El templo funerario de Seti I, también conocido como Gran Templo de Abidos o Memnonium (como deformación de «Men-Maât-Rê», nombre de coronación de Seti I) es un templo-cenotafio construido por el faraón Seti I en Abidos, en el Alto Egipto, y que sería finalizado por su hijo Ramsés II, también de la XIX dinastía. Completado por el cercano Osireion, el templo sirve como un monumental ofrecimiento votivo para atraer la benévola atención de Osiris, el dios de la regeneración y soberano del más allá.

Abidos, cuyos asentamientos se remontan hasta el periodo Naqada I, centro religioso y lugar de peregrinación, donde se pensaba que había sido sepultada la cabeza de Osiris. Desde el Imperio Medio de Egipto, se encuentran allí construcciones con capillas adornadas con estelas votivas en honor de este dios. Sin embargo, todo había sido dejado de lado durante el período de Amarna. Seti I quiso volver a sus orígenes y erigió este templo de millones de años a orillas de la vía procesional, al lado de la "Escalera del Gran Dios" que unía el templo de Osiris con la tumba del dios en Umm el-Qaab. El principal propósito de su construcción fue la adoración entre sus paredes de todos los dioses mayores egipcios y a los faraones que le precedieron, en forma de una gran capilla funeraria.

La lista de los 76 faraones de las principales dinastías "reconocidos" por Seti están grabadas en una pared y es conocida como "Lista Real de Abidos", mostrando el nombre de los faraones en cartuchos, desde el primero, Narmer o Menes, hasta el propio Seti I.

Descripción

El templo está construido sobre un terreno en pendiente que ha hecho necesario el desarrollo de terrazas sucesivas. Su planta es en "L", el edificio principal se encuentra en un eje norte-sur. Está prolongado por el Osireion tumba ficticia del rey, originalmente situado bajo un túmulo, estando separados los dos edificios por pocos metros. El templo funerario se completa con un ala lateral que se extiende hacia el este. De fina piedra caliza se apoya en un cimiento base de piedra arenisca con una profundidad de 1,30 m. Sus paredes están adornadas bajorrelieves, algunos de los cuales presentan una conservación excepcional y mantienen sus colores originales. El templo está consagrado a siete divinidades, incluido el propio rey divinizado, que tienen su propia capilla, Osiris, Isis, Horus, Amón, Ra-Horajti y Ptah. Todas tienen una falsa puerta, excepto la de Osiris, que presenta además una posición de honor especial, conduciendo a un complejo de dependencias dedicado a su culto que comprende dos salas y dos series de tres capillas dedicadas a Osiris, Isis y Horus. Curiosamente, existe una estancia con dos pilares, cerrada, a la que no es posible acceder.

Ramsés II completó la obra a la muerte de su padre,añadiendo  dos patios y un pilono de 62 metros, del que apenas se conserva nada en la actualidad. Estos patios terminan en pórticos con doce pilares rectangulares en terraza. El primer patio albergaba un jardín con árboles y estanques.

El acceso al templo se hacía a través de una rampa corta que terminaba en un pórtico con doce pilares rectangulares. Se disponían tres entradas y cada puerta conducía (después de haber pasado por las dos salas hipóstilas) hacia tres de las siete capillas del templo. La puerta principal da a la capilla de Amón. Más a la derecha, las otras puertas conducen a las capillas de Osiris y Horus. Detrás del templo se encuentra el cenotafio propiamente dcho.

En las salas hipóstilas se puede contemplar una escena de la fundación del templo. Seti fija con la diosa Seshat los contornos del edificio y después coloca las primeras piedras. Otra escena muestra el nacimiento divino del rey. En otra pared, el rey Ramsés II es purificado por Tot y por Hathor. Más allá, aparece de pie ante Osiris e Isis, y les ofrece una estatuilla que le representa. En otras representaciones quema incienso ante Horus y luego le ofrece una estatuilla de Maat. Otra escena muestra al faraón preparando el pilar djed.

A la izquierda de la segunda sala hipóstila se accede a un corredor donde está la Lista Real de Abidos y conduce a una serie de estancias que servían como almacenes de estatuas, barcas sagradas, elementos necesarios en el templo y despensas.

En paralelo a las siete capillas, con entrada por la segunda sala hipóstila se encuentra una sala más grande dedicada a Nefertem y a Ptah-Sokar.

A excepción de la lista de los faraones y un panegírico sobre Ramsés II, las representaciones no son históricas, sino mitológicas. La obra es célebre por su complejidad, conservación, delicadeza y refinamiento artístico, pero carece de la viveza y el carácter de épocas anteriores.

A escasa distancia al noroeste de este templo, Ramsés II construyó, en la misma vía procesional que conduce al templo de Osiris, su templo funerario, el denominado templo de Ramsés II de Abidos, mucho más simple y pequeño.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Arquitectura de Egipto del siglo XIII a. C.
Seti I
Pintura en Egipto del siglo XIII a. C.
Cenotafios de Egipto
Seti I

Templo funerario de Seti I (Abidos)


Religija u Turskoj zastupljena je s nekoliko vjerskih zajednica.

Povijest
U starom vijeku ovdje su bile poganske vjere Tračana i maloazijskih naroda, Hetita, Urartua i dr., a prostirao se i utjecaj susjednih mezopotamskih i krajeva Plodnog polumjeseca. Na obalama je grčkom kolonizacijom proširila se starogrčka religija. Dolaskom Rimljana uz lokalne kultove proširila se starorimska religija. Bili su nazočni i mitraistički kultovi, kultovi Jupitera Dolichenskog te stare judaističke zajednice. U maloazijske krajeve kršćanstvo je došlo još u ranokršćanskom dobu, i veći dio današnje Turske došao je u dodir s kršćanstvom od 2. do 5. stoljeća. Tradicijski su ovdašnji kršćani pripadali istočnoj Crkvi, uz znatan broj monofizita, osobito na istoku. Do širenja islama, vjerojatan je bio upliv i zaratustrizma na krajnjem istoku, uz granicu s Perzijom. Bizantski su krajevi bili mjestom ekumenskih sabora (Efeški sabor). Bizant je bio bastion istočnog kršćanstva. Velika šizma cementirala je to stanje. Širenje islama postupno dolazi na istočne granice, a pohodi u kršćanskim ratovima na kraju su više naškodili samim kršćanima u Bizantu nego što su zaustavili nadiranje islamskih osvajača. Za križarskih ratova na prostoru današnje Turske pojavilo se nekoliko kratkotrajnih zapadnokršćanskih država. Nakon Turaka Seldžuka, dolaze Turci Osmanlije i oni postupno sve više osvajaju bizantsku državu i potiskuju kršćanstvo. Kroz osmansku državu u Tursku dolaze židovski i armenski trgovci. Od tada sve više raste udio sunitskih muslimana. Susjedna šijitska Perzija nije utjecala na širenje šijitskog islama, niti alavitskog iz Sirije. Pravoslavne je kršćane štitio sustav milleta, a katolici su bili pod stalnim pritiskom kao subverzivni element jer su katoličke države jedine predstavljale pravu ugrozu osmanskoj državi. 19. stoljeće donosi liberalizacije i reforme, pa se u Carigrad doseljavaju zapadnoeuropski poduzetnici, i iz tog razdoblja datiraju katoličke četvrti, crkve i groblja. Potkraj 19. stoljeća dolaze izgoni asirskih, armenskih i grčkih kršćana. U Prvome svjetskom ratu počinjen je genocid nad Armencima, koji suvremene turske vlasti poriču. Nakon grčko-turskog rata 1920-ih uslijedila je velika razmjena stanovništva. Tad je i mnogo turskih kršćana bilo prisiljeno otići, premda su bili Turci, a ne Grci, ali kao kršćane smatrali su ih Grcima. Isto se dogodilo i s grčkim muslimanima, koji iako neturci, zbog pripadnosti islamu smatrani su Turcima. U razdoblju prije i poslije drugog svjetskog rata, muslimani iz balkanskih zemalja su zbog politika tamošnjih država odseljavali u Tursku. Turska je danas većinski zemlja sunitskog islama. Sjedište jednog od velikih patrijarha kršćanskih vjera je u Carigradu (carigradska patrijaršija), najuvaženijeg patrijarha među pravoslavnim poglavarima. Na jugu su biskupije Sirska pravoslavne Crkve. Građanskim ratom u Siriji brojne su izbjeglice iz te zemlje završile u Turskoj, među njima i alavitski muslimani iz Sirije i kršćani Antiohijske patrijaršije.

Vjerska struktura
Procjene koje navodi CIA govore o sljedećem vjerskom sastavu:
 muslimani (suniti) 99,8%
 ostali 0,2% (uglavnom kršćani i židovske vjere)

Galerija

Izvori

Religija u Turskoj


O Supergrupo Rio das Velhas é fonte de vários estudos devido aos depósitos auríferos que se encontram neste. Estes depósitos estão diretamente relacionados às grandes zonas de cisalhamento que facilitaram a ascensão do ouro em superfície. É notório citar as minas de Morro Velho, Cuiabá e São Bento como uma das principais do estado de Minas Gerais. Ademais, é possível identificar outras regiões de greenstone belts como fonte de estudos e exploração aurífera no estado de Goiás, como a mineração Serra Grande, na cidade de Crixás e na Bahia, com a Mineração Fazenda Brasileiro no município de Barrocas. Geralmente, o ouro descrito anteriormente destas regiões é encontrado bem próximo aos BIF's (rocha sedimentar ou metassedimentar apresentando carbonatos, óxidos ou silicatos de ferro) de idade arqueana, que são hospedeiros do minério juntamente com filitos.

Localização
A unidade estratigráfica em questão se localiza distribuída na região do Quadrilátero Ferrífero, porção centro-sul do estado de Minas Gerais, próximo à capital Belo Horizonte. O Quadrilátero apresenta importância aurífera e mineral, em geral, de classe mundial. No âmbito do minério de ferro, por exemplo, a região ocupa 60% de toda a produção brasileira. A área total abrange aproximadamente 7 mil quilômetros quadrados e engloba os municípios de Caeté, Itabira, Itaúna, Mariana, Ouro Preto, Sabará, Santa Bárbara, dentre outros diversos.

Litoestratigrafia
O Supergrupo Rio das Velhas é constituído por rochas metassedimentares e metavulcânicas que caracterizam um cinturão de rochas verdes, ou também chamado de greenstone belts. O Supergrupo se divide em dois grupos, Grupo Nova Lima na porção inferior e Grupo Maquiné na porção superior. A divisão entre esses grupos é marcada por uma discordância angular entre as unidades.

O Grupo Nova Lima possuí rochas vulcano-sedimentares, como komatiítos, basaltos toleíticos, rochas vulcânicas félsicas e vulcanoclásticas. Dentre as rochas metasedimentares do grupo, temos xistos cloríticos a grafitosos, filitos, metagrauvacas e quartzitos.

Pode-se dividir o grupo Nova Lima em 3 unidades, contudo, as rochas compreendidas por cada unidade vão depender da interpretação de cada autor. Segundo Ladeira (1980), temos uma unidade metavulcânica, uma unidade metassedimentar química e uma última unidade composta por rochas metassedimentares clásticas.

O Grupo Maquiné pode ser subdividido em duas formações: formação palmital, composta por filitos, filitos quartzosos e quartzitos sericíticos, e Formação Casa forte, constituída por quartzitos sericíticos, quartzitos cloríticos e metaconglomerados. No caso deste grupo, temos a Formação Palmital como sendo a mais basal, enquanto no topo temos a Formação Casa Forte.

Geologia Local
Segundo Carneiro (1992), o fator que elegeu a ocorrência de mineralizações de ouro no Supergrupo Rio das Velhas foi o metamorfismo regional (gradacional e crescente) para leste chegando a atingir fáceis anfibolito. Já na outra parte, atinge fáceis xisto verde (depósitos de ouro são confinados inicialmente em locais que sofreram metamorfismo em tal face), a partir de Condie (1981).

No âmbito estrutural, segundo Araújo (2001), merecem ênfase duas zonas de cisalhamento da região do Quadrilátero Ferrífero que são de extrema importância para a compreensão das ocorrências auríferas na região: a zona de cisalhamento de Tapera e a zona de cisalhamento São Vicente. As principais ocorrências de ouro do Quadrilátero seguem a direção estrutural NW-SE destas estruturas citadas anteriormente, principalmente as ocorrências das cidades de Mariana e Nova Lima.

A partir de Alkmin e Marshak (1998), a evolução destas zonas de cisalhamento está diretamente interligada ao tectônico transporte que as unidades rochosas sofreram no sentido SE-NW por meio de cavalgamentos e falhas de empurrão. Além disso, tais zonas de cisalhamento possuem como resultado nas rochas traços estruturais e indicadores cinemáticos, que nos permite identificar o regime e toda atividade tectônica que as rochas sofreram e qual foi a intensidade.

Referências

Ligações externas

 Geologia do depósito LODE Au-As-Sb Laranjeiras, em metaturbitos do Grupo Nova Lima, Quadrilátero Ferrífero, Minas Gerais, Brasil (páginas 49-60)
 Caracterização Litogeoquímica de rochas do supergrupo Rio das Velhas na região da mina de ouro do "Bahú" Rio Acima - MG. Monografias UFOP.

