Hell Gate is a narrow tidal strait in the East River in New York City. It separates Astoria, Queens, from Randall's and Wards Islands in Manhattan.

Etymology
The name "Hell Gate" is a corruption of the Dutch phrase Hellegat. It first appeared on a Dutch map as Helle Gadt. The name was originally applied to the entirety of the East River, by Dutch explorer Adriaen Block, the first European known to have navigated the strait, who bestowed the name sometime during his 1614–1616 voyage aboard the Onrust circumnavigating Long Island, from its namesake Hellegat on (the mouth of) the River Scheldt, in Zeeland back in the Netherlands.

This name Hellegat was taken from the Greek Hellespont (Dardanelles) which also has a dangerous reputation, in the opinion of historian Edward Manning Ruttenber. Alternatively, the name could be construed to mean "bright strait" or "clear opening", according to geographer Henry Gannett.

Because explorers found navigation hazardous in this New World place of rocks and converging tide-driven currents (from the Long Island Sound, Harlem River strait, Upper Bay of New York Harbor, and lesser channels, some of which have been filled), the Anglicization stuck.

The strait was also known as Hurl Gate (or Hurlgate), and so labeled on 18th and 19th century maps and annals, this name probably consisting of Dutch  'whirl' and  'hole, gap, mouth', in effect denoting 'whirlpool'.

For the whirlpool that develops in Hell Gate, the name Monatun was applied by Dr. Henry Rowe Schoolcraft; the name is said to mean "violent, forcible, dangerous".

History
In October 1776, Admiral Howe sailed some of the British fleet through the strait, an action which was considered reckless at the time.

Hell Gate was spanned in 1917 by the New York Connecting Railroad Bridge, now called the Hell Gate Bridge, which connects Wards Island and Queens. The bridge provides a direct rail link between New England and New York City. In 1936, it was spanned by the Triborough Bridge (officially Robert F. Kennedy Bridge since 2008), allowing vehicular traffic to pass among Manhattan, the Bronx, and Queens.

Clearing rocks

Periodically, merchants and other interested parties would try to get something done about the difficulty of navigating through Hell Gate. In 1832, the New York State legislature was presented with a petition for a canal to be built through nearby Hallet's Point, thus avoiding Hell Gate altogether.  Instead, the legislature responded by providing ships with pilots trained to navigate the shoals for the next 15 years.

In 1849, a French engineer whose specialty was underwater blasting, Benjamin Maillefert, had cleared some of the rocks which, along with the mix of tides, made the Hell Gate stretch of the river so dangerous to navigate.  Ebenezer Meriam had organized a subscription to pay Maillefert $6,000 to, for instance, reduce "Pot Rock" to provide  of depth at low-mean water.  While ships continued to run aground (in the 1850s about 2% of ships did so) and petitions continued to call for action, the federal government undertook surveys of the area which ended in 1851 with a detailed and accurate map.

By then Maillefert had cleared the rock "Baldheaded Billy", and it was reported that Pot Rock had been reduced to , which encouraged the United States Congress to appropriate $20,000 for further clearing of the strait.  However, a more accurate survey showed that the depth of Pot Rock was actually a little more than , and eventually Congress withdrew its funding.

With the main shipping channels through The Narrows into the harbor silting up with sand due to littoral drift, thus providing ships with less depth, and a new generation of larger ships coming online – epitomized by Isambard Kingdom Brunel's SS Great Eastern, popularly known as "Leviathan" – New York began to be concerned that it would start to lose its status as a great port if a "back door" entrance into the harbor was not created.  In the 1850s the depth continued to lessen – the harbor commission said in 1850 that the mean water low was  and the extreme water low was  – while the draft required by the new ships continued to increase, meaning it was only safe for them to enter the harbor at high tide.

The U.S. Congress, realizing that the problem needed to be addressed, appropriated $20,000 for the Army Corps of Engineers to continue Maillefert's work, but the money was soon spent without appreciable change in the hazards of navigating the strait.  An advisory council recommended in 1856 that the strait be cleared of all obstacles, but nothing was done, and the Civil War soon broke out.

In the late 1860s, after the Civil War, Congress realized the military importance of having easily navigable waterways, and charged the Army Corps of Engineers with clearing Hell Gate of the rocks there that caused a danger to navigation. The Corps' Colonel James Newton estimated that the project would cost $1 million, as compared to the approximate annual loss in shipping of $2 million.  Initial forays floundered, and Newton, by that time a general, took over direct control of the project.  In 1868 Newton decided, with the support of both New York's mercantile class and local real estate interests, to focus on the  Hallert's Point Reef off of Queens.  The project would involve  of tunnels equipped with trains to haul debris out as the reef was eviscerated, creating a reef structured like "swiss cheese" which Newton would then blow up.

After seven years of digging seven thousand holes, and filling four thousand of them with  of dynamite, on September 24, 1876, in front of an audience of people including the inhabitants of the insane asylum on Wards Island, but not the prisoners of Roosevelt Island – then called Blackwell's Island – who remained in their cells, Newton's daughter set off the explosion. The effect was immediate in decreased turbulence through the strait, and fewer accidents and shipwrecks.  The city's Chamber of Commerce commented that "The Centennial year will be for ever known in the annals of commerce for this destruction of one of the terrors of navigation."  Clearing out the debris from the explosion took until 1891.

Newton had begun to undermine Flood Rock, a  reef, even before starting on Hallert's Rock, removing  of rock from the reef. In 1885 Flood Rock was blown up as well, with Civil War General Philip Sheridan and abolitionist Henry Ward Beecher among those in attendance. Newton's daughter once more set off the blast, the biggest ever to that date and subsequently reported as the largest man-made explosion until the advent of the atomic bomb although the detonation at the Battle of Messines in 1917 was several times larger. Two years later, plans were in place to dredge Hell Gate to a consistent depth of .

In popular culture

Film
 Hell Gate: The Watery Grave (1977), is a 50-minute documentary film, narrated by Alexander Scourby, which covers many aspects of the waterway's history, including the clearing of the channel, the building of Hell Gate Bridge, and the PS General Slocum steamship disaster.
 Under Hellgate Bridge (1999), directed by Michael Sergio, is a crime drama/thriller film, set in Queens, that features the bridge.
 Gangs of New York (2002), directed by Martin Scorsese; the main character, Amsterdam Vallon (Leonardo DiCaprio), is sent to Hell Gate Orphanage as a child upon the death of his father

Literature
In James Fenimore Cooper's historical fiction novel The Water-Witch, or, The Skimmer of the Seas (first published in New York in 1830), Hell Gate serves as the scene for an exciting pursuit of the brigantine Water Witch by HMS Coquette. The Water Witch is captained by Thomas Tiller, an adventurous sailor with a romantic flair, and HMS Coquette by Captain Cornelius van Cuyler Ludlow, a principled young officer in the Royal Navy and a native of New York.

See also
 Little Hell Gate
 List of place names of Dutch origin
 Spuyten Duyvil, Bronx

References
Informational notes

Citations

Bibliography

External links

 East River NYC
 The Conquest of Hell Gate

Randalls and Wards Islands
East River
Straits of Queens County, New York
Straits of New York County, New York

Hell Gate


Mtsheta (Gürcüce: მცხეთა), Gürcistan'ın en eski kentlerinden biridir. Doğu Gürcüstan'da, tarihsel Kartli bölgesinde yer alır. Başkent Tiflis yakınlarında, Kura ve Aragvi ırmaklarının birleştiği yerde kuruludur. MÖ 3. yüzyıl ile MS 5. yüzyıl arasında Kartli Krallığı'nın başkenti olan Mtsheta, bugün Mtsheta-Mtianeti bölgesinin yönetsel merkezidir. Gürcüler, 317 yılında Hristiyanlığı burada kabul ettiler ve kent, Gürcistan Ortodoks Kilisesi'nin bugün de merkezidir.

Gürcü Hristiyanlık mimarlığının en önemli yapıları olan Svetitshoveli Katedrali (11. yüzyıl) ve Cvari Manastırı (6. yüzyıl) Mtsheta kentindedir. Mtsheta'da ayrıca Armazi Kalesi ve Armazi Akropölü, Samtavro Kilisesi, Bebristshihe adlı kale ve Arkeoloji Enstitüsü bulunmaktadır.

Mtsheta'daki Cvari Manastırı, Svetitshoveli Katedrali ve Samtavro Manastırı kompleksi 1994 yılında UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne alınmıştır.

Kaynakça
Özel

Genel

Gürcistan'daki Dünya Mirasları
Gürcistan'daki şehirler
Gürcistan'daki görülecek yerler
Tehlike altındaki Dünya Mirasları

Mtsheta


منصور عبد العزيز عبد الجليل هو أحد أبطال حرب أكتوبر 1973. ولد بمحافظة أسوان مركز دراو وأتم تعليمه في أسوان ثم التحق بالكلية الحربية بالقاهرة وتخرج في الدفعة 42.

حياته العسكرية
شارك في حرب اليمن عام 1965 ثم حرب يونيو عام 1967 كقائد سرية وحرب أكتوبر عام 1973 كقائد كتيبة وحرب مصر وليبيا عام 1977 كقائد فوج،

حرب أكتوبر
في مساء 7 أكتوبر 1973 طلب منه قائد اللواء 12 مشاة بالجيش الثالث الميداني العميد عادل سليمان داوود تشكيل قوة للقيام بعملية خطف أسير لاستطلاع تحركات العدو وبالرغم من كونه ضابط مدفعية فقد أصر على قيادة هذه المجموعة، وكانت المهمة القيام بخطف أسير وملاقاة رتل مدرع في أول ضوء للنهار على طريق الجدى بعمق سبعة كيلومترات من الحد الأمامى للقوات، وتتكون القوة من 27 فرد مشاة و6 أفراد مدفعية صواريخ.

قامت القوة بتدمير دبابات ومدرعات العدو في هذا اليوم باستخدام الصواريخ المضادة للدروع مما جعل قائد اللواء يطلب تكرار هذه العملية لتكبيد العدو أكبر خسائر وتم تنفيذ 11 عملية مماثلة حتى يوم 18 أكتوبر عام 1973 وتم تدمير 44 دبابة خلال هذه المدة وتعد هذه العملية أول استخدام للصواريخ المضادة للدروع خلف خطوط العدو.
وطوال أحد عشر يوماً لم يتم استشهاد أو فقد أي فرد من أفراد القوة .

تكريمه
تقرر منح وسام نجمة الشرف للرائد منصور عبد العزيز وهو ثاني أعلى وسام عسكري بعد وسام نجمة سيناء ووسام نجمة الشرف يمنح لكل ضابط في القوات المسلحة أدى خدمات أو أعمالا استثنائية تدل على التضحية والشجاعة الفائقة في مواجهة العدو.
ومنح هذا الوسام لعدد 94 قائد وضابط تقديراً لدورهم المتميز في حرب أكتوبر المجيدة.

الحرب المصرية الليبية
كان لحرب السادات والقذافى كما يسميها  منصور عبد العزيز تأثير نفسي ضار عليه، وكانت دافعاً له لطلب الإحالة إلى التقاعد وتمت الموافقة على طلبه وخرج من الخدمة من القوات المسلحة في 1/1/1979.

أسرته
تزوج من الراحلة ماجدة عبد القادر متولي كريمة الأميرلاي عبد القادر متولي حكمدار الزقازيق سابقاً وله منها بنتين.

حياته المهنية بعد التقاعد
بعد خروجه من القوات المسلحة اشتغل في الأعمال الحرة في التجارة واستصلاح الأراضي الصحراوية في جنوب مصر والصحراء الشمالية.

مؤلفاته
قام بتأليف كتاب "15 سنة على خط النار" يحكى فيه ذكرياته العسكرية وتحليله للحروب التي خاضتها مصر وكان مشتركاً بها وشاهداً عليها طوال حياته ولكن هذا الكتاب لم يتم إجازة نشره من قبل إدارة النشر بالقوات المسلحة.

القرار الجمهوري بمنح وسام نجمة الشرف الصادر في شهر فبراير سنة 1974

هؤلاء الأبطال حصلوا على وسام نجمة الشرف لتضحياتهم وشجاعتهم .
الفريق أول/ أحمد إسماعيل علي .
الفريق/ سعد الشاذلي .
 لواء/ محمد عبد الغنى الجمسي .
 لواء/ محمد على فهمي .
فريق بحري/ فؤاد محمد ذكري .
لواء طيار/ محمد حسنى مبارك .
لواء/ إبراهيم فؤاد نصار .
لواء/ بهي الدين نوفل .
 لواء / احمد عبود الزمر .
العميد/ نور الدين عبد العزيز .
 عقيد/ جمال الدين قاسم
عقيد/ حلمي عبد العاطي .
عميد /على حسن على .
 عقيد/ فاروق السيد حسن .
 مقدم/ شريف احمد سالم .
 مقدم/ عبد السميع الخجرمى .
مقدم /إبراهيم الدسوقي .
الرائد/ محمد مصطفى شومان .
الرائد/ محمد مرزوق فرج .
الرائد/ فاروق فؤاد .
الرائد/ محمود رفعت عبد الوهاب عامر .
الرائد/ محمد عادل القرش .
الرائد/ محمد أحمد محمد .
الرائد /عادل محمود علام .
 نقيب/ أحمد مقبل عطية .
ملازم أول/ سعيد بطرس تادرس
رائد/ حمدي محمد أبو طالب
نقيب بحري/ يسرى منير الحصرى
 عقيد طيار/ زكريا كمال
 مقدم طيار/ عمر عبد العزيز
رائد طيار/ محمد عاطف السادات
رائد طيار/ عاصم عبد الحميد حسن
رائد طيار/ محمد صبحي الشيخ
ملازم أول/ محمد رشاد عبد الحميد
 نقيب /عبد الله أبو العز
نقيب /عبد المحيى إبراهيم
اللواء/ عبد المنعم خليل
 اللواء/ سعد مأمون
اللواء /عبد المنعم واصل
اللواء /احمد بدوى
اللواء /يوسف عفيفي
اللواء/ فؤاد عزيز غالى
العميد/ محمد عبد الحليم أبو غزالة
اللواء/ فتحي حسن أبو سعده
اللـواء/ رفعت عبد رب النبي حافظ
العميد/ عبد العزيز قابيل
العميد/ مقبل شكري
العميد/ عبد الحميد عبد السميع
العميد/ صابر زهدي
العميد/ محمود حسن عبد الله
العقيد/ فتحي عباس سليمان
العقيد/ محمد الفاتح كريم
العقيد/ مقبل عبد العزيز حسن
العقيد/ على حسن
العقيد/ عثمان كامل
العقيد/ نيازي السحيمى
العقيد/ حسن رضا
العقيد/ حسام الهلالي
العقيد/ محمود المصري
المقدم/ """منصور عبد العزيز"""
الرائد/ أحمد حنفي جبر
الرائد/ فتحي غانم
الرائد/ إبراهيم زيادة
النقيب/ أحمد حمدي
النقيب/ محسن عمر
النقيب/ عاطف الصادق
 النقيب/ طلبة محمود
النقيب /عصام هلال
المقدم بحري/ صلاح الطوبى
المقدم بحري/ محب كامل
المقدم بحري/ رضا راشد
المقدم بحري/ ياسين محمد
 الرائد بحري/ شرف الدين وفيق
الرائد بحري/ محمود عثمان
 مقدم طيار/ على عطية
 مقدم طيار/ محمد على خميس
 الرائد طيار/محمد رضا صقر
 الرائد طيار/ أحمد بديع
 الرائد طيار عبد الله الأسطى
 نـقيب طيار/ جلال الباسل
 نقيب طيار/ على قربة
 نقيب طيار/ أحمد عز الدين
 نقيب طيار/إبـراهيم المخزنجى
نقيب طيار/ نصر موسى
نقيب طيار/ شاكر فتح الله
نقيب طيار/ عاطف عبده
ملازم أول طيار / نصر عبد السلام
ملازم أول طيار / مدحت عبد التواب
اللواء /محمود على سعيد سليمان
عقيد/ محمد حسنى سماحة
رائد/ محمد الأمير
نقيب/ سامي فادى ارمانيوس
ملازم أول/ عثمان زيتون
ملازم أول/سمير حسن عبد الحليم .

