"විග්වෑම්" යනු බොබ් ඩිලන්ගේ (Bob Dylan) 1970 වසරේදී නිකුත් වූ සෙල්ෆ් පෝට්‍රේට් (Self Portrait) ඇල්බමයේ ගීතයකි. මෙම ගීතය ලොව පුරා රටවල් කිහිපයක හොඳම ගීත 10 අතරට පමීණීමට සමත් විය. එමෙන්ම මෙහි මූලික ගීතය තුල "ලා-ලා" ලෙස කටහන්ඬින් කරනු ලබන මුඛ ඛන්ඩ ඇතුලත් වන අතර 1970 මාර්තු මස මුල නිව් යෝක් නගරයේදී පටිගත කෙරන ලදි. එම මස අගදී ගීතයේ නිෂ්පාදකවරයා වන බොබ් ජොන්ස්ටන් (Bob Johnston) ඝන (පිත්තල) සංගීත භාණ්ඩ යොදාගෙන පෙර තිබූ ගීතය වඩාත් ගුණවත් කෙරන ලදී. මෙය "නැෂ්විල්" හිදී පටිගත කරන ලද අතර "ටෙනිසී" හිදී පවති ප්‍රසංගයකදී ඩිලන් ගේ සහභාගිත්වයකින් තොරව ඉදිරිපත් කරන ලදී.

ගීතය සඳහා වූ විවේචන බෙහෙවින් සුභවදී වූ අතර විචාරකයෝ එය සෙල්ෆ් පෝට්‍රේට් ඇල්බමය තීව්‍ර කිරීමට සමත් වූ බව පවසූහ. සමහර කලාකරුවෝ මෙම ගීතයේ තවත් සංස්කරණ නිර්මාණය කළහ. ඒ අතරින් ජර්මන් ජාතික ඩ්‍රා‍ෆි ඩ්යුට්ස්චර් (Drafi Deutcher) ගේ සංස්කරණය එවකට ජර්මනියේ හොඳම ගීත 20 අතරට පැමිණීමට සමත් විය.

පටිගතකිරීම
ඩිලන්ගේ සෙල්ෆ් පෝට්‍රේට් ඇල්බමය පටිගත කරන අතරතුර "විග්වෑම්" ගීතය පටිගත කරන ලද අතර බොබ් ජොන්ස්ටන් (Bob Johnston) එහි නිෂ්පාදකවරයා විය. "විග්වෑම්" ගීතයේ මූලික සංස්කරණය සෙල්ෆ් පෝට්‍රේට් අල්බමයේ මුල් ගීතය ලෙස යොදන ලද අතර 1970 මාර්තු මසදී නිව් යෝක්හී පිහිටි  කොළොම්බියා ශබ්දාගාරයේදී පටිගත කරන ලදී. ඩිලන්ගේ චරිතකථාකරු ක්ලින්ටන් හෙයිලින් (Clinton Heylin) විසින්, මෙම ගීතය මාර්තු මස මුලදී පටිගත කෙරූ බව ලියන ලදී. එම සැසියේදී "පෝල් සයිමන් (Paul Simon)" ගේ "ද බොක්සර් (The Boxer)" නම් වූ බැලඩ් ගීතය ද අතුලත් වන බව සඳහන්ය. ඕලොෆ් බ්ජෝනර් (Olof Björner) විසින්, මෙම ගීතය මාර්තු මස 4 වන දින පටිගත කරන ලද බව වාර්ථා කොට ඇත. එම සැසියේදී එරික් ඇන්ඩර්සන් (Eric Andersen) ගේ ගීත 2 සහ ගෝර්ඩන් ලයිට්ෆූට් ( Gordon Lightfoot) ගේ "අර්ලි ඉන් ද මොර්නින් (Early Morning Rain) ගීතයද පටිගත කල අතර "විග්වෑම්" ගීතය "නිව් සෝන්ග් 1" ලෙස පටිගත වාර්තා පත්‍රයේ සඳහන් විය.

1970 මර්තු මස 17 නෑශ්විල්, ටෙනිසී හි පිහිටි කොළොම්බියා පටිගතකිරීමේ ශබ්දාගාරයේදී "විග්වෑම්" සහ තවත් ගීත කිහිපයක් සංගීතවත් කරන ලදී. එහිදී ඩිලන් පෙනී නොසිටිය අතර ජොන්ස්ටන් එහි විය.

මෙම ගීතයේ දී ඩිලන් නළා වාදන කැ‍ටුව යන  "ලා-ලා" ලෙසින් වූ මුඛ ඛණ්ඩ ගායනා කරන අතර එම කොටස් "මිරිආචි (miriachi)" සහ "ටෙක්ස්-මික්ස් (Tex-Mex)" නම් වූ ගැමි සංගීත අසුරු කරයි.

එළි දැක්ම
"විග්වෑම්" ගීතය සෙල්ෆ් පොට්‍රේට් ඇල්බමය සමඟ 1970 ජූනි මස 8 වන දින එළි දක්වූ අතර එම ගීතය ඊට පෙර ජූනි හෝ ජූලි මස එළි දක්වන ලදී.  මෙම ගීතය එවකට බෙල්ජියම්, 1972 දී ඩෙන්මාක්, ප්‍රංශය, මලයාසියා, නෙදර්ලන්තය, සිංගප්පූරුව, සහ ස්විට්සර්ලන්තය, යන රටවල් වල  ජනප්‍රියම ගීත 10 තුලට ඇතුලත් වූ අතර කැනඩාව සහ ජර්මනිය යන රට වල ජනප්‍රියම ගීත 40 තුලට අතුලත් වීමට සමත් විය. එමෙන්ම ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ බිලාබෝඩ් හොට් 100 (Billaboard Hot 100), ගීත ලැයිස්තුවේ 41 වන ස්ථානයද බිලාබෝඩ් ටොප් 40 ඊසි ලිස්ට්නින්, ගීත ලැයිස්තුවේ 13 වන ස්ථානයට පත් වීමට සමත් විය.

වසර කිහිපයකට පසු, එනම් 2000 මුල් කාලය පමණ වන්නට බොබ් ඩිලන්ගේ ගීත ඇල්බමයක් වූ ද එසෙන්ෂල් බොබ් ඩිලන් (The Essential Bob Dylan) හි "විග්වෑම්" ගීතය අතුලත් විය. එමෙන්ම 2001 වසරේ නිකුත් වූ ද රෝයල් ටෙනෙන්බමස් චිත්‍රපටයේ ශබ්දපථය (The Royal Tenebamus (soundtrack)) ද මෙම ගීතය වූ අතරම වන් හිට් වොන්ඩස් ඇන්ඩ් හාඩ් ටු ෆයින්ඩ් ක්ලැසික් (2003), රේඩියෝ 2-ද ටොප් කලෙක්ටී '70 වොල්.2 (2010), ටොප් 40 හිටාචීෆ් - 1970 (2011) සහ රිමෙම්බර් ද 70ස් වොල්.5 නම් වූ සම්පාදන වලද ඇතුලත් විය.

ඇගයුම
සමස්ථයක් වශයෙන් ගීතය සඳහා වූ ප්‍රතිචාර ධනාත්මක විය. බිලාබෝඩ් සඟරාව සමාලෝචනය කරන පරිදි මෙම ගීතය "ජයග්‍රහනයක්" ලෙස වර්ණනා විය. චරිතකථාකරුවෙකු වූ රොබර් ෂෙල්ටන් (Rober Shelton),  "විග්වෑම්" ගීතය සෙල්ෆ් පෝට්‍රේට් ඇල්බමයේ, අමතක කළ නොහැකි ගුණාත්මක භාවයෙන් උසස් ගීතයක් ලෙස විස්තර කොට ඇත. එමෙන්ම ඕල් මියුසික්        (AllMusic) හි මෙම ගීතය තීව්‍ර කොට දක්වන අතර මයිකල් ග්‍රේ (Michael Gray) එය සෙල්ෆ් පෝට්‍රේට් අල්බමයේ "හොඳම ගීතය" ලෙස වඩා ඉස්මතු කොට දක්වයි. ග්‍රීල් මාකස් (Greil Marcus) ද මෙම ගීතය ගැන සුභවාදී අදහසක් දැරූ අතර එය "ඉතා හොඳ කාර්යයක්" ලෙස සඳහන් කළේය. පොප්මැටර්ස් (PopMatters) ස්ඟරාවේ විචාරකයෙකු වූ ටොම් යූස්ටඩ් පවසන පරිදි මෙය "වටිනාකමට වඩා වැඩි" ගීතයකි. නිව් ම්යුසිකල් එක්ස්ප්‍රස් (NME) සඟරාවේ ලේඛකයෙකු වූ පෝල් ස්ටෝක්ස්, මෙම ගීතය ඩිලන්ගේ බහුශ්‍රැත බාවය පිළිබිබු කරන බව දක්වීය. රසිකයෙකු වූ හීතර් පේරස් පවසන පරිදි ද රොයල් ටෙනින්බමස් චිත්‍රපටයේ ශබ්දපථය වන මෙම ගීතය, චිත්‍රපටය තුල භාවාත්මක වාතාවරණයක් ජනිත කොට ඇත. එමෙන්ම තවත් රසිකයෙකු වූ ෂෝන් ඊගන් පවසන පරිදි, ගීතයේ අතුලත් ඩිලන්ගේ "ලා-ලා" මුඛ ඛණ්ඩ ගීතයේ අතුලත් ඝන (පිත්තල) සංගීත භාණ්ඩ ඛණ්ඩ වලට එකඟ නොවීමට නොහැකි නමුත් "එකඟ නොවීමට නොහැකි" යන්නෙන් ඩිලන්ගේ ගීතයට වටිනාකමක් එකතු වූවායැයි සිතන්නට පුළුවන්.

ර්‍නවාදී විවේචන දෙස අවධානය යොමු කළ කල්හී ලේඛක සෙත් රොගොවොයි පවසන පරිදි "විග්වෑම්" යනු "අශෝභන වචන විරහිත ස්වර තනුවකි". ඇන්තනි වාරෙසි, "විග්වෑම්" ගීතයේ සංගීත ඛණ්ඩ සැකසීම "වැරදි තැන තැබූ නළාවක්" වැයීමකට උදාහරණයක් ලෙස දක්වා ඇත. පිච්ෆෝක් (Pitchfork) සන්නිවේදන ඒකකයේ ලෙඛකයයෙකු වූ  රොබ් මිට්චම්, මෙම ගීතය අමිහිරි  "පිත්තල කැබැල්ලකින් ඇසෙන ල‍තෝනියක්" ලෙස දක්වා ඇත.

ප්‍රතිනිර්මාණ
"විග්වෑම්" ගීතය ප්‍රතිනිර්මාණය කරන ලද කලාකරුවන් ලෙස සැලකූ කල ද නිව් ක්‍රිස්ටි මින්ස්ට්‍රල්ස් (The new Christy Minstrels), සවුන්ඩ්ස් ඔචෙස්ට්‍රල් (Sounds Ochestral), සහ ප්‍රංශ ඔචෙස්ට්‍රා නායකයන් රෙයිමන්ඩ් ලෙෆව්‍රෙ (Raymond Lefèvre) සහ කැරවෙලී (Caravelli) දැක්විය හැක. එමෙන්ම ඩ්‍රා‍ෆි ඩියුට්ස්චර් (Drafi Deutcher) මෙම ගීතය "වීල් ඉච් ඩිච් ලීබ්" ("බිකෝස් අයි ලව් යූ")  නමින් ජර්මානු පදවැල් සමඟ ප්‍රතිනිර්මාණය කළ අතර එය 1970 වසරේදී ජ්ර්මනියේ හොඳම ගීත 20 අතරට පමිණීමට සමත් විය.

ගීත දර්ශක

සඳහන

බාහිර සම්බන්දතා

Bob Dylan songs
Songs written by Bob Dylan
1970 songs
Songs produced by Bob Johnston
Columbia Records singles

විග්වෑම් - බොබ් ඩිලන්ගේ ගීතයක්


Westwell es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Ashford, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Westwell tiene una superficie de 12,57 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Westwell tenía 740 habitantes (48,78% varones, 51,22% mujeres) y una densidad de población de 58,87 hab/km². El 22,84% eran menores de 16 años, el 71,35% tenían entre 16 y 74 y el 5,81% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,79 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 19,26% estaban solteros, el 66,73% casados y el 14,01% divorciados o viudos.

El 94,86% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,03% de la población, mientras que el 3,11% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,79% eran blancos, el 0,81% mestizos, el 0,4% asiáticos, el 0% negros, el 0% chinos y el 0% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 79,03% y el islam por el 0,68%, mientras que el 13,67% no eran religiosos y el 6,63% no marcaron ninguna opción en el censo.

369 habitantes eran económicamente activos, 357 de ellos (96,75%) empleados y 12 (3,25%) desempleados. Había 280 hogares con residentes, 5 vacíos y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Westwell (Kent)


An ecological fallacy (also ecological inference fallacy or population fallacy) is a formal fallacy in the interpretation of statistical data that occurs when inferences about the nature of individuals are deduced from inferences about the group to which those individuals belong. From the conceptual standpoint of mereology,  four common  ecological fallacies are:

 Correlation/relation: confusion regarding relations belonging to parts versus relations belonging to wholes,

 Characteristics: confusion between characteristics of parts and characteristics of a whole,

 Extrapolation/extension: confusion from false inference of part-whole dynamics: assuming the behavior of partially unknown and/or future wholes from information which is relatively partial,

 Confusion between qualities not bound to individual parts, for example "atmospheres", "moods" and "vibes", versus properties, hæccities or identities of indivisible units.

From a statistical point of view, these ideas can be unified by specifying proper statistical models to make formal inferences, using aggregate data to make unobserved relationships in individual level data.

Examples

Mean and median

An example of ecological fallacy is the assumption that a population mean has a simple interpretation when considering likelihoods for an individual.

For instance, if the mean score of a group is larger than zero, this does not imply that a random individual of that group is more likely to have a positive score than a negative one (as long as there are more negative scores than positive scores an individual is more likely to have a negative score). Similarly, if a particular group of people is measured to have a lower mean IQ than the general population, it is an error to conclude that a randomly-selected member of the group is more likely than not to have a lower IQ than the mean IQ of the general population; it is also not necessarily the case that a randomly selected member of the group is more likely than not to have a lower IQ than a randomly-selected member of the general population. Mathematically, this comes from the fact that a distribution can have a positive mean but a negative median. This property is linked to the skewness of the distribution.

Consider the following numerical example:
 Group A: 80% of people got 40 points and 20% of them got 95 points. The mean score is 51 points.
 Group B: 50% of people got 45 points and 50% got 55 points. The mean score is 50 points.
 If we pick two people at random from A and B, there are 4 possible outcomes:
 A – 40, B – 45 (B wins, 40% probability – 0.8 × 0.5)
 A – 40, B – 55 (B wins, 40% probability – 0.8 × 0.5)
 A – 95, B – 45 (A wins, 10% probability – 0.2 × 0.5)
 A – 95, B – 55 (A wins, 10% probability – 0.2 × 0.5)
 Although Group A has a higher mean score, 80% of the time a random individual of A will score lower than a random individual of B.

Individual and aggregate correlations
Research dating back to Émile Durkheim suggests that predominantly Protestant localities have higher suicide rates than predominantly Catholic localities. According to Freedman, the idea that Durkheim's findings link, at an individual level, a person's religion to his or her suicide risk is an example of the ecological fallacy. A group-level relationship does not automatically characterize the relationship at the level of the individual.

Similarly, even if at the individual level, wealth is positively correlated to tendency to vote Republican, we observe that wealthier states tend to vote Democratic. For example, in 2004, the Republican candidate, George W. Bush, won the fifteen poorest states, and the Democratic candidate, John Kerry, won 9 of the 11 wealthiest states. Yet 62% of voters with annual incomes over $200,000 voted for Bush, but only 36% of voters with annual incomes of $15,000 or less voted for Bush.
Aggregate-level correlation will differ from individual-level correlation if voting preferences are affected by the total wealth of the state even after controlling for individual wealth. It could be that the true driving factor in voting preference is self-perceived relative wealth; perhaps those who see themselves as better off than their neighbours are more likely to vote Republican. In this case, an individual would be more likely to vote Republican if she became wealthier, but she would be more likely to vote for a Democrat if her neighbor's wealth increased (resulting in a wealthier state).