Supergrupo Rio das Velhas


An Juncus thomasii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michele Tenore. An Juncus thomasii in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus thomasii


Nordschleswigsche Zeitung  var en avis for det tyske mindretal der udkom fra   1. februar 1929 til  17. august 1945. Den blev startet ved en sammenlægning af Apenrader Tageblatt, Sonderburger Zeitung og Neue Tondernsche Zeitung. Avisen havde redaktion i Åbenrå og havde ved starten i 1929 et oplag på ca. 4.500 eksemplarer.

Avisen blev lukket ved Befrielsen i 1945 og flere af dens ansatte dømt som landsforrædere.

Se også
 Der Nordschleswiger

Eksterne kilder og henvisninger
 Om Nordschleswigsche Zeitung på graenseforeningen.dk
 Digitaliserede udgaver af Nordschleswigsche Zeitung i Mediestream
 Nordschleswigsche Zeitung i opslagsværket "De Danske Aviser"

Aviser fra Jylland
Aabenraa

Nordschleswigsche Zeitung


Gustav Walter Heinemann (23. júlí 1899 – 7. júlí 1976) var þýskur stjórnmálamaður sem var forseti Vestur-Þýskalands frá 1969 til 1974. Hann var borgarstjóri Essen frá 1946 til 1949, innanríkisráðherra Vestur-Þýskalands frá 1949 til 1950 og dómsmálaráðherra frá 1966 til 1969.

Æviágrip
Gustav Heinemann fæddist þann 23. júlí 1899 í Schwelm í Vestfalíu. Faðir hans var starfsmaður í verksmiðju Krupp-fjölskyldunnar. Heinemann gekk í ýmsa þýska háskóla og lauk embættisprófi í þjóðfélagsfræðum árið 1922 og doktorsprófi í lögfræði árið 1929.

Heinemann gegndi herþjónustu í fyrri heimsstyrjöldinni en að henni lokinni snerist hann gegn róttækri þjóðernishyggu sem breiddist út í Þýskalandi. Á millistríðsárunum vann Heinemann sem lögfræðingur og síðan sem framkvæmdastjóri "Rínsku stálsmiðjanna". Hann var jafnframt framámaður Vitnisburðar kirkunnar, tímarits þýskra mótmælenda. Heinemann var ávallt harður andstæðingur nasista og var virkur í andspyrnu allan þann tíma sem Hitler var við völd í Þýskalandi.

Stjórnmálaferill
Eftir seinni heimsstyrjöldina tók Heinemann þátt í stofnun Kristilega demókrataflokksins. Hann hóf beina þátttöku í stjórnmálum og varð borgarstjóri í Essen frá 1946 til 1949, þar sem hann gegndi mikilvægu hlutverki í endurbyggingu borgarinnar eftir eyðileggingu stríðsins.

Árið 1949 var Heinemann skipaður innanríkisráðherra í fyrstu stjórn Konrads Adenauer kanslara. Heinemann sagði hins vegar af sér sem innanríkisráðherra og yfirgaf Kristilega demókrataflokkinn árið 1959 vegna skoðanaágreinings við Adenauer. Heinemann var á móti endurhervæðingu Þýskalands, sem hann taldi að myndi hindra endursameiningu landsins. Heinemann stofnaði í kjölfarið eigin stjórnmálaflokk, Alþýska þjóðarflokkinn, sem átti að vera fulltrúi þriðju stefnunnar á milli Kristilegra demókrata og jafnaðarmanna. Þessi flokkur náði aldrei miklu fylgi og því gekk Heinemann árið 1958 í Jafnaðarmannaflokkinn.

Heinemann varð dómsmálaráðherra í ríkisstjórn Kurts Georgs Kiesinger árið 1966 þegar Kristilegir demókratar mynduðu samsteypustjórn með Jafnaðarmönnum. Á meðan Heinemann var dómsmálaráðherra stýrði hann umræðum sem leiddu til þess að starfsemi nýs þýsks kommúnistaflokks var leyfð, en gamli þýski kommúnistaflokkurinn hafði þá verið bannaður í Vestur-Þýskalandi. Kristilegir demókratar í Bæjaralandi, sér í lagi fjármálaráðherrann Franz Josef Strauss, gagnrýndu Heinemann harðlega fyrir að heimila stofnun nýs kommúnistaflokks. Heinemann sagðist ekki gera þetta af neinu dálæti á kommúnistum, heldur þar sem þetta myndi gefa Vestur-Þýskalandi lýðræðislegra yfirbragð en Austur-Þýskalandi og nýr kommúnistaflokkur væri ólíklegur til að ná miklu fylgi.

Forseti Vestur-Þýskalands (1969-1974)
Jafnaðarmannaflokkurinn valdi Heinemann sem forsetaefni sitt í forsetakosningum á vestur-þýska sambandsþinginu árið 1969. Heinemann sigraði Gerhard Schröder, frambjóðanda Kristilegra demókrata, með 512 atkvæðum gegn 506. Var þetta naumasti sigur í forsetakosningum á sambandsþinginu fram til þessa.

Heinemann var forseti þegar hundrað ár voru liðin frá stofnun Þýskalands árið 1971. Í ræðu sem hann hélt við tilefni aldarafmælisins gagnrýndi Heinemann gamlar hugmyndir um stofnun ríkisins, fyrsta kanslarann Otto von Bismarck og ýmis atriði í sögu síðari tíma. Meðal annars gagnrýndi hann það að engir fulltrúar byltinganna 1848 hefðu verið viðstaddir yfirlýsinguna um stofnun Þýskalands í Versölum og sagði að pólitískt vald í þýska keisaradæminu hefði eingöngu verið í höndum aðalsmanna og herforingja en ekki lýðræðislegra stofnana.

Heinemann naut mikilla vinsælda undir lok kjörtímabils síns í forsetaembætti. Hann gaf þó ekki kost á sér til endurkjörs árið 1974 vegna hás aldurs. Heinemann lést árið 1976, tveimur árum eftir að hann lét af forsetaembætti.

Tilvísanir

Forsetar Þýskalands
Innanríkisráðherrar Þýskalands

Gustav Heinemann


Helen Lee Worthing, née Helen Wortham le  à Louisville, Kentucky et morte le  à Los Angeles, est une actrice américaine de comédie musicale et de cinéma, connue peut-être autant pour ses problèmes juridiques que pour son jeu d'acteur. Sa carrière est ruinée en 1929 lorsque le public a découvert qu'elle avait épousé un médecin afro-américain. Elle n'a plus jamais tourné à Hollywood.

Premières années
Helen Wortham est née à Louisville, Kentucky. Fille d'un homme d'affaires de Boston, elle a grandi à Brookline, dans le Massachusetts. Adolescente, elle reçoit un prix pour « les mains et les bras les plus parfaits » à Louisville, Kentucky. Deux ans après cette reconnaissance, les juges l'élisent à l'unanimité comme « la plus belle femme d'Amérique » lors d'un concours qui comptait 10 000 participants.

Carrière
En 1920, elle fait ses débuts à Broadway dans What's in a Name?, peu après elle joue dans  en 1920 à New York. À la suite de cette production, elle va en Angleterre pour apparaître dans une revue comme « la show girl la plus représentative d'Amérique ». Elle joue également dans les éditions 1921, 1922 et 1923 de Ziegfeld Follies.

Elle est jugée par l'artiste, , comme ayant le plus beau profil d'Amérique et sélectionnée par Mary Pickford comme l'une des trois plus jolies filles du pays.

À Hollywood, elle apparait dans des films avec Adolphe Menjou, et avec Mary Astor et John Barrymore dans Don Juan en 1926. Alors que des mois d'attente pour d'autres rôles à l'écran s'écoulent, Miss Worthing commence à compter de plus en plus sur l'alcool pour remonter son courage. Mais plus aucun appel ne vient des studios pour ses services et très vite les invitations à des fêtes cessent également. En peu de temps, elle devient alcoolique et, plus tard toxicomane.

Filmographie

1923 : Enemies of Women d'Alan Crosland
1924 : Janice Meredith de E. Mason Hopper, Mrs Loring.
1925 : The Swan (Sa Majesté s'amuse) de Dimitri Buchowetzki
1925 :  de E. Mason Hopper.
1925 : Le Démon de minuit ()  d'Allan Dwan.
1925 :  de Paul Bern, Josepha.
1925 : The Other Woman's Story de B.F. Stanley, Jean Prentiss.
1926 : Le comte de Luxembourg d'Arthur Gregor.
1926 :  de Svend Gade.
1926 :  de Harley Knoles.
1926 : Don Juan d'Alan Crosland.
1927 : Vanity de Donald Crisp.
1927 : Thumbs Down de Phil Rosen.

Iconographie

Elle a été photographiée par Alfred Cheney Johnston qui a travaillé pour Florenz Ziegfeld pendant plus de 15 ans, prenant principalement des photographies publicitaires et promotionnelles des interprètes des Ziegfeld Follies.

Elle a aussi été photographiée par Adolf de Meyer en 1920 et par Edward Steichen pour Vogue en 1925.

Vie privée
Worthing épouse l'homme d'affaires Jack McDonald en 1921 et ils divorcent en 1922. Une autre source indique qu'elle a secrètement épousé McDonald en 1917. En avril 1922, elle est soignée dans un hôpital après avoir pris du poison. Selon sa femme de chambre, elle pensait que c'était des comprimés contre les maux de tête. Un reportage de l'époque indique que des amis l'avaient décrite comme découragée et qu'un policier avait déclaré: Elle a déclaré « qu'elle avait pris du poison parce qu'elle en avait marre de vivre ». Elle a également déclaré « qu'après être tombée amoureuse à nouveau, elle a appris que son amant non identifié prévoyait d'épouser une autre femme ».

En avril 1927, Worthing est attaquée chez elle. Le Los Angeles Times rapporte que sa femme de chambre l'a trouvée inconsciente, « allongée dans une mare de sang, le nez cassé, les yeux décolorés, une dent cassée et meurtrie sur tout le corps ». Son médecin est le Dr Eugene Nelson et ils ont une relation amoureuse.

En juin 1927, Nelson et Worthing se marient, Ils subissent l'ostracisme parce qu'il est afro-américain. Lorsque le couple sort d'une limousine pour la première d'une pièce, la foule les accueillent avec des grossièretés et la réaction à l'intérieur du théâtre est également hostile. Worthing a rappelé plus tard « l'épreuve subie cette nuit-là » alors que les gens qu'elle pensait être des amis la traitaient froidement . Deux mois après le mariage, Worthing fait faillite volontairement, citant des actifs de 680 $ et des passifs de 19 086,62 $. Elle cherche un soulagement de ses problèmes en consommant de l'alcool et de la drogue, et sa relation avec Nelson se détériore jusqu'à ce qu'elle demande le divorce, prononcé le 26 mai 1932.

Alors qu'il attend le résultat de l'audience de divorce, Nelson demande une annulation au motif que le couple n'a pas satisfait aux exigences mexicaines pour un mariage avant leur mariage à Tijuana. Il continue à plaider sa cause après le divorce et, en janvier 1933, Worthing consent que le jugement de divorce soit annulé et remplacé par une annulation du mariage. Au cours de l'audience, Worthing interrompt la déclaration de son avocat s'opposant à l'annulation pour dire au tribunal : «J'ai confiance dans le médecin. Je dis, qu'il fasse annuler le mariage ».

Worthing disparait brièvement en 1933 après être montée à bord d'un train à Los Angeles le 15 juin pour se rendre à Chicago et à New York. Nelson  signale sa disparition et la police n'arrive pas à la retrouver, même après que deux personnes aient déclaré l'avoir vue à Pasadena. Réapparaissant le 19 juin, elle déclare que Nelson lui a demandé de l'épouser à nouveau, mais a changé d'avis et lui a dit qu'elle devait partir. Elle explique qu'elle a quitté le train à Pasadena parce qu'elle ne voulait pas être renvoyée.

Problèmes légaux
Quelques mois après la fin du mariage, Nelson se plaint au tribunal que Worthing dépense sa pension alimentaire de 12 000 $ en stupéfiants. Par la suite, elle fait face à une audience sur une plainte de folie déposée par un ami qui cite les hallucinations et les menaces de suicide de l'actrice. Le témoignage des psychiatres conduit le juge à l'interner dans un sanatorium, et cet enfermement est suivi d'une libération conditionnelle.

Worthing est arrêtée en août 1933 lorsqu'elle est trouvée en train d'utiliser des stupéfiants, en violation de sa libération conditionnelle, dans un appartement de Los Angeles où elle vit sous un nom d'emprunt. En 1935, une arrestation pour ivresse publique à Ocean Park, en Californie, l'amène à passer une nuit en prison avant d'être condamnée à une amende de 5 $ et à une peine de prison de 10 jours avec sursis et à un an de probation. Des problèmes surviennent  en septembre 1939 lorsque Worthing est condamné à cinq mois de prison dans le comté de Los Angeles pour avoir falsifié une ordonnance de stupéfiant. Moins d'un an plus tard, elle se rend aux autorités, admettant la contrefaçon d'ordonnances de stupéfiants.