ملحوظة
(صدر القرار الجمهوري بوسام نجمة الشرف في شهر فبراير سنة 1974، وكان الأحياء الحاصلون عليه 31 شخصاً فقط، وباقي الأشخاص كانوا من الشهداء). العقيد متفاعد منصور عبد الغزيز رقم 60 في الكشف السابق.

مراجع

أشخاص من أسوان
الجيش الثالث الميداني
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
مصريون شاركوا في حرب 1967
مصريون شاركوا في حرب أكتوبر
نجمة الشرف

منصور عبد العزيز


Mădălina Bereș () este o canotoare română legitimată în prezent la CS Dinamo București și medaliată cu bronz la Jocurile Olimpice de vară din 2016 în proba de 8+1.

Carieră
În 2013, echipajul de 2 rame feminin, din care mai făcea parte și Mihaela Petrișă, a obținut medalia de aur la Campionatele Mondiale U23 de la Linz (Austria).

În 2015, la Europenele de la Poznan (Polonia), echipajul feminin al României de opt rame cu cârmaci (Mădălina Bereș, Denisa Tîlvescu, Mihaela Petrilă, Ioana Crăciun, Adelina Cojocariu, Irina Dorneanu, Roxana Cogianu, Andreea Boghian și Daniela Druncea) a cucerit medalia de bronz.

În 2016, la Campionatele Europene de la Brandenburg (Germania), echipajul feminin de dublu rame fără cârmaci alcătuit din Mădălina Bereș și Laura Oprea a cucerit medaliile de bronz. Prin rezultatul din cadrul regatei preolimpice de la Lucerna, echipajul de 8+1 (Mihaela Petrilă, Ioana Strungaru, Laura Oprea, Adelina Boguș, Andreea Boghian, Roxana Cogianu, Irina Dorneanu, Daniela Druncea și Laura Oprea) a reușit să se califice de pe primul loc la Jocurile Olimpice de vară din 2016. Echipajul a obținut medalia de bronz, după ce în urmă cu patru ani canotajul românesc nu a cucerit nicio medalie. Înaintea Jocurilor Olimpice, barca de dublu rame fără cârmaci din care mai făcea parte și Laura Oprea, s-a clasat pe locul trei la Cupa Mondială desfășurată la Poznań (Polonia).

Și sora cea mică Amalia Bereș este o canotoare.

Palmares competițional

Note

Legături externe

  Mădălina Bereș  la World Rowing

Canotori olimpici români
Sportivi români în viață
Canotori la Jocurile Olimpice de vară din 2016
Canotori la Jocurile Olimpice de vară din 2020
Medaliați olimpici cu bronz români
Canotoare române
Oameni din Pașcani

Mădălina Bereș


Die chinesische Nationalstraße 107 (), chin. Abk. G107, ist eine 2.698 km lange Fernstraße auf dem Gebiet der regierungsmittelbaren Stadt Peking sowie in den Provinzen Hebei, Henan, Hubei, Hunan und Guangdong. Sie führt von der Hauptstadt Peking (Beijing) über Zhuozhou, Dingxing, Baoding, Xinle, Gaoyi, Zhengzhou, Linying, Xiping, Suiping in die Metropole Wuhan. Von dort führt sie über Linxiang, Changsha, Hengyang, Yizhang, Qingxin, Guangzhou (Kanton), Dongguan, Nanshan in die südchinesische Millionenstadt Shenzhen. Die G107 verläuft parallel zur G105 und G106.

Weblinks

 Offizielle Webseite des chinesischen Verkehrsministeriums

Nationalstraße in der Volksrepublik China
Nationalstrasse China107
Straße in Peking
Straße in Hebei
Straße in Henan
Straße in Hubei
Straße in Hunan
Straße in Guangdong

Nationalstraße 107 (China)


Clarksville Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Clarksville Township (Nebraska)
 Clarksville Township (North Carolina)

Clarksville Township


O Cabo de Santa Maria é um acidente geográfico no Rio da Prata, dentro do Departamento de Rocha, no Uruguai. Sobre este cabo construiu-se a cidade de La Paloma.

Toponímia
O cabo conhece-se por este nome já desde começos do século XVI, depois da viagem de Américo Vespúcio ao Novo Mundo em 1502, em que ficaram baptizados três pontos de referência do Rio Jordán (assim chamado naquela época o Rio da Prata). Seu limite oriental ficou estabelecido no Cabo de Santa Maria, enquanto na atualidade é convencionalmente Punta del Este. Como ponto central o "Pinachullo Detentio" ou Monte de la Tentación, que é a atual Montevidéu, lago San Cristóbal para Magalhães, e para navegantes posteriores Santo Ovidio ou Monte Ovidio. E o Cabo San Antonio, ponto ocidental do limite exterior do Rio da Prata e extremo sul da Bahia de Samborombón, na Argentina. Todos perfeitamente visíveis no mapa-múndi de 1507 "Universalis Cosmographia" de Martin Waldseemüller. Desde o século XVIII era conhecido como Punta de Rocha, por sua proximidade com a lagoa homônima, localizada a poucos quilômetros para o oeste. Os pescadores da região chamavam-no cabo de Santa Maria que é o nome com o que sempre o conheceram os navegantes, ainda que é popularmente conhecido como o balneário de La Paloma.

Localização
O porto de La Paloma encontra-se a 2 km ao norte do cabo. Desde os tempos do Vice-Reino do Rio da Prata, este porto natural, era considerado um bom lugar para o resguardo de barcos que se dirigiam ao Rio da Prata. A importância do cabo, determinou a construção do farol de Cabo de Santa Maria, inaugurado em 1874.

Referências

Cabos do Uruguai
Acidentes geográficos do Uruguai

Cabo de Santa Maria (Uruguai)


Robbie Keane (İrl.: Roibéard Daithí Ó Catháin) (d. 8 Temmuz 1980), İrlandalı eski millî futbolcudur. En son Hindistan Süper Ligi takımlarından ATK takımında oynamıştır.

Futbol kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Futbol kariyerine EFL Championship takımı Wolverhampton'da başladı. 73 maçta attığı 22 gol sonrası 1999-2000 sezonunda  Premier League kulübü Coventry City'ye transfer oldu. İlk Premier Lig tecrübesinde 31 maçta attığı 12 gol sonrası 13 milyon Sterlinlik bir bonservis bedeliyle Internazionale'ya transfer oldu. Ancak yarım sezon forma giydiği İnter'de çoğunlukla yedek kulübesinde oturan Keane, 2000-2001 sezonunun devre arasında Leeds United'a kiralandı. Kiralık döneminde 18 maçta 9 gol atan Keane için Leeds United başkanı Peter Risdale 15 milyon Euro bonservisle Keane'i transfer etti. 2001-2002 sezonunda Leeds United Premier Lig'de beşinci olurken Keane çıktığı 25 maçta 3 gol kaydetti. Dünya Kupası'nın ardından 2002-2003 sezonuna Leeds'te başlayıp Ağustos ayının son günlerinde Glenn Hoddle'ın Tottenham Hotspur takımına 9 milyon Euro'ya transfer oldu. 2002-2003 sezonunda 29 lig maçında 13 gol atan Keane, Tottenham taraftarları tarafından yılın oyuncusu seçildi. 2003-2004 sezonunda ağlara 14 gol bırakan Keane, sonraki üç sezonda da 11, 17 ve 11 gollük performanslar sergilerken bazı maçlara yedekten girmişti. 2007-2008 sezonunda Tottenham'da 36 maçta 15 gollük bir performans sergileyen ve Tottenham ile EFL Cup'ı kazanarak kariyerindeki ilk kupayı elde eden Keane, o sezon Premier Lig'deki 100 gol barajını geçti ve 2008 yaz transfer döneminde Totthenam'dan Liverpool'a 24 milyon Euro'ya transfer oldu. Keane için Liverpool kariyeri istenildiği gibi gitmedi ve 19 maçta kaydettiği 5 gol sonrası Tottenham kendisini sezon başında sattığı bazı oyuncular gibi geri alıp 13.4 milyon Euro bonservis bedeli ödedi. İkinci Tottenham deneyimi Keane için ilki gibi olmadı. Harry Rednapp'ın takımında o eski istikrarlı golcü kimliğine bürünemeyen Keane, 2009-2010 sezonu devre arasında Tottenham Hotspur, Monaco'dan Eiður Smári Guðjohnsen'i transfer etmesinin ardından Celtic'e kiralık olarak gitti. Şampiyonluk yaşayamasa da istikrarlı golcü kimliğine yavaş yavaş kavuşan Keane, Celtic taraftarları tarafından yılın futbolcusu seçildi. Sonrasında, West Ham United'a kiralanan ama 9 maçta 2 gol kaydeden Keane, MLS ekibi Los Angeles Galaxy ekibine 3.5 milyon £ karşılığında transfer oldu. 2011-2012 MLS sezonunun sonuna yetişen Keane, burada oynadığı kısa zamanda 8 maçta 3 gol atarak takımının şampiyonluğunda ufak bir katkı yaptı. Sezonun bitiminde Aston Villa'ya kiralık giden Keane, 6 maçta 3 gol kaydetti. 2012-2013 sezonunda MLS'e tekrar geri dönen Keane, 34 maçta 22 gol (6 maç-6 gol play-off) atarak LA Galaxy'nin şampiyonluğunda pay sahibi oldu.

Keane resmi olarak 28 Kasım 2018'de futboldan emekli olduğunu açıkladı.

Millî takım kariyeri
Millî takımının formasını 129 kez giymek suretiyle kaleci Shay Given'ı geçerek İrlanda formasını en fazla giyen oyuncu unvanını elde etmiş, bu maçlarda attığı 59 golle de hem ülkesinin millî formasıyla en çok gol atan isim olmuş hem de Avrupa'daki millî futbol takımlarında Macar futbolcular 84 gollü Puskas ve 75 gollü Kocsis, Alman futbolcular 68 gollü Müller ve 67 gollü Klose'nin ardından en fazla gol atan 5. oyuncu unvanının sahibi olmuştur.

Mick McCarthy yönetimindeki İrlanda, 2002 FIFA Dünya Kupası'nda mücadele ederken, Keane de kadroda bulunmaktaydı. İrlanda, Almanya, Suudi Arabistan ve Kamerun'lu grupta 5 puan toplayarak, grubu ikinci sırada bitirirken, Keane, 1-1 biten Almanya maçında ve 3-0 galip geldikleri Suudi Arabistan maçlarında birer gol atarak İrlanda ile ikinci tura çıktı. İkinci turda normal süresi 1-1 biten maçta penaltılarla İspanyaya 3-2 yenilerek elenen İrlanda'nın tek golünü de Keane kaydetti. İlk Dünya Kupası tecrübesinde 4 maçta 3 gol atan Keane, turnuvanın dikkat çeken oyuncularından biri oldu.

Elemelerde 11 maçta 7 gol atarak İrlanda millî takımının 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılmasına katkısa sağlayan Keane, bu şampiyonada hiç gol kaydedemezken takımı da grupta sıfır çekti.

2016 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde İrlanda'nın Cebelitarık'ı 7-0 yendiği maçta Keane, 13 dakika içinde hat trick yaparak Avrupa Şampiyonası elemeleri tarihindeki gol sayısını 21'e yükseltti ve "Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinin en fazla gol atan futbolcusu" unvanını 20 kez fileleri havalandıran Hakan Şükür'ün elinden aldı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1980 doğumlular
İrlandalı futbolcular
Tottenham Hotspur FC futbolcuları
Liverpool FC futbolcuları
Leeds United FC futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
İrlandalı gurbetçi futbolcular
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gurbetçi futbolcular
Los Angeles Galaxy futbolcuları
Forvet futbolcular
2016 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Aston Villa FC futbolcuları
Celtic FC futbolcuları
Coventry City FC futbolcuları
English Football League futbolcuları
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İskoçya'daki gurbetçi futbolcular
FIFA Century Club
FC Internazionale Milano futbolcuları
İngiltere'deki İrlandalı gurbetçiler
İtalya'daki İrlandalı gurbetçiler
İskoçya'daki İrlandalı gurbetçiler
Major League Soccer futbolcuları
People of the Year Ödülü sahipleri
Premier League futbolcuları
İrlanda millî futbol takımı futbolcuları
Scottish Premier League futbolcuları
Serie A futbolcuları
West Ham United FC futbolcuları
Wolverhampton Wanderers FC futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Landon Donovan MVP Ödülü sahipleri

Robbie Keane


Luise Rainer (Düsseldorf, 12. siječnja 1910. – London, 30. prosinca 2014.) - njemačka filmska glumica. Poznata po nadimku "Bečka suza". Prva je žena koja je osvojila dva Oscara i prva osoba koja je osvojila dva Oscara zaredom.

Karijera joj je počela u Njemačkoj kada ju je u dobi od 16 godina angažirao ugledni kazališni režiser Max Reinhardt. Nakon nekoliko godina postala je jednom od najeminentnijih glumica njegove kazališne trupe, prije nego što su je agenti studija MGM pronašli i s njom potpisali trogodišnji ugovor temeljem koga je došla u Hollywood 1935. Mnogi tadašnji filmaši pretpostavljali su, da će postati druga Greta Garbo, odnosno zamijeniti tadašnju glavnu MGM-jevu zvijezdu.

Nakon uloge u filmu »Escapade« (1935.) slijedila je uloga u glazbeno-biografskom filmu »Veliki Ziegfeld« (1936.), koji je, usprkos relativno kratkom nastupu, toliko impresionirao publiku da je dobila Oscara za glavnu žensku ulogu i dobila nadimak "Bečka suza". Sljedeće godine, producent Irving Thalberg, usprkos protivljenja studija, angažirao ju je za ulogu kineske seljanke u filmu »Dobra zemlja«, adaptaciji istoimenog romana književnice Pearl S. Buck. I za tu se ulogu ispostavilo da je uspješna, te je dobila još jednog "Oscara".

Međutim, nakon takvih uspjeha slijedio je brzi sunovrat karijere, te nakon niza nevažnih uloga njen ugovor nije obnovljen, te se vratila u Europu. Neki to tumače lošim savjetima njenoga tadašnjega muža, dramatičara Clifforda Odetsa, odnosno iznenadnoj smrti Irvinga Thalberga, koji je bio njen mentor i zaštitnik. Često se Luise Rainer smatra jednim od najdrastičnijih primjera tzv. "oskarovske kletve", odnosno fenomena glumačke karijere koja propada nakon dobivanja "Oscara".

