Quinquessis, Roma Cumhuriyeti döneminde basılmış 1/5 as değerinde bronz bir sikkedir. Quincussis olarak da bilinen sikke, dikdörtgen bir forma sahip olup Roma sikkelerinin en büyük, en eski ve en seyrek rastlanan sikkesidir.

Kaynakça
 https://web.archive.org/web/20130721124424/http://www.kruenitz1.uni.trier.de/
 http://www.forumancientcoins.com/NumisWiki/view.asp?key=Quinquessis

Antik Roma sikkeleri

Quinquessis


Ellobium dominicense est une espèce d'escargots terrestres de la famille des Ellobiidae, présente sur les rivages de mangrove des littoraux de l'Atlantique ouest.

L'espèce a été décrite sous le nom Auricula dominicensis par André Étienne d'Audebert de Férussac. La localité-type est la République dominicaine.

Description
L'animal est de couleur blanche, à tentacules partiellement rétractables, modérément allongées, subcylindriques, à extrémité arrondie, les yeux placés à leur base.

La coquille atteint  au plus. Elle est de forme ovale allongée, plutôt solide, blanc jaune, couvert d'un périostracum brun. La spire est formée de huit tours faiblement convexes. La coquille est lisse, brillante, à stries d'accroissement bien visibles sur le dernier tour et ornée de fine lignes spirales surtout présente contre la suture. Le dernier tour forme 85 % de la longueur de la coquille, et l'ouverture 80 % de la longueur du dernier tour. Le protoconque est lisse, proéminent, formé d'un unique tour. Le réfléchissement de la lèvre à la base de ce dernier est à l'origine d'une perforation de l'apex semblable à un ombilic.

La lèvre interne de l'ouverture est dotée de deux plis, l'un pariétal, situé au tiers inférieur de l'ouverture, déversé et fortement incliné, et un second, columellaire, obtus. La lèvre externe est quelque peu sinueuse à mi-hauteur, légèrement réfléchie chez les spécimens âgés.

Distribution
Ellobium dominicense a une distribution pan-caribéenne et sud-américaine recouvrant :
 la Floride ;
 la Guadeloupe ;
 la Guyane ;
 Haïti ;
 le Brésil ;
 le Guyana ;
 la République dominicaine ;
 le Suriname ;
 le Yucatan, au Mexique.

Écologie
Ellobium dominicense vit dans les baies protégées où croît la mangrove, enfoui dans le sédiment humifère de l'arrière mangrove ou sous des branches en décomposition rarement couverte à marée haute.

En Guadeloupe, on rencontre cet escargot  juste au-dessus du niveau de l'eau, dans la litière humide et dans les troncs pourris de la forêt marécageuse qui prolonge la mangrove à l'intérieur des terres.

Cette espèce est donnée pour être opportuniste, formant des colonies peut mobiles une fois établies, composée d'un grands nombres d'individus rencontrées sur une emprise limitée. Il semble que ces colonies disparaissent dès que les conditions environnementales se modifient, quand bien même des conditions favorables sont présentes à proximité.

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Ellobium dominicense (Férussac, 1821).

L'espèce a été initialement classée dans le genre ? sous le protonyme ? dominicense Férussac, 1821.

Ellobium dominicense a pour synonymes :
 ? dominicense Férussac, 1821
 Auricula dominicensis Férussac, 1821
 Auricula pellucens Menke, 1828
 Auriculastra pellucens (Menke, 1828)
 Autonoe riparia Guppy, 1868
 Ellobium dominicense (Férussac, 1821)
 Ellobium pellucens (Menke, 1830)

Liens externes

Notes et références

Ellobiidae

Ellobium dominicense


القلب له واحد فيلم مصري تم إنتاجه عام 1945، إخراج هنري بركات وبطولة صباح وأنور وجدي وسليمان نجيب وميمي شكيب ومنى، وهو أول ظهور لصباح على شاشة السينما.

فريق العمل
إخراج: هنري بركات
تأليف:
 عن قصة سندريلا للأخوان غريم
 بديع خيري (قصة)
 هنري بركات (سيناريو)
إنتاج: لوتس فيلم (آسيا داغر)

بطولة
 صباح
 أنور وجدي
 سليمان نجيب
 ميمي شكيب
 منى
 إسماعيل يس
 فردوس محمد
 سعاد حسين

أغاني الفيلم

روابط خارجية

مصادر

أفلام أنور وجدي
أفلام إسماعيل ياسين
أفلام إنتاج لوتس فيلم
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام سليمان نجيب
أفلام صباح
أفلام مصرية إنتاج 1945

القلب له واحد (فيلم)


Agrilus nipponigena é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, em 1935.

Referências

nipponigena

Agrilus nipponigena


Hedvig Sophia Augusta of Sweden (26 June 1681 – 22 December 1708), Duchess of Holstein-Gottorp, was the eldest child of Charles XI of Sweden and  Ulrike Eleonore of Denmark. She was heir presumptive to the Swedish throne from her birth until that of her brother one year later and again from the start of his reign as King of Sweden, in 1697, until her death and the regent of the duchy of Holstein-Gottorp for her minor son from 1702 to 1708.  Some sources refer to her as Sofia.

Youth

Hedvig Sophia spent the majority of her upbringing at Karlberg Palace. After the death of her mother in 1693, she and her siblings were placed under the custody of her grandmother Hedvig Eleonora of Holstein-Gottorp. Her personal caretaker was Juliana Schierberg, who was to be her lifelong and influential confidante.
Hedvig Sophia was, and continued to be, the favorite of her grandmother. Due to her grandmother's influence, she came to harbor anti-Danish views. She was described as beautiful, passionate but dignified, and as a good student, particularly in painting. She was also noted to be cheerful in the otherwise strict Swedish court, and it was noted that her father spent more money on her than he was usually willing to do on other things.

Between 1697 and 1699, there was a Danish policy to create an alliance with Sweden through a double wedding between Charles XII of Sweden and Princess Sophia Hedwig of Denmark, and Prince Charles of Denmark and Hedvig Sophia of Sweden (after the marriage of Hedvig Sophia in 1698, she was replaced by Ulrika Eleonora of Sweden). Jens Juel (diplomat) are known to have engaged Beata Elisabet von Königsmarck to promote the matches. However, none of the marriages was materialized.

Duchess consort

On 12 May 1698 at Karlberg she married her cousin, Frederick IV, Duke of Holstein-Gottorp. Her marriage was arranged as a part of the traditional Swedish policy of alliance with Holstein-Gottorp against Denmark; her brother had earlier been expected to marry Frederick's sister, but he refused. The marriage, which had been decided upon during her childhood, took place against her consent and was not happy. She did not like the debauched life of Frederick IV, for which he was known even before their marriage.

She visited Holstein-Gottorp in 1698 and remained there for about a year. During Hedvig Sophia's stay in Gottorp, Frederick regularly visited his lovers in Hamburg and also brought some of them to Gottorp. Her Mistress of the Robes, Beata Magdalena Wittenberg, became involved in a physical argument with a male courtier who acted as the pimp of Frederick, an argument which ended with Wittenberg losing her wig and Hedvig Sophia's demand to return to Sweden.

In 1699 she returned to Sweden, where she was second in line to the Swedish throne and presumptive heir. She resided mainly at Karlberg. Hedvig Sophia was an eager participant in the frequent partying that dominated her brother's court for a few years before the Great Northern War, and she spent most of her life at the Swedish court. Her marriage was the start point of a long series of festivities which lasted until her departure, and upon her return, another series of festivities was launched which lasted until the outbreak of the war.

Hedvig Sophia was regarded to have political influence over her brother the monarch: on 1 October 1702, count Magnus Stenbock gave his spouse countess Eva Oxenstierna the task of using her influence in the parliament to contact Hedvig Sophia and ask her to make Charles XII to end the war and ask for peace.

Regent
On 18 October 1702, Hedvig Sofia became a widow and formal Regent for her minor son, the Duke of Holstein-Gottorp. However, she spent most of her time in Sweden and rarely visited the home of her spouse: she left the daily affairs of the duchy to Christian August of Holstein-Gottorp, the uncle of her late spouse, but matters of major importance were always to be confirmed by her. She did have plans to visit Holstein-Gottorp in 1705, but her brother asked her to remain in Sweden, which she consented to do.
As Regent, Hedvig Sophia made sure that the old policy of Holstein-Gottorp was kept, with an alliance with Sweden as protection against Denmark. This led to some strain relation with the administration in Holstein-Gottorp, who was considering a different alliance, but she kept in control of the policy and her line was kept until her death without it leading to any open conflict.

In Sweden, she worked to have her son accepted as an heir to the Swedish throne, and the "Holstein Party", as it was to be called after the death of her brother, was also the most successful contestant under her leadership until her death in 1708. As a widow, she was the object of plans to arrange a new political marriage. Among the candidates were the Crown Prince of Hanover, that is the future King George II of Great Britain. However, she refused a new arranged marriage. She was by then involved with the young courtier count Olof Gyllenborg. She was acquainted with Gyllenborg since before her marriage, and after the death of her spouse, he made it known to her that he was in love with her through a poem with the message that it was better to confess to a love than to let it die. That relationship was open public knowledge at court and seems to have been accepted, though much disliked by her grandmother, Hedwig Eleonora of Holstein-Gottorp.

At the Swedish royal court, Hedvig Sophia was described as a beauty with an interest in fashion, and referred to as "The Happy Princess". She was the center of the social life at court, and it was said that all pleasure of court life ended after her death. She was an accomplished singer: during the Great Northern war, she appeared as a singer at concerts at court, while her sister, Ulrika Eleonora, played the clavier.
Like her sister, she repeatedly asked her brother for permission to visit him on the battle field during the war, which was common for many other women to do, but he refused them every time.

In 1708 she died of smallpox, which she had contracted by nursing her son through the illness. The relationship between her and her brother, King Carl, was very deep. In July 1709, her brother, who recently had become a refugee of his military catastrophe at Poltava and was far away in Bendery (today in Moldavia) finally received the news of Hedvig Sophia's death in Stockholm the previous December. Carl at first refused to believe it, and this was the only time he was ever known to have wept. It was "an event which I had trusted never to be so unhappy to survive" and he suffered from "that grief which can never altogether leave me until those who have been parted shall meet again". Hedvig Sophia's proper funeral and interment in Riddarholm Church did not take place until 1718, after the death of Carl. She was temporarily interred in 1708, but her permanent funeral was delayed awaiting her brother's orders from how it should be conducted. In 1716, however, she was hastily buried along with her grandmother without him being asked, as they were worried that he would insist on a funeral of a kind which the country could no longer afford.

She is perhaps most well known for the extensive correspondence between her and her brother King Carl XII, who spent much of his life on war campaigns abroad. When he died in 1718 and left no heirs to the throne, the late Hedvig Sophia's only child, Duke Karl Friedrich was in line to succeed him, but the late king's younger sister Ulrica Eleonora quickly moved herself onto the throne instead.

Hedvig Sophia was the paternal grandmother of Emperor Peter III of Russia.

Issue

Ancestors

References
 Anteckningar om svenska qvinnor  (in Swedish)
 Wilhelmina Stålberg: Anteqningar om Svenska kvinnor (In English: Notes on Swedish women) (in Swedish)
 Dansk biografisk Lexikon / VII. Bind. I. Hansen - Holmsted
 Lundh-Eriksson, Nanna: Den glömda drottningen. Karl XII:s syster. Ulrika Eleonora D.Y. och hennes tid. Affärstryckeriet, Norrtälje. (1976)
 Norrhem, Svante (2007). Kvinnor vid maktens sida : 1632–1772. Lund: Nordic Academic Press. Libris 10428618.
 Nanna Lundh-Eriksson (1947). Hedvig Eleonora. Stockholm: Wahlström & Widstrand. ISBN

Notes

External links

Duchesses of Holstein-Gottorp
1681 births
1708 deaths
18th-century regents
Female regents
Hedwig 1681
Hedwig Sophia
Burials at Riddarholmen Church
18th-century women rulers
Daughters of kings
Mothers of monarchs

Hedvig Sophia of Sweden


Le Slopestyle féminin des Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu les  et   au Genting Secret Garden à Zhangjiakou. Il s'agit de la troisième apparition de cette épreuve aux Jeux olympiques d'hiver.

Mathilde Gremaud, vice-championne en 2018, s'impose devant Gu Ailing et Kelly Sildaru. La championne olympique en 2018, Sarah Höfflin, participe à l'épreuve, mais ne parvient pas à passer le stade des qualifications. Isabel Atkin, médaillée de bronze en 2018, s'est qualifiée pour les Jeux, mais a déclaré forfait.

Qualification
Pour être admis au jeux olympiques, une athlète doit remplir trois conditions en plus des critères d'âge et médicaux :
 Comptabilisé 50 points au classement FIS de la discipline au ,
 Être classée dans le top 30 d'une épreuve comptant pour la Coupe du monde ou aux Championnats du monde,
 Un maximum de quatre athlètes de même nationalité est admis.

un total de 27 athlètes remplissent ces conditions.

Calendrier

Médaillées

Résultats

Qualification
Vingt-sept concurrentes sont au départ et chacun a le droit à deux passages. Seul le meilleur est comptabilisé et les douze meilleures sont qualifiées pour la finale.

Finale
Les douze concurrentes ont le droit à trois passages et seul le meilleur est retenu pour la note finale.

Notes et références

Slopestyle femmes

Slopestyle féminin de ski acrobatique aux Jeux olympiques de 2022


Viorel Ilie ()  este senator în Senatul României din 21 decembrie 2016 din partea Partidului Alianța Liberalilor și Democraților, reprezentând județul Bacău. În perioada 2008-2016, acesta a îndeplinit funcția de primar al municipiului Moinești, județul Bacău.

Pe 3 aprilie 2017, Viorel Ilie devine ministru, preluând portofoliul de la Ministerul pentru Relația cu Parlamentul în Guvernul Grindeanu, păstrându-și funcția și în mandatul premierului Mihai Tudose. După demisia lui Mihai Tudose, Viorel Ilie este propus ministru pentru relația cu Parlamentul în Guvernul Dăncilă, funcție pe care o va ocupa până pe 28 august 2019 când demisionează din Guvern.

