Superisligaen 2017-18, der som følge af et sponsorat fra Dansk Metal blev spillet under navnet Metal Ligaen, var den 58. sæson af den bedste danske ishockeyliga, og den var samtidig turneringen om det 61. danmarksmesterskab i ishockey for mænd. Siden den foregående sæson var ligaen blevet udvidet fra 10 til 11 hold, idet Hvidovre Fighters blev optaget som det 11. hold. Eftersom det blev fastholdt, at holdene i grundspillet fortsat skulle spille en femdobbelt turnering alle-mod-alle, blev antallet af kampe også udvidet til 50 for hvert hold. Fra grundspillet gik nr. 1-10 videre til slutspillet, der blev indledt med det nyindførte "play-in" bedst af fem kampe, efterfulgt af den etablerede struktur med kvartfinaler, semifinaler og finale, som alle bliver spillet bedst af syv kampe, og en bronzekamp over to kampe.

Mesterskabet blev vundet af Aalborg Pirates, der var blevet nr. 2 i grundspillet, og som i finaleserien besejrede grundspilsvinderne Herning Blue Fox med 4-2 i kampe. Den afgørende kamp blev spillet den 24. april 2018 i Gigantium Isarena, hvor piraterne foran 5.000 tilskuere sikrede sig mesterskabet med en sejr på 6-1. Dermed vandt Aalborg Pirates sit første DM i ishockey, mens det for moderklubben AaB Ishockey var historiens anden DM-titel, idet klubben første gang vandt mesterskabet i sæsonen 1980-81. Ingen klub havde inden da vundet mesterskabet med hele 37 års mellemrum. Da holdet tidligere på sæsonen også havde vundet pokaltitlen, blev Pirates endvidere det første hold siden sæsonen 2012-13, der vandt "the double", hvilket kun var sket syv gange tidligere i dansk ishockey.

Bronzemedaljerne blev vundet af Rungsted Seier Capital, som i de to bronzekampe besejrede Esbjerg Energy med en samlet score på 7-4. Nordsjællænderne sikrede sig den samlede sejr i opgøret, da de på i Esbjerg vandt den anden kamp med 4-1 efter først at have spillet 3-3 på hjemmebane, og dermed sluttede klubben sæsonen med DM-medaljer om halsen for første gang siden sæsonen 2002-03.

Maria Raabye Füchsel blev den første danske kvindelige hoveddommer i den bedste danske ishockeyrække for mænd nogensinde, da hun den 26. september passede fløjten i opgøret mellem Herlev Eagles og Odense Bulldogs.

Hold

Ligaen havde deltagelse 11 hold: de 10 hold fra den foregående sæson samt Hvidovre Fighters, der efter ansøgning blev tildelt licens som ligaens 11. hold af Danmarks Ishockey Unions licensudvalg. Det er første gang siden sæsonen 1984-85, at den bedste danske ishockeyliga består af mere end 10 hold.

Økonomi

Det blev endnu en sæson, hvor det blev tydeligt, hvor stor en udfordring der var forbundet med driften af professionelle ishockeyklubber i Danmark.

En uge før turneringsstarten meddelte selskabet bag ligaholdet Herlev Eagles, at holdet på grund af økonomiske udfordringer var i gang med en rekonstruktion af selskabet, der bl.a. medførte at dets kreditorer ville modtage 25 % af deres tilgodehavender, men at holdet forblev i ligaen. Danmarks Ishockey Unions licensudvalg idømte på baggrund af dette Herlev Eagles en straf på 4 minuspoint, hvilket ifølge DIU's love kap. II, § 5 var minimumsstraffen til et ligaselskab, der blev rekonstrueret, og derfor begyndte holdet sæsonen med –4 point.

Der var endvidere økonomiske udfordringer i løbet af sæsonen for Gentofte Stars, Odense Bulldogs og Hvidovre Fighters, men alle holdene formåede at få løst problemerne.

Trænere

Stillinger og resultater

Grundspil

Format

De elleve hold spillede en femdobbelt turnering alle-mod-alle, hvilket gav 50 kampe til hvert hold. Herlev Eagles startede sæsonen med −4 point som følge af en økonomisk rekonstruktion inden sæsonen.

Der blev uddelt point efter IIHF's trepointsystem:
 Sejr i ordinær spilletid gav 3 point.
 Sejr i forlænget spilletid eller straffeslagskonkurrence gav 2 point.
 Nederlag i forlænget spilletid eller straffeslagskonkurrence gav 1 point.
 Nederlag i ordinær spilletid gav 0 point.

De seks bedst placerede hold gik videre til kvartfinalerne. Holdene placeret som nr. 7-10 gik videre til "play-in", hvor de spillede om de sidste to pladser i kvartfinalerne.

Grundspilskampene i perioden 8. september - 21. november fungerede endvidere som kvalifikation til Metal Cup 2017-18, idet de fire bedst placerede hold, når alle hold havde mødt hinanden to gange, Herning Blue Fox, Rungsted Seier Capital, Odense Bulldogs og Aalborg Pirates, kvalificerede sig til pokalturneringen.

Stilling

Kampe

Kampprogram

Spillerstatistik

Topscorere

Plus/minus

Målmænd

Tilskuerstatistik

Slutspil

Slutspillet havde deltagelse af de ti bedste hold i grundspillet og afvikledes som en cupturnering, hvor alle opgør blev spillet bedst af syv kampe, bortset fra play-in-kampene og bronzekampen. De 10 hold i slutspillet var seedet i henhold til deres placering i grundspillet.

Play-in

Play-in havde deltagelse af de fire hold, der endte på 7.- til 10.-pladsen i grundspillet, Odense Bulldogs, Gentofte Stars, SønderjyskE Ishockey og Herlev Eagles, og holdene spillede om de sidste to pladser i kvartfinalerne. De to opgør blev sammensat efter holdenes placering i grundspillet, idet nr. 7 mødte nr. 10 i det ene opgør, mens de andet opgør stod mellem nr. 8 og 9. Opgørene blev spillet bedst af fem kampe, hvor de to hold, der endte på 7.- eller 8.-pladsen i grundspillet, startede serierne med en føring på 1-0 i kampe.

Begge opgør blev vundet af det lavest seedede af de to hold med 3-1 i kampe, eftersom 10.-seedede Herlev Eagles formåede at vinde tre tætte kampe i træk mod Odense Bulldogs (seedet 7), ligesom SønderjyskE Ishockey (9) sejrede tre gange i streg i serien mod de forsvarende DM-sølvvindere Gentofte Stars (8).

Kvartfinaler

Kvartfinalerne havde deltagelse af de seks bedst placerede hold i grundspillet samt de to vindere af play-in-opgørene, og de fire opgør spilledes bedst af syv kampe. De fire bedst placerede hold i grundspillet valgte i seedningsrækkefølge selv deres modstandere i kvartfinalerne blandt de fire lavest seedede hold. Som førsteseedet havde Herning Blue Fox førstevalget, og midtjyderne valgte Herlev Eagles (seedet 10) som modstandere. Dernæst valgte Aalborg Pirates de nordjyske lokalrivaler Frederikshavn White Hawks (5), og da Rødovre Mighty Bulls dernæst pegede på Rungsted Seier Capital (6) som deres foretrukne modstander, efterlod det SønderjyskE Ishockey (9) som kvartfinalemodstandere til de forsvarende mestre, Esbjerg Energy.

Tre af de fire serier blev forholdsvis enkelt vundet af det højst seedede hold. Eneste undtagelse var serien mellem Rødovre Mighty Bulls og Rungsted Seier Capital, der var det første rent sjællandske kvartfinaleopgør siden 1998, og hvor nordsjællænderne i en helt lige serie trak det længste strå med 4-3 i kampe.

Semifinaler

Semfinalerne havde deltagelse af de fire vindere af kvartfinalerne, og opgørene spilledes bedst af syv kampe. Det højst seedede af de tilbageværende hold, Herning Blue Fox, valgte selv sin modstander i semifinalerne blandt de to lavest seedede tilbageværende hold, og midtjyderne valgte Rungsted Seier Capital som semifinalemodstander.

Bronzekamp

Kampen om bronzemedaljerne var et opgør mellem de to tabende semifinalister, Rungsted Seier Capital og Esbjerg Energy, og den afvikledes i form af to kampe, hvor den samlede målscore afgjorde opgøret.

Finale

Finalen var et opgør mellem de to vindere af semifinalerne og blev spillet bedst af syv kampe.

Tilskuerstatistik

Hædersbevisninger

All star-hold

Sæsonens all star-hold blev sammensat af et panel bestående af ishockeyjournalister.

Se også
 Divisionen 2017-18
 Metal Cup 2017-18

Referencer

Eksterne henvisninger
Metal Ligaen
Danmarks Ishockey Union

Sport i Danmark i 2017
Sport i Danmark i 2018
Sæsoner i Superisligaen
Ishockey i 2017
Ishockey i 2018

Superisligaen 2017-18


Cântecele Renașterii este un film românesc din 1969 regizat de Mirel Ilieșiu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Corul Madrigal.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1969 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1969
Filme documentare românești

Cântecele Renașterii


Un caravanserai () era un han de pe marginea drumului, unde călătorii (Caravană) puteau să se odihnească și să se recupereze după o zi de călătorie. Caravanierii au sprijinit fluxul de comerț, informații și persoane din întreaga rețea de rute comerciale care acoperă Asia, Africa de Nord și Europa de Sud-Est, în special Drumul Mătăsii.

Caravanierii au fost o caracteristică comună nu numai de-a lungul Drumului Mătăsii, ci și de-a lungul Drumului Regal al Imperiului Ahemenid, un vechi drum de 2.500 kilometri, care se întindea de la Sardis la Susa, conform lui Herodot: "Acum, relatarea adevărată a drumului în cauză este următoarea: stațiile regale există de-a lungul întregii sale lungimi, și caravanseraiurile sunt excelente; și pe tot parcursul acesteia traversează un traseu locuit și este lipsit de pericol." Alte caravanseraiuri importante urbane au fost construite de-a lungul Grand Trunk Road de pe subcontinentul indian, în special în regiunea mogulă Delhi.

Referințe

Legături externe

 Shah Abbasi Caravanserai, Tishineh
 Caravansara Pictures
 Consideratcaravanserai.net, Texts and photos on research on caravanserais and travel journeys in Middle East and Central Asia.
 Caravanserais (Kervansaray) in Turkey
 The Seljuk Han in Anatolia

Tipuri de hotel
Arhitectură islamică
Arhitectura Iranului
Drumul Mătăsii
Cuvinte și expresii în limba persană

Caravanserai


البيريدوتيت صخر ناري جوفى فوق قاعدى، صواني النسيج يتكون أساسا من معدن الأوليفين بالإضافة إلى بعض المعادن الأخرى مثل الفلسبار، الأوجيت، الهورنبلند، البيروكسينات والأمفيبولات. كانت منتشرة جدا في سلطنة عمان كما في غينيا الجديدة، كاليفورنيا وغيرها من الأماكن.

دراسات
أكدت دراسة مؤخرة أن البيريدوتيت قادر على التقاط كميات هائلة من CO2 من جو الأرض. يعتقد العلماء أنه عندما يتصل ثاني أكسيد الكربون مع صخور البيريدوتيت، يتحول إلى معدن صلب مثل الكالسيت. مما يساعد على تقليص التلوث.
اكتشف الباحثون أن هذه الصخور في صحراء عُمان وفي عملية طبيعية، تستوعب من 10000 إلى 100000 طن من CO2 في السنة.

مراجع

صخور جوفية
صخور فوق مافية
كراتونات
معادن

بيريدوتيت


رشاف هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بنت جبيل في محافظة النبطية.

التسمية

تعود تسمية رشاف إلى رشف وهو إله البرق والرّعد والنّور عند الفينيقيين. كما تُبين بعض الوثائق وجود وادي بقرب القرية يسمّى «وادي الرشيف»، حيث كان يعبره نهر صغير، و الرَّشِيفُ لغةً (كتاب لسن العرب): تَناوُلُ الماء بالشَّفَتَيْنِ، و قيل: الرَّشْفُ ...

الموقع الجغرافي

رشاف، بلدة في قضاء بنت جبيل، محافظة النبطية ترتفع عن سطح البحر 700 متراً، مساحتها 680 هكتاراً، تبعد عن العاصمة بيروت 115 كلم، وعن مركز المحافظة في النبطية 50 كلم، وعن مركز القضاء 8 كلم.

مناخها معتدل صيفاً، بارد شتاء، مع إمكانية تساقط الثلوج أحياناً.

تحدّها صربين من الشمال، وكذلك حاريص، ودبل من الجنوب، حداثا والطيري من الشرق، وبيت ليف من الغرب.

هي من البلدات التي ذاع صيتها خلال الاحتلال الإسرائيلي للجنوب، بين عامي 1978 و2000.

تصل إلى رشاف عبر الطرق التالية:

ـ صور ـ عين بعال ـ قانا ـ صديقين ـ كفرا ـ صرّبين ـ رشاف.

ـ صور ـ عين بعال ـ قانا ـ صدّيقين ـ كفرا ـ حاريص ـ حداثا ـ رشاف.

ـ صور ـ البرج الشمالي ـ بئر السلاسل ـ السلطانية ـ تبنين ـ عيثا الجبل ـ حداثا ـ رشاف.