Umrla je sa 104 godine, 2014. godine. Bila je najduže živuća Oscarovka.

Izvori

Njemački filmski glumci
Njemački televizijski glumci
Dobitnice Oscara za najbolju glavnu glumicu

Luise Rainer


was a town located in Toyota District, Hiroshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 10,017 and a density of 594.48 persons per km2. The total area was 16.85 km2.

On April 1, 2004, Kawajiri was merged into the expanded city of Kure and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Kure in Japanese (some English content)

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Kure, Hiroshima

Kawajiri, Hiroshima


Kaleidoskop (engleski: kaleidoscope, od kalo- + grčki: εἶδος: slika + -skop) optička je naprava, cijev duž koje su postavljena najčešće tri pravokutna zrcala, međusobno nagnuta pod oštrim kutom, obično od 60° ili 72°. Na jednoj je strani cijevi otvor za promatračevo oko, a na drugoj prozirna komorica u kojoj se nalaze šarena stakalca ili neki drugi sitni pomični predmeti. Kako se cijev vrti (rotira), sitni predmeti na njezinu kraju mijenjaju položaje, a višestrukom refleksijom nastaje niz centralnosimetričnih figura, koje tvore vrlo lijepe slike. Izumio ga je i patentirao David Brewster 1817. godine.

Izvori

Vidi još
 Fraktal

Vanjske poveznice

 Kaleidoskop, Proleksis enciklopedija
 Kaleidoscope, Encyclopædia Britannica
 Brewster Kaleidoscope Society – international organization for kaleidoscope enthusiasts
 Kaleidoscope Mirror Designs
 Kaleidoscope Resource (non-profit)
 Kaleidoscope Builders' Knowledge Base
 Shockwave Flash Kaleidoscope (move mouse around it)
 Kaleidoscope Review V2N1 – an issue of The New Kaleidoscope Review
 ArtScope – program emitting a visual effect of a kaleidoscope with the number of mirrors from 4 to 98

Igračke
Optički uređaji

Kaleidoskop


Pepo ou Pepão de Bologna (Pepus ou Pepo, em latim) foi um jurisconsulto italiano do séc. XI que se tornou o primeiro professor de direito na Universidade de Bolonha. Ele é o responsável por iniciar o estudo das compilações feitas por Justiniano que diziam respeito ao direito romano, o que incluía o estudo do Codex, das Institutas e do Digesto.

Biografia

Pepão é designado como "advogado" (causidicus) em 1072, e como doutor em direito (legis doctor) no Plácito de Márturi em 1076. Predecessor de Irnério, professores posteriores da Universidade de Bologna, como Azão e Odofredo, referem-se a ele como iniciador do estudo do direito romano naquela cidade. Segundo Azão, ele teria obtido fama bem menor que Irnério por não ter deixado nenhuma obra escrita. Sua carreira está ligada à redescoberta, na Itália, do Digesto - uma compilação, levada a cabo por Justiniano, de resoluções de casos, aforismas e definições dos juristas romanos - e que hoje é tida como uma das partes constitutivas do Corpus Juris Civilis. O Digesto, citado pela última fez pelo Papa Gregório I em 603, será redescoberto pela primeira vez na documentação ligada ao Plácito de Márturi (atual Poggibonsi) em março de 1076, no qual Pepão atuou como legis doctor. Na documentação, faz-se a certa opinião de Ulpiano. Esta redescoberta está ligada às pesquisas levadas a cabo pelos clérigos da época com o objetivo de assegurar a reforma gregoriana da Igreja Católica.

Por mais que pareça ter sido esquecido em Bolonha pelas gerações seguintes, Pepão gozou de renome duradouro em outras partes do Ocidente. Assim, Raoul le Noir, escrevendo em Paris, por volta de 1180, um tratado intitulado Moralia regum, cita por diversas vezes o célebre Pepão na qualidade de iniciador da redescoberta do direito romano no Ocidente. Este autor faz referência a um episódio eloquente: à época de um julgamento havido na Lombardia entre 1081 e 1084 pelo imperador Henrique IV, Pepão tomou lugar junto ao soberano. Quando iria a julgamento um caso de morte de servo, que seria resolvido com base no Édito de Rotário - código de leis dos antigos lombardos que previa, segundo o costume germânico, uma tabela de penas pecuniárias para estes casos -, Pepão intervém denunciando como era contrário ao direito natural a condenação em pena pecuniária em caso de homicídio. Pepão pede que, mesmo no caso da morte de um servo, a Lei de Talião seja aplicada, em que acede o Imperador. Raoul le Noir vê nisso um claro modelo de substituição do direito bárbaro pelo romano, ainda que a Lei de Talião venha sobretudo do Antigo Testamento e de teólogos cristãos como Isidoro de Sevilha. Pepão surge, neste caso, como um dos canonistas-teólogos militantes da reforma gregoriana, que combatiam a aplicação de leis de origem germânica, assimilando o direito natural à lei mosaica. É possível que Pepão tivesse profundas relações com a Igreja. Há até mesmo a hipótese de após esse julgamento, em 1085, ele tenha sido nomeado pelo Imperador bispo cismático de Bolonha.

Bibliografia
 Ennio Cortese, Théologie, droit canonique et droit romain. Aux origines du droit savant (xie – xiie siècle), Comptes-rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, vol. 146, n° 1, 2002, p. 57-74.
 Luca Loschiavo, "Secundum Peponem dicitur ... G.vero dicit". In margine ad una glossa etimologica da Pepo a Ugolino, in Rivista internazionale di Diritto Comune, 6 (1995), pp. 233-249
 Luca Loschiavo, La Legge che Dio trasmise a Mosé. Fortuna medievale di un'operetta volgare, in Proceedings of the Eleventh International Congress of Medieval Canon Law, Città del Vaticano 2006,

 Vários autores. Per Francesco Calasso. Studi degli allievi, testimonianza nel decimo anniversario della morte, Bulzoni, 1978.

Ver também
 Glosadores
 Corpus iuris civilis
 Direito romano
 Direito comum

Ligações externas
 Obras e edições dos glosadores

Professores da Universidade de Bolonha

Pepão de Bolonha


පිරිමි සතුන් ගේ බාහිර ලිංගික අවයවයයි.මෙය මුත්‍රා පිටකරන අවයවය ලෙසද යොදාගනී.පෘෂ්ඨවංශී මෙන්ම ඇතැම් අපෟෂ්ටවංශි පිරිමි සතුන්ටද ශිෂ්නයක් පිහිටා ඇත.එහෙත් ඇතැම් පිරිමි සතුන්ට ශීශ්නයක් පිහිටා නැත.ඇතැම් පිරිමි සතුන්ට බාහිර ශීශ්නයක් පිහිටන අතර ඇතැම් සතුන්ගේ ශිශ්නය ශරීරය තුල ගිලී පවතී.උදාහරණ ලෙස බූවල්ලා දැක්විය හැක.උන්ගේ ශිශ්නය පිහිටා ඇත්තේ ගාත්‍රා තුලය.ආත්ත්‍රොපෝඩාවන් ගේ හිසට සමීපවම ඇති ඉදිරි ගාත්‍රා යුගලය මගින් ලිංගික සංසර්ගය සිදුකරයි.උදාහරණ ලෙස මකුළුවා දැක්විය හැක.ඇතැම් උරඟයන් සතුව ලිංගිකව උත්තේජනයවන පටකයක් දක්නට ලැබේ.මෙම අවයවය මගින් ඔවුන්ට සංසර්ගයේ යෙදිය හැකිය.වඩාත් දියුණු ආකාරයේ ශිශ්නයන් දක්නට ලැබෙන්නේ ක්ෂීරපායින් තුලය.

විවිධ සතුන් අතර

පෘෂ්ටවංශීන්

කුරුල්ලන්

ක්ෂීරපායින්

තවද බලන්න

 Phallus
 Testicles
 යෝනිමාර්ගය

අඩවියෙන් බැහැර පිටු

 Kinsey Institute on the penis

Male reproductive system

ශිශ්නය


Porțelanul de Imari sau porțelanul Imari-Arita (japoneză , Imari-yaki, adesea: , Arita-yaki) este porțelanul japonez din regiunea Arita, prefectura Saga.

Galerie

Literatur
 Peter Pantzer: Imari-Porzellan am Hofe der Kaiserin Maria Theresia. Hetjens-Museum-Deutsches Keramikmuseum, Düsseldorf 2000, ISBN 3-9804529-2-1.

Weblinks

Artă japoneză

Porțelan de Imari


Optisk kohærens tomografi (OCT) er en medicinsk imaging teknik indenfor tomografi, som gennem lysbrydning afbilder sub-overflade væv i mikrometer-resolution (svarende til et mikroskop). Det kan sammenlignes med en "optisk ultralydsskanning" af overfladevæv. OCT vækker interesse i den kliniske lægevidenskab, fordi det giver vævsmorfologiske billeder i meget højere opløsning (bedre end 10 μm) end andre billeddiagnostiske modaliteter såsom MR-skanninger eller ultralyd. OCT bruges i dag klinisk i oftalmologien, mens forskning har vist potentiale for klinisk brug indenfor dermatologien og kardiologien. Udviklingen af OCT indenfor dermatologien har vækket særlig interesse, da OCT er en in vivo procedure, og har vist mulighed for at erstatte histologiske biopsi-prøver ved mange tilfælde, derved ændrer OCT diagnose-tilgangen til en lang række hudsygdomme, særlig nævnværdigt indgår mange typer af hudkræft.

OCT er begrænset til afbildninger der går 1-2 mm under vævsoverfladen, da andelen af lys, som undslipper uden spredning i det dybere væv ikke er tilstrækkeligt til at blive målt. Vævet behøver ingen behandling op til en skanning og billeder kan opnås "berøringsfrit" uden kontakt med apparaturet, eller gennem et kontaktpanel.

OCT har en række fordele, herunder:
 In vivo sub-overflade skanninger i mikroskopisk opløsning
 Real-time direkte billeddannelse af vævsmorfologien
 Ingen biopsi-prøver, af den grund heller ingen tidskrævende vævsforberedelse
 Ingen ioniserende stråling

OCT leverer sin høje opløsning, da den er baseret på lys, i stedet for lyd eller radiofrekvens. Det fungerer ved en optisk stråle rettes mod vævet, og en lille del af dette lys, som afspejles fra overfladevævet opsamles. Lyset reflekteres ikke, men derimod brydes det i en række retninger med store vinkler. I konventionel billedbehandling vil dette forstyrre billedet, men ved OCT bruges interferometri til at måle den optiske vejlængde af fotonerne, som har spredt sig flere gange før endelig registrering. OCT kan således danne klare 3D-billeder af biologisk væv, ved at afvise baggrundsstøj, samtidig med at det samler lys direkte fra vævet af interesse.

OCT teknologien har udviklet sig hastigt efter dens potentiale for klinisk anvendelse blev demonstreret for første gang i 1991. OCTs oprindelse stammer fra den tidlige arbejde på hvid-lys interferometri, der ledte til udviklingen af optisk kohærens-domæne reflektomtri (OCDR), som er en en-dimensionel optisk interval teknik. OCDR bruger korte kohærens lys længder og interferometri detektions teknikker til at opnå høj-sensitiv, høj-resolutions interval information og blev brugt til at finde fejl i optiske kabler og netværkskomponenter.

Henvisninger
 Baran, U., W. J. Choi, and R. K. Wang. 2015. 'Potential Use Of OCT-Based Microangiography In Clinical Dermatology'. Skin Research And Technology, n/a-n/a. doi:10.1111/srt.12255.
 Olsen, Jonas, Lotte Themstrup, and Gregor B. E. Jemec. 2015. 'Optical Coherence Tomography In Dermatology'. Giornale Italiano Di Dermatologia E Venereologia 150
 2. Serup, Jørgen, B. E Jemec, and Gary L Grove. 2006. Handbook Of Non-Invasive Methods And The Skin. Boca Raton: CRC/Taylor & Francis.

Diagnostik
Billeddannelse

Optisk kohærens tomografi


محمد حمزة (1 أغسطس 1933 - 26 أغسطس 2020) ممثل سعودي ومنتج ومؤلف مسلسلات درامية، لقب بعميد الدراما السعودية. ولد ونشأ في المدينة المنورة في منطقة زقاق الطيار، ثم انتقل إلى مدينة جدة، وعُرف بمسلسلاته الهادفة. كان لاعبًا مُهاجمًا في ناديي الوحدة والأهلي. استهل عمله الإعلامي من خلال الإذاعة والتلفزيون السعودي في السبعينات، عمل مذيعًا، ثم مؤلف وكاتب مسلسلات، وفي الثمانينات لعب أدوارًا في دراما التيلفزيون، أولها في مسلسل (أصابع الزمن)، وفي نهاية الثمانينات اتجه للإنتاج التلفزيوني إلى جانب التمثيل والكتابة، بدءًا بمسلسل (ليلة هروب). اختتم مسيرته الفنية في 2013 عبر مسلسل (أهل البلد).

مسيرته العملية
عمل كموظف في الطيران المدني ثم اتجه إلى تمثيل وكتابة المسلسلات، وبالذات الدرامية وأنتج منها أيضًا، واشتهر مسلسله أصابع الزمن وقام بإشراك أبنائه معه في معظم أعماله وهم (وائل ولؤي)، من أشهر أعماله سهرة وفاء الحب، عذاب الصمت والزفاف ومسلسل أصابع الزمن ومسلسل ليلة هروب.

أعماله الفنية

تمثيل
قام بالتمثيل في أعمال قليلة لكن كان يأخذ أدوار البطولة فيها ومن أعماله:
 مسلسل أهل البلد 2013 (مع منى شداد)
 مسلسل ليلة هروب 1989 (مع سمية الألفي وفايزة كمال)
 مسلسل أصابع الزمن 1982 (مع مديحة حمدي واحمد عبد الوارث ونسرين ووائل محمد حمزة ولؤي محمد حمزة)
 مسلسل قصر فوق الرمال 1992 (مع لطفي زيني، مديحة حمدي، وائل حمزة، سلوى خطاب ولؤي حمزة)
 مسلسل أين الطريق 1999 (مع نادين، سعيد بصيري، وائل محمد حمزة، لؤي محمد حمزة)
 مسلسل دموع الرجال 2001
 مسلسل الزير سالم (مع محمود يس ويوسف شعبان وفردوس عبد الحميد)
 جمال الدين الأفغاني 1984
 مسلسل بعثة الشهداء 1981
 سهرة الزفاف
 سهرة آخر رسالة حب

تأليف
 مسلسل دموع الرجال (2000) (قصة وسيناريو وحوار)
 مسلسل أين الطريق (1999) (مؤلف)
 مسلسل قصر فوق الرمال (1992) (مؤلف)
 مسلسل ليلة هروب (1989) (مؤلف)
 مسلسل أصابع الزمن (1982) (مؤلف)
 سهرة تلفزيونية الزفاف (إعداد وحوار)

التكريم والجوائز
 2006 : تم تكريمة في مهرجان القاهرة للإذاعة والتلفزيون.

وفاته
توفي الفنان محمد حمزة في يوم الأربعاء 7 محرم 1442هـ الموافق 26 أغسطس 2020 عن عمر ناهز 87 عامًا.

