سياسة الانفتاح هي سياسة تبنتها السلطات المصرية إبان حكم الرئيس محمد أنور السادات بعد حرب أكتوبر، وتم بموجب تلك السياسة تغيير التوجه المالي للدولة من الاشتراكية إلى الرأسمالية والاقتصاد الحر. ارتبطت تلك الفترة في مصر بنمو رؤوس الأموال الصغيرة التي كانت موجودة في ظل النظام الاشتراكي وتحولها لرؤوس أموال كبيرة وظهور طبقة ثرية في مصر كانت قد اختفت فيما قبل عام 1952. نتيجة لبدء ازدهار النظام الرأسمالي في مصر غيرت العديد من المحلات التجارية نشاطها وظهرت بمصر مراكز التسوق الخاصة والعديد من الأنشطة الاقتصادية التي كان يحظرها النظام الاشتراكي.

سياسياً
اقترنت تلك الفترة سياسيًا بالاتجاه إلى أوروبا والولايات المتحدة الأمريكية كشريك رئيسي لمصر والاتجاه إلى إضعاف العلاقات مع الاتحاد السوفيتي والقوى الاشتراكية الأخرى. خلال تلك المرحلة انتقلت البلاد مرة أخرى إلى التعددية الحزبية التي كانت قد اختفت بعد 1952 ويرى الكثيرون بأن تلك التعددية ما هي إلا تعددية شكلية حيث أن الأحزاب لا تزال ضعيفة واهية وأن البلاد كانت لتزال خاضعة لنظام الحزب الوحد بسبب هيمنة الحزب الوطني الديموقراطي على الحكم.
اقترنت تلك المرحلة أيضا ببدء نمو النفوذ السياسي للجماعات الإسلامية في مصر على حساب التيار الاشتراكي خاصة بعد الإفراج عن الجماعات الإسلامية.

ضعفت العلاقات المصرية الإيرانية خلال تلك الفترة بشكل ملحوظ بسبب استقبال مصر لمحمد رضا بهلوي شاه إيران بعد قيام الثورة الإسلامية الإيرانية وما لبث أن قطعت العلاقات تماما بعد اغتيال محمد أنور السادات.

مراجع

مصر في عهد السادات
تاريخ مصر الاقتصادي
جهود السلام في الشرق الأوسط
سياسة حسب القضية
سياسة مصر
مصر في عقد 1970
محمد أنور السادات

سياسة الانفتاح


is a district located in Okayama Prefecture, Japan.

In 2003 the district had an estimated population of 48,246 and a density of 58.53 persons per km2. The total area is 824.35 km2.

In 2005, the component towns and villages of Chūka, Katsuyama, Kawakami, Kuse, Mikamo, Ochiai, Yatsuka, Yubara, as well as the neighboring town of Hokubō (from Jōbō District) united to form the city of Maniwa. Currently only one village, Shinjō, belongs to Maniwa District.

Current towns and villages (after the formation of Maniwa City)
Shinjō

Former towns and villages
Chūka
Katsuyama
Kawakami
Kuse
Mikamo
Ochiai
Shinjō
Yatsuka
Yubara

Districts in Okayama Prefecture

Maniwa District, Okayama


Coprothermobacterota este o încrengătură propusă, ce include specii de bacterii imobile, cu formă de bacil. Speciile sunt strict anaerobe, termofile, dezvoltându-se la o temperatură cuprinsă între 55°C și 70°C.

Note

Încrengături de bacterii
Bacterii termofile

Coprothermobacterota


උර්දු (, ; ,  ) යනු දකුණු ආසියාවේ භාවිතා වන ඉන්දු-ආර්ය භාෂාවක් වේ.

