الفصول الأربعة مسلسل تلفزيوني سوري اجتماعي من جزئين، أنتج الجزء الأول عام 1999 والجزء الثاني في 2002، تناول في جزأيه الحياة اليومية لأسرة دمشقية والعلاقات الأسرية التي تربط بين أفرادها، المسلسل من تأليف دلع الرحبي وريم حنا، وإخراج حاتم علي، أما المخرج المنفذ فهو المثنى صبح.

أبطال المسلسل
الجد كريم والجدة نبيلة وتعيش معهما العمة جميلة، لهم خمس بنات هن فاتن وماجدة وشادية ونادية وليلى «متوفية»، فاتن متزوجة من مالك الجوربار التاجر الغني ولها ولدان هما مايا ومازن. ماجدة متزوجة من نجيب المثقف الذي درس الفلك ويعمل موظفاً في الأرصاد الجوية، ولها ولدان رامي وإسعاف الملقبة بسوسو والتي تحب ابن خالتها مازن. شادية متزوجة من إبراهيم ويلقب بـ «برهوم» شاعر وليس لديهم أطفال، تزوجا عن حب، نادية عازبة في سن الثلاثين لا ترغب في الزواج كعمتها، ليلى «متوفية في المسلسل» كانت متزوجة من المحامي عادل ولهما ابنة تدعى نارة.

عائلة كريم
 خالد تاجا: كريم، رجل ستيني مهتم بالتحف القديمة وفن العصر الذهبي، كما لو كان يعيش في زمن الأبيض والأسود
 نبيلة النابلسي: نبيلة، زوجة كريم، امرأة حكيمة وربة منزل تقليدية، تتميز بقلبها الطيب وحنانها
 هالة شوكت: جميلة، الأخت الصغرى لكريم، تتميز بجمالها الفريد، تهتم بمظهرها كما لو كانت صبية بنت عشرين عاماً، بقيت عزباء رغم تقدم الكثيرين لخطبتها أيام الشباب، ومن بين المتقدمين الموسيقار محمد عبد الوهاب، حسب قولها
 يارا صبري: نادية، الابنة الصغرى لنبيلة وكريم، عازبة، درست علم النفس وما زالت تبحث عن عمل أفضل باختصاصها أخذت اسمها من الممثلة نادية لطفي

عائلة عادل
جمال سليمان: عادل صهر العائلة، وهو محام يمارس عمله في مكتبه الخاص، زوج ليلى (المتوفية بالسرطان) ابنة كريم ونبيلة التي أخذت اسمها من الفنانة ليلى مراد ولهما ابنة واحدة اسمها نارا قامت بدورها روعة السعدي.

عائلة مالك

 سليم صبري: مالك بك الجوربار، مليونير يمتلك شركة جوارب خاصة به إضافة لعدد من العقارات
 سلمى المصري: فاتن زوجة مالك، ابنة كريم ونبيلة وأجمل أخواتها، أخذت اسمها من سيدة الشاشة العربية فاتن حمامة، ولأن عمتها جميلة قامت بتربيتها فتعلمت منها الاهتمام بجمالها والمحافظة على مظهرها، تفضلها العمة جميلة لأنها تشبهها، كما انها لا تعرف معنى العمل في البيت لان نعيمة دائما موجودة.
 أنطوانيت نجيب: نعيمة، مدبرة منزل مالك الجوربار ومربيته وتقع على عاتقها مهمات التربية والطبخ والتنظيف . كما انها كبيرة في العمر
 رباب كنعان: مايا ابنة فاتن، فتاة أكاديمية ومتواضعة وتحب الطبقة الكادحة اي الفقيرة همها الاخير المال رغم حياة الترف التي تعيشها. والكذب لا يخلو من لسانها وتعتبره نوع من المزاح
 رامي حنا: مازن ابن فاتن، ويمثل الشباب الطائش الذي يتمتع بالثروة والاسم ويوظفها في سبيل التعرف على مزيد من الفتيات لكن لا يكترث للتعليم

عائلة نجيب

 بسام كوسا: نجيب، رجل مثقف ميسور الحال، درس الجغرافيا في جامعة دمشق ويعمل موظفاً في مديرية الأرصاد الجوية، نصير الطبقة الكادحة كما يلقب نفسه، ويرى في عديله مالك نوعاً من الأرستقراطية . ولا يتخلى عن مبادئه مهما كان الامر. لديه عقلية صعبة.
 مها المصري: ماجدة زوجة نجيب، ابنة كريم ونبيلة وأذكى أخواتها حيث كانت تحتل المراتب الأولى في دراستها، أخذت اسمها من الفنانة ماجدة وتعمل موظفة في دائرة حكومية، تشكو رغم حبها لزوجها من تواضع حالتهم الاقتصادية. و يمكن ان نقول بانها ليست سعيدة في حياتها كأختها فاتن
 ميلاد يوسف: رامي ابن ماجدة، خريج قسم هندسة الميكانيك، لديه اهتمامات أخرى في علوم الكمبيوتر واللغات. يمثل الشاب المجتهد
 ديما بياعة: إسعاف (سوسو) تدرس في كلية الآداب قسم اللغة الإنجليزية، تحب ابن خالتها مازن ويعلم الجميع بذلك لكنه يتجاهلها

عائلة برهوم

 اندريه سكاف: برهوم، شاعر العائلة، رجل فقير يحاول أن يعتلي عرش المجد والشهرة من خلال قصائده التي يؤلفها. وكما يقال بالغة المحكية هو دندبور العيلة
 ليلى جبر: شادية زوجة برهوم، ابنة كريم ونبيلة تتميز بقناعتها وحبها الأعمى لبرهوم، أخذت اسمها من الفنانة شادية

ضيوف الحلقات

أدوار ثانوية
حسام الشاه - مروان السباعي - محمود عبد العزيز - رجاء يوسف - أحمد السيد - عادل حمزة - مرشد ضرغام - داوود حسن - فاتن بركات - رداح رجب - جورج باندو - غادة واصف - محي الدين خشيفاتي - صالح صلوحة - زياد شيخو - نور الدين مارديني - موفق الخطيب - نجوى زيدان - معتز نيهان - سامي خليل - محمد الصوان - ميشلين بيطار - أكرم عساف - مروان شمشيخ - لوجين خلف - قمر أبو الخير - أحمد الحسين - عبد القادر الأطرش - ميريان حنا - موفق المصري - عبد الوهاب الحسكي - جمال سوفاني

مراجع

مسلسلات تلفزيونية بدأ عرضها في 2002
مسلسلات تلفزيونية سورية
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 1999
مسلسلات تلفزيونية سورية بدأ عرضها في 2002

الفصول الأربعة (مسلسل)


6510 Tarry este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6510 Tarry este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Carolyn S. Shoemaker și Eugene M. Shoemaker. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 23,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1987
Centura de asteroizi

6510 Tarry


A Administração Civil-Militar de Zaporíjia (, em ucraniano: Запорізька військово-цивільна адміністрація) é uma autoridade executiva estabelecida nos territórios do Oblast de Zaporíjia ocupados por tropas russas durante a invasão russa da Ucrânia em 2022. Controla a parte sul da região, mas não controla o centro administrativo, Zaporíjia. Está localizada na cidade de Melitopol.

História

Batalha no Oblast de Zaporíjia
Dois dias após o início da invasão russa da Ucrânia, as tropas russas capturaram o porto de Berdiansk, e no dia seguinte ocuparam a cidade de Berdiansk.

Em 1º de março, Melitopol foi ocupada e os habitantes da cidade realizaram um protesto de rua contra a ocupação da cidade. Os manifestantes marcharam e bloquearam a coluna de equipamento militar russo com seus corpos.

A partir de 14 de março, o porto foi utilizado como um importante centro logístico para apoiar a ofensiva das tropas russas, incluindo o bloqueio de Mariupol.

Formação de administrações militares-civis separadas
Em 12 de março, a Administração Regional de Zaporíjia anunciou a nomeação, contornando a legislação ucraniana, de Galina Danilchenko como prefeita interina da cidade de Melitopol, mas fontes ucranianas dizem que Evgenii Balitski se tornou o chefe informal.

Como a Ucrânia mantém o controle sobre Zaporíjia, Melitopol tornou-se o centro administrativo ("capital temporária") do território ocupado e a localização da Administração Civil-Militar.

Atividades da Administração Civil-Militar de Zaporíjia
Em 18 de maio de 2022, o Vice-Primeiro-Ministro da Federação Russa Marat Khusnullin, durante uma visita à região, afirmou que "a perspectiva da região é trabalhar em nossa amigável família russa", e anunciou a iminente implementação de planos para lançar o máximo volume de negócios do rublo. Segundo ele, as pensões e os salários serão pagos aos residentes do Oblast de Zaporíjia em moeda russa já dentro de um mês.

Em 25 de maio, Vladimir Rogov, membro do Conselho principal da Administração Militar-Civil do Oblast de Zaporíjia, anunciou que após a captura completa da região, a região seria anexada pela Rússia. Ele também disse que uma zona de dupla moeda foi introduzida no território ocupado e o brasão de armas de Aleksandrovsk dos tempos do Império Russo foi instalado, com o qual eles começaram a emitir novas placas com a assinatura "TVR" (uma referência para a Gubernia de Taurida; números antigos são usados, mas com um adesivo "TVR" sobre a bandeira ucraniana).

No mesmo dia, o Presidente russo Vladimir Putin emitiu um decreto sobre o fornecimento simplificado de passaportes russos para residentes do Oblast de Zaporíjia. Eles poderão obter passaportes russos seguindo o mesmo procedimento que a população dos oblasts de Donetsk e Lugansk.

Em 8 de agosto, Balitski anunciou no fórum que um "referendo sobre a reunificação com a Rússia" seria realizado na região e assinou a ordem correspondente da Comissão Eleitoral Central (CEC). A comissão eleitoral começou a se formar em 23 de julho. A data não foi nomeada, mas supõe-se que será setembro.

Composição da Administração Civil-Militar

 Chefe da Administração Militar-Civil - Evgeni Vitalievich Balitski;
 Chefe de Governo - Anton Viktorovich Koltsov.

Ver também

 Administração Civil-Militar de Kherson

Referências

Ocupação russa da Ucrânia
Zaporíjia
Ofensiva no sul da Ucrânia
Fundações na Ucrânia em 2022
Oblasts da Rússia
Administração pública
Governos provisórios


An Alocasia micholitziana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Frederick Conrad Sander. An Alocasia micholitziana in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Alocasia

Alocasia micholitziana


Tomáš Sedláček ist der Name folgender Personen:

* Tomáš Sedláček (Soldat) (1918–2012), tschechischer Soldat
 Tomáš Sedláček (Radsportler) (* 1967), tschechischer Radrennfahrer
 Tomáš Sedláček (Ökonom) (* 1977), tschechischer Ökonom
 Tomáš Sedláček (Fußballspieler) (* 1980), tschechischer Fußballspieler

Tomáš Sedláček


Lake Creek Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Lake Creek Township (Iowa)
 Lake Creek Township (Missouri)
 Lake Creek Township (North Carolina)
 Lake Creek Township (South Dakota)

Lake Creek Township


This is an incomplete list of headgear (anything worn on the head), both modern and historical.

Hats

Worn in the past, or rarely worn today

Men's

 American fiber helmet – for use in tropical regions; similar to pith helmet
 Anthony Eden hat
 Beaver hat
 Beefeaters' hat
 Bicorne
 Boater, also basher, skimmer
 Boss of the plains
 Bowler, also coke hat, billycock, boxer, bun hat, derby
 Bycocket – a hat with a wide brim that is turned up in the back and pointed in the front
 Cabbage-tree hat – a hat woven from leaves of the cabbage tree
 Capotain (and women) – a tall conical hat, 17th century, usually black – also, copotain, copatain
 Caubeen – Irish hat
 Cavalier hat, also chevaliers – wide-brimmed hat trimmed with ostrich plumes
 Chapeau-bras, also chapeau-de-bras – 18th- to early-19th-century folding bicorne hat carried under one arm
 Chaperon – a series of hats that evolved in 14th- and 15th-century Europe from the medieval hood of the same name
 Cocked hat
 Colback – a fur headpiece of Turkish origin
 Deerstalker – hunting cap with fold-down ears, associated with Sherlock Holmes, Elmer Fudd, Holden Caulfield, and Ignatius Reilly
 Đinh Tự
 Fedora
 Fez
 Hanfu hats and headwear – ancient Chinese hats
 Homburg
 Kolpik
 Labbadeh
 Litham
 Malahai
 Panama hat
 Papakha
 Pava
 Peci
 Pith helmet – for use in tropical regions; the American fiber helmet is a version of it
 Pork pie hat
 Shovel hat
 Sidara – national Iraqi headgear
 Shtreimel
 Sombrero
 Spodik
 Keffiyah or sudra
 Papal tiara – a hat traditionally worn by the Pope, which has been abandoned in recent decades, in favor of the mitre
 Top hat, also stovepipe hat, chimney pot hat, lum hat, or (in collapsible form) gibus
 Tricorne
 Trilby, sometimes (incorrectly) called "fedora"
 Wideawake hat
 Umbrella hat

Women's

 Bandeau hat
 Beaver hat
 Beehive
 Bergère hat
 Ba tầm
 Bloomer
 Bongrace – a velvet-covered headdress, stiffened with buckram – 16th century
 Breton – originating in 19th-century France, a lightweight hat, usually in straw, with upturned brim all the way round
 Capeline – 18th–19th century
 Capotain (and men) – a tall conical hat, 17th century, usually black – also, copotain, copatain
 Cartwheel hat – low crown, wide stiff brim
 Cocktail hat
 Doll hat – a scaled-down hat, usually worn tilted forward on the head
 Gainsborough hat – a very large hat often elaborately decorated with plumes, flowers, and trinkets
 Half hat – a millinery design that only covers part of the head and may be stiffened fabric or straw
 Hennin
 Kokoshnik
 Nón lá
 Ochipok
 Pamela hat
 Pussyhat - a pink, knitted hat created in large numbers by thousands of participants involved with the United States 2017 Women's March
 Tantour

Unclassified

 Archer's bonnet
 Balibuntal – straw hat from the Philippines
 Castor or caster – beaver or rabbit (see beaver hat)
 Chip hat
 Cloche hat
 Cockle hat
 Cony or coney
 Coolie hat
 Copintank, also copentank, coptank, copitaine
 Cordies
 Cossack hat
 Demicastor hat
 Directoire
 Dolly Varden
 Fan-tail hat
 Flat
 Garbo hat
 Garibaldi hat
 Gipsy hat
 Golden hat – from Bronze Age Europe
 Gossamer hat
 Grebe hat
 Halo hat – millinery design in which the headgear creates a circular frame for the face, creating a halo effect
 Hat Terrai Gurkha, worn only by Gurkha Contingent officers in Singapore
 Homburg – a black Homburg was also known as an "Anthony Eden" (after the politician Anthony Eden)
 Hunting hat
 Jaapi of Assam, India
 Jerry
 Kausia
 Kevenhuller
 Kiss-me-quick hat
 Leghorn hat
 Mandarin hat
 Manilla hat
 Marquis hat
 Matinée hat
 Merry Widow hat
 Moab
 Montera
 Mourning hat
 Mousquetaire
 Müller hat
 Mushroom
 Petasos
 Pill box hat
 Pilotka
 Quadricorn – a four-cornered hat
 Sugar loaf
 Veiled hat, also bird cage hat