مراجع

وصلات خارجية
 صفحة محمد حمزة على قاعدة بيانات الأفلام العربية.
 لقاء مع الفنان: جريدة الرياض.

أشخاص من المدينة المنورة
كتاب سعوديون
ممثلون من المدينة المنورة
ممثلون وممثلات سعوديون
مواليد 1352 هـ
مواليد في المدينة المنورة
وفيات 1442 هـ
وفيات 2020

محمد حمزة (ممثل)


George Gilmore Gilbert (* 24. Dezember 1849 in Taylorsville, Kentucky; † 9. November 1909 in Louisville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1899 und 1907 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
George Gilbert besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und dann bis 1869 das Cecilian College sowie das Lyndland Institute. Danach arbeitete er für einige Zeit als Lehrer. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Louisville und seiner 1873 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Taylorsville in diesem Beruf zu praktizieren. Zwischen 1876 und 1880 war er Staatsanwalt im Spencer County.

Politisch wurde Gilbert Mitglied der Demokratischen Partei. Von 1885 bis 1889 saß er im Senat von Kentucky. Im Juli 1896 war er Delegierter zur Democratic National Convention in Chicago, auf der William Jennings Bryan erstmals als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1898 wurde Gilbert im achten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1899 die Nachfolge des Republikaners George M. Davison antrat. Nach drei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1907 vier Legislaturperioden im Kongress absolvieren.

1906 verzichtete er auf eine erneute Kandidatur. In den folgenden Jahren bis zu seinem Tod arbeitete George Gilbert wieder als Anwalt. Er starb am 9. November 1909 in Louisville. Sein Sohn Ralph Waldo Emerson Gilbert (1882–1939) vertrat den Staat Kentucky zwischen 1921 und 1933 zwei Mal im Kongress.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1849
Gestorben 1909
Mann

George G. Gilbert


Der Satz von Hirzebruch-Riemann-Roch ist ein Lehrsatz der algebraischen Geometrie. Er kann als Verallgemeinerung des Satzes von Riemann-Roch verstanden werden und ist nach den Mathematikern Friedrich Hirzebruch, Bernhard Riemann und Gustav Roch benannt. Hirzebruch bewies diesen Satz für projektive komplexe Mannigfaltigkeiten. In der im Folgenden formulierten Version gilt er allgemein für komplexe Mannigfaltigkeiten. Der Satz von Hirzebruch-Riemann-Roch selbst kann als Spezialfall der Sätze von Grothendieck-Riemann-Roch und von Atiyah-Singer verstanden werden.

Satz
Sei  ein holomorphes Vektorbündel über einer kompakten komplexen Mannigfaltigkeit. Dann gilt

wobei  die Todd-Klasse des Tangentialbündels,  die totale Chern-Klasse von  und  die Garbenkohomologie der Garbe der Schnitte in  ist.

Riemannsche Flächen
Für einen Divisor  auf einer Riemannsche Fläche  betrachtet man das dem Divisor entsprechende Geradenbündel und erhält

was zum klassischen Satz von Riemann-Roch

äquivalent ist.

Funktorieller Zugang
Der Satz von Grothendieck-Riemann-Roch gibt eine Verallgemeinerung des Satzes für Morphismen  und hat durch diesen funktoriellen Zugang einen einfacheren Beweis. Der Satz von Hirzebruch-Riemann-Roch ist der Spezialfall für .

Literatur
 Friedrich Hirzebruch: Neue Topologische Methoden in der Algebraischen Geometrie. Springer-Verlag 1956, ISBN 978-3-662-41083-7.

Einzelnachweise

HirzebruchRiemannRoch
HirzebruchRiemannRoch
HirzebruchRiemannRoch
Bernhard Riemann als Namensgeber

Satz von Hirzebruch-Riemann-Roch


Marquess of Milford Haven is a title in the Peerage of the United Kingdom.

History
The marquessate of Milford Haven was created in 1917 for Prince Louis of Battenberg, the former First Sea Lord, and a relation by marriage to the British Royal family, who amidst the anti-German sentiments of the First World War abandoned the use of his German surname and titles and adopted the surname Mountbatten, an Anglicized version of the surname Battenberg. He was at the same time made Earl of Medina and Viscount Alderney, also in the Peerage of the United Kingdom.  The title honors the Welsh seaport and shipyard town of Milford Haven.

, the titles are held by his great-grandson, the fourth Marquess, who succeeded his father in 1970.

Other family members

 Louis Mountbatten, 1st Earl Mountbatten of Burma (1900–1979), was the second son of the 1st Marquess of Milford Haven.
 Alexander Albert Mountbatten, 1st Marquess of Carisbrooke (1886–1960), was a nephew of the 1st Marquess of Milford Haven.
 Prince Philip, Duke of Edinburgh (1921–2021) was a grandson of the 1st Marquess of Milford Haven, and through him, the younger generation of the British royal family are relatives of the 1st Marquess.

Estates
The family lived at Lynden Manor at Holyport, Berkshire, now split into four houses. A later seat was Moyns Park in Birdbrook, Essex. The 1st and 3rd Marquess of Milford Haven are buried at St. Mildred's Church, Whippingham; the 2nd Marquess is buried in Bray Cemetery, Bray, Berkshire.

The present Marquess owns the Great Trippetts Estate in Sussex.

Marquesses of Milford Haven (1917)
Other titles (1st Marquess onwards): Earl of Medina (UK, 1917) Viscount Alderney (UK, 1917)
Louis Alexander Mountbatten, 1st Marquess of Milford Haven (1854–1921)
George Louis Victor Henry Serge Mountbatten, 2nd Marquess of Milford Haven (1892–1938)
David Michael Mountbatten, 3rd Marquess of Milford Haven (1919–1970)
George Ivar Louis Mountbatten, 4th Marquess of Milford Haven (b. 1961)

The heir apparent is the present holder's son Henry David Louis Mountbatten, Earl of Medina (b. 1991)

Line of succession

 Louis Mountbatten, 1st Marquess of Milford Haven (1854-1921)
 George Mountbatten, 2nd Marquess of Milford Haven (1892-1938)
 David Mountbatten, 3rd Marquess of Milford Haven (1919–1970)
 George Mountbatten, 4th Marquess of Milford Haven (born 1961)
(1) Henry Mountbatten, Earl of Medina (b. 1985)
(2) Lord Ivar Mountbatten (b. 1963)

Arms

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Marquessates in the Peerage of the United Kingdom
Mountbatten family
1917 establishments in the United Kingdom
Noble titles created in 1917

Marquess of Milford Haven


Cimarron er et kommunefrit område i Harris County, Texas. Cimarron er 40 kilometer fra hjertet af Houston, og er i en højde af 125 fod.

Byer i Texas

Cimarron (Texas)


Isla Sangi-Mugan (en azerí: Səngi Muğan; también llamada Isla Mugan; Muğan daşı; y en ruso: Ostrov Svinoy; Isla Svinoy) es una isla en el mar Caspio, al sur de Bakú, Azerbaiyán.

Esta isla se encuentra al suroeste de la archipiélago de Bakú.

Hay una estación automática para el control de la contaminación del agua en la zona situada en la isla Sangi-Mugan.

Véase también
 Geografía de Azerbaiyán
 Geografía de Europa

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Referencias

Archipiélagos e islas de Azerbaiyán

Isla Sangi-Mugan


أرقام سوجو  أو هواما هو نظام عد استخدم في الصين قبل استخدام الأرقام العربية.

تاريخ
إن نظام عد سوجو هو النظام الوحيد الباقي من مجموعة أرقام العصي rod numerals، حيث استخدمت أرقام سوجو في عهد أسرة سونغ لأغراض العد البسيط والحسابات، أما الأرقام الصينية فقد استخدمت في الكتابات الرسمية. كانت أرقام سوجو تستخدم بشكل واسع في الأسواق الصينية، كالتي في هونغ كونغ قبل تسعينات القرن العشرين، ولكن انحدر استخدامها تدريجياً مع انتشار استخدام الأرقام العربية. تشبه أرقام سوجو الأرقام الرومانية التي استخدمت في العصور الوسطى في أوروبا بغرض التجارة والحسابات الرياضية. في الوقت الحالي تستخدم أرقام سوجو لعرض الأسعار في الأسواق الصينية أو لكتابة فواتير الشراء اليدوية.

الرموز
يستخدم في نظام سوجو رموز خاصة للأعداد لا تنتمي إلى الأحرف الصينية، وأعداد نظام سوجو للعد تنتمي إلى المجال بين U+3021 وU+3029 في اليونيكود.

إن الأرقام واحد واثنان وثلاثة قد تسبب بعض الإرباك عند ظهورها بجانب بعضها البعض لأنها مؤلفة من خطوط طولية متشابهة، ولذلك تستخدم أحياناً الأحرف الصينية كبديل عنها.

ترميز
أرقام سوجو هي أرقام مرتبية، أي بشكل مشابه للنظام العشري، بحيث تختلف قيمة الرقم باختلاف موقعه ضمن العدد. يتم كتابة أرقام سوجو على سطرين، بحيث يكتب في السطر الأول العدد، وفي السطر الثاني القيمة الأسية له ووحدة القياس.

في حال الكتابة الأفقية:

في حال الكتابة الرأسية:

السطر الأول في هذا المثال هو "" ويقابل العدد "4022". أما السطر الثاني فهو "" والتي تعني (عشرة يوان) وبالتالي فإن العدد بالكامل يعني «40.22 يوان».

مراجع

أسماء الأعداد
أنظمة عددية
الثقافة في سوجو
ترقيم
رياضيات صينية

أرقام سوجو


She Make It Clap é um single do rapper americano Soulja Boy.  A canção foi inicialmente lançada em 15 de março de 2021, antes de ser lançada globalmente pela Virgin Music em 5 de abril de 2021.  Após seu lançamento, a canção ganhou dezenas de milhões de reproduções em plataformas de streaming, alcançando o número um na Billboard Mainstream R & B / Hip-Hop Airplay dos EUA, bem como nas paradas Top Triller da Billboard EUA e Global.

Soulja Boy mostrou dois remixes inéditos da música, um com French Montana, e outro com Nicki Minaj durante uma luta ao vivo de Verzuz com o rapper americano Bow Wow.

Produção e lançamento
De acordo com Soulja Boy, a música foi gravada durante uma transmissão ao vivo do Twitch como estilo livre, em seu computador pessoal.

Dança e videoclipe
Soulja Boy originalmente promoveu a música na plataforma chinesa de compartilhamento de vídeo TikTok, fazendo uma variedade de danças curtas no início da música, eventualmente aprimorando a dança e iniciando uma tendência viral nas plataformas TikTok e Triller, acumulando milhões de visualizações tanto dos vídeos originais quanto de várias respostas de vídeos feitas por usuários.

O videoclipe foi dirigido por Dale Resteghini. Começa com Soulja Boy fazendo uma videochamada para um amigo em seu celular para dizer que a música se tornou viral, em seguida, passa a mostrar Soulja Boy, acompanhado por várias celebridades e usuários do TikTok, bem como muitas mulheres de biquíni, se apresentando a dança da música em vários locais dentro e fora de uma mansão de luxo. O vídeo estreou no YouTube em 30 de abril de 2021. O videoclipe apresenta Desiigner, Chief Keef e várias dançarinas fazendo a dança dos vídeos virais do TikTok.

Paradas musicais
Tabela com o desempenho do single She Make It Clap

She Make It Clap


Saddam Hüseyin Abdülmecid et-Tikriti (; 28 Nisan 1937, Tikrit - 30 Aralık 2006, Bağdat), Iraklı siyasetçi. Irak'ın beşinci cumhurbaşkanıdır.

Arap milliyetçiliği ile Arap sosyalizminin bir karışımı olan Baasçılığı benimsemiş olan Baas Partisi'nin ve daha sonra Baas Partisi Irak Kolu'nun önde gelen bir üyesi olarak bu partiyi iktidara taşıyan 1968 darbesinde anahtar rol oynamıştır.

Saddam Hüseyin 1979'da resmen Irak'ın devlet başkanı olmasına rağmen aslında bu tarihten çok daha önce de facto anlamda ülkede iktidar sahibiydi. Sağlığı iyi durumda olmayan Cumhurbaşkanı Ahmed Hasan el Bekir'in yardımcısı olarak, Baas hükûmetini yıkabileceğini düşündüğü ülke içindeki pek çok güç odağına karşı doğrudan kendisi tarafından yönetilen güvenlik güçleri oluşturdu. 1970'lerin başlarında petrol ve diğer endüstrileri millileştirdi. 1970'li yıllar boyunca petrol gelirleriyle Irak hızlı bir ekonomik büyüme yaşarken Saddam Hüseyin de devlet mekanizmaları üzerindeki otoritesini giderek sağlamlaştırdı. Bu dönemde Irak nüfusunun yalnızca beşte birini oluşturmalarına rağmen Sünni Araplar ülke yönetiminde pek çok kilit kademeye getirildi.

Hükûmeti devirmeye çalışan veya bağımsızlık çabasına girişen Şiiler ve Kürtlere karşı pek çok kez sindirme girişiminde bulundu. Saddam Hüseyin, İran-Irak ve Körfez savaşlarından sonra iktidarını korumayı başardı. İsrail'e karşı olan tutumuyla özellikle Arap dünyasında belirli bir saygınlık kazanmış olmakla birlikte, özellikle Batı dünyasında genel olarak zalim bir diktatör olarak tanımlandı. Irak'ta çeşitli katliamlar ve tasfiyeler sonucunda Saddam hükûmeti altında ölen kişi sayısının 250.000 olduğu tahmin edilmektedir. Ayrıca, Irak'ın, Saddam Hüseyin yönetimi altında gerçekleştirdiği İran (1980-88) ve Kuveyt (1990-91) işgalleri nedeniyle yüzbinlerce insan yaşamını kaybetti.

2003 yılında Amerika Birleşik Devletleri başkanı George W. Bush ve Birleşik Krallık Başbakanı Tony Blair, Irak'ın kitle imha silahlarına sahip olduğunu ve Saddam'ın El-Kaide ile ilişkileri olduğunu iddia etti. Ardından Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık öncülüğündeki koalisyon güçleri Irak'ı işgal etti.

Harekâtın başlamasından üç hafta sonra, 9 Nisan 2003 tarihinde başkent Bağdat'ın koalisyon güçlerinin eline geçmesiyle Saddam Hüseyin iktidarı sona erdi, kısa süre sonra da Baas Partisi yasaklandı. Yaklaşık sekiz ay sonra yakalanan Hüseyin daha sonra yargılandı. 5 Kasım 2006'da, 1982'de Duceyl'de 148 Iraklı Şiinin öldürülmesinden sorumlu tutularak idam cezasına mahkûm edildi. 30 Aralık 2006'da asılarak idam edildi.

Yaşamı

Çocukluk yılları
28 Nisan 1937 tarihinde, Irak'ın Tikrit kentine 13 kilometre uzaklıkta bulunan El Avja köyünde, Elbu Nasır aşiretine mensup fakir bir ailenin bebeği olarak dünyaya geldi. Annesi ona Arapçada "karşı koyan" anlamına gelen Saddam adını verdi. Babası henüz Saddam Hüseyin dünyaya gelmeden ölmüştü, bu sebeple annesi Saddam'ın amcası ile evlenmişti.