Décès
Le 25 août 1948, Helen Lee Worthing est morte d'un empoisonnement aux barbituriques, dans une arrière-cour à Hollywood, où elle vivait avec Jerry Orro, un philippin de 39 ans. Des albums remplis de coupures de presse faisant état de ses succès et de ses échecs sont trouvés à côté du lit dans lequel elle est morte. Elle est enterrée au cimetière d'Inglewood Park

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :

Liens externes

Ziegfeld Girl
Actrice américaine de théâtre
Actrice américaine de cinéma
Actrice américaine du muet
Gagnante d'un concours de beauté
Naissance en janvier 1905
Décès en août 1948
Décès à 43 ans

Helen Lee Worthing


En beta-barrel er den almindelige betegnelse for en protein-struktur, på dansk en beta-tønde, der er et beta-sheet formet som en cylinder og som derved danner en lukket struktur, hvor den første beta-tråd er bundet til den sidste beta-tråd med hydrogenbindinger. Beta-tråde i beta-tønder er typisk arrangeret som antiparallelle peptidkæder.

Tøndestrukturer forekommer i bakterier, mitokondrier og grønkorn som membranproteiner (poriner, der tillader molekyler at passere membranen) og i bakterie og eukaryoter som calyciner, en strukturel superfamilie af proteiner, der binder og transporterer hydrofobe molekyler: lipocaliner (ligand-bindende proteiner klassificeret som transportproteiner), FABP (fedtsyre-bindende proteiner) og avidiner (binder biotin, vitamin B7. Tønde-strukturer som poriner udgør 2-3% af generne i Gram-negative bakterier. Det enestående sammenfald, at membranproteiner med beta-barrel-struktur kun er fundet i bakterier, mitokondrier og grønkorn, leverer et stærkt indicium på at mitokondrier og grønkorn er opstået ved symbiose mellem en bakterie og en celle.

Den specielle struktur

Bakteriers ydre membran indeholder proteiner med beta-barrels med mellem 8 og 22 beta-tråde.

I mange tilfælde finder man at beta-trådene består af vekslende polære og hydrofobe aminosyrer:
 for lipocaliner er de hydrofobe aminosyrerester orienteret ind i det indre af tønden for at danne en hydrofob kerne til binding af en hydrofob ligand og de polære aminosyrerester er orienteret mod ydersiden af tønden på den eksponerede overflade.
 for poriner og andre membran proteiner er det lige omvendt: de hydrofobe aminosyrerester er orienteret mod membranen, hvor de er i kontakt med de omkringliggende lipider, og de hydrofile aminosyrerester er orienteret mod den indre pore.

Også planter har molekyler med beta-tønder. I hver monomer af det tetramere lektin GNL (Galanthis nivalis agglutinin, vintergæk-lektinet) er tre beta-ark hver bestående af fire antiparalelle tråde arrangeret som en 12-trådet beta-tønde med tre bindingssæder for kulhydrat (α-D-mannose).

TOM
Et eksempel på et membranprotein med en beta-barrel er Tom40 som er en del af TOM-komplekset. TOM-komplekset er den primære port for proteiner i mitokondriernes ydre membran, og TOM-komplekset sørger for translokationen af proteiner fra cytoplasmaet til mitokondrierne. TOM står for "translocator in the outer membrane", engelsk for "translokator i den ydre membran". Over 90% af mitokondrie-proteinerene produceres i cytoplasmaet og det indre af Tom40 danner den kanal som er den primære port for disse proteiner til mitokondrierne og sørger for at proteinerne kommer ind i IMS. I mitochondriernes indre membran findes andre porte, der hver især sørger for translokationen af bestemte klasser af proteiner ind i mitokondriet

Tom40 er et transmembran-protein med 19 antiparalelle beta-tråde i membranen med den første og sidste beta-tråd som paralelle peptidkæder.
TOM-komplekset består af flere transmembrane proteiner: Tre Tom40 omkring en kerne af tre Tom22 plus seks Tom5 og tre Tom6 udover ni ikke-transmembrane Tom20.

Se også

 Domæne

Henvisninger og eksterne links

 What membrane proteins look like. Stockholms Universitet

Biokemi
Proteiner

Beta-barrel


An Isachne bicolor in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Vasudeo Narayan Naik ngan Patunkar. An Isachne bicolor in nahilalakip ha genus nga Isachne, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isachne

Isachne bicolor


2002-03 ඕස්ට්‍රේලියානු තුන්කොන් තරඟාවලිය (වඩාත් සාමාන්‍යයෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2002-03 VB තරඟාවලිය ලෙසයි ) යනු එක්දින ජාත්‍යන්තර (ODI) ක්‍රිකට් තුන්කොන් තරඟාවලියක් වන අතර එහිදී ඕස්ට්‍රේලියාව විසින් එංගලන්තයට සහ ශ්‍රී ලංකාවට සත්කාරකත්වය ලබා දුන්නේය. ඔස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය අවසන් මහා තරගයට පිවිසි අතර එය ඕස්ට්‍රේලියාව තරග 2-0ක් ලෙස ජය ගත්තේය.

සංචිත

ප්‍රසාද ලකුණු වගුව

කණ්ඩායම් අදියර

1 වන තරගය: ඕස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය

2 වන තරඟය: ඕස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය

3 වන තරඟය: එංගලන්තය සහ ශ්‍රී ලංකාව

4 වන තරඟය: එංගලන්තය සහ ශ්‍රී ලංකාව

5 වන තරඟය: ඕස්ට්‍රේලියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව

6 වන තරඟය: ඕස්ට්‍රේලියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව

7 වන තරඟය: ඕස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය

8 වැනි තරගය: එංගලන්තය සහ ශ්‍රී ලංකාව

9 වැනි තරගය: ඔස්ට්‍රේලියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව

10 වැනි තරගය: එංගලන්තය සහ ශ්‍රී ලංකාව

11 වන තරඟය: ඕස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය

12 වැනි තරගය: ඔස්ට්‍රේලියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව

අවසාන තරගමාලාව

1 වැනි අවසන් තරගය: ඕස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය

2 වැනි අවසන් තරගය: ඕස්ට්‍රේලියාව සහ එංගලන්තය

ගැලරිය

බාහිර සබැඳි

 Cricinfo හි මාලාවේ මුල් පිටුව

යොමු කිරීම්

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

ඕස්ට්‍රේලියානු තුන්කොන් තරගාවලිය 2002-03


Ultimele zile ale verii este un film românesc din 1976 regizat de Savel Știopul. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Cornel Coman, Ovidiu Iuliu Moldovan și Adriana Ionescu.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Cornel Coman — ing. Dinu Bunea, șeful șantierului
 Ovidiu Iuliu Moldovan — ing. Eugen, directorul unui institut de proiectări din București, vechi prieten al lui Bunea
 Adriana Ionescu — laboranta Luciana
 Constantin Drăgănescu — ing. Avram, prietenul lui Bunea
 Maria Rotaru — profesoara Elvira, iubita din tinerețe a ing. Bunea
 Matei Alexandru — ing. Popovici de la centrala trustului de construcții
 Ana Ciobanu — secretara Felicia
 George Mihăiță — șoferul Șerban
 Constantin Vaeni — muncitorul Grigore
 Fabian Gavriluțiu — ing. Vlad
 George Calboreanu jr. — ing. Arsene, nepotul ing. Popovici
 Constantin Bîrliba — maistrul Florea
 Tamara Buciuceanu — camerista de la hotel
 Gheorghe Cozorici — ing. Chirigiu, directorul general al trustului de construcții
 Vasile Florescu
 Valeriu Arnăutu — recepționer la hotel
 Ion Grapini
 Vera Varzopov
 Nina Bălan
 Carol Kron
 Tudor Stavru
 Alida Colceag
 Carol Marcovici
 Ștefan Lazarovici
 Traian Păruș
 Stamate Popescu
 Mariana Băcioiu
 George Radu Zaharia
 Vasile Huzum
 Ion Albu
 Alexandru Manea
 Alexandru Arșinel — cântărețul de muzică populară de la restaurant
 Pierre Gherase
 Traian Petruț
 Traian Zecheru
 Aurel Bulzan
 Ion Colomieț
 Tatiana Pârvu
 Mihai Dinvale
 Gheorghe Niculescu
 Savel Știopul — călătorul bărbos din tren

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.462.938 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1976 în film

Filme din 1976
Filme regizate de Savel Știopul
Filme românești
Filme în limba română
Filme cu acțiunea pe șantier

Ultimele zile ale verii


Guerrilla art is a street art movement that first emerged in the UK, but has since spread across the world and is now established in most countries that already had developed graffiti scenes. In fact, it owes so much to the early graffiti movement, in the United States guerrilla art is still referred to as 'post-graffiti art'.

Guerrilla art differs from other art forms in it has no external boundary between the image and the environment. While a traditional painting can be moved from one gallery to another without the meaning or the artistic credibility of the piece being affected, street art is environmental, the surface to which it is applied to being as fundamental to the piece's meaning as that which is applied. Without the dynamics of modern life, guerrilla art is reduced to 'art for arts sake' and would be defined by what it is as opposed to what it does.

The production of guerrilla art is focused on cause and effect, not the material piece itself. It aims to produce an effect within the minds of those people who live within the environment being altered. It does not necessarily aim to produce meaningful art in itself.

Guerrilla artists
Guerrilla artists increasingly seem to be moving towards a philosophy of painting a continuous work of art, adding to it over time as less developed elements of the piece are erased by graffiti cleaning efforts or in the battle for space. Art on canvas is not guerrilla art. Although many guerrilla artists regularly produce 'trapped art', they do not generally consider it to be the same thing. This has manifested itself in a wave of new canvas styles that have a guerrilla art style, but are more comprehensive and finished. Few traditional artists would create artwork intentionally meaning for it to be mass produced with little fidelity and put up with wheatpaste. Many guerrilla artists hijack major branding for their own publicity and identity, often at odds with the brand itself. This can be seen with D*Face's hijacking of the Walt Disney signature.

It's not a movement that attempts to support or to oppose brand conditioning. It is the general public's artistic response to it.

Artists

 Banksy is an English-based graffiti artist, political activist and film director whose real identity is unknown. Their satirical street art and subversive epigrams combine dark humour with graffiti executed in a distinctive stenciling technique. Their works of political and social commentary have been featured on streets, walls, and bridges of cities throughout the world.

 In 1978 in downtown Wellington, New Zealand, Barry Thomas planted 180 cabbages forming the word 'CABBAGE' on the corner of Willis and Manners Streets where a hotel and theatre had been demolished. This 'public art project' was called The vacant lot of cabbages aka The cabbage patch. Thomas's intention was to promote inner city parks rather than commercial development. The cabbages lasted six months during which time city residents added to the site and took part in poetry readings and performances.

Use in advertising campaigns
The principles of guerrilla art have occasionally been adopted by corporations in various forms of guerrilla marketing, particularly viral marketing and street marketing. Such activity may be conducted either directly or through the use of front groups, and is used to promote a product or service.

Controversies have arisen over corporate guerrilla campaigns. In 2006, the Australian launch campaign for Coca-Cola Zero Sugar, which included fake blogs and public graffiti, attracted significant criticism for violating ethical standards. Similarly, in 2007, a Boston-based campaign for Aqua Teen Hunger Force caused a citywide bomb scare.

See also
 Culture jamming
 Street installation
 Subvertising
 Bust of Edward Snowden
 Yarn bombing
 Brandalism

References

External links
 POW (Pictures On Walls)
 Banksy
 Iranian Graffiti movement
 GUERRILLA - INTERVENTIONIST - POLITICAL Art Links

Visual arts genres
Graffiti and unauthorised signage
Culture jamming

Guerrilla art


Kathleen "Kate" Capshaw Spielberg (født 3. november 1953) er en amerikansk skuespiller. Hun er bedst kendt for sin rolle som Willie Scott i Indiana Jones og templets forbandelse (1984), der blev instrueret af hendes mand Steven Spielberg. Siden har hun spillet med i Dreamscape (1984), Power (1986), Black Rain (1989), Love Affair (1994), Just Cause (1995) og The Love Letter (1999).

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Texas

Kate Capshaw


Halitağalar, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Mahalleye yerleşen Halit Ağa tarafından verilen isimdir.İkievciler isminin gelişide şöyledir;mahallede bir ev yukarı mahallede,bir evde aşagı mahallede bulunuyordu ve bu evlerin reislerinin adlarıda Halit idi.Dolayısı ile köyle bu iki isimde bağdaşmaktadır.

Coğrafya
Antalya iline 105 km, Manavgat ilçesine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Manavgat'ın mahalleleri

Halitağalar, Manavgat


Święty Gaj () ist ein Ort in der polnischen Woiwodschaft Ermland-Masuren und gehört zur Gmina (Landgemeinde) Rychliki (Reichenbach) im Powiat Elbląg (Elbing).

Geographische Lage und Verkehrsanbindung
Święty Gaj liegt an der Młynowka (Mühlenfließ), 19 Kilometer südwestlich der ehemaligen Kreisstadt Pasłęk (Preußisch Holland) und acht Kilometer nördlich der Stadt Dzierzgoń (Christburg). Bis zur heutigen Kreisstadt Elbląg (Elbing) sind es 25 Kilometer. Die Woiwodschaftsgrenze zu Pommern liegt zwei Kilometer westlich. Im Osten des Dorfes befindet sich ein alter Slawischer Burgwall.