În data de 26 februarie 2020, Viorel Ilie părăsește ALDE și se înscrie în Partidul Național Liberal.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1965
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Uniunii Social-Liberale
Membri ai Partidului Alianța Liberalilor și Democraților
Miniștri români
Guvernul Dăncilă

Viorel Ilie


Obrukbaşı, Tunceli ilinin Mazgirt ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün bulunduğu topraklarda yerleşimin Antik Çağ'a kadar uzandığı görülmektedir. Günümüz köyü içerisindeki Kilise adı verilen tepelik alanda görülen bulgulardan burada Erken Tunç Çağına tarihlenen yerleşimin bulunduğu anlaşılmaktadır. Köyün 500 m batısındaki tepelik alanda kale tipi yerleşim olduğu düşünülen bir yapı bulunmakta olup, burada Erken Demir Çağında yerleşimin olduğu düşünülmektedir. Günümüz köyünden Osmanlı döneminde "Lemk" adıyla bahsedilmekte olup, Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşuyla da birlikte bu adla kayıtlarda yer almıştır. Köy isimlerinin Türkçeleştirilmesi çalışmaları kapsamında köyün adı Obrukkaşı olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımıyla birlikte de kayıtlarda bu adla yer almaya başlamıştır. Bu tarihten sonra 1965 yılı nüfus sayımından başlayarak 2000 yılı nüfus sayımına kadar yerleşimin adı "Obrukbaşı" olarak kayıtlarda yer alırken, 2000 yılından itibaren yeniden Obrukkaşı adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli iline 45 km, Mazgirt ilçesine 37 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Mazgirt belde ve köyleri

Obrukkaşı, Mazgirt


Zavrzlama je četvrti studijski album bosanskohercegovačkog sevdah sastava Divanhana. Objavljen je u siječnu 2022. godine. Album je sniman neposredno pred početak pandemije, veljače 2020. godine u glazbenom studiju Metro u Ljubljani u suradnji s eminentnim slovenskim producentom Janezom Križajem, te naknadno produciran u Sarajevu u suradnji s dugogodišnjim saradnikom sastava Borjanom Miloševićem. Zavrzlamu su svojim notama oplemenili umjetnici s raznih krajeva svijeta kao što su Carlitos Yoder (Argentina), Danica Krstić (Srbija), Lakiko (Švicarska), Duygu Demir (Turska), Goran Bojčevski (S. Makedonija), Ivan Bobinac i Iwan Josipović (Hrvatska), te Rok Nemanič i Klemen Bračko (Slovenija). Radi se o konceptualnom albumu, gdje su kroz prizmu sevdalinke, prikazani svi stilove koji su potekli iz sevdalinke. Na albumu se nalaze dvije tradicionalne skladbe: Stade se cvijeće rosom kititi i Oj, curice, dvije starogradske Zarasle su staze ove, te pomalo zaboravljena Penavina "Sarajčice, hajdemo", zatim dvije kafanske "Opa Opa" od Luisa te "Peno" od Šabana Bajramovića i na koncu pet autorskih kompozicija sastava za koje su inspiraciju vukli iz prethodno nabrojanih skladbi i glazbenih stilova.

Popis pjesama

Izvori

Vanjske poveznice

Službena web stranica Divanhane

Albumi sastava Divanhana
Albumi iz 2011.

Zavrzlama


La rue du Renard-Prêchant est une voie de Strasbourg située dans le quartier historique de la Krutenau. Proche de la Grande Île  elle est située au sud-est de celle-ci.

Histoire

Jusqu'au
Du  tout le quartier compris entre le rempart et le canal (Johannisgiessen ou Rheingiessen)  était connu sous le nom de An der Entenletz, c'est-à-dire un endroit où demeuraient des canards. On retrouve cette dénomination sur  un plan de Silbermann nommant édifices religieux et lieux-dits en 1775.

Toutefois Adolphe Seyboth signale également l'appellation Beim Narrenbrunnen en 1756, puis Au Puits des fous en 1786 et 1844.
Le référence au renard prêchant aux canards apparaît au . Dès 1727, l'historien mentionne une maison portant ce nom : Haus zum Fuchs der den Enten predigt.

À cette époque, ces pâtés de maisons sont parfois regroupés sous le nom de Schwobenländel ou « quartier des Suabes » (Souabes), comme en témoigne, ci-dessous, la lithographie de 1840 de Sandmann et Simon.

Remplaçant les lieux dits, de véritables noms de rues apparaissent, et, en 1794, l'idéologie révolutionnaire honore  une « rue de la Récompense », puis une « rue du Travail».

Se succèdent ensuite, en 1817 et en 1849, la « rue du Renard Prêchant », Wo der Fuchs den Enten predigt (« où le renard prêche aux canards »), puis en 1872 et 1940 la forme allemande, Wo der Fuchs den Enten predigt, tandis que la version française revient en 1918 et 1945.

Légendes et interprétations
La thématique du renard prêchant aux canards connaît plusieurs tentatives d'explication.

L'une des versions met en scène un cordonnier nommé Fuchs (« renard » en allemand) qui chaparde des canards du voisinage pour améliorer l'ordinaire de sa famille. Des voisins tournent la chose en dérision et inventent une histoire, celle du renard prêchant aux canards. À force de les captiver par son discours, l'animal serait parvenu à les attraper pour les manger. Un tableau de facture populaire dépeint la scène : en chaire, le renard brandit un livre ouvert devant un parterre de volatiles. Le texte inscrit sous cette scène évoque la queue du renard « celui qui la caressera le mieux sera le favori » :

Selon Frédéric Piton, un pauvre pêcheur nanti d'une nombreuse progéniture constate que des canards se nourrissent des poissons qu'il convoite. Ne doutant pas de son bon droit, il imagine un stratagème pour garnir la table familiale. Lorsqu'il est condamné par la justice, l'un de ses amis peint l'enseigne du Renard-Prêchant-aux-Canards qui fait bientôt la réputation de l'auberge.

Une autre interprétation s'appuie sur le sens ancien du mot Letz (dans Entenletz) qui s'employait couramment autrefois pour désigner les lectiones, les sermons des prédicateurs. Par ailleurs le renard symbolisait le mauvais prêtre.

Comblement du Rheingiessen
Ce bras d'eau qui reliait le Rhin à l'Ill est canalisé en 1736. Il sert principalement au transport du bois de chauffage, mais, après la construction du canal du Rhône au Rhin en 1834, il n'est plus guère utilisé. Son eau devient stagnante et malsaine, puis, peu après l'annexion de l'Alsace à l'Empire allemand, dès 1872, le cours d'eau est comblé et recouvert par une chaussée, alors appelée Zürcherstrasse, « rue de Zurich ». Le Renard-Prêchant qui se trouvait au bord de l'eau, donne désormais sur cette rue nouvelle et la place du même nom.

À la fin des années 1970, lors des travaux de rénovation de la Krutenau, les maisons insalubres sont démolies, puis l'ancienne rue de la Massue (Kolbengässlein) est supprimée. La section orientale de la rue du Renard-Prêchant donne dès lors dans la rue du Jeu-de-Paume, à laquelle elle était déjà reliée par une voie transversale, la rue des Forges.

À partir de 1995, des plaques de rues bilingues, à la fois en français et en alsacien, sont mises en place par la municipalité lorsque les noms de rue traditionnels étaient encore en usage dans le parler strasbourgeois. La rue du Renard-Prêchant est alors sous-titrée Wo d'r Fuchs de Ente Predigt.

Bâtiments remarquables

La première maison de la rue, donnant à la fois sur la place de Zurich et la rue de Zurich, est parfois désignée également comme le  de cette dernière.

Cette construction du  fut complétée au siècle suivant par un élément néo-gothique surmonté d'un clocheton. Au , le Renard Prêchant est un cabaret où l'on présente des spectacles de marionnettes satiriques.
Ensuite il abrite longtemps l'un des restaurants les plus emblématiques de la Krutenau. Celui-ci ferme ses portes en 2019, remplacé par une brasserie sur le thème du vin, accompagné par un changement d'enseigne et une seconde entrée depuis la rue de Zurich.
Un panneau en grès fixé sur le côté sud du bâtiment porte l'inscription en dialecte Wo d'r Fuchs de Ente predigt, rappelant la légende attachée aux lieux.

L'ancien bâtiment du  est démoli en 1974. Une impasse du Canard est alors créée. Cependant un nouvel immeuble est érigé sur cet emplacement en 2014. Il abrite des locations saisonnières, dont le nom reprend le thème traditionnel  (Les Appartements du Renard).

La façade de l'édifice a fait l'objet d'une inscription au titre des monuments historiques en 1929, car elle comportait un panneau en bois peint du  représentant le « renard prêchant », dont une copie se trouve actuellement au Musée historique de Strasbourg.

Le millésime 1760 est gravé sur la clé de porte qui comporte également une ancre et les initiales HDB, celles du batelier Hans Daniel Busch qui avait acquis cette maison en 1752.

Sur le linteau de la porte de cette maison à colombages, qui abrite un restaurant, figure la date 1584.

L'encadrement de porte de cette maison en pan de bois porte un millésime difficilement lisible : probablement 1608, mais d'autres sources avancent 1601 ou 1665.

Au , plusieurs jardiniers occupent successivement le bâtiment situé à l'angle de la rue des Forges. Un nouvel immeuble construit sur cet emplacement en 1883 est réhabilité au début des années 1980

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Martin Allheilig, « La savoureuse anecdote du Renard-Prêchant », Saisons d'Alsace, 1969,
 Maurice Moszberger (dir.), « Renard-Prêchant (rue du) », in Dictionnaire historique des rues de Strasbourg, Le Verger, Barr, 2012 (nouvelle éd. révisée),
 Frédéric Piton, Strasbourg illustré, ou panorama pittoresque, historique et statistique de Strasbourg et de ses environs, 1855,
  Adolphe Seyboth, « Wo der Fuchs den Enten predigt. Rue du Renard Prêchant », in Das alte Strassburg, vom 13. Jahrhundert bis zum Jahre 1870 ; geschichtliche Topographie nach den Urkunden und Chroniken, Strasbourg, 1890,
 « Rue du Renard-Prêchant », Premières nouvelles de la Krutenau, , juin-juillet 1978,
 Louis Schély, La légende du Renard prêchant aux canards, 1939
  « Wie der Fuchs ins Münster kam... und dann den Enten in der Krutenau predigte », Dernières nouvelles d'Alsace, , 27 juillet 1973

Articles connexes
 Liste des voies de Strasbourg
 Cour du Brochet
 Renard dans la culture
 Symbolique du renard

Liens externes
 « Rue du Renard-Prêchant (Strasbourg) » (ArchiWiki)
 « Renard-Prêchant (rue du) : beim Narrenbronnen » (Maisons de Strasbourg. Étude historique sur les maisons de Strasbourg entre le XVI et le XX siècle)

Rue à Strasbourg
Krutenau

Rue du Renard-Prêchant


The prime minister of Malta () is the head of government, which is the highest official of Malta. The prime minister chairs Cabinet meetings, and selects its ministers to serve in their respective portfolios. The prime minister holds office by virtue of their ability to command the confidence of the Parliament, as such they sit as members of Parliament.

The prime minister is appointed by the president, in doing so, the president is of the opinion that the appointed individual is the most able to command the majority of the House of Representatives; typically, this individual is the leader of a political party or coalition of parties that hold the largest number of seats in the House of Representatives.

The prime minister is ex officio an appointee to the grade of Companion of Honour - K.U.O.M. (Kumpanju tal-Unur) of the National Order of Merit.

Establishment of the office and developments

The office of "Head of Ministry" was created as soon as Malta was granted autonomous government in 1921. The 1921 constitution was suspended twice before being revoked. On the first occasion (1930–33), the head of ministry (at the time, Gerald Strickland) and his cabinet were retained. Following the second suspension in 1934, the cabinet was dismissed.

The constitution was revoked in 1936 and the post did not exist for as long as Malta was under direct colonial administration. The office was re-established with the grant of self-government in 1947 with the post being renamed as "Prime Minister of Malta". The post was again suppressed when the 1947 constitution was again suspended between 1958 and 1962 but was retained largely unchanged in the 1964 independence constitution and the subsequent amendments of 1974 which transformed the form of government into a republic.

Constitutional functions
The president of Malta, who nominally heads the executive branch, appoints as prime minister the member of parliament who, in the opinion of the president, is best able to command a majority of the members of the House of Representatives. The prime minister advises the president on the appointment of the other ministers.

The prime minister is constitutionally obliged to keep the president fully informed on the general conduct of the government. Whenever the prime minister is away from Malta, the president may authorise any other member of the Cabinet to perform those functions and that member may perform those functions temporarily. It is usually the deputy prime minister who fills in this role as acting prime minister.

Office of the Prime Minister of Malta (OPM)
As minister in his own right, the prime minister is responsible for a number of departments of government. The Office of the Prime Minister (OPM) has been based at the Auberge de Castille in Valletta since 1972, playing a central role in decision-making apart from being the administrative headquarters of the government.

The OPM's mission is to support the prime minister in providing leadership and direction for a stable and effective government. The core departments of OPM include the Cabinet Secretariat, the Management and Personnel Office and the Department of Information.

Official residences
Villa Francia, situated in the village of Lija is the official residence of the prime minister, while the Girgenti Palace, situated in Siġġiewi is the prime minister's summer residence. They are predominantly used for public ceremonies, including receiving notable people, and are considered symbolic buildings.

List of prime ministers

As of 2022, there have been fourteen prime ministers of Malta, four of which are still living.

See also
List of prime ministers of Malta
President of Malta
Government of Malta
House of Representatives of Malta
Cabinet of Malta

References

Government of Malta

1923 establishments in Malta

Prime Minister of Malta


ඔක්තෝබර් 26 යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව මෙය මෙම වසරේ 298 වන දිනය යි. වසර අවසන්වීමට තව දින 67ක් ඇත.