ආශ්‍රිත
 List of Urdu-language poets
 List of Urdu-language writers
 Urdu-speaking people
 Urdu movement
 Persian and Urdu
 States of India by Urdu speakers
 Urdu in the United Kingdom
 Uddin and Begum Hindustani Romanisation
 Urdu poetry
 Urdu Digest
 Urdu in Aurangabad
 Urdu Informatics
 Urdu Wikipedia
 Urdu keyboard
 Glossary of the British Raj
 Persian language in the Indian subcontinent

සටහන්

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Directory of Urdu websites.
 Type in Urdu
 Urdu Scholarship-Maldonado Garcia
 Urdu Digital Library
 ترتیب وڈیزائننگ ایم پی خاؿ اردولشکری زبان
 The Urdu Latin alphabet by Adnaan Mahmood
 Haruf-e-Tana by Punya Pranava Pasumarty
 shanurdu By Maqbool Jahangir

Hindustani language
Fusional languages
Standard languages
Indo-Aryan languages
Official languages of India
Languages of Pakistan
Languages of Gujarat
Languages of Maharashtra
Languages of Andhra Pradesh
Languages of Bihar
Languages of Jammu and Kashmir
Languages of Jharkhand
Languages of Madhya Pradesh
Languages of Uttar Pradesh
Languages of Sindh
Languages of Telangana
Languages of West Bengal
Languages of Karnataka
Lingua francas
Subject–object–verb languages
Sahitya Akademi recognised languages
Articles containing video clips

උර්දු


Le tunnel du Bois-Clair est un ouvrage d'art ferroviaire de la ligne de Moulins à Mâcon. Il est situé sur le territoire des communes de Sologny et de Berzé-le-Châtel, sous le col du Bois-Clair, près de Cluny, dans le département de Saône-et-Loire, en France.

Mis en service en 1870 par la Compagnie des Dombes et des chemins de fer du Sud-Est (DSE), il devient un ouvrage d'art de la Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée (PLM), en 1883. Après la fermeture de la section Cluny-Macon du trafic voyageurs et du trafic marchandises en 1968, la ligne est déposée en 1968-1969, puis le tunnel est déclassé comme la voie en 1970. Fermé pour la sécurité, il devient un site remarquable d'hivernage et de naissances de chauves-souris avant d'être rouvert et réaménagé pour la transformation de l'ancienne plateforme ferroviaire en voie verte par le département.

Situation ferroviaire
Long de  et établie à une altitude moyenne de  pour une voie unique, le tunnel du Bois-Clair est situé sur une section désaffectée de la ligne de Moulins à Mâcon, entre la gare de Cluny au point kilométrique (PK) 120,050 et la gare de la Croix-Blanche au PK 128,940. Il permet à la ligne de franchir le col du Bois-Clair, son entrée nord-ouest est située sur la commune de Sologny et son entrée sud-est sur la commune de Berzé-le-Châtel.

Histoire

Tunnel du chemin de fer
La création d'un tunnel dénommé tunnel du Bois-Clair apparait sur les projets d'un tracé pour l'établissement d'un chemin de fer d'intérêt local de Mâcon à Paray-le-Monial. Déclaré d'utilité publique le , ce chemin de fer a été étudié par les ingénieurs de l'administration et approfondi par le concessionnaire MM. Mangini. Ces derniers remarquent que dans le projet d'origine les ingénieurs, pour des motifs d'économie, ont limité à  la longueur du  ce qui implique des . Pour réduire ces inconvénients, MM. Mangini propose de porter la longueur du tunnel à , ce qui engage un surcout de , il propose au département d'en prendre la moitié à sa charge en augmentant la subvention de . Le préfet demande alors aux ingénieurs de voir s'il ne serait pas possible de conserver les améliorations du tracé tout en diminuant son coût. Ils proposent un tracé avec un tunnel long de  et une augmentation du coût de seulement . Cela permet de conserver un meilleur emplacement pour la gare de Cluny, mais la ligne conserve des courbes à faible rayon et de forte déclivités. Après une nouvelle étude du dossier, la commission du Conseil général de Saône-et-Loire, arrive à la conclusion que le projet Mangini est le bon mais qu'il faut qu'ils acceptent d'en diminuer le surcoût à . Ils obtiennent un accord de MM Mangini en augmentant la durée du chantier de construction de la ligne de quatre à cinq ans. Le projet de convention avec MM Mangini est approuvée par le conseil général le . Cette convention définitive est approuvée et signée par Lazare Mangini fils et le préfet du département le . La compagnie débute les travaux avant le . Lors du paiement des premiers acomptes, l'administration découvre que contrairement au contenu de la convention, .