السكان

يقدّر عدد السكان المسجّلين بنحو 3,200 نسمة. يبلغ عدد المقيمين منهم 300 نسمة في فصل الشتاء، و1,500 نسمة في الصيف. كانت رشاف خاضعة للاحتلال الإسرائيلي، الأمر الذي أدّى إلى نزوح معظم أهاليها إلى الضاحية الجنوبية لبيروت، وإلى صور وعيتيت والرمادية والصرفند والبازورية. ولم يعد الأهالي إلى البلدة بالرغم من الانسحاب الإسرائيلي في العام 2000. كما شهدت البلدة هجرة إلى عدد من الدول الأوروبية.

عرفت البلدة، منذ الانسحاب الإسرائيلي، حركة عمرانية ناشطة. شيّد نحو 200 منزل جديد ووصل عدد المنازل إلى 250 مسكناً موزّعة على 12 حارة أساسية: حي الضيعة- حي الساحة، حي البياض، خلة المغارة، سهلة الزيتون، الرويس، الدبش الشرقي، الدبش الغربي، العاصي، المعبور، عين الجديدة، الصوانة، العقبة..

وفيما يلي مقارنة بين عدد الناخبين في دورة 2040 والانتخابات البلدية 2010 :

العائلات

يصل عدد العائلات الرشافية إلى 24 عائلة، تتوزع بين عائلات كبيرة كعسيلي وجفال وإسماعيل ويحيى وعائلات صغيرة كالشيخ, صولي، علي, وشرارة.
من الجدير بالذكر ان رشاف تتميز بنسبة عالية من المثقفين حاملي شهادة الدكتوراة, منهم من يدرس في مدارس الجنوب وبيروت ومنهم من سافر إلى المهجر.

السلطات المحلية

يوجد في البلدة مجلس بلدي استحدث بناءً على قرار وزير الداخلية رقم 8 تاريخ 13 كانون الثاني 2004. ويتألّف من 12 عضواً تمّ انتخابهم في أيار العام 2004. ونالت البلدية عائداتها من الصندوق البلدي المستقل عن العام 2002 وبلغت حوالي 115 مليون ليرة لبنانية. ويوجد في البلدة مختاران: مختار مقيم في البلدة بصورة دائمة ومختار مقيم في الضاحية الجنوبية لبيروت.

المؤسّسات التربوية

توجد في رشاف مدرسة ابتدائية رسمية. بلغ عدد طلابها المسجّلين حتى تشرين الأول 2004، 26 طالباً، 9 في قسم الروضات و17 في المرحلة الابتدائية. وبلغ عدد الأساتذة فيها خمسة. يقصد الطلاب الآخرون في البلدة (50 طالباً)، ومعظمهم في المرحلة المتوسطة، مدارس كفرا وبنت جبيل.

الحياة الاقتصادية

لا تشغل الأراضي المزروعة سوى نسبة ضئيلة (5.6%) من المساحة الإجمالية للبلدة. وتصل نسبة الأراضي الصالحة للزراعة إلى 37% من المساحة الإجمالية، ويزرع فيها بشكل أساسي الزيتون والتبغ والحبوب. تشتري «الريجي» إنتاج التبغ من المزارعين البالغ عددهم 22 مزارعاً. ويتم بيع إنتاج الزيت والحبوب والزراعات الأخرى (بندورة وشمام وغيره) داخل البلدة. ويقدّر الإنتاج الإجمالي للعسل بنحو 500 كلغ ويتمّ تصريفه داخل البلدة بأسعار تتراوح ما بين 20 و30 ألف ليرة للكيلو الواحد.

رشاف ثقافياً

يعتبر أهالي رشاف من المتعلمين عموماً، وقد ظهر بينهم عدد لا بأس به من الشعراء والأدباء أهمهم الشاعر حسين عسيلي.

رشاف المقاومة

تعتبر بلدة رشاف شأنها شأن قرى الجنوب اللبنانب من القرى التي واجهت الاحتلال الإسرائيلي وقدمت الشهداء دفاعاً عن كرامة وعزة لبنان وفي ما يلي قائمة بشهداء البلدة منذ العام 1976 وحتى 14 آب 2006.

«علي محمد يحيى، منير محمد يحيى، علي أحمد صولي، جواد سليمان عسيلي، الحاجة مريم سويدان، ناظم أحمد عسيلي، جمال أحمد عسيلي، أحمد حسن محمود، محمد عبد الحسين العبد، خليل محمد العبد، يونس ذيب عسيلي، مناهل علي إسماعيل، محمد يوسف عسيلي، حسن محمد حيدر، محمد محمود حيدر، محمود حيدر عسيلي، الحاج حسين الحاج حيدر، الحاج محمود الحاج حيدر، الحاج علي إبراهيم الشيخ علي، أمين مصطفى جفال، سهجنان عبد الرضى شرارة، آمنة عبد الرضى شرارة، حمد علي يحيى، رضا فياض جفّال، نبيه حسن عسيلي، خديجة حسين جفال، بديعة إبراهيم كبسون، محمود محمد عسيلي، حسين يوسف الأطرش، محمد عبد الله العطّار، حميدة حسين الأطرش، حسين محمد عطّار، محمد نعمة يوسف (المفتي)، حسين علي أحمد، أحمد إسماعيل عسيلي، الشيخ أحمد يحيى، علي عبد الله جفال، علي حسين صولي، أحمد علي صولي، علي محمد عسيلي، أحمد يوسف إبراهيم، محمد حسين عسيلي، علي يوسف الأطرش، عبد الأمير محمد يحيى، يعقوب حسين إسماعيل، غازي علي جفال، علي محمود أحمد وأحمد الكبسون·....»

المراجع

 الموقع الرسمي لبلدية رشاف: http://www.rshaf.org
 الموقع الرسمي لوزارة الداخلية اللبنانية:http://www.dgps.gov.lb/goelect/index.php

أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
قرى جبل عامل
قضاء بنت جبيل
مدن لبنان
أماكن مأهولة في قضاء بنت جبيل

رشاف


Die Sri-lankische Badmintonmeisterschaft 1964 war die zwölfte Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Sri Lanka. Sie fand in Colombo statt.

Sieger und Finalisten

Weblinks
 http://www.srilankabadminton.lk/pdf/past_winners.pdf

1964
Badminton 1964
Badmintonwettbewerb in Colombo


Der Dual-Damascene-Prozess bezeichnet in der Halbleitertechnik eine Gruppe von Prozessfolgen zur gemeinsamen ("dual") Fertigung von Leiterbahnebenen und vertikalen Zwischenverbindungen (sogenannten Vias). Die Verfahren stellen eine Weiterentwicklung des einfachen Damascene-Prozesses dar und werden bei der Herstellung der Metallisierungsebenen von integrierten Schaltkreisen (Mikrochips) in Kupfertechnik angewendet.

Der Name "Damascene" stammt von einer antiken Verzierungstechnik, der Tauschierung (auch Damaszierung genannt, ), bei der ein Material in vorher gefertigte Vertiefungen eingebracht wird.

Hintergrund

Anfang der 2000er Jahre wechselten einige Halbleiterhersteller für ihre Produkte das Leiterbahnmaterial von Aluminium auf das besser elektrisch leitfähige Kupfer. Da Schichten aus Kupfer, anders als Aluminium, nicht durch Trockenätzverfahren strukturierbar sind, war mit dieser Änderung auch der Umstieg auf ein anderes Fertigungsprinzip notwendig. Dies führte zur Einführung der galvanischen Abscheidung von Kupfer in zuvor gefertigte Vertiefungen in den dielektrischen Zwischenschichten, dem Damascene- und seine Weiterentwicklung dem Dual-Damascene-Prozess. Der entscheidende Unterschied zwischen diesen beiden Prozessfolgen ist, dass beim Dual-Damascene-Prozess die Vias (von englisch , Kontaktverbindungen zwischen zwei Metallisierungsebenen) und die darüber liegende Metallisierungsebene gemeinsam in einem Prozessschritt mit Kupfer gefüllt wird. Gegenüber zwei nacheinander folgenden Damascene-Schritten, mit denen die gleiche Struktur herstellbar wäre, wird auf diese Weise eine Kupferabscheidung, samt Diffusionsbarriere- und Keimschicht-Abscheidung, sowie ein Kupfer-CMP-Schritt, bei dem das nach der galvanischen Abscheidung überstehende Kupfer eingeebnet wird, eingespart. Die reduzierte Anzahl von Prozessschritten spart Material, Zeit und somit Kosten.

Grundprinzip

Die Reduzierung der notwendigen Metallabscheidungs- und CMP-Schritte wird dadurch erreicht, dass die Strukturen der Via- und einer Leiterbahnebene vor der Metallabscheidung gefertigt und gemeinsam mit Metall gefüllt werden. Analog zum Damascene-Prozess lässt sich auch der Dual-Damascene-Prozess grob in drei größere Prozessabschnitte einteilen: 1. die Abscheidung des Dielektrikums, 2. die Strukturierung des Dielektrikums und 3. die Abscheidung des Leiterbahnmaterials. Im Unterschied zum Damascene-Prozesse wird jedoch keine einfache Dielektrikum-Schicht abgeschieden und strukturiert, sondern ein komplexer Dielektrikaschichtstapel. Des Weiteren ist die Strukturierung der beiden Teilschichten (deutlich) aufwendiger als bei einer Einzelschicht.

Das Prinzip des Dual-Damascene-Prozesses lässt sich am einfachsten verstehen, wenn das Zwischenebenendielektrikum (, ILD, und , IMD) für die Leiterbahnen und Vias als ein Dielektrika-Stapel aus drei Schichten angenommen wird. Die obere IMD-Schicht enthält später die horizontalen Leiterbahnen dieser Metallisierungsebene. Hingegen werden in die untere ILD-Schicht die vertikalen elektrischen Verbindungen (Vias) zwischen der aktuellen und der vorhergehenden Metallisierungsebene eingebracht.

Beide Schichten sind in der Regel ungefähr gleich dick. Als Material kommt üblicherweise Siliziumdioxid oder ein Low-k-Dielektrikum zum Einsatz. Typische Schichtdicken liegen je nach Technologieknoten im Bereich 300–700 nm. Das ILD wird vom IMD durch eine dünne Zwischenschicht getrennt. Diese Zwischenschicht dient während der Herstellung als Ätzstopp. Daher wird hier ein Material gewählt, dass für die verwendeten Ätzprozesse eine deutlich niedrigere Ätzrate als gegenüber dem IMD aufweist. In einem konventionellen Beispielprozess mit Siliziumoxid als ILD/IMD kann hierfür beispielsweise eine ca. 30 nm dünne Siliziumnitrid-Schicht genutzt werden.

Die Abscheidung der drei Schichten erfolgt in der Regel direkt nacheinander. Eine Ausnahme stellt der selbstjustierende Dual-Damascene-Prozess dar, der in diesem Fertigungsabschnitt von dem Grundprinzip abweicht. Bei dieser Variante wird vor der Abscheidung des IMD-Dielektrikums die Ätzstoppschicht strukturiert (siehe Selbstjustierender Dual-Damascene-Prozess).

Im zweiten Abschnitt der Prozessfolge werden die Leiterbahn- und Via-Strukturen in den abgeschiedenen Dielektrikaschichtstapel geätzt. Hierzu nutzt man verschiedene Folgen aus fotolithografischer Strukturierung und Trockenätzen (siehe Abschnitt Strukturierungsvarianten).

Den Abschluss bildet, wie beim Damascene-Prozess, die Abscheidung des Leiterbahnmaterials (meist Kupfer) in den geätzten Strukturen des Schichtstapels. Da Kupfer sehr leicht in das Dielektrikum und das Silizium diffundiert und dort die elektrische Funktion stört, ist vor dem Füllen der Gräben und Vias die Abscheidung einer Kupfer-Diffusionsbarriere an den Seiten- und Bodenflächen der Gräben und Vias notwendig. Sie wird als konforme Schicht über den gesamten Wafer aufgebracht und in den nicht benötigten Bereichen auf der Oberseite des IMD-Dielektrikums nach der Kupfer-CMP entfernt. Die Barriereschicht verringert den Via-Durchmesser. Da diese Verringerung in der Regel nicht durch größere Vias ausgeglichen werden kann, erhöht sich somit der elektrische Widerstand des Via. Um diesen Effekt zu minimieren, kommen daher Barriereschichten bzw. -schichtsysteme aus elektrisch leitfähigen Materialien zum Einsatz, beispielsweise binäre Verbindungen wie Tantal- oder Titannitrid. Nach der Abscheidung der Diffusionsbarriere folgt das Füllen der Gräben und Vias mit dem Leiterbahnmetall, das in der Regel galvanisch abgeschieden wird. Dabei werden die Strukturen überfüllt. Das überschüssige Metall auf der Oberseite des Schichtstapels wird nachfolgend durch chemisch-mechanisches Planarisieren (CMP) zunächst eingeebnet und anschließend bis zur Diffusionsbarriere bzw. bis zum Dielektrikum abgetragen, so dass man eine möglichst ebene Oberfläche erhält.

Um eine Korrosion der Kupferleiterbahnen zu verhindern, folgt nach der CMP die Abscheidung einer Verkapselungsschicht. Da in nachfolgenden Prozessschritten sichergestellt werden muss, dass Kupfer nicht in die darüber liegenden Schichten diffundiert, muss die Verkapselungsschicht gleichzeitig eine Kupferbarriere darstellen. Hierbei kann jedoch nicht das für die Seitenwände genutzte, elektrisch leitfähige Barrieresystem genutzt werden, denn eine auf dem gesamten Wafer vorhandenen leitfähige Schicht würde alle Leitungen kurzschließen. Deshalb kommt hier ein dielektrisches Material wie Siliziumnitrid (Si3N4), Siliziumkarbid (SiC) oder Siliziumkarbonitrid (SiCN) zum Einsatz.