ඔක්තෝබර්
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින

ඔක්තෝබර් 26


Cataratas Tagbo (en inglés: Tagbo Falls, Cataratas Tohjo en Hispanoamérica por el animé). Es una cascada cerca del monte Afadjato en el país africano de Ghana, que se encuentra en Liati Wote, a unos 27 kilómetros al este de la localidad de Hohoe, en las coordenadas geográficas .

Véase también
Geografía de Ghana
Geografía de África
Cataratas Mil Pies

Referencias

Enlaces externos
Video sobre las cascadas
Galería de fotos de las Cataratas

Cascadas de Ghana

Cataratas Tagbo


Un desastre medioambiental es un desastre en el medioambiente natural debido a la actividad humana. No se debe confundir con el concepto de desastres naturales.

Historia
En este caso, el impacto de la alteración realizada por el ser humano del ecosistema ha llevado a consecuencias generalizadas y / o de larga duración. Se pueden incluir las muertes de los animales (incluyendo humanos) y las plantas, o la alteración grave de la vida humana, que probablemente requiera de la migración.

Los desastres ambientales pueden tener un efecto sobre la agricultura, la biodiversidad, la economía y la salud humana. Las causas son la contaminación, el agotamiento de los recursos naturales, la actividad industrial o agrícola.

Véase también
Lista de desastres medioambientales
Administración de desastres
Emergencia medioambiental
Ecocidio
Perturbación
Tráfico de residuos peligrosos
Desastres ecológicos en la cultura popular

Referencias

Catástrofe ecológica

Desastre medioambiental


علي علوي 6 أكتوبر 1960 في مدينة بسكرة. شاعر ومؤلف جزائري له العديد من المؤلفات الشعرية والقصص المسرحية وأغاني وقصص الأطفال أيضا، كما كتب لصالح عدد من الصحف والمجلات الجزائرية مثل جريدة النصر ومجلة الوطن العربي وجريدة السياسي.

حياته
ولد علي علوي في مدينة بسكرة الواقعة جنوب شرق الجزائر، بدأ حياته العملية أستاذاً لمادة النشاط الثقافي عام 1979 إلى غاية عام 1983، وفي شهر يناير عام 1984 سافر إلى ألمانيا لاجراء تبرص في مجال صناعة الكوابل الكهربائية كرئيس فرقة حتى يونيو 1985 حيث عاد إلى الجزائر للعمل في شركة صناعة الكوابل في مدينة بسكرة، عام 1990 سافر إلى فرنسا ودرس في معهد اللغة والحضارة في باريس.

بعض من مؤلفاته
 ديوان سمعي (شريط كاسيت) في الشعر الشعبي عام 1999
 القصائد والأغاني في الشعر الشعبي والفصيح.
 سلسلة قصصية للأطفال عنوانها «فارس الأحلام» طبع منها العدد الأول بعنوان «رسالة إلى الله» باللغتين العربية والفرنسية وعرض في الصالون الدولي للكتاب في الجزائر العاصمة وأيضا في الصالون الدولي للكتاب في باريس 2004 - 2005. كما له أوبرات للأطفال من بينها
 أطفال ولكن...
 شباب ولكن...
 رسالة إلى الشهيد
 8 مارس
كما قام بإنتاج عدد من البرامج التلفزيونية الخاصة بالأطفال لصالح التلفزيون الجزائري. كما أنه عضو في كل من الديوان الوطني لحق التأليف منذ عام 2001 وعضو أيضا في الاتحاد الوطني للفنون الثقافية منذ عام 1989 وعضو في مكتب الرابطة الوطنية للأدب الشعبي منذ عام 2006.

وصلات خارجية
 الحوار الذي أجرته جريدة الأحداث مع الشاعر الجزائري علي علوي.

شعراء وشاعرات جزائريون
مواليد 1960

علي علوي


Macintosh Classic යනු Apple සමාගම විසින් නිපදවන ලද පුද්ගල පරිගණක වර්ගයකි. 1990 ඔක්තෝබර් 15 දින මුල්වරට හදුන්වා දෙන ලද එය ඇමරිකානු ඩොලර් 1000 අඩුවෙන් මිල කරන ලද පළමු වන Apple Macintosh පරිගණකය වශයෙන් හඳුන්වා දිය හැක. Macintosh Plus සහ SE පරිගණකවල සාර්ථකත්වය Classic පරිගණකය නිපදවීම සඳහා මූලික අඩිතාලම දමන ලදී. Classic පරිගණක පද්ධතියේ විශේෂාංග එහි පෙර පරිගණකවල විශේෂාංගවලට සමාන වන අතර අඟල් 9 (සෙ.මී 23) ක monochrome CRT තිරය 512×342 පික්සල් ධාරිතාවයකින් යුක්ත වේ. තවද එහි මතකය මෙගාබයිට් 4ක ධාරිතාවයකින් යුක්තය. නවතම තාක්ෂණය භාවිතා කරමින් Classic පරිගණකය යාවත්කාලීන කිරීම සඳහා කටයුතු නොකිරීමට Apple සමාගම තීරණය කර තිබීම ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තුව වූ අවම මිල මට්ටමකට පරිගණකය ලබාදීම මල්ඵල ගැන්වීමට සමත් විය. කෙසේ වුවද නවතම විශේෂාංග රැසකින් සමන්විත වූ Classic  පරිගණකය Apple සමාගමේ Mac පරිගණකයට තිබූ ස්ථානය අත්පත් කරගන්නා ලදී. එය Macintosh Plus පරිගණකයට සාපේක්ෂව 25%ප්රගතිශතයකින් වේගවත් වන අතර අඟල් 3.5(සෙ.මී 9)ක  Apple SuperDrive floppy disk drive කින්ද විශේෂයෙන් සමන්විත වේ.
Classic පරිගණකය යනු Jerry Manock සහ Terry Oyama විසින් 1984 දී වෙළෙඳපොල නිමයුමක් ලෙස ඉදිරිපත් කරන ලද Macintosh 128K හි අනුරූපණයක් ලෙස හැඳින්විය හැක. මෙහිදී ඇමරිකානු ඩොලර් 1000 සිට 1500 දක්වා වටිනාකමකින් යුක්ත නිෂ්පාදන 2ක් Apple සමාගම විසින් වෙළෙඳපොළට ඉදිරිපත් කරනු ලදී. මෙම නිෂ්පාදනය පිළිබඳව විචාරකයින් මිශ්රද අදහස් පළ කරනු ලැබූ අතර ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකුගේ අවධානය මන්දගාමී Processor යෙහි ක්රිායාකාරීත්වය කෙරෙහි මෙන්ම expansion slotsහි මඳ බව කෙරෙහිද යොමුවි තිබිණ. බොහෝ දෙනෙකුගේ මතය වූයේ Classic පරිගණකය වදන් සැකසුම් මෘදුකාංග,පැතුරුම්පත් මෘදුකාංග සහ දත්ත සැකසුම් මෘදුකාංග සඳහා පමණක් සුදුසු බවයි.අවම මිල සහ අධ්යාාපන උපයෝජ්යපතාව Classic  පරිගණකයෙහි අධ්යාCපන ක්ෂේත්රියෙහි ජනප්රිධයතාවට හේතු සාධක විය. එහි පැවැත්ම බිඳ වැටෙනා තෙක්ම 1991 වර්ෂය වන තුරු වඩා බලවත් Macintosh Classic II පරිගණකය සමග එක්ව අලෙවි කරන ලදී.

 ඉතිහාසය

 විකාශනය

Apple සමාගමේ සම ස්ථාපක Steve Jobs 1985දී Apple  සමාගම හැරයාමෙන් පසුව නිෂ්පාදන කාර්යය භාර වූයේ Apple සමාගමේ කළමනාකාරධූරය දැරූ  Jean-Louis Gassée වෙතය.හෙතෙම ප්රපධාන වශයෙන් Apple සමාගමේ නිෂ්පාදන දිශා දෙකකට යොමු කරන ලදී.ව්යාsප්තකිරීම හා අනොන්යර ක්රිනයාකාරීත්වය වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා විවෘත භාවයද ඉහල මිලද හදුන්වා දෙන ලදී.
Gassée long ගේ තර්කයට අනුව ලාභය කුඩා පහළ වෙළෙඳපොළ ඉලක්ක කරනු වෙනුවට ලාභය වැඩි ඉහළ වෙළෙඳපොල ඉලක්ක කරගත යුතු බව පැවසුණි.මෙය ගෙනහැර දැක්වීම සඳහා ඔහු විසින් ප්රවස්තාර සටහන්ද යොදා ගන්නා ලදී.
මෙම ප්රයතිපත්තිය මිල අධික පරිගණක පෙළක ආගමනයට මූලික විය. ඇමරිකානු ඩොලර් 1000කට මූලික සැකැස්ම කර තිබූ Macintosh පරිගණක අවසානයේදී වෙළෙඳපොළට නිකුත්කරන ලද්දේ ඇමරිකානු ඩොලර් 2495කටය.එතැන් පටන් Mac පරිගණකවල මිල ඉහල නැගීමට පටන්ගත් අතර Macintosh Plus පරිගණකය ඇමරිකානු ඩොලර් 2599කට මඳක් වැඩි වූ අතර මොඩලය අනුව SE පරිගණකවල මිල ඇමරිකානු ඩොලර් 2900 ත් 3900ත් අතර මිලකටද මූලික Macintosh II පරිගණකය ඇමරිකානු ඩොලර් 5500කටද මිල කෙරිණ. වඩාත් නවීන යන්ත්රර මීටත් ඉහළ මිලක් දැරූ අතර ඒවා අතර යතුරු පුවරුව හා මොනිටරය රහිතව ඇමරිකානු ඩොලර් 5369කට මිල නියම වූ  Macintosh IIcx පරිගණකයද ඇමරිකානු ඩොලර් 6269කට මිල නියම වූ  IIci පරිගණකයද ඇමරිකානු ඩොලර් 9900කට මිල නියම වූ  IIfx පරිගණකයද විය. වර්ණවත් CRT තිර 1980 දශකයේ සිට මිල අධික වූ අතර අඟල් 14, 640x480 Apple පරිගණක මොනිටරය ඇමරිකානු ඩොලර් 999 මිල වූ අතර තත්වය ඉහල යන විට මිල අධික වීමද පැවතුණි. එම පෙළහි අඩුම මිලකට නියම කර තිබූ එකම පරිගණකය වූයේ ඇමරිකානු ඩොලර් 2000  කට පමණ මිල නියම වී තිබූ Mac Plus පරිගණකයයි.
වෙළෙඳපොල පහළ අර්ධය අත්හැරීම සේම පුද්ගල පරිගණක සඳහා වූ ඉහළ අර්ධය නොසැලකීම හේතුවෙන් 1980 දශකයේ හොබවන ලද වාසනාව Apple සමාගමෙන් ගිලිහිණ. 1989 නත්තල් සමයේදී මෙම කඩා වැටීම පළමුවරට පෙන්නුම් කළ අතර Apple සමාගමේ කොටස්වල අගය එම කාර්තුව තුලදී 20% ප්රළමාණයකින් පහත වැටුණි.
1990 ජනවාරි මාස Gassée සිය තනතුරින් ඉවත් වූ අතර භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කෙරෙහි ඔහු වෙත තිබූ අධිකාරිය අනුප්රාාප්තිකයන් කිහිප දෙනෙකු අතර බෙදා හරින ලදී.ඉල්ලුම ඉහල නැංවීම සඳහා අවම පිරිවැයකින් යුතු ව භාණ්ඩ නිෂ්පාදනයට Apple සමාගමේ ඉංජීනේරුවන් උනන්දු කරවන ලදී. Gassée ගේ ඉවත්ව යාමත් සමගම මිල අවම පරිගණක නිෂ්පාදනය කෙරෙහි නැවතත් විශාල වශයෙන් Apple සමාගම උනන්දු විය.විශාල වශයෙන් මිල අඩු ඇමරිකානු ඩොලර් 1000 පරිගණකය, වර්ණවත් තිර සහිත වියදම අවම පරිගණකය,  මෙන්ම කුඩා පරිමාණ ව්යාුපාර සඳහා වර්ණ පරිගණක වශයෙන් මූලිකවම පද්ධති 3ක් හඳුනා ගන්නා ලදී.පසුකලෙක මේවා Classic, Macintosh LC, සහ Macintosh IIsi වශයෙන් නිෂ්පාදනය විය.

 එළිදැක්වීම්

1990 ජූලි 10 වන දින MacWEEK සඟරාව වාර්තා කළ පරිදි Apple  සමාගම විසින් ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 1ක මුදලක් Classic යන පරිගණක නාමය  භාවිතා කිරීමේ අයිතිය  වසර 5ක් සඳහා ලබා ගැනීම උදෙසා Modular Computer Systems නම් Daimler-Benz AG සමාගමේ උප සමාගමක් වෙත ගෙවා ඇත.මෙම ගිවිසුම  අදාල කාලයෙන් පසුව Apple සමාගම විසින් නැවත අලුත් කරනු නොලැබුවේය.MacWEEK සඟරාවට අනුව Classic පරිගණකය එහි නියමුවන් සේම  මෙගා හර්ට්ස් 8ක Motorola 68000 මයික්රොාප්රොපසෙසරයක් සේම අඟල් 9(සෙ.මී)තිරයක් භාවිතා කරන අතර ඇමරිකානු ඩොලර් 1500-2150 අතර මිල නියමයක පැවතුණි.