Le tunnel est mis en service le  lors de l'ouverture à l'exploitation de la section à voie unique et écartement normal de Paray-le-Monial à Mâcon par la Compagnie des Dombes et des chemins de fer du Sud-Est (DSE). La section est déclarée d'intérêt général le  lors de son rattachement avec la section de Moulins à Paray-le-Monial pour former la ligne de Moulins à Mâcon de la Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée (PLM).

Le  un train en provenance de Mâcon déraille à la sortie du tunnel lorsque la locomotive percute un éboulement. La machine et le fourgon de tête s'arrêtent brutalement en quittant la voie et en s'enfonçant dans la terre de l'éboulement. L'arrêt subit provoque de légères contusions au chef conducteur et à quatre voyageurs. Pour éviter que cela se reproduise, la compagnie fait .

En juin 1944, le tunnel est bloqué par la résistance, ce qui empêche toutes circulations sur la ligne par les Allemands. Adolphe Gallimardet dit , réussit à subtiliser une locomotive en chauffe, lors de la pause du déjeuner, au dépôt de Cluny, puis a l'emmener jusqu'à l'entrée du tunnel et à la laisser aller seule jusqu'au centre du tunnel, le maquis y a auparavant déboulonné la voie unique ce qui provoque le déraillement de la machine. Gallimardet revient jusqu'à la machine déraillée et bloque les sorties de la vapeur pour provoquer l'explosion de la chaudière. Ayant appris ce fait, d'autres cheminots résistants de Mâcon reproduisent le même scénario avec une machine de leur dépôt en l'envoyant par l'autre entrée du tunnel. La ligne est totalement bloquée elle ne sera déblayée par les Français qu'après la fin du conflit mondial.

Sur la section du tunnel entre Cluny et Macon, les circulations de trains de voyageurs et de marchandises sont fermées le  et la voie est déposée immédiatement, de novembre 1968 à janvier 1969. Le déclassement intervient le .

Tunnel après le ferroviaire
Après la fermeture et le déclassement de la ligne, le tunnel est rendu clos par la pose de portes métalliques, afin d'assurer la sécurité et d'en faire une zone de protection de Chiroptera (chauves-souris).

Voie verte de Bourgogne du Sud
En janvier 1999, le tunnel figure sur un projet, comme lieu de passage d'une voie verte réalisée par le Conseil général de Saône-et-Loire. La Société d'histoire naturelle et des amis du Museum d'Autun lui envoie un dossier de recommandations pour que cette nouvelle activité ne vienne pas perturber la colonie de chauves-souris du tunnel qui . La demande concerne une fermeture au public du mois de décembre à la fin du mois de février.

Un arrêté préfectoral de protection du biotope concernant le tunnel est pris le , pour sauvegarder les colonies de grand murin, barbastelle d'Europe et grand rhinolophe. Il précise que le tunnel doit être fermé du premier octobre à la mi-avril. Pendant la période estivale (de mi-avril à fin septembre), seules des circulations non motorisées silencieuses sont autorisées sur la voie verte de 8h à au maximum 20h.

En 2020, le tunnel est fermé du 7 au 30 septembre pour la réfection de la chaussée. Cette réalisation en béton fibré représente une dépense de .

Caractéristiques
Il s'agit d'un tunnel de percement, à un seul tube, long de . En son centre, il dispose d'une cheminée d'aération de .