Caps

Caps worn by men in the past, or rarely worn today

 Aviator's cap
 Barretina
 Brodrick cap (a military cap named after St John Brodrick, 1st Earl of Midleton)
 Cap and bells ("jester cap", "jester hat" or "fool's cap")
 Capeline – a steel skullcap worn by archers in the Middle Ages
 Cricket cap
 Dunce cap
 Forage cap
 Gat, a mesh hat worn during the Joseon period in Korea.
 Hooker-doon, a cloth cap with a peak, in Scotland
 Icelandic tail-cap
 Jockey's cap
 Kalpak
 Loovuuz – Mongolian fur headgear
 Monmouth cap
 Phrygian cap
 Pileus
 Sailor cap
 Shako
 Smoking cap
 Sou'wester, or "Cape Ann" – a flexible waterproof hat traditionally worn by sailors
 Whoopee cap – a style of headwear popular among youths in the mid 20th century in the United States

Caps worn by women in the past
 Boudoir cap
 Icelandic tail-cap
 Juliet cap
 Mob-cap
 Pillbox cap
 Pinner

Caps worn on ceremonial occasions
 Black cap
 Cap of maintenance

Bonnets

Bonnets for women

 Cabriolet
 Capote – soft crown, rigid brim, nineteenth century
 Chip bonnet
 Gypsy bonnet – shallow to flat crown, saucer shaped, and worn by tying it on with either a scarf or sash, under the chin, or at the nape of the neck – nineteenth Century
 Kiss-me-quick
 Leghorn bonnet
 Mourning bonnet
 Poke bonnet – Early nineteenth century, "Christmas Carol" style, with a cylindrical crown and broad funnel brim
 Ugly – a kind of retractable visor that could be attached to bonnets for extra protection from the sun, nineteenth century

Bonnets for men
 Balmoral bonnet
 Blue bonnet, the ancestor of the Balmoral, feather, Glengarry and other men's bonnets
 Feather bonnet
 Glengarry bonnet
 Tam o'shanter

Helmets

Hoods

 Bashlyk
 Bongrace, the stiffened back of the hood when flipped over the forehead to provide shade; also a separate headdress to provide shade, worn with a hood or coif, Tudor/Elizabethan
 Bonnet head
 Capirote, traditionally worn by the Nazarenos of a Spanish Brotherhood during solemn penitence
 Chaperon (headgear) adaptable late Middle Ages "dead-chicken" hood and hat
 Flemish hood
 French hood
 Gable hood
 Hood – modern or historical, attached to tops or shirts, overcoats, cloaks, etc.
 Liripipe
 Mary Queen of Scots
 Medieval hood
 Mourning hood
 Riding hood
 Stuart hood

Headbands, headscarves, wimples

 Abaya
 Buknuk
 Chador
 Chaperon (headgear) adaptable late Middle Ages "dead-chicken" hat, hood and scarf
 Coif
 Crispine thirteenth century European women's style of padding hair in a net and headband
 Dupatta, also shayla or milfeh
 Headband
 Headscarf, also khimar, hijab,
 Khimar
 Liripipe
 Mandily (Greek Orthodox)
 Nemes
 Snood
 Veil
 Wimple

Masks, veils and headgear that covers the face

See Mask for a fuller list of masks.
 Balaclava (helmet) or ski mask
 Battoulah
 Bongrace – a shade for the face, sometimes part of a hood, or a separate garment worn with a hood or coif; Tudor/Elizabethan
 Boushiya
 Burqa, also burka, burga, burqua
 Diving mask
 Full-face diving mask
 Gas mask
 Orthodontic Facemask

 Latex mask
 Litham
 Niqab
 Tagelmust, also cheich
 Tudong
 Veil
 Visor
 Wedding veil

Other headdress

Women's
 Alice band
 Bandanna
 Bandeau
 Fascinator
 Perak
 Visor
 Wreath

Men's
 Arab headdress
 A white cap or skullcap: * taqiya, also tagiyah, gahfiah
 covered by the flowing scarf: ghutrah, also gutra, smagh, shmagh, kaffiyeh, kufiyyeh, keffiyeh, keffiyah, kaffiye, keffiya
 Kept in place by a band around the cap and scarf: igal, also egal, agal, aqal, ogal
 Bandana, also bandanna
 Do-rag
 Stocking cap
 Topor – Bengali men's wedding headgear
 Upe
 Visor

Jeweled

 Coronet
 Crown
Holy Crown of Hungary
Imperial Crown of India
Imperial State Crown
St Edward's Crown
 Diadem
 Tiara
 Papal tiara

Wigs
 Toupee
 Wig

Headgear organised by function

Religious

Buddhist
Black Crown of the Karma Kagyu sect
Kasa
Pan Zva (Hat with the long ears from the Pandita of Nyingma.)

Christian
 Biretta
 Camauro
 Canterbury cap
 Cappello romano
 Galero
 Kalimavkion
 Klobuk
 Koukoulion
 Mantilla
 Mitre
 Papal tiara
 Skufia
 Wimple
 Zucchetto

Hindu

 Mukut – Crown worn by Hindu deities
 Pagri – Indian Hindu turban
 Pheta – Marathi turban
 Rasam Pagri – religious ceremony of the turban
 Sarpech – ornament worn with turban

Jewish
 Havalim (חֲבָליִם) ropes that are referenced in Kings I 20:31. Used as a sign of mourning.
 Kashket
 Kippah or yarmulke
 Kolpik
 Migba'at was likely a cone-shaped Turban.  This turban was likely only worn in the context of the priesthood and is cited in Exodus 27:20–30.
 Mitpaḥat is a scarf that is worn on the head or hair, by some married women. Some wear scarves only during prayers, and others wear them in public.
 Mitznefet was most likely a classic circular turban. This is derived from the fact that Hebrew word Mitznefet comes from the root "to wrap." This turban was likely only worn in the context of the priesthood and is cited in Exodus 27:20–30.
 Pe'er mentioned in Ezekiel 24: 17;23. In verse 17, Ezekiel commands the Israelites to "wrap their" Pe'ers around their heads. In verse 23, Ezekiel tells the Israelite that their Pe'er's "shall remain on your heads." ("Pe'er" (which translates into "splendor") is usually used to refer to phylacteries (tefillin))
 Sheitel is a wig worn by some married women in order to maintain marital modesty in public
 Shtreimel
 Spodik
 Gargush
 Sudra (סודרא) is a headdress, similar to the keffiyah worn by Jewish men in the ancient near-east.

Muslim
 Hijab
 Types of hijab
 Kufi
 Fez
 Songkok
 Taqiyah (cap)
 Turban

Sikh
 Sikh turban
 Patka
 Rumal
Dumalla
Taksali Dumalla
Patiala Shahi
Vattan Wali

Military and police
 Barretina
 Bearskin
 Beefeaters' hat
 Beret
 Bersagliere
 Bicorne
 Boonie hat
 Busby
 Campaign hat, also drill instructor hat, drill sergeant hat, ranger hat, sergeant hat, Smokey Bear hat
 Cap comforter, a woollen hat associated with British Commandos
 Cappello Alpino, hat worn by the Alpini troops of the Italian Army
 Caubeen
 Chapeau-bras, also chapeau de bras – 18th to early-19th-century folding bicorne hat carried under one arm
 Combination cap, also service cap, combination cover, peaked cap
 Custodian helmet, headwear of the British police officer, ranks of Sergeant and Constable
 Czapka
 Envelope Busby or Astrakhan, worn by Officer Cadets of the Royal Military College of Canada
 Feather bonnet
 Flying helmet – closely fitting solid helmet designed to resist impacts within the cockpit of military aircraft – colloquially known as a 'bone dome'''
 Garrison cap, also campaign cap, wedge cap, flight cap, garrison hat, overseas cap, side cap, field service cap
 Glengarry, also Glengarry bonnet, Glengarry cap
 Hardee hat
 Helmet
 Jeep cap
 Kartus – a peakless cap worn by the Swedish army during the Great Northern War. Called the Kabuds by the Danish and Norwegians and the Kartooze by the Russians, nations which also adopted it
 Kepi
 Mirliton – a high tubular concave hat with a "wing", worn by hussars in the 18th and early 19th centuries
 Mitre
 Patrol cap
 Pickelhaube – a spiked German leather helmet.
 Sailor cap, also known as "white hat" or "dixie cup" in the US Navy
 Shako
 Shaguma - Yak-hair headdress used by early Imperial Japanese Army generals
 Slouch hat –  One side of hat droops down as opposed to the other which is pinned against the side of the crown
 Tarleton Cap – A leather helmet with a large crest. Popular with cavalry and light infantry in the late 18th and early 19th century. Named after British military commander, Banastre Tarleton.
 Tricorn – Three-cornered hat synonymous with the 18th century. Worn by musketeers, dragoons and cuirassiers of all western armies, also often by French grenadiers (which was uncommon considering that most grenadiers at the time wore mitres or bearskins).
 War bonnet, the feathered headdress worn warriors and chiefs of Plains Indians.

Officials and civil workers

China (historical)
 Tang official headwear
 Song official headwear
 Qing official headwear
 Futou

Vietnam (historical)
 Phốc Đầu

Other specialist headgear
 Casquette, or cycling cap
 Chef's hat, also toque blanche, or more familiarly, toque Coronet
 Cowboy hat
 Crown
 Cucupha
 Energy dome
 Firefighter's helmet
 Gas mask
 Green eyeshade
 Headlamp
 Night cap
 Nurse's cap
 Orthodontic headgear
 Party hat
 Printer's hat also pressman's hat
 Propeller hat (propeller beanie)
 Santa's hat
 rubber boot, unique signature headgear of American political figure Vermin Supreme
 Scrum cap
 Shower cap, a flexible plastic covering to protect the hair from getting wet, as used when taking a shower.
 Space helmet
 Square academic cap
 Stormy Kromer cap
 Swimming cap, also "swim cap" and "bathing cap"
 Tin foil hat
 Topor – Bengali men's wedding headgear
 Visor
 Watermelon Helmet
 Wedding veil

National dress; association with a country, people and religion

 Aso Oke Hat – Yoruba people
 Barretina – Catalan
 Bearskin hat
 Beret – French, Basque
 Bhatgaunle Topi – Nepal
 Blangkon – Javanese and Sundanese people
 Breton, also Bretonne Chupalla – Chilean
 Chullo – Peruvian
 Clop – Romanian
 Coolie hat
 Coonskin hat – American frontiersman
 Cork hat – Australia
 Cossack hat
 Dogon hat – Dogon people, West Africa
 Feathered headdress – Native American
 Flat cap – English people and Irish people
 Four Winds hat – Sami people
 Fulani hat – Fula people, West Africa
 Glengarry bonnet
 Għonnella or Faldetta – Maltese
 Haida hat
 Irish walking hat – Irish people
 Kimeshek - Kazakhstan, Karakalpakstan and Kyrgyzstan
 Kofia – Swahili people, East Africa
 Kufi – West Africa
 Leopard cap – Igbo people, West Africa
 Mandarin hat – Chinese
 Mokorotlo – Basotho/Lesotho
 Montenegrin cap – Montenegrins, Serbs
 Lungee (Afghan Turban) - Pashtun people, Afghanistan
 Pakol – Pashtun people, Afghanistan
 Phrygian cap – Roman, French
 Qeleshe – Albanian
 Šajkača – Serbian
 Salakot – Filipino
 Shreepech – Traditional Crown of Monarch of Nepal
 Slouch hat, also digger hat'', Australia and New Zealand
 Songkok – Malay-speaking peoples of Indonesia, Malaysia, Brunei and Singapore
 Tam o'shanter – Scottish
 Tarboosh
 Tembel hat - Israel
 Ti'i langga – Rote Island
 Top hat – English
 Topor – Bengali men's wedding headgear
 Turban
 Tuque or toque – Canadian, esp. French-Canadian/Québécois
 Upe - Bougainville
 Ushanka – Russian
 Welsh hat
 Witch hat - Galician
 Zulu crown – Zulu people, Southern Africa, see kufi for information

By ethnicity

Chinese

 Futou
 Guan – mianguan, fengguan, pibian, tongtianguan
 Liangmao
 List of Hanfu headwear
 Weimao
 Damao
 Humao

Japanese

 Kasa

Korean

 Jokduri
 Gat

Mongol

 Boli hat
 Gugu hat

Vietnamese

 Ba tầm
 Đinh Tự
 Nón lá
 Khăn vấn
 Phốc Đầu

See also

 List of hat styles
 Pointy hat
 The Philippi Collection
 Jaapi
 Asian conical hat

References

Caps
Clothing-related lists

sv:Huvudbonad#Lista över huvudbonader

List of headgear


An Piptospatha perakensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adolf Engler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henry Nicholas Ridley. An Piptospatha perakensis in nahilalakip ha genus nga Piptospatha, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Piptospatha

Piptospatha perakensis


ترومسو أو ترمسو (بالنرويجية: Tromsø) هي مدينة وبلدية في مقاطعة ترومس (Troms) بشمال النرويج، تُلقب بباريس الشمال، وتعد مدينة ترومسو المركز الإداري للبلدية. ترومسو هي سابع أكبر مدن النرويج من حيث عدد السكان، وهي أكبر مدينة وأكبر منطقة حضرية في شمال النرويج. يحتوي شعار المدينة والبلدية على حيوان الرنة وقد تم تصميمه عام 1870.

التاريخ

تواجد السكان في المنطقة منذ نهاية العصر الجليدي، وتعتبر قومية سامي أول ثقافة تعرفها المنطقة. أما النرويجيون الأوائل فقد استقروا في المنطقة خلال فترة هجرات الفايكنج قبل عام 890 ميلادية. وفي عام 1794 أصدر الملك كريستيان السابع ميثاق ترومسو كمدينة، وتم تخصيصها كبلدية عام 1838.

كان لترومسو دور في الحرب العالمية الثانية لكنها خرجت من الحرب دون ضرر يُذكر، وبعد الحرب حدث توسع سكاني كبير ومتسارع. افتتح مطار ترومسو الدولي عام 1964، وفي عام 1972 افتتحت جامعة ترومسو التي تشتهر بدراسة البيئة القطبية الشمالية والسكان الأصليين.

السكان والجغرافيا والمناخ

يبلغ سكان بلدية ترومسو 63,596 وهناك أكثر من 130 جنسية ممثلة في السكان. تقع معظم مدينة ترومسو على جزيرة صغيرة على دائرة عرض 77 درجة شمالا حوالي 350 كيلومترا داخل (شمال) الدائرة القطبية الشمالية، وترتبط بالبر عن طريق جسر وكذلك نفق ضخم تحت الماء. تعتبر المدينة أكثر دفئا من غيرها من المدن الواقعة على نفس دائرة العرض، وذلك بسبب تأثير المياه الدافئة التي يجلبها تيار الخليج.

تقع ترومسو في منتصف منطقة الشفق القطبي (منطقة أضواء الشمال) وتعد واحدة من أفضل الأماكن في العالم لمراقبة هذه الظاهرة الفريدة. تختفي الشمس تحت الأفق من 26 نوفمبر إلى 15 يناير من كل عام. وتكون عودة الشمس إليها مناسبة للاحتفال. تشتهر ترومسو بكثرة ثلوجها في فصل الشتاء رغم اختلاف كمية الثلوج من عام لآخر. أما في فصل الصيف فلا تغرب الشمس من 18 مايو حتى 26 يوليو وتسمى بظاهرة شمس منتصف الليل. ولا يحدث ظلام حقيقي بين أواخر أبريل ومنتصف أغسطس من كل عام.