1990 ඔක්තෝම්බර් 15 දින පුවත්පත් සාකඡ්ඡාවකදී Apple සමාගමේ එවකට විධායක නිලධාරි John Sculley විසින් Classic පරිගණකය හදුන්වා දුන් අතර එහිදී ඔහු විසින් අදහස් දක්වමින් කියා සිටියේ නව පාරිභෝගිකයන් වෙත ළගා වීම සඳහා පවතින භාණ්ඩවල මිල අඩු කිරීම වෙනුවට පාරිභෝගික අදහස් සැලකිල්ලට ගනිමින් ඔවුන් වඩාත් අගය කරන අංග ඇතුළත් පරිගණක නැවත නිර්මාණය කෙරෙහි යොමු වූ බවයි.  Apple සමාගමේ මෙම මිල උපායමාර්ගය ආයෝඡකයින්ගේ දැඩි සැලකිල්ලට භාඡනය වූ අතර ඔවුන්ගේ අදහස වූයේ ලාභාංශ අඩු වීමට එය හේතු විය හැකි බවයි. කෙසේ වෙතත් Apple සමාගමේ වෙළෙඳ කළමනාකරු Brodie Keast පැවසුයේ වඩා වැඩි පිරිසක් වෙත Macintosh පරිගණකය ළගා කරවීම සඳහා අවශ්යක ඕනෑම දෙයක් කිරීමට  ඔවුන් සූදානම් බවයි. ඒ සඳහා අවශ්ය  ප්ර මාණයට ආක්ර මණකාරී මිල මට්ටම් සඳහා යොමු වීම ඔවුන්ගේ මූලික උපක්රනමය විය. Classic පරිගණකය නිකුත් කිරීමත් සමග Apple සමාගමේ කොටස් මිල ඇමරිකානු ඩොලර් 27.75   වූ අතර එය පසුගිය මාස 12 සාපේක්ෂව විශාල වශයෙන් පහත් අගයක් විය.
Classic පරිගණකය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ නිකුත් කිරීමට සමාන්තරව ජපානයේ සහ යුරෝපයේද හඳුන්වා දෙන ලදී.ජපානය තුලදී Claasic පරිගණකය යෙන් 198,000(ඇ.ඩො 1523) උපයන ලද අතර එය ඇමරිකාව තුල ඉපයූ ආදායමට වඩා ඉහල අතර ජපානය තුල Toshiba Dynabook උකුල් පරිගණකය ලද ආදායම සම කරන්නකි.

ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 40ක මුදලක් පළමු ගැනුම්කරුවන් වෙනුවෙන් ප්රලචාරණයට වැය කළ Apple සමාගමට ඉන්පසු මුහුණ දීමට සිදුවූයේ අධික ඉල්ලුමයි.මේ සඳහා පිළියමක් ලෙස පරිගණකය මූලිකව සකස් කිරීම සිදුකල සිංගප්පූරුව, කෝක් සහ අයර්ලන්තය තුල පිහිටා තිබූ නිෂ්පාදන ඉඩ ප්රමමාණය දෙගුණයකින් ඉහළ නංවන ලදී.වඩා වේගවත් සැපයුමක් සඳහා මුහුදු ප්රාවාහනය වෙනුවට ගුවන් ප්රණවාහනය යොදා ගන්නා ලදී. භාණ්ඩ හිඟතාව පාලනය උදෙසා Apple සමාගම අනුගමනය කළ දුර්වල උපක්රයම බොහෝ ගණුදෙණුකරුවන්ගේ දෝෂදර්ශනයට භාජනය විය.

Macintosh Classics සහ LC පරිගණක නිල වශයෙන් දැනුම් දීමට මාස 12කට ප්ර ථම  Scholastic Software ආයතනයට පැවරූ අතර එම ආයතනය නව Macintosh නිෂ්පාදන 16 ක් ඉදිරිපත් කිරීමට බලාපොරොත්තු විය. Scholastic ආයතනයේ ප්රිකාශකයකු වන Peter Kelman ගේ අනාවැකිය වූයේ Macintosh පරිගණකය අනූව දශකයේ පරිගණක දර්ශනය වනු ඇති බවයි. Classic පරිගණකය පාසල් සඳහා ඇමරිකානු ඩොලර් 800කට විකුණනු ලැබූ අතර මෙම කරුණ සේම එහි අධ්යlපන මෘදුකාංග අඩංගු වීම Classic පරිගණකය අධ්ය පන ක්ෂේත්ර යේ ජනප්රිහය වීමට බලපාන ලදී.

 ලක්ෂණ

පහළ අර්ධ සීමාව මොඩලය මෙ.බ 1 මතක ධාරිතාවයකින් යුක්ත වූ අතර දෘඩ තැටියකින් සමන්විත නොවීය. එහි මිල ඇමරිකානු ඩොලර් 999ක් වූ අතර ඇමරිකානු ඩොලර් 1499 ක් වූ මොඩලය අමතර මෙ.බ 1 මතක ධාරිතාවයකින්ද මෙ.බ 40ක දෘඩ තැටියකින්ද සමන්විත විය. Macintosh Plus පරිගණකය අංග කිහිප යකින් වැඩි දියුණු කර බිහිවූ Classic පරිගණකය Mac පරිගණකය ප්ර9තිස්ථාපනය කරන ලදී. Plus පරිගණකයට සාපේක්ෂව 25% ගුණයකින් Classic පරිගණකය වේගවත් වූ අතර අමතර අංග ලෙස Apple SuperDrive යක් සහ අඟල් 3.5ක floppy disk ප්රාවපකයක් ද ඇතුලත් විය. SuperDrive උපාංගයට Macintosh, MS-DOS, OS/2, සහ ProDOS කියවීමට සහ ලිවීමට හැකියාව තිබුණි. කෙසේ වුවද Classic පරිගණකය Motorola 68000 මධ්යකයම සැකසුම් ඒකකයකින් යුක්ත වූ අවසාන  පරිගණකය විය.

Classic පරිගණකය 6.0.7 සිට 7.5.5 දක්වා සියලුම අනුවාදවල පද්ධති පාලන මෘදුකාංග සඳහා සහය දක්වයි. 6.0.3 වන අනුවාදයේ පවා කියවීමට පමණක් හැකි මතකයේ සැගවුණු ධූරාවලි ලිපි ගොනු තැටි කලාප අඩංගු වේ. Mac Classic පරිගණකය 6.0.3 අනුවාදයට පත් (boot)කිරීමට එම ක්රිායාවලියේදී විධාන, තෝරගැනීම්, X සහ O යන යතුරු එකවර තෙරපීමෙන් කළ හැක.
සමහර අතරමැදියන් විසින් Smartbundle නම් මෘදුකාංග පැකේජයක් Classic පරිගණකය සමඟ එක්ව විකුණන ලදී. ඇමරිකානු ඩොලර් 349ක් වූ එය T/Makerගේ WriteNow නම් වදන් සැකසුම් මෘදුකාංගයෙන්ද, Ashton-Tate ගේ Full Impact නම් පැතුරුම්පත් මෘදුකාංගයෙන්ද, RecordHolderPlus  දත්ත සමුදායෙන්ද  Silicon Beach මෘදුකාංග පැකේජයේ අයිතමවලින්ද සමන්විත වේ.

 නිර්මාණය

Macintosh පරිගණකය  Jerry Manock සහ Terry Oyama ගේ Macintosh 128K වෙළෙඳ නිමයුමෙහි අවසාන ප්රගතිග්රMහණය වන අතර මූලාකෘතියෙහි සමහර උපාංගද එහි ඇතුලත් වෙයි.එසේම Macintosh SE නිර්මාණය සඳහා භාවිතා කල  Snow White නිර්මාණ භාෂාව යම්තාක් දුරට මෙහිදී භාවිතා කර ඇත. Macintosh SE පරිගනකයෙන් මෙහිදි භවිතා කරන ලද එකම කොටස වුයේ ඉදිරිපස පෑනලය පමනි. ෆ්ලොපි ප්රාහපකයේ ඉදිරිපස පැනලය හරහට ඇති රේඛාව පමණක් වන අතර SE පරිගණකයේ ඇති එකිනෙකට වෙනස් ඇලමුවාත (bezel) රේඛා Classic පරිගණකයේ භාවිතා කොට නොතිබුණා සේම මුල් පිටපත සිහිකරනු වස් එහි පාදම වටා වූ සිරස් රේඛා තිරස් විවර රේඛා 4කින් ප්රසතිස්ථාපනය කරන ලදී. එසේම Macintosh LC සහ Macintosh IIsi පරිගණකවල ඉදිරිපස මෙන් ඉදිරිපස ඇලමුවාත (bezel)වටා  වූ වක්රඑ රේඛාව අඟල් 50(සෙ.මී 1.3) ක අරීය රේඛාවක් ලෙසට සකස් කරන ලදී. මෘදුකාංග පාලනය සඳහා සහය දීමක් වශයෙන් ඇලමුවාත (bezel) මත වූ තිරයේ ප්රසභා අංක මුහුණතද ඉවත් කරන ලදී.මෙම ඉදිරිපස වක්ර( ඇලමුවාත Apple නිෂ්පාදනවල හඳුනාගැනීමේ සලකුණක් වශයෙන් 1990 දශකයේ සැලකුණි.

පරිගණකයේ මධ්යියම විද්යුaත් පරිපථ ඵලකය වූ තර්කන ඵලකය මැකින්ටොශ් එස්.ඊ පරිගනකයේ නිර්මාණය පදනම් කරගෙන නිර්මාණය වී තිබුණි. කෙසේ වුවද එහි ප්රිමාණය එස්.ඊ ඵලකයේ භාගයක් තරම් වූ අගල් 9*5(සෙ.මි 23*13)දක්වා අඩුකර තිබුණේ මුහුණත් නැංවුම් තාක්ෂණය භාවිතයෙනි. මෙම නැවත නිර්මාණය සහ ප්රඵසරණ විවරය නොමැති වීම, නිෂ්පාදන වියදම අවම කිරීමට බලපාන ලදී. විස්තාරණ හැකියාවන්හි මඳ භාවය, තිරයේ කුඩා බව සහ desktop publishing ක්ෂේත්රබයේ Macintosh පරිගණකයේ වර්ධනය වෙමින් තිබූ ජනප්රිකයතාව ද්විත්ව පිටු දිස්වීම වැනි අරුම පුදුම දේ සඳහා හේතු වුණි. මෙය SCSI තීර්ථ (port) හරහා සම්බන්ධ වීම තුළින් සිදු වුණි.  1991 වර්ෂයේදී Classic II සඳහා  Classic පරිගණකයේ නිර්මාණය භාවිතා කරන ලද අතර එහි සාර්ථකත්වය Macintosh SE/30  පරිගණකය ප්රIතිස්ථාපනය කිරීමට සමත් විය.

 පිළිගැන්ම

සමහර විචාරකයින් Macintosh Classic පරිගණකයේ ක්රිවයාකාරීත්වය සහ විස්තාරණ අවස්ථාවල මඳබව පිළිබඳ අවධානය යොමුකරන ලදී. Classic පරිගණකයේ භාවිතයට පහසූ බව හා මිල Home Office Computing හි Liza Schafer ගේ ප්රcශංසාවට ලක් වුවද අඟල් 9 යේ තිරය ඇයගේ විවේචනයට ලක් වූයේ ඇ.එ.ජ භාවිතා කරන ලියුමක ප්රශමාණය වන අඟල් 8.5*11 සඳහා මෙය භාවිතා කිරීම අපහසු බවත් උසස් නිමාවක් සහිත desktop publishing සඳහා මෙය අවදානම් සහිත බවත් පවසමිනි.
තව දුරටත් අදහස් දක්වමින් Schafer පවසා සිටියේ Classic පරිගණකයේ වටිනාකම එහි ක්රිුයාකාරීත්වයට වඩා සිත් ඇද ගන්නා සුලු බවත් දත්ත සැකසුම් හෝ පැතුරුම්පත් මෘදුකාංග සඳහා එය වඩා සුදුසු බවත්ය. PC Week සඟරාව සිය විවේචනය තුලින් කියා සිටියේ වේගවත් සැකසුමක් නොමැති වීම හා 7MHz ක වේගයක් පැවතීම  වදන් සැකසුම් සඳහා මෙන්ම සීමිත චිත්ර  ප්රමමාණවත් වුවද  වඩාත් බලවත් කාර්යයන් සඳහා සුදුසු නොවන බවයි. මේ අනුව Classic පරිගණකය වඩාත් සුදුසු වූයේ සීමිත පරිගණක කටයුතු සඳහා පමණි. මීට සමාන අදහසක් දක්වමින් PC User හි ප්රුකාශකයකු පැවසූයේ මන්දගාමී සකසනය හා ව්යානප්ත කිරීමේ නොහැකියාව නිෂ්පානය අවම මිලකට ලබා දීමට හේතු වූ බවයි. MacWEEK සඟරාව අදහස් පල කරමින් කියා සිටියේ Macintosh Plus පරිගණකය සඳහා මිල අඩු ප්ර.තිස්ථාපනයක් වන මෙය මුල් කාලයේ Macintosh නිර්මාණ හොඳින් මූර්තිමත් කරන බවයි.

Electronic Learning සඟරාවේ 1991 වර්ෂයේ පෙබරවාරි මස කලාපයේදී Robert McCarthy පවසා තිබුණේ ගුරුවරුන්, අධ්‍යාපන පරිපාලකයන් සහ මෘදුකාංග නිර්මාණකරුවන් නව මිල අඩු Apple Macintosh පරිගණකය පිළිඛඳව උද්‍යෝගයට පත්ව ඇති බවයි. අධ්‍යාපන මෘදුකාංගවල සංවර්ධකයකු මෙන්ම ප්‍රකාශකයකු ද වන MECC හි උපායමාර්ග විධාන කළමනාකරු Steve Taffe පැවසූ අන්දමට විසින් Classic පරිගණකය පිළිබඳව ඔහුගේ උද්‍යෝගය පැහැදිලි කරන ලදී.එයට හේතුව වශයෙන් ඔහු දැක්වූයේ එය මිල අඩු Mac පරිගණකයක් වීමයි. දැන් සැම දෙනාටම උපයා ගත හැකි දෙයක් බවට Macintosh පරිගණකය පත්ව ඇති බව ඔහු වැඩි දුරටත් පවසා සිටියේය. තවද MS-DOS  පරිගණක සමග තරග වැදීමට තරම් Macintosh පරිගණකය බලවත් බවට ඔහු විශ්වාසයද පලකර සිටියේය. මීට අමතරව Apple පරිගණකය ඉතා ඉහළ පරිශීලක පහසුකම්වලින් යුක්ත බවද ඔහුගේ මතය විය.Apple සමාගමේ අධ්‍යාපනික උපායමාර්ග කළමනාකාර Sue Talley පවසා සිටියේ වර්ණ භාවිතය තීරණාත්මක සාධකයක් නොවන  සාමාන්‍ය ජවයෙන් යුතු යෙදුම් සඳහා Apple පරිගණකය හොඳින් මුහුණ දෙන බවයි. ඔහු වැඩි දුරටත් සඳහන් කර සිටියේ ලේඛන සහ මූලික ඵලදායීකත්ව වැඩ කටයුතු සඳහා එය වඩා සුදුසු වන බවයි. බොහෝ පාසල් Classic පරිගණකය මිලට නොගැනීමට තීරණය කිරීමට හේතුව වූයේ අධිමිල Macintosh LC සතු වූ මෙය සතු නොවූ වර්ණ පරිගණක තිරයයි.