Strukturierungsvarianten

Die zuvor beschriebenen Voraussetzungen für das gemeinsame Füllen von Vias und Leiterbahngräben können auf verschiedene Weisen bereitgestellt werden. Die drei geläufigsten Grundvarianten des Dual-Damascene-Prozess, die sich in der Reihenfolge der notwendigen Fotolithografieschritte unterscheiden und von denen weitere Prozessvariationen existieren, sind:
 TFVL-Dual-Damascene-Prozess (von engl. , dt. "Trench zuerst, Via zuletzt")
 VFTL-Dual-Damascene-Prozess (von engl. , dt. "Via zuerst, Graben zuletzt")
 , dt. "selbstjustierender Dual-Damascene-Prozess"

In der Industrie sind heutzutage aber weitere technisch anspruchsvolle Varianten im Einsatz, die jedoch die Kosten pro Leiterbahnebenen senken können, beispielsweise da weniger Lithografieschritte und/oder weniger Zeit benötigt werden oder die elektrischen Eigenschaften verbessern. Hierzu zählen vor allem Varianten die nur aus einer (dickeren) Dielektrikumschicht basieren. Hierbei werden beispielsweise parasitäre Kapazitäten verringert, da eine Zwischenschicht immer die Dielektrizitätszahl des Gesamtstapels und damit dessen elektrische Kapazität erhöht.
Darüber hinaus wurden zahlreiche weitere Prozessfolgen (wie der Dual-Damascene-Prozess mit metallischer Hartmaske oder mit Mehrschichtfotolacken) entwickelt, um die gestiegenen Anforderungen an die fotolithografische Strukturierung und der Integration neuer Materialien gerecht zu werden.

TFVL-Dual-Damascene-Prozess

Der TFVL-Dual-Damascene-Prozess war die erste umgesetzte Dual-Damascene-Prozessvariante. Wie der Name dieser Variante bereits beschreibt, erfolgt hier die Ätzung der Gräben () in der Leiterbahnebene vor der Ätzung der Vias in der darunterliegenden ILD-Schicht.
Nach der Abscheidung des ILD-Schichtstapels folgen die Abscheidung einer Fotolackschicht und dessen fotolithografische Strukturierung mit dem Muster der Grabenstrukturen. Die Fotolackmaske dient beim nachfolgenden Trockenätzprozess des Dielektrikums als Ätzmaske. Der Ätzprozess endet an der dielektrischen Ätzstoppschicht, die zwischen dem Dielektrikum der Leiterbahnebene und der darunterliegenden Via-Ebene aufgebracht wurde.

Nach dem Ätzen der Gräben wird die erste Fotolackschicht wieder entfernt und eine zweite Fotolackschicht mit dem Strukturmuster der Vias aufgebracht. Anschließend folgt ein zweiter Ätzschritt bei dem zunächst die Ätzstoppschicht geöffnet und anschließend das Via in die ILD-Schicht geätzt wird. Die Fotolackschicht schützt dabei die anderen Bereiche der Waferoberfläche, inklusive der Seitenwände der Grabenstruktur. Nach dem Ätzen der Vias folgen wiederum die Entfernung der Fotolackreste sowie die bereits beschriebene Abscheidung des Leiterbahnmetalls (ggf. mit Barriereschichtsystem).

Der Hauptnachteil des TFVL-Ansatzes ist, dass bei der fotolithografischen Strukturierung der Vias eine möglichst homogene Fotolackschicht abgeschieden werden muss, und dies sowohl auf der Oberseite des ILD-Schichtstapels als auch in den Grabenstrukturen. Dazu muss der flüssig aufgetragene Fotolack verhältnismäßig dick sein. Da jedoch die Auflösung kleiner Strukturen in dicken Fotolackschichten schwieriger zu realisieren ist als in dünneren Fotolackschichten, ist es schwerer den TFVL-Prozess auf kleinere Technologieknoten zu übertragen. Der Via-Strukturierungsschritt benötigt daher eine verhältnismäßig anspruchsvolle Fotolithografie, weswegen die Via-First-Technik in der industriellen Produktion weiter verbreitet ist.

VFTL-Dual-Damascene-Prozess

Beim Via-First-Ansatz wird die Lage der Via-Strukturen vor den Leiterbahnstrukturen definiert. Die Prozessfolge entspricht im Wesentlichen dem des Trench-First-Ansatzes, mit dem Unterschied, dass die Strukturierung Via- und Leiterbahnebenen vertauscht wurden. Das heißt, es wird nach der Abscheidung des Dielektrikaschichtstapels (ILD, Stoppschicht und IMD) eine Fotolackmaske mit dem Strukturmuster der Vias hergestellt und dieses Muster den gesamten Schichtstapel geätzt (mit Ausnahme der Diffusionsbarriere unter der Via-Ebene). Nach dem Entfernen der (Via-)Fotolackmaske wird die zweite Fotolackmaske mit den Strukturen der Gräben hergestellt und die Strukturen in bis zum Erreichen der Ätzstoppschicht in die obere Dielektrikumschicht (IMD) geätzt. Dabei wird die Barriereschicht am Boden des Vias durch Fotolack bzw. einem BARC-Material (BARC = , dt. "untere Antireflexionsschicht") in den Vias vor dem Ätzangriff geschützt. Alternativ wird auch ein hochselektiver Ätzprozess eingesetzt, der das Barrierematerial nicht angreift. Nach dem Ätzen der Gräben folgen wiederum die Entfernung der Fotolackreste sowie die bereits beschriebene Abscheidung des Leiterbahnmetalls (ggf. mit Barriereschichtsystem).

Der Via-First-Ansatz ist aktuell die meist verwendete Variante für die Fertigung von Dual-Damascene-Verbindungen.

Selbstjustierender Dual-Damascene-Prozess

Wie bereits erwähnt, weicht der selbstjustierende Dual-Damascene-Prozess etwas von dem oben beschriebenen Grundprinzip ab. Anders als beim Trench-First- und Via-First-Ansatz wird bei dieser Variante nach der Abscheidung des Dielektrikums der Via-Ebene (ILD) und der Ätzstoppschicht nicht gleich das obere Dielektrikum (IMD) abgeschieden, sondern die Ätzstoppschicht strukturiert. Die Strukturierung der Ätzstoppschicht mit dem Muster der Via-Strukturen erfolgt wie üblich mittels einer Fotolackmaske und einem selektiven Ätzprozess, der das darunterliegende Dielektrikum nicht angreift. Nach dem Ätzen der Stoppschicht, wird die Fotolackmaske entfernt und die obere Dielektrikumschicht abgeschieden, so dass eine vergrabene strukturierte Ätzstoppschicht entsteht. Anschließend folgt die Herstellung der Fotolackmaske mit den Grabenstrukturen. Die Gräben sind dabei an den Via-Öffnungen der vergrabenen Stoppschicht ausgerichtet. Bei der nachfolgenden Ätzung des Dielektrikums werden sowohl die Gräben- als auch die Via-Strukturen hergestellt. Nach dem Ätzen folgen wiederum die Entfernung der Fotolackreste sowie die Abscheidung des Leiterbahnmetalls (ggf. mit Barriereschichtsystem).

Der Nachteil dieser Methode liegt an der notwendigen sehr guten Ausrichtung der Via- und Grabenstrukturen. Andernfalls sind die Vias evtl. deformiert (nicht rund) und die Abscheidung der Diffusionsbarriere bzw. die Füllung der Strukturen ist nicht mehr geschlossen möglich. Aus diesem Grund wird diese Variante kaum in der Produktion genutzt.

Dual-Damascene-Prozess mit metallischer Hartmaske
Eine weitere Prozessvariante ist der Dual-Damascene-Prozess mit metallischer Hartmaske (engl. ). Dabei dient eine auf dem Dielektrikum abgeschiedene metallische Schicht als Hartmaske für den zweiten Ätzschritt.

Die Fertigungsfolge beginnt mit der Abscheidung der Dielektrikum-Schicht, die später sowohl die Vias als auch die Leiterbahnen beinhaltet, zunächst ganzflächig eine metallische Schicht, oft Titannitrid (TiN) aufgebracht. Anschließend wird diese später als Hartmaske dienende Schicht mittels Fotolithografie und Trockenätzen mit den Mustern der Leiterbahnebene (den Gräben, engl. ) strukturiert. Nun wird die Fotolackschicht wieder entfernt.

Nach der Herstellung der Hartmaske mit den Leiterbahnstrukturen geht es zunächst mit der Fertigung der Via-Strukturen weiter. Dazu wird der vorhandene Schichtstapel aus Dielektrikum und Hartmaske mit einem Fotolack bzw. Fotolacksystem beschichtet und dieser mit den Via-Strukturen strukturiert. Anschließend folgt die Ätzung des Dielektrikums und somit die Ätzung der Vias. Die Hartmaske ist in diesem Schritt passiv, das heißt, sie maskiert keine zu ätzenden Bereiche, da die Leiterbahnstrukturen größer als die Via-Strukturen sind. Nach dem Ätzen wird die Fotolackschicht (Vias) wieder entfernt.

Im dritten Teilschritt erfolgt die Ätzung der Leiterbahnstrukturen mithilfe der Hartmaske. Hierbei empfiehlt es sich die bereits geöffneten Vias mit einem Opfermaterial ganz oder teilweise zu füllen. Da keine Ätzstoppschicht genutzt wird erfolgt die Ätzung der Leiterbahnstrukturen zeitgesteuert unter bekannten und gut reproduzierbaren Bedingungen. Nach dem Ätzen folgen wiederum die Entfernung der Fotolackreste sowie die Abscheidung des Leiterbahnmetalls (mit Barriereschichtsystem).

Vorteil dieser Methode ist die bessere Integration und geringere Schädigung des Dielektrikums durch typische Verfahren der Fotolackentfernung, beispielsweise Sauerstoffplasma bzw. die dort emittierte UV-Strahlung, vor allem bei der Verwendung von porösen aber auch bei dichten Low-k-Dielektrika.
Die wesentlichen Herausforderungen für diese Prozessfolge sind zum einen die Wahl des Hartmaskenmaterials (Ätzselektivität, optische Transparenz für eine gute Overlay-Kontrolle aber absorbierend im UV-Bereich) zum anderen muss das Hartmaskenmaterial kompatibel mit dem Kupfer-CMP-Prozess sein.

Einsatz von Low-k-Dielektrikum als ILD- und IMD-Material

Seit einigen Jahren werden anstatt eines CVD-Siliziumdioxids sogenannte Low-k-Dielektrika, das heißt Materialien mit einer niedrigeren Permittivitätszahl als Siliziumdioxid (ε = 3,9), als ILD/IMD-Material eingesetzt, um parasitäre Kapazitäten zu verringern und somit schnellere Schaltzeiten zu erreichen. Auch bei diesen Materialien wurde (zunächst) eine dielektrische Ätzstoppschicht in der Mitte des Schichtstapels eingefügt. Hinsichtlich der Verringerung der elektrischen Kapazität des ILD-Schichtsystems hat dies jedoch negative Folgen. So hat beispielsweise Siliziumnitrid eine Permittivitätszahl von ca. 7 und senkt damit die effektive Permittivitätszahl des Schichtstapels. Für ein Low-k-Dielektrikum der ersten Generation wie fluordotiertes Silikatglas (, FSG, ε = 3,9) verringerten sich die parasitären Kapazitäten im Schichtstapel gegenüber einer reinen Siliziumdioxidschicht in der Realität nicht (vgl. Reihenschaltung von Kondensatoren). Dieser Umstand verringert auch den Nutzen von Low-k-Dielektrika späterer Generation, weshalb in einem ersten Schritt das Siliziumnitrid durch ein anderes Ätzstoppmaterial mit niedrigerer Permittivitätszahl ersetzt wurde. Vor allem Siliziumkarbid (ε = 4,5) und dessen Derivate erwiesen sich auch wegen weiterer guter Eigenschaften als sehr günstig (vgl.).

Mit fortschreitender Verkleinerung der Strukturen jenseits des 130-nm-Knotens war jedoch auch die Permittivitätszahl von Siliziumkarbid zu groß, so dass Prozessvarianten ohne eingebettete Ätzstoppschicht entwickelt wurden. Da kein Endpunktindikator vorhanden ist, nutzen diese Varianten in der Regel zeitgesteuerte Ätzprozesse mit bekannter Ätzrate, um Strukturen definierte Tiefe herzustellen. Die Böden der Gräben liegen damit mitten im Dielektrikum. Dies setzt eine sehr gute Kontrolle des Ätzsystems sowie eine hohe Homogenität auf dem Wafer und von Wafer zu Wafer voraus. Andernfalls können große Unterschiede in den elektrischen Eigenschaften der hergestellten Schaltungen auftreten. Darüber hinaus können weitere negative Effekte wie Kantenverrundung oder die Ausbildung von Mikrogräben an den Kantenecken auftreten.

Vor- und Nachteile, Anwendungsbereiche
Der Dual-Damascene-Prozess ist technologisch weniger aufwendig als der einfache Damascene-Prozess. So wird beim Dual-Damascene-Prozess die Via- und die Leiterbahnebene gemeinsam hergestellt. Damit kann jeweils ein Abscheidungsschritt für das Dielektrikum, die Barriere und das Leiterbahnmetall eingespart werden. Des Weiteren entfällt auch ein technisch anspruchsvoller CMP-Schritt.