Eine Bahnanbindung besteht nicht mehr. Bis 1945 war Kwietniewo (Königlich Blumenau, 1931–1945 Königsblumenau) die nächste Bahnstation an der Strecke von Elbing nach Miswalde (Myślice), und im Jahre 2004 wurde die Bahnstrecke von Malbork (Marienburg) nach Małdyty (Maldeuten) mit der Bahnstation in Dzierzgoń (Christburg) außer Betrieb gesetzt.

Geschichte

Der vor 1945 Heiligenwalde genannte Ort war ein Kirchdorf mit Domäne. Der Komtur von Christburg (Dzierzgoń) und spätere Hochmeister des Deutschen Ordens, Luther von Braunschweig, verlieh dem Dorf am 17. April 1324 die Handfeste.

Am 28. Mai 1874 kam Heiligenwalde in den neu gebildeten Amtsbezirk Alt Dollstädt (Stare Dolno). Er gehörte bis 1945 zum Landkreis Preußisch Holland im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Im Jahre 1910 zählte der Gutsbezirk Domäne Heiligenwalde 62, die Landgemeinde Heiligenwalde 333 Einwohner.

Am 30. September 1928 schlossen sich die Landgemeinde und der Gutsbezirk Domäne zur neuen Landgemeinde Heiligenwalde zusammen. Die Gesamteinwohnerzahl stieg bis 1933 auf 411 und betrug 1939 noch 380.

Infolge des Zweiten Weltkrieges kam Heiligenwalde zu Polen und erhielt die polnische Bezeichnung "Święty Gaj" (was so viel wie "heiliger Hain" bedeutet). Heute ist der Ort Sitz eines Schulzenamtes (polnisch: sołectwo) innerhalb der Landgemeinde Rychliki und gehört zum Powiat Elbląski der Woiwodschaft Ermland-Masuren (1975 bis 1998 Woiwodschaft Elbląg).

Kirche
Bereits im Jahre 1330 gab es in Heiligenwalde eine Kirche. Vor 1945 war die Bevölkerung Heiligenwaldes fast ausnahmslos evangelischer Konfession. Heiligenwalde bildete mit Königlich Blumenau (1931 bis 1945 Königsblumenau, heute polnisch: Kwietniewo) – hier war der Pfarrsitz – das Kirchspiel Blumenau-Heiligenwalde. Es gehörte nach der Reformation zur Inspektion Saalfeld in Ostpreußen (polnisch: Zalewo) und war dann bis 1945 in den Kirchenkreis Preußisch Holland (polnisch: Pasłęk) innerhalb der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union eingegliedert.

Heute ist die Einwohnerschaft von Święty Gaj mehrheitlich katholischer Konfession. Die Kirche, die jetzt dem Św. Wojciech geweiht ist, ist auch jetzt Filialkirche der Pfarrei in Kwietniewo, gehört aber zum Dekanat Dzierzgoń (Christburg) im Bistum Elbing der Katholischen Kirche in Polen. In Święty Gaj lebende evangelische Christen gehören zur Kirchengemeinde in Pasłęk (Preußisch Holland), die eine Filialgemeinde der Pfarrei in Ostróda (Osterode in Ostpreußen) ist. Sie liegt in der Diözese Masuren der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen.

Persönlichkeit des Ortes
 Otto von Oehlschläger (1831–1904), Jurist und Politiker

Einzelnachweise

Ort der Woiwodschaft Ermland-Masuren
Gmina Rychliki

Święty Gaj


Vivarium Studio es una compañía teatral fundada por Philippe Quesne en París, Francia en el 2003. Establecida con el propósito de innovar, la organización tiene pintores, actores, bailarines, músicos y animales que han creado e interpretado sus trabajos en teatros y festivales en varias partes del mundo. El guion y la dirección de estas obras han estado a cargo de Quesne, como parte de la tradición francesa avant-garde. Los conjuntos, movimientos y diálogos tienden a ser simples y escasos, con mensajes políticos y sociales sutiles y un enfoque en las pequeñas cosas de la vida.

Fundación de Vivarium Studio
Philippe Quesne, artista francés, estableció en el año de 2003 en la ciudad de París el Vivarium Studio como un laboratorio para la innovación teatral, la cual incluía a pintores, actores, bailarines, músicos y animales. Quesne nació en París en el año 1970 y estudió artes visuales y diesño gráfico en L'École Estienne y diseño de escenografía en L'École des Arts Décoratifs de Paris. Ha creado varios diseños para ópera, conciertos, representaciones teatrales y exhibiciones de arte contemporánea, entre muchos otros proyectos.

La compañía ha desarrollado proyectos para galerías de arte, espacios urbanos, parques, jardines y bosques. En estos proyectos, se han tratado diversos temas con frecuente ironía. En éstos se utilizan diferentes recursos como las entrevistas, artículos, poemas, canciones y listas de palabras; junto con actores, sonidos, luces, videos y movimientos. Por lo general, los trabajos hacen referencias a diversas literaturas, ciencias, artes visuales, música, cine e historietas. Vivarium Studio es parte de la tradición de la vanguardia francesa que muchas veces tiene como objetivo burlarse de las ideas propuestas por la burguesía francesa.
Mucho de su trabajo se centra en personajes inusuales representados en situaciones ridículas, quienes después cambian totalmente. Muchas de sus obras se enfocan a los pequeños aspectos de la vida. Quesne también emite en sus trabajos mensajes políticos y sociales relacionados al medio ambiente, aunque no de manera obvia.  Su punto de vista del ambiente por lo general se muestra en la escenografía, así como en una serie de libros de imágenes creados por él mismo, a los cuales nombró Conséquences. El discurso es mínimo,  el espectáculo es denunciado y la presencia es considerada como lo más importante. Existe también un uso consciente del silencio.

Obras creadas por la compañía

Tanto individualmente, como en su papel de director de Vivarium,  Quesne ha creado y producido una gran cantidad de obras. Entre ellas destacan: la pieza multimedia llamada "La Comezón de las Alas" ("La Démangeaison des Ailes"); "Des Expériences" (2004), un proyecto en evolución situado en espacios tan diversos como una galería de arte, un bosque, un estanque y un tiradero; "D'Après Nature" (2006), "L'Effet de Serge" (2007), "La Mélancolie des Dragons" (2008), "Echantillons" (2008) y "Big Bang" (2010).

"L'Effet de Serge" es una tragedia representada en un escenario carente de elementos, sin gestos dramáticos ni diálogo abundante. La escenografía está compuesta por paredes vacías, una mesa de ping-pong, una alfombra, una televisión y puertas francesas que dejan ver un pequeño jardín. La obra habla tanto de la futilidad y el placer, como de la necesidad de las rutinas diarias. Gaëtan Vourc'h da vida al protagonista, al estilo Buster Keaton, que prepara pequeños espectáculos para sus amigos en su sala durante los sábados por la noche. La meta es mostrar la necesidad del impulso creativo que puede ser expresado de la forma más simple. Este proyecto fue patrocinado por Étant donnés, el Fondo Francoamericano para las Artes Visuales, un programa de FACE. "L'Effet de Serge" ganó un Premio Obie en el Festival Under the Radar de Nueva York.

En "La Mélancolie des Dragons", el escenario se enfoca en un Citroën donde se encuentran seis fanáticos del Heavy metal. La historia gira en torno a sus intentos de hacer su propia versión de un parque temático de Disney, como una crítica en contra del consumismo "barato". En "Echantillons," el escenario consiste principalmente en la ventana de una tienda departamental, donde los espectadores usan el botón del ratón de una iMac para dar comandos a los actores que se encuentran detrás del vidrio. El espectáculo "Big Bang" está basado en la teoría evolutiva, en esta obra, seis personas en una pequeña isla reescriben la historia mundial, después de una explosión masiva.

Presentaciones
La compañía es apoyada principalmente por DRAC Île-de-France / the French Ministry of Cultural Affairs . Las obras de Vivarium han sido presentadas en teatros y festivales en Estados Unidos, Brasil, México, Alemania, Suecia y Polonia. Algunos de estos eventos han incluido al International Summer Festival Hamburg, La Ménagerie de Verre París, Festival d'Avignon, Hebbel am Ufer Berlín, Les Spectacles vivants – Centre Pompidou Paris, Kunstencentrum Vooruit Gante, Théâtre de l'Agora Scène nationale d'Evry et de l'Essone, Festival Baltoscandal Rakvere, Rotterdamse.  En México, el grupo ha participado en el Festival Internacional Cervantino . Vivarium tuvo una gira en Estados Unidos en el 2011, con el apoyo de Etant donnés: la Fundación Franco-Americana para las Artes Escénicas (The French-American Fund for the Performing Arts), un programa de la FACE (French American Cultural Exchange), el Germain Motor Company y Pella Window & Door .

Referencias

Grupos de teatro de Francia

Vivarium Studio


Eggjareid Station (Eggjareid holdeplass) er en tidligere jernbanestation på Bergensbanen, der ligger i Raundalen i Voss kommune i Norge.

Stationen åbnede som trinbræt 16. maj 1936. Indtil 9. december 2012 blev den betjent af lokaltog mellem Bergen og Myrdal. På det tidspunkt bestod den af et spor og en perron med et læskur i rødmalet træ.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Bergensbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1936
Jernbanestationer i Hordaland

Eggjareid Station


قناة السعيدة الفضائية بدأت بثها التجريبي يوم 15 أغسطس 2007م من القاهرة على القمر الصناعي المصري نايل سات.

البث التجريبي
بدء البث التجريبي في 15 أغسطس 2007 من مدينة الإنتاج الإعلامي بالقاهرة - جمهورية مصر العربية كأول قناة يمنية خاصة .

العاملون

الإدارة
المدير التنفيذي لقناة السعيدة الفضائية هو حامد الشميري.

المذيعون ومقدمو البرامج
من أبرز مقدمو البرامج في قناة السعيدة
 عبدالسلام الشريحي والذي يقدم برنامج صدى الأسبوع.
 الأستاذ محمد العامري.

أهم البرامج والمسلسلات
 لعل أهم برنامج كان فرسان الميدان وكان يقدم في رمضان لكنه توقف بعد وفاة مقدمه يحيى علي علاو رحمه الله.
 مسلسل همي همك والذي يقدم سنويًا في رمضان وهو مسلسل ساخر بَطَله الفنان فهد القرني.
 مسلسل كيني ميني وهو مسلسل يمني كوميدي توقف إنتاجه.
 برنامج صدى الاسبوع ويقدم أسبوعياً كل يوم جمعة الساعة الثامنة ونصف مساءً بتوقيت اليمن تقديم عبد السلام الشريحي.
 برنامج في عمق الحدث تقديم الأستاذ محمد العامري.
 بالإضافة إلى العديد من البرامج والمسابقات واللقاءات والحوارات والأوبريتات.
 مسلسل خارج التغطية

انظر أيضاً
 قناة سهيل.
 الإذاعة والتلفزيون في اليمن.
 قناة يمن شباب.

المراجع

قنوات تلفزيونية يمنية
قنوات فضائية

قناة السعيدة الفضائية


South Ribble es un distrito no metropolitano con el estatus de municipio, ubicado en el condado de Lancashire (Inglaterra). Fue constituido el 1 de abril de 1974 bajo la Ley de Gobierno Local de 1972 como una fusión de los distritos urbanos de Leyland y Walton-le-Dale y parte del distrito rural de Preston.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, South Ribble tiene una superficie de 112,96 km².

Demografía
Según el censo de 2001, South Ribble tenía 103 867 habitantes (48,73% varones, 51,27% mujeres) y una densidad de población de 919,5 hab/km². El 20,2% eran menores de 16 años, el 72,79% tenían entre 16 y 74 y el 7,02% eran mayores de 74. La media de edad era de 39,17 años.

La mayor parte (96,88%) eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,55% de la población, mientras que el 0,42% había nacido en África, el 0,77% en Asia, el 0,22% en América del Norte, el 0,03% en América del Sur, el 0,11% en Oceanía y el 0,02% en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98% de los habitantes eran blancos, el 0,62% mestizos, el 0,78% asiáticos, el 0,18% negros, el 0,33% chinos y el 0,1% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 84,71%, el budismo por el 0,14%, el hinduismo por el 0,43%, el judaísmo por el 0,03%, el islam por el 0,32%, el sijismo por el 0,04% y cualquier otra religión por el 0,11%. El 8,65% no eran religiosos y el 5,58% no marcaron ninguna opción en el censo.

El 39,96% de los habitantes estaban solteros, el 45,5% casados, el 1,57% separados, el 6,42% divorciados y el 6,54% viudos. Había 42 728 hogares con residentes, de los cuales el 26,5% estaban habitados por una sola persona, el 9,35% por padres solteros con o sin hijos dependientes, el 62,73% por parejas (54,57% casadas, 8,16% sin casar) con o sin hijos dependientes, y el 1,42% por múltiples personas. Además, había 995 hogares sin ocupar y 25 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial del Ayuntamiento de South Ribble (en inglés).

Distritos no metropolitanos de Lancashire

South Ribble


.mr ist die länderspezifische Top-Level-Domain (ccTLD) des Staates Mauretanien. Sie wurde am 24. April 1996 eingeführt und wird von der Universität Nouakchott verwaltet. Jede Domain darf zwischen ein und 63 Zeichen lang sein.