Gençlik yılları

Geçim sıkıntısı içindeki annesi doğumdan sonra onu Dicle kıyısındaki Tikrit'te yaşayan dayısı Hayrallah'ın yanına gönderdi. Saddam Hüseyin hayatının ilk dört yılını subay olan dayısı Hayrallah'ın himayesinde geçirdi. Dayısı 1941'de Irak'taki Britanya etkisine karşı gerçekleştirilen bir isyana katıldı. Britanya tarafından bastırılan bu başarısız ayaklanmaya katılan Hayrallah görevinden alınıp hapse atıldı. Bu sebeple Saddam annesinin yanına döndü. Dayısı hapisten çıkana kadar annesinin yanında kaldı. Dayısı hapisten çıktıktan sonra Bağdat'a, dayısının yanına gitti.

1956'da dayısı tarafından askerî akademiye girmesi için teşvik edildi ancak akademi giriş sınavlarında başarısız oldu. 1957'de Baas Partisi'ne girdi. 1959 yılında Baasçıların Irak başbakanı Abdülkerim Kasım'a karşı düzenlediği başarısız suikast girişimine katıldı ve bacağından yaralandı. Buna rağmen suikastın gerçekleştiği bölgeden uzaklaşıp önce Suriye'ye, oradan da Mısır'a kaçtı. Sürgünde olduğu dönemde Kahire Üniversitesi'nde başladığı hukuk öğrenimini (1962-63), Baasçıların iktidarı ele geçirdiği 1963'te Bağdat'ta sürdürdü.

1963 yılında, yanında büyüdüğü dayısının kızı Sacide Talfah ile evlendi, bu evliliğinden Rana, Raghad ve Hala isimli üç kızı ve Uday ve Kusay adında iki oğlu oldu. Daha sonra iki kez daha evlenen Saddam Hüseyin'in Ali isminde bir oğlu daha vardır.

Ülkesine döndüğü yıl mareşal Abdüsselam Arif'in Baasçılara karşı düzenlediği darbe sırasında tutuklandı ve birkaç yılını hapishanede geçirdi. 1967 yılında hapisten kaçarak kısa sürede yeraltındaki Baas Partisi'nin liderlerinden biri oldu; Baas Partisi genel sekreter yardımcılığına seçildi.

Laikliği, Arap milliyetçiliğini, ekonomik modernizasyonu ve Arap sosyalizmini benimseyen Baas Partisi'nin ileri gelen bir üyesi olarak, partisini iktidara getiren Temmuz 1968'deki darbede önemli bir rol oynadı. Kasım 1969'da Devrim Komuta Konseyi başkan yardımcılığına getirildi.

Aynı zamanda kuzeni olan devlet başkanı Ahmed Hasan el-Bekir'e en yakın kişi olarak ülke yönetiminde büyük ağırlık kazandı. 1972'de Iraq Petroleum Company'nin millileştirilmesiyle ilgili çalışmaları yürüttü. Parti içindeki gücüne dayanarak 1976'da el-Bekir'in kalp krizi geçirmesinden sonra onun birçok yetkisini kullanmaya başladı. 16 Temmuz 1979'da, Bekir'in sağlık gerekçeleriyle istifası üzerine onun yerine geçti. Hasan el-Bakir'in istifası bazı kurum ve kuruluşlar tarafından "kansız bir darbe" olarak nitelendirildi fakat Saddam yakalandıktan sonra CIA analistlerinin yaptığı sorgularda bu iddiayı reddetti. Hasan el-Bakir ile çok iyi anlaştığını, yoldaş olduklarını ve bu görevi kendisine teklif edenin Hasan el-Bakir olduğunu; iktidardan ve güçten nefret ettiği için bu teklifi önce reddettiğini, İran tehlikesini fark ettikten sonraysa kabul edip Irak'ın devlet başkanı olduğunu söyledi.

İktidar yılları
Devlet başkanlığının yanı sıra Devrim Komuta Konseyi başkanlığı, başbakanlık ve Baas genel sekreterliği görevlerini de üstlendi. Yaygın bir gizli polis ağı örerek, yönetimine karşı her türlü iç muhalefeti bastırdı. Halk arasında yoğun bir propagandayla da adının çevresinde bir efsane oluşturmaya çalıştı. Saddam Hüseyin yönetiminin başlıca hedefleri Arap dünyasının önderliğini Mısır'ın elinden almak, İran'ın Arap ülkeleri üstündeki etkisini kırarak Basra Körfezi'nde egemenlik kurmak, Suudi Arabistan'ın yumuşak gücü olarak kabul edilen Vehhabîlik ile mücadele etmek, ülkenin laik yapısını korumak ve petrol gelirlerine dayanarak ülkenin yaşam standardını yükseltmekti. İktidar olduğu yıllarda sık sık Asurluların torunu olmakla övünmüştür.

İran-Irak Savaşı

Saddam Hüseyin, 1979'da İran'da gerçekleşen İslam Devrimi'nin Irak'taki Şii nüfusu etkilemesine tepki gösterdi. İran'ın Huzistan bölgesinde huzursuzluğun artması üzerine İran'dan, Huzistan'daki Araplar'a özerklik verilmesini, 1975'te imzalanan Cezayir Antlaşması'nın yeniden gözden geçirilerek Şattülarap su yolu üzerinde Irak'ın haklarının tanınmasını, Arap ülkelerinin iç işlerine karışılmamasını istedi.

İran bu istekleri reddedince Saddam Cezayir Anlaşması'nın (1975) artık geçerli olmadığını ileri sürdü. Beş gün sonra Irak güçleri İran havaalanlarını bombalayıp, İran'ın petrol kaynaklarının bulunduğu alanları işgal etti (22 Eylül 1980). Bu işgal, sekiz yıl sürecek ve yıpratıcı bir savaşa dönüşecek olan İran-Irak Savaşı'nın başlangıcı oldu. Savaşın başlaması Hüseyin'i Irak'ın tek önderi durumuna getirdi. İran yöneticileri de onu savaşın tek sorumlusu saydılar ve o iktidardan düşene dek savaşı sürdüreceklerini açıkladılar.

Savaşın doğurduğu harcamalar ve Irak'ın petrol ihracatının durması, ekonomik kalkınma programlarını büyük ölçüde aksattı. Hüseyin iki kez (Ağustos 1986 ve Ocak 1987) barış çağrısında bulundu ve iki tarafın da bütün dünyaca kabul edilen eski sınırlarına çekilmesini önerdi. İki tarafın da kesin bir üstünlük elde edemediği savaş Temmuz 1988'de karşılıklı ateşkesin kabul edilmesine değin sürdü. Savaşın sonuna gelindiğinde Irak'ın sırtında büyük bir dış borç yükünün birikmiş olmasına karşın Hüseyin silahlanmayı sürdürdü.

İran-Irak Savaşı'nın son yılında, 16 Mart 1988'de tarihe Halepçe Katliamı olarak geçen Kürtlere karşı kimyasal silah kullanımına izin vermiştir.

Körfez Savaşı

Saddam Hüseyin, İran-Irak savaşının sona ermesinden 2 yıl sonra, 2 Ağustos 1990'da, Irak ordusunun sürpriz bir saldırıyla komşusu Kuveyt'i işgal etmesiyle birlikte tekrar dünya gündemine gelmeyi başardı. Hüseyin'in amacı, Irak ekonomisine canlılık kazandırabilmek için Kuveyt'in çok büyük boyutlardaki petrol gelirlerinden yararlanmaktı. Ama Kuveyt'in işgali karşısında kısa sürede Irak'a karşı dünya ölçeğinde ticari ambargo uygulanmaya başlandı. Hüseyin, Birleşmiş Milletler'in işgali kınayarak Irak'a karşı askerî güç kullanılmasına izin veren kararlarına ve Suudi Arabistan'da ABD önderliğinde büyük bir askerî güç yığılmasına karşın, Kuveyt'ten birliklerini çekmesi yönündeki çağrıları görmezlikten geldi. 16 Ocak 1991'de başlayan ve altı hafta süren bir savaşın sonunda, ABD önderliğindeki askeri ittifak güçleri, Irak ordusunu Kuveyt'ten çıkardı (28 Şubat 1991).

Bu ezici yenilginin ardından Irak'ta hem Şiiler, hem Kürtler Hüseyin yönetime karşı başkaldırdı; ama Hüseyin bu ayaklanmaları bastırarak iktidarını korumayı başardı. Buna rağmen Irak'ın petrol ihracının kısıtlanması ülkeyi iktisadi olarak çok zor duruma soktu.

Savaştan sonra Irak-ABD ilişkilerindeki yüksek tansiyon devam etti. ABD uçakları, Haziran 1993'te Irak'ın Körfez Savaşı'ndan sonra uygulamaya giren uçuşa yasak bölgeyi ihlal ettiği gerekçesiyle Bağdat'ı bombaladı. Aralık 1998'de, Irak'ın Birleşmiş Milletler silah denetçileriyle işbirliğine gitmemesi nedeniyle, Çöl Tilkisi Harekatı adlı operasyonda, Basra Körfezi'nde konuşlandırılan Amerikan savaş gemilerinden havalanan bombardıman uçaklarından Bağdat'taki askeri ve stratejik noktalarını hedef alan bir saldırı düzenlendi. Şubat 2001'de Irak'ta uçuşa yasak bölgelerde yapılan ihlallere tepki olarak ABD ve Birleşik Krallık hava kuvvetlerine ait uçaklar Bağdat'ı tekrar bombaladı.

Devrilişi

11 Eylül 2001 tarihinde ABD'de yaşanan terör eylemlerinin ardından Saddam Hüseyin tekrar ABD'nin hedefi haline geldi. Şubat 2002'de, ABD Başkanı George W. Bush yaptığı konuşmada Irak'ı, İran ve Kuzey Kore ile birlikte Şer Ekseni olarak ilan edip, sahip olduğu kitle imha silahları nedeniyle Irak hükûmetinin devrilmesi için harekete geçebileceklerini açıkladı. 8 Kasım 2002 tarihinde Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi tarafından alınan ve Irak'daki Saddam Hüseyin rejiminin daha önce alınan kararların gereği olarak silahsızlanma yükümlülüklerini getirmesi için son uyarı niteliğini taşıyan 1441 sayılı kararının geçmesinden sonra Hüseyin yönetimi BM silah denetçilerinin Irak'a dönmesine izin verdi. Ocak 2003'te BM silah denetleme heyeti komisyonu UNMOVIC'in Başkanı Hans Blix, Irak'ta kitle imha silahlarıyla ilgili yapılan incelemelerde henüz kesin kanıt bulunmadığını bildirdi.

Saddam Hüseyin 24 Şubat 2003'te Amerikan CBS televizyonu ana haber sunucusu Dan Rather'la Bağdat'ta yaptığı 3 saatlik röportajda, Irak'ın elinde kitle imha silahı veya Birleşmiş Milletler'in izin verdiği menzili aşan füze bulunmadığını açıkladı. Ayrıca ABD Başkanı Bush'u ekranda tartışmaya davet etti. Beyaz Saray sözcüsü Ari Fleischer, Başkan Bush'un, Saddam'ın önerisini ciddiye almadığını söyledi.

20 Mart 2003'te ABD tarafından, kitle imha silahları olduğunu öne sürerek başlatılan Irak'ın işgali sırasında, Irak hükûmeti ve ordusu üç hafta içinde çöktü. 9 Nisan 2003 tarihinde, ABD güçlerinin Bağdat'a girmesiyle 24 yıllık Saddam Hüseyin iktidarı sona erdi. Bağdat'ın düşmesinden sonra izini kaybettirmesi ve nerede olduğu sorusu çeşitli komplo teorilerinin ortaya atılmasına neden oldu. 22 Temmuz'da Hüseyin'in oğulları Uday ile Kusay, Irak'ın Musul kentinde düzenlenen operasyonda Amerikan kuvvetleri tarafından öldürüldü. 13 Aralık 2003'te Tikrit yakınlarında bir çiftlik evinde ABD güçlerince yakalandı.

Hapsedilmesi ve yargılanması

Yakalanışından haziran 2004'e kadar, 11 üst düzey Baas yöneticisiyle beraber Bağdat Uluslararası Havaalanı yakınlarındaki bir ABD üssünde tutuldu. 29 Haziran 2004 tarihinde Amerikalılar tarafından Irak yönetimine teslim edilmesine rağmen ABD gözetiminde tutulmaya devam edildi. Irak Geçici Hükûmeti'nce kurulan Irak Özel Mahkemesi'nde ilk kez 30 Haziran 2004'te yargıç karşısına çıkarılan Hüseyin, başta insanlığa karşı suçlar olmak üzere cinayet, işkence ve yasa dışı tutuklama gibi bir dizi suçlamanın muhatabı oldu.

İlk olarak, 8 Temmuz 1982'de kendisine karşı düzenlenen ve başarısız olan suikast girişiminin ardından Şii kasabası Duceyil'de 148 kişinin öldürülmesinden suçlandığı davaya başlandı. Bu davada üvey kardeşi Barzan İbrahim et-Tikriti'nin de aralarında bulunduğu 7 kişi de yargılandı. Ağustos 2006'da, 1987'de Halepçe Katliamı'nda Kürtlere karşı soykırım yaptığı suçlamasıyla yargılandığı dava başladı.

Duceyil katliamındaki rolü ile ilgili 1980'lerde Şiilere karşı alınan ölüm cezalarını onayladığını, çünkü delillerin kendisine karşı bir suikast girişiminde bulunduklarını kanıtladığına inandığını söyledi ve Şii liderliğindeki Irak İçişleri Bakanlığı'nı binlerce Iraklıyı öldürmek ve işkence etmekle suçladı.

El Enfal Davası sırasındaki savunmasında: Irak yasalarını benim gibi iyi biliyorsunuz çünkü bu yasayı çıkaran benim. Irak yasası, her Iraklının iki Kimlik kartı taşımasını yasakladı. Irak kimliğine ek olarak başka bir kimlik taşıyan kişi otomatik olarak Iraklı değildir. Yani bu adam artık Iraklı değil. Duruşmaya, esas olarak Iraklı olmayan bu adamın ifadesini değerlendirmesine izin verdim. Bu adam Hollandalı doktorun hastanedeyken ona Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarından bu yana bu tür yaralanmalar görmediğini söyledi. Bu Hollandalı doktora sormak istiyorum, Amerikan kimyasal silahlarından etkilenen Vietnam halkını hiç görmedi mi? Kürtler bizim halkımız...1991'de, İran'a karşı savaşı kazandığımızda pişmanlığım yok, insanlar (Kürtler) silahlarını geride bıraktı ve İran'a doğru sınırı geçtiler.

5 Kasım 2006'da Duceyil Katliamı'nda insanlığa karşı işlenen suçlardan mahkûm edildi ve asılarak idamına karar verildi. Karar açıklanmadan önce kurşuna dizilerek infaz edilmek istediğini söyleyen Saddam Hüseyin'in talebi reddedildi.