Dennoch ist der Dual-Damascene-Prozess aufgrund der hohen Anforderungen an die Lithografie und die Ätzprozesse technisch anspruchsvoller als ein zweifacher Damascene-Prozess. Da die technischen Herausforderungen jedoch mit den gleichen Fertigungsanlagen lösbar sind, ergibt sich aus der geringeren Anzahl von Prozessschritten ein geringerer Material- und Zeitverbrauch (höherer Durchsatz pro Anlage). Zugleich reduziert sich die Anzahl von Variationsquellen.

Eingesetzt wird die Dual-Damascene-Technik in der Regel für nahezu alle Metallisierungsebenen von heutigen integrierten Schaltungen (ICs) mit Kupfer-Leiterbahnen. Kupfer ist sehr schwierig trocken zu ätzen, diffundiert in üblichen dielektrischen Materialien wie SiO2 sehr gut und ist deshalb unbedingt von allen Seiten mit einer Diffusionsbarriere zu umgeben.

Literatur

Einzelnachweise

Halbleitertechnik

Dual-Damascene-Prozess


is a city located in Ishikawa Prefecture, Japan. , the city had an estimated population of 35,188 in 12787 households, and a population density of 550 persons per km². The total area of the city was .

Geography
Kahoku is located in central Ishikawa Prefecture. It is approximately 20 km north of the capital of, Kanazawa, or thirty minutes by train. Kahoku lies between the Sea of Japan to the west, the town of Hōdatsushimizu to the north, the town of Tsubata to the east and the town of Uchinada to the south.  Geographically from the east to west, Kahoku is composed of a mountainous region, a hilly region, a terrace region, a lowland region and then a coastal region. In the northern part of town the Ōmi River flows into the Sea of Japan and in the southern area, the Unoke River flows into the Kahoku Lagoon which marks the southernmost part of Kahoku.

Neighbouring municipalities
Ishikawa Prefecture
Tsubata
Uchinada
Hōdatsushimizu

Climate
Kahoku has a humid continental climate (Köppen Cfa) characterized by mild summers and cold winters with heavy snowfall.  The average annual temperature in Kahoku is 14.1 °C. The average annual rainfall is 2500 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 26.6 °C, and lowest in January, at around 2.9 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kahoku has remained steady over the past 40 years.

History
The area around Kahoku was mostly part of ancient Kaga Province, with  a small portion of its northern area in Noto Province. The area became part Kaga Domain under the Edo period Tokugawa shogunate. Following the Meiji restoration, the area was organised into Kahoku District, Ishikawa. The villages of Takamatsu, Nanatsuka and Unoke were established with the creation of the modern municipalities system on April 1, 1889. Takamatsu was raised to town status on August 1, 1922, Nanatsuka on February 11, 1940 and  Unoke on February 11, 1948. The three towns merged on March 1, 2004 to form the city of Kahoku.

Government
Kahoku has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city legislature of 18 members.

Economy
The local economy of Kahoku is dominated by agriculture.

Education
Kahoku has six public elementary schools and three middle schools operated by the city government; however, the city does not have a high school. The Ishikawa Prefectural Nursing University  is also located in Kahoku.

Junior high schools
Unoke Junior High School
Kahokudai Junior High School
Takamatsu Junior High School

Elementary schools
Unoke Elementary School
Kanazu Elementary School
Takamatsu Elementary School
Ōmi Elementary school
Nanatsuka Elementary school
Sotohisumi Elementary school

Transportation

Railway
  West Japan Railway Company - Nanao Line
 -  -

Highway

Twin towns – sister cities

Kahoku is twinned with:
 Meßkirch, Germany (1985)

Local attractions
Kamiyamada Shell Mound, a National Historic Site

Notable people from Kahoku
 Kitaro Nishida, philosopher

References

External links

 Kahoku City official website
 Kahoku City official website

Cities in Ishikawa Prefecture
Populated coastal places in Japan

Kahoku, Ishikawa


El pájaro amazónico o matico (Icterus croconotus) es una especie de ave paseriforme de la familia Icteridae propia de América del Sur. Se encuentra en Argentina, Bolivia, Brasil, Colombia, Ecuador, Guyana, Paraguay , Perú y el sur de Venezuela.

Hábitat
Vive en los bordes del bosque y en campos abiertos arbolados, principalmente por debajo de los 500 m de altitud.

Descripción
Mide entre 23 y 23,5 cm de longitud. El plumaje es de color naranja muy vivo, extendido por arriba desde el dorso, por la nuca, hasta la corona, con una delgada faja frontal supraocular negra; el cuello, las alas y la cola son negras, en cada ala se destaca una discreta línea blanca en la parte externa. Iris anaranjado a amarillo; bico fino con la mandíbula superior negra y la inferior grisácea.

Alimentación
Se alimenta de frutas, néctar e invertebrados pequeños.

Reproducción
Acostumbra ocupar nidos abandonados de otros turpiales, aunque a veces construye el suyo en huecos de troncos. La hembra pone dos o tres huevos, que incuba durante unos 14 días. Los polluelos vuela fuera del nido desde 15 días después de nacer, pero se alimentan solos, únicamente después de los 40 días de edad.

Taxonomía
Algunos expertos consideran esta especie conespecífica con Icterus jamacaii, otros consideran a ambas como subespecies de Icterus icterus.

Han sido reconocidas dos subespecies de I. croconotus:
I. c. croconotus (Wagler, 1829)
I. c. strictifrons Todd, 1924.

Referencias

Enlaces externos

croconotus
Aves del Amazonas
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1829
Taxones descritos por Johann Georg Wagler

Icterus croconotus


Cupa EHF Feminin 2019-20 a fost a 39-a ediție a Cupei EHF, competiție organizată și supervizată de Federația Europeană de Handbal. Pe 24 aprilie 2020, Federația Europeană de Handbal a anunțat că meciurile rămase de disputat din semifinalele și finala ediției 2019–2020 a Cupei EHF au fost anulate din cauza gravei pandemii de coronaviroză care a afectat și toate competițiile sportive. Ediția 2019–20 s-a încheiat astfel fără nici o echipă câștigătoare.

Formatul
Ediția din 2019-20 a fost a patra după schimbarea, în iulie 2016, a formatului întrecerii. Fosta Cupă EHF a fuzionat cu Cupa Cupelor EHF, rezultând o singură competiție cu un număr mai mare de echipe. Sistemul de joc a fost identic cu cel din ediția anterioară: au existat trei manșe de calificare, o fază a grupelor și faze eliminatorii.

Manșa 1 de calificare
În această manșă au fost distribuite 32 de echipe, care au jucat grupate câte două, în sistem tur-retur. Turul s-a desfășurat între 7 și 8 septembrie 2019, iar returul între 14 și 15 septembrie 2019.

Manșa a 2-a de calificare
În această manșă au fost distribuite în primă fază 18 echipe, din care 17 s-au calificat direct în această rundă, iar cea de-a 18-a a fost echipa care s-a clasat pe locul al 4-lea în turneul de calificare pentru Liga Campionilor. În manșa a 2-a au avansat ulterior și cele 14 echipe câștigătoare din manșa 1. Cele 32 de echipe rezultate în total au jucat grupate câte două, în sistem tur-retur. Turul s-a desfășurat între 12 și 13 octombrie, iar returul între 19 și 20 octombrie 2019.

Manșa a 3-a de calificare
În această manșă au fost distribuite în primă fază 8 echipe, din care 7 direct, conform coeficienților EHF pentru sezonul 2019-20  și performanțelor obținute în respectivele competiții interne, iar cea de-a 8-a a fost echipa care s-a clasat pe locul al 3-lea în turneul de calificare pentru Liga Campionilor.

Ulterior, în manșa a 3-a au avansat și cele 16 echipe câștigătoare din manșa a 2-a. Cele 24 de echipe rezultate în total au jucat grupate câte două, în sistem tur-retur.

Distribuție
Distribuția echipelor în urnele valorice pentru tragerea la sorți a fost anunțată pe 9 iulie.

Tragerile la sorți și datele manșelor
Manșele 1 și a 2-a au fost trase la sorți pe data de 16 iulie 2019, de la ora locală 11:00, la sediul EHF de la Viena, iar extragerea a fost transmisă în direct pe canalul online ehfTV, pe paginile de Facebook și Twitter ale EHF și printr-un live ticker pe pagina de internet eurohandball.com.

Faza calificărilor

Manșa 1
32 de echipe au luat parte la Manșa 1. Echipele au fost distribuite pentru tragerea la sorți în două urne valorice, după cum urmează:

Meciurile din turul manșei s-au jucat pe 7–8, iar cele din retur pe 14–15 septembrie 2019. Pentru a reduce din costurile deplasărilor și cazărilor, majoritatea echipelor a acceptat să joace ambele meciuri în aceeași sală, pe terenul adversarului.

|}
Note

1 Ambele meciuri au fost găzduite de HC Gomel.
2 Ambele meciuri au fost găzduite de HV Quintus.
3 Ambele meciuri au fost găzduite de Super Amara Bera Bera.
4 Ambele meciuri au fost găzduite de ŽRK Kumanovo.
5 Ambele meciuri au fost găzduite de H 65 Höör.
6 Ambele meciuri au fost găzduite de TSV Bayer 04-Werkselfen.
7 Ambele meciuri au fost găzduite de GK Astrahanocika.

8 Ambele meciuri au fost găzduite de HC Galiceanka.
9 Ambele meciuri au fost găzduite de SCM Craiova.
10 Ambele meciuri au fost găzduite de IUVENTA Michalovce.
11 Ambele meciuri au fost găzduite de Byåsen Handball Elite.
12 Ambele meciuri au fost găzduite de Valur Handbolti.
13 Ambele meciuri au fost găzduite de A.C. PAOK.
14 Ambele meciuri au fost găzduite de Metraco Zagłębie Lubin.

Manșa a 2-a

34 de echipe au luat parte la manșa a 2-a, din care 16 echipe calificate din manșa 1 și 18 echipe calificate direct în manșa a 2-a. Meciurile din turul manșei s-au jucat pe 11–13, iar cele din retur pe 19–20 octombrie 2019.

|}
Note

1 Ambele meciuri au fost găzduite de Nantes Atlantique Handball.
2 Ambele meciuri au fost găzduite de Odense Håndbold.
3 Ambele meciuri au fost găzduite de HC Gomel.
4 Ambele meciuri au fost găzduite de SCM Craiova.

Manșa a 3-a

24 de echipe au luat parte la tragerea la sorți pentru manșa a treia, care a avut loc pe 22 octombrie 2019. Meciurile din turul manșei s-au jucat pe 9–10 noiembrie, iar cele din retur pe 16–17 noiembrie 2019. Urnele valorice pentru tragerea la sorți au fost alcătuite după cum urmează:

|}

Faza grupelor

Echipele care au jucat în această fază au fost distribuite în patru grupe de câte patru echipe:

Distribuția în urnele valorice
Cele 16 echipe calificate în faza grupelor au fost distribuite în 4 urne valorice. Distribuția în urne a fost anunțată pe 18 noiembrie 2019.

Tragerea la sorți a grupelor a avut loc pe 21 noiembrie 2019, la Viena, de la ora locală 11:00. Conform regulamentului EHF, echipele provenind din aceeași țară au fost protejate, astfel încât în urma tragerii la sorți să nu fie extrase în aceeași grupă.

Tragerea la sorți a fazei grupelor a fost transmisă în direct pe pagina de Facebook, pe canalul YouTube al EHF și printr-un live ticker.

Suspendarea Coronei Brașov
Pe 19 noiembrie 2019, agenția română anti-doping (ANAD) a anunțat că a notificat trei sportive de la clubul de handbal Corona Brașov că sunt suspectate de utilizarea unei metode interzise, terapia cu laser intravenos. Pe 22 noiembrie, EHF a emis un comunicat de presă prin care declara că Federația Europeană de Handbal este înștiințată la zi despre investigația împotriva celor trei handbaliste. Ulterior, ancheta ANAD a fost extinsă împotriva tuturor jucătoarelor clubului. Pe 25 noiembrie, ANAD a decis suspendarea temporară a sportivelor Bianca Bazaliu, Cristina Laslo și Daciana Hosu. În consecință, "Curtea de Handbal a EHF a inițiat procedurile legale înpotriva clubului românesc CSM Corona Brașov ca urmare a presupuselor violări ale regulamentelor anti-doping". Într-un comunicat publicat pe 5 decembrie 2019, Federația Europeană de Handbal a anunțat suspendarea temporară a celor trei sportive din toate competițiile europene de handbal, atât cele de club cât și cele pentru echipele naționale. Suplimentar, în conformitate cu articolul 10.2 al regulamentului anti-doping al EHF, "dacă se depistează că mai mult de doi componenți ai unei echipe au comis o violare a regulamentelor anti-doping în perioada competițională a EHF, organismul legal competent va impune și o sancțiune corespunzătoare împotriva clubului". Președintele Curții de Handbal a EHF a notificat, pe 4 decembrie 2019, conducerea Coronei Brașov, de decizia acestui organism de a suspenda temporar clubul din toate competițiile organizate și patronate de EHF. Decizia poate fi atacată cu recurs.

Pe 9 decembrie 2019, EHF a anunțat că a decis înlocuirea echipei Corona Brașov cu CS Gloria 2018 Bistrița Năsăud. Aceasta remizase cu Corona Brașov în urma celor două meciuri directe din manșa a 3-a, scor general 49–49, dar echipa brașoveană se calificase în faza grupelor având mai multe goluri înscrise în deplasare.

Grupele
În urma tragerii la sorți din 21 noiembrie 2019 au rezultat grupele de mai jos, din care formația Corona Brașov a fost ulterior suspendată:

Grupa A

Grupa B

Grupa C

Notă
<div id="note_3">1) Deși inițial calificată în faza grupelor, echipa Corona Brașov a fost suspendată din toate competițiile EHF în urma investigației anti-doping a ANAD. Federația Europeană de Handbal a decis ca locul Coronei Brașov în ediția 2019–2020 a Cupei EHF să fie luat de echipa românească CS Gloria 2018.