Patrimoine ferroviaire
Le tunnel se trouve aujourd'hui sur la Voie Verte de Bourgogne du Sud. C'est le plus long tunnel sur voie verte de France. Il est fermé de mi-octobre à fin mars afin de protéger une colonie de chauves-souris.

Notes et références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes
 Col du Bois-Clair
 Ligne de Moulins à Mâcon
 Chiroptera (chauves-souris)

Liens externes
 .
 .

Bois-Clair
Bois-Clair
Bois-Clair
Saône-et-Loire
Voie verte
Ligne de Moulins à Mâcon
Sentier de randonnée en France

Tunnel du Bois-Clair


Şevki Yılmaz (1955, İzmit, Kocaeli), TBMM 20. dönem Rize milletvekili.

Hayatı
1922 yılında Rize'den İzmit'e göç eden eski Karamürsel Müftüsü Ali Efendi'nin oğludur. İlkokulu 1967'de İzmit'te bitirdi. 1973 yılında İzmit İmam Hatip Lisesi'nden mezun olduktan sonra, Derince Lisesi'ni de dışarıdan bitirdi. 1974 yılında CHP-MSP koalisyonunda, Adalet Bakanlığı Özel Kalemi olarak görev yaptı. Şevki Yılmaz, İstanbul Yüksek İslam Enstitüsü'nden 1980 yılında mezun oldu. Fakülte yıllarında Kartal Müftülüğünde Murakıp olarak memuriyet hayatına devam etti. 1982 yılında Avrupa Millî Görüş Teşkilatları Avusturya Bölge Başkanlığı görevine getirildi. Daha sonra 1984 yılında, Avrupa Milli Görüş Teşkilatları'nda 10 yıl sürecek olan tanıtmadan sorumlu Genel Başkan Yardımcılığı görevini yürüttü. İlk defa, siyasete resmi olarak 1987 yılında Rize milletvekili parti 2. sıra adayı olarak adım attı ancak kazanamadı. 1989 yılında belediye seçimlerinde tekrar aday gösterildi. RP bu seçimde ikinci parti oldu.

20 Ekim seçimlerinde yapılan milletvekilliği seçimlerinde, Rize'den tekrar aday gösterildi ve %19.8 oranında oy aldı. 27 Mart seçimlerinde Rize Belediyesi Başkanı oldu.

24 Aralık seçimlerinde, tekrar Rize'den milletvekili adayı oldu. Rize milletvekili olarak mecliste yerini aldı.

1996 yılında kurulan Refahyol Hükûmeti sırasında meydana gelen 28 Şubat Süreci'nde Refah Partisi'nden istifa etti.

RP, 17 Ocak 1998 tarihinde kapatıldı. İddianamede adı geçen Şevki Yılmaz da verilen karar neticesinde, Necmettin Erbakan, Şevket Kazan, Ahmet Tekdal, İbrahim Halil Çelik, Hasan Hüseyin Ceylan, Şükrü Karatepe, Bekir Yıldız, Zeki Başaran, Selahaddin Aydar, Hasan Celal Güzel ve Recep Tayyip Erdoğan'la birlikte siyasi yasaklılar arasına sokuldu ve bu süreçte Avrupa'ya giderek çalışmalarını orada sürdürdü.

Şevki Yılmaz, 7 yıl sonra, 19 Eylül 2004 tarihinde Türkiye'ye döndü. Evli ve üç çocuk babasıdır. Şu an Yeni Akit gazetesinde köşe yazarlığı yapmaktadır.