පිරිවිතර

මැකින්ටොශ් ක්ලැසික් පරිගණකය


O brilhante-fulvo (Heliodoxa rubinoides) é uma espécie de beija-flor. É nativa da América do Sul, onde ocorre na Bolívia, Colômbia, Equador e Peru.

Taxonomia
O brilhante-fulvo é um membro da família dos beija-flores, os troquilídeos. Existem 3 subespécies:

 Heliodoxa rubinoides aequatorialis (Colômbia e Equador, encosta ocidental da Cordilheira dos Andes )
 Heliodoxa rubinoides cervinigularis (Equador e Peru, encosta leste dos Andes)
 Heliodoxa rubinoides rubinoides (Colômbia, Andes central e oriental)

Descrição
O pássaro é verde acima e um cobre iridescente nas partes inferiores. Possui áreas de fulvo e verde e manchas de cobre. O bico é longo e ligeiramente curvo.

Distribuição e habitat
O brilhante-fulvo é nativo dos Andes, as várias subespécies ocupando diferentes encostas das montanhas. É um pouco incomum, com uma distribuição irregular, mas é de menor preocupação, de acordo com a União Internacional para a Conservação da Natureza.

Comportamento

Dieta

A dieta do brilhante-fulvo consiste principalmente de néctar. Defende flores de néctar de qualidade de outros nectarívoros, incluindo insetos como abelhas. Ao se alimentar, ele paira diante da flor ou fica pendurado nela e insere sua língua até 13 vezes por segundo. Também visitará comedouros de pássaros e beberá água de fontes e banhos de pássaros. Leva pequenos insetos e aranhas para proteína extra. A fêmea captura grandes quantidades de insetos durante a reprodução porque são um alimento importante para os filhotes. O pássaro captura presas de insetos por falcoaria, colhendo-as de plantas e arrancando-as de teias de aranha.

Reprodução
O macho realiza uma exibição de namoro voando em padrões em forma de "U" em volta da fêmea. Não há vínculo de casal e o macho não está envolvido na nidificação ou na criação dos filhotes. Ambos machos e fêmeas acasalam com vários parceiros.

A fêmea constrói um ninho em um arbusto ou árvore. É feito de fibras vegetais, teias de aranha, pêlos de animais e algodão, e é forrado externamente com musgo para camuflagem. Ela põe uma ninhada de dois ovos brancos. Ela regurgita material de insetos para os filhotes, porque eles não podem persistir apenas no néctar. Ela choca os filhotes por cerca de 12 dias, após os quais não há espaço suficiente para ela no ninho. Os jovens partem em cerca de 20 dias.

Vocalizações
O brilhante-fulvo faz duas vocalizações diferentes, uma série de notas "tchik" e uma chamada comum "swi-swi-swi-swu".

Aves descritas em 1846
Heliodoxa
Espécies pouco preocupantes

Brilhante-fulvo


Katie Boulter (født 1. august 1996 i Leicester, Storbritannien) er en professionel kvindelig tennisspiller fra Storbritannien.

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Storbritannien
Personer fra Leicester

Katie Boulter


Franco Barbero (Savigliano, 24 de febrero de 1939) es un ex sacerdote y activista italiano, famoso por sus críticas al magisterio de la Iglesia católica en temas de moral sexual, por cuya causa fue reducido al estado laical por el papa Juan Pablo II a comienzos de 2003.

Biografía
Ordenado sacerdote en 1963, a principios de la década de 1970, se involucró en el movimiento de cristianos de base. A finales de 1975 asumió posiciones contrarias a la doctrina católica; tales diferencias fueron expuestas en numerosas publicaciones y en una forma de celebración de la liturgia distinta de la prevista por el canon.

El 23 de enero de 2003, se le retiró el estado clerical y fue «dispensado de la obligación del celibato» por un decreto del papa Juan Pablo II, promulgado por el entonces todavía prefecto de la Congregación para la Doctrina de la Fe, el cardenal Joseph Ratzinger. Su vivencia es relatada en el libro Preti contro de Corrado Zunino y su experiencia pastoral con las personas homosexuales está recogida en el libro Omosessualità e Vangelo de Pasquale Quaranta.

Pensamiento
Las diferencias entre el pensamiento de Barbero y la Iglesia católica son muchas, entre ellas, las segundas nupcias, el celibato sacerdotal, la predicación y el ministerio de los laicos, la teología feminista y las uniones de creyentes homosexuales. En particular, han suscitado un gran revuelo en Italia sus celebraciones de bendiciones de parejas homosexuales y los matrimonios de sacerdotes.

En su libro Il dono dello smarrimento («El don de la pérdida»), publicado en 2000 por primera vez y reeditado en 2007 por Gabrielli, define así a la jerarquía eclesiástica en el jubileo del 2000:

Auspicia además una vuelta a la enseñanza de la doctrina en el mundo, como hicieron los profetas y los fundadores del Cristianismo. Critica también a la iglesia por:
 los dogmas cristianos, descritos como «ilusiones que son la fotografía de la verdad»;
 la prohibición del ministerio a las mujeres y del matrimonio a los sacerdotes, consideradas «leyes inhumanas»;
 el derecho canónico;
 las confesiones de culpabilidad sobre pecados pasados;
 las actitudes hacia la sexualidad y los homosexuales;
 los milagros, que según Barbero «alimentan supersticiones y el espíritu idólatra»;
 el papado, señalado como «prima donna».

Referencias

Bibliografía y obra

Bibliografía

Obra

Otros escritos y artículos

Véase también
Cristianos de base
Matrimonio entre personas del mismo sexo
Homosexualidad y catolicismo

Enlaces externos

 Blog personale: riflessioni e commenti di don Franco Barbero (en italiano)
 Comunità cristiana di base Viottoli di Pinerolo (en italiano)
 Decreto delle congregazione per la dottrina della fede - 25 gennaio 2003: DIMISSIONE DALLO STATO CLERICALE E DISPENSA DAGLI OBBLIGHI (en italiano)
 La comunità di Pinerolo: vivere è dialogare, septiembre de 2002, Fuorispazio editado por Delia Vaccarello (en italiano)
 [http://www.culturagay.it/cg/intervista.php?id=309 Matteo Bandini, "Non è mica vangelo". Intervista a don Franco Barbero], "Pride", diciembre de 2005. (en italiano)
 Documento video. Doble entrevista en audio a Franco Barbero y a Oreste Benzi: "Preti e matrimoni gay". Opiniones contrapuestas. (en italiano)
 Recensione da Teologia e Liberazione (en italiano)

Personas homosexuales de Italia
Nacidos en Savigliano
Sacerdotes gais
Sacerdotes católicos de Italia del siglo XX
Sacerdotes secularizados
Activistas por los derechos LGBT de Italia
Sacerdotes católicos de Italia del siglo XXI

Franco Barbero


Sorina Pintea ()  o politiciană română, aleasă senator în 2016 din partea . În data de 4 februarie 2017 și-a anunțat demisia din funcția de senator, alegând să rămână în funcția de manager al Spitalului Județean de Urgență "Dr. Constantin Opriș" Baia Mare.

A fost  Ministru al Sănătății din data de 29 ianuarie 2018 din partea Partidului Social Democrat în Guvernul Dăncilă.

A fost demisă după moțiunea de cenzură odată cu căderea guvernului Viorica Dăncilă.

În 28 februarie 2020 a fost prinsă în flagrant de procurorii DNA, după ce ar fi luat mită 120.000 de lei pentru un presupus contract de construcție a unor săli de operație. În cazul aceasta nu se știe dacă este vinovată, procesul nefiind început, având dreptul la prezumția nevinovăție.
Pe 29 februarie 2020 a fost arestată preventiv pentru 30 de zile. În data de 6 martie a fost eliberată, rămânând sub control judiciar.

Viață personală
Are doi copii.

Referințe

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1965
Nașteri pe 13 septembrie
Absolvenți ai Universității Babeș-Bolyai
Băimăreni
Guvernul Dăncilă
Manageri români
Membri ai Partidului Social Democrat
Miniștri ai sănătății din România
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020

Sorina Pintea


Onthophagus mirifrons é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1905.

Referências

Ligações externas

mirifrons
Coleópteros descritos em 1905

Onthophagus mirifrons


Josep Antoni Rosselló i Picornell (1961) es un botánico e investigador español.

Es catedrático en la Universidad de Valencia y profesor de Producción Vegetal de la Unidad de Botánica de la Facultad de Ciencias de la Universidad de Valencia, desarrollando actividades científicas en corología de plantas vasculares y conservación de los recursos fitogenéticos. Ha colaborado durante muchos años en la obra Flora iberica, y ha participado en la descripción de numerosas especies.

Algunas publicaciones

Libros
 . 2009. La familia Aloaceae en la flora alóctona valenciana. Editor José Luis Benito Alonso. 58 pp. ISBN 8493729132 En línea y PDF

 . 2008. Flora alóctona suculenta valenciana: Aizoaceae y Portulacaceae. Editor José Luis Benito Alonso. 68 pp. ISBN 8493752800 En línea y PDF

 . 2000. Index Balearicum: an annotated check-list of the vascular plants described from the Balearic Islands. Collectanea botanica. Ed. Institut Botànic de Barcelona. 192 pp.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Botánicos de España del siglo XX
Botánicos de España del siglo XXI
Profesores de España
Escritores en catalán del siglo XX
Escritores en catalán del siglo XXI
Escritores en español del siglo XX
Escritores en español del siglo XXI
Escritores en inglés del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XXI

Nacidos en Valencia

Josep Antoni Rosselló


Agostino Vallini (n. 17 de abril de 1940 en Poli, Lacio; Provincia de Roma) es un cardenal y obispo italiano de la Iglesia católica, (obispo de Tortiboli y obispo de Albano). Desde 2008 hasta 2017 ejerció el cargo de vicario general de Su Santidad para la Diócesis de Roma, nombrado el 27 de junio de 2008 por el papa Benedicto XVI, sustituyendo al cardenal Camillo Ruini. El 26 de mayo de 2017 fue substituido en el cargo por Angelo de Donatis, obispo auxiliar de Roma en ese momento. También ha ocupado diferentes cargos en la Santa Sede, como prefecto, y ha sido arcipreste de la Basílica de San Juan de Letrán y Gran Canciller de la Pontificia Universidad Lateranense, (ambos cargos desde 2008).
Como cardenal obtiene el título cardenalicio con la Diaconía de San Pedro Damián en los Montes de San Pablo.

Biografía
Agostino Vallini nacido el 17 de abril en el año 1940 en Poli (Italia) en la provincia de Roma. Hijo de padre originario de la Toscana, de la ciudad de Pomarance pero a los pocos años se trasladó con su familia a Barra, barrio de la ciudad de Nápoles. Su padre, era un suboficial de la Arma de Carabineros, y fue deportado a Alemania durante la Segunda Guerra Mundial y su familia, compuesta por su madre y su hermana se mudó a Corchiano, país de origen materno, en la provincia de Viterbo. Aquí Agustín se inició en la escuela y en la educación religiosa. Con el fin de la segunda guerra mundial y el regreso del padre de la familia se trasladó a Caserta y luego a Nápoles, donde su padre desempeñaba el papel de mariscal de carabineros. En el año 1952 la muerte de su madre marcó su decisión final de entrar en el seminario.
Estudio en el seminario mayor y arzobispal de Nápoles y Teología en la Facultad del sur de Italia, en el S. Tommaso d'Aquino del campus, donde obtuvo su licenciatura en teología. Vallini también asistió a la Pontificia Universidad Lateranense, en Roma, donde obtuvo su doctorado en derecho canónico y derecho civil con una tesis sobre el nuevo Código de Derecho Canónico.

Seminarista y sacerdote
Vallini después de completar doce años de formación sacerdotal en el seminario de Nápoles, fue ordenado sacerdote el día 19 de julio del 1964 de manos del obispo auxiliar de Nápoles Monseñor Vittorio Longo, a instancias del entonces arzobispo metropolitano, el Cardenal Castaldo Alfonso.
Las enseñanzas que recibió de la Pontificia Facultad Teológica de Nápoles, fueron decisivas en su formación, después de haber estado en contacto con gente de importancia, como Giovanni Bandini, Ciriaco Scanzillo, Mallardo Domingo, Vitale De Rosa, Ambrosani Antonio y Luis Eduardo Davino. En el año 1964, sintiéndose adecuado para los estudios, se matriculó en la Pontificia Universidad Lateranense, y obtuvo su doctorado en derecho canónico.  En el mismo fue discípulo de los grandes maestros, incluyendo al padre Anastasio Gutiérrez, claretiano. A través de él se reunió con el grupo emergente Lay "Follow Me", reconocido en 1965 por Mons. Abel Conejos (obispo de Sansepolcro), que posteriormente se convirtió en un miembro.

Teólogo

Fue profesor, impartiendo la asignatura de derecho canónico en su alma mater, la Facultad Teológica de Italia Meridional. De 1971 a 1978 fue profesor de derecho canónico en la Pontificia Universidad Lateranense, mientras que también es asesor de la Federación Universitaria Católica Italiana, el movimiento Sígueme y la Unión de los Superiores Mayores de Italia. Más tarde se convirtió en rector del Gran Seminario arzobispal de Nápoles y asesor regional de la Acción Católica. A su regreso a Nápoles en el año 1978 se convirtió en rector del Seminario mayor hasta 1987, cuando asumió el cargo de decano de la S. Tommaso d'Aquino del campus, donde había continuado enseñando.