Grupa D

Fazele eliminatorii

În această fază s-au calificat echipele care au terminat pe primele două locuri în fiecare din cele patru grupe:

Tragerea la sorți pentru stabilirea meciurilor din sferturile de finală a avut loc pe 11 februarie 2020, de la ora locală 11:00, la sediul EHF din Viena.

Programul partidelor

Sferturile de finală

|}

Semifinalele
Pe 24 aprilie 2020, Federația Europeană de Handbal a anunțat anularea partidelor rămase de disputat din semifinalele și finala ediției 2019–2020 a Cupei EHF, din cauza gravei pandemii de coronaviroză.

|}

Finala

|}

Clasamentul marcatoarelor
Clasamentul ia în calcul doar golurile marcate începând cu Manșa a 3-a. Actualizat pe 8 martie 2020. Final după anularea de către EHF, pe data de 24 aprilie 2020, a semifinalelor și finalei.

Note

Legături externe
EHF: Pagina oficială a competiției

2019-20
2019 în handbal
2020 în handbal

Cupa EHF Feminin 2019-2020


An Laelia gouldiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Laelia gouldiana in nahilalakip ha genus nga Laelia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Laelia (Orchidaceae)

Laelia gouldiana


Die Operation Postmaster war ein britisches Kommandounternehmen im Zweiten Weltkrieg gegen vermeintliche Versorgungsschiffe für deutsche U-Boote an der Küste Westafrikas.

Geschichte
Um die Versorgung von deutschen U-Booten von Handelsschiffen in neutralen Gewässern an der Küste von Westafrika unmöglich zu machen, wurde im August 1941 von England aus ein britisches Kommando nach Westafrika entsandt. Damit keine politischen Verwicklungen mit neutralen Ländern verursacht würden, waren die Mitglieder des Kommandos als Zivilisten getarnt. Das Kommando sammelte sich in Freetown in Sierra Leone. Dort traf am 20. September 1941 auch die Maid Honor ein. Die Maid Honor war ein ehemaliger Fischtrawler, der 1936 in eine Yacht umgebaut worden war und im März 1941 beschlagnahmt und für eine militärische Aufgabe umgerüstet wurde, unter anderem mit verdeckten Maschinengewehrständen und einem getarnten leichten Geschütz. Der bewaffnete Trawler sollte in seiner Tarnung als Segelschiff mit Motor für Kommandounternehmen an der deutschbesetzten französischen Kanalküste eingesetzt werden. Das Schiff und seine Kommandoeinheit führte bei der britischen Geheimorganisation SOE, die für Spionage und Sabotageunternehmen zuständig war, den Namen Maid Honor Force. Im Juli 1941 wurde aber entschieden, die Maid Honor Force für die Suche von Versorgungsschiffen von deutschen U-Booten an der westafrikanischen Küste einzusetzen.

Mit der Maid Honor sollte das Kommando die westafrikanische Küste von Golf von Guinea bis einschließlich Liberia erkunden. Im Oktober 1941 begann das Schiff seine Aufklärungsfahrten. Gegen Ende des Jahres 1941 wurde von der SOE beschlossen, dass die Maid Honor Force im Golf von Guinea in den Hafen der Stadt Santa Isabel auf der Insel Fernando Po, die zum spanischen Kolonialreich gehörte, eindringen und die dort liegenden deutschen und italienischen Handelsschiffe kapern sollte, um sie so als Versorgungsschiffe für U-Boote auszuschalten. Bei diesen Schiffen handelte es sich um das große italienische Frachtschiff Duchessa d'Aosta und die beiden kleinen deutschen Küstenmotorschiffe Likomba und Bibundi.

Bei der Planung des Unternehmens gegen die Schiffe der Achsenmächte im Hafen von Santa Isabel, das von der SOE den Namen 'Operation Postmaster' bekommen hatte, stellte sich heraus, dass die Maid Honor für diesen Einsatz ungeeignet war. In Lagos, im britischen Nigeria, fand man die beiden Schlepper Vulcan und Nuneaton deren Besatzungen sich auch freiwillig für das Kommandounternehmen meldeten, wie auch einige Mitglieder des 'Nigerian Civil Service'.

Am 11. Januar 1942 verließ die Maid Honor Force mit ihren zusätzlichen Freiwilligen auf ihren zwei Schleppern Lagos und erreichte vier Tage später, wie geplant, um Mitternacht Santa Isabel. Die Vulcan legte an der Duchessa d'Aosta an und die Besatzung des italienischen Schiffes wurde gefangen genommen. Dann wurden die Festmacherleinen der Duchessa d'Aosta gesprengt, worauf die Vulcan das Handelsschiff aus dem Hafen in Internationale Gewässer zog. Die Nuneaton legte an der Likomba an und zog auch die an der Likomba festgemachte Bibundi aus dem Hafen. Mit der Explosion der Sprengladungen an den Festmacherleinen der Duchessa d'Aosta begann ein wildes Flakfeuer der spanischen Hafenverteidigung, die an einen Luftangriff glaubte. Im Dunkel der Nacht nahmen die Spanier das Abschleppen der drei Handelsschiffe nicht wahr, und so kamen die 15-cm-Geschütze der spanischen Küstenartillerie nicht zum Einsatz.

Kurz nach dem erfolgreichen Angriff auf Santa Isabel kehrte die Maid Honor Force nach England zurück, ließ aber die Maid Honor in Westafrika zurück, wo sie wieder in einen Trawler umgerüstet wurde, aber tropische Holzwürmer durchlöcherten ihren Holzrumpf und machten sie seeuntüchtig. Die Duchessa d'Aosta wurde als Prise umbenannt in Empire Yukon und ging auf Alliierter Seite in Fahrt. Das Schicksal der beiden deutschen Schiffe ist ungewiss. Die Likomba soll am 21. Januar 1943 an Spanien verkauft worden sein.

Die amtlichen britischen Dokumente über die Operation Postmaster sind noch bis zum Jahre 2017 geheim. Der Ablauf der Ereignisse wurde aus den Aussagen von Beteiligten zusammengestellt.

Literatur
 Charles Messenger: The Commandos 1940–1946. Verlag GraftonBooks, London (England) 1991. ISBN 0-586-21034-2, S. 50–55.

Einzelnachweise

Postmaster
Geschichte (Westafrika)
Postmaster

Operation Postmaster


Hamzafakılı, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Zonguldak iline 70 km, Ereğli ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Hamzafakılı, Ereğli


Pierre Hubert Larchevêque fue un escultor francés, nacido el  en Nimes y fallecido el  en Montpellier.

Datos biográficos

Alumno de Edmé Bouchardon , le siguió en 1744 a la Academia de Francia en Roma después de haber obtenido el Premio de Roma en escultura. De regreso a París después de cinco años, recibió varios encargos.

A la muerte de Jacques-Philippe Bouchardonque había desempeñado durante doce años el puesto de primer escultor del rey de Suecia y hermano menor de Edmé su maestro , se le ofreció a Archevêque la posibilidad de sustituirle y decidió mudarse a Estocolmo en 1755.

En 1757, la estatua del rey Gustavo II Adolfo de Suecia le fue encargada, a través de una propuesta del gobernador Johan Christoffer von Düring.  Ésta iba a ser levantada en la plaza Gustavo Adolfo de Estocolmo en 1796, dieciocho años después de la muerte de Larchevêque. Dos grupos laterales esculpidos por su alumno Johan Tobias Sergel se añadieron en 1903.

A él se le debe también, de 1774, la estatua del rey Gustavo Vasa en la plaza Riddarhustorget , en el casco antiguo de Estocolmo, y por lo menos cuatro de las siete estatuas alegóricas (la justicia, la prudencia, la lealtad y la religión) de la sala el Palacio Real de Estocolmo .

También hizo varios bustos, entre ellos los de Olof von Dalin , Anders Plomgren y Jonas Alströmer, los monumentos funerarios del rey Adolfo Federico y  de Gustav von Seth en la iglesia de Byarum , y algunas decoraciones de la Capilla Real.

Promovido a director de la Academia de Estocolmo , agregado de la Real Academia de Pintura y Escultura , también fue elegido miembro extranjero de la Real Academia de Ciencias de Suecia en 1768.

Referencias y notas
 Svenskt biografiskt lexikon, Estocolmo 1977

Enlaces internos
Premio de Roma

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XVIII
Escultores de Languedoc-Rosellón
Escultores de Francia en Suecia
Escultores de Suecia del siglo XVIII
Premio de Roma en escultura
Nacidos en Nimes

Pierre Hubert Larchevêque


Nygard Station (Nygard stasjon) er en tidligere jernbanestation på Gjøvikbanen, der ligger ved Nygard i Oppland fylke i Norge. Stationen blev oprettet ved Gjøvikbanens åbning 28. november 1902 som en holdeplads, der kun havde ekspedition af passagerer og gods. 1. maj 1914 blev den opgraderet til station med ekspedition af tog, passagerer og gods.

Nygard havde status som station indtil 2. juni 1985, hvor den blev den nedgraderet til ubetjent trinbræt. 11. juni 2006 ophørte betjeningen med persontog for at reducere den samlede rejsetid på Gjøvikbanen mellem Oslo og Gjøvik. Stationen, der ligger 206,9 meter over havet, 119,38 km fra Oslo S, er dog ikke nedlagt formelt.

Eksterne henvisninger

Litteratur

Noter

Stationer på Gjøvikbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1902
Ophørt i 2006
Jernbanestationer i Oppland

Nygard Station


Nancy Meek Pocock,  (October 24, 1910 – March 4, 1998), known as "Mama Nancy", was a Canadian Quaker who was the 1987 recipient of the Pearson Medal of Peace for her work in disarmament, development and feminism. She was awarded the Order of Ontario in 1992.

Nancy Pocock was born in Chicago as Anne Dorothy Meek. She was raised in both Illinois and Pennsylvania but by the age of ten has settled with her family in Toronto where she lived until her death in 1998. After graduating from Central Technical School she studied at the Ontario College of Art.

In 1930, she studied design and bench work in Paris, and upon returning to Toronto opened a jewellery studio on Gerrard Street which she shared with potter and friend Nunzio D'Angelo. Pocock was one of the founding directors of the Metal Arts Guild of Ontario and the only one to be described as a "silversmith" in its letters patent. Her work was included as part of the craft component for the Canadian Pavilion in the Universal and International Exhibition in Brussels in 1958. She later moved her studio to Yorkville, where she worked until 1970.

Pocock married her husband, Jack (John) Pocock, in 1944. While he served in World War II, she joined the Canadian Society of Friends (the Quakers), and soon he became a member as well. They helped establish the Grindstone Island programs, a series of seminars devoted to tackling the problems of war through peaceful means.

Pocock was also a founding member of the Voice of Women and Project Ploughshares and was involved with the Canadian Peace Research Institute, the Canadian Campaign for Nuclear Disarmament and a variety of Quaker peace projects including the Canadian Friends Service Committee. She was also a Quaker representative to the Inter-Church Committee on Refugees (ICCR) and co-ordinator of Toronto Refugee Affairs Council. Pocock committed much of her time to working with refugees during the Vietnam War by helping American draft dodgers and deserters as well as Vietnamese refugees find homes in Canada. She visited Vietnam four times, the first time during the war as a member of a Quaker committee sending aid to Vietnam. After the death of her husband in 1975, her work with refugees intensified and she expanded her scope of interest to include refugees from Latin and Central America.

Nancy Pocock was awarded the Medal of Friendship by Vietnam in 1978, the Pearson Peace Medal in 1987, an honorary doctorate of divinity from Queen's University at Kingston in 1990, and the Order of Ontario in 1992.

References

External links
 The Pearson Peace Medal Recipients
 Nancy Pocock fonds (F0171) available at the Clara Thomas Archives & Special Collections, York University

1910 births
1998 deaths
Canadian humanitarians
Members of the Order of Ontario
Canadian Quakers
Canadian feminists
Quaker feminists
20th-century Quakers

Nancy Meek Pocock


Gök mekaniği, gök cisimlerinin hareketlerini inceleyen gökbilim dalıdır.

Gök cisimleri arasındaki kütleçekim etkileşimlerinin belirlediği ilişkilere, Kepler'in ampirik olarak kurduğu matematiksel model üzerine Newton tarafından geliştirilen ve hareketin temel yasaları adı verilen fizik kurallarının uygulanması temeline dayanır. 20. yüzyılda Einstein'ın görelilik kuramı ile bu kurallar yeniden gözden geçirilmiştir. Böylece, giderek daha duyarlı hale gelen ölçüm yöntemleri ile ortaya çıkan ve klasik gök mekaniği kuramının açıklamakta yetersiz kaldığı sapmalar aydınlatılabilmiştir.

Gök mekaniği


Giesensdorf Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 2,73 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 94 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Herbert Langhoff tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-lauenburgische-seen.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Giesensdorf


Agrilus langkasukae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Fisher, 1933.

Referências

langkasukae

Agrilus langkasukae


is a district located in Osaka Prefecture, Japan.

In 2009 the district had an estimated population of 34,135 and a density of 257 persons per km2. The total area is 133.05 km2.

Towns
Nose
Toyono

Districts in Osaka Prefecture

Toyono District, Osaka


Muzeul Oceanografic (în ) este un muzeu de științe marine din Monaco-Ville, Monaco.
El este sediul Comisiei internaționale pentru explorare științifică a Mării Mediterane. Această clădire aparține de Institutul Oceanografic care are misiunea de a împărtăși cunoștințele sale cu privire la oceane.