Karar açıklandıktan sonra Saddam'ın son sözleri: Yaşasın insanlar, yaşasın millet, hainlere ölüm, işgalcilere ölüm.. Allahu Ekber ... Yaşasın Iraklılar, yaşasın Arap milleti, hainlere ölüm, sen de mahkemen de cehenneme gitsin. Konuşamayanlar için sessizlik! Biz bunun için varız. Biz insanız. Suçlu işgalciler insanlığın düşmanlarıdır ve işbirlikçileri insanlığın düşmanlarıdır. Allah büyüktür. Susması gerekenler için sessizlik! Büyük Irak halkına eğer geri dönüp hatalarını kabul ederlerse yanlış tarafı seçenleri affetmelerini öneriyorum. Ayrıca, büyük insanların (Iraklılar) Irak'ı işgal eden ülkelerin insanlarına kızmalarını ama onları affetmeye hazır olmalarını tavsiye ediyorum. Siz karar verenler değilsiniz, işgalin, işgalcilerin ve onların takipçilerinin hizmetkarlarısınız, Tanrı harikadır, bizim için yaşam ve düşmanlarımız için ölüm, insanlar için yaşam ve düşmanları için ölüm, büyük Arap milleti yaşasın ve düşmanları için ölüm, yaşasın insanlık!

2 gün sonra yine mahkemede: Tüm şikayetçiler (tanıklar) mahkemeye geliyor ve itiraz almadan özgürce konuşuyorlar ve mahkeme ifadelerini kaydetmeye başlayor. (Tanıklardan birinin sırtındaki işkence izlerini göstermesi üzerine) Ama hiç kimse, ne Araplar ne de Kürtler tanıklarını (kanıtlarla) desteklemiyorlar. Bize gerçeği getirecek yöntem bu mu?

3 Aralık 2006'da Saddam Hüseyin, Bender ve El Tıkriti için temyize başvuruldu. 26 Aralık 2006 tarihinde Irak temyiz mahkemesi idam kararını onadı ve idamın 30 gün içinde uygulanması gerektiğini bildirdi. Saddam Hüseyin hakkında idam kararını veren Iraklı temyiz hakimlerinden olan Munir Haddad, Şayet Saddem Hüseyin, Irak yasalarına göre yargılansaydı serbest kalırdı. Biz de onu uluslararası kanunlara göre yargıladık. dedi.

 İdamı
Saddam Hüseyin, 30 Aralık 2006 tarihinde Kurban Bayramı'nın ilk gününde asılarak idam edildi. İdamından çok kısa bir süre önce Amerikalılar tarafından Iraklılara teslim edilen Saddam Hüseyin'in idam cezası, Bağdat'ın kuzey mahallelerinden Kazımiye'de bulunan bir askeri üste yerel saatle sabah 06:00'da infaz edildi. İdam cezasının gerçekleştirilmesi cep telefonlarıyla görüntülenerek saatler içinde İnternet üzerinden dünyaya dağıtılmış ve büyük bir yankı uyandırmıştır. İdamından kısa süre sonra, son yazdığı mektup avukatları tarafından açıklandı.

Irak eski Milli Güvenlik Müsteşarı Mofak Rubayi, Saddam Hüseyin'in idama götürülürken hiçbir pişmanlık duymadığını belirtti. Saddam idam sehpasına çıkarılmadan önce elinde Kur'an taşıdığına dikkati çekti ve ikinci şehadetinde asıldığını söyledi. Saddam'ı idam kararının okunması için yargıcın odasına götürdüğünü ve kararı duyunca "Amerika'ya ölüm", "İsrail'e ölüm", "Fars-i Mecusilere ölüm" ve "Yaşasın Filistin" sloganlarını attığını iddia etti.

Saddam'ın idam sırasında son sözleri: Muhammed Allah'ın elçisidir. Allah'ın lütfu Muhammed'e ve ailesinin üzerine olsun. Allah düşmanlarına lanet etsin. Daha sonra kalabalıktan biri Iraklı Şii din adamı  Moqtada Al-Sadr'ın ismini defalarca söyledi. Saddam daha sonra Bu yaptığın erkekliğe sığar mı dedi. Kalabalık Cehenneme git diye bağırdı. Saddam Cehenneme giden Irak olmasın? diye cevap verdi. Yine kalabalıktan biri bağıranların Allah için susmasını rica etti. Saddam şehadet getirdi. Kalabalıktan biri diktatörlük çöktü diye bağırdı. İkinci şehadetinde asıldı.

Hüseyin'in naaşı, idamının ertesi günü, aralarında oğullarının da yer aldığı diğer aile üyelerinin mezarlarının bulunduğu, doğum yeri Tikrit yakınlarındaki El Avja köyünde defnedildi. Oğulları Uday ve Kusay Hüseyin'den 3 km (2 mil) uzağa gömüldü. 2015 yılının Mart ayında Irak güçleri ve İran'ın desteklediği Şii milisler ile IŞİD militanları arasındaki çatışmalar sırasında, daha önce türbe haline getirilmiş olan mezarı tamamen yıkıldı. Mezarı tahrip edilmeden önce, bir Sünni aşiret grubunun, olabileceklerden korkarak cesedini gizli bir yere götürdüğü bildirildi.

Cezanın yankıları
Saddam Hüseyin'in idamı dünyada farklı tepkiler çekti. Saddam Hüseyin'in idamı Kuveyt, Amerika Birleşik Devletleri, İsrail ve Birleşik Krallık tarafından memnuniyetle karşılandı. Libya'da 3 günlük yas ilan edilmiş ve kurban bayramı kutlamalarına son verilmiştir. Pakistan, Malezya ve Rusya yönetimleri de idam cezasının uygulanmasının ülkeyi iç savaşa doğru götürmesinden endişe ettiklerini açıklamışlardır. İlkesel olarak idam cezasına karşı çıkan Avrupa Birliği olayı barbarlık olarak değerlendirdiğini, Hamas ise olayı siyasi bir cinayet olarak gördüklerini belirtmiştir.

İnfazdan sonra Irak'ta Rizkar Muhammed Emin gibi bazı hukukçuların idamın Irak yasalarına göre yasal olmadığını iddia ettikleri bilinmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Saddam'ın dublörünü mü astılar
 Saddam Hüseyin'in detaylı hayat hikâyesi
 Saddam Hüseyin kimdir? - soL
 Saddam Hüseyin'in idam videosu (resmi yayın)
 Saddam Hüseyin'in naaş teslimi ve cenaze töreni

1937 doğumlular
2006 yılında ölenler

Irak başbakanları
Irak cumhurbaşkanları
Irak Savaşı'nda kişiler
Körfez Savaşları
Soğuk Savaş'ta liderler
Asılarak idam edilmiş kişiler
Baasçılık
Bağdat'ta ölenler
Iraklı Arap milliyetçileri
Tikrit doğumlular
Iraklı Sünniler
Irak tarafından idam edilmiş kişiler
Şiiliği eleştirenler
Antisiyonistler
Soykırım failleri
Baasçı yöneticiler
İdam edilmiş cumhurbaşkanları

Saddam Hüseyin


El domingo 17 de marzo de 1991 se celebró un referéndum sobre el futuro de la Unión Soviética con la siguiente pregunta para los votantes:

El referéndum se hizo con el objetivo de aprobar el Nuevo Tratado de la Unión y fue ajeno a la reforma del sistema económico, cuestión que se llevaría a cabo tras la victoria de Borís Yeltsin en las elecciones presidenciales rusas de junio.

En Kazajistán se cambió la redacción del referéndum sustituyendo «Estados soberanos iguales» por «repúblicas soberanas iguales». Aunque la votación fue boicoteada por las autoridades de Armenia, Estonia, Georgia (aunque no en la provincia separatista de Abjasia, donde el resultado fue más de un 98 % a favor, ni en Osetia del Sur), Letonia, Lituania, Moldavia (aunque no en Transnistria y Gagauzia), la participación fue del 80 % en la URSS. El referéndum fue aprobado por al menos el 70 % de los votantes en las otras nueve repúblicas que participaron. Fue el primer y único referéndum en la historia de la Unión Soviética, que fue disuelta el 26 de diciembre de 1991.

Resultado

En las repúblicas participantes

Otras repúblicas

En estas repúblicas no se crearon las comisiones electorales centrales; sin embargo, en algunos distritos electorales el referéndum se llevó a cabo voluntariamente. La participación de votantes aquí fue inferior al 50 %, pero esta información no fue incluida en la declaración oficial de la Comisión Central del Referéndum de la URSS.

Preguntas adicionales
En varias de las repúblicas fueron añadidas otras preguntas a la votación. En Rusia la pregunta inquiría acerca de la instauración del puesto de presidente, mientras que en Kirguistán, Ucrania y Uzbekistán la pregunta fue sobre la soberanía de sus repúblicas como parte de una nueva Unión.

RSFS de Rusia
En la RSFS de Rusia la pregunta adicional fue sobre si debía crearse un puesto electivo de presidente, cuyo resultado arrojó el 71,4 % de los votos a favor.

Las primeras elecciones presidenciales en Rusia se realizaron el 12 de junio de 1991, en la aún República Socialista Federativa Soviética de Rusia, para escoger al nuevo jefe de Estado electo de la república, quien, tras la disolución de la URSS, se convertiría en presidente de la Federación de Rusia.

RSS de Kirguistán

En la República Socialista Soviética de Kirguistán también se le preguntó a los votantes: «¿Está de acuerdo con que la República de Kirguistán deba estar en la unión renovada como una república soberana con la igualdad de derechos?». Fue aprobado por el 62,2 % de los votantes, aunque la participación fue solo del 81,7 %, frente al 92,9 % en el referéndum de toda la Unión.

RSS de Ucrania

En la República Socialista Soviética de Ucrania también se le preguntó a los votantes: «¿Está de acuerdo con que Ucrania debe ser parte de la Unión de Repúblicas Soberanas Soviética sobre la base de la Declaración de Soberanía Estatal de Ucrania?». Fue aprobado por el 81,7 % de los votantes, con una participación del 83,5 %.

RSS de Uzbekistán

En la República Socialista Soviética de Uzbekistán también se le preguntó a los votantes, «¿Está de acuerdo con que Uzbekistán deba seguir siendo parte de una unión renovada (federación) como una república soberana con igualdad de derechos?». Fue aprobado por 94,9 % de los votantes, con una participación del 95,5 %.

Referencias

Bibliografía
</ref>

Véase también
 Disolución de la Unión Soviética
 Nuevo Tratado de la Unión (Unión de Estados Soberanos)

Enlaces externos
 Resultados del referéndum sobre la conservación de la URSS

Unión Soviética en 1991
Disolución de la Unión Soviética
Unión Soviética
Historia política de Rusia
Historia política de Estonia
Historia política de Letonia
Historia política de Lituania
Historia política de Azerbaiyán
Historia política de Armenia
Historia política de Bielorrusia
Historia política de Georgia
Historia política de Moldavia
Historia política de Ucrania
Historia política de Uzbekistán
Historia de Turkmenistán
Historia política de Kirguistán
Historia política de Tayikistán
Historia política de Kazajistán
1991

Referéndum de la Unión Soviética de 1991


Gor   este un film american SF și fantastic din 1988 regizat de Fritz Kiersch. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Urbano Barberini, Rebecca Ferratti și Jack Palance. Este urmat de filmul Outlaw of Gor (1989). Scenariul este o adaptare a romanului The Tarnsman Of Gor, scris de profesorul de filozofie și autorul John Frederick Lange Jr. sub pseudonimul John Norman.

Prezentare

Profesorul american Tarl Cabot (Barberini) după un accident auto ajunge prin intermediul unui inel magic pe planeta Gor. Aici trebuie să ajute o țară asuprită să-și răstoarne regele său și pe acoliții săi barbari.

Distribuție

Producție
Filmările au avut loc în Mauritius și Africa de Sud.

Primire
 Gor  a fost criticat aspru  la premiera sa (și ulterior) pentru valoarea joasă a producției și a esteticii sale de prost gust. Filmul a fost ținta criticilor pentru temele sale sexuale evidente și pentru portretizarea personajelor feminine ca  sclave ale bărbaților.

Note

Legături externe

Filme din 1988
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Fritz Kiersch
Filme SF din anii 1980
Filme fantastice din anii 1980

Gor (film)


Hvad er filosofi? er titlen på to forskellige filosofiske værker:
 Hvad er filosofi? (Heidegger), en bog fra 1956 af Martin Heidegger
 Hvad er filosofi? (Deleuze & Guattari), en bog fra 1991 af Gilles Deleuze og Félix Guattari

Hvad er filosofi?


Kei Ikeda (født 20. oktober 1986) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kei Ikeda


Lucas Esteban Ceballos Maiz (3 de enero de 1987; San Juan, Argentina) es un futbolista argentino juega de lateral derecho o izquierdo en Mitre (SdE) de la Primera Nacional.

Clubes

Estadísticas

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en BDFA

Futbolistas del Club Sportivo Desamparados
Futbolistas del Club Deportivo Godoy Cruz Antonio Tomba
Futbolistas del Club Atlético Colón en los años 2010

Lucas Ceballos


Scurt Istoric
Tradiția feminină a internaționalismului a culminat cu conferințele mondiale ale Organizației Națiunilor Unite.Patru conferințe mondiale au avut loc între 1975 și 1995: în Mexic în 1975, Copenhaga în 1980, Nairobi în 1985, și Beijing în 1995. Grupurile de femei ce au participat activ la aceste conferințe, au avut efect pozitiv asupra proceselor, rezultatelor și rezoluțiilor.Procesul de la Beijing a dezlănțuit o voință politică remarcabilă și o vizibilitate la nivel mondial, întărind activismul mișcărilor femeilor pe plan mondial. Participanții la conferință s-au întors acasă cu mare speranță și acordul clar privind modul de realizare a egalității și a responsabilizării.

Conferința Mondială a Femeilor de la Beijing
A IV-a Conferință Mondială a Femeilor desfășurată la Beijing între 4 și 15  septembrie 1995 sub semnul acțiunii pentru egalitate, dezvoltare și pace este considerată cea mai importantă dintre reuniunile organizate sub auspiciile Organizației Națiunilor Unite. Organizația Națiunilor Unite a militat încă de la crearea sa pentru transpunerea în viața cotidiană a principiului egalității fără deosebire de rasă, sex, limbă și religie înscrisă în anul 1945 în Carta ONU.De-a lungul celor peste 50 de ani de activitate, înaltul forum internațional a jucat și continuă să joace un rol decisiv în realizarea egalității "de jure", prin crearea și perfecționarea cadrului juridic internațional și a egalității "de facto", printr-o continuă sensibilizarea a opiniei publice și a autorităților statale la actele discriminatorii față de femei.

Reprezentanții a 189 de state au acceptat după dezbateri aprofundate și divergențe să adopte Declarația Generală și un Platformă de Acțiune Mondială cu privire la responsabilitățile femeilor și participarea lor în condiții de egalitate la dezvoltarea lor în toate domeniile vieții publice și private.
Prin Platforma de Acțiune se definește poziția participanților față de 12 mari probleme care reprezintă tot atâtea preocupări importante: sărăcia, educația și formarea, sănătatea, violența împotriva femeilor, situația în timpul conflictelor armate, structurile economice, împărțirea puterii și a luării deciziilor, mecanismele pentru promovarea egalității și drepturile umane ale femeii.Chiar și 20 de ani mai târziu, rămâne o sursă puternică de îndrumare și inspirație.Platforma de acțiune prezintă o lume în care fiecare femeie și fată își pot exercita libertățile și opțiunile și își pot realiza toate drepturile, cum ar fi să trăiască fără violență, să meargă la școală, să participe la procesul decizional și să se obțină egalitatea de remunerare a bărbaților și a femeilor pentru o muncă egală .