المعالم والحياة الثقافية

تضم مدينة ترومسو أقصى جامعات العالم شمالا (جامعة ترومسو)، وكذلك أقصى مسجد وحديقة نباتية وبلانتاريوم في شمال العالم وتشتهر بالعديد من البيوت الخشبية الأثرية الذي يعود أقدمها لعام 1789 وكذلك كاتدرائيتها الخشبية التي تعود لعام 1837. ومن المعالم الهامة أيضا قمة (Tromsdaltinden) الجبلية التي يبلغ ارتفاعها 1238 مترا وبحيرة بريست فانه (Prestvannet).

تعتبر المدينة أهم مركز ثقافي بالمنطقة، حيث تقام فيها العديد من المهرجانات الثقافية مثل مهرجان ترومسو العالمي للأفلام واليوم العالمي لقومية سامي والعديد من المهرجانات الموسيقية، وتضم عددا من المتاحف والمعارض الدائمة مثل متحف ترومسو والمتحف القطبي ومتحف الأحياء المائية. وتضم أيضا أقدم دار عرض أفلام في النرويج (Verdensteatret) أُنشئت عام 1915.

وفي مجال الرياضة تشتهر ترومسو بالرياضات الشتوية خاصة التزلج على الجليد بأنواعه المختلفة، كما يلعب نادي ترومسو إيدريتسلاغ لكرة القدم في الدوري النرويجي الممتاز، ويقام سباق ماراثون سنوي يسمى ماراثون شمس منتصف الليل.

أعلام
 مادس جيلبرت
 مورتن بيدرسن
 ماريت مالم فرافيورد

مراجع

أماكن ساحلية مأهولة في النرويج
بلديات ترومس
تأسيسات سنة 1838 في النرويج
مدن وبلدات النرويج

ترومسو


Arthur Davidson Sr. (11 février 1881 - 30 décembre 1950) était un homme d'affaires américain. Il est l'un des quatre fondateurs originaux de la fabrique de motos Harley-Davidson.

Jeunesse
William Davidson est né à Milwaukee, Wisconsin. Il était le fils de William C Davidson (1846–1923) natif d'Angus (Écosse) et de Margaret Adams McFarlane (1843–1933) d'origine écossaise de la petite colonie écossaise de Cambridge, Wisconsin. La famille comptait cinq enfants élevés ensemble : Janet May, William A., Walter, Arthur et Elizabeth. Le grand-père d'Arthur, Alexander "Sandy" Davidson (d'Aberlemno, Écosse) et sa femme, Margaret Scott, avaient immigré d'Écosse aux États-Unis en 1858 avec leurs six enfants, dont le père d'Arthur, William.

Les débuts de Harley-Davidson

Ils s'installèrent finalement dans le Wisconsin. C'est là qu'en 1903, Arthur se lança en affaires avec William S. Harley, fabriquant des motos dans son hangar familial. L'un des passe-temps préférés de Davidson était de pêcher dans la nature sauvage du Wisconsin. Cela qui lui aurait inspiré la création d'une moto qui "supprimerait le travail acharné de pédaler sur un vélo". Arthur était conteur, vendeur et patriote américain. Pendant les Première et Seconde Guerres mondiales, Arthur et sa société détournèrent une partie de la production de leurs motos pour soutenir les troupes américaines en Europe.

L'histoire de "Honey Uncle" est l'une des histoires de famille racontées sur Davidson et un moment charnière de l'histoire de la société Harley-Davidson. Un jour, peu de temps après la visite de sa femme déménage, Davidson découvrit que l'argent de départ qu'il avait caché sous son matelas pour lancer Harley-Davidson manquait. Davidson pu emprunter les 170 $ en capital-risque nécessaires pour lancer Harley-Davidson à un oncle qui possédait une ferme apicole à Madison, Wisconsin. Dès lors, l'oncle fut connu sous le nom de "Honey Uncle" (Oncle Miel) pour avoir aidé l'entreprise à démarrer. La ferme apicole du lac Mendota fut ensuite vendue à l'Université du Wisconsin à Madison. Elle est maintenant connue comme un point de piquenique dans la réserve naturelle du Lakeshore.

Davidson trouva le slogan "Take the Work out of Bicycling" (« Arrêtez de pédaler »), inspiré par lui et son ami de 21 ans, William S. Harley, alors qu'ils travaillaient sans relâche dans un minuscule hangar de 10 x 15 pieds.

Davidson trouva la mort dans une collision avec une autre voiture le 30 décembre 1950 à l'âge de 69 ans. L'accident venu lieu à  au sud de sa maison, une ferme laitière, sur la Wisconsin Highway 59 près de Waukesha, Wisconsin. Son épouse, Clara, ainsi que Dorothy et Donald Jeffery furent également tués dans l'accident.

Temple de la renommée du travail
Arthur Davidson, William A. Davidson, Walter Davidson et William S. Harley, "utilisaient et croyaient en leurs produits, comptant sur le dévouement de leurs employés pour produire des motos de qualité". Pour cela les quatre hommes furent intronisés au Hall d'honneur du Département du Travail des États-Unis.

Liens externes

 L'héritage Davidson
 Arthur Davidson

Articles connexes

 Harley-Davidson
 Liste des motos Harley-Davidson
 Chronologie des moteurs Harley-Davidson

Références

Décès en décembre 1950
Naissance en février 1881
Naissance à Milwaukee
Décès à Milwaukee
Homme d'affaires américain
Harley-Davidson
Décès à 69 ans

Arthur Davidson Sr.


Botero – Geboren in Medellín ist ein deutscher Dokumentarfilm von Peter Schamoni aus dem Jahr 2008.

Handlung
Fernando Botero, ein kolumbianischer Künstler, besichtigt verschiedene Orte, an denen seine Skulpturen anlässlich von Ausstellungen aufgestellt werden, darunter Paris (1992), New York City (1993) und Chicago (1994). Egal, wo seine Skulpturen öffentlich ausgestellt sind – sei es Berlin, Mailand oder Tokio – stets darf er den Standort bestimmen und immer kümmert er sich um die Aufstellung.

Botero spricht über seine Kunstwerke. Beim Zeichnen einer Mandoline verkleinerte er einst das Loch des Instrumentenkörpers auf minimale Größe. Dies ließ das Instrument monumentaler wirken und brachte ihn zu seinem Malstil. Wichtig ist ihm das Volumen des Dargestellten, das er spüren will. Seine dargestellten Menschen und Tiere, aber auch einfache Objekte sind stets rundlich. Zudem zeigt er keinen Respekt vor Proportionen und betont Aspekte durch Größe oder Winzigkeit.

Fernando Botero wurde in Medellín geboren. Sein Vater arbeitete als berittener Handlungsreisender und starb als Botero vier Jahre alt war. Er hat seinen Vater dennoch mehrfach gezeichnet. Im Alter von 18 Jahren entdeckte Botero das Werk des Malers Paul Gauguin für sich und zog für mehrere Monate an die karibische Küste, wo er im Gauguin-Stil zeichnete. Mit dem Preisgeld aus einem gewonnenen Wettbewerb ging er nach Madrid. Unter anderem kopierte er hier Klassiker der Malerei auf seine Art, darunter die Mona Lisa und Werke von Diego Rodríguez de Silva y Velázquez, vor allem Las Meninas. Er zog nach New York City, wo er neun Jahre lang lebte, jedoch aufgrund der dominierenden abstrakten Kunst keinerlei Erfolg hatte. Erst in Deutschland gelang ihm der Durchbruch. Seine erste Ausstellung fand in München statt.

Botero ist es wichtig, dass er trotz seiner gegenständlichen Darstellungsweise keine realistische Kunst schafft. Die Realität gibt es, weswegen sie nicht abgebildet werden muss. Für ihn ist es zentral, eine eigene, künstlerische Parallelwelt zu erschaffen. In seinem Werk kommen häufig religiöse Würdenträger und Stierkämpfer vor. Beide Gruppen sind die einzigen für ihn, die sich in der Gegenwart noch fantasievoll kleiden. Plätze der Irrationalität findet Botero wiederum in Bordellszenen. Bei aller Darstellung bestimmt für ihn jedoch die Farbe die Komposition des Bildes. Nicht alle Werke verkauft er. Darstellungen des Guerillakriegs, von Entführungen und Massakern in Kolumbien schenkte er dem Museo Nacional de Colombia, da er aus dem Leid der Menschen kein Geld machen wollte. Die Folterungen im Abu-Ghuraib-Gefängnis, die er in mehreren Dutzend Bildern verarbeitete, wollte er ebenfalls stiften.

Vor allem in seinem Geburtsort Medellín wird Botero wie ein Nationalheiliger verehrt. Um 25 von ihm gestiftete Skulpturen in der Stadt aufstellen zu können, wurde ein ganzer Häuserblock abgerissen. Im Rathaus wurden zahlreiche Skulpturen ausgestellt, das Museo de Antioquia zeigt Boteros Werke und das Café Botero ist mit seinen Bildern geschmückt. Selbst ein Flugzeug zeugt mit der Aufschrift "Medellín – Ciudad de Botero" von der Verehrung des Künstlers. Der stiftete seine Gemäldesammlung internationaler Künstler der Stadt Bogotá, die daraufhin das Museo Botero gründete.

Botero musste auch Schattenseiten in seinem Leben verkraften. Nach einem fehlgeschlagenen Entführungsversuch gab er sein Haus unweit von Bogotá auf, in dem er lange Zeit gearbeitet hatte. Sein Sohn starb im Kindesalter bei einem Verkehrsunfall und wurde seither mehrfach von Botero gezeichnet. Er sieht sein Leben zweigeteilt in eines vor dem Tod des Sohnes und eines danach. Aktuell arbeitet er an einer Bilderreihe zum Zirkus, wobei es ihm wie immer wichtig ist, seinen eigenen Zirkus zu schaffen.

Produktion
Botero – Geboren in Medellín entstand anlässlich des 75. Geburtstages von Fernando Botero. Regisseur Peter Schamoni und Botero kannten sich bereits seit 1966 und waren befreundet. Ursprünglich wollte Schamoni bereits in den 1970er Jahren einen Film über Botero drehen. Der Tod von Boteros Sohn Pedro führte jedoch zu einer Schaffenspause von Botero, sodass sich die Filmpläne zerschlugen. Ausschlag dafür, das Filmprojekt erneut anzugehen, wurde der Abu-Ghuraib-Bilderzyklus, der international Beachtung fand. Die Dreharbeiten zu Botero – Geboren in Medellín begannen 2006. Es war der letzte Film von Regisseur Peter Schamoni, der 2011 verstarb.

Der Film erlebte am 28. Juni 2008 auf dem Filmfest München seine Premiere; es war der Abschlussfilm des Festivals. Am 30. Oktober 2008 kam er in die Kinos und erschien 2009 auf DVD.

Sprecher im Film ist Mario Adorf.

Kritik
Für den film-dienst war Botero – Geboren in Medellín ein "sinnlicher Film, der durch seine hermetische Machart freilich eines aufgeschlossenen Publikums bedarf." Die Süddeutsche Zeitung nannte den Film ein "schwelgerisch farbenfrohe[s] wie aufschlussreiche[s] Werk…". Der Tagesspiegel befand, dass "Peter Schamonis Filmporträt den 76-jährigen Künstler auf äußerst dynamische Weise [erschließt]."

Cinema schrieb, dass Boteros Leben und Werk im Film "in ermüdender Ausführlichkeit" vorgestellt werden. Die Welt kritisierte: "[A]nstatt dem Maler und Bildhauer nahe zu kommen, werden Boteros Lebensstationen wie in einem Durchlauferhitzer hinweggespült, einige Szenen erscheinen wie aus dem Werbefilm. Vielleicht liegt das daran, dass Schamoni Botero seit vierzig Jahren kennt. Und aus der Angst vor zu viel Nähe kam die Distanz."

Auszeichnungen
Die Filmbewertungsstelle vergab für Botero – Geboren in Medellín das Prädikat "Besonders wertvoll". Die Jury begründete ihr Urteil: "Peter Schamoni weiß, wie man aus der Kunst von anderen Filmkunst macht. In Botero beweist er dies wieder, indem er eine feine Balance zwischen Werkschau, Künstlerbiografie und einem Selbstporträt des Malers hält […] Ein rundherum gelungener Film".

Weblinks

 Website des Films

Einzelnachweise

Filmtitel 2008
Deutscher Film
Dokumentarfilm

Botero – Geboren in Medellín


Escargot (esg) is a transcription factor expressed in Drosophila melanogaster.  It is responsible for the maintenance of intestinal stem cells and is used as a marker for those types of cells in Drosophila. Apart from its expression in the gut, esg is also expressed in expressed in germline stem cells and cyst stem cells of the testis and, during development, in neural stem cells and imaginal disks.

Discovery
In the year 1992, Mary Whiteley and coworkers identified a gene which is very similar to Drosophila Snail gene and named it escargot. They found that it encodes for zinc finger like snail related genes.

Pathways associated with escargot

Delta-Notch signaling
Esg acts through the Notch signaling pathway to repress differentiation-related genes in the Drosophila gut. Intestinal stem cells produce the ligand for the Notch receptor i.e., Delta which activates a transcriptional program that leads to the differentiation of enteroblasts to enterocytes and Escargot represses this. Esg and Scratch act redundantly to determine neural commitment in sensory cells by antagonizing Notch activity which is required for neuronal fate determination by regulating the number of neural precursor cells and also by directing the cells fates to their neural type lineages. Esg along with scratch were reported to be involved in assigning neural commitment and induce neural cell type fates in Drosophila mechanosensory organ lineage cells

Insulin receptor pathway
Esg is required for the maintenance of somatic cyst stem cells in their stem state. The testis in Drosophila has two types of stem cells i.e., the germline stem cells and the somatic cyst stem cells. Germline stem cells divide to generate a daughter gonialblast and a germline stem cell. The gonialblast undergoes mitotic transit-amplifying divisions to produce spermatocytes which will eventually give rise to haploid spermatids. On the other hand, cyst stem cells generate cyst cells and cyst stem cells. Cyst stem cells/cyst cells encapsulate the gonialblast and differentiate with differentiating germline and act analogously to the mammalian sertoli cells. Drosophila insulin-like peptide signaling pathway is required for the differentiation of dividing cyst stem cells. Esg overexpression enhances the activity of imaginal morphogenesis protein-late 2 (ImpL2) (fly homolog of  mammalian insulin-like growth factor binding protein IGFBP7), which is required to prevent the differentiation of dividing cyst stem cells and there by maintains the cyst stem cells in stem cell state.

FGF signaling
Fibroblast growth factor signaling is important for trachea development in insects. Branching morphogenesis of the tracheal system in Drosophila is governed by FGF signaling. The primordial tip cells expressing Branchless/Breathless will initiate the primary branching and migration. The tip cells get differentiated into fusion cells or terminal cells. Fusion cells will get differentiated into different type of cells while terminal cells form cytoplasmic extensions with intracellular lumen. Esg regulates the diversification of branching tip cells by inhibiting the FGF signaling.