Hakkında yazılan seçim şarkısı
 İsmail Türüt - Mücahit Şevki Yılmaz Hoca İslam'ın Mareşali

1955 doğumlular
İzmit doğumlular
Kocaeli doğumlu siyasetçiler
İstanbul Yüksek İslâm Enstitüsünde öğrenim görenler
TBMM 20. dönem Rize milletvekilleri
Rize belediye başkanları
Resim aranan siyasetçiler
Yaşayan insanlar
Millî Görüş
28 Şubat süreci
Türk İslamcılar
Türk köşe yazarları
Yeni Akit kişileri
Refah Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
Bilgi kutusu bulunmayan kişiler

Şevki Yılmaz


Randia moorei es una especie escasa de arbusto perteneciente a la familia de las rubiáceas. Es originaria de Australia donde se encuentra en el este del estado de Nueva Gales del Sur y áreas adyacentes de Queensland. Su hábitat son los bosques lluviosos subtropicales de Lismore.

Descripción

Randia moorei es un arbusto o árbol pequeño, que alcanza un tamaño de 8 m de altura. Tiene espinas en los tallos. Las hojas son ampliamente ovales, de 2-6 cm de largo por 1-3 cm de ancho, con una punta estrecha. Las flores fragantes se presentan en grupos de tres en los extremos o en el lado de las ramas, y son seguidas por el fruto en forma de baya que mide 0.6-0.9 cm de largo.

Distribución y hábitat
Randia moorei se encuentra en los suelos de basalto de Lismore en el norte de Nueva Gales del Sur al norte en el Gold Coast Hinterland. Se encuentra en el bosque seco subtropical, como una planta de sotobosque bajo las especies Araucaria cunninghamii y Lophostemon confertus, a menudo a lo largo de los cursos de agua. Gran parte de su hábitat ha sido aprobado para el desarrollo urbano y agrícola, tales como las plantaciones de banano, así como de utilización para la mejora de la carretera del Pacífico.

Para complicar las cosas,  se asemeja a las plantas invasivas Maclura cochinchinensis y Ligustrum sinense, por lo que su eliminación accidental es muy posible.

Taxonomía
Randia moorei fue descrita por Ferdinand von Mueller ex George Bentham y publicado en Flora Australiensis: a description . . . 3: 411, en el año 1867.
Etimología
El epíteto moorei fue nombrado en honor del botánico Charles Moore.

Referencias

moorei
Flora de Nueva Gales del Sur
Plantas descritas en 1867
Plantas descritas por F.Muell.
Plantas descritas por Bentham

Randia moorei


සරල බව අයත් කර ගැනීම සඳහා බොහෝමයක් ජංගම රොබෝවරුන්ට රෝද 4ක් පවතී. කෙසේ නමුත් සමහරක් පර්යේෂකයන් වඩා සංකීර්ණ ලෙස රෝද යෙදූ එනම් රෝද එකක් හෝ 2ක් යෙදූ රොබෝවරු නිර්මාණයට යත්න දරයි.

·	රෝද දෙකෙන් සමබර වීම :  සෙග්වේ එකක් සාමාන්‍යයෙන් රොබෝවරයෙකු සේ නොසැලකුව ද එය රොබෝවරයෙකුගේ අවයවයක් ලෙස සැලකිය හැක.බොහොමයක් සැබෑ රොබෝවරු ඒ හා සමාන ගතික සමබර වීමේ ඇල්ගොරිතමයක් භාවිතා කරන අතර නාසා හි රොබෝනෝට් (Robonaut) සෙග්වේ එකක් මත තබා ඇත.