Într-un capitol distinct consacrat drepturilor femeilor, sunt definite principiile și principalele direcții de acțiune după care trebuie să se orienteze guvernele și sistemul Națiunilor Unite. Odată cu reafirmarea universalității și interdependenței tuturor drepturilor omului și a libertăților fundamentale inclusiv dreptul la dezvoltare, platforma reamintește faptul că drepturile femeii sunt parte integrantă și inalienabilă a acesteia. Cu toate acestea exercitarea drepturilor este îngrădită prin rezerve formulate la documentele cu reglementări în materie, discrepanțele dintre legislațiile naționale și normele internaționale, lipsa mijloacelor de recurs și o aplicare ineficientă.

În plus, statele participante s-au declarat de acord cu ratificarea până în anul 2000 a Convenției privind eliminarea tuturor formelor de discriminare față de femei și să ia în vedere aspectele egalității între sexe atunci când înaintează raportul în baza tuturor convențiilor privind drepturile omului.
Totodată, o atenție deosebită a fost acordată eliminării traficului cu femei, inclusiv exploatării sexuale, a pornografiei, prostituției și a turismului sexual, prin implementarea instrumentelor internaționale referitoare la aceste forme de discriminare. cât și corectării dezechilibrelor și a îmbunătățirii accesului femeilor la nivel de decizie în toate domeniile. În acest sens, programul de acțiune cheamă statele să se angajeze în fixarea ca scop a unui număr egal de bărbați și femei în organele și comisiile guvernamentale cât și în unitățile administrative publice și în serviciul juridic, în special să se fixeze obiective precise și să ia măsuri vizând mărirea substanțială a numărului de femei, în scopul realizării egalității femeilor cu bărbații în toate posturile guvernamentale și de administrație publică.

Referințe

Relațiile externe ale Chinei
1995
Beijing
Drepturile femeii

Conferința mondială a femeilor de la Beijing (4-15 septembrie 1995)


සෝබර්ස්-තිසේරා කුසලානය යනු බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර ටෙස්ට් තරඟමාලාවේ ජයග්‍රාහකයින්ට පිරිනමන ක්‍රිකට් කුසලානයකි. එය මුලින්ම ප්‍රදානය කරනු ලැබුවේ 2015-16 දෙරට අතර පැවති තරඟමාලාවෙන් පසුවය. මෙම කුසලානය නම් කර ඇත්තේ දෙරටේ පැරණි ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින් වන ශ්‍රීමත් ගාෆීල්ඩ් සෝබර්ස් සහ මයිකල් තිසේරාගේ නමින්ය.

පළමු සෝබර්ස්-තිසේරා කුසලානය ශ්‍රී ලංකාව විසින් 2015 දී පවත්වන ලදී.

පසුබිම
බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් ක්‍රිකට් මණ්ඩලය සහ ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයතනය නිවේදනය කළේ ඉදිරි බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් සහ ශ්‍රී ලංකා ද්විපාර්ශ්වික සංචාර ගාෆීල්ඩ් සෝබර්ස් - මයිකල් තිසේරා තරගමාලා ලෙස නම් කරන බවයි. සෝබර්ස් පිත්තෙන් සහ පන්දුවෙන් දස්කම් දැක්වීම නිසා ඔහු ක්‍රීඩා ඉතිහාසයේ විශිෂ්ටතම තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයෙකු ලෙස සැලකේ. දකුණත් පිතිකරුවෙකු සහ පා දඟ පන්දු යවන්නෙකු වන තිසේරා, සෝබර්ස්ගේ යුගයේම ක්‍රීඩා කළ නමුත් ශ්‍රී ලංකාව අයිසීසී පූර්ණ සාමාජික රටක් නොවූ නිසා ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා නොකළ බැවින් ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතය පළමු පෙළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කිරීමට සීමා විය. එහිදී ඉන්දියාවට එරෙහිව ඉන්දියාවේදී සුප්‍රසිද්ධ ජයග්‍රහණයක් ලබා ගැනීමට තිසේරා ලංකා කණ්ඩායම මෙහෙයවීය.

සෝබර්ස්-තිසේරා කුසලාන තරඟමාලාවේ ලැයිස්තුව

තරඟ පැවැත්වූ ක්‍රීඩාංගණ

මේවාද බලන්න
වෝන්–මුරලිදරන් කුසලානය

යොමු කිරීම්

සෝබර්-තිසේරා කුසලානය


කූඹියෝ (Koombiyo. English: Ants) යනු ලක්මාල් ධර්මරත්න සහ දමිත චන්ද්‍රසිරි විසින් නිර්මාණය කරන ලද, 2017 වසරේ දී ප්‍රදර්ශනය ආරම්භ කල අප‍රාධ ගණයට වැටෙන ශ්‍රී ලාංකීය ටෙලිනාට්‍යයකි . මෙම ටෙලි නාට්‍යය මිනිත්තු 30 බැගින් වූ කෝටස් වශයෙන් 2017 අගෝස්තු 26 වන දා සිට සෑම සෙනසුරාදා සහ ඉරිදාවකම රාත්‍රී 8.00 ට විකාශය වේ.

කථාව
කූඹියෝ හි කතාව දිගහැරෙන්නේ පවුලේ කිසිවෙකුත් නොමැති, කොළඹ පිහිටි අතහැර දැමූ ගොඩනැගිල්ලක තනිව ජීවත් වෙන ජෙහාන් ප්‍රනාන්දු නම් මිනිසා වටාය. ඔහුට හිරුණි සහ ප්‍රියන්ත මහඋල්පතගම බසයක් තුල දී අහම්බෙන් හමුවේ. ප්‍රියන්ත කොළඹට පැමිණෙන්නේ රැකියාවක් සොයාගෙන වන අතර ජෙහාන් විසින් ඔහුට රැකියාවක් ලබා දේ. නීතිවිරෝධී ලෙස ජෙහාන් විසින් පවත්වාගෙන යන "purchasing Lanka" හි රැකියාව කරගෙන යන විට ප්‍රියන්ත හා ජෙහාන් මිතුරන් බවට පත්වේ. නමුත් ටික කලකින්ම පාරිභෝගිකයෙක් විසින් කල පැමිණිල්ලක් මගින් ව්‍යාපාරය රජයේ නිළධාරීන්ට හසුවේ. පසුව දැනගනට ලැබෙන පරිදි එම පාරිබෝගිකයා වන්නේ ජෙහාන්ගේ විශ්ව විද්‍යාල මිතුරියක් වන අංජනා (ඇංජි)ය. ඊට පසු ජෙහාන් සහ ප්‍රියන්ත විසින් පැල්පත්වාසී රැකියා විරහිත තරුණ පි‍රිසක් යොදාගෙන බස් රථ තුල සඟරා විකිනීමේ ව්‍යාපාරයක් අරඹන අතර එහි නායකයා ලෙස යොදාගන්නේ ජූඩ් නැමති හයිරංකාරයෙකි. නමුත් එයද අසාර්තක වන්නේ ජූඩ් විසින් බස් කොන්දොස්තරවරයෙක් සමග ඇතිකරගන්නා රණ්ඩුවක් සමගිනි.

චරිත

ප්‍රධාන චරිත
 තුමිඳු දොඩන්තැන්න, ජෙහාන් ප්‍රනාන්දු (ජයලත් ආරච්චිලාගේ දොන් සුසන්ත සගර චන්ද්‍රසිරි) ලෙස
 කලණ ගුණසේකර, ප්‍රියන්ත මහඋල්පතගම ලෙස

සහය චරිත
 යුරේනි නොෂිකා, හිරුණි ලෙස
 ජගත් මනුවර්ණ, ජූඩ් ලෙස
 සේනක ටයිටස්, ඔස්ටින් ලෙස
 ඇන්ඩෘ පුලර්, ටිරාන් ලෙස

සීමිත චරිත
 පීටර් දි අල්මේදා, මල්දෙණිය ලෙස
 ඩබ්ලිව්. ජයසිරි, අධිකාරි ලෙස

නිෂ්පාදනය
මූලික නිෂ්පාදන කටයුතු 2012 ඇරඹුණ අතර 2015 දී රූගත කිරීම අවසන් විය. නමුත්, මෙහි කතාව දිවයන්නේ වංචාකාරයෙක් වටා බව පවසා ශ්‍රී ලාංකීය ප්‍රධාන රූපවාහිනී නාලිකා මගින් විකාශය කිරීම ප්‍රතික්ශේප විය. අවසානයේදී, දෙවනවර ඉල්ලුම් කිරීමේදී ස්වාධීන රූපවාහිනිය (ITN) මෙය විකාශය කිරීමට 2017 දී එකඟ විය.

ප්‍රේක්ශක පිළිගැනීම
2017 ඔක්තෝබර් මස දී IMDb හි අපරාධමය රූපවාහිනී නාට්‍ය වර්ගකිරීම් හි ඉහළම ස්ථානය ලබාගන්නට සමත් විය

නාද පටය

තේමා ගීතය
(Released on Youtube )

යොමුව

බාහිර සබැඳි
 Koombiyo

 Koombiyo Director Interview (sinhala)  on Bakkiya.lk

කූඹියෝ


Constantin Constantinescu Mircești (n. 1900, Mircești, Vrancea – d. 1985, București) a fost un istoric și sociolog român.

Scrieri
 Documente Vrâncene 1-Cărți Domnești, Hotărnicii, Răvașe și Izvoade (1929)
 Un Sat Dobrogean. Ezibei (1939)
 Hotarul dintre Moldova și Țara Românească
 Marele proces al Vrancei
 Păstoritul transhumant și implicațiile în Transilvania și Țara Românească în secolele XVIII-XIX
 Vrancea arhaică, evoluția și problemele  ei Note

 Legături externe
 Elevul corigent și repetent care s-a transformat în savant: povestea istoricului Constantin Constantinescu-Mircești, 27 aprilie 2016, Borcea Stefan, Adevărul''

Istorici români
Sociologi români
Focșăneni
Nașteri în 1900
Decese în 1985
Români din secolul al XX-lea

Constantin Constantinescu Mircești


سامر سعيد مجبل المعموري، لاعب كرة قدم عراقي، من مواليد 13 ابريل 1985 في العراق.

لعب مع نادي الأهلي طرابلس في ليبيا بداية من منتصف موسم 2005ـ2006 تحت رقم 17.

وهو لاعب منتخب العراق الأولمبي لكرة القدم منذ سنة 2006 ويحمل الرقم 8.
انتقل في موسم 2009 / 2010 إلى الدوري القطري حيث وقع عقد للعب مع فريق الشمال وعاد إلى الأهلي بطرابلس في موسم 2010- 2011.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية عراقيون
لاعبو كرة قدم رجالية عراقيون مغتربون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الحلة
حائزون على ميداليات في الألعاب الآسيوية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2006
فائزون بميداليات فضية في الألعاب الآسيوية للعراق
لاعبو كأس آسيا 2011
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كرة قدم عراقيون مغتربون
لاعبو كرة قدم عراقيون
لاعبو كرة قدم في دورة الألعاب الآسيوية 2006
لاعبو منتخب العراق لكرة القدم
لاعبو نادي أهلي طرابلس
لاعبو نادي السيلية
لاعبو نادي الشرطة (العراق)
لاعبو نادي الشمال
لاعبو نادي الطلبة
لاعبو نادي النجف
لاعبو نادي النفط
مواليد 1407 هـ
مواليد 1985
مواليد 1987
مواليد في الحلة

سامر سعيد


Team JS.dk er et dansk cykelhold, som er registreret som et  DCU Elite Team. Holdet blev etableret i 2015 med hovedkvarter i Aarhus.

Holdet

2023

Damer

Herrer

2022

Damer

Herrer

Sejre

2021

2019

2018

Eksterne henvisninger

DCU Elite Team
Etableret i 2015
Sport i Aarhus

Team JS.dk


Igor Luther, né le  à Banská Bystrica (Tchécoslovaquie) et mort le  à Rijeka (Croatie), est un directeur de la photographie slovaque qui a principalement travaillé en Allemagne.

Biographie

Igor Luther et formé à l'académie de cinéma de Prague et devient, à partir de 1967, chef opérateur. En 1968, il s'établit en République fédérale d'Allemagne. Très vite, il est l'un des principaux créateurs d'images du nouveau cinéma allemand.

Il travaille pour des réalisateurs tels que Michael Verhoeven, Ulrich Schamoni, Volker Schlöndorff, Douglas Wolfsperger et Andrzej Wajda. Luther remporte le Prix du cinéma allemand dans la catégorie Meilleure caméra en 1972 pour Eins et en 1977 pour Die Eroberung der Zitadelle et Le Coup de grâce. Il a participé à plus de 100 productions cinématographiques et télévisuelles.

Filmographie partielle

 1968 : Der Lügner (L'Homme qui ment)
 1968 :
 1969 : Köpfchen in das Wasser, Schwänzchen in die Höh'
 1969 : Les Oiseaux, les Orphelins et les Fous (Vögel, Waisen, Narren, Vtackovia, siroty a blazni)
 1970 : O.K.
 1970 : Wer im Glashaus liebt … Der Graben
 1971 : Eins
 1971 : Suriyothai (สุริโยไท) de Chatrichalerm Yukol
 1971 :
 1972 : Pilatus und andere - Ein Film für Karfreitag
 1973 :
 1973 : Sonja schafft die Wirklichkeit ab oder… ein unheimlich starker Abgang
 1975 :
 1976 : Le Coup de grâce
 1976 : Drei Wege zum See
 1976 :
 1977 : Die Eroberung der Zitadelle
 1979 : Le Tambour
 1978 :
 1979 :
 1980 :
 1980 : Der Kandidat
 1981 : Le Faussaire
 1981 : Berlin Tunnel 21
 1981 :
 1983 : Danton
 1982 : Krieg und Frieden
 1982 : Parsifal
 1983 : Un amour en Allemagne
 1985 : Via Mala
 1986 :
 1987 :
 1990 : La Servante écarlate
 1990 :
 1992 : Michael Nymans Songbook
 1992 :
 1993 : Das Ei ist eine geschissene Gottesgabe
 1993 : Trip nach Tunis
 1994 : Nacht der Frauen
 1994 : Tot auf Halde
 1995 : Drei in fremden Betten
 1996 :
 1997 : Portrait eines Richters
 1998 :
 1999 : Der Kardinal – Der Preis der Liebe
 2001 : Stern der Liebe
 2001 : Suriyothai – Die Kriegsprinzessin
 2002 : Ich habe es nicht gewollt – Anatomie eines Mordfalls
 2004 :
 2005 :
 2006 :
 2007 : Frei: gespielt – Mehmet Scholl: Über das Spiel hinaus
 2011 : L'Infiltré (téléfilm)
 2014 :

Récompenses et distinctions

Notes et références

Liens externes

Directeur de la photographie slovaque
Naissance en août 1942
Naissance à Banská Bystrica
Décès en juin 2020
Décès à Rijeka
Décès à 77 ans
Personnalité slovaque du XXe siècle
Personnalité slovaque du XXIe siècle
Lauréat d'un Deutscher Filmpreis
Directeur de la photographie
Naissance en Tchécoslovaquie

Igor Luther


Hatıram Olsun, Soner Arıca'nın 2004 yılının yaz ortasında yayınladığı müzik albümü.