Esg homologs

The Snail-related zinc-finger transcription factor family has been implicated in stem cell maintenance in the model insect, the fly D. melanogaster. There are three Snail family members in D. melanogaster: escargot (esg), snail, and worniu. After the initial cloning of snail in D. melanogaster, additional snail-orthlogues have been isolated in other animals including Tribolium castaneum (beetle), Achaearanea tepidariorum (spider), the frog Xenopus laevis, chicken, and mouse. Besides snail, D. melanogaster encodes five snail paralogs including esg, worniu, scratch, scratch-like 1, and scratch-like 2. The Snail family is part of the larger Snail superfamily, which comprises Snail and Scratch families. The Snail family members snail, esg and worniu are involved in forming variable structures in D. melanogaster by functioning in several cellular process like cell behavior, cell shape, cell asymmetric divisions, cell fate regulation and cell differentiation, while D. melanogaster scratch mainly promotes neural cell fate. Recently, esg orthologue was identified in the genome of the leipdopteran Chloridea virescens.

Esg and Tumors
Intra-Tumour Heterogeneity (ITH) is the altered and diverse morphological, genetic, epigenetic, transcriptomic and metabolomic states of cancerous cells. The somatic epithelial cells of the Drosophila ovary emerge from germline stem cells to form polarized follicle cells that establish the monolayered epithelia which surrounds the germline cells within an egg chamber. Drosophila ovarian follicle cell model was used to study the ITH. Heterogeneity was induced in the follicle cells in-situ. It was discovered that loss of cell polarity induces heterogenous multilayering. Esg was upregulated in the heterogenous cell population down stream of Upd/Jak-STAT signaling and maintains the non-polar cells. This can be extrapolated to the cancer-associated fibroblasts which communicate with tumour cells via IL-6/STAT3 and this regulates cancer stem cell maintenance via Snail .

Functions

Esg is expressed in the blastoderm stage in dorsal surface of the embryo, cephalic furrow, and lateral and medial columns of neurectoderm. During the latter stage of embryogenesis, esg is expressed in primordial cells responsible for the development of wings, halteres, genital and abdominal tissues. Other functions of the esg include

 Esg maintains diploidy in imaginal cells. Esg mutant flies showed polyploid abdominal histoblasts. When esg is expressed in by heat shock promoter it rescues the polyploid phenotypee of histoblasts.
 Esg is involved in labial and antennal imaginal disc development. When esg expression is downregulated in Drosophila antennal disc, DE-cadherin amount decreases and the expression domanins of cubitus interruptus (ci) and engrailed (en) are affected resulting in structural malformations in antennae and maxillary palps. While reduced esg transcripts in the labial discs causes complete loss of the proboscis.
 Esg controls somatic stem cell maintenance through repressing insulin receptor pathway.
 Gain-of-function mutations in esg in neurons suppresses seizures
 Esg promotes neuronal differentiation through the inhibition of daughterless/HEB that maintain the stem cell niche
 Esg maintains stemness in intestinal stem cells and intestinal homeostasis by suppressing the expression of genes such as Pdm-1 which promote differentiation of the progenitor cells.

References

Drosophila melanogaster genes

Escargot (transcription factor)


مرشح الترددات المنخفضة في الإلكترونيات  هو مرشح يقوم بتمرير الإشارات ذات الترددات المنخفضة ويقوم بخفض (تقليل شدة) الإشارات ذات الترددات الأعلى من تردد الإيقاف. تختلف كمية الخفض الفعلية لكل تردد على حسب اختلاف المرشح. ويسمى أحياناً بمرشح القص العالي أو بمرشح القص الثلاثي عند إستخدامه في التطبيقات السمعية. ويمكن القول بأن مرشح الترددات المنخفضة معاكس لمرشح الترددات المرتفعة. يقوم عمل مرشح تمرير النطاق  على الجمع بين مرشحات الترددات المنخفضة والمرتفعة.

تتواجد مرشحات الترددات المنخفضة بعدة أشكال، ويتضمن ذلك الدوائر الإلكترونية (مثل مرشحات الصفير أو الهمس المستخدمة في التسجيل الصوتي)، مرشحات منع التعرج لتكييف الإشارات قبل تحويلها من تماثلية إلى رقمية، المرشحات الرقمية لصقل (ضمان سلاسة) مجموعات بيانات، العوازل الصوتية، ضبابية الصور إلخ.

ويمكن القول عن المرشحات الضوئية بأنها مرشحات ترددات منخفضة.

نظرية مرشح الترددات المنخفضة تتمثل في الكثير من التطبيقات مثل الدوائر الالكترونية والخوارزميات الرقمية والموانع الصوتية... الخ.

مرشحات الترددات المنخفضة تلعب أيضا دورا هاما في مجال معالجة الإشارة.

أمثلة على مرشحات الترددات المنخفضة

سمعي
حاجز مادي صلب يميل إلى عكس الترددات الصوتية العالية وبذلك يعمل كمرشح الترددات المنخفضة لنقل الصوت. مثال: عند تشغيل الموسيقى في غرفة مجاورة، حيث يمكننا سماع النوتات الموسيقية المنخفضة بسهولة أما النوتات الموسيقية العالية فيتم خفضها.

إلكتروني
في مرشح مقاومة-مكثف إلكتروني للترددات المنخفضة، لإشارة فرق جهد يتم خفض الترددات العالية الموجودة في إشارة المدخل بمقدار ضئيل يحدده الثابت الزمني لدائرة المقاومة والمكثف. اما للتيار فبإستخدام دائرة مشابهة تحتوي على مكثف ومقاومة على التوازي يمكننا الحصول على نتيجة مشابهة.

مرشحات الترددات المنخفضة الإلكترونية تستخدم على إشارات المدخلات للصبوفورز (المكبر الكبير في مكبر الصوت المسؤول عن إصدار الترددات المنخفضة كأصوات الانفجارات مثلا) ولمختلف أنواع المكبرات لحجب النغمات المرتفعة التي لا يمكنها معالجتها بفاعلية.

أنواعه
 مرشح ترددات منخفضة سلبي: يتألف من مقاومة ومكثف عادة.
 مرشح ترددات منخفضة إيجابي: يعتمد على مكبر عمليات إلكتروني بالإضافة للسابق.

مراجع

انظر أيضا
 مرشح الترددات العالية
 مرشح تمرير النطاق
 مرشح إيقاف النطاق
 رنان ملف ومكثف
 حساب التيار المتردد
 دورة (فيزياء)
 مرشح مضاد للتشوهات
 تجاوز الحد (إشارة)

إلكترونيات
صوت
علم الصوت
مرشحات
معالجة الإشارة

مرشح ترددات منخفضة


පොන්නූංජල් යනු ඉන්දියානු දෙමළ-භාෂා සෝප් ඔපෙරාවකි. මෙය සඳුදා සිට සෙනසුරාදා දක්වා සන් ටීවී ඔස්සේ ප.ව. 1:00ට (IST) විකාශය වූයේ 2013 සැප්තැම්බර් 2 දින සිට ය. කථාංග 940කින් යුත් මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන ලද්දේ ශාමිතා, විශ්වා, මංජුලා, පරිතලා, වනිතා හරිහරන්, ශ්‍යාම් සහ ආදවන් විසිනි. ඉහළම ඇගයුමක් ලද දෙමළ කතාමාලාවක් වන මෙය ප්‍රේක්ෂකයන් වෙතින් පැසසුම් ලබා ඇත.

මෙම කතාමාලාව තුළ මෙට්ටි ඔලි (2002–2005) සහ දීපංගල් (2008–2009) කතාමාලාවල එක්ව රංගනයේ යෙදුණු රාජ්කාන්ත් සහ වනාජා යළි එක්ව රංගනයේ යෙදෙයි. මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ විෂන් ටයිම් ඉන්ඩියා ප්‍රයිවට් ලිමිටඩ්හි වෛදේහි රාමමූර්ති විසිනි. ආර්. ගනේෂ්, ඒත අබ්දුල්ලා, ඒ. ජවාහර් සහ එම්. කේ. අරුන්තවරාජා විසින් මෙය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලදී. මෙහි තේමා පථය නිමවන ලද්දේ වී හරික්‍රිෂ්ණා විසිනි. එහි ගායනය ප්‍රියා හිමේෂ් විසින් ද පද රචනය යුගභාරතී විසින් ද සිදුකරන ලදී. ශ්‍රී ලංකාව තුළ දමිළ නාළිකාවක් වන ශක්ති ටීවී ඔස්සේ පෙ.ව. 10:00ට (SST) මෙය විකාශය වන්නේ සිංහල උපසිරැසි සමගිනි.

කථාපුවත
පොන්නූංජල් මගින් නන්දිනී (අබිතා/ශමිතා ශ්‍රීකුමාර්) සහ ප්‍රියා (මංජුලා පරිතලා) නම් සොයුරියන් දෙදෙනකු වටායි. නන්දිනී විශ්වා සමග විවාහ වන අතර, ප්‍රියා වරුන් (ආදවන්) සමග විවාහ වෙයි. විවාහ දිවිය තුළ නන්දිනී මෙන්ම ප්‍රියා ද විවිධ අභියෝගයන්ට මුහුණපායි. මෙම කතාමාලාව තුළින් විවිධ ගැටලු පැනනගින අයුරුත්, ඔවුන් එයට මුශුණදෙන අයුරුත් නිරූපණය වේ.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත

 අබිතා (1-375) /ශාමිතා ශ්‍රීකුමාර්, නන්දිනී විශ්වා ලෙස (376-840)
 විශ්වා, විශ්වා ලෙස (10-840)
 රාජ්කාන්ත්, සුන්දර් ලෙස (1-780)
 වනාජා, මාලතී සුන්දර් ලෙස (1-815)
 වනිතා හරිහරන්, කීර්තනා අරුන් ලෙස (690-940)
 මංජුලා පරිතලා, ප්‍රියා වරුන් ලෙස (690-940)
 ශ්‍යාම්, අරුන් ලෙස (757-940)
 ආදවන්, වරුන් ලෙස (690-940)

ආවර්තී චරිත

 ෂාමිලී සුකුමාර්, රේවතී මහේෂ් ලෙස (729-814)
 ගුහන් ෂන්මුගම්, මහේෂ් ලෙස (110-760)
 විග්නේෂ් කුමාර්, කාර්තික් ලෙස (895-939) (මියගිය)
 කේ. එස්. ජයලක්ෂ්මී, ක්‍රිෂ්ණවේනි ලෙස; සුන්දර්ගේ මවයි. (1-514)
 රාජසේඛර්, රංගනාතන් ලෙස; නන්දිනීගේ පියායි. (1-894)
 සුමංගලී, අම්සවල්ලි රංගනාතන් ලෙස; නන්දිනීගේ මවයි. (1-940)
 ජයරේඛා, මරගතම් ලෙස; විශ්වාගේ මවයි. (10-840)
 සුජාතා පංජු, විජයලක්ෂ්මී නවනීත්ක්‍රිෂ්ණන් ලෙස; අරුන්ගේ මවයි. (754-816) (මියගිය)
 සී. රංගනාතන්, නවනීත්ක්‍රිෂ්ණන් ලෙස; අරුන්ගේ පියායි. (755-900)
 ගීතා සරස්වතී, වරුන්ගේ මව ලෙස (690-940)
 හර්ෂා නායිර්, රේවතී ලෙස (110-728) (ෂාමිලී විසින් විස්ථාපිත)
 සුහාසිනී, නන්දිනීගේ සහායිකාව ලෙස (199-730)
 බාලාම්බිකා (814-864)
 භාස්කර්, අඛිලාගේ සහායකයා ලෙස (680-802)
 ක්‍රිතිකා ලඩ්ඩු, අඛිලා ලෙස (645-825)
 නිවිශා
 ගායත්‍රි/ හේමා, රම්‍යා ප්‍රියා ලෙස (791-924)
 ගීතා සතිශ්
 යුවශ්‍රී, නිර්මලා දේවි ලෙස (791-894)
 කල්‍යාණ්ජි
 සතිශ්
අශ්වින්
 බම්බාබාබු
 සන්තානා භාරතී, විශ්වාගේ පියා ලෙස (මියගිය)
 සෙන්තිල්නාතන්
 එස්. සුරේෂ්වර්, සුරේෂ් ලෙස
 ගෞතමී, මීනාක්ෂි ලෙස
 සින්දු
 අමරසිගාමණි, මහේෂ්ගේ පියා ලෙස
 දීපිකා
 ජයන්ත්
 බේබි මොනා, තුලසි ලෙස
 ආර්විසී
 අරවින්ද්
 ශ්‍රී විද්‍යා, අංජලී ලෙස
 ශාන්ති ගනේෂ්
 ශ්‍රීජිත්

මුල් ධ්වනිපථය

තේමා ගීතය
තේමා ගීතය නිර්මාණය කරන ලද්දේ සංගීත අධ්‍යක්ෂක හරි විසිනි. මෙහි පද රචනය යුගභාරතී විසින් ද ගායනය ප්‍රියා හිමේෂ් විසින් ද සිදුකරන ලදී.

ධ්වනිපථය

සම්මාන සහ නිර්දේශ

අන්තර්ජාතික විකාශය
මෙම කතාමාලාව 2013 සැප්තැම්බර් 2 දින සන් ටීවී ඔස්සේ මුදාහැරිණි. එසේම එය සන් ටීවී HD තුළින් ද විකාශය විය. අන්තර්ජාතිකව නාළිකාවේ අන්තර්ජාතික බෙදාහැරීම ඔස්සේ ශ්‍රී ලංකාව, අග්නිදිග ආසියාව, මැද පෙරදිග, එක්ස්ත ජනපදය, කැනඩාව, යුරෝපය, ඕෂනියාව, දකුණු අප්‍රිකාව සහ උප සහරානු අප්‍රිකාව තුළ සන් ටීවී තුළින් විකාශය වේ. මෙහි කථාංග යූටියුබ් නාළිකාවක් තුළ විෂන් ටයිම් ඔස්සේ ද මුදාහැර ඇත. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ දෙමළ නාළිකාවක් වන ශක්ති ටීවී තුළින් ද විකාශය වේ.

  තුළ දෙමළ බසින් ශක්ති ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය වේ. එය සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා පෙ.ව. 10:00ට (SST) විකාශය කෙරේ.

මේවාත් බලන්න
 සන් ටීවී විකාශය කළ වැඩසටහන් ලැයිස්තුව

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 යූටියබ් තුළ විෂන් ටයිම්
 නිල වෙබ්අඩවිය
 යූටියුඩ් තුළ සන් ටීවී
 සන් ටීවී ජාලය
 සන් සමූහය

සන් ටීවී රූපවාහිනී කතාමාලා
තමිල් නාඩු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
තමිල් නාඩු නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
2013 දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
2016 දෙමළ-භාෂා රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
රූපවාහිනී කතාමාලා

පොන්නූංජල් (රූපවාහිනී කතාමාලාව)


Sıfırdan Linux (LFS Linux From Scratch), kendi Linux işletim sisteminizi geliştirme projesidir. Aslında LFS bir dağıtım değil uzmanlar ve öğrenciler için Çekirdekten bir Linux sistemi ortaya çıkarma projesidir.
LFS projesi'nin kitabı başta Gerard Beekmans olmak üzere pek çok geliştirici tarafından yazılmıştır. Son çıkan tam sürümü 11.3'dır.

Dış bağlantılar
 Linux From Scratch
Linux From Scratch , Türkiye/Türkçe sitesi.

Linux dağıtımları

LFS


The year 1883 in architecture involved some significant events.