Weblinks
 Website der Vergabestelle

Einzelnachweise

mr
Mauretanien

.mr


David II. (škot. Dàibhidh Bruis) (Dunfermline, 5. ožujka 1324. – Edinburgh, 22. veljače 1371.), škotski kralj, od 1329. do svoje smrti, 1371. godine. Bio je posljednji odvjetak kraljevske linije dinasitje Bruce. Iako je proveo mnogo godina u progonstvu i zarobljeništvu, uspio je spriječiti Engleze da okupiraju Škotsku i sačuvao je snagu monarhije, unatoč porastu moći škotskog plemstva.

Životopis

Rodio se u kraljevskoj obitelji oca Roberta I. († 1329.) i majke Elizabete od Burgha († 1327.). Prema odredbi mirovnog sporazuma, sklopljenog 1328. godine, između Engleza i Škota, četverogodišnji kraljević David oženio je Ivanu, sestru engleskog kralja Eduarda III. (1327. – 1377.).

Krunu je naslijedio kao petogodišnjak, 7. lipnja 1329. godine. Godine 1333., protukandidat na škotsko prijestolje, Eduard Balloil, vazal engleskog kralja Eduarda III., postao je de facto škotskim kraljem, nakon pobjede nad vojskom regenta Sir Archibalda Douglasa. U takvim promijenjenim okolnostima, David II. je 1334. godine otišao u progonstvo na dvor francuskog kralja Filipa VI. Godine 1339. i 1340. borio se u Filipovim neuspješnim kampanjama protiv Eduarda III. Uspio se vratiti u Škotsku 1341. godine, ali nije učinio mnogo, osim uzaludnih haranja preko granice, u Englesku.

Tijekom francuske opsade Calaisa 1346. godine, poražen je, ranjen i zarobljen. Pušten je iz zarobljeništva 1357. godine, uz obavezu plaćanja otkupnine. Budući da nije mogao platiti traženu svotu novca, dogovorio se 1363. godine s kraljem Eduardom III., da će sin engleskog kralja naslijediti škotsko prijestolje, a zauzvrat će se ukinuti novčano potraživanje. Škotski parlament odbacio je dogovor, kojim je u nasljeđivanju krune trebalo zaobići Davidova nećaka i zakonitog prijestolonasljednika, Roberta Stuarta.

Ivana Towerska, s kojom nije imao djece, umrla je 1362. godine, ali ni s drugom ženom Margaretom Drummond također nije imao djece. Umro je 1371. godine u dvorcu u Edinburghu, a naslijedio ga je nećak Robert II., utemeljitelj kraljevske dinastije Stuart, koja je vladala Škotskom, a kasnije i Engleskom i Irskom do početka 18. stoljeća.

Bilješke

Vanjske poveznice

 David II. - Proleksis enciklopedija
 David II., kralj Škotske - Britannica Online
 Kralj David II. - undiscoveredscotland.co.uk
 Kralj David II. Škotski (1329.-1371.) - britroyals.com

Škotski vladari
Bruce

David II. Bruce


Velika loža Austrije (njem. Großloge von Österreich), skraćeno GLvÖ, je regularna, najstarija i najbrojnija velika loža u Austriji.

Povijest
Prve lože austrijskih slobodnih zidara, nakon zabrane njihovog rada u Austrijskom Carstvu 1795. godine, osnivane su u ugarskom dijelu carstva tek poslije 1867. godine i tadašnje podjele carstva u dvojnu monarhiju. Oni su poslije završetka Velikog rata i raspada Austro-Ugarske preselili svoje lože u novoosnovanu republiku te osnivali svoju obedijenciju, Veliku Ložu Beča (Großloge von Wien) već 8. prosinca 1918. godine. U prvih nekoliko godina ova velika loža je imala gotovo dvije tisuće članova u 24 lože. Godine 1930. godine priznata joj je i regularnost od strane Ujedinjene velike lože Engleskee, a tijekom godina priznale su je još i 63 velike lože iz cijelog svijeta. Dolaskom nacista 1938. godine dolazi i do zabrane rada slobodnim zidarima pa su sve lože zatvorene. Postali su žrtva nacističkog terora pa je većina morala emigrirati, a više od stotinu ih je ubijeno do 1945. godine.

Ubrzo nakon završetka Drugog svjetskog rata i sloma nacističke diktature, austrijski slobodni zidari samostalno se okupili, prvo u Koruškoj, a i u drugim dijelovima države osnivajući nove lože. Usprkos nepovoljnim uvjetima u to vrijeme uspjeli su oživjeti i veliku ložu koju su nacisti ugasili. 4. kolovoza 1945. godine je osnovana Velika loža Beča za Austriju (Großloge von Wien für Österreich). Regularnost Velike lože je vraćena 1952. godine formalnim priznanjem UVL Engleske i uspostavljanjem odnosa koji su 1938. godine bili narušeni. A kad su se Savezničke okupacijske vlasti povukle 1955. godine Austrija je ponovo postala suverena republika pa je Velika loža promijenila naziv u Velika loža Austrije. Godine 1975. Velika loža je otvorila masonski muzej u dvorcu Rosenau na sjeveru Donje Austrije.

Posije pada komunizma u istočnoj Europi, Velika loža je posebice bila aktivna na planu uspostave slobodnog zidarstva u bivšim krunskim zemljama. Tako su utemeljene Velika simbolička loža Mađarske 1989. i Velika loža Čehoslovačke (današnja Velika loža Češke) 1990. godine kao i Velika loža Slovačke 2009. godine. Raspadom Jugoslavije osnivane su deputacijske lože s ciljem obnavljanja slobodnog zidarstva u novim državama što je kasnije dovelo do utemeljena Velike lože Hrvatske (1997.), Velike lože Slovenije (1999.) kao i Velike lože Bosne i Hercegovine (2005.).

Ustroj
Sjedište Velike lože Austrije je u Beču.

Lože
Ova velika loža broji više od 3.600 članova u 77 loža. U Beču se nalazi 51 loža a preostalih 26 u ostalih osam saveznih država, i to po pet u Koruškoj i Štajerskoj, po četiri u Donjoj Austriji i Gornjoj Austriji, dok u Salzburgu i Tirolu ima po tri lože te po jedna u Vorarlbergu i Gradišću. Pored ovih loža postoje i 3 deputacijske lože osnovane s posebnom svrhom poput istraživačke loža "Quatuor Coronati".

Loža "Europa u nove svjetove" (Europa zu Neuen Welten) iz Beča je dio lanca istoimenih masonskih loža koje rade pod okriljem regularnih velikih loža u Europi.

U okviru ove velike lože radile su i
 Loža "Ilirija" (njem. Loge Illyria), Beč – djelovala je od 1992. do 1996. godine s ciljem obnove slobodnog zidarstva u Hrvatskoj.
 Loža "Dialogus" (Loge Dialogus), Klagenfurt –  djelovala je od 1994. do 1996. godine s ciljem obnove slobodnog zidarstva u Sloveniji.

Popis velikih majstora
Dosadašnji veliki majstori Velike lože Austrije su:

Karl Doppler (1945. – 1947.)
Bernhard Scheichelbauer (1948. – 1960.)
Carl Helmke (1960. – 1969.)
Heinz Scheiderbauer (1969. – 1975.)
Alexander Giese (1975. – 1987.)
Franz Hausner (1987. – 1991.)
Heinz Scheiderbauer (1991. – 2002.)
Michael Kraus (2002. – 2008.)
Nikolaus Schwärzler (2008. – 2014.)
Georg Semler (od 2014.)

Međunarodna suradnja
Velika loža sudjeluje u radu Svjetske konferencije regularnih masonskih velikih loža. Također, potpisala je povelje o prijateljstvu i međusobnom priznavanju s preko 120 regularnih velikih loža.

Obredi
Primarni masonski obred Velike lože Austrije je Schröderov obred. Velika loža upravlja simboličkim stupnjevima plave lože (učenik, pomoćnik i majstor) i delegira upravljanje visokim masonskim stupnjevima.

Pridružena tijela i redovi
Upravljanje visokim masonskim stupnjevima ova velika loža provodi u četiri pridružena tijela i reda, od kojih svaki predstavlja jedan obred: Drevni i prihvaćeni škotski obred, Yorčki obred, Ispravljeni škotski obred i Vitezovi templari, a na temelju potpisanih konkordata. Ova tijela i redovi su:
 Vrhovno vijeće drevnog i prihvaćenog škotski obred u Austriji (njem. Oberster Rat des Alten und Anerkannten Schottischen Ritus in Österreich) – nadležno za rad Drevnog i prihvaćenog škotskog obreda.
 Konvencija masona yorčkog obreda u Austriji (Konvent der Maurer des York-Ritus in Österreich) – nadležan za rad Yorčkog obreda.
 Ispravljeni veliki priorat Austrije (Rektifizierte Grosspriorat von Österreich) – nadležno za rad Ispravljenog škotskog obreda.
 Suvereni veliki priorat Austrije (Souveränes Großpriorat von Österreich) – nadležno za rad Vitezova templara i Vitezova Malte.

U Austriji postoje i lože iz Reda majstora masona znaka koje rade pod zaštitom Velike lože majstora masona znaka Engleske i Walesa.

Vidi još
 Popis masonskih velikih loža u Europi
 Popis regularnih masonskih velikih loža

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 Službena stranica Škotskog reda

A
Slobodno zidarstvo u Austriji

Velika loža Austrije


Eemshaven (; ) is a seaport in the province of Groningen in the north of the Netherlands.
In 1968, the Dutch government declared the Ems estuary (Eemsmond) to be an economic key region. One of the key developments for the region was the construction of a seaport called Eemshaven. The port was officially opened by  Queen Juliana in 1973. Industry and shipping were slow to develop at the site.

In 2013, a ferry service connects to the German island of Borkum. A ferry service to Rosyth, Scotland, was to start by late October 2019. The plan was officially abandoned in 2020.

A number of power plants operate at the site. Both Electrabel and NUON operate a gas-fired power plant there while RWE Innogy operates a wind farm at the site. RWE is operating a coal-fired plant.

The static inverter station of HVDC NorNed is situated at Eemshaven. One endpoint of the COBRAcable HVDC transmission line to Esbjerg, Denmark is also planned to be built here.

Eemshaven is the landfall point for a high-speed transatlantic fiber-optic cable that connects the U.S. and Europe.

Google Data Center

On 23 September 2014, Google announced that it plans to spend $773 Million building a data center. Since 2022 this datacenter is up and running.

Ferry Eemshaven - Kristiansand

The ferry connection from Eemshaven to Kristiansand started April 2022 the 2020 founded cruise-ferry company Holland Norway Lines operated one ship, the MS Romantika on a route between Eemshaven and Kristiansand. The charter of the ship was announced on 1 November 2021, and was due to last three years with two one-year extensions. This route has now closed and the MS Romantika is moored at Emden in Germany.

Gallery

See also
Holland Norway Lines

References

External links

Transport in Het Hogeland
Germany–Netherlands border crossings
Ports and harbours of the Netherlands
Ports and harbours of the North Sea
Articles containing video clips
1973 establishments in the Netherlands

Eemshaven


Komplo teorisi, bir olayın veya durumun, diğer açıklamalar daha olanaklı iken genellikle farklı politik güdülere sahip, kötücül ve güçlü grupların komplolarına başvurularak açıklanması. Terim aynı zamanda komplolara başvurmanın ön yargıların ve yetersiz bulguların üzerine bina edildiğine yönelik küçümseyici bir yan anlamı da bünyesinde barındırır. Komplo teorileri, yanlışlanmaya direnirler ve döngüsel akıl yürütme ile pekişirler: hem teoriyi yalanlayan bulgular, hem de teoriyi doğrulayan bulguların yokluğu; teorinin doğruluğuna dair kanıt olarak yorumlanır ve bu da komploların kanıt alanından inanç alanına geçmelerine yol açar.

Psikolojik düzlemde,  Makyavelizm ve paranoya ile komplocu düşünüş arasında yüksek seviyeli bir ilişki saptanmıştır.

Köken bilgisi ve tanım
Türk Dil Kurumu, komplo teorisini "bir kimse, kuruluş veya ülkeye karşı gizlice, zarar verici tuzak kurulduğu varsayımına dayanan düşüncelerin tümü" olarak tanımlar. Komplo kelimesi Türkçeye Fransızcada "küçük entrika" anlamına gelen complot kelimesinden geçerken tarihte en eski kullanımı Mehmet Bahaettin'in 1924 tarihli Yeni Türkçe Lugat'inde görülür. Teori kelimesi ise Türkçeye yine Fransızcada "gözlem, nazariye, bilimsel görüş" gibi anlamlara gelen théorie kelimesinden geçip, kelimenin tarihteki en eski kullanımı Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın 1923 tarihli Cehennemlik adlı yapıtında görülür.

Komplo teorisi, komplo ile aynı şey değildir. Barkun'a göre komplolar "iki veya daha fazla kişi tarafından tasarlanan ve/veya uygulamaya konulan gerçek gizli planlar" iken komplo teorileri "düşünsel bir inşa", "olaylara düzenli bir görüntü verebilmek için dünyaya uygulanan bir şablon"dur. Bir komplo teorisi; "küçük ve gizli bir grubun" olayları manipüle ettiğini varsayarak ulusal ve uluslararası olabilir; tek bir olaya odaklanabilir veya çoklu hadiseleri, ülkeleri, bölgeleri ve tarihsel dönemleri kapsayabilir. Komplo teorisyenleri, özel bilgilere veya kendilerini resmi beyana inanan yığınlardan ayıran özel bir düşünce tarzına erişimlerinin olduğunu düşünür.