However, the observed difference in voting habits based on state-level and individual-level wealth could also be explained by the common confusion between higher averages and higher likelihoods as discussed above. States may not be wealthier because they contain more wealthy people (i.e. more people with annual incomes over $200,000), but rather because they contain a small number of super-rich individuals; the ecological fallacy then results from incorrectly assuming that individuals in wealthier states are more likely to be wealthy.

Many examples of ecological fallacies can be found in studies of social networks, which often combine analysis and implications from different levels. This has been illustrated in an academic paper on networks of farmers in Sumatra.

Robinson's paradox
A 1950 paper by William S. Robinson computed the illiteracy rate and the proportion of the population born outside the US for each state and for the District of Columbia, as of the 1930 census. He showed that these two figures were associated with a negative correlation of −0.53; in other words, the greater the proportion of immigrants in a state, the lower its average illiteracy (or, equivalently, the higher its average literacy). However, when individuals are considered, the correlation between illiteracy and nativity was +0.12 (immigrants were on average more illiterate than native citizens). Robinson showed that the negative correlation at the level of state populations was because immigrants tended to settle in states where the native population was more literate. He cautioned against deducing conclusions about individuals on the basis of population-level, or "ecological" data. In 2011, it was found that Robinson's calculations of the ecological correlations are based on the wrong state level data. The correlation of −0.53 mentioned above is in fact −0.46. Robinson's paper was seminal, but the term 'ecological fallacy' was not coined until 1958 by Selvin.

Formal problem
The correlation of aggregate quantities (or ecological correlation) is not equal to the correlation of individual quantities. Denote by Xi, Yi two quantities at the individual level. The formula for the covariance of the aggregate quantities in groups of size N is

The covariance of two aggregated variables depends not only on the covariance of two variables within the same individuals but also on covariances of the variables between different individuals. In other words, correlation of aggregate variables take into account cross sectional effects which are not relevant at the individual level.

The problem for correlations entails naturally a problem for regressions on aggregate variables: the correlation fallacy is therefore an important issue for a researcher who wants to measure causal impacts. Start with a regression model where the outcome   is impacted by

The regression model at the aggregate level is obtained by summing the individual equations:

Nothing prevents the regressors and the errors from being correlated at the aggregate level. Therefore, generally, running a regression on aggregate data does not estimate the same model  than running a regression with individual data.

The aggregate model is correct if and only if

This means that, controlling for ,  does not determine .

Choosing between aggregate and individual inference
There is nothing wrong in running regressions on aggregate data if one is interested in the aggregate model. For instance, for the governor of a state, it is correct to run regressions between police force on crime rate at the state level if one is interested in the policy implication of a rise in police force. However, an ecological fallacy would happen if a city council deduces the impact of an increase in police force in the crime rate at the city level from the correlation at the state level.

Choosing to run aggregate or individual regressions to understand aggregate impacts on some policy depends on the following trade-off: aggregate regressions lose individual-level data but individual regressions add strong modeling assumptions. Some researchers suggest that the ecological correlation gives a better picture of the outcome of public policy actions, thus they recommend the ecological correlation over the individual level correlation for this purpose (Lubinski & Humphreys, 1996). Other researchers disagree, especially when the relationships among the levels are not clearly modeled. To prevent ecological fallacy, researchers with no individual data can model first what is occurring at the individual level, then model how the individual and group levels are related, and finally examine whether anything occurring at the group level adds to the understanding of the relationship. For instance, in evaluating the impact of state policies, it is helpful to know that policy impacts vary less among the states than do the policies themselves, suggesting that the policy differences are not well translated into results, despite high ecological correlations (Rose, 1973).

Group and total averages
Ecological fallacy can also refer to the following fallacy: the average for a group is approximated by the average in the total population divided by the group size. Suppose one knows the number of Protestants and the suicide rate in the USA, but one does not have data linking religion and suicide at the individual level. If one is interested in the suicide rate of Protestants, it is a mistake to estimate it by the total suicide rate divided by the number of Protestants.
Formally, denote  the mean of the group, we generally have:

However, the law of total probability gives

As we know that  is between 0 and 1, this equation gives a bound for .

Simpson's paradox

A striking ecological fallacy is Simpson's paradox: the fact that when comparing two populations divided into groups, the average of some variable in the first population can be higher in every group and yet lower in the total population.  Formally, when each value of Z refers to a different group and X refers to some treatment, it can happen that

When   does not depend on , the Simpson's paradox is exactly the omitted variable bias for the regression of Y on X where the regressor  is a dummy variable and the omitted variable  is a categorical variable  defining groups for each value it takes. The application is striking because the bias is high enough that parameters have opposite signs.

Legal applications
The ecological fallacy was discussed in a court challenge to the 2004 Washington gubernatorial election in which a number of illegal voters were identified, after the election; their votes were unknown, because the vote was by secret ballot. The challengers argued that illegal votes cast in the election would have followed the voting patterns of the precincts in which they had been cast, and thus adjustments should be made accordingly. An expert witness said this approach was like trying to figure out Ichiro Suzuki's batting average by looking at the batting average of the entire Seattle Mariners team, since the illegal votes were cast by an unrepresentative sample of each precinct's voters, and might be as different from the average voter in the precinct as Ichiro was from the rest of his team. The judge determined that the challengers' argument was an ecological fallacy and rejected it.

See also

 List of fallacies
 Correlation fallacy
 Complete spatial randomness
 Ecological regression
 Misuse of statistics
 Modifiable areal unit problem
 Spatial autocorrelation
 Spatial epidemiology
 Spatial econometrics
 Statistical discrimination
 Uncertain geographic context problem

References

Further reading

Problems in spatial analysis
Misuse of statistics
Formal fallacies

Ecological fallacy


Oreste (título original en italiano; en español, Orestes, HWV A11, HG 48/102) es una ópera en tres actos con música de Georg Friedrich Händel. El libreto, en italiano, es una adaptación anónima de L'Oreste de Giangualberto Barlocci (Roma, 1723), que a su vez se adaptó de la Ifigenia entre los tauros de Eurípides. El estreno tuvo lugar en el Covent Garden el 18 de diciembre de 1734.

Historia
La ópera es un pasticcio (pastiche), lo que significa que juntó piezas de otras obras anteriores, principalmente otras óperas y cantatas del propio Händel. Los recitativos y partes de baile son las únicas partes compuestas específicamente para esta obra.

El papel principal fue escrito para el castrato Giovanni Carestini. Actualmente lo representa bien un contratenor, bien una soprano

Se estrenó en el Covent Garden el 18 de diciembre de 1734. La obra solo se representó tres veces en vida de Händel, habiendo tenido una pobre recepción, y se repuso por vez primera en 1988.  Actualmente es muy poco representada; en las estadísticas de Operabase aparece con solo 3 representaciones en el período 2005-2010.

Notas y referencias

Óperas de Georg Friedrich Händel
Óperas en italiano
Óperas de 1734
Óperas estrenadas en Londres
Orestes (ópera)
Adaptaciones de obras de Eurípides

Oreste


est un film américain réalisé par Frank Tuttle et sorti en 1932. C'est un des premiers grands films dans lequel se produisent des vedettes de la radio de l'époque, telles que Bing Crosby, Kate Smith ou les Mills Brothers

Synopsis
Le radio-chanteur Bing Hornsby ne prend pas sa carrière professionnelle très au sérieux, arrivant souvent en retard alors que son futur mariage avec la célèbre Mona Lowe devient un problème pour la station WADX. Après une conversation désagréable avec le directeur de la station, George Burns, concernant un licenciement et un procès, le chanteur découragé se rend dans un bar clandestin. Là-bas, Hornsby voit Leslie McWhinney, un pauvre pétrolier texan, qui ne reconnaît pas Bing Hornsby. Ce dernier console Leslie, qui exprime son chagrin face à une femme qui lui a escroqué . Hornsby a d'abord l'intention de le réconforter, mais il voit bientôt un article de journal sur la trahison de Mona. Ils réalisent tous les deux qu'ils ont été lésés par la même personne.

Cette nuit-là, Hornsby invite Leslie dans son appartement, où complétement ivres, ils conviennent de se suicider par un empoisonnement au gaz. Leslie accepte à contrecœur le plan et alors qu'ils sont assis dans la cuisine, attenant la mort, ils sont hantés par la soudaine apparition fantomatique d'un crâne et d'un accordéoniste chantant. Avant de mourir, ils sont secourus par un portier et Anita Rogers, la secrétaire à la station WADX et ancienne fiancée de Leslie. Le lendemain matin, Hornsby et Leslie se réveillent pour découvrir qu'ils sont toujours en vie. Anita avoue à Leslie qu'elle est tombée amoureuse de Hornsby. Celui-ci invite alors Leslie à les rejoindre à WADX, disant qu'il peut lui trouver un emploi à la station de radio.

Pendant ce temps, le directeur de la station est embrouillé par la conversation confuse et les détournements de sa sténographe, Gracie Allen. Après de multiples mésaventures, il perd la station et Leslie est obliger de trouver un emploi à la gare, mais découvre avec stupéfaction qu'elle aussi est en faillite. Leslie révèle plus tard qu'il a encore  et utilise cet argent pour acheter la station de radio, afin d'aider Hornsby et Anita, qu'il aime toujours. Leslie a l'idée de diffuser une grande émission de stars pour désendetter la station. Entre-temps, Mona revient et rétablit le mariage, ce qui fait rapidement oublier à Hornsby sa romance naissante avec Anita. Hornsby sort avec Mona quelques heures avant la grande émission, menaçant de ruiner le spectacle car il est .

Leslie exprime qu'il soutient inconditionnellement la relation entre Hornsby et Anita, ce qui fait pleurer Anita. Elle avoue à Leslie qu'elle aime Hornsby parce qu'il lui rappelle Leslie, en particulier sa voix. Elle demande un baiser à Leslie, et malgré sa confusion, il s'exécute. Leslie visite ensuite l'appartement de Mona quelques heures après le début du spectacle, pour découvrir que Hornsby est allongé sur le canapé, apparemment ivre. En réalité, Hornsby fait un clin d'œil à Mona pour indiquer qu'il fait semblant d'être en état d'ébriété afin de sauter le spectacle et de passer plus de temps avec elle. Leslie continue de l'exhorter à se produire, tandis que Mona semble être incroyablement furieuse contre l'irresponsabilité de Hornsby. Leslie part après avoir rappelé à Hornsby qu'il déçoit Anita. Après son départ, Mona demande à savoir qui est Anita mais quand Hornsby refuse de lui dire, elle jette un vase qui se brise contre le mur près de la tête de Hornsby.

En revenant à la gare, Leslie surprend un couple plus âgé en train d'écouter un disque de Hornsby. Il a alors l'idée de trouver un disque et de le faire tourner, espérant que les gens supposeraient qu'il s'agit d'une performance en direct. Tentant d'obtenir le disque, ce dernier se fait jeter sur le trottoir où il se casse. Désespérément, Leslie tente de trouver un enregistrement de la chanson et se retrouve dans diverses situations comiques, se terminant généralement par une tournure ironique qui mène à la situation suivante. Dans l'urgence, Leslie demande que les rideaux du studio soient fermés. Il passe ensuite un disque à moitié fondu à l'antenne; cependant, à mesure qu'il est joué, il produit un mauvais effet humoristique. Le groupe commence à jouer et il n'y a apparemment pas de chanteur, car Hornsby continue d'être absent. Ne voyant pas d'autre option, Leslie se met à chanter, accompagnant le groupe avec des voix manifestement inexpérimentées. Il trébuche sur les paroles et ne peut pas produire les bons sifflements.

Anita, écoutant l'émission, a l'air choquée de reconnaître la voix de Leslie au lieu de celle de Bing. D'après son expression faciale, on peut supposer qu'elle trouve Leslie courageuse et attachante et revient à sa romance avec Leslie. Juste à temps pour le deuxième couplet, Hornsby revient et interprète la chanson, improvisant des paroles alternatives comme un message à Anita pour qu'elle reprenne Leslie comme son fiancé. Hornsby, qui a en fait feint l'irresponsabilité pour réunir Leslie et Anita, réussit à réunir les anciens amants. Mona l'écoute dans la cabine; elle fait la moue et a un œil au beurre noir en l'écoutant chanter, le regardant avec admiration et peur.

L'œil au beurre noir insinue que Hornsby l'avait agressée plus tôt dans la soirée en guise de punition pour l'avoir quitté et pour qu'elle ait posé des questions sur Anita.

Fiche technique
 Réalisation : Frank Tuttle
 Scénario : George Marion Jr.
 Producteur : Benjamin Glazer
 Photographie : George J. Folsey
 Production : Paramount Pictures
 Durée : 80 minutes
 Date de sortie :  (USA)

Distribution
 Bing Crosby : lui-même
 Stuart Erwin : Leslie McWhinney
 Leila Hyams : Anita Rogers
 Sharon Lynn : Mona
 George Burns : lui-même
 Gracie Allen : lui-même
 George Barbier : Clapsaddle
 Ralph Robertson : Announcer
 Alex Melesh : Animal Man
 Spec O'Donnell : Office Boy
 Anna Chandler : Mrs. Cohen
 Thomas Carrigan : Officer
 The Mills Brothers
 Irving Bacon : Prisoner
 The Boswell Sisters
 Cab Calloway  : lui-même
 Leonid Kinskey : Ivan
 Eddie Lang  : lui-même
 Vincent Lopez & His Orchestra
 Dewey Robinson : Basso
 Kate Smith  : elle-même
 Arthur Tracy : lui-même

Lieux de tournage
 Hollywood, Los Angeles, Californie
 Paramount Studios, Astoria, Queens, New York City

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1932
Comédie romantique américaine
Film musical américain de comédie
Film musical romantique américain
Film américain en noir et blanc
Film réalisé par Frank Tuttle
Film sur la radio

The Big Broadcast


Ben Doak, né le  à Dalry en Écosse, est un footballeur écossais qui évolue au poste d'ailier droit au Liverpool FC.

Biographie

Carrière en club
Né à Dalry en Écosse, Ben Doak commence le football dans le club local de Dalry Rovers, puis rejoint l'Ayr United avant d'être  formé par le Celtic Glasgow.

Doak est mené en équipe première par Stephen McManus, alors entraîneur de l'équipe réserve. Il joue son premier match en professionnel pour le Celtic le , lors d'une rencontre de championnat face au Dundee United. Il entre en jeu à la place de Anthony Ralston et son équipe s'impose par un but à zéro.

Il est sacré Champion d'Écosse en 2021-2022.

En avril 2022, Ben Doak s'engage en faveur du Liverpool FC, repoussant les avances de Leeds United et malgré la volonté d'Ange Postecoglou, l'entraîneur du Celtic, de le garder.

En sélection
Ben Doak représente l'équipe d'Écosse des moins de 17 ans, jouant son premier match le 2 septembre 2021 contre le pays de Galles. Titulaire ce jour-là, il se fait remarquer en étant l'auteur de son premier but, et les deux équipes se neutralisent (1-1). Il se distingue le 29 mars 2022 contre la Géorgie en étant l'auteur d'un triplé, participant ainsi à la victoire de son équipe par six buts à un.

Palmarès
 Celtic Glasgow
 Championnat d'Écosse (1) :
 Champion : 2021-22.

Notes et références

Liens externes

Footballeur écossais
Joueur du Celtic FC
Joueur du Liverpool FC
Naissance en novembre 2005

Ben Doak


شينوبي (بالإنجليزية:Shinobi )و( باليابانية:忍) لعبة يابانية مشهورة، أشتهرت عالمياً، من إنتاج شركة سيجا وبدات لعبة على الآركيد في عام 1987 ومن ثم على الجهاز المنزلي ميجا درايف ، وهي لعبة ممتازة وممتعة لمقاتلة الخصوم النينجا اليابانيين ..