Buildings and structures

Buildings

 March 10 – The Ames Free Library opens to the public "without fanfare and ceremony." Designed by Henry Hobson Richardson.
 May 1 – The Examination Schools of the University of Oxford, designed by Thomas G. Jackson, are formally opened.
 May 24 – Brooklyn Bridge, designed by John A. Roebling, is completed.
 May 26 – Cathedral of Christ the Saviour in Moscow, designed by Konstantin Thon, is dedicated.
 August 29 – Dunfermline Carnegie Library opened, the first of over 2,500 Carnegie Libraries funded by Andrew Carnegie.
 Albany City Hall in Albany, New York, designed by Henry Hobson Richardson in 'Richardsonian Romanesque' style, is completed.
 Vienna City Hall (Rathaus), designed by Friedrich von Schmidt in Gothic Revival style, is completed.
 The Home Insurance Building in Chicago designed by William LeBaron Jenney (demolished 1931).
 The Kuhns Building in Dayton, Ohio, is constructed.
 Hotel Windsor (Melbourne), Australia, designed by Charles Webb, is completed.
 Cane Hill Hospital in Coulsdon, London, is completed.
 Coney Hill Hospital (Gloucestershire County Asylum) in Gloucester, England, designed by John Giles and Edward Gough, is partially completed.
 Waddesdon Manor in Buckinghamshire, England, designed by Gabriel-Hippolyte Destailleur, is opened for guests.
 Billings Memorial Library at the University of Vermont in Burlington, designed by Henry Hobson Richardson, is built.
 New Church, Anerley, London, designed by W. J. E. Henley of the Concrete Building Company, completed.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Francis Penrose.
 Grand Prix de Rome, architecture: Gaston Redon.

Births

 January 8 – Robert Atkinson, English Art Deco architect (died 1952)
 February 15 – Richard Konwiarz, German architect (died 1960)
 May 18 – Walter Gropius, German modernist architect (died 1969)
 May 28 – Clough Williams-Ellis, British architect (died 1978)
 June 25 – Paul Bartholomew, American architect (died 1973)
 August 23 – Alker Tripp, English town planner (died 1954)
 August 30 – Theo van Doesburg, Dutch De Stijl architect (died 1931)
 December 19 – Barry Byrne, American Prairie School architect (died 1967)

Deaths
 June 3 – Emilio De Fabris, Italian architect (born 1808)
 October 22 – John Henry Chamberlain, English Gothic Revival architect working in Birmingham (born 1831)

References

Arch
Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1883 in architecture


Samuel Hopkins ist der Name folgender Personen:
* Samuel Hopkins (Theologe) (1721–1803), US-amerikanischer Theologe
 Samuel Hopkins (Erfinder) (1743–1818), US-amerikanischer Erfinder
 Samuel Hopkins (Politiker) (1753–1819), US-amerikanischer Politiker
 Samuel I. Hopkins (1843–1914), US-amerikanischer Politiker
 Samuel M. Hopkins (1772–1837), US-amerikanischer Politiker

Siehe auch:
 Sam Hopkins (1912–1982), US-amerikanischer Blues-Sänger und -Gitarrist, siehe Lightnin' Hopkins

Samuel Hopkins


Igor Kožemjakin (Sarajevo, 8. svibnja 1979.), židovski teolog i sarajevski hazan.

Životopis
Igor Kožemjakin je rođen 8. svibnja 1979. u Sarajevu. U rodnom gradu je završio osnovnu školu Meša Selimović, a srednju školu Dr. Israel Goldstein u Jeruzalemu. Od 2001. do 2005. je studirao prava na Pravom fakultetu Sveučilišta u Sarajevu. Godine 2008. završio je židovske studije u Stockholmu.

Od 2005. do 2020. je bio viši savjetnik u Međureligijskom vijeću u Bosni i Hercegovini. Od 2012. godine je član Vijeća za nacionalne manjine Sarajevske županije. Iste godine je imenovan za sarajevskog hazana.

Izvori

Vanjske poveznice
 Kožemjakin: Prvi pesah bez vjernika u sarajevskoj sinagogi na Al-Jazzera Balkans

Životopisi, Sarajevo
Židovi u Bosni i Hercegovini

Igor Kožemjakin


Kuća biskupa Tome Tomassinija nalazi se u gradu Hvaru,na adresi ul. Marije Maričić 1.

Opis
Gotička biskupska jednokatnica s biforom na glavnom pročelju, sagrađena u središnjem dijelu Grode. Tlocrt kuće je u obliku izduženog pravokutnika. Gradnju kuće je potakao biskup Toma Tomasini u drugoj polovini 15. stoljeća kako bi imao kuću pod zaštitom gradskih zidina. Na nadvratniku vrata u prizemlju istaknut je njegov grb. Na katu južnog pročelja istaknuta je gotička bifora sa središnjim tordiranim konopom koja se može povezati s radionicom Jurja Dalmatinca.

Zaštita
Pod oznakom Z-6586 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Hvaru

Kuća biskupa Tome Tomassinija


Detective Comics, DC Comics şirketi tarafından 1937'den beri aylık olarak yayınlanan çizgi roman serisidir.

Detective Comics, Mart 1937'de, Donenfeld'in yönetiminde tümüyle çizgi roman olan bir "comic book" yayınladı. Bir süre sonra iki üniversite öğrencisi Joe Shuster (desenleri çiziyor) ile Jerry Siegel (senaryoyu yazıyordu) 1933'ten beri tanıtmaya çalıştıkları levhaları yayınladı.

Batman (karakter)
DC Comics

Detective Comics


Dacrydium gibbsiae er sígrænt tré (um 2 til 12m hátt) frá Borneó. Það þolir hátt hlutfall eitraðra málma í jarðvegi.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Dacrydium gibbsiae


Vincenzo Gioberti (født 5. april 1801 i Turin, død 26. oktober 1852 i Paris) var en italiensk filosof og statsmand, .

Liv og gerning
Han var af ringe byrd, blev tidlig præsteviet og i 1825 professor i filosofi. Senere blev han hofpræst hos kronprinsen Karl Albert, men i 1833 som mistænkt for at stå i forbindelse med "det unge Italien", fængslet og uden dom landsforvist. Han drog til Paris og i 1835 til Bruxelles, hvor han levede til 1845. Her skrev han en række filosofiske skrifter, blandt andre Introduzione allo studio della filosofia (i 4 bind, 1839—40), en kritik af hele den nyere filosofi, der kun førte til tvivlesyge, og rettede skarpe angreb på Lamennais og Rosmini, idet han selv hævdede den katolske kirkes lære. Mest kendt blev dog hans store værk Il primato civile e morale degl' Italiani (i 3 bind, 1843), som i et glimrende billedrigt sprog udtalte tanker, der gav stødet til store tildragelser. Han fremstillede det nemlig som Italiens kald at gå i spidsen for Europas folk ved at sammenknytte religion og kultur; samtidig skulle det selv samles til et statsforbund under pavedømmets ledelse, altså under landets største åndsmagt, medens Kongeriget Sardinien skulle stå som det verdslige værn. Bogen vakte den største opsigt i Italien, men blev stærkt angrebet af jesuitterne (især Pater Curci) og forbudt så langt, deres magt rakte.

Gioberti skrev der efter to andre skrifter, Prolegomeni (1845), som fremstillede den katolske kirkes brøst, og Il Gesuita moderno (i 5 bind, 1847), hvori han med glimrende veltalenhed, og megen historisk lærdom, men også med stor overdrivelse skildrede jesuitterordenens farlige virksomhed og derved væsentlig medvirkede til dens snart følgende fordrivelse fra Italien.

Da Gioberti, som siden 1845 havde boet i Paris, i april 1848 kom tilbage til sit fædreland, modtoges han overalt med overordentlig jubel. Han drog straks til Milano for at virke for Lombardiets tilslutning til Sardinien og trængte her Mazzini tilbage. Han drog så til Rom og rådede ligefrem paven, som viste ham stor velvilje, til at nøjes med det åndelige herredømme. Han valgtes til deputeretkamret efter at have afslået et tilbud om sæde i senatet og blev straks dets formand (16. maj), samt var i august et par uger undervisningsminister. Den 10. oktober blev han formand for den fælles italienske kongres og arbejdede for at bevare det konstitutionelle system og samle fyrsterne til det mål at fordrive østrigerne. Den 16. december blev han sardinsk første- (stats-) og udenrigsminister for et udpræget demokratisk ministerium, dog kun til den 21. februar 1849, og efter Slaget ved Novara blev han som minister uden portefølje sendt til Paris for at påkalde Frankrigs hjælp. Han opgav dog denne stilling allerede i maj, men forblev i Paris i frivillig landflygtighed til sin død.

Under sit ophold i Paris skrev Gioberti i 1851 Il rinnovemento civile d'Italia (i 2 bind), hvori han koldblodig påviste Italiens fejl og udtalte sin fordømmelse både over klerikalismen og mazzinisterne; endvidere flere filosofiske og politiske skrifter. Disse efterladte skrifter udgaves efter hans død i 11 bind i 1856—63; hans Ricordi biografici e carteggio udgav Massari 1860—63 (i 3 bind).

Begravelse

Hans lig førtes senere til Turin og bisattes med stor højtidelighed.

Litteratur
 Massari: Vita de Vincenzo Gioberti; Firenze 1848
 Berti: Vincenzo Gioberti, reformatore politico e ministro; Firenze 1881
 Spaventa: Filosofia di Vincenzo Gioberti; 2 bind, Neapel 1864
 Emil Elberling: "Gioberti, Vincenzo" (i: Salmonsens Konversationsleksikon, 2. udgave, bind IX, s. 708-709)

Italiens historie

Vincenzo Gioberti


{{Kişi bilgi kutusu
| ad                             = Jake Gyllenhaal
| resim                          = Jake Gyllenhaal 2019 by Glenn Francis.jpg
| resimboyutu                    = 220px
| altyazı                        = Jake Gyllenhaal in Hollywood California - June 2019
| alt                            =
| doğumadı                       = Jacob Benjamin Gyllenhaal
| diğeradları                    =
| doğumtarihi                    =
| ölümtarihi                     =
| ölümyeri                       =
| yer                            = Los Angeles, Kaliforniya, ABD
| ulus                           =
| evlilik                        =
| ilişkiler                      =
| çocukları                      =
| ebeveyn                        = Stephen Gyllenhaal <br/ >Naomi Foner Gyllenhaal
| meslek                         = Oyuncu
| köken                          =
| etkinyılları                   = 1991-günümüz
| etkiledikleri                  =
| etkilendikleri                 =
| önemlirolleri                  = Brokeback Dağında Jack Twist
| website                        =
| ödüller                        =
| IMDb-no                        = 350453
| baftaödülleri                  = En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu  2005 Brokeback Dağı
}} Jacob Benjamin Gyllenhaal''' (d. 19 Aralık 1980, ), Amerikalı oyuncu.

Yönetmen Stephen Gyllenhaal ve senarist Naomi Achs'in oğlu, oyuncu Maggie Gyllenhaal'in da kardeşidir. İlk rolünü on yaşında oynayan oyuncu, ilk başrol deneyimini 1999 yılında, henüz on dokuz yaşındayken Ekim Düşü filminde canlandırmıştır. Oyuncu, 2001 yılında oynadığı Donnie Darko filmiyle çıkış yapmıştır. 2004 yılında oynadığı, Küresel Soğuma'yı ele alan Yarından Sonra filminin küresel çaptaki başarısından sonra ününü katlayan oyuncu, 2005 yılında ABD Deniz Piyadeleri için çekilen Jarhead filminde oynamış ve aynı yıl Brokeback Dağı filminde Jack Twist'i canlandırmıştır.

 Hayatı
 Çocukluk ve ilk yılları
Gyllenhaal, Los Angeles'ta, yönetmen Stephen Gyllenhaal ile senarist Naomi Foner'in (evlilik öncesi soyadı Achs) oğlu olarak 1980 yılında dünyaya gelmiştir. Oyuncu Maggie Gyllenhaal'ın da kardeşi olan oyuncu, ablası ile birlikte Donnie Darko filminde oynamıştır. Babası Swedenborgian mezhebine bağlı bir Hristiyan olan oyuncunun sülalesindeki ilk tanınmış kişi, büyük büyük büyükbabası Leonard Gyllenhaal'dır. Annesi New York'lu bir Yahudi'dir.

Akademi Ödülü adaylığı olan ve BAFTA ödülü sahibi Amerikalı oyuncudur. Brokeback Dağı filmindeki rolü ile En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalındaki ödüle aday gösterilmiştir.

İlk olarak 1991 Billy Crystal ile City Slickers filminde görülmüştür. Ailesi bir süre filmlerde yer almasını yasakladı,çünkü evden uzak kalmasını istemiyorlardı. Bu yasaklama 1993 yılında kardeşi Maggie Gyllenhaal ile oynadığı A Dangerous Woman filmi ile son buldu.

Gyllenhaal, 1998 yılında Harvard-Westlake Okulu'ndan mezun oldu. Sonra Columbia Üniversitesi'ne başladı. Burada doğu dinleri ve felsefe çalıştı. İki yıl sonra okula sinema kariyeri için ara verdi. İlk başrolü Ekim Düşü filmidir. Film, Gyllenhaal'un çıkış filmi olarak nitelendirilir.

 Oyunculuk Kariyeri
Bu başarıdan sonra Gyllenhaal'un başrolde olduğu "Highway" isimli film geldi. Ancak ne film ne de oyuncu beğenildi. Jennifer Aniston'la oynadığı "The Good Girl" filmi ile daha çok beğenildi.

"Moonlight Mile" filminde Dustin Hoffman ve Susan Sarandon ile birlikte oynadı.

Örümcek Adam'da Tobey Maguire sırtını incittiği için başrolü oynayacaktı ancak Tobey Maguire iyileşti ve Jake de 2004'te başka bir gişe filmi Yarından Sonra'da Dennis Quaid ile birlikte onun oğlu rolünde oynamaya karar verdi.

2005 yılında oyuncu üç filmde yer aldı: Proof, Jarhead ve Brokeback Dağı. Proof'ta Gwyneth Paltrow ve Anthony Hopkins ile başroldeydi. Jarhead'de ise bir Amerikan askerini oynadı.

Jake'in asıl çıkışı Brokeback Dağı'yla oldu. Bu filmde 1960'larda Heath Ledger'in oynadığı kovboy karakteri ile büyük bir aşk yaşayan kovboyu oynadı. Film üç Akademi Ödülü, dört Altın Küre ve dört BAFTA Ödülü kazandı. Jake Gyllenhaal buradaki rolü ile Oscar'a aday olmuş olsa da ödülü George Clooney aldı. 2006 Akademi Ödülleri'nden sonra oyunculuk kariyerindeki gelişmeler doğrultusunda akademi tarafından akademiye üye olması için davet edildi.

Jake'e Heath Ledger ile olan romantik sahneleri sorulduğunda "etkilenmediğim bir kadınla oynamak gibiydi" cevabını verdi. Biseksüel olduğu yolundaki dedikodulara da "insanların bana yakıştırdıkları her şeye açığım. Bir erkeğe karşı şimdiye kadar hiçbir şey hissetmedim. Hissetseydim de bundan korkmazdım" şeklinde yanıt verdi.