Örnekler
Her türlü konu bir komplo teorisinin nesnesi olabilse de bazı konular diğerlerinden daha fazla ilgi çeker. Özellikle yeğlenen konular arasında ünlü ölümleri, hükûmet aktiviteleri, gizli teknolojiler, "sahte bayrak" terörizmi ve uzaylı yaşama dair sorular bulunur. En uzun süreli ve en fazla tanınmış komplo teorileri arasında John F. Kennedy Suikastıyla, 1969'da Apollo 11'in aya inişiyle ve 11 Eylül saldırıları ile ilgili kavramların yanında gerçek veya hayali gruplarca hedeflenen sözde dünya hakimiyeti ile ilgili pek çok teori yer alır.

Rağbet
Bazı akademisyenler, komplo teorilerinin bir zamanlar uç kitleler ile sınırlı kalsa da daha sonra kitlesel medyada sıradan hale geldiğini; bunun da komploculuğun 20. yüzyıl sonu ve 21. yüzyıl başı ABD'sinde yeni bir kültürel fenomen olarak ortaya çıkmasına katkıda bulunduğunu öne sürer. Antropolog Todd Sanders ve Harry G. West'e göre Amerikalıların geniş bir kesiminin en az birkaç komplo teorisine itimat ettiğine dair bulgular mevcuttur. Bu durum; komplo teorilerine duyulan inancın sosyologların, psikologların ve folklor uzmanlarının ilgi alanına girmesine yol açmıştır.

Komplo teorileri; Web üzerinde bloglar ve YouTube videoları şeklinde mevcut olup, teorilerin bir başka kaynağı da sosyal medyadır. Web'in komplo teorilerinin yaygınlığını artırıp artırmadığı çalışmaya açık bir sorudur. Komplo teorilerinin arama motoru sonuçlarındaki varlığı ve gösterimi izlenmiş ve çalışılmış, farklı konulara dair sonuçlar arasında kayda değer bir çeşitlilik olduğu ortaya çıkarılıp saygın ve kaliteli linklerin genel bir eksikliği gösterilmiştir.

Türler

Walker'ın beş çeşidi
Reason dergisi editörü Jesse Walker beş çeşit komplo teorisi tanımlamıştır:

 "Dışarıdaki Düşman", bir topluluğa karşı dışarıdan entrikalar düzenleyen figürlere dayanan komplo teorilerini ifade eder.
 "İçerideki Düşman", ülke içinde gizlenip sıradan vatandaşlardan ayırt edilemeyen entrikacıları baz alır.
 "Yukarıdaki Düşman", olayları kendi kazançları için manipüle eden güçlü insanları konu eder.
 "Aşağıdaki Düşman", toplumsal düzeni altüst etmeye çalışan alt sınıfları içerir.
 "İyi huylu komplolar", perde arkasından çalışıp dünyayı iyileştiren ve insanlara yardım eden ruhani kuvvetleri konu eder.

Barkun'un üç çeşidi
Barkun komplo teorilerini üçe ayırır:

 Olaylarla ilgili komplo teorileri sınırlı ve iyi tanımlanmış olaylara işaret eder. Bu tür komplo teorilerine örnek olarak Kennedy suikastı, 11 Eylül ve AIDS'in yayılmasıyla ilgili olanlar örnek verilebilir.
 Sistemik komplo teorilerinde komploların geniş amaçları olduğuna ve bir ülkenin, bölgenin veya tüm dünyanın kontrolüne sahip olduğuna inanılır. Bu tür komplo teorilerinde amaçlar kapsamlı olsa da komploların işleyiş biçimi genellikle basittir: kötücül, tekil bir organizasyon mevcut kurumların içine sızmaya ve bu kurumları yıkmaya yarayacak bir planı yürürlüğe koymuştur. Bu tür senaryolar; Yahudilerin, Hristiyanların, Masonların ve komünizmin sözde entrikalarına odaklanan komplo teorilerinde yaygın olarak görülür.
 Üst komplo teorileri veya süperkomplo teorileri Barkun'a göre çoklu sözde komploları hiyerarşik biçimde birbirlerine bağlar. En tepede uzak ama her şeye gücü yeten kötücül bir güç mevcuttur. Barkun bu türe örnek olarak David Icke ve Milton William Cooper gibilerinin düşüncelerini örnek verir.

Rothbard: sığ ve derin
Ekonomist, tarihçi ve siyasal teorist Murray Rothbard "derin" komplo teorileri ile "sığ" komplo teorilerini karşılaştıran bir model öne sürer. Rothbard'a göre "sığ" bir teorist bir olaya bakıp "Kimin işine yaradı?" sorusunu sorar ve var olduğu düşünülen bir çıkar sahibinin olayları gizlice etkilemekten sorumlu olduğu sonucuna ulaşır. Öte yandan "derin" komplo teorisyeni bir önsezi ile yola çıkıp bulgu arayışına girer. Rothbard, ikinci aktiviteyi belirli olguları kullanarak kendi ilkin paranoyasını doğrulama davranışıyla ilişkilendirir.

Bulgulara karşı komplo teorileri
Dilbilimci Noam Chomsky; komplo teorilerini; akademik dokümanlar veya anaakım medya raporları ile kayda geçmiş, kamusal tanınırlığı yüksek kurumların uzun vadeli davranışlarına odaklanan kurumsal inceleme ile karşılaştırır. Komplo teorileri, bu tür bir olguya nazaran kişilerin gizli koalisyonlarının bulunduğunu varsayıp bu tür koalisyonların sözde eylemleri üzerinde spekülasyon yapar.

King's College London üyesi akademisyen Clare Birchall komplo teorisini "bir popüler bilgi veya yorum çeşidi" olarak tanımlar. Buradaki "bilgi" kelimesinin kullanımı komplo teorilerinin meşru düşünce yöntemleri ile ilintili olarak görülebileceği yolları akla getirir. Birchall'a göre meşru ve gayrimeşru bilgi arasındaki ilişki komplo teorilerinin yaygın reddiyelerinin öne sürdüğünden daha yakındır.

Watergate skandalı gibi doğruluğu kanıtlanan ve çoklu komplo tertipçilerini içeren teoriler genellikle komplo teorisinden ziyade "araştırmacı gazetecilik" ve "tarihsel analiz" olarak anılır. Buna karşın "Watergate komplo teorisi" ifadesi, komployla suçlananların aslında daha derin bir komplonun kurbanları olduğu çeşitli hipotezler için kullanılır. Komplo teorilerine duyulan inanç genellikle bulgulara dayanmaz.

Bir dünya görüşü olarak komploculuk
Tarihçi Richard Hofstadter, 1964 tarihli "The Paranoid Style in American Politics" makalesinde komplocuğunun ve paranoyanın ABD tarihi boyunca oynadığı rolü ele alır. Tarihçi Bernard Bailyn'in 1967 tarihli klasiği "The Ideological Origins of the American Revolution" benzer bir fenomenin Kuzey Amerika'da Amerikan Devrimi öncesi zamanlarda da bulunabileceğine dikkat çeker. Komploculuk gerek insanların tavırlarını, gerekse de nispeten daha küresel ve tarihi olabilen komplo teorisi tiplerini tanımlar.

"Komploculuk" ifadesinin popülerliği 1980'lerde akademisyen Frank P. Mintz tarafından artırılmıştır. Mintz'e göre komploculuk, "tarihin akışında komploların önceliğine duyulan inanç" anlamına gelir.Komploculuk, Amerika'da ve başka herhangi bir yerde çok çeşitli siyasi ve toplumsal grupların ihtiyaçlarını karşılar. Komploculuk; elitleri tespit eder, onları ekonomik ve toplumsal felaketlerden sorumlu tutar, toplumsal hareketin elitleri yüksek pozisyonlardan alaşağı etmesiyle olayların daha iyiye gideceğini varsayar. Hal böyle olunca da komplo teorileri belirli bir dönemi veya ideolojiyi temsil etmez.Time dergisinden Justin Fox'a göre Wall Street tüccarları komplocu akıla en fazla sahip olan insanlar arasındadır. Fox, bu durumu bazı mali piyasa komplolarının gerçekliğine ve komplo teorilerinin piyasanın günlük hareketleri karşısında gerekli oryantasyonu sağlamasına bağlar.

Orta Doğu
Komplo teorileri, Türkiye'nin ve Arap ülkelerinin kültür ve siyasetinde önemli bir yer tutar. Teori çeşitleri koloniciliği, Siyonizmi, süper güçleri, petrolü ve İslam'a karşı savaş olarak görülen Terörizmle Savaş'ı ilgilendirir. Örneğin, Yahudilerin dünya hakimiyeti planınını içerdiği iddia edilen "Siyon Bilgelerinin Protokolleri" adlı sahte doküman İslam dünyasında yaygın olarak okunup desteklenmektedir. Gazeteci-yazar Roger Cohen komplo teorilerinin Arap dünyasındaki popülerliğini "çaresizlerin son sığınağı" olarak değerlendirir. Mısırlı entelektüel Abd al-Munim Said bu tür teorilerin tehlikesine dikkat çekip "bizi sadece hakikatten alıkoymakla kalmayıp, kusurlarımız ve sorunlarımızla yüzleşmemizi de engelliyorlar" şeklinde yorum yapmıştır.

Amerika Birleşik Devletleri
Harry G. West ve diğerlerinin belirttiği üzere komplo teorisyenleri uç bir azınlık olarak göz ardı edilse bile belirli bulgular ABD'nin geniş bir kısmının komplo teorilerine inandığını düşündürür. West ayrıca bu tür inançları aşırı milliyetçilik ve köktendincilik ile karşılaştırır.

Teolog Robert Jewett ve filozof John Shelton Lawrence komplo teorilerinin ABD'deki devamlı popülerliğini Soğuk Savaş'a, McCarthycilik'e ve 1960'lardaki karşı kültürün otoriteyi reddine dayandırır. Hem sol görüşte hem de sağ görüşte Sovyet planları, 11 Eylül saldırıları ve Warren raporlarındaki tutarsızlıklar gibi gerçek olayları; doğrulanmamış geniş çaplı komploların varlığını desteklemek için kullanma eğilimi olduğunu öne sürerler.

Watergate skandalı diğer komplo teorilerine geçerlilik kazandırmak için kullanılmıştır. Olay, Richard Nixon'ın kendisi tarafından diğerlerini altta yatan örüntüyü tamamlamaya davet eden bir "Rorschach mürekkep lekesi" olarak yorumlanmıştır.

Tarihçi Kathryn S Olmsted, Amerikalıların hükûmeti ilgilendiren komplo teorilerine inanmaya yatkın olmasını üç nedene bağlar:

 Soğuk Savaş sırasında hükûmetin erişim alanı ve yürüttüğü gizli aktiviteler. Örneğin Watergate, Tuskegee frengi deneyi, MKUltra projesi ve CIA'in Fidel Castro'ya suikast girişimi için mafya ile yaptığı işbirliği.
 II. Dünya Savaşı'nda Almanların Amerika'ya sızması ve Saddam Hüseyin'in 11 Eylül olaylarının sorumlusu olduğu gibi çürütülmüş iddiaların örnek olarak verilebileceği propaganda amaçlı yayılmış hükûmet tasdikli komplo teorilerinin geçmiş örnek teşkil etmesi.
 1918 Ayaklanma Yasası, COINTELPRO ve çeşitli Kızıl Tehlikelerin birer parçası olarak ayrılıkçılara verilen rahatsızlığın ve hükûmet gözetimlerinin beslediği güvensizlik.

Psikolojik açıklamalar
1960'larda ABD başkanı John F. Kennedy'nin suikaste uğramasıyla ortaya çıkan komplo teorileri, komplo teorilerine duyulan geniş çaplı inancın sosyologların, psikologların ve folklor uzmanlarının ilgi alanına girmesine yol açmıştır. Sosyolog Türkay Salim Nefes, komplo teorilerinin siyasi doğasının altını çizerek bu tür anlatıların en önemli özelliklerinden birisinin toplumsal gruplar arasındaki "gerçek ama gizli" güç ilişkilerini gün yüzüne çıkarma girişiminde bulunmaları olduğunu öne sürer.

Komplo teorilerinin çekiciliği
Michael Barkun; "komplo teorisi"nin günümüz Amerikan kültüründeki kullanımını tartışırken terimin, bir olayı "son derece güçlü ve kurnaz entrikacılar tarafından kötücül bir sonuca ulaşmak için tasarlanan gizli bir planın sonucu" olarak açıklayan bir inancı belirtmek için kullanıldığını savunur. Barkun'a göre komploculuğun çekiciliği üç yönlüdür:

 İlk olarak, komplo teorileri kurumsal incelemenin açıklayamadıklarını açıkladığını iddia eder. Komplo teorileri diğer türlü kafa karıştırıcı olan bir dünyaya anlam kazandırıyormuş gibi görünür.
 İkinci olarak; komplo teorileri, olaylara getirdiği açıklamaları dünyayı keskin bir şekilde ışığın kuvvetleri ve karanlığın kuvvetleri şeklinde bölerek çekici bir basitliğin görüldüğü bir yolla yapar.
 Üçüncü olarak; komplo teorileri; sıklıkla diğerleri tarafından sahip olunmayan veya ilgi gösterilmeyen özel, gizli bir bilgi olarak sunulur. Komplo teorisyenlerine göre kitleler "beyni yıkanmış bir sürü" iken bilgi sahibi olan teorisyen, entrikacıların planlarının iç yüzünü anladığı için kendisini tebrik eder.