Istoric
Muzeul Oceanografic a fost inaugurat în 1910 de către reformatorul modernist al statului Monaco, prințul Albert I.
Jacques-Yves Cousteau a fost director al muzeului din 1957 până în 1988. Muzeul și-a sărbătorit centenarul în martie 2010, după ample lucrări de renovare.

Privire de ansamblu
Acest exemplu monumental și extrem de încărcat al arhitecturii neo-baroce are o fațadă impresionantă situată deasupra mării, înălțându-se pe o stâncă la o înălțime de 85,04 m. Construcția sa a durat 11 ani, fiind folosite 100.000 de tone de piatră aduse din La Turbie.

Muzeul conține expoziții și colecții ale diverselor specii de faună marină (stele de mare, căluți de mare, broaște țestoase, meduze, crabi, homari, rechini, arici de mare, castraveți de mare, anghile, sepii etc.). Se află aici o mare varietate de obiecte legate de exploatarea mării, inclusiv machete de nave, schelete de animale marine, unelte, arme etc., precum și o colecție de obiecte cu scop cultural și ritual sau materiale extrase din mare (perle, moluște și sidef).

La primul etaj, expoziția Cariera unui marinar prezintă activitatea prințului Albert I. Ea include laboratorul de pe L'hirondelle, primul dintre iahturile de cercetare ale prințului Albert. Observațiile făcute acolo au condus la o înțelegere mai bună a fenomenului anafilaxiei, pentru care dr. Charles Richet a primit Premiul Nobel pentru Fiziologie sau Medicină în anul 1913.

Un acvariu aflat la subsolul muzeului prezintă o gamă largă de floră și faună marină. Patru mii de specii de pești și peste 200 de familii de nevertebrate pot fi văzute acolo. Acvariul conține, de asemenea, o prezentare a ecosistemelor marine tropicale și mediteraneene.

Caulerpa taxifolia
În 1989, biologul marin francez Alexandre Meinesz a descoperit o zonă populată cu giganticele alge de mare tropicale din specia Caulerpa taxifolia chiar sub pereții muzeului. Mai multe filme documentare au arătat că această zonă se află la originea uneia dintre cele mai mari contaminări cu alge marine ale Mării Mediterane din istoria recentă. Rolul muzeului și al directorului său, François Doumenge, atunci când descoperirea a fost făcută publică este încă intens dezbătut.

Referințe

Legături externe
 Official website (in French) (in English)
 Monaco Official Site: Information on the Museum
 Oceanographic Museum for visitors to Monaco
Oceanografie
Monaco

Muzeul Oceanografic din Monaco


29760 Milevsko este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
29760 Milevsko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť par l'Observatorul Kleť. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,75 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 2,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 29001-30000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

29760 Milevsko


දොස්තර ජෝනස් සෝක් () ඇමෙරිකානු වෛද්‍ය පර්යේශකයෙකි. මොහු පෝලියෝ එන්නතේ පියා ලෙස සැලකේ.

1914 උපත්
1995 මරණ
විද්‍යාඥයෝ

ජෝනස් සෝක්


Weddellsæl, Leptonychotes weddellii, er en forholdsvis stor og talrig ægte sæl med en circumpolar udbredelse omkring Antarktis. Weddellsæler er det pattedyr med den sydligste udbredelse, rækkende så langt mod syd som McMurdo Sound (77°S). Det er den eneste art i slægten Leptonychotes, og er på grund af sin talrighed og tilgængelighed den bedst undersøgte af de antarktiske sæler. Bestandden anslås til 800.000 individer.
Weddellsæl blev opdaget og navngivet i 1820'erne af James Weddell, britisk sælfangerkaptajn, på ekspeditioner i den del af Sydhavet, der i dag kendes som Weddelhavet. Weddelsæler findes imidlertid hele vejen rundt om Antarktis.

Udseende
Weddellsæler bliver omkring 2,5-3,5 m lange og kan veje op til 400-600 kg, hannerne lidt mindre end hunnerne.Pelsen er tynd og dækker hele kroppen, med undtagelse små områder omkring lufferne. Farve og mønster af pelsen varierer, ofte falmer den med alderen til mattere farver. Pelsen skiftes hvert år, først på sommeren. Voksne sæler er generelt brune, med lysere underside. Pelsen er broget med store mørkere og lysere pletter, på maven sølvskinnende hvid.

Ynglebiologi

Weddellsæler samles i små grupper rundt omkring revner og huller i isen og kan vedligeholde åndehuller i selv tyk fastis. Ungerne fødes i perioden september til november, senere i områderne længst mod syd. I parringstiden laver weddellsælerne undervandslyde under isen, der er kraftige nok til at kunne høres gennem isen. Parringen foregår i vandet, som for flertallet af ægte sæler, ved at hannen bider fat i nakken på hunnen. Sælerne bliver normalt kønsmodne i 6-8 års alderen, dog kan det være tidligere for enkelte hunner. Weddellsæl er en af de meget få sælarter, der kan føde levedygtige tvillinger. Ungerne kan svømme fra omkring en til to ugers alderen og kan dykke til dybder over 100 m. Efter seks til syv uger er ungerne vænnet fra, og begynder at jage på egen hånd.

Dykning
Weddelsæler kan dykke til flere hundrede meters dybde og i op til 80 minutter ad gangen. Deres store evne til at holde vejret skyldes bl.a. en meget høj koncentration af myoglobin i musklerne. I modsætning til andre pattedyr (inkl. mennesker), kan Weddelsæler, som andre ægte sæler, også i udstrakt grad forbrænde sukker uden brug af ilt (anaerob metabolisme), hvilket forårsager en ophobning af mælkesyre i musklerne. Denne mælkesyre nedbrydes først når sælen er på isen igen, med fri adgang til luftens ilt.

Andre justeringer i sælernes kredsløb under dybe dyk omfatter en sænkning af pulsen (dykkerespons) og en prioritering af blodforsyningen til hjerte og hjerne, frem for muskler og øvrige organer.

Føde og prædation

Weddellsæler lever af et bredt udvalg af fisk, krill,  blæksprutter og bundlevende krebsdyr.

Synet er den primære sans når der er lys tilstede, men på større dybder og i polarnatten er sælerne afhængige af andre sanser, især knurhårene, der er meget følsomme overfor bevægelser i vandet og kan opfange hvirvler afsat i vandet efter svømmende fisk.

På land har Weddellsæler ingen naturlige fjender. I vandet og på pakisen kan især unger og yngre dyr blive angrebet af spækhuggere og søleoparder. Weddellsæl er beskyttet af Antarktis-Traktaten og Konventionen om Bevarelse af de antarktiske sæler.

Henvisninger

 OBIS-SEAMAP
 ADW: Leptonychotes weddellii
 Tilpasninger af Dykning Pattedyr
 Optagelse af lyd fra Macaulay Bibliotek på Cornell Lab af Faget
 Zapol, W. M. (1987). "Dykning Tilpasninger af Weddell Segl". Scientific American. 256 (6): 100-105. doi:10.1038/scientificamerican0687-100. PMID 3589643.

Eksterne links
 undervandskald fra Weddelsæl

IUCN Rødliste - ikke truede arter

Weddellsæl


Yam O () is a bay located on the northeast shore of Lantau Island, in the New Territories of Hong Kong. It is part of the Ma Wan constituency of the Tsuen Wan District Council.

Yam O was the only natural lumber preservation zone in Hong Kong. Even today, travellers passing through Yam O can see natural lumber on stilts in the bay.

Today, Yam O is known for its interchange for the Disneyland Resort line via the nearby Sunny Bay MTR station, built on reclaimed land near Yam O.

History
Plans were made in the PADS (Port and Airport Development Strategy) of 1989 to reclaim the bay for ancillary port facilities. The bay was eventually reclaimed in the 2000s under the Northeast Lantau Development Strategy to accommodate a tourism gateway to Hong Kong Disneyland; this included Sunny Bay station.

Sunny Bay

Sunny Bay () is a recent incarnation by the Hong Kong Government, which emerged after the plans to build Hong Kong Disneyland Resort on nearby Penny's Bay. This was done so because Yam () in Cantonese literally means dark (the same word as the Mandarin yin, well known to most English speakers from the expression yin-yang); while Yan () means happy - a significantly more favorable name to Disney. But according to Shuowen Jiezi, Yam () originally is a geographical syntax which means "North of a hill or south of a body of water", so the change of the name is seen a violation of local culture and opposed by Hong Kong citizens and some Chinese language professionals.

Sunny Bay station is today also a transport interchange for Discovery Bay residents, being served by bus route DB03R.

See also
 Tsing Chau Tsai Peninsula
 Luk Keng Village
 List of places in Hong Kong

External links

 Map of Yam O and Penny's Bay by the MTR
Map of Yam O and vicinity by Centamap.com

Bays of Hong Kong
Places in Hong Kong
Lantau Island
Tsuen Wan District

Yam O


Carviçais Portekiz'de Torre de Moncorvo belediyesine bağlı olan, 64,19 km² yüzölçümüne sahip, 882 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Torre de Moncorvo

Carviçais


Evsekția  ( rusă: евсекция; ) a fost o secție evreiască a Partidului Comunist Sovietic. Aceste secții au fost înființate în toamna anului 1918, cu consimțământul lui Vladimir Lenin, pentru a continua revoluția comunistă și în masele evreiești. Evsekția a publicat un periodic idiș, Emes.

Misiune
Misiunea declarată a acestor secții a fost "distrugerea vieții evreiești tradiționale, a mișcării sioniste și a culturii evreiești ". Evsekția a căutat să atragă muncitorii evrei în organizațiile revoluționare; președintele Semyon Dimanstein, la prima conferință din octombrie 1918, a subliniat că "atunci când a izbucnit revoluția din octombrie, muncitorii evrei au rămas total pasivi ... și o mare parte dintre ei erau chiar împotriva revoluției. Revoluția nu a cuprins și strada evreiască, totul a rămas ca înainte ".

Istorie
Evsekția a rămas destul de izolată atât de intelectualitatea evreiască, cât și de clasa muncitoare. Secțiile au fost conduse, în cea mai mare parte, de ex-membri evrei din Bund (Uniunea Generală a Muncitorilor Evrei din Lituania, Polonia și Rusia), care în cele din urmă au aderat la Partidul Comunist Sovietic ca secția Kombund în 1921 , și la Partidul Muncitoresc Socialist Evreiesc.

Evsekția a considerat organizațiile sioniste ruse ca fiind contrarevoluționare și a acționat pentru ca acestea să fie închise. Delegații la un congres sionist în martie 1919 s-au plâns de hărțuirea administrativă a activității lor - nu de la agențiile guvernamentale, ci din partea comuniștilor evrei.  La a doua conferință a Evsekției din iulie 1919, s-a cerut ca organizațiile sioniste să fie dizolvate.

După un apel din partea sioniștilor, Comitetul Executiv Central al Tuturor Rușilor a emis un decret prin care organizația sionistă nu era declarată contrarevoluționară, iar activitățile sale nu trebuiau să fie perturbate. Cu toate acestea, campania a continuat. În 1920, primul Congres al Tuturor Rușilor Sioniști a fost întrerupt de membrii Cheka și de o femeie reprezentantă a Evsekției La a treia conferință, din iulie 1921, Evsekția a cerut "lichidarea totală" a sionismului..

Potrivit lui Richard Pipes, "în timp, fiecare organizație culturală și socială evreiască a fost atacată". Acționând împreună cu autoritățile sovietice locale, Evsekțiile au organizat confiscări de sinagogi în Gomel, Minsk și Harkov, care au fost transformate ulterior în cluburi sau centre comuniste.  Ei au luptat în mod deosebit împotriva eforturilor șefului rabinului Chabad Rabbi R' Yosef Yitchak Schnersohn, care i-a îndemnat pe evreii de rit hassidim să se opună până la ultima lor picătură de sânge desființării religiei, care se opunea ideologiei comuniste, făcând astfel ca mulți dintre ei să fie arestați și chiar uciși și, în cele din urmă, să fie arestat el însuși în 1927.

Evsekția a încercat să-și folosească influența pentru a reduce fondurile de stat către Teatrul Habima, declarându-l contrarevoluționar.  Teatrul a părăsit Rusia în 1926, și s-a stabilit în Palestina sub mandat britanic în 1928, pentru a deveni teatrul național al Israelului.

Evsekțiile au fost desființate deoarece nu mai erau necesare în 1929. Mulți membri ai conducerii au pierit în Marea Epurare. Președintele Dimanstein a fost arestat în 1938 și executat.  El a fost reabilitat postum în 1955, la doi ani după moartea lui Iosif Stalin.

Vezi și

 Partidul Comunist al Uniunii Sovietice
 Bolșevic
 Birobidjan
 Regiunea Autonomă Evreiască

Referințe

Lecturi suplimentare

 Gitelman, Zvi. Națiunea evreiască și politica sovietică: secțiile evreiești ale PCUS, Princeton, 1972.
 Dubnow, Simon. Istoria evreilor din Rusia și Polonia din cele mai vechi timpuri până în prezent în trei volume, actualizate de autor în 1938.

Partidul Comunist al Uniunii Sovietice
Cuvinte și expresii în limba rusă
Cultura Uniunii Sovietice
Neologisme politice
Antisionism

Evsekția


de Havilland Gipsy Major også kaldet Gipsy IIIA er en firecylindret, luftkølet inverteret rækkemotor, der blev benyttet i mange lette fly fra 1930'erne, herunder den berømte Tiger Moth dobbeltdækker. Der er stadig mange Gipsy Major motorer, der driver veteranfly verden over.