Gyllenhaal David Fincher'ın yönettiği,gerçek bir öyküye dayanan Zodiac'' isimli filmde Robert Graysmith karakterini canlandırdı. Bu filmden sonra ise 2007 yapımı Rendition filminde Reese Witherspoon ile birlikte rol alacak. Ayrıca 2010 yapımı (Prince of Persia Sands of Time) Pers Prens Zamanın Kumları Destan rolündeki Gyllenhaal, video oyunu uyarlamasından yola çıkılarak yapılan son filmidir. Pers Prensi, büyük bir macera, bolca komedi, biraz aşk ve bolca şaşırtıcı özel efekt sunuyor.

Özel hayatı
Jake ailesi ile birçok film yaptı.Kardeşi Maggie ile iki filmde rol aldı. Maggie'nin nişanlısı oyuncu Peter Sarsgaard ile Jarhead isimli filminde birlikte oynadı. Vaftiz annesi Jamie Lee Curtis, Vaftiz babası ise Paul Newman'dır. Kendisi de Heath Ledger ve Michelle Williams'ın kızlarının vaftiz babasıdır.

En bilinen ilişkileri oyuncu Kirsten Dunst ve Reese Witherspoon ile yaşadığı ilişkilerdir. Kirsten ile Jake'in aktris kardeşi Maggie sayesinde tanışmışlar, 2002'de başlayan ilişki inişli çıkışlı olarak 2004'e kadar sürmüştür. Daha sonra adı Natalie Portman ve Gretchen Bleiler gibi birçok ünlüyle anılmıştır.

En uzun süreli ilişkisini ise Rendition Yargısız İnfaz filminde tanışıp sevgili olduğu Reese Witherspoon ile yaşamıştır. Çiftin üç senelik birlikteliklerinden sonra evleneceklerine kesin gözüyle bakılırken Reese Witherspoon tarafından ayrıldıkları açıklanmıştır.

Aktif olarak Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gençlerin oy vermesi için çeşitli kampanyalarda çalışmış, kendisi başkan adayı John Kerry'i desteklemiştir. Çevre sorunlarıyla ilgilenir ve her yıl Mozambik ormanlarına ağaç diker. Boş zamanlarında yemek yapmayı ve ağaç işleriyle uğraşmayı sever.

Jake Gyllenhaal, Budizm'e inanmaktadır.

Filmografi

Ödülleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Beyazperde.com'da Jake Gyllenhaal

Yaşayan insanlar
1980 doğumlular
Los Angeles doğumlu erkek oyuncular
21. yüzyıl Amerikalı Yahudileri
İngiliz asıllı Amerikalılar
İsveç asıllı Amerikalılar
Letonya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Polonya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Rusya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Amerikalı Yahudi erkek oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı erkek çocuk oyuncular
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek tiyatro oyuncuları
Amerikalı erkek seslendirme sanatçıları
Yahudi oyuncular
BAFTA En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu National Board of Review Ödülü sahipleri

Jake Gyllenhaal


Ağcaalan, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 85 km, Bafra ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx  Genel Mahalle Listesi, T.C.İçişleri Bakanlığı, Mart 2020.

Dış bağlantılar

Bafra'nın mahalleleri

Ağcaalan, Bafra


Düzova, Kırklareli ilinin Vize ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1901 yılı kayıtlarında Mengeret, 1905 yılı kayıtlarında ise Magariótissa olup, Yunanca'da "makarótissa", "azize Meryem" anlamına gelmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 66 km, Vize ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Vize belde ve köyleri

Düzova, Vize


Lepadogaster este un gen de pești răpitori marini de talie mică, din familia gobiesocide, care trăiesc pe fundurile stâncoase ale mărilor din vecinătatea țărmului, mișcându-se destul de greoi, printre alge. Au corpul alungit, ușor turtit dorsoventral anterior și lateral posterior. Solzii lipsesc. Tegumentul acoperit cu mucus abundent. Ventral au în regiunea anterioară un disc adeziv (ventuză) mare, care le permite să adere la pietrele și plantele de pe fundului mării și să reziste acțiunii valurilor în apele marine puțin adânci din apropierea țărmului continental. Au botul alungit, prevăzut cu dinți numeroși și mărunți. Se hrănesc cu mici crustacee, gasteropode și moluște bivalve, dar și cu icre de pești și pești mici. Genul Lepadogaster conține 3 specii răspândite în regiunea nord-vestică a Oceanului Atlantic, Marea Mediterană și Marea Neagră. Pe litoralul românesc al Mării Negre trăiesc 2 specii: Lepadogaster lepadogaster, de 10 cm, la care înotătoarele dorsală  și anală  se  unesc  cu  înotătoarea caudală și Lepadogaster candollei, de 12 cm, la care dorsala și anala nu ating caudala.

Note

Bibliografie
 Petru Bănărescu. Fauna Republicii Populare Române. Vol. XIII : Pisces - Osteichtyes (Pești ganoizi și osoși). București. Editura Academiei Republicii Populare România, 1964.
 Adriana Murgoci. Contribuții la cunoașterea gobiesocidelor (ordinul Xenopterygii) din Marea Neagră. Studii și cercetări de biologie. Seria Zoologie.  Tomul 16, Nr. 5, p. 373-382, București 1964
 John C. Briggs. A monograph of the clingfishes (order Xenopterygii). Stanford Ichthyological Bulletin,  1955, vol. 6, 224 pages.
 Margaret M. Smith, Phillip C. Heemstra. Smiths' Sea Fishes. Springer-Verlag, Berlin, 1986

Legături externe
 Lepadogaster lepadogaster. DORIS (Données d'Observations pour la Reconnaissance et l'Identification de la faune et la flore Subaquatiques)
 Lepadogaster candolii. DORIS (Données d'Observations pour la Reconnaissance et l'Identification de la faune et la flore Subaquatiques)
 Lepadogaster purpurea. DORIS (Données d'Observations pour la Reconnaissance et l'Identification de la faune et la flore Subaquatiques)

Gobiesocidae

Lepadogaster


Geoffrey Peter Murphy  (12 October 1938 – 3 December 2018) was a New Zealand filmmaker, producer, director, and screenwriter best known for his work during the renaissance of New Zealand cinema that began in the second half of the 1970s. His second feature Goodbye Pork Pie (1981) was the first New Zealand film to win major commercial success on its soil. Murphy directed several Hollywood features during the 1990s, before returning to New Zealand as second-unit director on The Lord of the Rings film trilogy. Murphy was also a scriptwriter, special effects technician, schoolteacher and trumpet player at different times . He was married to Merata Mita, a film director, actor, writer.

Early life
Murphy grew up in the Wellington suburb of Highbury, and attended St. Vincent de Paul School in Kelburn and St. Patrick's College, Wellington, before training and working as a schoolteacher.

Blerta
Murphy was a founding member of the hippy musical and theatrical co-operative Blerta, which toured New Zealand and Australia performing multi-media shows in the early 1970s. Blerta were later allowed to make their television series, spawning what is arguably Murphy's first feature film, the 75-minute-long Wild Man. Several Blerta members would work on Murphy's films, including drummer and Blerta founder Bruno Lawrence, who had starring roles in Utu and The Quiet Earth.

Early films
Murphy made his name with road movie Goodbye Pork Pie (1981), the first New Zealand film to attract large-scale audiences in its home country. Made on a low budget, the film followed three people travelling from the top of the North Island to the bottom of the South Island, to growing infamy along the way. Murphy directed the film and co-produced it with Nigel Hutchinson. Murphy next directed the Māori Western Utu (1983) and the last-man-on-Earth piece The Quiet Earth (1985).

Hollywood
By the 1990s Murphy had begun a decade working outside of New Zealand, mostly in the United States. In this period he directed films such as Young Guns II, Freejack, which featured Emilio Estevez and Mick Jagger, and Steven Seagal sequel Under Siege 2: Dark Territory. The latter proved his most successful film at the international box-office, grossing more than US$100 million worldwide.

Return to New Zealand
Murphy returned to New Zealand and assisted Peter Jackson on The Lord of the Rings films; made a documentary film chronicling the Blerta phenomenon; and directed the thriller Spooked, featuring Cliff Curtis. In the later 2000s, he directed the New Zealand television comedy series Welcome to Paradise, worked on the remastered DVD release of Goodbye Pork Pie, and was 2nd-unit director on XXX: State of the Union.

In 2013 Murphy was honoured with the Lifetime Achievement Award at the 2013 Rialto Channel New Zealand Film Awards. The same year saw the release of a restored and re-edited version of possibly his most ambitious film, Utu, under the title Utu Redux.

Murphy was appointed an Officer of the New Zealand Order of Merit, for services to film, in the 2014 New Year Honours. In the same year, he was awarded an honorary doctorate in literature by Massey University.

Murphy died on 3 December 2018.

Filmography
1974 Uenuku (TV, 37min)
1977 Wild Man (75min)
1977 Dagg Day Afternoon (30min)
1981 Goodbye Pork Pie
1983 Utu
1985 The Quiet Earth
1988 Never Say Die
1989 Red King, White Knight
1990 Young Guns II
1992 Freejack
1993 Blind Side (HBO)
1994 The Last Outlaw
1995 Under Siege 2: Dark Territory
1996 Don't Look Back
1997 The Magnificent Seven – TV pilot
1997 Dante's Peak – 2nd Unit Director
1999 Fortress 2
2000 Race Against Time
2001 Blerta Revisited (documentary)
2001 The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring – 2nd Unit Director
2002 The Lord of the Rings: The Two Towers – 2nd Unit Director
2003 The Lord of the Rings: The Return of the King – 2nd Unit Director
2004 Spooked
2005 XXX: State of the Union – 2nd Unit Director
2009 Tales of Mystery and Imagination

References

External links

Geoff Murphy at NZ On Screen
Geoff Murphy at New Zealand Film Commission

1938 births
2018 deaths
1980s in New Zealand cinema
New Zealand film directors
English-language film directors
Science fiction film directors
People educated at St. Patrick's College, Wellington
APRA Award winners
Officers of the New Zealand Order of Merit
Massey University alumni
Action film directors
Māori-language film directors

Geoff Murphy


An Elymus riparius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl McKay Wiegand. An Elymus riparius in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elymus

Elymus riparius


Konstantine Schanawa (Schreibweise beim Weltschachbund FIDE  Konstantine Shanava, ; * 5. Mai 1985 in der Georgischen SSR) ist ein georgischer Schachspieler und seit 2006 Großmeister.

Schachkarriere
Konstantine Schanawa spielte mehrere Jugendmeisterschaften auf nationaler und internationaler Ebene, wie 1995 in Verdun (Europa U10), 1997 in Tallinn (Europa U12) sowie 2000 und 2001 in Tiflis (Georgien U16). Seinen größten Erfolg erzielte er im Jahr 2001 in Oropesa del Mar, als er Jugendweltmeister der unter 16-Jährigen wurde.

Seine Normen für den Titel Großmeister erfüllte er 2005 bei Turnieren in Olomouc, Istanbul und Baku. Weitere internationale Erfolge hatte er in Tiflis 2006 (Dritter), Istanbul 2007 (Zweiter hinter Michail Gurewitsch) und 2007 in Tiflis (Erster). 2008 teilte er mit Micheil Mtschedlischwili den dritten Platz bei der 67. Georgischen Meisterschaft. Beim Neckar-Open 2012 in Deizisau gewann er in der vorletzten Runde gegen Étienne Bacrot. Nach einem Remis mit Andrei Istratescu in der letzten Runde waren beide mit je 7,5 Punkten geteilte Erste. Dank besserer Wertung wurde Istratescu Turniersieger.

Schanawa nahm mit der georgischen Nationalmannschaft an den Schacholympiaden 2012 und 2014 teil. 2012 erreichte er das drittbeste Einzelergebnis der Reservespieler.

Einzelnachweise

Weblinks

Schachspieler (Georgien)
Schachspieler
Georgier
Geboren 1985
Mann

Konstantine Schanawa


An Gasteria brachyphylla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Salm-dyck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Van Jaarsv.. An Gasteria brachyphylla in nahilalakip ha genus nga Gasteria, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 G. b. bayeri
 G. b. brachyphylla

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gasteria

Gasteria brachyphylla


Vučedolska kultura pripada jednoj od najznačajnijih kasnoeneolitičkih kultura u jugoistočnoj Europi. Ime je dobio po lokalitetu Vučedol (6 km istočno od Vukovara ). Prema izvornoj kronologiji datirana je između 2150. i 1800. godine. prije Krista (po Stojanu Dimitrijeviću). Nakon radiokarbonskog datiranja, trajanje kulture pomaknuto je na razdoblje od oko 3000 do oko 2400. pr. Kr. (po Aleksandru Durmanu). Prethodila joj je Kostolačka kultura, također eneolitska kultura. Vučedolska kultura nastavila je širenje u okolni europski prostor. Ova kultura, osim na istoku Hrvatske, nalazi se na području južne Slovačke, Mađarske (Alfold), Vojvodine, Donje Austrije i gotovo cijelog teritorija Bosne i Hercegovine.

Prvi lokalitet ove kulture bilo je Ljubljansko Barje u Sloveniji zato se na samom početku istraživanja vučedolska kultura nazivala i Ljubljanska, a kasnije je Ljubljanska kultura postala naziv za ranu kulturu iz brončanog doba .

Za vučedolsku kulturu se također koriste različiti regionalni nazivi za različite regionalne tipove ove kulture. Regionalni tipovi imaju određene razlike u ukrasima i keramici. Postoje:

 slavonsko-srijemski tip,
 slovenski tip (tip Ljubljansko Barje),
 zapadnobosanski ili hrustovački tip,
 južnobosanski ili belobrdski tip,
 Šumadijski tip (Srbija),
 mako tip,
 tip nyrseg (Mađarska).

Nosioci vučedolske kulture prodrli su u Bosnu dolinom Vrbasa i vjerojatno tim putem stigli do Varvare u dolini Rame . Pritom su posebno zauzeli područja zapadne Bosne i južne dijelove srednje Bosne, čime su uspostavljena dva regionalna tipa vučedolske kulture - zapadnobosanski i južnobosanski. Za razliku od Bosne, na području Hercegovine dolazi do prodora s juga nositelja ljubljanske kulture. Posebno je važno istaknuti činjenicu da je Bosna i Hercegovina izuzetno bogata rudama, pa je vjerojatno zbog toga i došlo do iskoraka na ovim prostorima. Na taj zaključak upućuje broj kalupa za lijevanje bakrenih predmeta.

Zapadnobosanski tip
Prodiranje i širenje vučedolske kulture na bosanskohercegovačko područje bilo je moguće samo s njenog matičnog područja u dolini rijeke Save uzvodno i dolinama Vrbasa, Une i Sane. Vučedolska kultura, kao snažan dio indoeuropskih kretanja, s jasnom plemenskom organizacijom i zasebnom vojnoplemenskom aristokracijom, s visokom gospodarskom aktivnošću i kao nositeljica metalurške djelatnosti, selila se prema drugim područjima. Ovom širenju pogodovale su već iscrpljene autohtone kulture, spremne na nestanak ili asimilaciju. Na području zapadne Bosne poznato je pet lokaliteta: Hrustovačka pećina, Dabarska pećina, tvrđava Zecovi kod Prijedora, Pećine - Kozarice kod Laktaša, Zemunica u Radosavskoj, Topića glavica, Pejića tvrđava, Kastel (Banja Luka).