·	බෝල්බොට් (Ballbot) : 	කානෙජි මෙලන් සරසවියේ පර්යේෂකයන් පාද හෝ රෝද වෙනුවට බෝලයක් මත සමබරව සිටින නව වර්ගයේ රොබෝවරයෙකු නිපදවා ඇත. මෙම බෝල්බොට් ස්වයං අන්තර්ගත බැටරි මඟින් ක්‍රියා කරන ඕනෑම දිශාවකට ගමන් කළ හැකි තනි යුරතේන් ආලේප කරන ලද ලෝහ ගෝලයක් මත සමබරව සිටින රොබෝවරයෙකි. එය රාත්තල් 95ක් බර වන අතර දළ වශයෙන් පුද්ගලයකුගේ උසට සහ පළලට සමාන වේ. මෙම දිග සිහින් හැඩය හා කුඩා ඉඩ කඩවල හැසිරවීමේ හැකියාව නිසා එයට මිනිසුන් සහිත පරිසරවලදී දැනට භාවිතාවන රොබෝවරුන්ට වඩා හොඳින් ක්‍රියාත්මක වීමේ හැකියාවක් ඇත.
·	ට්‍රැක් රොබෝවරු 	:	තවත් ආකාරයක රෝල් වන රොබෝවරයෙකු වන්නේ පීලි පාරක් ඇති රොබෝවරුය. එනම් නාසාහි නාගරික රොබෝවරයා වන අර්බි (Urbie) වැනි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Robotics#Rolling_Robots

රෝල්වන රොබෝවරු


Daisy Duck este un personaj de desene animate ce a fost creat de Walt Disney Productions în 1940, și este iubita Rățoiului Donald. Ca și Donald, Daisy este o rață antropomorfică dar cu gene mari și pene joase ciufulite, pentru a da impresia de o fustă. Este mereu văzută purtând o fundă, bluză și pantofi cu tocuri înalte.

Prima apariție a personajului a fost în filmul Mr. Duck Steps Out (1940), deși o versiune prototip a apărut mai înainte în 1937 în Don Donald. A apărut în 15 scurtmetraje din 1940 până în 1983. În primele sale apariții Daisy avea vocea la fel de limbută ca a lui Donald, dar a fost ulterior schimbată în una normală de domnișoară. În debutul său oficial Donald este chemat de Daisy la o întâlnire, dar tot timpul lor este perturbat de Huey, Dewey, și Louie, care se luptă cu unchiul lor pentru afecțiunea ei. Un an după prima sa apariție, Daisy împreună cu Donald și nepoții lui au avut o apariție scurtă în desenul cu Mickey Mouse The Nifty Nineties, astfel fixându-i poziția ca personaj secundar. A doua apariție oficială a sa va fi în 1945 în desenul Donald's Crime, deși având un rol redus, chiar dacă întâlnirea sa cu Donald este un punct culminant al poveștii. În toate desenele sale Daisy a fost doar un personaj secundar, cu excepția lui Donald's Dilemma (1947). Acolo Donald este lovit în cap de un ghiveci cu flori, și capătă o nouă personalitate mult mai rafinată, ceea ce lui Daisy din păcate nu-i prea place. Aceasta suferă de anorexie, insomnie și chiar de nebunie, toate acestea povestindu-le unui pshiatru.

În desenul Crazy Over Daisy (1950) este introdusă tema muzicală a personajului, cu nume omonin (în română "Nebun după Daisy"), pe care Donald este auzit fluierând-o în unele următoare desene.

Daisy apoi apare în Colindul lui Mickey (Mickey's Christmas Carol) în 1983, jucând-o pe dragostea unui tânăr Ebenezer Scrooge, numită Isabelle. Acest film reprezintă prima apariție cinematografică a lui Daisy după aproape 30 de ani și de asemenea prima dată când apare separată de Donald. Natura filmului acesta, de fel, este aceea a personajelor Disney "jucând" pe altcineva fiecare, deci nu face parte din nici o continuitate a vreunui desen clasic. În 1988 Daisy mai face o apariție cameo în filmul Cine vrea pielea lui Roger Rabbit? (Who Framed Roger Rabbit?), împreună cu celelalte personaje din desene animate clasice. Cea mai recentă apariție cinematografică a personajului a fost în Fantasia 2000, lansat în anul 1999. Ca și filmul original Fantasia, filmul conține diverse segmente muzicale, unul din care îi are pe Donald și Daisy ca ajutorii lui Noe în o reimaginare a lui Arca lui Noe. Donald și Daisy sunt separați în timpul furtunii catastrofale, și consideră amândoi că au pierdut unul pe altul, până când se reunesc la sfârșitul segmentului.