قائمة ألعاب شينوبي
 شينوبي (الآركيد - 1987 )
 Shadow Dancer (الآركيد - 1989 )
 شادو دانسر: ذا سكريت أف شينوبي  (ميجا درايف - 1990 )
 ثأر شينوبي (ميجا درايف - 1989 )
 The Cyber Shinobi  (ماستر سيستم - 1990 )
 Shinobi (جيم جير - 1991 )
 Shinobi II: The Silent Fury (جيم جير - 1992 )
 شينوبي Ⅲ: ريترن أوف ذا نينجا ماستر (ميجا درايف - 1993 )
 Shinobi Legions أو أسم الأوروبي shinobi x  (ساترن - 1995 )
 Shinobi (بلايستايشن 2 - 2002 )
 Nightshade ( بلايستايشن 2 - 2004 )
 Shinobi (نينتندو 3 دي إس - 2011)

مراجع

ألعاب تقطيع وذبح حسب السلسلة
ألعاب شينوبي
ألعاب فيديو نينجا
سلاسل ألعاب الفيديو
سلاسل ألعاب فيديو ظهرت في سنة 1987

شينوبي (سلسلة)


O anti-fundacionalismo é qualquer filosofia que rejeita uma abordagem fundacionalista. Um anti-fundacionalista é aquele que não acredita que haja alguma crença ou princípio fundamental que seja o fundamento básico ou fundamento da investigação e do conhecimento.

Anti-essencialismo
Os anti-fundacionalistas usam ataques lógicos, históricos ou genealógicos a conceitos fundamentais (ver especialmente Nietzsche e Foucault), frequentemente associados a métodos alternativos para justificar e encaminhar a investigação intelectual, como a subordinação pragmática do conhecimento à ação prática. Foucault rejeitou a busca de um retorno às origens como essencialismo platônico, preferindo enfatizar a natureza contingente das práticas humanas.

Os anti-fundacionalistas se opõem aos métodos metafísicos. No campo da ética, os anti-fundacionalistas são frequentemente criticados pelo relativismo moral, mas os antifundacionalistas frequentemente contestam essa acusação, oferecendo métodos alternativos de pensamento moral que eles afirmam não exigir fundamentos. Assim, enquanto Charles Taylor acusou Foucault de não ter "nenhuma ordem da vida humana, ou modo como somos, ou natureza humana, à qual se possa apelar para julgar ou avaliar entre modos de vida", Foucault mesmo assim insiste na necessidade de um continuar a investigação sobre ética sem qualquer sistema universal ao qual recorrer.

Niklas Luhmann usou a cibernética para desafiar o papel das unidades fundacionalistas e das certezas canônicas.

Totalização e legitimação
Os anti-fundacionalistas opõem-se a visões totalizantes da realidade social, científica ou histórica, considerando-as carentes de legitimidade, e preferindo as narrativas locais. Nenhuma totalidade social, mas uma multiplicidade de práticas locais e concretas; Em tal neopragmatismo, não há verdade geral, apenas um processo contínuo de melhores e mais frutíferos métodos de edificação. Mesmo nossas categorias mais aceitas para análise social – de gênero, sexo, raça e classe – são consideradas por anti-essencialistas como Marjorie Garber como construções sociais.

Esperança e medo
Stanley Fish distingue entre o que ele chama de "esperança da teoria anti-fundacionalista" e "medo da teoria anti-fundacionalista" — considerando-os, porém, igualmente ilusórios.

O medo dos efeitos corrosivos do anti-fundacionalismo foi generalizado no final do século XX, antecipando coisas como um colapso cultural e anarquia moral, ou (pelo menos) uma perda da distância crítica necessária para permitir uma alavancagem contra o status quo. Para Fish, no entanto, a ameaça de perda de padrões objetivos de investigação racional com o desaparecimento de qualquer princípio fundador era um falso medo: longe de abrir caminho para uma subjetividade desenfreada, o anti-fundacionalismo deixa o indivíduo firmemente entrincheirado dentro do contexto e dos padrões convencionais de indagação/disputa da disciplina/profissão/habitus em que está irrevogavelmente inserido.

Da mesma forma, no entanto, a esperança anti-fundacionalista de escapar de situações locais por meio da consciência da contingência de todas essas situações – por meio do reconhecimento da natureza convencional/retórica de todas as reivindicações de princípios mestres – essa esperança é igualmente preconceituosa pela própria natureza da consciência situacional, o contexto social e intelectual abrangente, no qual cada indivíduo está separadamente incluído.

Fish também observou como, em contraste com as esperanças de um resultado emancipatório do anti-fundacionalismo, as teorias anti-essencialistas que defendem a ausência de um ponto de referência transcontextual foram colocadas para fins conservadores e neoconservadores, bem como progressistas. Assim, por exemplo, John Searle ofereceu um relato da construção da realidade social totalmente compatível com a postura de aceitação do "homem que está em casa em sua sociedade, o homem que é chez lui nas instituições sociais da sociedade...confortáveis como os peixes no mar".

Crítica
Os anti-fundacionalistas tem sido criticados por atacar todas as reivindicações gerais, exceto as suas próprias; por oferecer uma retórica localizadora contrariada na prática por seu próprio estilo globalizante.

Edward Said condenou o anti-fundacionalismo radical pelo relativismo cultural excessivo e pela dependência excessiva da virada linguística às custas das realidades humanas.

Ludwig Wittgenstein atacou o anti-fundacionalismo em seu livro On Certainly: "Se você tentasse duvidar de tudo, não chegaria a duvidar de nada. O próprio jogo da dúvida pressupõe a certeza."

Anti-fundacionalistas

Referências

Leitura adicional

 Katherine N. Hayles, Chaos Bound (1990)
 WJT Mitchell, Against Theory (1985)
 Richard Rorty, Consequences of Pragmatism (1982)
 Edward Said, Humanism and Democratic Criticism (2004)

Links externos

 Anti-fundacionalismo

Teorias epistemológicas
Ceticismo
Terminologia filosófica

Anti-fundacionalismo


Fëanor é um personagem fictício é um personagem fictício da obra O Silmarillion, do filólogo e professor britânico J. R. R. Tolkien. Ele foi o segundo Rei dos Noldor e um dos elfos que abandonou Valinor

Fëanor foi o maior artesão dos elfos, sendo também guerreiro e joelheiro, o criador dos silmarils, jóias ao redor das quais O Silmarillion se desenrola, dos palantíri, e o inventor da escrita Tengwar.

Dentro dos Filhos de Ilúvatar, foi feito o mais poderoso de corpo e mente — de aparência, entendimento, habilidade e subtileza. No entanto, a sua personalidade estava repleta de defeitos, dos quais se destacam o egoísmo e o orgulho que fadou desgostosamente o seu povo.

Nome
Fëanor é a versão sindarin do nome quenya Fëanáro, que significa "espírito de fogo". Fëanor também é chamado de Curufinwë, que consiste na junção do substantivo curo ("habilidade") com o nome de seu pai, Finwë.

Biografia
Primeiros anos

Fëanor nasceu durante os Anos das Árvores em Valinor, filho de Finwë e Míriel. Mas na gravidez, Míriel consumiu-se e, após o nascimento de Fëanor, ela desejou libertar-se da fadiga de viver, e o seu espírito abandonou voluntariamente o seu corpo.

Eventualmente, Finwë volta a casar e tem mais quatro filhos com Indis: Findis, Fingolfin, Irimë e Finarfin. Embora amasse o pai com o maior carinho possível a um filho, Fëanor não gostava de Indis nem dos seus filhos, e por tal vivia separado dela e dos seus meios-irmãos.

Na juventude, descobre rapidamente o seu maravilhoso talento para o artesanato e para a língua — aprimorou o sistema de escrita de Rúmil e criou o Tengwar, usado pelos Noldor na Terra-média até à Terceira Era. Também se tornou aprendiz de Mahtan, um grande ferreiro que aprendera a sua arte com o próprio Aulë. Com Mahtan muito descobriu de metalurgia, casando-se depois com a sua filha, Nerdanel, que lhe deu sete filhos: Maedhros, Maglor, Celegorm, Caranthir, Curufin, Amrod e Amras. Passava a maior parte do tempo sozinho ou com os seus filhos, e todos lhe eram absolutamente leais.

Para além do seu trabalho como artesão, ourives e linguista, Fëanor possuía uma habilidade oratória excecional, conseguindo persuadir praticamente todos através do seu discurso. Ele era também conhecido por ser inquieto e ambicioso, explorando ao máximo os recursos à sua volta e procurando sempre novos trabalhos.

A criação dos silmarils

De longe, o maior feito de Fëanor foi a criação dos silmarils. Para os fazer, Fëanor capturou luz das Duas Árvores de Valinor e, por meios desconhecidos, conteve-a, imperecível, em três grandes pedras preciosas semelhantes a diamantes. As suas criações granjearam-lhe grandes elogios e ele passou amar os silmarils com um amor sôfrego e desmedido, ignorando cada vez mais o facto de que a luz incrustada nas gemas não era sua. Fëanor alternava entre exibir pomposamente as jóias e guardá-las longe de todos, salvo da sua família mais próxima.

As artimanhas de Morgoth

Após três eras de aprisionamento, Melkor, a fonte primordial de mal no mundo, engana os Valar com uma falsa demonstração de arrependimento. Perdoado e a residir em Valinor, a sua maldade atinge, de facto, níveis sem precedentes, e os Elfos tornam-se o seu principal alvo, pois por eles tinha sido ele derrubado. Ao descobrir que, dos Elfos de Valinor, os Noldor eram os mais influenciáveis devido à sua sede de conhecimento e vontade de ouvir, Melkor começa a espalhar subtilmente entre eles que os Valar os mantinham presos em Valinor para que a raça dos Homens pudesse herdar a Terra-média e reclamar a glória que poderia ter sido deles. Embora Fëanor desconfiasse e temesse Melkor, na sua arrogância e impaciência repetiu muitas vezes, sem querer, as suas mentiras.Ele torna-se então rapidamente o mais proeminente dos Noldor revoltosos, ao ponto dos outros Valar, sem saberem das mentiras de Melkor, o verem como a fonte do mal-estar em Valinor.

Morte
A obsessão de Fëanor pelas Silmarils o levou a liderar a rebelião dos Noldor contra os Valar e a partir para a Terra-média, deixando para trás a bênção de Valinor. Durante a jornada, Fëanor liderou seus seguidores com grande habilidade e ferocidade, mas também com impetuosidade e imprudência.

Quando finalmente alcançaram a Terra-média, Fëanor liderou seus filhos em uma campanha para recuperar as Silmarils, que acabou culminando em uma sangrenta batalha. Fëanor acabou morto em uma emboscada de Balrogs, mas seus filhos continuaram a busca pelas joias, levando a ainda mais conflitos e tragédias.

Ver também

 O Silmarillion
 O Senhor dos Anéis
 J. R. R. Tolkien

Referências

Fëanor


Knepp Castle er en middelalderborg vest for landsbyen West Grinstead i West Sussex i England ved floden Adur og A24. Navnet menes at stamme fra det angelsaksiske ord "cnæp", der refererer til højen, som den står på.

Oprindelig var Knepp Castle en motte and bailey-fæstning i træ, der blev opført i 1100-tallet af William de Braose. Den blev genopbygget i sten med et to-etagers keep 1214 af kong John. Ud over John havde borgen flere kongelige besøgende: Henrik 3. i 1218, Edward 2. i 1324 og Richard 2. i 1384. Derefter forfaldt bygningen. Størstedelen af den blev ødelagt i 1720'erne. Tidligt i 1800-tallet blev resterne forstærket og indhegnet af sir Charles Burrell for at beskytte dem mod yderligere forfald.

Borgen står på en oval forhøjning, der er udbygget fra en naturlig bakke, og er omgivet af grøft og voldanlæg. Grøften, der får vand fra en sø, fungerede som voldgrav og var fyldt med vand i 1700-tallet.

Ruinerne består af en enkelt mur, der er 11 meter høj, 9,5 m lang og 2,5 meter tyk, med en døråbning og en åbning over den. Denne mur var tilsyneladende nordenden af den vestlige mur i tårnet eller keepen.

Navnet Knepp Castlebruges også om en kreneleret herregård i nygotisk stil der er bygget tæt ved i 1800-tallet af sir Charles Merrick Burrell efter John Nash' tegninger.

Rewilding
Siden 2001 har godset som Knepp Wildland været en del af et banebrydende rewildingprojekt på 1.400 hektar, der tidligere var landbrugsarealer. Det er det første storskalanaturgenopretningsprojekt i lavlandet i England. Der findes flokke af af fritgående engelsk langhorn , Exmoor-ponyer, Tamworth svin, rådyr og dådyr til at gendanne habitatet i dynamiske naturlige processer. I projektet har man iagtaget en spontan genindvandring af mange sjældne arter.
Det er nu yngleområde for Irissommerfugl, tyrkerdue og nattergale.
På seks og en halv hektar arbejdes med at genindføre hvid stork til England. Unge fugle opdrættes her og udsættes som voksne. Sussex was chosen for its strong historical associations with the stork. The programme aims to establish a breeding population in Britain for the first time since 1416.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Knepp Castle 1
 Knepp Castle Estate
 Fry, Plantagenet Somerset, The David & Charles Book of Castles, David & Charles, 1980, p. 250.

Slotte i West Sussex
Borgruiner i Storbritannien
Naturbeskyttelse i England

Knepp Castle


Shinya Hatta (født 17. maj 1984) er en japansk tidligere professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Mito HollyHock, Kamatamare Sanuki, FC Ryukyu og Blaublitz Akita.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinya Hatta


Jacques Toubon, (d. 29 Haziran 1941, Nice),  Fransız siyasetçi.

Jacques Chirac tarafından kurulmuş olan De Gaulle'cü RPR partisi bünyesinde doksanlı yıllarda önemli mevkilerde bulunmuş, ayrıca RPR'in halefi Nicolas Sarkozy'nin UMP partisinden Avrupa Parlamentosu üyeliği (sağ kanat Avrupa Halk Partisi grubu içinde) yapmış olan bir Fransız siyasetçidir. Türkiye-AB Karma Parlamento Komisyonu üyeliğinde de bulunmuştur.

29 Haziran 1941'de Nice kentinde doğmuştur. Lyon Siyasal Bilgiler Enstitüsü ve Ulusal İdare Okulu'nu bitirmiştir. 1971-1974 yıllarında döneminde Jacques Chirac'ın bakanlık müşavirliğini yapmış ve 1974-1976 yıllarında da başbakan Jacques Chirac'ın teknik danışmanı olmuştur. RPR'in kurucuları arasında yer almış, 1978-1981 yıllarında RPR genel sekreter yardımcısı olmuş, 1981-1993 yıllarında Paris milletvekili seçilmiştir. 1984-1988 yıllarında RPR genel sekreterliği ve 1986-1987 yıllarında meclis kanunlar komisyonu başkanlığı yapmıştır.

1993-1995 yılları arasında Fransa Kültür Bakanı, 1995-1997 yıllarında Hükûmetin iki numaralı ismi ve Adalet Bakanı olmuştur. Kariyeri boyunca Jacques Chirac'a yakınlığı ile tanınmış, ismi ile anılan (Toubon Kanunu - La loi Toubon) ve kamu mekanlarında Fransızca kullanımı zorunluluğu ve İngilizceye sınırlamalar getiren bir yasa ile akıllarda kalmış, ayrıca özellikle 1996'da, Adalet Bakanlığı esnasında, Fransa'da "Helikopter Davası" şeklinde anılan olayda partisinin bazı yolsuzluklarını örtbas etmeye çalışmakla suçlanmıştır. 1997 ve 2002 milletvekili seçimlerini kaybetmiş ve 2004-2009 yıllarında Avrupa Parlamentosu milletvekilliği yapmıştır. 2014 yılında François Hollande tarafından Défenseur des droits (Haklar Savunucusu, Ombudsman) olarak önerilmiş ve parlamento tarafından onay verilmesinin ardından, 17 Temmuz 2014 tarihinde resmen ombudsman olarak atanmış ve göreve başlamıştır.