Nalazište Hrustovača
Prema načinu života razlikovala su se naselja špiljskog tipa (Dabar špilja i Hrustovača) i naselja tipa kaštela. U špilji Hrustovači pronađen je veliki broj ognjišta, od kojih je značajno ono iz srednjeg sloja (sloja koji pripada vučedolskoj kulturi). Ognjište je dimenzija 2,1x1,4 m, ožbukano je glinom glačane površine. Osim ovog ognjišta pronađena su još dva iz srednjeg sloja. To bi moglo ukazivati da je Hrustovača bila trajnije naselje nositelja ove kulture, pogotovo ako se uzme u obzir činjenica da je oko ognjišta pronađenog na dubini od 1,3 m pronađeno dosta garotine i pepela, što je znak da se na njemu dugo vremena ložila vatra.

Zdjele hrustovskog tipa zastupljene su različitim varijacijama bikoničnih zdjela izvijenog ruba i naglašenog ramena, amfore sa širokim cilindričnim vratom i dvije tunelske ručke na ramenu, terine, pehari s trakastom ručkom koja povezuje obod s ramenom, pehari s trakastom ručkom koja spaja obod s ramenom, stožaste zdjele, šalice zaravnjenog oboda, stožaste vaze na nozi u obliku šape, cilindrične posude s proširenim gornjim i donjim dijelom i trokutasti privjesci. Osim ove fine keramike postoji i gruba keramika, koja svojim oblicima oponaša oblike finih posuda, ali postoje i pojedini oblici karakteristični samo za grubu keramiku; to su: trbušaste posude s uskim cilindričnim vratom, pehari različitih oblika. Ukrasi na keramici napravljeni su tehnikama rezbarenja u drvu, žigosanja, urezivanja utora i udubljivanja. Motivi koje nalazimo na keramici su kombinacije trokuta, rombova, kvadrata, križeva, kružića itd.

Od kamenih nalaza, u Hrustovači su pronađene sjekire s rupom za dršku, kamena strugala, fragmentirani kameni predmet koji je najvjerojatnije služio kao amulet, kameni žrvnjevi i kameni čekići, kao i kameni žrvnjevi. Na Zecovima su pronađeni kremeni noževi, kameni žrvnj, žrvnj od pješčenjaka i piramidalni privjesak. Za razumijevanje načina života i gospodarstva hrustovačkog tipa korišten je cijeli sloj pougljenjenog ječma u Hrustovcu. Iz toga proizlazi zaključak da su se stanovnici ovog kraja, ili barem ovog lokaliteta, bavili poljoprivredom vjerojatno da bi prehranili svoju zajednicu.  U zapadnobosanskom tipu vučedolske kulture nisu otkrivene figurice.

Lokalitet Kastel
Prema analizi i tipu ornamentike nalazište Kastel pripada klasičnoj (dublje urezana ornamentika) i kasnoklasičnoj (pliće urezani motivi) fazi Vučedola. Karakteristika finije keramike je da je uglavnom ukrašena bijelim ukrasima, što je opće obilježje vučedolske keramike, što je zabilježeno i na Kastelu. Keramika je ornamentirana tehnikom drvorezbarstva, dubokim i plitkim urezivanjem, a ukrasi su se utiskivali i radili nazubljenim kotačem.

Arheolozi su uočili vezu između pojave i širenja metala i upotrebe bijelih umetnutih ukrasa. Taj je odnos imao dublje značenje za vučedolsku kulturu, koja je raširila metaluršku proizvodnju diljem Europe i nosila mističnu notu, s izravnim i skrivenim sadržajem. Činjenica da je bijela inkrustacija pratila širenje metalurgije upućuje na vezu između simbola Djevica Vestalki kao čuvarica vatre i ritualnog žrtvovanja djece prije izgradnje talioničke peći. Ritual je bio više mističan nego religiozan, a nevini žrtveni fetusi djece možda najuzvišeniji simbol, gdje se žrtvuju čistoća i nevinost. Pojava bijele inkrustacije, u mitskoj verziji kojom je Prometej prenio ukradenu vatru, svoju verziju ima u odnosu vatre i stabljike komorača (lat. Ferula communis) koji raste po cijelom Sredozemlju. Stabljika je ispunjena bijelom i lako zapaljivom srži. Prometej je sakrio vatru u stabljici te biljke i dao je čovječanstvu. Ta bjelina inkrustacije možda ima veze s vatrom i topljenjem.

Južnobosanski tip
Nalazišta ovog tipa nalaze se u slivu gornjeg toka rijeke Bosne i njenih najjužnijih pritoka. Lokaliteti ovog tipa vučedolske kulture u Bosni i Hercegovini znatno su manje istraženi od lokaliteta zapadnobosanskog tipa vučedolske kulture. Napravljena su istraživanja samo Gradina kod Alihodže, Crkvina kod Turbeta i Debelo brdo, dok su ostali lokaliteti rezultat rekognosciranja i slučajnih nalaza. Na osnovu rezultata istraživanja identificirano je sedam lokaliteta ovog tipa: Debelo brdo kod Sarajeva, Fortica na Bakiji u Sarajevu, Gradac kod Homolja, Gradac u Lepenici (kod Fojnice), Gradina kod Alihodža u dolini Bile., Gradac kod Toplica (nedaleko od Kreševa) i Gradac u Kotorcu, Istočna Ilidža. Već prema nazivima lokaliteta može se zaključiti da su sva navedena naselja gradinskog tipa, što odgovara geografskim prilikama ovoga kraja, ali i načinu življenja eneolitskog stanovništva. O načinu života nositelja ovog tipa vučedolske kulture teško je govoriti s obzirom na nedovoljnu istraženost i činjenicu da ni na jednom od ovih lokaliteta nije provedeno sustavno iskopavanje. Jedino pravo naselje, o kojem se izvješćuje o dužem životu, bila je Gradina kod Alihodža, gdje su ostaci šest nastambi koje predstavljaju okrugle ili ovalne jame iskopane u samo 20 cm u zemlju i koji je sadržavao mnogo spaljenih tragova duž rubova.

Na figurinama s Debelog brda dominiraju koncentrični rombovi i kvadrati izvedeni tehnikom utiskivanja, a zatim nizovi utisnutih trokuta na vratu i ramenu amfore. Na Debelom brdu pronađen je i cijeli niz keramičkih kalupa za lijevanje bakrenih predmeta.

Vučedolska kultura u Hercegovini
Na području Hercegovine otkriveno je četrnaest eneolitskih nalazišta: Varvara na izvoru Rame, te Ravlića pećina, Zelena pećina, Guvnine, Badanj, Džakulina glavica, Lazaruša, Gornje Banje, Jejinovača, Hateljska pećina, Leskova glavica, Orah, Manastirska pećina., špilja Greben . Na temelju arheoloških nalaza s ovih lokaliteta utvrđena je genetska povezanost ovih lokaliteta s jadranskim tipom ljubljanske kulture koji je genetski povezan s vučedolskom kulturom. Za dolinu Rame se može reći da je bila prijelazno područje gdje su se susrela oba utjecaja.

Keramički oblici pokazuju izrazitu tendenciju prema trbušnom profilu. Od oblika javljaju se manje amfore s cilindričnim, prema van izvijenim vratom, trbušasti lonci s niskim cilindričnim vratom, piriformne vaze, terine i vrčevi, na kojima je i ornamentika jednostavnija, za razliku od keramike hrustovskog tipa.

Metalurgija
Iako nositelji vučedolske kulture nisu prvi upoznali i koristili bakar, njegovi su nositelji u dobroj mjeri razvili metaluršku djelatnost.

Ljevaonice
Na području Bosne i Hercegovine pronađene su tri ljevaonice i veći broj kalupa za lijevanje raznih metalnih predmeta. Na tvrđavi Zecovi pronađeni su: dio kalupa za lijevanje jednostavnih trapezoidnih bakrenih sjekira, zatim veći dio kalupa za lijevanje dlijeta ili klinova, te keramički završetak mijeha (ili lijevka) za ulijevanje rastaljenog metala u kalup.

Na Debelom brdu pronađena je polovica kalupa za lijevanje bakrenih sjekira s dugačkom cilindričnom ušicom, kalup za lijevanje bodeža, dio kalupa za lijevanje igala te keramički mijeh za puhalo ili lijevak za ulijevanje rastaljenog metala u kalup. Na brdu iznad Alihodža pronađeni su i kalupi za livenje bakarnih sjekira sa dugim cilindričnim okom, kao i kalupi za lijevanje trapezoidnih sjekira.

Gradina Varvara također je jedan od lokaliteta na kojem je pronađeno metalurško oruđe. Nađena su tri kalupa izrađena od gline, ali vrlo oštećena; može se pretpostaviti da je služio za lijevanje tankih bakrenih šipki. Pronađen je i jedan cijeli šuplji keramički predmet, vjerojatno puhalica ljevaoničkog mijeha, nekoliko ulomaka sitnozrnatog pješčenjaka, od kojih jedan s utorom.

Podrumi za spremanje zaliha
Podrumi za spremanje zaliha su bile posebne jame u kojima su pronađeni brojni bakreni predmeti koji se sa sigurnošću mogu pripisati vučedolskoj kulturi. Pronađene su četiri takva podruma.

Najveći podrum je Griča kod Mrkonjić Grada, u kojoj je pronađeno 35 bakrenih predmeta, a ujedno je i najveći podrum vučedolske kulture na području Bosne i Hercegovine. U podrumu, koje je otkriveno 1905. godine, pronađeno je jedanaest sjekira s cilindričnim nastavkom za pričvršćivanje drške i 24 plosnate sjekire bez rupice za pričvršćivanje drške. Godinu dana kasnije, 1906. godine, u neposrednoj blizini sela Kozarca uz cestu koja vodi prema Kozari, pronađena je još jedan podrum od devet sjekira sa cilindričnim nastavkom za dršku; spremište je bilo u posudi koja je razbijena prilikom pronalaska.

Na temelju ova dva podruma može se primijetiti da su u tamo uključene samo sjekire, kao što je slučaj s podrumom u Lohinju, iz koje se ne zna točan broj nalaza. Sačuvana su samo dva predmeta i to dvije sjekire, jedna s cilindričnom rupom za dršku i jedna plosnata lepezasta sjekira kojoj nedostaje dio drške i oštećeni su krajevi oštrice.

Iz drugog podruma, otkrivene nedaleko od Gračanice u selu Vranovići, sačuvano je ukupno 16 predmeta: 12 pljosnatih lepezastih sjekira i 4 sjekire s cilindričnom rupom za dršku. Također, ovaj podrum potvrđuje činjenicu da se u njih pohranjuje upravo određena vrsta metalnih predmeta.

Literatura

 Ina Miloglav Ervenica – Dio naselja vučedolske kulture, Opusc. Arheo. 31, 2007, str. 27 – 48.
 Stojan Dimitrijević, Vučedolska kultura i vučedolski kulturni kompleks, u: Prapovijest jugoslavenskih zemalja III. Eneolit, str. 267 – 343, 1979.

Izvori

Bakreno doba
Arheologija u Bosni i Hercegovini
Stranice s nepregledanim prijevodima

Vučedolska kultura u Bosni i Hercegovini


Valle de los Caídos (eller Santa Cruz del Valle de los Caídos; ) er et monument rejst mellem 1940 og 1958 til minde om faldne soldater under den spanske borgerkrig.

Monumentet blev anlagt i San Lorenzo de El Escorial, i Madrid-regionen, 60 km nord for Madrid by og ni km nord for Monasterio de El Escorial i Sierra de Guadarrama. Anlægget tilhører Patrimonio Nacional (Nationale mindesmærker). Francisco Franco bestilte byggeriet og var selv begravet der, sammen med José Antonio Primo de Rivera, grundlægger af Falangistpartiet, og 33 872 soldater fra begge sider i borgerkrigen.

Monumentet har omkring en halv million besøgende om året.

Galleri

Eksterne henvisninger

Kirker i Spanien
Madrid (region)

Valle de los Caídos


Bolnički red Milosrdne braće sv. Ivana od Boga, poznatiji kao Milosrdna braća i Družba Milosrdne braće (tal. Congregazione dei Fratelli della Carità), katolički je crkveni red posvećen njezi bolesnika koji je utemeljen u prvoj polovini XVI. stoljeća u španjolskoj Granadi. Djeluju u oko 45 država i u više od 250 ustanova, pretežno bolnica, ustanova za duševne bolesnike, staračkih i dječjih domova. Slijede redovničko pravilo sv. Augustina. Red je odobrio papa Pio V. 1572., a na razinu crkvenoga reda uzdigao 1586. Siksto V.

Da bi mladić mogao biti kandidatom za milosrdnoga brata treba biti brat ili svećenik, spreman živjeti prema evanđeoskim krepostima (siromaštvo, čistoća, poslušnost) te živjeti hospitalitet, vršiti neku karitativnu društvenu djelatnost. Tijekom postulature kandidati se upoznaju s djelovanjem Reda, a njezinim završetkom odijevaju habit, uzimaju redovničko ime te ulaze u novicijat, u kojemu uče o karizmi reda odn. njegovu poslanju, duhovnosti, povijesti, pravilima, konstitucijama i statutima. Svršetkom novicijata prolazi se skolastikat, visoko obrazovanje u nekomu od karitativnih zanimanja (medicina, socijalni rad, psihijatrija, ljekarništvo, bogoslovlje) uz polaganje zavjeta, pet puta u pet godina.

U Hrvatskoj
U Zagrebu su braća iz Požuna 1801. utemeljili i do 1916. vodili Bolnicu milosrdne braće na Harmici (danas Trgu bana Jelačića). Bolnica je imala »pristalište za nemoćne« (ubožnicu), pristalište za strance, »ložnicu za luđake« (duševnu bolnicu), ljekarnu i kapelicu. Dr. Marijan Derenčin podnio je parnični postupak 29. rujna 1884. za ispravak upisa prava vlasništva, koji je 1916. zaključen u korist grada. Grad je preuzeo bolnicu, promijenivši joj naziv u Zakladna bolnica. Milosrdnoj braći ostala je kapela Ranjenoga Isusa. Djelovali su i u Zadru. Na poziv biskupa Antuna Škvorčevića vraćaju se 2006. u Hrvatsku i uspostavljaju Provinciju sv. Ambrozija. Svibnja 2011. u Strmcu kod Nove Gradiške otvaraju psihijatrijsku bolnicu sv. Rafaela.

Literatura
 Komadina, Ante: "Povijesni razvoj crkvene skrbi za bolesnike", Služba Božja, sv. 53, br. 3-4 (2013.), str. 265-263.
 Mutschlechner, Nikolaus: Svjedoci milosrđa, Karitativni fond UPT: Đakovo, 2007.

Izvori

Kršćanski redovi i društva

Milosrdna braća


මහාවංශයට අනුව ලක්දිව පළමු රාජධානිය ස්ථාපිත කරන ලද්දේ ක්‍රි.පූ. 435දී විජය කුමරුන් විසින් තම්බපණ්ණි රාජධානිය පිහිටුවීමත් සමගයි. විවිධ වෙනස්කම් වෙමින් වසර දහස් ගණනක් පැවත් එය ක්‍රි.ව. 1972 දී දෙවන එලිසබෙත් රැජිණගේ රජ සමයනේ අවසන් විය.