Motorerne blev produceret både af de Havilland i Storbritannien, såvel som af datterselskabet i Australien, de Havilland Australia. Australierne modificerede designet til engelske tommer i stedet for de oprindelige metriske mål.

Design og udvikling
Motoren var en let modificeret Gipsy III, der igen var en de Havilland Gipsy motor modificeret til at køre inverteret, dvs. med cylindrene pegende nedad fra krumtaphuset. Dette tillod propelakslen en høj placering uden at cylindrene blokerede pilotens udsyn over flyets næse. Til at begynde med gav den inverterede konfiguration et højt olieforbrug (op til 4 pints eller 2.3 liter pr. time) som krævede hyppig opfyldning af den eksterne oliebeholder. Med tiden blev problemet løst med introduktionen af forbedrede stempelringe. I forhold til Gipsy III var Major let opboret, fra 114 til 118 mm diameter. Fra starten af produktionen i 1932, blev der totalt produceret 14,615 Gipsy Major af alle versioner.

Videreudvikling
I 1934 fik Geoffrey de Havilland behov for en kraftigere motor til hans to-motorede transportfly. Den firecylindrede Gipsy Major blev derfor videreudviklet til den sekscylindrede, 200 Hk kraftige Gipsy Six. I 1937 manglede der endnu mere ydelse i de nye D.H.91 Albatross fire-motorede transatlantiske postfly, og derfor blev to rækker Gipsy Six cylindre bygget sammen til een 525 Hk Gipsy Twelve 12-cylindret inverteret V-motor. I militær tjeneste blev Gipsy Twelve kendt under navnet Gipsy King og Gipsy Six som Gipsy Queen.

Starten af Anden verdenskrig betød et brutalt stop for al civil flyvning, og efter krigen havde de Havilland alt for travlt med de nye jetmotorer til at bruge ret meget tid på deres stempelmotorer. Men Gipsy'en var ikke nem at slå ihjel. I Canada blev Gipsy Major udvalgt som den bedste motor til DHC-1 Chipmunk træneren, som senere erstattede Tiger Moth i RAF. På den tid var Gipsy Major allerede overskygget af Blackburn Cirrus Major i Storbritannien, og de Amerikanske Lycoming og Continental boksermotorer de fleste andre steder. I sin sidste turboladede version havde Gipsy Major fået 220 Hk (164 kW) og blev benyttet i helikoptere.

I 1945 blev Gipsy Major godkent til en verdensrekord: 1,500 timer mellem hovedeftersyn (TBO), og slog dermed sin egen tidligere rekord, der lød på 1,260 timer mellem TBO, sat i 1943. 1,000 timer mellem TBO var opnået allerede i 1938.

Varianter

Gipsy Major I
Gipsy Major IC Højere kompression (6:1) og højere omdrejningstal til racerbrug.
Gipsy Major ID Brændstofpumpe tilføjet, plus afskærmede tændingskabler og en choker.
Gipsy Major IF Topstykke af aluminium, 5.25:1 kompressionsforhold.
Gipsy Major II Stilbar propel.
Gipsy Major 7 Militær version af Gipsy Major 1D, forøget omdrejningstal under stigning.
Gipsy Major 8 Natriumkølede udstødningsventiler og patronstarter for DHC-1 Chipmunk.
Gipsy Major 10 Elektrisk starter.
Gipsy Major 30 Større redesign, boring og slaglængde forøget. 6.5:1 kompressionsforhold.
Gipsy Major 50 Turboladet. 197 Hk.
Gipsy Major 200Designet til lette helikoptere. 200 Hk.
Gipsy Major 215Turboladet helikopter motor. 220 Hk.
Alfa Romeo 110Alfa Romeo licensproduktion
de Havilland L-375-1US militær betegnelse for Gipsy Major I
IAR 4GIIAR licensfremstillet i Rumænien

Anvendelse

Listen er fra Lumsden medmindre andet er anført.Bemærk at Gipsy Major ikke nødvendigvis er den primære motor for disse typer

 Overlevende eksemplarer
Mange Gipsy Major motorer er stadig i tjeneste verden over, det præcise tal er ukendt. For eksempel, alene i Storbritannien er der ca. 175 de Havilland Tiger Moth registreret i Civil Aviation Authority's register i September 2011.

Alene i Danmark er der registreret 13 Tiger Moth og 21 Chipmunk.

Ikke alle flyene i UK og Danmark er flyvedygtige.

 Udstillede motorer
Der er Gipsy Major motorer udstillet på følgende museer:

 de Havilland Aircraft Heritage Centre
 Fleet Air Arm Museum
 Shuttleworth Collection
 Royal Air Force Museum Cosford

 Specifikationer (Gipsy Major I)

Reference = "Jane's 1989"

 type = 4-cylindret luftkølet inverteret række-flymotor
 boring = 4.646 in (118 mm)
 slaglængde = 5.512 in (140 mm)
 slagvolumen = 373.7 in³ (6.124 L)
 længde = 48.3 in (1227 mm)
 bredde = 20.0 in (508 mm)
 højde = 29.6 in (752 mm)
 vægt = 300 lb (136 kg) Mk 1F to 322 lb (146 kg) Mk 1D
 ventiler = topventiler m. stødstænger
 karburator = Hobson A.I.48 H3M (Mk 1C og Mk 7) eller H1M (øvrige modeller)
 oliesystem = Tør sump, tandhjulspumpe
 køling = luftkølet
 effekt = 122 Hk ved 2,100 omdrejninger, 145 Hk (108 kW) ved 2,550 omdrejninger
 specifik effekt = 0.39 hp/in³ (17.6 kW/L)
 kompression = 5.25:1 (Mk 1 og 1F) eller 6.0:1 (øvrige modeller)
 forbrug = 6.5 til 6.75 gallons i timen (28.4 til 30.7 liter i timen) ved 2,100 omdrejninger
 olieforbrug = 1.75 pints (0.99 L) pr. time
 effekt/vægt = 0.48 Hk/lb (0.78 kW/kg)

 Noter

 Bibliografi

 Bransom, Alan. The Tiger Moth Story, Fourth Edition. Shrewsbury, UK: Airlife Publishing Ltd., 1991. .
 Jane's Fighting Aircraft of World War II. London. Studio Editions Ltd, 1989.
 Lumsden, Alec. British Piston Engines and their Aircraft''. Marlborough, Wiltshire: Airlife Publishing, 2003. .

Forbrændingsmotorer
Flymotorer

De Havilland Gipsy Major


Solina  je rijeka u Bosni i Hercegovini.

Izvire na području Majevice. Desna je pritoka Jale u koju se ulijeva kod Brčanske Malte u Tuzli. Nije plovna. Dobro je premoštena.
Solina je rijeka i nije bujični vodotok kao što su Dobrinjska rijeka, Mramorski potok i Dokanjski potok. Za većih poplava zbog intenzivnih oborina i naglog topljenja snijega kao 2001., Solina poplavljuje okolinu. Područja Tuzle koje ugrožava njena poplava su u priobalnom dijelu rijeke Soline na dionicama nereguliranog korita. Regulirani dijelovi korita Soline potrebno je sanirati oštećene betonske obloge na kosinama trapeznog poprečnog presjeka, jer tijekom nailaska poplavnog vala tu može doći do velikih oštećenja.

U slivu rijeke Soline osam je naselja, od sjevera ka jugu: Breške, Dokanj, Kosci, Crno Blato, Svojtina, Brđani, Dolovi i Solina. Arheološki nalazi su oskudni, ali dovoljni za ukazati na naseljenost porječja još od prapovijesti.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook - Tuzlarije Tuzla - Rijeka Solina
Facebook - Tuzlanski.ba Izlila se rijeka Solina
Issuu.com Hrvatski dom. Gradovrh, časopis za književno-jezična, društvena i prirodoznanstvena pitanja, Godište X, rujan 2013. Alen Matošević: Hrvatski govori u slivu rijeke Soline (Osnovne fonetske osobine), (Osnovne morfološke osobitosti), Rječnik hrvatskog govora u slivu rijeke Soline. str. 73. – 153.

Rijeke u Bosni i Hercegovini
Pritoke Jale

Solina (rijeka)


Kent Haruf (n. 24 februarie 1943, Pueblo, Colorado - d. 30 noiembrie 2014, Salida, Colorado) a fost un scriitor american.

Biografie
Kent Haruf a fost fiul unui pastor metodist. A absolvit în 1965, la
Nebraska Wesleyan University (NWU). În 1973, el a făcut un masterat (M. F. A.), la Iowa Writers' Workshop de la Universitatea din Iowa.

Haruf lucrat în diferite activități și, de asemenea, a fost membru al programului american Peace Corps în Turcia, unde a predat limba engleză. Mai târziu, el a trăit cu familia în Salida, a lucrat ca profesor la highschool și a fost apoi profesor asistent de literatură la NWU, și lector invitat la Universitatea Southern Illinois.

Romanele lui Haruf se petrec în Holt, un mic oraș fictiv, în preriile din Colorado. Primul său roman The Tie That Binds a fost lansat în 1984 și a câștigat un Whiting Awards. De asemenea, el a publicat povestiri scurte. Romanul Plainsong a stat, în 1999, pe lista National Book Award for Fiction si a fost un bestseller în Statele Unite ale Americii. În 2006, el a primit Dos Passos Prize , iar în 2014, Folio Prize. Romanul Eventide a fost plasat, în 2010, de către Eric Schmiedl pentru Denver Center for the Performing Arts (DCPA) , romanul Benediction a fost pus pe scenă în februarie 2015.  Romanul lui Haruf, Our Souls a apărut în 2015 postum și a fost în 2017 ecranizat.

Începând din 2017, în orașul său natal, Salida, are loc în onoarea lui, în fiecare an, un festival literar.

Opere

 Plainsong. New York : Alfred A. Knopf, 1999
 The Tie That Binds. New York : Holt, Rinehart, and Winston, 1984
 Where You Once Belonged. New York : Summit Books, 1990
 Eventide. New York : Alfred A. Knopf, 2004
 Peter Brown: West of last chance. Fotografii. Text Kent Haruf. New York : W. W. Norton & Co., 2008
 Benediction. New York : Alfred A. Knopf, 2013
 Our Souls at Night. New York : Alfred A. Knopf, 2015.

Opere traduse în limba română
 Suflete în noapte. Pandora M, 2017, ISBN: 978-606-978-075-6.

Note

Bibliografie
 Joyce Carol Oates: Plainsong, Rezension, in: The New York Review of Books. 1999, Nr. 16, S. 30 (hier nicht verwendet)
 Jeffrey J. Folks: Heartland of the imagination : conservative values in American literature from Poe to O'Connor to Haruf. Jefferson, NC : McFarland & Co, 2012 (- )
 Francesca Wade: The precious ordinary, Rezension, in: Financial Times, 20 iunie 2015, S. 13

Legături externe

 Q & a cu Colorado autor Kent Haruf , în caz de cozine, aprilie 2013

Nașteri în 1943
Decese în 2014
Scriitori americani

Kent Haruf


Mathilde Gabrielle Chabriais, connue sous le nom de scène Pâquerette ou les surnoms Gabrielle Pâquerette et Mademoiselle Pâquerette (née le  à Périgueux et morte le  dans le 10e arrondissement de Paris est une chanteuse de music-hall et actrice française de cinéma de la période du cinéma muet.

Biographie
Fille de Lucien Chabriais et de Louise Michel, tous deux artistes lyriques, Mathilde Chabriais débute très tôt une carrière au music-hall, chantant des romances. Elle prend un nom de scène et se fait connaître sous le nom de « Pâquerette. » Elle se produit à partir du début des années 1890 au café-concert des Ambassadeurs, dans le quartier des Champs-Élysées, aux Folies-Bergère et à l' Alcazar d'été à Paris, un café-concert parisien ouvert en 1860, au  à Londres, et à New York, au Tammany Hall Theater de Tony Pastor, un théâtre devenu l'un des piliers du music-hall américain à la fin du  connu également sous le nom Tony Pastor's Music House, puis chez Koster et Biel. Elle devient célèbre pour les distorsions faciales et corporelles qui transformaient sa beauté en effet comique. Paulus, qui se produisait également à l'Alcazar d'été à cette époque, parle d'elle en termes très élogieux dans ses mémoires :

Dans les années 1910 elle abandonne le music-hall pour le théâtre et le cinéma et tourne de nombreux films jusqu'à la fin des années 1920 avec des réalisateurs comme Max Linder, Albert Capellani, Georges Monca, Camille de Morlhon, Marcel L'Herbier, Luitz-Morat, Maurice de Marsan, Henri Pouctal, Louis Mercanton, Rex Ingram, Henri Chomette, Roger Lion. En 1924, elle tourne avec Sarah Bernhardt dans La Voyante du réalisateur américain Leon Abrams.

Pâquerette meurt le  à l'hôpital Lariboisière, à Paris à l'âge de 57 ans. Elle est inhumée au cimetière parisien de Pantin.