Bu üçüncü madde, Mainz Johannes Gutenberg Üniversitesi'nden sosyal psikoloji profesörü Roland Imhoff'un çalışmalarıyla desteklenmiştir. Çalışma; bir teoriye inanan azınlık ne kadar küçükse, teorinin komplo teorisyenlerinin o kadar ilgisini çektiğini göstermiştir.

Hümanist psikologlar, bir sözde komplonun arkasında yattığı varsayılan entrika neredeyse her zaman düşmanca algılansa da sıklıkla ortada teorisyen için bir güvence kaynağı bulunduğunu savunur. Söz konusu psikologlara göre bunun nedeni insani meselelerdeki zorlukların insanlar tarafından oluşturulduğunu ve insanların denetiminde kaldığını hayal etmenin verdiği avuntudur. Eğer bir entrika ortaya çıkarılabiliyorsa, demek ki entrikanın gücünü kırmaya veya entrikaya dahil olmaya dair bir umut mevcuttur. Bir entrikanın gücüne duyulan inanç; insanın saygınlığının iması, insanın kendi kaderinden sorumlu olduğunun bilinçsizce doğrulanmasıdır.

İnsanlar, örneğin, toplumsal gruplar arasındaki güç ilişkilerini ve kötücül güçlerin algılanan varlığını açıklamak için komplo teorileri formülleştirir. Komplo teorisyenliğinin psikolojik kökenleri arasında yansıtma; "önemli bir nedeni olan önemli bir olayı" açıklamaya duyulan ihtiyaç ve paranoyak eğilim gibi bir düşünce bozukluğunun çeşitli türleri ve evrelerinin bir ürünü gösterilmiştir. Bazı insanlar sosyopolitik açıklamaları rastgele, öngörülemez veya açıklanması güç olaylarla karşılaşmanın verdiği güvensizliğe tercih eder.

Barlet ve Lyons'a göre "Komploculuk, komplocuyu alarmı çaldığı için kahraman ilan ederken, şeytanlaştırılmış düşmanları kamu yaranına karşı kurulmuş geniş ve hain planın birer parçası haline getiren özel bir anlatı çeşididir."

Psikolojik kökenler
Bazı psikologlar komploculukta anlam arayışının yaygın olduğuna inanır. Bir kere kavrandığında bilişsel eğilimlerden ve bilişsel çelişkiden kaçınma isteği inancı körükleyebilir. Komplo teorisinin bir toplumsal grubun içine yerleştiği bağlamlarda toplumsal pekiştirmenin de belirli bir rolü olabilir.

Yansıtma
Bazı tarihçiler, komploculukta psikolojik yansıtma olgusundan bir parça bulunduğunu savunmuşlardır. Argümana göre bu yansıtma durumu, kişinin kendi hoş karşılanmayan özelliklerinin komplo sorumlularıyla bağdaştırılması şeklinde kendini gösterir. Tarihçi Richard Hofstadter konuyla ilgili aşağıdakileri ileri sürmüştür:Düşman, birçok nedenden dolayı benliğin bir yansıması olarak görülür. Benliğin hem ideal, hem de kabul edilemez yönleri düşman ile ilişkilendirilir. Paranoyak stilin temel açmazlarından birisi düşmanın taklididir. Örneğin düşman kozmopolitan entelektüel olabilir; ancak paranoyak, bilginlikte ona üstün gelecektir. Ku Klux Klan üyeleri papaz cübbeleri giyerek, detaylı ritüeller ve hiyerarşiler oluşturarak Katolikleri taklit etmişlerdir. John Birch Topluluğu; komünist hücrelere benzer, cephe gruplarıyla sözde gizli operasyonlar yapar ve komünist düşmana atfettiği ideolojik savaşın acımasızlığının devamlılığını telkin eder. Köktenci anti-komünist mücadele hareketlerinin sözcüleri; komünist ülkünün adanmışlığına, disiplinine ve stratejik marifetine olan hayranlıklarını açıkça belirtmişlerdir.

Sosyolojik açıklamalar
Christopher Hitchens, komplo teorisini "demokrasinin egzoz dumanı" olarak tanımlamıştır. Hitchens'a göre komplo teorileri büyük miktarda bilginin çok sayıda insanın arasında dolaşmasının kaçınılmaz bir sonucudur.

Komplo teorileri, suçu komplocunun dahil olmadığı bir grubun üzerine yıkıp komplocunun kendisini ahlaki ve siyasi yükümlülükten kurtararak duygusal açıdan tatmin etici olabilir. Aynı şekilde, The New York Times'da yazan Roger Cohen "tutsak zihinler; ...komplo teorilerine başvurur çünkü komplo teorileri çaresizlerin son sığınağıdır. Kendi yaşamını değiştiremiyorsan, demek ki dünyayı kontrol eden daha büyük bir güç vardır." cümlelerini kullanır.

Sosyolojik tarhiçi Holger Helwig I. Dünya Savaşı'nın kökenine dair Alman açıklamaları üzerinde çalışırken "Bu en önemli olaylar anlaşılması en zor olanlardır çünkü en çok ilgiyi masalcılardan ve şarlatanlardan görürler" ifadelerini kullanmıştır.

Eleştirel teorinin etkisi
Fransız sosyolog Bruno Latour; komplo teorilerinin kitle kültüründeki yaygın popülerliğini, Marksizm'den esinlenen eleştirel teorinin ve benzer fikirlerin 1970'lerden beri akademik çevrelere nüfuz etmesine bağlamıştır.

Latour'a göre akademideki çağdaş eleştirel teorinin %90 kadarı "gerçek pozisyonu ve peri pozisyonu" şeklindeki iki yaklaşımdan birini sergiler. Peri pozisyonu anti-fetişisttir, din ve sanat gibi "inanç nesneleri"nin üzerlerine gücün yansıtıldığı konseptlerden ibaret olduğunu savunur. Latour, bu yaklaşımı uygulayanların kendi dogmatik kuşkularının "bilimce en fazla desteklenenler" olduğunu onaylamaya yönelik ön yargılara sahip olduğunu ileri sürer. Latour'a göre bir durumun tüm gerçekleri ve doğru metodoloji bu kişilere göre görünürde önemli olsa da bilimsel gelişim sadece teorilere itibar kazandırmak için teorilerin üzerini örtmekte kullanılır. "Gerçek pozisyonu" ise kişilerin genellikle gizlice ve farkında olmadan ekonomi ve cinsiyet gibi dış güçlerin boyunduruğu altında bulunduklarını savunur. Latour, akademideki bu iki yaklaşımın da kutuplaşmış ve verimsiz bir atmosfere yol açtığı sonucuna ulaşır. "Şimdi neden eleştirel bir zihin olmanın bu kadar iyi hissettirdiğini anlıyor musun?" sorusunu sorar Latour; hangi tarafı seçersen seç, "Hep haklısın!"

Füzyon paranoyası
Washington Post yazarı Michael Kelly, sağcı ve solcu aktivistlerin savaş karşıtlığı ile ilgili sorunlarda ve kişisel özgürlükleri ilgilendiren konularda birbirleriyle birleşmelerini tanımlamak için "füzyon paranoyası" terimini ortaya atmıştır. Kelly bu durumun kaynağı olarak komploculuğa duyulan paylaşılmış inancı ve paylaşılmış anti-devletçiliği gösterir.

Barkun da terimi benimsemiştir. Terimin; bir zamanlar marjinal Amerikalılarla sınırlı olan paranoyak komplo teorilerinin sentezinin teorilere nasıl genel kabul kazandırdığını, nasıl kitlesel medyada sıradan hale getirdiğini, böylelikle de 20. yüzyıl sonunda ve 21. yüzyıl başında Amerika'da insanların aktif olarak kıyametçi ve binyılcı senaryolara hazırlandığı eşi benzeri görülmemiş bir dönemi nasıl başlattığını ifade ettiğini öne sürer.

Komploların yaşayabilirliği
Fizikçi David Robert Grimes, komplolara dahil olan kişi sayısı üzerinden komploların açığa çıkma sürelerini hesaplamıştır. Hesaplamalarında PRISM gözetim programı, Tuskegee frengi deneyi ve FBI forensik skandalı verilerini kullanmıştır. Grimes'ın hesaplarına göre:

 Ay'a aslında gidilmediğine yönelik bir plan 411 bin kişinin katılımını gerektirecek ve 3.68 yıl içinde açığa çıkacak;
 "küresel ısınma aldatmacası" 405 bin kişinin katılımını gerektirecek ve 3.70 yıl içinde açığa çıkacak;
 "aşı komplosu" (ilaç şirketleri dahil olmadan) en az 22 bin kişinin katılımını gerektirecek ve dahil olan kişi sayısına göre en az 3.15 yılda, en fazla ise 34.78 yılda açığa çıkacak;
 "kanser tedavisinin gizlendiğine" yönelik bir komplo 714 bin kişiyi gerektirecek ve 3.17 yıl içinde açığa çıkacaktır.

Siyasi kullanım
Filozof Karl Popper, Açık Toplum ve Düşmanları adlı eserinde kusurlu bulduğu toplumsal olgularla ilgili "komplocu toplum kuramı"nı ortaya atmıştır. Popper'a göre "bu görüş, tabii toplumda meydana gelen her şeyin, —özellikle savaş, işsizlik, sefalet, darlıklar gibi insanların hoşuna gitmeyen şeylerin— doğrudan doğruya bazı güçlü kişi ve grupların kasıtları sonunda ortaya çıktıklarını öne süren yanlış kuramdan ileri gelmektedir." Popper; totalitarizmin kabilecilik, şovenizm veya ırkçılığa dayanan paranoyak senaryolar tarafından yönlendirilen hayali planlardan ilham alan komplo teorilerinin üzerine kurulduğunu savunmuştur. Popper, hakiki komploların varlığını kabul etse de komplocuların nadiren hedeflerine ulaştıklarına dikkat çekmiştir.

Tarihçi Bruce Cummings de benzer şekilde tarihin komplolar tarafından yönetildiğini reddederek gerçek komploların ortaya çıktıkları yerlerde genellikle tarih üzerinde çok az etkileri olduğunu ve komplocular için öngörülemeyen sonuçlar doğurduğunu belirtmiştir. Cummings, diğer görüşün aksine, tarihin "geniş çaplı kuvvetlerle ve insan topluluklarının geniş yapılarıyla ilerlediği" sonucuna ulaşmıştır.

2009 tarihli bir makalede hukuk bilimciler Cass Sunstein ve Adrian Vermeule sansür ve vergilendirme de dahil olmak üzere komplo teorilerini karşı hükûmetçe verilebilecek bir dizi olası yanıtı göz önünde bulundurmuştur. Sunstein ve Vermeule, yetkililerin karşı yönde demeçler vermesi ve diyalog içine girmesi gerektiği sonucuna varıp bu durumu "bilişsel nüfuz" olarak adlandırmışlardır.

Ayrıca bakınız
 Komplo teorileri listesi
 Türkiye'deki komplo teorileri
Yalan haber
Ockham'ın Usturası
Propaganda
Sözdebilim
Batıl inanç
 Devlet destekli internet propagandası
 Propaganda teknikleri
 Aldatıcı mesaj
 Factoid

Kaynakça

Sınır teorileri
Eleştirel düşünme karşı bariyerler
Aşağılama

Komplo teorisi


Mikado aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Mikado (oyun): İnce ve renkli tahta çubuklarla oynanan bir zeka ve el beceri oyunu.
 Mikadonun Çöpleri: Melih Cevdet Anday tarafından yazılmış tiyatro oyunu.

Ayrıca;
 Eski zamanlarda Japonların imparatorlarına verdikleri unvan: 'Saray kapısı' anlamındadır.
 1975 yılında, İsviçre'yi Eurovision şarkı yarışmasında temsil eden şarkının adı
 Gilbert ve Sullivan'ın komik opereti
 1982 ve 1991 yılları arasında tanınmış fransız pop müzik grubu

Mikado (anlam ayrımı)


Die Haro-Straße () ist eine rund 40 Kilometer lange und 20 Kilometer breite Wasserstraße des Pazifischen Ozeans im südwestlichen Teil British Columbias, die Vancouver Island und die San Juan Islands trennt. Der Verlauf der Straße bildet hier die Grenze zwischen Kanada und den Vereinigten Staaten.

Gleichzeitig ist der Schifffahrtsweg einer der am stärksten frequentierten an der nordamerikanischen Westküste, da er die Hauptzufahrtsroute zum Hafen von Vancouver und in die Straße von Georgia bildet.

Definition
Der USGS definiert den Verlauf beziehungsweise die Grenzen der Haro-Straße wie im Folgenden beschrieben.
Im Südwesten bildet Discovery Island, vor Victoria, den einen Eckpunkt und das südliche Ende von San Juan Island den anderen Eckpunkt. Im Norden wird die Grenze der Haro-Straße durch eine Linie beginnend am nördlichen Ende der Saanich Peninsula von Vancouver Island und dann entlang der Inseln Piers Island, Portland Island, Moresby Island, Stuart Island und Henry Island zum nördlichen Ende von San Juan Island gebildet.