El Papa Juan Pablo II el día 16 de mayo de 1980 le otorgó el título de Prelado de Honor de Su Santidad

Obispo
El día 23 de marzo de 1989, Vallini fue nombrado Obispo auxiliar de Nápoles y titular de Tortibulum por el papa Juan Pablo II. Tres meses más tarde, el 13 de mayo recibió su consagración episcopal por manos del cardenal Michele Giordano, fungiendo como co-consagrantes los arzobispos Luigi Diligenza y Antonio Ambrosanio, en la catedral de Nápoles. Vallini fue nombrado obispo de la Diócesis de Albano, el 13 de noviembre de 1999.
El 27 de mayo de 2004, fue nombrado Prefecto del Tribunal Supremo de la Signatura Apostólica, más comúnmente conocido como la Signatura Apostólica, renunciando a la sede de Albano. Como prefecto de la Signatura, se desempeñó como la máxima autoridad judicial por debajo del papa en la Iglesia católica.

Cardenal

A la muerte de Juan Pablo II el 2 de abril de 2005, Vallini y todos los principales puestos de la Santa Sede, de acuerdo con las disposiciones de la Universi dominici gregis cesan automáticamente sus funciones durante el proceso de elección del nuevo Papa.
El día 21 de abril de 2006 el papa Benedicto XVI lo nombró cardenal, el día 24 de marzo de 2006 se celebró el consistorio siéndole otorgado la diaconía de San Pedro Damián en los Montes de San Pablo.
El 27 de junio de 2008 fue nombrado como sucesor del cardenal Camillo Ruini, vicario general de la Ciudad del Vaticano que se encarga de la diócesis de Roma en nombre del Papa es el Arcipreste de la Archibasílica de San Juan de Letrán y Gran Canciller de la Pontificia Universidad Lateranense. El 24 de febrero de 2009, fue promovido al orden de los cardenales presbíteros, y su diaconía es elevada a pro hac vice, al Orden de los presbíteros.
Además de sus funciones como vicario general, el cardenal Vallini se desempeña como miembro de la Congregación para las Causas de los Santos; Congregación para los Obispos, Congregación para los Institutos de Vida Consagrada y Sociedades de Vida Apostólica; Congregación para la Evangelización de los Pueblos. También es miembro del Consejo Pontificio para los Textos Legislativos, la Administración del Patrimonio de la Sede Apostólica y el Consejo de Cardenales para el Estudio de Asuntos Organizacionales y Económicos de la Santa Sede.

Tras la renuncia del papa Benedicto XVI, Agostino Vallini fue uno de los 115 cardenales electores del Cónclave de 2013 donde fue elegido como nuevo sumo pontífice, el papa Francisco.

El 16 de diciembre de 2013 es confirmado como miembro de la Congregación para los Obispos, volviendo a ser confirmado el 2 de septiembre de 2017 usque ad octogesimum annum.

El 28 de octubre de 2014 fue confirmado como miembro de la Administración del Patrimonio de la Santa Sede.

El 27 de julio de 2016 es confirmado como miembro de la Congregación para las Causas de los Santos usque ad octogesimum annum.

El 26 de mayo de 2017 el Papa nombró un nuevo vicario de la diócesis de Roma: monseñor Angelo De Donatis, obispo auxiliar de Roma desde 2015. El Santo Padre aceptó así la renuncia, por razones de edad, presentada por el cardenal Vallini, quien en abril cumplió 77 años, y quien era vicario de Roma desde 2008.

El 1 de octubre de 2017 fue confirmado como miembro del Tribunal Supremo de la Signatura Apostólica usque ad octogesimum annum.

El 24 de octubre de 2017 fue nombrado Legado pontificio para la Basílica de San Francisco y de Santa María de los Ángeles de Asís.

Puntos de Vista

El SIDA y la anticoncepción
La distribución de preservativos en las escuelas en el contexto de la lucha contra el SIDA, trivializa la sexualidad y la educación y deben ser combatidos por los padres en cuestión, según el cardenal Vallini.
En un comunicado oficial, respondió a una decisión de las autoridades civiles de la provincia de Roma, para permitir la distribución de preservativos en máquinas expendedoras en las escuelas de secundaria. [ 2 ]

Distinciones y condecoraciones
  Bailío gran cruz de justicia de la Sagrada Orden Militar Constantiniana de San Jorge Nápoles, 24 de marzo de 2006.
  Caballero Gran Cruz de la Orden "Por los servicios a la República de Italia" Roma, 4 de octubre de 2008.
 Bailío gran cruz de honor y devoción de la Orden de Malta Roma, 25 de mayo de 2006.

Linaje episcopal y sucesión apostólica
 El cardenal Scipione Rebiba
 Cardenal Giulio Antonio Santorio
 El cardenal Girolamo Bernerio OP
 Arzobispo Galeazzo Sanvitale
 Cardenal Ludovico Ludovisi
 Cardenal Luigi Caetani
 Cardenal Ulderico Carpegna
 Cardenal Altieri de Paluzzo Paluzzi Albertoni
 El papa Benedicto XIII
 El papa Benedicto XIV
 El cardenal Enrique Enríquez
 El arzobispo Manuel Quintano Bonifaz
 El cardenal Buenaventura Córdoba Espinosa de la Cerda
 El cardenal Giuseppe Maria Doria Pamphili
 El papa Pío VIII
 El papa Pío IX
 Cardenal Alessandro Franchi
 Cardenal Giovanni Simeoni
 El cardenal Vincenzo Vannutelli
 El cardenal Giovanni Battista Nasalli Rocca Corneliano
 Cardenal Marcello Mimmi
 El arzobispo James Palombella
 El cardenal Michele Giordano
 El cardenal Agostino Vallini

Véase también
 - Anexo:Curia Romana
 - Archibasílica de San Juan de Letrán
 - Sede suburbicaria de Ostia
 - Diócesis de Roma
 - Anexo:Cardenales a 11 de abril de 2011
 - Sede suburbicaria de Albano
 - Cardenal Vicario
 - Anexo:Cardenales creados por Benedicto XVI

Referencias

Bibliografía

Libros sobre Agostino Vallini

 Lambert M. Surhone . (2010). Cardinal Vallini: Kardinalvikar, Bistum Rom, Erzpriester, Lateran. ED: Betascript publishing.

Enlaces externos

 Ficha en catholic-hierarchy.org
 Biografía de Agostino Vallini (en italiano)

Cardenales de Italia del siglo XX
Cardenales creados por Benedicto XVI
Cardenales obispos de Albano
Curia romana
Miembros de la Congregación para las Causas de los Santos
Miembros de la Congregación para los Obispos
Obispos de Italia del siglo XX
Teólogos católicos
Grandes Cancilleres
Teólogos de Italia del siglo XX
Alumnado de la Pontificia Universidad Lateranense
Canonistas
Bailíos grandes cruces de honor y devoción de la Orden de Malta
Bailíos grandes cruces de justicia de la Sagrada Orden Militar Constantiniana de San Jorge
Profesores de Derecho Canónico
Profesores de Derecho de Italia
Nacidos en Poli (Italia)

Agostino Vallini


Sun Wukong, einnig þekktur sem Apakóngurinn, er kínverskur hrekkjalómsguð en
goðsagan um hann birtist fyrst í ævintýraskáldsögunni Vesturferðin frá tíma Songveldisins. Sagan fjallar um búddamunkinn Tang Sanzang sem ferðast frá heimahögum sínum í Suður Kína til Indlands til að ná í heilaga texta handa heimamönnum sínum í Kína. En Wukong er öryggisvörður munksins í ferðinni, eftir að Sanzang frelsaði hann undan 500 ára tilvist undir fjalli einu.

Wukong á enga ættarsögu því hann á að hafa fæðst út úr töfrakletti á fjallinu Huaguo eftir að vindur blés á klettinn og orsakaði tilvist hans. Hann gat strax gengið og talað, en þegar hann opnaði augu sín skutust ljósgeislar frá augasteinum hans upp í himininn sem gerðu Jaðikeisaranum bilt við.

Wukong varð leiðtogi apahóps í skóginum eftir að hann stökk inn í foss einn og fann uppruna hans. Eftir það var hann kallaður Apakóngurinn og varð mikið skógargoð sem barðist m.a. við Drekakónginn og aðra sædjöfla. Í sigrunum sínum öðlaðist hann öflug vopn, m.a. gullhringabrynju sem er hans einkennistákn ásamt fönixhúfu, skýjaskó og galdrastaf.

Þegar tími kom fyrir Yan Wang, sem var konungur Helvítis, að ná í sál Wukongs þá plataði Apakóngurinn hann til að hleypa sér aftur til jarðar án þess að fara í gegnum endurholgunarferlið. En áður en hann yfirgaf helvíti þá náði Wukong að eyða nafni sínu og allra annara skógarapa úr Bók hinna lifandi og dauðu. Yan Wang leitaði því til Jaðikeisarans vegna áhyggjum sínum um að lítill api væri að setja lífið sjálft í ójafnvægi.

Jaðikeisarinn ákvað því að leyfa Apakónginum að lifa í himnaríki með hinum guðunum svo honum gæti hann fundist mikilvægur. Þegar hann kom síðan til himnaríkis var honum úthlutað lágkúrulegasta verkið, að gæta hesta Jaðikeisarans. Hann áttaði sig á því að guðirnir myndu aldrei líta á hann sem jafningja vegna þess að hann var api. Til þess að sanna sig fyrir guðunum varð hann heltekinn af hugmyndinni um ódauðleika og helgaði lífi sínu í leit að hinu ódauðlega lífi.
Þegar Jaðikeisarinn hvatti hann síðan til að taka upp önnur árangursríkari verkefni þá brást Wukong illa við og sagði að slíkt myndi ekki leiða til ódauðleika.

Eitt sinn hélt Jaðikeisarinn veislu handa konu sinni, Xiwangmu, og bauð Wukong ekki. Wukong frétti af veislunni og ákvað að mæta samt þrátt fyrir að honum hafði ekki verið boðið. Allir guðirnir hlógu að honum og særði það hann mikið. Hann ákvað því að tilnefna sig Hinn mikla vitring jafnan Himnaríkis og hæddist að Jaðikeisaranum.
Jaðikeisarinn móðgaðist mikið og sendi hermenn til að handtaka Wukong en án árangurs. Eftir að hafa sigrað síðasta hermanninn öskraði Wukong: Munið nafnið mitt, Hinn mikli vitringur jafn Himnaríkis.
Jaðikeisarinn var því að lokum þvingaður til að viðurkenna mátt apans og gerði hann að verði ódauðleikaferskjanna hennar Xiwangmu á himnum.
En þetta var ekki nóg fyrir Apakónginn sem taldi sig vera jafnan sjálfum Jaðikeisaranum. Hann horfði á hið nýja hlutverk hans á himnum sem aðra móðgun og át allar ódauðleikaferskjurnar. Jaðikeisarinn varð æfur og sendi aðra hermenn til að handtaka apann en án árangurs. Að lokum sagði hann Búdda frá því sem hafði gerst og ákvað Búdda að bannfæra apann frá himnum og festi hann undir fjalli til að hugsa um gjörðir sínar.

Tákn

Nafnið Sun Wukong er samansett úr þremur kínverskum táknum, barnabarn(sun), vaknaður(wu) og rými(kong). En í þessu samhengi merkir sun api en ekki barnabarn. Nafnið á að gefa til kynna andlega vegferð frá fáfróðum, uppstökkum apa til örlátrar, uppljómaðar veru.
Wukong sker sig úr meðal kínverskra guða vegna apaútlits síns. Fyrir uppljómun sína er hann sýndur sem nakinn api en eftir að hafa skuldbundið sig við Tang Sanzang þá er hann almennt sýndur í herklæðum með einkennishluti hluti sína, hringabrynju, fönixhúfu, skýjaskó og galdrastaf.
Sjálfur er Wukong gífurlega líkamssterkur og býr yfir þeim hæfileika að geta breytt sér í 72 dýr og hluti.

Trú
Ekki er algengt að Sun Wukong sé tilbeðinn af Búdda og Daó tilbiðendum. Hann er samt sem áður mjög vinsæl fígúra í kínverskri menningu og er ekki einskorðaður við einhver ein trúarbrögð.

Heimildir

https://mythopedia.com/chinese-mythology/gods/sun-wukong/
Kínverskir guðir

Sun Wukong


Córzi steht für:
 den ligurischen Namen der Gemeinde Calice Ligure in der italienischen Provinz Imperia
 den ligurischen Namen der Gemeinde Calice al Cornoviglio in der italienischen Provinz La Spezia

Córzi


L'avenue Armand Scheitler (en néerlandais: Armand Scheitlerlaan) est une avenue bruxelloise de la commune de Woluwe-Saint-Pierre qui va de l'avenue des Paradisiers à l'avenue des Cormorans sur une longueur totale de 290 mètres.

Historique et description

L'origine du nom vient du soldat Armand Joseph Ghislain Albert Scheitler, né le 6 février 1916 à Woluwe-Saint-Pierre, tué le 13 mai 1940 à Velaine-sur-Sambre, actuelle section communale de Sambreville, pendant la campagne des 18 jours, lors de la seconde guerre mondiale. Il a succombé des suites de blessures encourues la veille à Temploux, lors de bombardements de stukas allemands. Son nom est repris sur le monument de Temploux, honorant la mémoire des chasseurs ardennais, des soldats du génie belge et du 8e régiment de zouaves français qui ont été victimes de cette attaque.

Voir aussi
 Liste des rues de Woluwe-Saint-Pierre

Liens externes
 Commune de Woluwe-Saint-Pierre

Notes et références

 La Chanson des rues de Woluwe-Saint-Pierre de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Avenue à Woluwe-Saint-Pierre

Avenue Armand Scheitler


Le Duke's Mayo Bowl 2021 est un match de football américain de niveau universitaire joué après la saison régulière de 2021, le  au Bank of America Stadium situé à Charlotte dans l'État de la Caroline du Nord aux États-Unis.