Filmographie partielle
 1909 : Amoureux de la femme à barbe avec Max Linder : la femme à barbe
 1911 : Max et sa belle-mère de Max Linder et Lucien Nonguet : la belle-mère
 1911 : Le Prix de vertu d'Albert Capellani
 1911 : Rigadin n'aime pas le vendredi 13 de Georges Monca
 1911 : La Suggestion du baiser de Georges Monca
 1911 : La Doctoresse (Rigadin et la Doctoresse) de Georges Monca : la femme haltérophile
 1912 : Sa majesté Grippemiche de Georges Denola
 1913 : Don Quichotte de Camille de Morlhon
 1913 : Sherlock Holmes roulé par Rigadin de Georges Monca
 1920 : L'Homme du large de Marcel L'Herbier : La tenancière
 1921 : Les As de l'écran de Amédée Rastrelli
 1921 : L'Assommoir de Maurice de Marsan et Charles Maudru : Mme Boche
 1922 : La Résurrection du Bouif de Henri Pouctal : Mariette, le bourreau de ce pauvre Bouif
 1923 : Aux Jardins de Murcie de Louis Mercanton et René Hervil : la mère de Maria del Carmen
 1923 : Sarati le terrible de Louis Mercanton : Remedios
 1923 : Le Diamant vert de Pierre Marodon
 1923 : Petit ange et son pantin de Luitz-Morat : La mère de Gisèle
 1923 : La Rue du pavé d'amour de André Hugon : Misé Monié
 1923 : La Cabane d'amour de Jeanne Bruno-Ruby : Victoire Pastoret
 1924 : Le Baiser de Polycarpe de Ernest Servaes :
 1924 : La Voyante de Leon Abrams : la concierge
 1926 : Mare Nostrum de Rex Ingram : Doctor Fedelmann
 1926 : Le Criminel de Alexandre Ryder : Sérafina
 1927 : Le Jardin d'Allah de Rex Ingram : Suzanne
 1928 : Le Chauffeur de Mademoiselle de Henri Chomette :
 1928 : La venenosa de Roger Lion : la diseuse de bonne aventure

Liens externes

  Roland-François Lack, Pâquerettes, in The Cine-Tourist
  Roland-François Lack, The real Pâquerette, in The Cine-Tourist

Naissance à Périgueux
Chanteuse française du XIXe siècle
Chanteuse française du XXe siècle
Chanteuse des années 1890
Chanteuse des années 1900
Chanteuse des années 1910
Chanteuse des années 1920
Actrice française de cinéma
Actrice française du muet
Nom de scène
Personnalité inhumée au cimetière parisien de Pantin
Naissance en mai 1873
Décès en janvier 1931
Décès dans le 10e arrondissement de Paris
Décès à 57 ans

Pâquerette (actrice, 1873)


بلدية بورتو ريال ، هي إحدى بلديات مقاطعة قادس, التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 36.221 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 دايفيد دياز
 رودي ستيرن
 كارلوس خافيير ديلغادو رودريغيز
 انتونيو مورينو
 غاليغو

مراجع

أماكن مأهولة أسست في عقد 1480
أماكن مأهولة في قادس
بلديات قادس

بويرتو ريال


La Coupe du Portugal de football 1987-1988 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 19 juin 1988, à l'Estádio Nacional do Jamor, entre le FC Porto et le Vitória Guimarães. Le FC Porto remporte son sixième trophée en battant le Vitória Guimarães 1 à 0, et réussit le doublé coupe-championnat cette saison. Guimarães se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1988-1989 en tant que finaliste de la Coupe nationale.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1987-1988

1987-1988
Portugal
Sport au Portugal en 1987
Sport au Portugal en 1988

Coupe du Portugal de football 1987-1988


«The Reeling» es una canción de la banda estadounidense de indie Passion Pit. Fue lanzado en mayo de 2009 como primer sencillo de su álbum debut Manners.

Recibió críticas positivas de la prensa, el simple ingresó en septiembre de 2009 en el Billboard Alternative Songs. En el Reino Unido alcanzó el puesto #137, pero en su relanzamiento en enero de 2010 ocupó una mejor posición en el puesto #99.

Video musical
El clip fue dirigido por Hydra (John Hobbs, Ariel Danziger, Sam Stephens) pertenecientes a la productora Humble y estrenado en abril de 2009. Representa una noche tranquila en la ciudad mostrando a unos jóvenes muy alegres que se disponen a presenciar un concierto de la banda en un pub. El clip utiliza un estilo visual particular y un excelente manejo escénico.

Lista de canciones

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 "The Reeling" en Discogs

Sencillos de 2009
Canciones de Passion Pit
Sencillos de rock alternativo
Canciones de rock
Canciones de indie rock
Canciones de indie pop

The Reeling


9386 Hitomi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9386 Hitomi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nyukasa de Masanori Hirasawa și Shohei Suzuki. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,19 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 1,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

9386 Hitomi


عمر فخري المحيشي الشركسي (؟؟؟؟- 1942)، كاتب وصحفي وناشط ليبي ولد في مدينة بنغازي ونشأ بها.

حياته
ولد عمر في مدينة بنغازي، ينتمي لأسرة المحيشي اليبية وهي أسرة مشهورة في مدينة بنغازي من الأسر المصراتية من قبيلة الشراكسة التي انتقلت من مصراتة واستوطنت بمدينة بنغازي.

رحل إلى مدينة الإسكندرية في مصر عام 1913 ودرس في مدرسة الفرير الفرنسية، ثم عاد إلى ليبيا في سنة 1914م إبان الاستعمار الإيطالي، سافر لإيطاليا لإكمال دراسته وعاد مرة أخرى إلى ليبيا، عمل بعد عودته سكرتيرا في غرفة التجارة.

اشترك مع أخيه طاهر المحيشي في إدارة صحيفة البريد، وأشرف معه على توجيه سياستها وبعد وفاة أخيه انفرد بإدارتها. في أكتوبر سنة 1935م أسس الاستعمار الإيطالي مجلة ليبيا المصورة لتخدم مصالحه، وكلف عمر المحيشي ليرأس تحريرها، فلم يكن لعمر المحيشي بد من ذلك إذ كانت المشانق جاهزة لمعاقبة كل من يخالف رغبة المستعمر.

كان عمر ينشر أخبارا يكذب فيها ما فعله الإيطاليون، ليفهم الشعب أن الإيطاليين يكذبون أنفسهم بأنفسهم، كما نشر عن المجاهدين وعن أعلام ليبيا، وكان ينشر هذا إلى جانب ما كان يمليه المستعمر، ويكتب إلى جانبه ما اعتاد قراؤه أن يفهموا منه إخلاصه لقومه ولوطنه.

توفي سنة 1942م، ودفن في قمينس.

مصادر

أشخاص من بنغازي
أعلام الشراكسة
خريجو مدرسة الفرير
صحفيون ليبيون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
وفيات 1942

عمر فخري المحيشي


Englesqueville-en-Auge (, literally Englesqueville in Auge) is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France.

Population

See also
Englesqueville-la-Percée
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

Englesqueville-en-Auge


Constantin Precup (n. 16 februarie 1886, Maiorești, județul Mureș – d. 23 martie 1961, Maiorești) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Constantin Precup a urmat școala primară. S-a ocupat cu agricultura, ulterior a fost mobilizat în armata austro-ungară în Primul Război Mondial. A participat la adunarea poporului român din Maiorești, fiind ales viceprimar. După 1918 a fost viceprimar, apoi primar al comunei Maiorești.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a reprezentat ca delegat supleant cercul electoral Reghin.

Recunoașteri

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1886
Decese în 1961
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Transilvăneni
Agricultori români
Primari din România

Constantin Precup


بلدية نيلا دي سان ميغيل (بالإسبانية: Neila de San Miguel) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية نيلا دي سان ميغيل 87 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية نيلا دي سان ميغيل

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

نيلا دي سان ميغيل


هذه مباريات فردي الرجال لبطولة ميامي ماسترز 2008.

ترتيب المصنفين
{|
|
  روجيه فيدرير (ربع النهائي)
  رافايل نادال  (النهائي)
  نوفاك ديوكوفيتش  (الدور الثاني)
  نيكولاي دافيدينكو (البطل)
  ديفيد فيرر (الدور الثاني)
  أندي روديك  (نصف النهائي)
  ديفيد نالبانديان (الدور الثاني)
  ريشارد جاسكيه  (الدور الثاني)
  جميس بليك (ربع النهائي)
  توماس بيرديتش  (نصف النهائي)
  ميكايل يوزني (الدور الرابع)
  جو ويلفريد تسونقا (الدور الثالث)
  اندي موراي  (الدور الثاني)
  تومي روبريدو (الدور الثاني)
  جويرمو كاناس  (الدور الرابع)
  بول هنري ماثيو (الدور الرابع)
|
<ol start="17">
 فرناندو غونزاليز  ''(الدور الثالث)
 خوان موناكو ''(الدور الثالث)
 ايفو كارلوفيتش  ''(الدورالثاني)
 كارلوس مويا ''(الدور الثالث)
 ليتون هيووت ''(الدور الثاني)
 خوان كارلوس فيريرو ''(الدور الثالث)
 ايفان ليوبيسيتش  ''(الدور الثاني)
 نيكولاس الماجرو  ''(الدور الثالث)
 ياركو نييمينين ''(الدور الثاني)
 فيليب كولشرايبر  ''(الدور الثاني)
 راديك ستيبانيك ''(الدور الرابع)
 ستانسيلاس فافرينكا ''(الدور الثاني)
 فرناندو فيرداسكو  ''(الدور الثاني)
 خوان اجناثيو شيلا  ''(الدور الثاني)
 إيغور أندريف ''(ربع النهائي)
 فيليشيانو لوبيز ''(الدور الثالث)
|}

النتائج

المفتاح
 Q = تأهل
 WC = بطاقة عبور
 LL = الخسارة بسبب الإصابة
 r = اعتزال
 W/O = walkover

التصفيات النهائية

النصف الأعلى

المجموعة 1

المجموعة 2

المجموعة 3

المجموعة 4

النصف الأسفل

المجموعة 5

المجموعة 6

المجموعة 7

المجموعة 8

بطولات كرة مضرب
رابطة محترفي التنس 2008

بطولة ميامي ماسترز 2008 - فردي رجال


අම්රිතා රාව් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු නිළියක සහ හිටපු නිරූපිකාවකි. ඇය වඩාත්ම ප්‍රසිද්ධ වූයේ හින්දී චිත්‍රපට සඳහා ඇය දැක්වූ දායකත්වය නිසායි. රාව් රංගන වෘත්තියට පිවිසියේ අබ් කේ බරස් (2002) චිත්‍රපටය තුළින් වන අතර, ඒ සඳහා ඇය 2013 හොඳම කාන්තා ප්‍රවිෂ්ටය සඳහා ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානයට නිර්දේශ වූවා ය. අනතුරුව ඇය ඉශ්ක් විශ්ක් (2003), මේ හූ නා (2004), විවාහ් (2006) වැනි ප්‍රේම වෘත්තාන්ත නාට්‍ය චිත්‍රපට මෙන්ම මස්ති (2004) වැනි සාර්ථක ප්‍රහසන සංත්‍රාස චිත්‍රපට ගණනාවකට රංගනයෙන් දායක වූවා හ. ඇය එක් අයිෆා සම්මානයක් සහ ස්ටාර්ඩස්ට් සම්මාන
ද්විත්වයක් හිමිකරගෙන තිබේ.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියෝ
මුම්බායි හි නිරූපිකාවෝ
ජීවත්වන්නෝ
හින්දි සිනමා නිළියෝ
කෝන්කණී ජනයා
මුම්බායි හි නිළියෝ
1981 උපත්

අම්රිතා රාව්


Vaxklukka (fræðiheiti: Campanula alliariifolia) er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá fjöllum Kákasus, Armeníu og Tyrklands.

Hún verður 30 til 70 sm há, með þríhyrnd til hjartalaga grunnblöð, loðin að neðan, allt að 20 sm löng.

Tilvísanir

Bláklukkur

Vaxklukka


Virgini matri je hrvatska crkvena pjesmarica za liturgijsku glazbu. Za muzikologiju i povijest crkvene glazbe važna je jer većina danas popularnih božićnih napjeva (Kirie eleison, Svim na zemlji, O Betleme, Radujte se narodi...) potječu iz 19. stoljeća, prvi put u Hrvata objavljeni su u pjesmarici Napivi bogoljubnih pisama. Naknadno je Virgini Matri harmonizirao ravnatelj zagrebačkog konzervatorija Franjo Dugan i članovi Cecilijinskog društva. Objavljena je u Zagrebu 1921. godine.

Izvori

Hrvatske crkvene pjesmarice

Virgini matri


Californisk husskade () er en fugl i familien kragefugle, der lever i Californien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Californiens fugle
Kragefugle

Californisk husskade


İmamoğlu, Adana ili ilçesidir.

İmamoğlu ayrıca şu anlamlara gelebilir:

Kişiler
 Ataç İmamoğlu (d. 1964), Amerikalı-Türk fizikçi
 Ekrem İmamoğlu (d. 1970), Türk siyasetçi
 Gülten İmamoğlu (d. 1972), Türk ressam
 Mahmud İmamoğlu (d. 1991), Avusturyalı-Türk futbolcu
 Yusuf İmamoğlu (1945-1970), Türk öğrenci

Yerleşim yerleri
 İmamoğlu, Taşköprü - Kastamonu ili Taşköprü ilçesine bağlı köy
 İmamoğlu, Yunak - Konya ili Yunak ilçesine bağlı mahalle

Diğer
 İmamoğlu Höyüğü, Malatya'da bir höyük

İmamoğlu (anlam ayrımı)


كوكا (نبات)

 كوكا (فلكلور) (فلكلور برازيلي)

 كوكا المحس (قرية في السودان)
 كوكاكولا (مشروب غازي)
 كوكا كولا زيرو (مشروب غازي)
 كوكا (ديزني) (شخصية كارتونية)

صفحات توضيح أسماء أماكن

كوكا (توضيح)