Helikopter Davası
1996'da Paris belediye başkanı RPR'li Jean Tiberi'nin de dolaylı olarak adı geçtiği bir yolsuzluk skandalında, kısmi nitelikli bir soruşturma başlatmış olan savcının Hindistan'a dağcılık amaçlı bir tatile çıktığı sırada savcı yardımcısının tam teşekküllü bir soruşturma başlatması üzerine, dönemin Adalet Bakanı Jacques Toubon'un başsavcıyı tatilinden geri getirerek yardımcısını durdurmasını sağlamak amacıyla Himalayalara helikopter göndermesi Fransa kamuoyunda büyük yankılara yol açmış, olay "Helikopter Davası" şeklinde akıllarda kalmıştır.

Görevleri
Yerel Yönetimler
 13 Mart 1983 - 18 Mart 2001 : Paris 13. arrondissement belediye başkanı
 13 Mart 1983 - 16 Mart 2008 : Paris Konseyi üyesi

Meclis
 2 Temmuz 1981 - 1 Nisan 1986 : Paris 19. seçim çevresi milletvekili
 2 Nisan 1986 - 14 Mayıs 1988 : Paris milletvekili
 8 Nisan 1986 - 8 Ekim 1987 : Kanunlar Komisyonu Başkanı
 23 Haziran 1988 - 1 Mayıs 1993 : Paris 10. seçim çevresi milletvekili
 17 Eylül 1995 - 17 Ekim 1995 : Paris 10. seçim çevresi milletvekili

Hükûmet
 30 Mart 1993 - 11 Mayıs 1995 : Kültür ve Frankofoni Bakanı
 18 Mayıs 1995 - 2 Haziran 1997 :Mühürdar, Adalet Bakanı

Avrupa Parlamentosu
 20 Temmuz 2004 - 13 Temmuz 2009 : Avrupa Parlamentosu milletvekili

Parti Yönetimi
 1976 - 1978 : Seçimlerden sorumlu merkezi delege
 1978 - 1981 : Seçimlerden sorumlu RPR genel sekreter yardımcısı
 1984 - 1988 : RPR Genel Sekreteri

Diğer
 9 Temmuz 2014 - 16 Temmuz 2020 : Haklar Savunucusu

1941 doğumlular
Alpes-Maritimes doğumlular
Ulusal İdare Okulunda öğrenim görenler
20. yüzyıl Fransız siyasetçileri
21. yüzyıl Fransız siyasetçileri
Avrupa Parlamentosu Fransız üyeleri
Türkiye-Avrupa Birliği Karma Parlamento Komisyonu
Fransa kültür bakanları
Fransa frankofoni bakanları
Fransa adalet bakanları
Eski Paris (arrondissement) belediye başkanları
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler
Fransa Beşinci Cumhuriyet 7. dönem milletvekilleri
Fransa Beşinci Cumhuriyet 8. dönem milletvekilleri
Fransa Beşinci Cumhuriyet 9. dönem milletvekilleri
Fransa Beşinci Cumhuriyet 10. dönem milletvekilleri
Fransa meclisi daimi komisyon başkanları
Fransa Danıştay üyeleri
Ombudsmanlar (Fransa)
Cumhuriyet için Birlik mensubu siyasetçiler
Fransa Yüksek Yargı Kurulu başkan yardımcıları
Fransa Ulusal İnsan Hakları Danışma Komisyonu üyeleri
Fransa başbakanlığı danışmanları
Yüksek Entegrasyon Kurulu (Fransa) üyeleri

Jacques Toubon


Les Palicoureeae sont une tribu de plantes dicotylédones de la famille des Rubiaceae, sous-famille des Rubioideae, à distribution pantropicale, qui comprend une dizaine de genres et environ 1500 espèces.

Liste des genres

Selon  :

Phytochimie

Dans la tribu des Palicoureeae, la plupart des lignées se différencient par leur capacité à biosynthétiser des alcaloïdes indoliques (AI) ou des alcaloïdes indolo-monoterpéniques (AIM). Le genre Palicourea accumule en grande partie des AIM de type strictosidine avec peu d'espèces formant d'autres classes d'AI ou d'AIM. Les genres Chassalia, Geophila et Rudgea sont caractérisés par un AIM de type alstrostine. Le genre Carapichea forme des alcaloïdes tétrahydroisoquinoléiques à base de dopamine et de sécologanine dérivées de la tyrosine. Enfin, le genre Notopleura est dépourvu de tous ces alcaloïdes, accumulant à la place divers types de quinones. Aucune donnée n'est actuellement disponible pour le genre africain Hymenocoleus et le genre monotypique endémique malgache Puffia. Quelques espèces, qui ont probablement perdu la capacité de former des alcaloïdes, font exception. Dans ces cas les alcaloïdes sont remplacés par des iridoïdes ou des polyphénols omniprésents tels que les flavonoïdes et les acides chlorogéniques.

Notes et références

Liens externes

Rubiaceae
Tribu de plantes (nom scientifique)

Palicoureeae


Nogometni klub "Dinamo" (NK Dinamo; Dinamo Kornica; Dinamo) je bio nogometni klub iz Kornice, općina Bosanski Šamac, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina.
Klupska boja je bila plava

O klubu
U Kornici je 1956. godine osnovan nogometni klub "Proleter", koji se nakon nekoliko godina gasi. Do ponovnog osnivanja kluba dolazi 1972. godine, a 1973. je klub i službeno registriran pri "Općinskom nogometnom savezu Bosanski Šamac". Klub se natjecao s promjenjivim uspjesima u "Općinskoj ligi Bosanski Šamac".
Zbog rata u BiH, okupacije i protjerivanja hrvatskog stanovništva iz Kornice klub 1992. godine prestaje s radom, te Kornica ostaje pod srpskom kontrolom i ulazi u sastav Republike Srpske. Po završetku rata je ostvaren tek djelomičan povratak izbjeglog stanovništva.
Rad kluba nastavljaju neformalno veterani koji redovito organiziraju memorijalni turnir "Marijan Šušak Kešo".

Uspjesi
 Općinska liga Bosanski Šamac
 doprvak: 1975./76.

Pregled plasmana

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Kornica

Vanjske poveznice
 kornica.de
 Kornica, facebook stranica

Izvori

 kornica.de, Nogometni klub , pristupljeno 22. kolovoza 2019.
 kornica.de , pristupljeno 22. kolovoza 2019.
 Iljo Dominković: Nogomet u Bosanskoj Posavini : 1920-1995, Orašje, 1996.,  (B - graf), str. 126
 Bratislav Stojanović, Dragiša Kovačević: "Jugoslovenski fudbalski klubovi", Beograd, 1977., str. 94
 posavinasport.com, Spisak ekipa koje su se postojale u nekadašnjem Brčko i Doboj savezu- 1985 sezona. , pristupljeno 22. kolovoza 2019.

Dinamo
Dinamo
Dinamo

NK Dinamo Kornica


Elfriede Paul, née le  à Cologne et morte le  à Ahrenshoop, est une femme médecin, professeure d'université, chercheuse, militante communiste et résistante allemande investie dans l'Orchestre rouge. Première spécialiste de l'hygiène sociale, elle se préoccupe particulièrement de la protection de la santé des femmes et des mères qui travaillent dans les entreprises et dans l'agriculture.

Biographie
Elfriede Paul est née le 14  janvier 1900 à Cologne, dans une famille de la petite bourgeoisie. Son père est lithographe. Après le collège, elle fréquente le lycée de Hambourg-Harburg en 1915 et 1916 puis l'école normale du monastère St. Johannis à Hambourg. En 1920, elle réussit l'examen de fin d'études et en 1921, elle obtient son diplôme d'enseignante pour les écoles supérieures.

Elle rejoint une organisation de jeunesse proche du Parti-social démocrate d'Allemagne (SPD) pour pratiquer la randonnée. Elle s'inscrit au Parti communiste allemand (KPD) en 1921. De 1921 à 1924, elle travaille comme enseignante puis comme directrice d'un foyer pour enfants (orphelinat) à Hambourg.

Études de médecine
Tout en travaillant comme enseignante, elle entreprend des études de médecine en 1926, à Berlin et à Vienne. Elle travaille aussi en 1932 et 1933 pour les magazines Sanatorium et Gesundheit und Erziehung. En 1933, elle obtient son diplôme d'état de médecine à Berlin, puis termine l'année pratique à l'institut de radiothérapie de l'université Friedrich Wilhelm. Elle obtient sa licence pour pratiquer la médecine en 1934, après quoi elle est assistante bénévole non rémunérée à l'Institut d'hygiène de l'université de Berlin et travaille à l'Office municipal du Grand Berlin dans le secteur des soins aux nourrissons et comme médecin scolaire. Entre 1934 et 1936, elle suit deux années de formation médicale post-universitaire générale. Dans sa thèse présentée en 1936, elle traite de « L'influence de l'année terrestre sur la menstruation » (Beeinflussung der Menstruation durch das Landjahr). En 1936, elle ouvre son propre cabinet dans la Sächsische Strasse à Berlin-Wilmersdorf.

Le nazisme et la résistance
En 1936, elle rencontre . Engagé dans la résistance au nazisme, il a déjà été arrêté deux fois, en 1933 et en 1934 et a passé neuf mois dans le camp de concentration de Sonnenburg, où il est infecté par la tuberculose. Devenu invalide, il est  soigné par Elfriede Paul et ils deviennent amis. En mars 1937, Walter Küchenmeister quitte sa femme et emménage avec Elfriede Paul, qui s'occupe alors de l'éducation des deux fils.

Par son intermédiaire, elle entre en contact avec les groupes de résistance autour de Harro Schulze-Boysen et Arvid Harnack. Ce réseau sera appelé plus tard l'Orchestre rouge. Son cabinet devient un lieu de rencontre et d'informations et de reproduction de tracts destinés à leurs connaissances et ami et des personnalités politiques dans la salle d'attente. Sous prétexte de visites à domicile, Elfriede Paul circule en voiture et dépose les tracts sous enveloppe dans plusieurs boîtes aux lettres éloignées. Elle préserve les apparences d'obéissance au régime nazi grâce à son adhésion au Secours populaire national-socialiste en 1933 et à l'Association des médecins allemands nationaux-socialistes en 1936 et à son travail de médecin pour la Ligue des filles allemandes, Bund deutscher Mädel .

Déjà en juillet 1933, elle a été informée d'une fouille de sa maison, à la recherche de littérature interdite mais les officiers de la Sturmabteilung arrivés à 06h30 n'ont rien trouvé de compromettant. Au contraire, Elfriede Paul a laissé bien en vue une copie du Völkischer Beobachter, organe de la presse nazie.

En 1936, elle s'installe comme médecin généraliste à Wilmersdorf. Le ministre de la Culture du Reich, Hans Hinkel est son voisin de palier. Elle poursuit son travail de médecin généraliste de 1936 à 1942.

En avril 1939, la tuberculose de Walter Küchenmeister s'est aggravée et Elfriede Paul le conduit en Suisse, au sanatorium de Leysin pour un séjour de sept mois en Suisse. Au cours des années suivantes, Elfriede Paul s'implique plus activement dans le groupe de résistance.

Arrestation
Le 16 septembre 1942, à l'aube, deux agents de la Gestapo arrivent à son domicile. Elfriede Paul, Walter Küchenmeister et le fils de ce dernier, Rainer, sont arrêtés. Elfriede Paul et Rainer sont emmenés dans une cellule de détention sur Alexanderplatz. Le 6 février 1943, elle est condamnée par le Reichskriegsgericht à six ans de prison pour préparation à la haute trahison. Après avoir été incarcérée à la prison de Berlin-Alexanderplatz et à la prison de police de Charlottenburg, elle est transportée à la prison pour femmes de Cottbus en juillet 1943 et à la prison de Leipzig/Klein-Meusdorf en février 1945. Lors de sa détention, elle se lie d'amitié avec Erika von Brokdorff et Marta Huseman avec lesquelles elle partage des cellules.

Walter Küchenmeister est condamné à mort par le Reichkriegsgericht et guillotiné le 13 mai 1943 à la prison de Plötzensee à Berlin. En application du principe nazi, le Sippenhaft, selon lequel la famille partage la responsabilité d'un crime, son fils Rainer, âgé de seize ans, est envoyé au camp de concentration de Moringen, puis dans un bataillon disciplinaire. Il survivra à la guerre. Le plus jeune fils, Klaus Küchenmeister, est à ce moment-là réfugié en Suisse, et la mère des deux fils de Küchenmeister est morte lors d'un raid aérien.

Pendant son incarcération, Elfriede Paul est autorisée à travailler - bénévolement - à l'hôpital de la prison où des centaines de femmes sont entassées dans une salle pleine de vermine. Comme il est impossible d'enterrer les mortes à cause des bombardements, les cadavres sont empilés dans un hanger sur le terrain de l'hôpital. Elle-même contracte la tuberculose.

Elle est libérée le 7 mai 1945 par la  division d'infanterie américaine.

L'après-guerre
Elfriede Paul retourne à Berlin dès que possible et recommence à travailler comme médecin. Mais elle a du mal à se rendre chez ses patients dans la zone d'occupation américaine et la zone d'occupation soviétique, alors elle décide d'aller vivre avec sa sœur Elsbeth à Burgdorf près de Hanovre où elle ouvre un cabinet en août 1945. Pendant cette période, elle travaille à la réforme du Parti communiste allemand à Hanovre et dans les districts environnants.

Elle soigne des patients du Camp Ohio, un grand camp de réinstallation près de Burgdorf qui abrite des centaines de femmes, d'enfants et de personnes âgées. Elle rapporte les conditions de vie douloureuses :

Elle siège au comité local de dénazification en tant que représentante du Parti communiste. Avec la fondation de l'État de Hanovre en août 1946, elle en devient la ministre de la Construction, du Travail et des Affaires sociales, ce qui comprend aussi le service de santé. En même temps, elle représente le KPD au parlement du Land. Les deux fonctions prennent fin en novembre 1946 lorsque Hanovre est absorbée par le nouvel État de Basse-Saxe.

Le , Elfriede Paul déménage dans la zone d'occupation soviétique et devient Directrice du département des soins de santé au travail à la Commission économique allemande à Berlin. De 1949 à 1950, elle est chargée de la direction médicale de la compagnie d'assurance à Berlin . Elle travaille ensuite brièvement comme médecin du travail puis, en 1950, à l'Institut d'hygiène de l'université de Berlin. Après que l'hygiène sociale soit devenue une discipline dans les études de médecine en République démocratique allemande en 1951, Elfriede Paul devient la première femme   à être habilitée dans cette matière en RDA en 1955. Mais elle doit constater que  .

Son mémoire d'habilitation est intitulé Untersuchungen über Ursachen, Häufigkeit und Dauer der Arbeitsunfähigkeit bei Frauen (Enquêtes sur les causes, la fréquence et la durée de l'incapacité de travail chez les femmes). Elle n'est pas seulement la première femme dans le domaine de l'hygiène sociale, mais dans l'ensemble du corps enseignant de Magdebourg à l'époque.

De 1954 à 1956, elle est responsable de l'Inspection de la santé au travail dans le département de la santé de Berlin. Le , elle est nommée à la chaire d'hygiène sociale de l'Académie de médecine de Magdebourg, maintenant université Otto von Guericke de Magdebourg. , écrit-elle dans ses mémoires, .

À partir de 1957, Elfriede Paul occupe un poste d'enseignante en médecine du travail à l'Académie de médecine de Magdebourg. De 1957 à 1964, elle est également conseillère municipale à Magdebourg.

En 1961, elle ouvre le premier centre de conseil matrimonial et familial du pays.

Elle prend sa retraite en 1964 et vit dès lors à Ahrenshoop.