මෙහි දැක්වෙන්නේ සිංහල රාජධානියේ අනුප්‍රාප්තික රාජධානිවල රාජ්‍ය කළ රජවරුන්ගේ ලැයිස්තුවකි. මෙම ලැයිස්තුව දීපවංසය, මහාවංසය, චූලවංසය සහ රාජාවලිය වැනි දිවයිනේ වංශකථාවල සඳහන් සම්ප්‍රදායික සිංහලේ රාජාවලිය පාදක කොටගෙන නිර්මාණය කොට ඇත. මෙය සිංහල ජාතික රජවරුන් ලැයිස්තුවක් නොවේ. සිංහල රාජාණ්ඩුව පාලනය කළ සියලු සිංහල සහ විදෙස් පාලකයින් කාලානුක්‍රමය අනුව මෙහි පෙළගස්වා ඇත.

සටහන්
මෙම රාජාවලිය පරිහරණයේ දී මනසේ රඳවාගත යුතු කරුණු කිහිපයකි. පළමුව, මෙහි ආදිතම රජවරුන් සඳහා දක්වා ඇති දිනයන් නිසැකවම තහවුරු කිරීමට අපහසු ය; හඳුනා ගැනීමට අපහසු දින (?) සංකේතයක් මගින් දක්වා තිබේ. එසේම වසර 2500ක පමණ ඉතිහාසය තුළ ශ්‍රී ලංකා දිවයින නොයෙකුත් විදේශ බලයන්ගේ ග්‍රහණයට නතු විය. ප්‍රධාන වශයෙන්ම දකුණු ඉන්දියාවෙන් පැමිණි ආක්‍රමණිකයින් මේ අතර ප්‍රධාන වේ. ඇතැම්හු සිහසුන පැහැරගෙන දිවයින සිය අධිරාජ්‍යයේ කොටසක් බවට පත් කරගත්හ. මේ සඳහා වඩාත්ම ප්‍රධාන නිදසුන් ලෙස ක්‍රි.ව. 985දී චෝළයන් සහ 1815දී බ්‍රිතාන්‍යයන් දැක්විය හැක. කෙසේනමුත්, පෘතුගීසි සහ ලන්දේසි යුගවල දී මහනුවර සිහසුන පැහැරගැනීමක් සිදු නොවූ අතර, දිවයිනේ ඇතැම් ප්‍රදේශ යටත් කරගැනීම පමණක් සිදු විය.

කාලානුක්‍රමය පිළිබඳ සටහන
බෞද්ධ යුගයේ පාදක දිනය වන ක්‍රි.පූ. 543 සම්බන්ධයෙන් නොයෙකුත් මතභේද පවතියි. ක්‍රි.පූ. 483 බුදුන් වහන්සේගේ මහා පරිනිර්වාණය සිදුවූ දිනය යැයි සැලකේ. විල්හෙල්ම් ගයිගර් සඳහන් කරන පරිදි දීපවංසය හා මහාවංසය දකුණු ආසියානු කාලානුක්‍රමයේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍ර වේ; එහි දිනායනය කොට ඇත්තේ අශෝක අධිරාජයා‍ගේ රාජාභිෂේකය පරිනිර්වාණයෙන් වර්ෂ 218කට පසුව සිදුවූ බව ය. චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්ය සිහසුනට පත්වූයේ මෙයට වර්ෂ 56කට පෙර, එනම් බුද්ධ පරිනිර්වාණයෙන් වර්ෂ 162කට පසුව ය. චන්ද්‍රගුප්ත‍ගේ සිහසුනට පත්වීම ආසන්න වශයෙන් ක්‍රි.පූ. 321 අවට වර්ෂ දෙකක කාලය තුළ සිදුවන්නට ඇත. (මෙගස්තීනිස් අනුව). එමනිසා පරිනිර්වාණය සඳහා ලැබෙන ආසන්නතම දිනය වන්නේ ක්‍රි.පූ. 485 සහ ක්‍රි.පූ. 481 අතර දිනයකි. මෙය ක්‍රි.පූ. 483 ලෙස ගැනෙන මහායාන කාලානුක්‍රමය සමග හොඳින් ගැළපේ.

ගයිගර් අනුව, මෙම ගණන් බැලීමේ දෙකෙහි වෙනස හටගෙන ඇත්තේ IIIවන උදය (946–954 හෝ 1007–1015) සහ පරාක්‍රම පාණ්ඩ්‍ය (1046–1048 පමණ) රාජ්‍ය සමයයන් අතර කාලයේ ය. මෙකල දිවයිනෙහි සැලකිය යුතු කලබලකාරී වාතාවරණයක් පැවතිණි. කෙසේනමුත්, ක්‍රි.ව. 428දී චා-චා මො-හෝ-නාන් විසින් චීනය වෙත යැවුණු තානාපති මණ්ඩලයක් පිළිබඳ සඳහන් වේ. මෙම නම ඇතැම්විට මෙම කාලයේ රාජ්‍ය කළ (සම්ප්‍රදායික කාලානුක්‍රමය අනුව) 'රාජා (රජ) මහානාම' යන්නෙහි විකරණයක් විය හැක.

එපමණක් නොව, ක්‍රි.ව. 642දී පමණ ශ්‍රී ලංකාව වෙත සංචාරය කිරීමට උත්සාහ දැරූ දේශාටක භික්ෂුවක වූ ෂුවාන්සෑංහට ශ්‍රී ලාංකික භික්ෂූන් (ඇතැම්විට කාංචිපුරම්හි විසූ) විසින් රාජධානියේ එකල ගැටලු පැවති බව පවසා තිබිණි. ඒ නිසා ඔහු එම ගමනින් වැළකී ඇත; මෙය සිහසුන වෙනුවෙන් අග්ගබෝධි III සිරිසඟබෝ, IIIවන ජෙට්ඨතිස්ස සහ දාඨෝපතිස්ස I හත්ථදාඨ අතර 632–643 කාලයේ පැවති අරගලකාරී කාලසීමාවට අනුරූප වේ.

මෑතකාලීන ඉන්දුවේදීය පර්යේෂණ අනුව පෙණීගොස් ඇත්තේ බුද්ධ පරිනිර්වාණය මින් පෙර යෝජනා කෙරුණු දිනයට වඩා තරමක් පසු කාලයක සිදුවන්නට ඇති බවයි. 1988දී මෙම ගැටලුව සම්බන්ධයෙන් ගෝටින්ජන්හි පැවති සමුළුවක දී විද්වතුන් බහුතරයක් දැරූ මතය වූයේ මෙම ගැටලුව පවතින්නේ ක්‍රි.පූ. 440–360 අතර කාලසීමාව හා සම්බන්ධව බවයි. කෙසේනමුත්, ඔුවන්ගේ ගණනයන් පාදක වී තිබුණේ දීපවංසයගමහාවංසය මත නොව ටිබෙට් බුදු දහමේ කාලානුක්‍රමය මත ය. ඉන්දියානු පාලක සුසුනාගගේ පුත් කාලාශෝක සමග බින්දුසාරගේ පුත් අශෝක අධිරාජයා හඳුනාගැනීමට වැඩිදියුණු කළ කාලානුක්‍රමයක් අවශය වේ. සැලකිය යුතු කරුණක් වන්නේ ශ්‍රී ලාංකික වංශකථා පාදක වී ඇත්තේ වඩාත් පැරණි කෘති මත වන අතර, ථෙරවාද බෞද්ධ ත්‍රිපිටකය පළමුවරට ග්‍රන්ථාරූඪ කෙරුණේ ද ශ්‍රී ලංකාවේ වීමයි. පහත ලැයිස්තුව කෙරෙහි පාදක කොටගෙන ඇති කාලානුක්‍රමය සම්ප්‍රදායික ථෙරවාද/ ශ්‍රී ලාංකීය ක්‍රමය මත ගොඩනගා ඇති අතර, එයට පාදක වී ඇති ක්‍රි.පූ. 543 දිනය මහායාන දින දර්ශනයට වඩා වර්ෂ 60ක් මුල් දිනයකි. කෙසේනමුත්, ක්‍රි.ව. 1048න් පමණ පසු දැක්වෙන දිනයන් එකිනෙකට සමකාලීන බැව් පෙනේ.

තම්බපණ්ණි රාජධානිය (ක්‍රි.පූ. 543–505)

විජය රාජවංශය (ක්‍රි.පූ. 543–505)

උපතිස්ස නුවර රාජධානිය (ක්‍රි.පූ. 505–377)

විජය රාජවංශය (ක්‍රි.පූ. 505–377)

අනුරාධපුර රාජධානිය (ක්‍රි.පූ. 377 – ක්‍රි.ව. 1017)

විජය රාජවංශය (ක්‍රි.පූ. 377–237)

සේන සහ ගුත්තික (ක්‍රි.පූ. 237–215)

විජය රාජවංශය (ක්‍රි.පූ. 215–205)

එළාර (ක්‍රි.පූ. 205–161)

විජය රාජවංශය (ක්‍රි.පූ. 161–103)

පංච ද්‍රවිඩයන් (ක්‍රි.පූ. 103–89)

විජය රාජවංශය (ක්‍රි.පූ. 89 – ක්‍රි.ව. 66)

I වන ලම්බකර්ණ රාජවංශය (66–436)

ෂඩ් ද්‍රවිඩයින් (436–463)

මෝරිය රාජවංශය (463–691)

II වන ලම්බකර්ණ රාජවංශය (691–1017)

චෝළ ග්‍රහණයට නතු වූ අනුරාධපුර (1017–1070)

චෝළ රාජවංශය (1017–1070)

පොළොන්නරු රාජධානිය (1056–1236)

විජයබාහු රාජවංශය (1056–1187)

කාලිංග රාජවංශය (1187–1197)

විජයබාහු රාජවංශය, ප්‍රතිෂ්ඨාපිත (1197–1200)

කාලිංග රාජවංශය, ප්‍රතිෂ්ඨාපිත (1200–1209)

විජයබාහු රාජවංශය, ප්‍රතිෂ්ඨාපිත (1209–1210)

ලෝකිස්සර (1210–1211)

විජයබාහු රාජවංශය, ප්‍රතිෂ්ඨාපිත (1211–1212)

පාණ්ඩ්‍ය රාජවංශය (1212–1215)

නැගෙනහිර ගංග රාජවංශය (1215–1236)

කාලිංග මාඝගේ ආක්‍රමණයෙන් පසුව, සමස්ත දිවයිනම පාලනය කිරීමේ අභිප්‍රාය සහ පොළොන්නරු රාජධානිය යන දෙකම වැනසී ගියේ ය. මෙයදිවයිනේ දකුණු සහ බටහිර පෙදෙස්වලට දැවැන්ත සිංහල ජන සංක්‍රමණයක් සඳහා හේතු විය. සම්පූර්ණ දිවයිනම යටත් කරගැනීමට නොහැකි වූ මාඝ යාපනය රාජධානිය පිහිටුවා එහි ප්‍රථම පාලකයා බවට පත් විය. යාපනය රාජධානිය පිහිටා තිබූයේ වර්තමාන උතුරුදිග ශ්‍රී ලංකාවේ වන අතර, 1220 අවට කාලයේ දිවයිනේ සෙසු ප්‍රදේශයෙහි IIIවන විජයබාහු රජු විසින් දඹදෙණිය රාජධානිය ස්ථාපනය කරන ලදී.

දඹදෙණිය රාජධානිය (1220–1345)

සිරි සඟ බෝ රාජවංශය (1220–1345)

ගම්පොළ රාජධානිය (1345–1412)

සිරි සඟ බෝ රාජවංශය (1345–1412)

කෝට්ටේ රාජධානිය (1412–1597)

සිරි සඟ බෝ රාජවංශය (1412–1597)

සීතාවක රාජධානිය (1521–1593)

සිරි සඟබෝ රාජවංශය (1521–1593)

මහනුවර රාජධානිය (1590–1815)

දිනරාජ රාජවංශය (1590–1739)

මහනුවර නායක්කර් රාජවංශය (1739–1815)

සම්පූර්ණ දිවයිනම යටත්විජිතයක් වීම
1796දී බ්‍රිතාන්‍යයන් මුල්වරට දිවයිනට පැමිණි අතර, ලන්දේසීන්ගේ මෙරට වෙරළබඩ ප්‍රදේශවල පාලනය නතු කරගැනීමට සමත් විය. මහනුවර යුද්ධ සහ 1815 උඩරට ගිවිසුම අත්සන් කිරීමෙන් පසුව, දිවයින බ්‍රිතාන්‍ය රජු වූ තුන්වන ජෝර්ජ් රජතුමා රාජ්‍ය නායකයා ලෙස පිළිගන්නා ලදී. මෙලෙසින් වසර 2350 කට අධික කාලයක් පැවති රාජාණ්ඩුව අවසන් විය.

රාජධානිය නැවත පිහිටුවීම

වසර 133 අධික බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය අවසන් කරමින් 1948 පෙබරවාරි 4 දින නිදහස ලබා නැවතත් ලංකා නමින්, රාජධානිය යලි පිහිටවීය. ක්‍රි.ව. 1972 මැයි 22 ශ්‍රී ලංකා නමින් ජනරජයක් පිහිටුවීමෙන් රාජධානිය අහෝසි විය.

කාලරේඛාව

ආශ්‍රේයයන්

වැඩිදුර කියවීමට

ප්‍රාථමික මූලාශ්‍ර

ද්විතීයික මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 ලක්දිව, ලංකාවේ රාජ්‍යේශයන් ලැයිස්තුව
 විජය සහ ලංකා රජවරු
 ශ්‍රී ලංකා නායකයින්ගේ සම්පූර්ණ ලැයිස්තුව
 මහාවංස ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසය

ශ්‍රී ලංකාව
රජවරු
රජවරු
ඉතිහාසය - සිංහලේ
රජවරු - ශ්‍රී ලංකා
ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය
අනුරාධපුර

ලක්දිව රාජාවලිය


Mirje je arheološko nalazište kod Kaštel Starog.

Povijest
Čine ga ostatci arhitektonskog sklopa čija namjena nije utvrđena. Još od vremena začetaka povijesne znanosti u Hrvatskoj u literaturi se javlja mišljenje da se radi o ostatcima crkve i samostana sv. Petra od Klobučca. Društvo Bihać je u tri navrata vršilo arheološka istraživanja. Nova pretpostavka je da se radi o ostacima rimske ville rustice kojima Kaštelansko polje obiluje. Datacija također nije točno utvrđena. Uzima se da je nastalo od 2. do 4. godine.

Osobine
Danas se na nalazištu ističe zid nepravilne strukture od priklesanog kamena s dosta morta te mjestimično umetcima antičkih tegula. Sačuvan je u dužini oko 10 m te u visini od oko 2 m. Hodna površina lokaliteta obiluje fragmentima antičke keramike.

Zaštita
Pod oznakom Z-4316 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština ".

Izvori

Građevine u Kaštel Starom
Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Rimske građevine u Hrvatskoj

Mirje (Kaštel Stari)


Die Campbell Range ist ein kleines Gebirge im Nordwesten des australischen Bundesstaates Tasmanien. Die Gebirgskette ist ein Teil der Great Dividing Range und befindet sich ca. 30 km südwestlich von Wynyard und verläuft von Nordwesten nach Südosten.

Die höchsten Erhebungen erreichen Höhen von ca. 485 m.

Flüsse
Der Flowerdale River, der Rattler River und der Jessie River entspringen im Südostteil der Campbell Range. Der Arthur River verläuft entlang ihrer Südwestflanke.

Weblinks und Quellen
LISTmap (Campbell Range) Department of  Primary Industries and Water. Tasmanian Government, abgerufen am 6. Juli 2018.

Einzelnachweise

Gebirge in Australien und Ozeanien
Gebirge in Tasmanien
Great Dividing Range

Campbell Range (Tasmanien)