Nach dieser Definition geht die Haro-Straße an ihrem nördlichen Ende jedoch nicht direkt in die Straße von Georgia über, sondern die beiden werden erst durch die Boundary Pass verbunden.

Andere Definitionen der Straße beziehen die Boundary Pass in die Beschreibung der Haro-Straße mit ein.

Geschichte
Nach der am weitesten verbreiteten Version erhielt die Straße ihren Namen im Jahr 1790 vom spanischen Entdecker und Kapitän Manuel Quimper zu Ehren seines Navigators Gonzalo Lopez de Haro. Eine abweichende Version bezieht sich auf den Erzbischof von Mexiko (1772 bis 1800) Alonso Núñez de Haro y Peralta, der für den Namen Pate gestanden haben soll.

Bevor die Straße von europäischen Entdeckern ihren Namen erhielt, waren sie und die dort liegenden Inseln jedoch bereits Jagd- und Siedlungsgebiet verschiedener First Nation, wie der Lummi, der Saanich oder der Klallam.

1846 wurde mit dem sogenannten Oregon Treaty die Grenze zwischen den USA und Großbritannien, entlang des 49. Breitengrades, in der Mitte des Kanals, der den Kontinent von Vancouver Island trennt, und in der Mitte der Juan-de-Fuca-Straße bis zum Pazifischen Ozean festgelegt. Durch die vielen dort gelegenen Inseln gibt es zwei Wasserstraßen, die durch die Mitte des Kanals führen, zum einen die Haro Strait westlich der San Juan Islands und zum zweiten die Rosario Strait entlang der Ostseite der Inselgruppe. Um den genauen Verlauf der Grenze brach 1859 ein "Krieg" aus, der Schweinekonflikt. Mit dem am Ende erzielten Kompromiss wurde die Haro-Straße zur Grenze.

Auf der in der Haro-Straße gelegenen Insel D'Arcy Island war in der Zeit von 1894 bis 1924 eine Leprakolonie für chinesische Immigranten untergebracht.

Klima
Das Klima und die Wassertemperaturen in der Haro-Straße entsprechen grundsätzlich dem des umliegenden Gebiets der Straße vom Georgia, der Juan-de-Fuca-Straße sowie der Rosario-Straße. Nach der Klimaklassifikation nach Köppen ist das Klima mediterran (Csb).

Fauna
Neben Schwertwal und Stellerscher Seelöwe finden sich hier auch verschiedene Lachsarten sowie andere Fische. Ebenfalls können zahlreiche Seevögel gesichtet werden, zum Beispiel die Trottellumme.

Siehe auch
 Salish Sea

Literatur
 Sheila Harrington, Judi Stevenson (Hrsg.): Islands in the Salish Sea: A Community Atlas, Surrey 2005, 2. Aufl. 2007

Weblinks

Einzelnachweise

Meerenge (Pazifischer Ozean)
Meerenge in Kanada
Meerenge in den Vereinigten Staaten
Geographie (British Columbia)
Gewässer in Washington
Grenze zwischen Kanada und den Vereinigten Staaten
Salish Sea
Meerenge in Nordamerika

Haro-Straße


Adriana Duque (20 de maio de 1968) é uma artista que utiliza a fotografia encenada para gerar encontros e contrastes, entre a alta cultura ocidental e seus mitos, com a distopia espacial e social de seu país. As obras de Adriana apresentam imagens relacionadas à infância, interpretada como uma fase inacabada e permanentemente, possuída por personagens ambíguos dos contos de fadas e por elementos familiares intimamente vinculados ao âmbito rural.

Sua fotografia é inspirada pelas histórias das pinturas holandesas do período Barroco, como a do pintor Jan Van Eyck. Também influenciada por artistas como Jeff Wall, Cindy Sherman, e James Casebere e pela fotografia de família. Entre a alusão a um determinado período da pintura e o dilema da convivência da fotografia com a pintura, Duque criou um caminho que resulta numa série de obras nas quais se destaca o impacto visual da sobreposição articulada na representação entre ambas as linguagens. Seus retratos, após criada a ambiência, a luz e a pose, são as referências ao seu próprio universo subjetivo e infantil, em contraponto à postura e atmosfera dos personagens invocados pela pintura holandesa barroca. A artista possui obras em coleções como Instituto Figueiredo Ferraz de Ribeirão Preto; Museo de Arte Moderno de Medellín Colômbia e Museu de Arte do Rio.

Carreira
Adriana Duque nasceu em Manizales, Colômbia. Iniciou seus estudos em artes plásticas pela Universidade de Caldas. Em 2001, ganhou uma bolsa de estudos pelo governo colombiano e pela embaixada francesa para estudar fotografia digital em Barcelona, Espanha. Posteriormente viajou para Paris com o propósito de visitar as vastas coleções de pintura clássica e de visitar o Festival Internacional de Fotografia Europeia em Arles, França.

Em 2003, desenvolveu sua primeira obra, Ricitos de Oro para a série De Cuento en Cuento. A artista construiu um espaço híbrido onde os personagens são arquétipos do conto Cachinhos Dourados e os Três ursos. A obra apresenta um instante de desajuste, uma imagem que à primeira vista expõe um colorido retrato familiar, mas de maneira sutil aborda temas das brechas sociais.

Em 2007, Adriana lançou a série Sagrada Familia onde apresentou arquétipos de personagens e toda uma história que reflete uma sociedade apoiada nas tradições e classes sociais. Hierarquias familiares, a dominação patriarcal e os lugares do feminino e masculino foram o pano de fundo nesta série.

Em 2011, Duque lançou a série Iconos, fotografias de crianças vestidas como em pinturas do início do Renascimento. Mas suas crianças usam fones de ouvido mimetizados de coroas e tiaras usadas na época. Posando como pequenas monarcas, os fones de ouvido, populares no século XXI, simbolizam um isolamento do entorno, uma forma de negar a presença e de manter o outro afastado. Duque conecta esse comportamento contemporâneo com a aura de impavidez e isolamento natural das crianças que habitam as paredes dos museus pelo mundo. Em 2014, a artista lançou Iconos 2, sua primeira exposição individual na Zipper Galeria e continuação da série.

Em 2019, a artista lançou a série Renascimento na Zipper Galeria, onde cada obra foi composta a partir de técnicas de montagem digital. O objetivo da artista foi definir o retrato como um campo em movimento, onde os fragmentos dispersos são remontados meticulosamente na busca de uma imagem ideal. A artista retirou o cenário que compunha a série Iconos para se concentrar na discussão sobre individualidade.

Em 2022, Duque lançou a série Tudo o que tenta se revelar, sua terceira exposição individual na Zipper Galeria. As novas princesas da artista abandonaram suas coroas-fone para se enfeitar com sutis membranas de inspiração vegetal, tecidos leves e translúcidos que abrigam pequenos e frágeis fragmentos de natureza ainda viva, como fragmentos de flor de sabugueiro. A série foi inspirada nos momentos que a artista passou durante a pandemia, em sua casa próxima a uma pequena floresta.

Artistas contemporâneos
Nascidos em 1968

Adriana Duque


Max-Planck-Institut für extraterrestrische Physik (ofte forkortet MPE) er et delinstitut under Max-Planck-Instituts für Physik und Astrophysik oprettet i München i 1963. Det blev i 1991 udskilt som et selvstændigt institut.

Det beskæftiger sig primært med astronomiske observationer fra sattelitter, hvor man søger efter infrarød-, røntgen- og gammastråling. Endvidere foretager man målinger af stofrigt plasma i jordnære områder.

Instituttet er en del af Max-Planck-Gesellschaft og befinder sig i Garching ved München, i umiddelbar nærhed af Max-Planck-Instituts für Astrophysik und der Europäischen Südsternwarte (ESO), med hvem et vist samarbejde eksisterer.

Eksterne henvisninger
 Instituttets hjemmeside

Tyskland
Etableret i 1963
Astronomiske selskaber og institutioner


مرزوق فالح عايض الحبيني العازمي (1952 - )؛ نائب في مجلس الأمة الكويتي وعضو في كتلة العمل الشعبي.

الحياة البرلمانية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1996
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1999
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2003
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2008
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2022
سياسيو كتلة العمل الشعبي
كويتيون من أصل عربي
مواليد 1951
مواليد 1952
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2023

مرزوق الحبيني


Greektown (« Ville grecque »), aussi connu comme The Danforth, est un quartier et une enclave ethnique de la ville de Toronto, au Canada.

Il est situé sur Danforth Avenue, entre Chester Avenue et Dewhurst Boulevard, dans l'est de Toronto. Le quartier est connu pour son architecture datant de 1910 et pour son nombre de restaurants et de magasins grecs. En effet, la région était l'une des principales zones d'établissement des immigrants grecs à Toronto après la Première Guerre mondiale.

Quartier de Toronto
Diaspora grecque au Canada

Greektown (Toronto)


McBride est une municipalité située dans la province de la Colombie-Britannique, dans le centre-ouest.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique

McBride (Colombie-Britannique)


SBHS may refer to:
 Slavonia-Baranja Croatian Party (Croatian: ), a defunct political party of Croatia

Schools
 St. Barnabas High School, The Bronx, New York, New York, United States
 Sam Barlow High School, Gresham, Oregon, United States
 San Benito High School (California), Hollister, California, United States
 San Benito High School (Texas), San Benito, Texas, United States
 San Bernardino High School, San Bernardino, California, United States
 Santa Barbara High School, Santa Barbara, California, United States
 Secondary Board High School, Cuttack, Odisha, India
 Sheepshead Bay High School, Brooklyn, New York, New York, United States
 Shirley Boys' High School, Christchurch, New Zealand
 South Bromsgrove High School, Bromsgrove, Worcestershire, England
 South Broward High School, Hollywood, Florida, United States
 South Brunswick High School (New Jersey), Monmouth Junction, New Jersey, United States
 South Burlington High School, South Burlington, Vermont, United States
 Southeast Bulloch High School, Brooklet, Georgia, United States
 Southland Boys' High School, Invercargill, New Zealand
 Stone Bridge High School, Ashburn, Virginia, United States
 Sturgis Brown High School, Sturgis, South Dakota, United States
 Sydney Boys High School, Sydney, New South Wales, Australia

 Springs Boys High School, Springs, Gauteng, South Africa

SBHS


Rodolfo I da Germânia — duque da Áustria e da Estíria entre 1278 e 1286
Rodolfo I da Boêmia — duque da Áustria e da Estíria entre 1298 e 1307
Rodolfo IV da Áustria — duque da Áustria entre 1358 e 1365
Rodolfo da Áustria (1788–1831) — arquiduque e príncipe da Áustria e da Hungria, arcebispo e cardeal de Olomouc
Rodolfo, Príncipe Herdeiro da Áustria

Desambiguações de antropônimos

Rodolfo da Áustria


Pseudophilautus hoffmanni, හෙවත් හොෆ්මාන්ගේ පඳුරු මැඩියා යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ Rhacophoridae කුලයට අයත් මැඬි විශේෂයකි. ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික මෙම විශේෂය වාර්තා වී ඇත්තේ එහි දර්ශ ප්‍රදේශය වන නකල්ස් කඳුවැටියෙන් පමණි.

මොවුන්ගේ ස්වාභාවික වාසස්ථාන වන්නේ වැසුණු වියනක් සහිත කඳුකර වනාන්තරවල පඳුරු අතර ය. එසේම මොවුන් වනාන්තරවල එනසාල් වගාබිම් ආශ්‍රිතව ද හමුවේ. කෘෂිකර්මාන්තය සහ වන විනාශය තුළින් සිදුවන වාසස්ථාන අහිමි වීම නිසා මොවුන් තර්ජනයට ලක්ව ඇත.

ආශ්‍රේයයන්

hoffmanni
ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික සත්ත්ව ප්‍රජාව
ශ්‍රී ලංකාවේ මැඬියෝ
2005 දී විස්තර කෙරුණු උභයජීවීන්
Taxonomy articles created by Polbot

Pseudophilautus hoffmanni


An Philodice in uska genus han Liliopsida. An Philodice in nahilalakip ha familia nga Eriocaulaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Philodice

Philodice


Babinja groznica (puerperalna sepsa), bolest rodilja koja se razvija nekoliko dana nakon porođaja. Bolesnica ima visoku temperaturu, s drhtavicom i zimicom, opće je stanje loše, nema snage, blijeda je, iz rodnice izlazi gnojni iscjedak neugodna mirisa, a može i krvariti; donji dio trbuha je osjetljiv, ako se razvije upala potrbušnice može biti i napet. Babinja groznica nastaje unošenjem uzročnika gnojenja tijekom rađanja: nečistim (nesterilnim) instrumentima, ako porodničar ili primalja imaju gnojnu ranu ili upalu, ako žena rađa u stanu ili rodilištu gdje postoji zaraza vrbancem (erizipel) ili škrletom (gnojna angina). Budući da trudnica prije porođaja može u rodnici nositi gnojne uzročnike, dovoljno je da porođaj dugo traje i da se rodilju prečesto pregledava, što uzrokuje ascenziju uzročnika gnojenja u šupljinu maternice te iz nje u krvni optok. Prije je babinja groznica značila visoku smrtnost rodilja, umiralo je 5 žena na 1000 porođaja. Danas se uspješno sprječava mjerama asepse i liječi antibioticima.

Bolesti i poremećaji

Babinja groznica