Elle reste encore présidente de la section « Protection de la santé des femmes » de la Société d'hygiène sociale de la RDA jusqu'en 1972.

Elle décède à Ahrenshoop. Sa pierre tombale porte l'inscription : En l'honneur du professeur Elfriede Paul, communiste, résistante antifasciste, médecin.

Sa correspondance est conservée aux Archives fédérales d'Allemagne.

Publications

 Gesundheitsschutz der Frau in unserer Landwirtschaft. Verlag Volk und Gesundheit, Berlin 1974.
 Ein Sprechzimmer der Roten Kapelle, Berlin, Militärverlag, 1981, 270 p.
 Wegbegleiter auf unebener Straße, Albrecht Günther, Wolfgang Hartwig (Ed.), Ärzte – Erinnerungen, Erlebnisse, Bekenntnisse. Berlin 1988, .

Distinctions et hommages

  en 1958
 Médaille des combattants contre le fascisme 1933 à 1945 en 1958
 Ordre du mérite patriotique en bronze en 1959, argent en 1965 et or en 1975
 Fermoir honorifique en or de l'Ordre du mérite patriotique en 1980
 Médaille Clara Zetkine

 Une rue de Hanovre-Linden-Süd porte le nom d'Elfriede-Paul-Allee
 À Templin, la maison d'enfants Elfriede Paul de la Lebenshilfe porte son nom.
 Une Stolperstein a été posée en octobre 2010 par des étudiants de la Robert-Jungk-Oberschule devant l'immeuble où elle résidait avant son arrestation, au Sächsisches Palais (Sächsische Straße 63a à Berlin-Wilmersdorf).
 À l'occasion de son  anniversaire un symposium scientifique est organisé en son honneur à l'Académie de médecine de Magdebourg et elle est nommée sénatrice honoraire de l'Académie de médecine.

Filmographie
Dans le film (1971) de Horst E. Brandt, sur l'histoire de l'orchestre rouge, l'actrice  interprète le rôle d'Elfriede Paul.

Sources et références

Voir aussi

Bibliographie
 Elfriede Paul . Dans : Udo Schagen, Sabine Schleiermacher, 100 Jahre Geschichte der Sozialhygiene, Sozialmedizin und Public Health in Deutschland. Eine Dokumentation der Deutschen Gesellschaft für Sozialmedizin und Prävention (DGSMP), CD-Rom, Berlin 2005.
 Antje Dantzer, Betriebsgesundheitsfürsorge für Frauen als Emanzipationsmodell in der frühen DDR – die Rolle der Sozialhygienikerin Elfriede Paul, Thèse HU Berlin
 Shareen Blair Brysac : Mildred Harnack und die "Rote Kapelle". Die Geschichte einer ungewöhnlichen Frau und einer Widerstandsbewegung, Berne, Scherz-Verlag, 2003,
 Gert Rosiejka, Die Rote Kapelle. "Landesverrat" als antifaschistischer Widerstand, Hambourg, Ergebisse-Verlag, 1986
 Hans Teubner, Exilland Schweiz  1933-1945, Berlin, Dietz Verlag, 1975.
 Roman Guski, Johanna Jawinsky, Hannelore Rabe, Gedenkstätten für Opfer und Verfolgte des Naziregimes auf dem Neuen Friedhof in Rostock, publié par le VVN-BdA Mecklembourg-Poméranie occidentale, Rostock, 2011 , page 35.
 Peter Schneck,  Paul, Elfriede , dans Wer war wer in der DDR ?,  éd. vol. 2, Berlin, Links, 2010  Résumé et écoute en ligne
 Hélène Camarade, Écritures de la résistance: le journal intime sous le troisième Reich, Presses Univ. du Mirail, 2007, 423 pages,  Lire en ligne

Liens externes

 Mémoires de Hans Sussmann
 Estate Barch NY 4229

Récipiendaire de l'ordre du mérite patriotique (fermoir honorifique)
Député du Landtag de l'État de Hanovre
Personnalité du Parti communiste d'Allemagne
Professeur à l'université Otto-von-Guericke de Magdebourg
Médecin allemand du XXe siècle
Femme médecin du XXe siècle
Résistant communiste
Résistante allemande
Naissance en janvier 1900
Naissance à Cologne
Naissance dans la province de Rhénanie
Décès en août 1981
Décès en Mecklembourg-Poméranie-Occidentale
Décès à 81 ans

Elfriede Paul


An Meeboldina denmarkica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Suessenguth. An Meeboldina denmarkica in nahilalakip ha genus nga Meeboldina, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Meeboldina

Meeboldina denmarkica


Wilhelm von Rosen (13. januar 19412. marts 2019) var dansk rigsarkivar, seniorforsker, dr.phil. og bøsseaktivist, der navnlig forskede i den mandlige homoseksualitets historie.

I 1969 fik han sølvmedalje fra Odense Universitet for en afhandling om den illegale presse under besættelsen. Fra 1971 var han ansat som arkivar ved Rigsarkivet, og siden seniorforsker frem til 2006.

Wilhelm von Rosen blev uddannet cand.mag. i historie og latin fra Københavns Universitet, 1971, og var med i 70'ernes og 80'erne bøssebevægelse i Danmark. I 1993 blev han doktor fra Københavns Universitet på sin afhandling om dansk bøssehistorie. Denne afhandling blev udgivet under titlen Månens kulør. Studier i dansk bøssehistorie 1628-1992 samme år.

Wilhelm von Rosens afhandling lagde et konstruktivistisk syn på homoseksualitetens historie. Han påviste, at mænd har haft sex med mænd så langt tilbage man har kilder, men sammenstrikningen af seksuelle forbindelser, romantiske venskaber og en særlig affekteret stil til en særlig persontype, den homoseksuelle, var blevet gjort af læger og jurister i 1860'erne.

Han var med i Bøssernes Befrielsesfront fra 1973-77, og var senere også med i den kollektive redaktion af Pan-bladet fra 1977-1983, der var Forbundet af 1948's medlemsblad. Samtidig opbyggede han sit hus 'Stormly' i Utterslev til et bo- og samlingssted primært for bøsser.

Om H.C. Andersens forelske i Edvard Collin skrev Wilhelm von Rosen bl.a. artikler i tidsskifterne Kritik og Anderseniania samt holdt foredrag om emnet. Han bidrog desuden med 29 biografier af danskere, hovedsageligt homoseksuelle mænd, i Who's Who in Gay & Lesbian History.

På Rigsarkivet redigerede han den seks bind store oversigt "Rigsarkivet og hjælpemidlerne til dets benyttelse", der udkom over mange år.

Værker

Bøger

 Bøssekampens politik. Artikler om et tiårs bøssekamp og bøssebefrielse. En samling af essays om bøssekampen efter optøjerne ved Stonewall Inn i New York i 1969. Samlingen blev redigeret af Wilhelm von Rosen med bidrag fra mange lande. Forlaget Pan, 1979. .
 Månens kulør. Studier i dansk bøssehistorie 1628-1912, (872 sider i 2 bind), 1993. Doktordisputats fra Københavns Universitet. .
 Rigsarkivet og hjælpemidlerne til dets benyttelse. Redigeret fra 1983.

Artikler
 Bøssekulturen/mandekulturen, Hug!, 1980
 Venskabets mysterier: om H.C. Andersens roman »O.T.«, hans forelskelse i Edvard Collin og »Den lille Havfrues« forløsning, Arseniania, 1980.
 "Bøssekampens strategi", Seksualpolitik, 1981
 Bøssehistorie: Den historiske konstruktion af homoseksuelle roller og identiteter, Kvindestudier (årg. 7), 1983.
 De usynlige mænd, Humaniora, årg. 1, nr. 1, 1987.
 "Det tredje køn i europæisk kulturhistorie", Berlingske Tidende, 1993-12-17.
 "Uterlige forhold", Politiken 1997-10-13.
 Pornografiaffæren i 1955, Zink nr. 4, 1999.
 Who's Who in Gay & Lesbian History/Contemporary History, 2000.

Referencer

Arkivarer fra Danmark
Historikere fra Danmark
Aktivister fra Danmark
LGBT-personer
LGBT-historie

Wilhelm von Rosen (forsker)


Le soulèvement militaire de 2010 en Guinée-Bissau est survenu le  avril 2010 en Guinée-Bissau lorsque le Premier ministre Carlos Gomes Júnior a été assigné à résidence par des soldats, qui ont également détenu le chef d'état-major de l'armée . Les partisans de Gomes et de son parti, le PAIGC, ont réagi au déplacement des militaires en manifestant dans la capitale Bissau. , le chef d'état-major adjoint, a alors averti qu'il ferait tuer Gomes si les manifestations se poursuivaient.

Événements du  avril
Dans la matinée du  avril 2010, le bureau du Premier ministre Carlos Gomes Junior a été assiégé par des militaires. Gomes a été arrêté par les soldats et transféré dans un camp militaire, bien qu'il ait été ramené chez lui plus tard dans la journée et gardé là-bas. Zamora Induta, le chef d'état-major de l'armée, a également été arrêté et détenu au camp. L'amiral , qui s'était réfugié dans l'enceinte des Nations unies à Bissau 95 jours auparavant en raison d'allégations de complot de coup d'État, a été arrêté par des soldats et est rapidement devenu l'un de leurs dirigeants.

Après la prise de Gomes par les soldats, des centaines de ses partisans ont manifesté près de son bureau, puis de son domicile, pour protester contre les actions des soldats. Lors d'une conférence de presse, le sous-chef d'état-major de l'armée, Antonio Indjai, a averti les manifestants qu'il ferait tuer Gomes s'ils ne mettaient pas fin à leur manifestation. Il a également qualifié Gomes de "criminel" qui devrait être jugé. Na Tchuto, quant à lui, a exprimé son mépris pour les manifestants, affirmant qu'ils n'avaient manifesté aucun soutien envers lui-même alors qu'il était coincé dans l'enceinte de l'ONU : "J'ai passé 11 ans à lutter pour l'indépendance de la Guinée-Bissau. Gomes n'a pas pris participer à ce combat. Si la population continue à descendre dans les rues, j'enverrai des militaires pour nettoyer les rues". Les manifestants se sont ensuite dispersés, tenant apparemment compte des avertissements.

Malgré ses premières déclarations belliqueuses, Indjai a adopté un ton moins conflictuel plus tard dans la journée, qualifiant les événements de "problème purement militaire" et affirmant qu'ils "ne concernent pas le gouvernement civil". Il a également souligné que "les institutions militaires restent et resteront soumises au pouvoir politique". Le président Malam Bacai Sanhá a qualifié les événements de la même manière et a déclaré qu'il chercherait "une solution à l'amiable à ce problème".

Événements ultérieurs
La situation était moins tendue le 2 avril et la radio ne diffusait plus la musique martiale initialement interprétée comme signifiant une tentative de coup d'État. Le gouvernement a tenu une réunion et a condamné le traitement de Gomes par les soldats. Par la suite, les soldats ont emmené Gomes rencontrer le président Sanhá ; après la réunion, Gomes a déclaré qu'il ne démissionnerait pas. Il a semblé minimiser la situation, la décrivant comme un "incident" et affirmant que "les institutions reprendront leurs fonctions normales".

Une délégation conduite par le conseiller présidentiel Mario Cabral a rendu visite à Induta, qui était toujours détenu dans une caserne, le 3 avril. Selon Cabral, Induta était "bien traité et va bien". Le Premier ministre Gomes a quitté la Guinée-Bissau fin avril 2010 et s'est rendu au Portugal, où il est resté plusieurs mois ; son séjour prolongé au Portugal a été officiellement expliqué comme étant lié à sa santé. Il est finalement revenu à Bissau le 16 juin. À son retour, il a juré que lui et son gouvernement resteraient en fonction et qu'il ne démissionnerait pas; il a dit qu'il ne pouvait être révoqué que par un congrès extraordinaire du PAIGC. Tout en se décrivant comme un "facteur de stabilité", il a affirmé que ses efforts pour "sortir de la crise politique" dépendaient de "la bonne volonté des gens qui tentent à tout prix de plonger le pays dans le chaos". Gomes a rencontré Indjai, qui a ensuite déclaré que lui et Gomes pouvaient coopérer et que "tout a maintenant été réglé".

Notes et références

Avril 2010
2010 en Guinée-Bissau
Bissau
Coup d'État ou tentative de coup d'État au XXIe siècle

Soulèvement militaire de 2010 en Guinée-Bissau


Plusieurs villes ou communes possèdent une rue des Fontaines :

Rue des Fontaines-Roland à Liège.

Rue des Fontaines à Bergerac ;
 Rue des Fontaines à Lorient ;
 Rue des Fontaines au Mans ;
 Rue des Fontaines à Mende ;
 Rue des Fontaines-du-Temple à Paris ;
 Rue des Fontaines à Saint-Gaudens ;
 Rue des Fontaines à Toulouse.

Voir aussi

Fontaines

Rue des Fontaines


ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධය අතරතුර, එම අර්බුදයේ දෙපාර්ශවය වූ රාජ්‍ය පාර්ශවය සහ ගිවිසුමෙන් බැදුනු පාර්ශවය යන දෙකොටසම උදෙසා සංගීතය සැපයීමේ කාර්යය කැපීපෙනෙන අංගයක් විය.ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයේ යුද්ධභූමිය මත,ආචාරපෙළපාලි විධාන ලබාදීමට හෝ සමහර අවස්ථාවන් වලදී හමුදා සෙබළුන් දිරිගැන්වීම සඳහා හොරණෑ , බෙර, සහ නළා , වැනි විවිධ සංගීත භාණ්ඩ වාදනය කරන ලදී. යුද්ධ කිරීමෙන් ඇතිවන ආතතියෙන් මිදීම සඳහා ගායනය යොදාගත් අතර එය රැකියාවක් ලෙස ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලදී. කඳවුරු වලදී සෙබළුන්ට ලේ වැගිරීම් අමතක කරවීමට , නිවස බලා යෑමට ඇතිවන ආශාව අවම කරවීමට සහ පීඩාවෙන් මිදීමට සංගීතය උපකාරී විය.දෙපසම සෙබළුන් සංගීත භාන්ඩ භාවිතාකරමින් විනෝදාත්මක කටයුතු වල යෙදුනු අතර ඔවුනොවුන් ඉතා ආසන්නව සිටින අවස්ථාවල යුද්ධයට පෙර දින රාත්‍රියේදී ඔවුන්ගේ සංගීත කණ්ඩායම් එකිනෙකාට එදිරිව සංගීතය වාදනය කරන ලදී.

සෑම කණ්ඩායමක්ටම ඔවුන්ගේ කැමතිම තාල තිබුණු අතර  සමහර සංගීතයන් උතුරුදිග වාසීහු හා  දකුණුවාසීහු එක ලෙස රසවින්දේය.උදාහරණයක් ලෙස ඇමරිකානු ජනාධිපති ඒබ්‍රහම් ලින්කන්ගේ ඩික්සී ගීතයට තිබූ ඇල්ම ගතහැකි අතර එය  තාවකාලික එක්සත් වීමේ නිළනොවන ජයගීතය සලකනු ලැබිණි. මෙම දිනවල බහුතරයක් ගීත ගායනා කරන ලද්දේ දේශප්‍රේමිත්වය වර්ධනය කිරීමට අවශ්‍ය වූ විටයි. මෙම යුද්ධය හා බැඳුණු සංගීතය ලින්යර්ඩ් ස්කයින්යර්ඩ් සහ එල්විස් ප්‍රෙස්ලි වැනි සංගීතඥයින් දිරිගන්වන ලදී.