Il s'agit de la  édition du Duke's Mayo Bowl.

Le match met en présence l'équipe des Tar Heels de la Caroline du Nord issue de la Atlantic Coast Conference et l'équipe des Gamecocks de la Caroline du Sud issue de la Southeastern Conference.

Il débute à  locales (17h30 en France) et est retransmis à la télévision par ESPN.

La Caroline du Sud gagne le match sur le score de 38 à 21.

Présentation du match

Il s'agit de la  rencontre entre les deux équipes, les Tar Heels ayant gagné 35 rencontre pour 19 aux Gamecocks et 4 matchs nuls. Les deux équipes ont fait partie de l'Atlantic Coast Conference entre 1953 et 1970.

Tar Heels de la Caroline du Nord

Avec un bilan global en saison régulière de 6 victoires et 6 défaites (3-5 en matchs de conférence), la Caroline du Nord est éligible et accepte l'invitation pour participer au Duke's Mayo Bowl de 2021.

Ils terminent  de la Division Coastal de la Atlantic Coast Conference derrière #12 Pittsburgh, Miami, Virginia Tech et Virginia.

À l'issue de la saison 2021, ils n'apparaissent pas dans les classements CFP, AP et Coaches.

Il s'agit de leur  participation au Duke's Mayo Bowl :

Gamecocks de la Caroline du Sud

Avec un bilan global en saison régulière de 6 victoires et 6 défaites (3-5 en matchs de conférence), Caroline du Sud est éligible et accepte l'invitation pour participer au Duke's Mayo Bowl de 2021.

Ils terminent  de la Division Est de la Southeastern Conference derrière #3 Georgia, #22 Kentucky, Tennessee et Missouri.

À l'issue de la saison 2021, ils n'apparaissent pas dans les classements CFP, AP et Coaches.

Il s'agit de leur  participation au Duke's Mayo Bowl :

Résumé du match

Articles connexes
 Culture du football américain
 Football américain universitaire aux États-Unis
 Lexique du football américain et canadien
 Liste des College Bowls de football américain
 Championnat NCAA de football américain
 Championnat NCAA de football américain 2021

Lien externe

Notes et références

2021
Tar Heels de la Caroline du Nord
Gamecocks de la Caroline du Sud
Bowl universitaire américain en janvier 2021
2021 en Caroline du Nord

Duke's Mayo Bowl 2021


Fallout: New Vegas er et computerspil udviklet af Obsidian Entertainment og udgivet af Bethesda Softworks. New Vegas er ikke en direkte efterfølger til Fallout 3, men den bruger den samme motor og stil. Det blev udviklet af et par af de medarbejdere, der arbejdede på tidligere Fallout spil på Black Isle Studios, sammen med et større antal nye medarbejdere. Det er hovedsageligt sat i en post-apokalyptisk Nevada, selv om nogle områder i Californien og Arizona også er besøgt. Spillet blev udgivet den 19. oktober 2010 i Nordamerika, 22. oktober 2010 i Europa og 4. november 2010 i Asien.

Ligsom andre spil i Fallout-serien har spillet flere slutninger ud fra spillernes beslutninger.

Sceneri
Fallout: New Vegas finder sted i løbet af året 2281 og inden for området omkring den tidligere Las Vegas (nu kaldet "New Vegas") omkring fire år efter begivenhederne fra Fallout 3, og omkring 204 år siden den store krig i 2077, som var en krig mellem Kina og USA som endte med Atomkrig. På det tidspunkt, hvor spillet begynder, søger tre stormagter kontrol over New Vegas og dens omgivelser - New California Republic (NCR), Caesars legion og Mr. House. Spilleren er en kurer som arbejder for Mojave Express, som er blevet overfaldet af en mobster ved navn Benny (udtalt af Matthew Perry) undervejs til New Vegas for at levere en mystisk genstand kaldet "Platinum Chip". Benny skyder kureren og efterlader dem til døden, og tager "Platinum Chip"en for sig selv, men kuren er reddet af en Securitron navngivet Victor og bragt tilbage til godt helbred af Doc Mitchell i Goodsprings. Derefter går spilleren ud for at beslutte skæbnen af New Vegas.

Gameplay
Meget af gameplayet er det samme som i Fallout 3, dog var nogle ting blevet forbedret og tilføjet som V.A.T.S. systemet, tredjepersonsperspektiv, flere våben, karakterskaberen og spilleren kan gamble.

Man kan også skabe flere ting i Fallout: New Vegas man kunne også skabe ting i Fallout 3, dog er der mange flere muligheder i Fallout: New Vegas, den store ændringer var at man nu kunne lave mad, drikkevare, stoffer og ammunition.

Fraktioner
Der er mange fraktioner i Fallout: New Vegas. De tre store er New California Republic (NCR), Caesars legion og Mr. House.

 New California Republic (NCR) er en demokratisk føderation, som gerne vil udvide dets grænser. NCR vil tvinge andre byer og samfund ind i republikken. De er i krig med Caesars legion.

 Caesars legion er en romersk inspireret samfund/gruppe/nation ledet af Caesar som har forenet flere stammer under ham. Legionen gør stort brug af slaveri. Legionen er næsten altid set som den ondeste af de tre supermagter.
 Mr. House er en mystisk forretningsmand der er de facto leder af New Vegas med sin hær af "Securitron" som er sikkerhedsrobotter. Han sørger for at hverken Caesars legion eller NCR kontrollerer Hoover dam imens han selv søger kontrol af Hoover Dam og at New Vegas forbliver selvstændig.

Udvidelser
Fallout New Vegas har 5 udvidelser som er følgende:

 Dead Money: I dead Money følger man kureren som er fanget af en skør ex.Brotherhood of Steel leder kendt som Elijah, hvor man er fanget på Sierra Madre kasino, hvor man skal arbejde sammen med andre fanger for at når Elijahs mål.
 Honest Hearts: I Honest Hearts tager sted i Utah`s Zion National Park, hvor man bliver angrebet af en stamme . Hvor man bagefter bliver involveret af en krig mellem de forskellige stammer.
 Old World Blues: Kureren til bortført og bliver en laboratorier mus i et experiment, Old World Blues tager sted ved Big Mountain, Arizona. Big Mountain var blevet lavet som til et laboratorier hvor experimenter med mennesker tog sted.
 Lonesome Road: I Lonesome Road bliver man kontaktet af ex-legionæren Ulysses, Lonesome Road handler om Kurerens historie før spillet begynder.
 Gun Runners' Arsenal: Gun Runner Arsenal tilføjer nye våben og våbenmodifikationer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Computerspil fra 2010
New Vegas
PlayStation 3-spil
Windows-spil
Xbox 360-spil
Computerrollespil
Computerspil med handling i fremtiden

Fallout: New Vegas


Paul Carlyle "Curly" Armstrong (nacido el  en Fort Wayne, Indiana y fallecido en la misma ciudad el ) fue un jugador y entrenador de baloncesto estadounidense que disputó tres temporadas entre la BAA y la NBA, además de jugar previamente en la NBL. Como entrenador, dirigió durante una temporada a los Fort Wayne Pistons. Con 1,80 metros de estatura, lo hacía en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante 4 temporadas con los Hoosiers de la Universidad de Indiana, a los que ayudó a ganar su primer Torneo de la NCAA en 1940, derrotando en la final a la Universidad de Kansas por 60-42. Fue el máximo anotador del equipo ese año, promediando 8,9 puntos por partido, siendo incluido en el mejor quinteto de la Big Ten Conference.

Profesional
Comenzó su andadura profesional en 1941 con los Fort Wayne Pistons, entonces en la NBL, trayectoria que se vio interrumpida por el servicio militar. Regresó en 1945, y en  el equipo se inscribió en la BAA, finalizando su primera campaña en la máxima competición promediando 7,3 puntos y 2,0 asistencias por partido.

Jugó dos años más con los Pistons, ya en la NBA, retirándose al término de la temporada 1950-51.

Entrenador
En la temporada 1948-49, tras el mal comienzo de Carl Bennett como entrenador en los Fort Wayne Pistons, que perdió los primeros 6 partidos, se hizo cargo del equipo como jugador-entrenador durante el resto de la temporada, logrando 22 victorias y 32 derrotas.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas como entrenador
 Ficha de Armstrong en NBA.com
 Ficha de Curly Armstrong en ultimatenba.com

Nacidos en Fort Wayne
Fallecidos en Fort Wayne
Baloncestistas de Indiana
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Fort Wayne Pistons
Baloncestistas de los Indiana Hoosiers
Entrenadores de baloncesto de Estados Unidos
Entrenadores de la NBA
Entrenadores de los Fort Wayne Pistons

Curly Armstrong


أم آي أم-104 باتريوت  هو منظومة دفاع جوي صاروخي من نوع أرض-جو يستعمل من قبل الولايات المتحدة الأمريكية وعدد من حلفائها، يصنع النظام من قبل شركة رايثيون الأمريكية. حل الباترويت محل كل من نظام (نايك-هرقل) للدفاع العالي والمتوسط ونظام إم آي إم-23 هوك التكتيكي للدفاع المتوسط فضلا عن دوره كنظام مضاد للصواريخ الباليستية (TBM) وهي مهمته الرئيسية في الوقت لحاضر.

يستعمل الباترويت أنظمة متقدمة للصواريخ الجوية الاعتراضية وأنظمة رادار ذات كفاءة عالية حيث تم تطويره في رد-ستون الباما والتي قامت مؤخرا بتطوير نظام (Safeguard) سيف-جارد (TBM) وبضمنه صاروخي سبارتان (Spartan) وسبرنت (Sprint)، إن كلمة باترويت "Patriot" هي مختصر ل Phased Array Tracking Radar Intercept Of Target.

أنظمة الباترويت تم بيعها لكل من تايوان ومصر وألمانيا واليونان وإسرائيل واليابان والكويت وهولندا والمملكة العربية السعودية وإسبانيا والإمارات العربية المتحدة. كوريا الجنوبية الآن بصدد شراء عدد من أنظمة الباترويت المستخدمة بعدما قامت كوريا الشمالية باجراء تجارب إطلاق صواريخ باليستية باتجاه بحر اليابان. في أغسطس 2008 وقعت الولايات المتحدة وبولندا اتفاقية لإنشاء مركز للباترويت في بولندا لردع الصواريخ الباليستية.

انظر المقالة الرئيسية الدرع الصاروخي الأمريكي

مقدمة

في أكتوبر 1964 قام وزير الدفاع بتغيير اسم برنامج الجيش للدفاع الجوي إلى تطوير صاروخ أرض-جو Surface-to-Air Missile, Development SAM-D. في عام 1975 تم بنجاح اختبار صاروخ ال SAM-D بعد اشتباكه بهدف وهمي، وفي عام 1976 اعيد تسمية النظام نظام الدفاع الجوي الباترويت. يجمع ام آي ام-141 باترويت عدة تقانات حديثة مثل رادار المصفوفات المتراصة phased array radar والتوجيه عن طريق تتبع الصاروخ track-via-missile guidance يذكر انه في عام 1976 بدأ تطوير النظام على نطاق واسع وتم نشره في عام 1984. في البداية استعمل الباترويت كنظام مضاد للطائرات فقط لكن عام 1988 تم تحديثه ليكون قادرا على صد الصواريخ الباليستية التكتيكية tactical ballistic missiles TBM أطلق عليه باك-1 (PAC-1) واخر تحديث للنظام هو باك-3 الذي يعتبر إعادة تصميم كلية للنظام ليكون مخصص لاعتراض وتدمير الصواريخ الباليستية التكتيكية.

مكونات نظام الباتريوت

صاروخ الباتريوت

يوجد منه نوعان القديم PAC-2 أما الجديد والمحدث في عام 2002 PAC-3

يبلغ طول صاروخ الباتريوت من النوع PAC-2 حوالي 5 متر فيما يصل وزنة إلى 900 كيلوجرام منها 90 كيلوجرام مواد متفجرة، يصل سرعة الصاروخ الواحد عند إطلاقه من منصه الإطلاق سرعة تفوق سرعة الصوت ويمكن تزويد منصة الإطلاق بأربعة صواريخ دفعة واحدة.

أما صاروخ الباتريوت الحديث PAC-3 طوله حوالي 5 متر ووزنه أقل من سابقه يصل إلى 312 كيلوجرام منها 73 كيلو جرام من المواد المتفجرة، ويمكن تحميل منصة الإطلاق 16 صاروخ دفعة واحدة.

منصة إطلاق صواريخ الباتريوت
تحتوي منصة الإطلاق على 16 قاذفة تحمل صاروخ باتريوت واحد وكل قاذفة متصلة مع نظام تحكم عن طريق الألياف الضوئية أو من خلال الاتصال اللاسلكي.
عند إطلاق صاروخ الباتريوت تنطلق ذراع هيدروكلوريكية تحمل صاروخ بديل مكان الصاروخ الذي اُطلق مما يسرع عملية الإطلاق.

نظام الرادار في الباتريوت
كل منصة إطلاق تحتوي على رادار AN/MPQ-53/6 من نوع مصفوفة المسح الإلكتروني السلبي، وهو قادر على كشف مدى الصواريخ يصل إلى 100 كيلومتر، بإمكانة كشف أي صاروخ معتد كما يحدد الرادر سرعة الصاروخ ومساره وتحديد إذا ما كان الصاروخ معتديا أو صديقا من خلال نظام تشفير بين الأسلحة الصديقة. وبفضل تقنية المصفوفة الطورية، يمكن لهذا النظام تتبع مسار 100 صاروخ معتد والتحكم في مسار 9 صواريخ باتريوت في نفس اللحظة.

نظام التحكم
نظام التحكم عبارة عن حاسوب متصل مع نظام الرادار ومع منصة الإطلاق ومزود ببرامج التحكيم والتوجيه، يعمل على نظام التحكم ثلاثة أشخاص في حالة الطوارئ أما في الأغلب يتم وضع النظام في حالة التحكم التلقائي. يعمل النظام الإلكتروني كوسيط بين منصة الإطلاق ونظام الرادار. وفي حال وجود أكثر من منصة إطلاق صواريخ باتريوت فإن نظام التحكم تتصل مع بعضها ومع المنصة الرئيسية للتنسيق بينهما في إطلاق الصواريخ.