Albüm künyesi
 Yapım: Arıca Müzik Yapım
 Prodüktör: Arıca Müzik - Soner Arıca
 Stüdyo: T-Expres
 Kayıt-Mix: Erol Temizel
 Mastering: Çağlar Türkmen - İmaj
 Fotoğraf: Barton Van Vlijmen, Faruk Kılıç - Hollanda
 Koordinasyon: İkizs Production
ORKESTRA:
 Yaylılar: Gündem Yaylı Grubu
 Bağlama-Buzuki: Çetin Akdeniz
 Klarnet: Kirpi Bülent
 Gitarlar: Erdinç Şenyaylar, Serhan Yasdıman (Hatıram Olsun)
 Kemençe: Furkan Bilgi
 Ud: Yurdal Tokcan
 Ney: Eyüp Hamiş
 Trompet: Hüsnü Şenlendirici
 Vokaller: Nuh Okatan, Pelin Kurtiş, Evrim Dökme

Albüm şarkıları
 Haydi Dene, (Söz: Soner Anca, Müzik: Gilber Montagne, Düzenleme: Tansel Doğanay)
 Doktor, (Söz: Günay Çoban, Müzik: Thodoris Makridis, Düzenleme: Tansel Doğanay)
 Hatıram Olsun, (Söz: Soner Anca, Müzik: Evrim Dökme, Düzenleme: Can Özyiğit)
 Vakit Tamam, (Söz: Soner Arıca, Müzik: Soner Arıca, Düzenleme: Erhan Tekyıldız)
 Aşka Davet, (Söz: Soner Arıca, Müzik: Evrim Dökme, Düzenleme: Can Özyiğit)
 Bir Numara, (Söz/Müzik: Soner Arıca & Tulon Kurter, Düzenleme: Erhan Tekyıldız)
 Hayat Yorgunu, (Söz: Soner Arıca, Müzik: Evrim Dökme, Düzenleme: Can Özyiğit)
 Ahım Var, (Söz: Soner Arıca, Müzik: Tahir Dökme, Düzenleme: Tansel Doğanay)
 Ben Bilirim, (Söz/Müzik: Necdet Murat Akalp, Düzenleme: Erhan Tekyıldız)
 Zalim Felek, (Söz: Soner Arıca, Müzik: Evrim Dökme, Düzenleme: Can Özyiğit)
 Bize Umut Lazım, (Söz: Soner Arıca, Müzik: Erhan Tekyıldız, Düzenleme: Erhan Tekyıldız)

Kaynakça
 www.sonerarica.net

Soner Arıca albümleri
2004 albümleri
Universal Müzik Yapım albümleri

Hatıram Olsun


Mariano Gerada fue un escultor maltés, nacido el año 1766 y fallecido el  1823.

Vida y obras

Se formó en Valencia, España , y saltó a la fama con sus estatuas policromadas de madera, cuyas curvas exquisitas revelan un profundo conocimiento de las imágenes devocionales góticas. Uno puede encontrar varias estatuas titulares dispersas en Malta que fueron talladas en madera por el artista, entre otras, la estatua de la Virgen llena de Gracia venerada en Zabbar, La Asunción de la Virgen conocida como Santa Marija para el pueblo de Ghaxaq que se considera como la estatua más hermosa con ese tema en Malta y Santa Catalina de Alejandría de Zurrieq.  También se podría señalar que la estatua del arcángel San Miguel que se encuentra en la iglesia parroquial de Cospicua es considerada una de sus obras maestras. Un hecho interesante es que, el modelo preparado durante el proyecto de la estatua de San Miguel estaba hecho de la madera restante utilizada para tallar la estatua de Santa María de Ghaxaq y todavía se conserva en la Sacristía de la Iglesia Parroquial de Ghaxaq. Otras estatuas no religiosas son las fuentes del león y el unicornio que se encuentran a la izquierda y derecha de la entrada de la Concatedral de San Juan en La Valeta y fueron hechas con piedra caliza local.

Notas y referencias

 Bibliografía
Victor Mallia-Milanes, The British colonial experience, 1800-1964: the impact on Maltese society, Mireva Publications, 1988 ISBN 1-870579-02-X, 9781870579025 pp.261

 Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Malta
Escultores de la Comunidad Valenciana
Escultores del siglo XVIII
Escultores del siglo XIX
Escultores de Malta en España
Malteses del siglo XVIII
Malteses del siglo XIX

Mariano Gerada


Mehmet Tekin Arıburun, (3 Ekim 1903, İştip – 12 Ağustos 1993, İstanbul) Türk asker ve siyasetçi. 4. Cumhuriyet Senatosu Başkanı ve 5. Türk Hava Kuvvetleri Komutanı.

Özel hayatı
Arıburun, Çanakkale Savaşları'nda efsanevi bir ün yapan, 25 Nisan 1915 günü ANZAC kolordusunun Conkbayırı'na doğru ilerleyişini durduran 57. Alay'ın komutanı Hüseyin Avni Bey'in oğludur. Arıburun soyadını da Çanakkale'de şehit olan babasından dolayı Atatürk'ün isteği üzerine almıştır. Atatürk'ün Harp Akademisi'nde öğretmeni general Abdüllatif Naci Paşa'nın kızı Perihan Arıburun ile 1940'ta evlenmiştir.

12 Ağustos 1993'te vefat eden Tekin Arıburun; İngilizce, Almanca, Fransızca, İtalyanca ve Macarca'ya hakim, şiir yazan, piyano çalan ve şarkı besteleyen bir asker ve siyasetçiydi. Besteleri arasında Hava Kuvvetleri marşı da vardır.

Askeri ve siyasi kariyeri
1925'te Harp Okulundan asteğmen rütbesiyle mezun oldu. 1935'te Harp Akademisini bitirerek kurmaylığa yükseldi. 1950'de tuğgeneralliğe 1959'da orgeneralliğe yükseldi ve Hava Kuvvetleri Komutanlığına atandı. 1960'ta 27 Mayıs Darbesinden sonra, darbeye karşı olduğu için, res'en emekliye sevkedildi. 1961 yılında yapılan seçimlerde Adalet Partisinden İstanbul Senatörü seçildi.

1970-1977 yılları arasında da Senato Başkanlığı görevini yürüttü. 1973 yılında Cumhurbaşkanı olmak isteyen Genelkurmay Başkanı Faruk Gürler'e karşı Adalet Partisinin Cumhurbaşkanı adayı oldu. 28 Mart ile 6 Nisan 1973 arası vekaleten cumhurbaşkanı olmuştur. Tekin Arıburun yurt dışında çeşitli görevlerde bulunmuş; Berlin ve Washington'da hava ataşeliği, Paris'te NATO Savunma Koleji'nin komutanlığını yapmıştır. Çeşitli uluslararası toplantılarda Türkiye'yi temsil etmiştir.

Kaynakça

1905 doğumlular
1993 yılında ölenler
Makedonya Türkleri
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
İştip doğumlular
TBMM İstanbul Cumhuriyet Senatörleri
Cebeci Askerî Şehitliği'ne defnedilenler
Hava pilot subaylar

Tekin Arıburun


وادي الموت  واد يقع معظمه في الجزء الشرقي من أواسط ولاية كاليفورنيا بالولايات المتحدة الأمريكية، ويمتد جزء منه إلى داخل ولاية نيفادا. أطلق جماعة من الرواد الأوائل هذا الاسم على الوادي لطبيعته الصحراوية المقفرة، وذلك بعد أن تمكنوا من اجتيازه عام 1849. وصار جزءًا من منطقة وادي الموت القديمة التي أنشأتها الحكومة عام 1933. ووادي الموت واد عميق يبلغ طوله 209 كم، وعرضه مابين 10 و 23 كم. وتقع فيه أشد الأماكن انخفاضًا في نصف الكرة الغربي بالقرب من حوض بادواتر؛ إذ يبلغ 86 م تحت مستوى سطح البحر. وتقع جبال بانامينت إلى الغرب من الوادي. وفي هذه السِّلسلة الجبلية توجد قمة تلسكوب التي يبلغ ارتفاعها 3,368 م. وفي النَّاحية الشَّرقية من الوادي توجد سلسلة جبال أمرجوسا وتتكوَّن من جبال كريب فاين وفيونرل وبلاك ماونتينز.

الجيولوجيا

وادي الموت منخفض عظيم على سطح الأرض تغطي أسفله صدوع تشكل جدرانه الشرقية والغربية. وتحدث الصدوع عندما تتشقق القشرة الأرضية وتنزلق إلى أوضاع عديدة. ونتيجة لعملية التعرية، تكونت أخاديد جميلة. وفي الجزء الشمالي توجد فوهة بركان يوباهيبي، وهو بركان صغير في الجانب الغربي من الانكسار. وتتدفق الحمم البركانية من بعض الفوهات في جنوب وادي الموت.

المناخ

كان مناخ وادي الموت في العصر الجليدي أشد رطوبة، وكانت هناك بحيرة ضخمة تغطي الوادي. ولكن في يومنا هذا لايزيد متوسط هطول الأمطار السنوي على خمسة سم في العام. وقد سجلت في هذا المكان أعلى درجة للحرارة في الولايات المتحدة، وكان ذلك في 10 يوليو عام 1913، إذ بلغت درجة الحرارة 57°م. ومع ذلك، فإنَّ تسجيل 52°م أمر عادي في فصل الصَّيف، بيد أن الخصائص الجيولوجية الجذابة، وشمس الشتاء الدافئة، جعلت من الوادي منتجعًا شتويًا يقصده النَّاس. وبالوادي أنواع مختلفة من النباتات منها شجيرات الكريوزوت والإيلكس الصحراوي والمسكيت. وبالوادي حيوانات برية تشمل القطط البرية والقيوط والثعالب والفئران والأرانب والزواحف والسناجب.

تاريخ
اكتشفت تراكمات البورق بوادي الموت عام 1873، ولكن تعدينه لم يبدأ إلا في أوائل الثمانينيات من القرن التاسع عشر، وكان ينقل إلى خارج الوادي على ظهر 20 بغلاً اشتهرت بذلك. كذلك اكتشف المنقبون النحاس والذهب والفضة في الجبال المجاورة. ونتيجة لتكاثر المنقبين، ظهر بالمنطقة العديد من المدن التي أطلقت عليها أسماء جذَّابة مثل الضفدعة؛ الماء الأخضر؛ الصخر الناري. بيد أن هذه المدن اندثرت حينما نضبت الخامات، فلم يبق منها في يومنا هذا سوى الأطلال.

صور

مواقع خارجية
 Death Valley
 Pictures from Death Valley
 Death Valley in a Week: 1000 photos 800x600
 UNESCO Biosphere Preserve: Mojave and Colorado Deserts
 Strange moving rocks of the valley
 Death Valley Weather
 Death Valley and surrounding area sites - GPS coordinates

مراجع

وادي الموت
أودية صحراء موهافي
أودية مقاطعة إنيو (كاليفورنيا)
أودية مقاطعة سان بيرناردينو (كاليفورنيا)
أودية ولاية كاليفورنيا
جغرافيا الولايات المتحدة
متنزه وادي الموت الوطني
مسطحات مائية في مقاطعة إنيو (كاليفورنيا)
مسطحات مائية في مقاطعة سان بيرناردينو (كاليفورنيا)
مناطق ولاية كاليفورنيا
مواقع قصوى في الأرض
ينابيع كاليفورنيا

وادي الموت


An Stylochaeton euryphyllus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gottfried Wilhelm Johannes Mildbraed. An Stylochaeton euryphyllus in nahilalakip ha genus nga Stylochaeton, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan.

Mabibilngan ini ha Tanzania. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stylochaeton

Stylochaeton euryphyllus


Crkva Presvetog Trojstva je rimokatolička crkva u općini Radoboj, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Crkva je smještena nedaleko od središta naselja u udolini. Prvi se put spominje 1334., a današnji izgled poprima tijekom 18. i 19. stoljeća. Tlocrt crkve varijacija je trolista s prigrađenim volumenom sakristije između svetišta i južne bočne kapele. Od srednjovjekovnog razdoblja ostalo je samo poligonalno svetište sa zvjezdastim svodom, koji je najvjerojatnije najstariji sačuvani svod takvog tipa u Hrvatskoj. Profilacije rebara odgovaraju početku 15. stoljeća. Pročelja su jednostavna, na svetištu rastvorena s dva pravokutna prozora unutar niša šiljatog završetka, s recentnim mrežištima u žbuci. Barokizacijom u 18. stoljeću crkva dobiva vrijedan barokni oltar u sjevernoj kapeli te nešto kasniji glavni oltar.

Zaštita
Pod oznakom Z-2222 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Nepokretna pojedinačna kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Crkve Presvetog Trojstva
Radoboj

Crkva Presvetog Trojstva u Radoboju


Agrilus striativentris é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Waterhouse, 1889.

Referências

striativentris

Agrilus striativentris


Yunanistan idarî bakımdan toplam 13 Periferi'ye (vilayete) ve bunların içinde kaymakamlıklara (nomos) ayrılmıştır:

Periferiler

 (Αττική) Atina
 (Στερεά Ελλάδα) Orta Yunanistan
 (Κεντρική Μακεδονία) Orta Makedonya
 (Κρήτη) Girit
 (Ανατολική Μακεδονία και Θράκη) Doğu Makedonya ve Trakya
 (Ήπειρος) Epir
 (Ιόνια Νησιά) İyon Adaları
 (Βόρειο Αιγαίο) Kuzey Ege
 (Πελοπόννησος) Mora
 (Νότιο Αιγαίο) Güney Ege
 (Θεσσαλία) Teselya
 (Δυτικής Ελλάδας) Batı Yunanistan
 (Δυτική Μακεδονία)Batı Makedonya

Nomos

(haritadaki 1 numaralı bölge Attika Periferisi'nin 4 nomos'una denk gelmektedir. Bunlar;)

1. Atina
1. Doğu Attika
1. Pire
1. Batı Attika

2.  Eğriboz
3.  Evritanya
4.  Fokida
5.  Ftiotis
6.  Boeotia
7.  Halkidikya
8.  İmatya
9.  Kılkış
10. Pella
11. Pierya
12. Serez
13. Selanik
14. Hanya
15. Kandiye
16. Laşit
17. Resmo
18. Dırama
19. Meriç
20. Kavala
21. Rodop
22. İskeçe
23. Arta
24. Yanya
25. Preveze
26. Tesprotya
27. Korfu
28. Kefalonya
29. Levkas
30. Zakintos
31. Sakız
32. Midilli
33. Sisam
34. Arkadya
35. Argolis
36. Korent
37. Lakonya
38. Mesinya
39. Kiklad Adaları
40. Oniki Adalar
41. Kardiça
42. Yenişehir
43. Magnezya
44. Tırhala
45. Achaea
46. Aetolia-Acarnania
47. Elis
48. Florina
49. Grevena
50. Kesriye
51. Kozani

(a) Aynoroz (özerk bölgedir)

Şehir
Ülkelerine göre şehir listeleri
Avrupa'daki şehir listeleri

Yunanistan'daki şehirler listesi