ඇමරිකානු සංගීතයේ පිබිදීම
සිවිල් යුද්ධය යනු අමරිකානු සංගීතයේ වැදගත් කාල පරිච්චේදයක් විය.සිවිල් යුද්ධය අතරතුරදී, විවිධ පළාත්වල සොල්දාදුවන් එකිනෙකා සම්මිශ්‍රණය වන විට ඇමරිකානු සංගීතයේ විවිධාකාර ආරයන් පරසංසේචනය වීම ආරම්භ වූ අතරම මෙම ක්‍රියාවලිය  ගමනාගමනය හා සන්නිවේදනය පහසු කළ,වේගයෙන් වර්ධනය වුණු දුම්රිය මාර්ග කර්මාන්තයෙන් හා තාක්ෂණික දියුණුවෙන් පන්නරය ලැබීය.හමුදා ඒකක රටින් පිට පිරිසගෙන්ද සමන්විත වූ අතර ඔවුන් ගීතනු , සංගීතභාණ්ඩ හා තාක්ෂණය සිඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත කරන්නට විය.  මෙම සුසංයෝගයෙන් බිහිවුණු ගීත "ඇමරිකාවටම ආවේණික වූ ප්‍රථම ජනගී විශේෂය ලෙස සැලකිය හැක".  මෙම සිවිල් යුද්ධය ප්‍රසිද්ධියට පත් මෙන්ම අදටත් එලෙසම ප්‍රසිද්ධව පවතින බොහෝ ගීතවල නිර්මාණ කාර්ය්‍යට මහත් රුකුලක් විය; සිවිල් යුද්ධය නිසා හටගත් සියළුම විවිධාකාර වූ ඛේදවාචක සහ නැවත නැවතත් දෝංකාරදුන් යුද්ධයේ සියළුම සිදුවීම් මෙම ගීත නිර්මාණය උනන්දු කරවන ලදී.  ජෝන් ටාස්කර් හෝවාර්ඩ් මහතා පවසන ආකාරයට මෙම අවධියේ බිහිවූ ගීත විධිමත් පිළිවෙලකට සකස් කිරීම මගින් මෙම යුධ අර්බුදයේ සියලු සිදුවීම්, එහි ප්‍රධාන චරිත,පරමාදර්ශ හා විරුද්ධවාදීන්ගේ න්‍යායන් වලින් සමන්විත වූ ඉතිහාසකතාව ගොඩනැගිය හැක..

මීට අමතරව මෙන්ම මීට සම්බන්ධව දේශමාමකත්වය ගරුකළ ගීත සිවිල් යුධ සමයෙදී නිමැවුණු අතර ගීත නිර්මාණකරණයට පිත්තල ආශ්‍රයෙන් නිමැවූ සංගීත භාණ්ඩ උතුරු හා දකුණු සංගීත කණ්ඩායම් දෙපාර්ශවයම බෙහෙවින් භාවිතා කර ඇත්තේ   "ටැප්ස්" යන හොරණෑ භාවිතා කළ වෙනත් සංගීත ආරයන් හා ගලපමින් බව පෙනේ.

රෙගුලාසි

1861 දී   ඇමරිකානු යුධ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් සියළු පාබළ හා කාලතුවක්කු රෙජිමේන්තු සතුව සාමාජිකයින් 24 කින් යුක්තවන සංගීත කණ්ඩායමක් සිටිය යුතු බව නීත්‍යානුකූලව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර අශ්වාරෝහක රෙජිමේන්තුව සතුව සාමාජිකයින් 16කින් සමන්විත සංගීත කණ්ඩායමක් සිටිය යුතු බවටද නියම කරන ලදී. ඒකාබද්ධ හමුදා සතුවද පිත්තලයෙන් කරවූ සංගීත භාණ්ඩ භාවිතා කරන සංගීතකණ්ඩායමක් සිටිය යුතු විය.මෙය සියළුම පාබළ, කාලතුවක්කු හා ඒකාබද්ධ රෙජිමේන්තු සතුව කලාකරුවන් දෙදෙනෙකු සහ 24 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත සංගීතකණ්ඩායමක් සිටිය යුතු බවට 1861 දී පනවන ලද රෙගුලාසි ප්‍රකාරව විය. 1861 ජූලි මස සිදු වූ මෙම වෙනස යුද්ධය වර්ධනය වූ හෙයින් ප්‍රතික්ශේප කරන්නට සිදු වූයේ කලාකරුවන්ට වඩා තුවක්කුකරුවන්ගේ අවශ්‍යතාවය හමුදාවට වැඩි වූ බැවිණි. 1862 ජූලි මාසයේදී මෙම සංගීත කණ්ඩායම් විසිරුවා හැරීමට අණදෙන නිලධාරීවරයා කටයුතු කළ අතර එයට අදාල වූ සොල්දාදුවන් සංගීතඥ තනතුරේ පිහිටුවන ලදී.1861 පවත්වන ලද සමීක්ෂණයකින් සොයාගත් පරිදි හමුදාවේ 75%ක් පමණ රෙජිමේන්තු සතුව සංගීත කණ්ඩායම් පැවතිණ.  1861 දෙසැම්බර් මස වන විට ඇමරිකානු හමුදාව සතුව සංගීතඥයින් 28,000ක් සිටි අතර ඔවුන් සංගීත කණ්ඩායම් 618 කට අයත් විය;සෑම සොල්දදුවන් 41 න් එක් සොල්දාදුවෙක්ම සංගීතඥයෙක් වූ අතර ගිවිසුම්ගත හමුදාවන්ද මෙම පරිමාණයම සුරැකීමට උත්සුක විය.
සංගීතඥයින් හට විශේෂ වරප්‍රසාද හිමි විය. හමුදා ජෙනරල්වරයා වූ පිලිප් ෂෙරිඩෑන් විසින් ඔහුගේ අශ්වාරෝහක හමුදාවට හොඳම තත්වයේ අශ්වයන් හා විශේෂ නිල ඇඳුම් ලබාදුන් අතර "යුධ ජයග්‍රහණය උදෙසා සංගීතය එහි කොටස උපරිමයෙන් ඉටුකළ බව" ඔහු තරයේ විශ්වාස කළේය.

යුධපිටියේ සංගීතඝ්නයින් යනු බෙර වාදකයින් හොරණෑකරුවන් හා නළාකරුවන් විය.  හොරණෑකරුවන් විසින් පාබළ හමුදා සෞදෙසා පමණක් එකිනෙකට වෙනස් විධානයන් 49ක් ඉගෙන ගතයුතු වූ අතර ඔවුන්ගේ විධානයන් අශ්වාරෝහක හමුදා උදෙසාද විය.මෙම විධානයන් වල යුධ විධානයන් මෙන්ම ආහාර වේලාවන් දන්වන විධානයන්ගෙන්ද සමන්විත විය.  සමහර බෙරකරුවන් ඔවුන්ගේ නවයොවුන් වියද පසුකර නොතිබිණ.  මෙම අඩු වයස් සංගීතඥයින් අතරින් විශිෂ්ටතමයා ජෝන් ක්ලෙම් වූ අතර ඔහු "ජොනී ශිලෝහ්" ලෙසද හදුන්වන ලදී. බෙරකරුවන් විසින් සුදු තහඩුවක් වැනි යමක් තබාගත් අතර එය ඔවුන්ගේ බෙර වලට ආධාරක උපකරනයක් විය.බෙර හා සංගීත කණ්ඩායම් මේජර්වරුන් ස්කන්ධ මේකලාවන් පැලඳ සිටියේ ඔවුන්ගේ තත්වය පෙන්වීමටයි; යුද්ධයෙන් පසු මෙම ක්‍රමය සිවිල් සංගීත කණ්ඩායම් වලද දැකිය හැකි විය.බෙරකරුවන් ආචාරපෙලපාලියේ දකුණුපසට වන්නට ගමන් කළහ.හොරණෑකරුවන් මෙන්ම බෙරකරුවන්ටද වෙනස් වාදනයන් 39ක් හුරුවීමට නියම වූ අතර එයින් 14ක් සාමාන්‍ය භාවිතයට වූ අතර 24ක් පෙළපාලි සඳහා විය.කෙසේවෙතත් මෙහිදී බෙරකරුවන්ට වඩා හොරණෑකරුවන්ට වැදගත් තැනක් හිමිවිය.

යුධ පිටිය මත

සමහරවිට සියලුම ගීත යුද්ධය අතරතුර වාදනය කළහ.තුවාලකරුවන් ආපසු රැගෙන එනු ලැබුවේනියරර් මයි ගෝඩ් ටු දී යන තනුව වාදනය වන අතරතුරදිය.  බැට්ල් ඔෆ් ෆයිව් ෆෝල්ක්ස් ලෙස හදුන්වන යුධ සමයේ ඉදිරි ආරක්ෂක වළළ්ළේ සොල්දාදුවන්ට වෙඩි වදින අතරතුර ස්ටෙෆාන් ෆෝස්ටර්ගේ විශිෂ්ඨ ගීයක් වූ නෙලී බ්ලී ගීතය වාදනය කරන ලද්දේ ඉහළ නිලධාරීන්ගේ අණපරිදිය.  ත්‍රිවිධ හමුදාවේ අණදෙන නිලධාරියාවූ සැමුවෙල් . පී. හෙයින්ට්ස්ල්මන් ඔහුගේ සංගීතඥයින් විලියන්සන්බර්ග් යුද්ධයේදී පසුපස කලාපයේ සිටිනු දැක ඔවුන්ට රුචි දෙයක් වාදනය කරන්නට අණ කළේය.  ඔවුන්ගේ සංගීතය යුද්ධයට ජීවිත කැපකිරීමට වුවද මනස සකසන ආකාරයේ වූ බැවින් සංගීත්ය යනු දහසක් මිනිසුන්ට සමවන දෙයක් ලෙස හැදින්විණ. රොබර්ට් .ඊ. ලී පවසා ඇත්තේ   "සංගීතයෙන් තොරව අපට හමුදාවක් පවත්වාගතහැකියයි මා සිතන්නේ නැත."ලෙසයි.

සමහර අවස්ථාවන් වලදී සන්ගීතඥයින් හට යුධබිම අතහැර ගොස් වෛද්‍යවරුන්ට සහයවන්නට අණ ලැබිණි. එක් විශේෂිත අවස්ථාවක් ලෙස ලිට්ල් රවුන්ඩ් ටොප් හිදී 'මෙයින්' හි ස‍ංගීතඥයින් කටයුතුකල ආකාරය දැක්විය හැක.  මෙහිදි අනෙක් සියළුම රෙජිමේන්තු සාමාජිකයින් පසුබසින විට සංගීතඥයින් විසින් තුවාලකරුවන්ට ප්‍රථමාධාර ලබාදීම සහ ශරීරකොටස් ඉවත්කිරීමඉටුකලා පමණක් නොව එය ඉතාමත් කාර්යක්ශමවද ඉටුකළහ.

කඳවුරේදී

බහුතරයක් සොල්දාදුවන් කල්මැරීමට තම නිවෙස්වලින් සංගීතභාණ්ඩ කඳවුරට රැගෙන ආවේය.  ඒ අතර බැන්ජෝ, වීණාව සහ ගිටාරය ඉතාමත් ප්‍රසිද්ධ විය.  බෙර හැර අනෙකුත් වාදනය කරන ලද සංගීත භාණ්ඩ යුද්ධයට කලින් ලබාගත් භාණ්ඩ හෝ පිටරටින් ගෙන්වන ලද භාණ්ඩ විය.එයට හේතුව  පිත්තල හිඟකම හා සංගීත භාණ්ඩ නිපදවන කර්මාන්ත්යන්ගේ හිඟකමයි.

දෙපාර්ශවයට ඔවුනොවුන් ඇසෙන මානයේ කඳවුරුලා සිටින අවස්ථාවන්හිදී සංගීත ද්වන්ද සටන් යනු සාමන්‍ය දෙයක් විය. ස්ටෝන්ස් ගංගාව යුද්ධයට පෙරදින රාත්‍රියේදී සතුරු හමුදාවන් සංගීතයෙන් ද්වන්ද සටනක යෙදුනු අතර එය දෙපාර්ශවයම හෝම්! ස්වීට් හෝම්! ගීතය ගායනාකරන තෙක්ම පැවතිණ.ඉන්පසු දෙපිරිසම එක් හඩින් එම ගීතය ගායනාකරන්නට විය.  මේ හා සමාන තවත් සිදුවීමක්  1862–3 දී වර්ජිනියාවේ ෆ්‍රෙඩරික්ස්බර්ග් හි ශීතකාලයේදීද සිදුව ඇත. ශීතල සවසකදී උතුරු ඇමරිකානුවන් උතුරු ඇමරිකානු  දේශානුරාගී ගීත වාදනය කරන්නට ආරම්භ කල අතර එයට පිළිතුරු ලෙස දකුණු ඇමරිකානුවන්ද ඔවුන්ගේ දේශප්‍රේමී ගීත වාදනයකරන්නට විය.මෙය රාත්‍රිය දක්වා පැතිරගිය අතර අවසානයේ හෝම්! ස්වීට් හෝම්! ගීතය එකහඬින් ගායනාකර දෙපසටම සුභපැතුම් හුවමාරුකරගන්නා තෙක්ම නොනැවතිණ.  1863 වසන්ත කාලයේදී ප්‍රතිවාදී හමුදාවන් වර්ජිනියාවේ රැපහනොක් ගංගාව දෙපස කඳවුරුලාගෙන සිටින විට දෙපස හමුදා ඔවුන්ගේ දේශාභිමානී ගීත වාදනය කරන්නට විය.හදිසියේ එක් පසෙකින් හෝම්! ස්වීතෝම්! ගීතය වාදනය කළ අතර අනෙක් පස හමුදාවද ඒ හා එක් වූයේ දෙපසට සුභපතාගැනීම් හුවමාරු කරගනිමිනි. එම සුභපැතුම් හඬ කඳුකරයේ රැව් පිළි රැව් දෙන්නට විය.

ගේය පද තරමක් වෙනස් වුවත් දෙපසම හමුදාවන් මේරිලෑන්ඩ්, මයි මේරිලෑන්ඩ් ගීතය ගායනා කරන ලදි. දෙපසම හමුදාවන් අතර තවත් ප්‍රචලිත ගීතයක් ලෙස ලොරේනා ගීතය හැඳින්විය හැක.  වෙන් ජොනී කම්ස් මාර්චින්ග් හෝම් ගිතය 1863 දී පැට්‍රික් ගිල්මෝර් නම් අයර්ලන්ත  සංක්‍රමණිකයා විසින් නිර්මාණය කරන ලද අතර එය දෙපසම සෙබළුන් රසවින්දහ.

සිවිල් මැදිහත්වීම

යුද්ධය වෙනුවෙන් ලියැවුණු පළමු ගීතය වන ද ෆ්‍රස්ට් ගන් ඊස් ෆයර්ඩ් ගීතය ෆෝර්ට් සම්ටර් යුද්ධයෙන් දින තුනකට පසුව ප්‍රසිද්ධියට පත් කර බෙදාහරින ලදී.  ජෝර්ජ් ෆෙඩ්‍රික් රූට් මෙම ගීතය රචනාකරන ලද අතර යුද්ධය පිළිබඳ ගීත තිහකට අධික ප්‍රමාණයක් මොහු විසින් නිර්මාණය කර ඇත.  ලින්කෝල්න් වරෙක රූට් වෙත ලියමනකින් දන්වා සිටියේ "ඔබ ජෙනරාල්වරු සියයකටත් දේශකයන් දහසකටත් වඩා වැඩියමක් ඉටුකළා" ලෙසයි.

සාමාන්‍ය සාහිත්‍ය තුල දකුණු රජ්‍යය උතුරු රාජ්‍යයට වඩා පසුපසින් සිටියත් යුද්ධයේ ලඟාවීමත් සමඟ දකුණු රාජ්‍යයේ ප්‍රකාශකයන් හට සැලකියයුතු ඉල්ලුමක් නිර්මාණය විය.මෙම ප්‍රකාශකයින් ප්‍රධාන වශයෙන්(චාර්ල්ස්ටන්, දකුණු කැරලිනාව; මැකෝන්,ජෝර්ජියාව; මොබයිල්, ඇලබාමාව; නශ්විලී, ටෙනීසීයාව' සහ නව ඕර්ලීන්සය, ලූසියානාව) යන නගර වල වූ අතර ඔවුන් සාහිත්‍යකරණයට වඩා පස් ගුණයක් වැඩිපුර ලිඛිත සංගීතය නිපදවන ලදී.

