter gezahlt.

Vor dem Krieg war es bereits gelungen, einen für zwei Jahre reichenden Vorrat an Rohasbest aus Kanada und Südafrika zu importieren. Im Zuge des Anfang 1940 zwischen der Sowjetunion und dem Deutschen Reich geschlossenen Wirtschaftsabkommens, das den Austausch kriegswichtiger Rohstoffe vorsah, konnten die Fulgurit-Werke erfolgreich über die Lieferung von 12.000 t Rohasbest verhandeln, die noch kurz vor dem deutschen Überfall auf die Sowjetunion nach Deutschland transportiert wurden.

Da die Verwendung von Asbest für die zivile Fertigung im Krieg verboten war, musste bzw. konnte Osterheld seinen Asbestvorrat für die Produktion von Rüstungsgütern zur Verfügung stellen und verwenden. Für Bunker und Luftschutzräume wurden 1 Million elektrische Kocher und 100.000 Heizöfen produziert.

Nach dem Zweiten Weltkrieg war Oesterheld der alleinige Inhaber der Fulgurit-Gruppe und beschäftigte um das Jahr 1950 ca. 500 Mitarbeiter. Dank erfolgreicher Exploration und nachfolgendem Serpentinit-Asbest-Abbau in der Türkei wurde das Unternehmen vom Weltmarkt, besonders von teureren Importen aus Kanada, unabhängig und konnte expandieren.

An verkehrsgünstigen Standorten wurden weitere Betriebe gegründet: 1950 in Blaubeuren, 1958 in Salmünster und 1963 in Dettelbach. Mit einem Netz von Fulgurit-Depots wurden Handel und Handwerk mit Asbestzementprodukten versorgt. Eigene Planungsbüros berieten bei der Ausführung von Asbestzementbauvorhaben.

Das Unternehmen begannen 1954 mit einer automatisierten Wellplattenfertigung, bei der Platten aus einem Guss entstanden. Die verschiedenen Produktionsanlagen wurden durch automatische Förderanlagen miteinander verbunden.

Mehrere Werke in der Bundesrepublik fertigten in mehreren Schichten auf Hochleistungsmaschinen Wellplatten, Dachplatten, Fassadenplatten, Plantafeln, Rohre, Formstücke, Fensterbänke, Lüftungsanlagen usw., darunter auch Fulgutherm-PVC-Lichtplatten und Bauelemente.

Bis zum Verbot von Asbest ab 1993 in Deutschland wurde das Fulgurit-Werk mit bis zu 1300 Mitarbeiter einer der größten Hersteller in Deutschland.

Das Werk wurde im Jahr 2000 von der Eternit AG übernommen und Ende 2003 geschlossen. Die Entsorgung der nach der Werksschließung zurückgebliebenen und erst mehr als 10 Jahre später entdeckten Abraumhalde mit 170.000 Tonnen Asbestschlämmen scheiterte am Widerstand von Deponie-Anwohnern und Umweltaktivisten in Schleswig-Holstein und Mecklenburg-Vorpommern. Ihr Abtransport auf Deponien in Mecklenburg-Vorpommern wurde 2012 wegen der hohen Umweltgefahren untersagt. Sie wurde vor Ort stabilisiert, mit Kunststoffplanen versiegelt und begrünt.

Siehe auch
 Deponie Ihlenberg

Literatur
 Julian Kreissl, Dirk Neuber: Fulgurit. Segen und Fluch des Asbests. Vom Kleinbetrieb zu einem der größten privaten Asbestzement-Hersteller der Welt. Aufstieg und Niedergang der Fulgurit-Werke Adolf Oesterheld. (online auf docplayer.org)
 Achim Süß: Entrepreneur, Pilot, White Hunter. Zum Tod von Nikolaus Oesterheld. In: Wunstorfer Auepost vom 13. März 2023 (Online)
 Achim Süß: Die "Asbest-Villa" wird abgerissen. In: Wunstorfer Auepost vom 23. Februar 2021 (Online)

Einzelnachweise

Organisation (Wunstorf)
Ehemaliges Unternehmen (Region Hannover)
Produzierendes Unternehmen (Region Hannover)
Asbest
Gegründet 1912
Aufgelöst 2003

Fulgurit-Werk Luthe