صاروخ الباتريوت الموجه
أول صاروخ استعمل لنظام الباتريوت هو ام آي ام-104ايه «ستاندارد», MIM-104A, "Standard" مخصص للاشتباك مع الطائرات وذو إمكانات محدودة ضد الصواريخ الباليستية وبمدى 70 كلم (44 ميل) وسرعة تزيد على 3 ماك. اما صاروخ ام آي ام-104بي «آسوج»، "MIM-104B "ASOJ فهو مخصص للبحت عن وتدمير
الطائرات أو الاجسام المشوشة على الرادار ECM التي تستعمل في الحرب الالكترونية. يعتبر صاروخ ام آي ام-104سي باك-2، MIM-104C PAC-2 أول صاروخ يصمم لاعتراض وتدمير الصواريخ الباليستية ومن اصداراته الأخرى ام آي ام-104دي/أي، MIM-104D/E. واخيرا صاروخ باك-3 وهو صاروخ اعتراضي جديد كليا لاعتراض الصواريخ الباليستية ويمكن وضع 4 صواريخ في كل خانة من منصة الإطلاق التي تحوي 4 خانات بمجموع 16 صاروخ كل منصة.

الباترويت في حرب الخليج (1991)

مهمة الباتريوت

في حرب الخليج وخلال عملية «عاصفة الصحراء» كانت مهمة الباترويت هي اعتراض صواريخ «الحسين» العراقية الباليستية القصيرة المدى التي اطلقت على أسرائيل والمملكة العربية السعودية. أول عملية اشتباك للباترويت كانت في 18 يناير 1991 الا انه سرعان ما تبين انه لم يكن اشتباكا بل كان خطأ حاسوبيا وانه لم ين هناك أي صاروخ سكود، يروج لهذه الحادثة خطأ على انها أول اعتراض ناجح لصاروخ باليستي في التاريخ. خلال الحرب اشتبك الباترويت مع أكثر من 40 صاروخ باليستي اما نسبة النجاح أو عدد الصواريخ التي تم اعتراضها فلا تزال محك جدل الخبراء بعض الخبراء والمحللين قالوا ان الباترويت لم ينجح في اعتراض أي صاروخ ونسبة نجاح الاعتراض لا تتجاوز 10%.

الفشل في الظهران

في 25 شباط 1991 أصاب صاروخ سكود عراقي ثكنة للجيش الأمريكي في الظهران في المملكة العربية السعودية متسببا في قتل 28 جندياً أمريكياً.

التحقيقات الحكومية التي أُجريت أشارت إلى أن سبب الفشل في الاعتراض كان خطأ برمجيا في ساعة نظام الباترويت الذي كان يعمل منذ 100 ساعة مما أدى إلى تغيير وقت النظام بمقدار ثلث ثانية. بالنسبة لهدف يسير بسرعة صاروخ باليستي هذا التغيير يؤدي إلى خطأ في تحديد موقع الهدف يصل إلى 600 متر. بالنسبة للرادار فقد تمكّن من رصد الصاروخ وتنبّأ بمكان البحث عنه إلا أنه وبسبب ساعة النظام فقد كان يبحث في المكان الخطأ من السماء ولم يجد أي صاروخ قادم لذلك فإنه لا حاجة للقيام بإطلاق صاروخ اعتراضي.

المشغلين

 المشغلين

المشغلين الحاليين

 القوات المسلحة الأردنية
يمتلك الجيش الأردني 4 بطاريات صواريخ باتريوت على الأقل، تم شراؤها من ألمانيا ونُشرت في شمال الأردن قرب الحدود السورية في إربد. بعد تبادل القصف بين سوريا وإسرائيل في شهر مارس سنة 2017 (الحادث بين إسرائيل وسوريا مارس 2017)، صرح الناطق باسم الحكومة الأردنية محمد المومني بامتلاك الأردن لصواريخ باتريوت واستعداد الجيش لاستخدامها لصد أي هجوم صاروخي سوري على المملكة.

 القوات المسلحة الرومانية
في العاشر من يوليو 2017 أكدت زارة الخارجية الأمريكية على بيع سبعة منظومات باتريوت (PAC-3) إلى رومانيا في صفقة بلغت قيمتها 3.9 مليار دولار، وتشمل هذه الصفقة أيضاً الرادارت، ومحطات التحكم، والهوائيات، ومحطات الطاقة الخاصة بالصواريخ.

 سلاح الجو الألماني

 القوات المسلحة اليونانية

 القوات الجوية الإسرائيلية
قيادة الدفاع الجوي الإسرائيلية (GEM+ "Yahalom") – ليحل محلها مقلاع داوود

 قوة الدفاع الذاتي الجوية اليابانية

 القوة الجوية الكويتية
في أغسطس 2010، أعلنت وكالة التعاون الأمني الدفاعي الأمريكية أن الكويت قد طلبت رسميا شراء 209 صاروخ (MIM-104E PAC-2). وفي أغسطس 2012، اشترت الكويت 60 صاروخ (MIM-104F PAC-3)، جنبا إلى جنب مع أربعة رادارات و 20 قاذفات.

 القوات البرية الهولندية

القوات المسلحة القطرية
في نوفمبر 2012، تم الإعلان عن تصدير الولايات المتحدة 246 (MIM-104E GEM-T) و 786 صاروخ (PAC-3) مع المعدات ذات الصلة.

 الدفاع الجوي الملكي السعودي

 سلاح الجو الكوري الجنوبي (PAC-2, 2016 PAC-3 تغيير)

 الجيش الملكي الإسباني

 Republic of China (Taiwan) Armed Forces GHQ Missile Command

 القوات المسلحة لدولة الإمارات العربية المتحدة
عقدت الإمارات العربية المتحدة صفقة (ما يقرب من 4 مليارات دولار) مع شركة لوكهيد مارتن، رايثيون وحكومة الولايات المتحدة لشراء وتشغيل أحدث تطوير نظام (PAC-3)، فضلا عن 288 من صواريخ لوكهيد PAC-3، و 216 صاروخ (GEM-T). الاتفاق هو جزء من تطوير نظام الدفاع الوطني لحماية دولة الإمارات من التهديدات الجوية.

 القوات البرية للولايات المتحدة
يدير الجيش الأمريكي ما مجموعه 1106 قاذفة باتريوت. في عام 2010، في الخدمة الفعلية 483.

سلطنة عمان
سلاح الجو السلطاني العماني

مصادر

انظر أيضا
 ستاندارد ميسايل 3
 إم آي إم-23 هوك
 أس - 300
 إس-400 تريومف

وصلات خارجية
 Official Army PATRIOT web site
 Official Raytheon (missile contractor) PATRIOT web site
 Patriot MIM-104
 GAO Report on Failed Dharan Intercept
 Theodore Postol and George M. Lewis's Report on Patriot Effectiveness During the Gulf War
 m.htm Testimony of Charles A. Zraket
 Testimony of Peter D. Zimmerman
 Patriot Report Summary PDF
 MIM-104 Patriot - Armed Forces International
 How Stuff Works article on Patriot Missiles

أسلحة الولايات المتحدة
إلكترونيات عسكرية للولايات المتحدة
دفاع صاروخي
معدات عسكرية 1980-1989
منتجات ريثيون

إم آي إم-104 باتريوت


Maurits Cornelis Escher (17 Haziran 1898, Leeuwarden – 27 Mart 1972, Laren, Hollanda), Hollandalı ressam ve grafik sanatçısı.

Biyografi
Maurits Cornelis Escher veya daha çok kullanılan şekliyle M.C. Escher 1898 yılında Hollanda'da doğdu. 1918 yılına kadar, inşaat mühendisi olan babası George Escher, annesi Sarah ve dört erkek kardeşiyle birlikte, doğduğu kent olan Leeuwarden'de yaşadı. Okul hayatı hiçbir zaman iyi olmayan M.C. Escher, çizimlerini gösterdiği grafik öğretmeni Samuel Jessurun de Mesquita'nın da tavsiyeleriyle grafik üzerine çalışmayı uygun gördü.

Grafik eğitiminden mezun olduktan sonra hayatının her zaman önemli bir kısmını oluşturacak olan seyahat zevkinin etkisiyle İtalya'ya gitti ve burada birçok çizim yaptı. 1922'de İspanya'yı ziyaret edip birkaç yıl sonra tekrar İtalya'ya gitti. 1924 yılında burada Jetta Umiker ile evlendi ve çift uzun süre Roma'da yaşadı. İtalya'nın etkisi çizimlerinden eksilmeyecek, birçok çalışmasında İtalya'ya dair şeyler yer alacaktı. 1935 yılında çok sevdiği İtalya'dan, yükselişteki faşist hareket yüzünden, ailesiyle beraber İsviçre'ye taşındı. Başlarda İsviçre'yi pek sevemeyen aile, uzun Akdeniz gezilerine çıktı, bu geziler Escher'in eserlerini etkiledi.

1937'de eserlerinin birkaçını gösterdiği kardeşi Berend, onu matematiğe yönlendirdi ve Escher'i matematikle tanıştıran kişi oldu. Escher simetri üzerine çalışmaya okuduğu bazı makalelerin tesiriyle başladı. 1937'nin sonlarına doğru ailesiyle Belçika'ya taşındı. 1941'de Alman işgali yüzünden ailesiyle beraber Belçika'dan Hollanda'ya kaçmak zorunda kaldı. Sonraki yıllarda gelecekte çok ünlü olacak birçok çalışmasını yaptı. 1950'lerin ortalarında ilgisi sonsuzluğun (2 boyutlu bir düzlemde) tasvirine kaydı. Daha sonra 1958'de tanıştığı Coxeter ile ömür boyu arkadaş kaldı ve Coxeter'in çalışmaları Escher'in birçok eserine ilham kaynağı oldu. Aynı yıllarda büyük bir üne de kavuşmuştu. Escher, 2 boyutlu ve 3 boyutlu öğeleri aynı anda içeren birçok çalışmaya imza attı. 1962'de hastalanıp hastaneye kaldırıldı, 1964'te yeniden hastalandı. 1970'te bir kez daha hastaneye kaldırıldı ve 1972 yılının 27 Martında, Hilversum'da kaldığı hastahanede öldü.

Eserleri
Escher yaşamı boyunca 448 litograf ve 2000'in üzerinde çizim yapmıştır. Eserleri beş ana dönemde incelenebilir.

1925'e kadarki erken dönem çalışmalarında birçok yüz formu ile beraber bazı kompleks yapıtları görüyoruz. Her ne kadar bu ilk dönem gelecek dönemlerdeki eserleri üzerine bize ipucu verse de, bu dönemde yaptıkları ileriki dönemlerde yapacağı eserlere göre çok daha ilkel ve perspektif açısından daha basittir.

 1925'ten 1935'e kadar olan ve İtalya ağırlıklı çalışmalarında perspektif konusunda inanılmaz bir gelişme dikkat çeker. Çalışmaları daha kompleks bir biçim almıştır ve ileride ünlü olacak bazı baskı ve litografını bu dönemde yapmıştır. Bunlardan birkaç örnek vermemiz gerekirse; Tower of Babel (1928), Castrovalva(1930), Atrani, Coast of Amalfi (1931), Hand with Reflecting Sphere (1935).
 1941'e kadar olan, İsviçre ve Belçika'da geçirdiği zamanlarda yaptığı eserleri başka bir dönem oluşturur. Bu döneme damgasını vuran daha sonraları çok ünlenecek olan simetrik çalışmalarıdır. Aynı zamanda bu dönemde yaptığı eserleri incelediğimizde, yaptığı Akdeniz gezilerinin eserlerinde İsviçre'den de Belçika'dan da fazla etkisi olduğunu görürüz. Bu dönemde yaptığı ünlü eserlere örnek verirsek; Metamorphosis I (1937), Day and Night (1938), Sky and Water I (1938) ve Metamorphosis II (1940).
 1954'e kadarki, Hollanda'da geçirdiği bir sonraki dönemde simetri eserlerinin yanı sıra, güçlü 3 boyutlu eserler de yapmıştır. Bu dönemdeki eserlerin bir kısmında 2 boyutlu ve 3 boyutlu öğelerin bir arada kusursuz bir biçimde bağlantılı olarak bulunduğu görülür. Aynı zamanda, sonsuzluk mefhumu üzerine ilk eserlerini de bu dönemde gerçekleştirmiştir. Bu dönemdeki bazı ünlü eserleri, Reptiles (1943), Up and Down (1947), Drawing Hands (1948), House of Stairs (1951) ve belki de gelmiş geçmiş en ünlü eseri olan Relativity (1953).
 1972'deki ölümüne kadar olan son döneminde ününün zirvesindedir. Bu dönemde yaptığı eserler hayatı boyunca yaptığı belki en kompleks ve başarılı eserlerdir. Örnek olarak, Convex and Concave (1955), Rind (1955), Bond of Union (1956), Waterfall (1961), Moebius Strip II (1963), Metamorphosis III (1967-1968) ve en son eseri olan Snakes (1969).

Bazı eserleri
Çizen Eller
Metamorfoz I
Metamorfoz II
Yer Çekimi

Bibliyografi
 J.L. Locher, "Michel Citroen Escher: His Life and Complete Graphic Work", Amsterdam, 1981
 J.L. Locher, "The Magic of M.C. Escher", Londra, 2009

Dış bağlantılar
 http://www.mcescher.com - M.C. Escher'in resmi web sitesi
 http://www.etropolis.com/escher - M.C. Escher üzerine bilgi ve resimler
 http://www.worldofescher.com - M.C. Escher'in biyografisi, eserleri, poster siparişi

1898 doğumlular
Hollanda doğumlular
1972 yılında ölenler
Hollandalı ressamlar
Çağdaş ressamlar
Grafik tasarım
Matematik ve kültür

Maurits Cornelis Escher