ඇමරිකාවේ කොන්ෆිඩරේට් ප්‍රාන්තයේ ජාතික ගීතය වූයේ  ගෝඩ් සේව් ද සවුත් ගීතයයි.කෙසේවෙතත් වඩාත් ප්‍රසිද්ධම ගීතය වූයේ ඩික්සී ගීතයයි.  ඇමරිකානු ජනාධිපති ඒබ්‍රහම් ලින්කන් වරක් පැවසූ ආකාරයට ඔහු ඩික්සී ගීතයට ආදරය කළ අතර එය ශ්‍රවණය කිරීමට ඇල්මක් දැක්වීය.එලෙසම ඔහු වරක් පැවසුවේ "අපි කැරළිකාර හමුදාවන් අත්පත් කරගන්නවාත් සමඟම ඔවුන්ගේ තාලයත් අත්පත්කරගෙන " ලෙසයි.  1865 රැළියේදී අප්‍ර්ල් 9 වන දින ලින්කන් විසින් සංගීත කණ්ඩායමෙන් ඩික්සී ගීතය  වාදනය කරන මෙන් ඉල්ලීමක් කළ අවස්ථාවේ සංගීත කණ්ඩායම් අධ්‍යක්ෂක මවිතයට පත් විය.එවිට ලින්කන් පැවසූයේ "එම තාලය දැන් අපගේ දේපළක්... කැරළිකරුවන්ට එය පෙන්විය යුතුයි,අපගේ පාලන බලය යටතේ ඔවුන්ට එය නැවත ඇසීමට නිදහස ඇත" ලෙසයි.</ref> අනෙක් කැපීපෙනෙන තාලය ලෙස ද බොනී බ්ලූ ෆ්ලෑග් හැඳින්විය හැකි අතර ඩික්සී ගීතය ලෙසම මෙයද 1861 දී ලියැවී ඇති අතර මෙය යුධ සමයේ ලියැවුණු ප්‍රචලිත අනෙකුත් ගීතවලින් හාත්පසින්ම වෙනස් ගීතයක් ලෙස ගත හැක.

ඇමරිකාව සතුව මේ වන විට ජාතික ගීතයක් නොතිබිණ. (ස්ටාර් ස්පැන්ග්ල්ඩ් බැනර් ගීතය විසිවන ශතවර්ශය වනතෙක්ම එලෙස හඳුනා නොගත්තේය). ඇමරිකානු සොල්දාදුවන් නිතර  බැට්ල් ක්‍රයි ඔෆ් ෆ්‍රීඩම් ගීතය ගායනා කළ අතර බැට්ල් හයිම් ඔෆ් ද රිපබ්ලික් ගීතය උතුරු ඇමරිකානුවන්ගේ ජනප්‍රියම ගීතය ලෙස සලකන ලදී.

විවිධ අනුවාදන
යුද්ධයේ එක් පැතිකඩක් සංගීතයේ විශේෂිත එක් කොටසක් භාවිතාකරද්දී සමහර පිරිසක් ගීත නිර්මාණ ඔවුන්ගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා යොදා ගත්හ.  Star Spangled Banner හි දකුණු ඇමරිකානුවන් විසින් කරන ලද සංස්කරණයක් ලෙස "The Southern Cross" ගත හැක. වෙනස් පද රචනා වලට උදාහරනයක් ලෙස, Bannerහි "O say does that Star Spangled Banner yet wave"ලෙස වූ පද පෙළ වෙනුවට Cross හි "'Tis the Cross of the South, which shall ever remain" පද පෙළ යොදා ඇත.  තවත් කොන්ෆඩරේට් හි Star Spangled Banner ගීතයේ අනුවාදනයක් වූ The Flag of Secession ගීතයේ  "and the flag of secession in triumph doth wave"යන එකම අන්තරා කොටස භාවිතාකර ඇත.  ඇමරිකානු කැරළිකාර යුද්ධයේ නිර්මිත ගීතයක් වූ යැන්කි ඩූඩ්ල් ගීතයද "ඩික්සී ඩූඩ්ල්" ලෙස වෙනත් සංස්කරණයකට භාජනය වූ අතර එය "Dixie whipped old Yankee Doodle early in the morning"ලෙස ආරම්භ විය.  එලෙසම ඇමරිකානු රජයේ ගීතයක් වූ Battle Cry of Freedom ගීතයද සංස්කරණය වූයේ නියම පද වූ  "The Union forever! Hurrah, boys, hurrah! Down with the traitor, up with the star" පද පෙළ  "Our Dixie forever! She's never at a loss! Down with the ඊගල් and up with the ක්‍රොස්!" ලෙස වෙනස් කරමිනි

අමරිකානු රාජ්‍ය පාර්ශවයද දක්ශිණයන්ගේ ගීත සුදුසු ලෙස යොදාගත්හ. ඔවුන්ගේ ඩික්සී ගීතයේ අනුවාදනයක "I wish I was in the land of කොට්න්, old times there are not forgotten, Look away, look away, look away, Dixie Land" පද පෙළ වෙනුවට "Away down South in the land of traitors, රැට්ල්ස්නේක් සහ ඇලිගේටර් හි , Right away, come away, right away, come away" පද පෙළ යොදාගෙන ඇත.
'ජෝන් බ්‍රවුන්' ලෙස මුලින් නම් කළ  ජෝන් බ්‍රවුන්ස්  මූලිකවම රචනා කරන ලද්දේ 1861 දී බොස්ටන් හි ෆෝර්ට් වැරන් වල සොල්දදුවන් වෙනුවෙනි.එය ග්ලෝරි, හලලූයා තනුවට ගායනා කළ අතර පසුව එය ජූලියා වෝර්ඩ් හෝවේ විසින් ඇයගේ ප්‍රචලිත නිසඳැසක් වූ  බැට්ල් හයිම් ඔෆ් ද රිපබ්ලික් සඳහා යොදාගෙන ඇත.

උරුමය

මෙම යුද්ධයෙන් බිහිවුණු සංගීත නිර්මාණ ප්‍රමාණය මෙන්ම විවිධත්වයද ඇමරිකාවේ ඇති වූ අනෙකුත් යුද්ධයන්ට සාපේක්ෂව අති විශාල වේ. ගීත විවිධ මූලාශ්‍රවලින් බිහිවීම වැදගත් විය. බැට්ල් හයිම් ඔෆ් තෙ රිපබ්ලික්  ගීතයට එහි තාලය ලබාගෙන ඇත්තේ  මෙතෝදිස්ට්  හි නැවත පිහිටුවීමකදී ගායනා කරන ලද ගීතයකිනි.  ඩික්සී ගීතය යනු 'ඩැනියෙල් එමෙට්' විසින් කළුජාතික ගායකයන් දෙදෙනෙකු වූ  'ස්නොව්ඩ්න්' ගේ ආභාශයෙන් නිමවන ලද ගීතයකි.  ඇමරිකානු හමුදාවන්  බැට්ල් හයිම් ඔෆ් තෙ රිපබ්ලික් ගීතය   ස්පාඤ්ඤ - ඇමරිකා යුද්ධය, පළමු ලෝක යුද්ධය, සහ දෙවන ලෝක යුද්ධය යන යුධ සමවලදී ගායනා කරන ලදී.

සදර්න් රොක් සංගීත ආරය කොන්ෆඩරේට් යුධ කොඩිය එහි සංකේතය ලෙස යොදා ගත්හ.  ලින්යර්ඩ් ස්කයින්යර්ඩ් ගේ ස්වීට් හෝම් ඇලබාමා ගීතය "දිගුකල් පවතින දකුණු ඇමරිකානු සංස්කෘතියේ පුරාතන විශ්වාසයන් වලට පැහැදිලි උදාහරණ" ලෙස විස්තර කරන ලදී.

යුධ සමයේ බිහිවුණු අවුරා ලී කථා කාව්‍ය එල්විස් ප්‍රෙස්ලි විසින් නිර්මිත ලව් මී ටෙන්ඩර් ගීතයට මූලික විය.  ප්‍රෙස්ලි විසින්  ඇන් ඇමරිකන් ට්‍රිලෝජි ගීතයද ගායනා කරන ලද අතර එය  ඕල් මයි ට්‍රයල්ස් හි  "සුමටනය" කිරීමක් ලෙස විස්තර විය.

2013 දී වර්තමානයේ ප්‍රසිද්ධ ගායකයන් වන ජෝර්මා කොව්කොනන් , රිකී ස්කැග්ස්, සහ කැරන් එල්සන් විසින්  ඩිවයිඩඩ් ඇන්ඩ් යුනයිටඩ්: සිවිල් යුද්ධයේ ගීත. යන මාතෘකාව යටතේ සම්පාදන ඇල්බමයක් ප්‍රකාශයට පත්කරන ලදී.

නිකුත් වුණු ගීත නිර්මාණ
w. = පද රචනා
m. = සංගීත නිර්මාණය

1861
 ද ෆ්‍රස්ට් ගන් ඊස් ෆයර්ඩ්, w.m. ජෝර්ජ් එෆ් රූට්
 ද බොනී ඊස් බ්ලූ ෆ්ලෑග්, w. මාර්ස් ඇනී චේම්බර්-කෙට්චම් එම් හැරී මැකාර්ති
 අයි ඇම් ගොයින්ග් හෝම් ටු ඩික්සී, w. ඩෑන් එමට් , සී. එස්. ග්‍රැෆුලි
 ජෝන් බ්‍රවුන්'ස් බොඩි,  m. විලියම් ස්ටෙෆී (කළු සොල්දාදුවන්ගේ නිල නොවන තේමා ගීතය ලෙස සලකන්නට විය.)
 මේරිලෑන්ඩ්, මයි මේරිලෑන්ඩ්, w. ජේම්ස් රයිඩර් රැන්ඩෝල් m. වෝල්ටර් ඩි මේපර්ස් (සංගීතය "Mini est Propositum" 12 වන ශතවර්ශය)
 ද වේකන්ට් චෙයාර්, w. හෙන්රි එස් වොශ්බර්න් m. ජෝර්ජ් ෆෙඩ්‍රික් රූට්

1862

 හියර් ඉස් යුවර් මූල්, - සී.ඩී. බෙන්සන්
 බැට්ල් ක්‍රයි ඔෆ් ෆ්‍රීඩම්, - ජෝර්ජ් එෆ් රූට්

1863

 ඕල් කුයිට් අලෝන්ග් ද පොටෝමැක් ටුනයිට්, w.m. ජෝන් හිල් හෙවිට්
 ජස්ට් බිෆෝර් ද බැට්ල්, මදර්,  ජෝර්ජ් එෆ් රූට්
 මදර් වුල්ඩ් කම්ෆර්ට් මී, w.m. චාර්ල්ස් සී සෝව්යර්
 ටෙන්ටින්ග් ඔන් ද ඕල්ඩ් කෑම්ප් ග්‍රවුන්ඩ්, w.m. වෝල්ටර් කිට්‍රේඩ්ජ්
 වීපින්ග් සෑඩ් ඇන්ඩ් ලෝන්ග්ලි, w. චාර්ල්ස් කරොල් සෝව්යර් m. හෙන්රි ටකර්
 වෙන් ජොනී කම්ස් මාර්චින්ග් හෝම් අගේන්,  ලුයිස් ලැම්බර්ට් සහ පැට්‍රික් ගිල්මෝර්
 යූ ආර් ගොයින්ග් ටො ද වෝර්ස්, විලී බෝයි!, w.m. ජෝන් හිල් හෙවිට්
 ද යන්ග් වොලන්ටියර්, w.m. ජෝන් හිල් හෙවිට්

1864

ට්‍රෑම්ප්! ට්‍රෑම්ප්! ට්‍රෑම්ප්!] (ද බෝයිස් ආර් මාර්චින්ග්), w.m. ජෝර්ජ් එෆ් රූට්
ප්‍රේ, මයිඩීන්,ප්‍රේ!, w ඒ. ඩබ්ලිව්. කර්චෙවෝල් m. ඒ.ජේ ටර්නර්.

1865

 ජෙෆ් ඉන් පෙටිකෝට්ස්, w.m. හෙන්රි ටකර්
 මාර්චින්ග් ත්රූ ජෝර්ජියා, w.m. හෙන්‍රි ක්ලේ වර්ක්
 ගුඩ් බායි, ඕල්ඩ් ග්ලෝරි, w. එල්. ජේ බේට්ස්, m. ජොර්ජ් ෆෙඩ්‍රික් රූට්

මාධ්‍ය

තවදුරටත් බලන්න
 Zion ගේ ගායනා: සොල්දාදුවන්ගේ භක්ති ගීතිකා එකතුවක් සහ ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයේ භක්ති ගීතිකා ගායනා
සිවිල් යුද්ධයේ ගීත හා භක්ති ගීතිකා
ඇමරිකානු ගීත ලැයිස්තු - ඪියුක් සරසවියේ පුස්තකාලයේ ඩිජිටල් ගීත එකතුව -  සිවිල් යුද්ධයේ සංගීතයට අදාල 1500 කට වැඩි පින්තූර හා වචන ඇතුලත්ය.

:ප්‍රභේදය:ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයේ සංගීතය

සටහන්

මූලාශ්‍ර

Knouse, Dr. Nola Reed "Music from the Band Books of the 26th Infantry Regiment, NC Troops, C.S.A.". Liner notes essay. New World Records.

අමතර ද්වාර

Social history of the American Civil War

ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධයේ සංගීතය


Kosmos 1605, sovjetski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.

Lansiran je 11. listopada 1984. godine u 14:43 kozmodroma Pljesecka, s mjesta 132/2. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Prema NASI, lansirno vozilo bio je modificirani SS-5 (SKean IRBM) uz gornji stupanj. Orbita mu je 951 km u perigeju i 1019 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,94°. Spacetrackov kataloški broj je 15359. COSPARova oznaka je 1984-109-A. Zemlju obilazi u 104,79 minuta. Pri lansiranju bio je mase 810 kg.

Iz misije je ostao još jedan dio koji je ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1984 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 1605


An Phleum paniculatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Hudson. An Phleum paniculatum in nahilalakip ha genus nga Phleum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phleum

Phleum paniculatum


ස්කාර්ලට් ඉන්ග්‍රිඩ් ජොහැන්සන් (උපත 1984 නොවැම්බර් 22) ඇමරිකානු නිළියක සහ ගායිකාවකවේ. 2018 සිට ලොව වැඩිම වැටුප් ලබන නිළියක් වන ඇය "ෆෝබ්ස්" කීර්තිමත් 100 චිත්‍රපටයට කිහිප වතාවක්ම පෙනී සිට ඇත. ඇගේ චිත්‍රපට ලොව පුරා {{ඇමරිකානු ඩොලර් | බිලියන 14.3 | දිගු = නැත} ඉක්මවා ගොස් ඇති අතර ජොහැන්සන් තෙවැනි ඉහළම ස්ථානයට පත්විය. -බොක්ස් ඔෆිස් තරුව, ටෝනි සම්මානය සහ බ්‍රිතාන්‍ය ඇකඩමි චිත්‍රපට සම්මානය මෙන්ම ඇකඩමි සම්මාන දෙකක් සහ ගෝල්ඩන් ග්ලෝබ් සම්මාන පහක් සඳහා නාමයෝජනා ඇතුළත්ව ඇත.

සිනමාව

ස්කාර්ලට් ජොහැන්සන්


Strade Bianche for kvinder (Strade Bianche Donne), også kaldt Strade Bianche Rosa af italienske medier, er et professionelt cykelløb for kvinder i Toscana, Italien. Løbet afholdes samme dag som  herrernes løb på stort set samme veje, men ruten er kortere.

Løbet har været en del af UCI Women's World Tour siden 2016.

Vindere

Referencer

Etableret i 2015

Strade Bianche for kvinder


An Syngonanthus arenarius in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Gardner, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Syngonanthus arenarius in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. a. arenarius
 S. a. heterophyllus

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus arenarius


الخلايا الجذعية - وتُسمّى أيضًا الخلايا الجذرية  هي خلايا غير متخصصة ولكن يمكنها أن تتمايز إلى خلايا متخصصة، مع تميزها بقدرتها على الانقسام لتجدد نفسها باستمرار.

يُعد اكتشاف الخلايا الجذعية من المكتشفات الطبية الحديثة نسبيًا، ويُعول عليها أن تكون مصدرًا مهمًّا في علاج الكثير من الأمراض المزمنة والإصابات الخطيرة، كأمراض الكلى والكبد والبنكرياس وإصابات الجهاز العصبي والجهاز العظمي.

نمو الجنين والقدرة على التخصص
يبدأ تكوين الإنسان بتكون اللاقحة عندما يقوم الحيوان المنوي بإخصاب البويضة، هذه اللاقحة (البويضة المخصبة) تتكون من خلية واحدة ولكنها تمتلك القدرة الكاملة على تكوين أي نوع من أنواع الخلايا ولذلك تسمى خلية جذعية كاملة القدرة ، تبدأ اللاقحة بالانقسام إلى مجموعة من الخلايا التي لها أيضًا القدرة الكاملة على التخصص، ويمكن لأي خلية من هذه الخلايا إذا زُرعت في رحم أنثى أن تكون جنينًا كاملًا مع الأنسجة المدعمة له ، تبدأ الخلايا كاملة القدرة بعد عدة دورات من الانقسام بالتخصص مكونة كرة مفرغة تسمى الحويصلة الجذعية ، ولهذه الحويصلة طبقة خارجية من الخلايا تكون المشيمة والأغشية المحيطة بالجنين المدعمة لنموه داخل الرحم، كما توجد في تجويف الكرة كتلة من الخلايا تسمى الكتلة الخلوية الداخلية ، تُكون خلايا هذه الكتلة الجنين بجميع أنسجته وأعضائه لكنها وبخلاف الخلايا كاملة القدرة غير قادرة على تكوين كائن حي بمفردها بسبب كونها غير قادرة على تكوين الأنسجة المدعمة للجنين، وتُسمى الخلايا الجذعية وافرة القدرة  ، تتكاثر هذه الخلايا بالانقسام المتكرر ثم تبدأ بإنتاج خلايا جذعية متخصصة كخلايا الدم الجذعية التي تكون كل خلايا الدم وخلايا العضلات الجذعية التي تكون العضلات وخلايا الجلد الجذعية التي تكون كل خلايا الجلد، هذه الخلايا المتخصصة تُسمى الخلايا الجذعية متعددة القدرات  وهي الخلايا التي تُوجد في الجسم.

أنواع الخلايا الجذعية
تُصنف الخلايا الجذعية بناء على طريقة الحصول عليها إلى خلايا جذعية جنينية وخلايا جذعية بالغة ، وتتلخص الفروق بينهما في أن للخلايا الجذعية الجنينة قدرة أكبر على التخصص وبأنها تنتج إنزيم التيلوميريز  والذي يساعدها على الانقسام باستمرار، في المقابل الخلايا الجذعية البالغة لا تُنتج هذا الإنزيم إلا بكميات ضئيلة أو على فترات متباعدة مما يجعلها محدودة العمر.

الخلايا الجذعية الجنينية
يتم الحصول على الخلايا الجذعية الجنينية  من الكتلة الخلوية الداخلية للحويصلة الجذعية ، وهي خلايا جذعية وافرة القدرة، وهي تمتلك القدرة على التخصص لأي نوع من الخلايا البشرية عدا خلايا المشيمة والأغشية المحيطة بالجنين.

الخلايا الجذعية البالغة
تُوجد الخلايا الجذعية البالغة  في الأطفال والبالغين على حد سواء ، وتتوزع في جميع أنحاء الجسم ، وهي مهمة لتعويضه عن الخلايا التي تموت بشكل طبيعي بعد انتهاء عمرها المحدد، ويقل عدد هذه الخلايا مع تقدم الإنسان في العمر.

مصادر الخلايا الجذعية

يُمكن الحصول على الخلايا الجذعية من المصادر التالية:
 المشيمة والحبل الشوكي والسائل الأمنيوسي.
 الأطفال والبالغين.
 الأجنة المجهضة.
 الفائض من لقائح أطفال الأنابيب.
 الاستنساخ العلاجي.

يعمل بعض الباحثين على محاولة إعادة الخلايا المتمايزة إلى أصلها (الخلايا الجذعية) فيما يُعرف بالتمايز العكسي  ، ويُعد اكتشاف إمكانية إعادة خلايا الدم المتمايزة إلى أصولها وإنتاج خلايا دم جذعية تتشابه في خواصها مع الخلايا الجذعية التي يتم الحصول عليها من الأجنة من أهم الاكتشافات الحديثة في هذا المجال، وتُسمى الخلية التي تُستحث بهذه الطريقة خلية جذعية مستحثة وافرة القدرة .

تطبيقات الخلايا الجذعية
تُعد المعالجة بالخلايا الجذعية طريقة واعدة للعلاج إلا أنها لم تصل بعد إلى حد الاستخدام اليومي إلا في أمراض الدم كسرطان الدم، حيث تُفصل الخلايا الجذعية من الدم أو نخاع العظم ويُحتفظ بها، ومن ثم يتم القضاء على الخلايا السرطانية في الدم باستخدام عقاقير قاتلة، وبعدها يُعاد تكوين الدم باستخدام الخلايا الجذعية المحفوظة.

وعلى الرغم أن نتائج العديد من التطبيقات العلاجية للخلايا الجذعية مشجعة، إلا أنه ما زال كثير منها في طور التجربة ويحتاج إلى عدة سنوات قبل أن ينتقل إلى مرحلة التطبيق، ويرجع السبب في ذلك إلى تسجيل انتكاسات إصابة لبعض حيوانات التجارب على المدى الطويل في بعض من هذه التقنيات العلاجية، ولذلك يحتاج الباحثون للتأكد من هذه الانتكاسات لن تصيب الإنسان، كذلك فإن النتائج المبكرة للدراسات السريرية لا تعكس بالضرورة نتائجها النهائية، فمثلًا أشارت النتائج المبدئية لدراسات سريرية احتمالية فعالية وجدوى زراعة الخلايا الجذعية في علاج الحالات المتقدمة من سرطان الثدي بينما أوضحت نتائجها النهائية التي استغرقت عدة سنوات للوصول إليها أن ذلك غير مجد.

فشل نخاع العظم
أثبتت التجارب العلمية فعالية العلاج بالخلايا الجذعية في علاج فشل النخاع العظمي، حيث تُزرع في المريض خلايا جذعية من متبرع مطابق له.

أمراض القلب والشرايين
يتم علاج هذه الأمراض باستخلاص خلايا جذعية من نخاع عظم جسم المريض، وزراعتها في مزارع خلوية، ثم حقنها في المناطق المصابة في المريض، وفي بعض الدراسات تم رفع معدل ضخ الدم من القلب بنسبة 17%.

مرض السكري
أدى حقن خلايا جذعية إلى البنكرياس في دراسة حديثة إلى احتمال علاج هذا المرض بشكل كامل.

الحروق
استطاع علماء إنتاج أجزاء من الجلد معمليًا باستخدام خلايا جذعية اسُتخرجت من مرضى حروق فقدوا ما يعادل 80% من جلودهم، وزراعتها في مناطق مختلفة من أجسامهم، سرعان ما نمت هذه الخلايا في مدة لم تتجاوز 6 أشهر معوّضة عن 95% من الجلد المفقود.

اقرأ أيضًا
 علاج خلوي
 زراعة نخاع العظم
 خلية سلفية
 خلايا جذعية سرطانية
 وحدة أبحاث الخلايا الجذعية
نمو الأنسجة
تكاثر خلوي

مراجع

استنساخ
بحوث طبية
تقانة حيوية
خلايا جذعية
خلية جذعية مستحثة
علم الأجنة
علم الأحياء الخلوي
علم الأحياء النمائي

خلية جذعية


Conquistar corações e mentes () é um conceito ocasionalmente expresso na resolução de guerras, insurgências e outros conflitos, no qual um lado busca prevalecer não pelo uso de força superior, mas fazendo apelos emocionais ou intelectuais para influenciar os apoiadores do outro lado.

O uso do termo "corações e mentes" para fazer referência a um método de trazer uma população subjugada para o lado da força ocupante, foi usado pela primeira vez pelo general e administrador colonial francês Hubert Lyautey como parte de sua estratégia para combater a rebelião dos Bandeiras Negras durante a campanha de Tonkin em 1895. O termo também foi atribuído à estratégia de Gerald Templer durante a Emergência Malaia.

A eficácia de "corações e mentes" como uma estratégia de contrainsurgência tem sido debatida.

Uso

Reino Unido
O termo foi usado durante a Emergência Malaia pelos britânicos que empregaram práticas para manter a confiança dos malaios e reduzir a tendência de se aliar ao Exército de Libertação Nacional Malaio (MNLA), neste caso, dando ajuda médica e alimentar aos malaios e tribos indígenas.

Uma crítica feita contra o conceito britânico de "corações e mentes" foi que "aqui fala-se muito em lutar pelos "corações e mentes" dos malaios, mas apenas obediência cega é exigida deles".

No início da década de 1990, o historiador desafiou a noção de que os britânicos confiavam em estratégias de contrainsurgência de corações e mentes; ele argumentou que a literatura existente minimizava ou obscurecia até que ponto os britânicos usaram a força. Outros estudiosos, como David French, Ashley Jackson, Hew Strachan, Paul Dixon, Alex Marshall, Brendon Piers e Caroline Elkins, posteriormente reiteraram os argumentos de Newsinger.

De acordo com a historiadora Caroline Elkins, os britânicos esconderam sistematicamente dados de suas violentas campanhas de contrainsurgência. As evidências documentais que ela descobriu no Quênia tornaram-se provas importantes em ações judiciais movidas contra o governo britânico no final dos anos 2000 e 2010.

Rússia
De acordo com uma avaliação do cientista político da Universidade de Michigan, Yuri Zhukov, a Rússia tem respondido aos movimentos insurgentes e insurreições em larga escala desde a Revolução Bolchevique de 1917 com um modelo de contrainsurgência diametralmente oposto à abordagem de "corações e mentes". Zhukov concluiu que "apesar dos sérios reveses no Afeganistão e na Primeira Guerra da Chechênia, a Rússia tem um dos registros mais bem-sucedidos de qualquer contrainsurgente moderno."

Estados Unidos
O uso estadunidense da frase é provavelmente baseado em uma citação de John Adams, o patriota da Guerra Revolucionária Americana e segundo presidente dos Estados Unidos, que escreveu em uma carta datada de 13 de fevereiro de 1818: "A Revolução foi realizada antes da guerra começar. A Revolução estava nas mentes e corações das pessoas, uma mudança nos sentimentos religiosos de seus deveres e obrigações... Esta mudança radical nos princípios, opiniões, sentimentos e afeições do povo, foi a verdadeira Revolução Americana."

Durante a Guerra do Vietnã, os Estados Unidos se engajaram em uma campanha de "corações e mentes". O programa foi inspirado pelo presidente dos Estados Unidos, Lyndon B. Johnson. Um de seus usos mais conhecidos da frase foi no discurso "Remarks at a Dinner Meeting of the Texas Electric Cooperatives, Inc." em 4 de maio de 1965. Naquela noite, ele disse: "Portanto, devemos estar prontos para lutar no Vietnã, mas a vitória final dependerá dos corações e das mentes das pessoas que efetivamente vivem lá. Ao ajudar a trazer-lhes esperança e eletricidade, você também estará desferindo um golpe muito importante para a causa da liberdade em todo o mundo."

Uma campanha similar de "Corações e Mentes" no Iraque foi realizada durante a invasão e ocupação do Iraque a partir de 2003.

Ver também
Dividir para conquistar

Nota

Táticas militares
Operações militares de não guerra
Palavras, frases e expressões em inglês

Conquistar corações e mentes


Alain Oreille (22 de abril de 1953) es un piloto de rally francés que ha competido en el Campeonato Mundial de Rally entre 1984 y 1995. Ha sido campeón del Campeonato de Producción en dos ocasiones: 1989 y 1990.

Consiguió una victoria en el mundial en el Rally Costa de Marfil  de 1989 con un Renault 5 GT Turbo.

Trayectoria

Victorias WRC

Resultados WRC

Referencias

Enlaces externos
 Alain Oreille. juwra.com
 Alain Oreille rallbase.nl

Pilotos de rally de Francia
Pilotos del Campeonato Mundial de Rally

Alain Oreille


Hayato Nakamura (født 18. november 1991) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Montedio Yamagata og V-Varen Nagasaki.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hayato Nakamura


Isla Rincon es una isla artificial estadounidense localizada en las afueras de Rincon Beach (Playa Rincón) en el condado de Ventura, California en terrenos públicos arrendados por la Comisión de Tierras del Estado de California (CSLC). La isla se encuentra a unos 1.000 pies (300 m) en alta mar en 55 pies (17 m) de agua. La isla fue construida en 1958 con el propósito específico de servir para la perforación de pozos y la producción de petróleo y gas. Se encuentra cerca de las comunidades costeras de Mussel Shoals y La Conchita. La isla está conectada al continente por el muelle de Richfield.

La cuenca de Rincón cubre aproximadamente 1.700 acres minerales (6,9  km²), incluyendo una isla de 1 acre (4.000 m²) unida a tierra por una calzada de 2.700 pies (820 m) que contiene instalaciones para el gas, oleoductos y facilidades para el acceso vehicular.

Véase también
 Geografía de California
 Geografía de Estados Unidos

Referencias

Archipiélagos e islas de California
Islas artificiales de California

Isla Rincón


La Coupe d'Arménie 2011 est la  de la Coupe d'Arménie depuis l'indépendance du pays. Elle prend place entre le  et le .

Un total de huit équipes participe à la compétition, correspondant à l'ensemble des clubs de la première division 2011.

La compétition est remportée par le Mika Erevan qui s'impose contre le Shirak FC à l'issue de la finale pour gagner sa sixième coupe nationale. Cette victoire permet au Mika de se qualifier pour la Ligue Europa 2011-2012 ainsi que pour l'édition 2012 de la Supercoupe d'Arménie.

Quarts de finale
Les matchs aller sont disputés les 10 et 11 mars 2011, et les matchs retour quelques jours plus tard les 14 et 15 mars suivants.

Demi-finales
Les matchs aller sont disputés le 30 mars et le 6 avril 2011, et les matchs retour les 20 et 27 avril suivants.

Finale
La finale de cette édition oppose le Shirak FC au Mika Erevan. Le Shirak dispute à cette occasion sa quatrième finale depuis 1993, la première depuis 1999, ne l'ayant jamais emporté jusqu'ici. Le Mika joue quant à lui sa sixième finale de coupe, l'ayant pour sa part emporté systématiquement, le plus récemment en 2006.

Disputée le 11 mai 2011 au stade Républicain Vazgen-Sargsian d'Erevan, la rencontre s'active rapidement avec un but d'Alex en faveur du Mika au quart d'heure de jeu suivi d'un autre but de  vingt minutes plus tard.
Le Shirak réduit ensuite l'écart peu avant la mi-temps par l'intermédiaire d' pour porter le score à 2-1 à la pause. Malgré cela, le Mika conserve l'avantage durant la deuxième période, accroissant son avance grâce à un nouveau but de Beglaryan à la  avant que Dong Fangzhuo ne parachève la victoire des siens en fin de rencontre. Vainqueur sur le score final de 4 à 1, le Mika décroche ainsi sa sixième coupe nationale.

Références

Liens externes
 Coupe d'Arménie 2011 sur Soccerway.com.
 Coupe d'Arménie 2011 sur le site de la RSSSF.

2011
Arménie M
Sport en Arménie en 2011

Coupe d'Arménie de football 2011