Daisy apare în filmele direct-pe-video Mickey: A fost odată de Crăciun (Mickey: A fost odată de Crăciun) (1999), Mickey, Donald și Goofy: Cei trei mușchetari (Mickey, Donald, Goofy: The Three Musketeers) (2004) și Mickey: A fost de două ori Crăciunul (Mickey's Twice Upon a Christmas) (2004).

Daisy a primit mult mai mult timp considerabil în producții pentru televiziune, făcând apariții numeroase în Gașca Rațelor (Quack Pack) (1996), Fabrica de râs a lui Mickey (Mickey Mouse Works) (1999-2000), Casa lui Mickey Mouse (House of Mouse) (2001–2003), Clubul lui Mickey Mouse (Mickey Mouse Clubhouse) (2006–2016), Mickey Mouse (2013) și Mickey și piloții de curse (Mickey and the Roadster Racers) (2017). În Gașca Rațelor îi este dată o personalitate mai degajată și răbdătoare, și a fost angajată ca un reporter de televiziune cu Donald ca cameramanul ei. Are și o iguană de companie numită Knuckles.

În Buticul lui Minnie (Minnie's Bow-Toons), Daisy este secundul lui Minnie în menținerea propriului lor magazin de fundițe, la fel ca ale lor.

Caracteristici

De la început Daisy a fost portretizată ca fiind cochetă, bine întreținută, plină de farmec, grațioasă și loială. Este foarte atașată de iubitul ei Donald și îi este și foarte devotată. Asta este arătat foarte bine în Donald's Dilemma, când Daisy este pe punctul de a se sinucide după ce Donald uită de ea. Deși, ea îl are de obicei pe iubitul ei în jurul degetului ei și adesea încearcă să îl calmeze când temperamentul lui începe să ia razna. În afară de dragostea ei, Daisy este mai sofisticată și mai inteligentă decât Donald. Chiar îi dă acestuia în desenul Cured Duck un ultimatum în legătură cu temperamentul său, dar mai încolo se îndreptățește. Uneori chiar și Daisy mai arată ieșiri de temperament, dar spre deosebire de iubitul ei aceasta reușește mereu să îl țină în frâu.

În desenele din Fabrica de râs a lui Mickey/Casa lui Mickey Mouse, uneori era arătată ca uitucă, intruzivă, entuziastă și foarte vorbăreață. Se autoinvită adesea fără să fie întrebată și li se alătură prietenilor când nu este dorită.

În parcurile Disney
La Walt Disney Parks and Resorts, Daisy este un personaj semi-comun ca o mascotă, pentru parade și spectacole, chiar dacă nu face așa multe apariții ca Donald sau Minnie. Semi-evazivitatea sa a făcut-o foarte populară până într-un anumit punct, mai ales deoarece Daisy face parte din grupul celor șase personaje principale Disney (adică ea, Mickey Mouse, Minnie Mouse, Donald Duck, Goofy și Pluto). Astfel mărfurile cu Disney au devenit mult mai interesante pentru colecționari. În urma expansiunii lui Fantasyland în 2012, Disney a devenit disponibilă pentru salut și făcut cunoștință la Pete's Silly Sideshow.

Daisy apare într-un joc MMORPG numit Toontown Online, unde este văzută în locul de joacă numit "Daisy Gardens" ("Grădinile Daisy"). Este un personaj ce merge împrejur lăsând comentarii despre personajele ce trec pe lângă ea.

Voce
Daisy a fost jucată de nenumărați actori de-a lungul anilor, dar cea mai mare muncă i se datorează lui Tress MacNeille în 1999. Clarence Nash a jucat-o în primele două apariții, iar apoi Daisy a avut vocea lui Gloria Blondell, Ruth Clifford și Vivi Janiss. În Colindul lui Mickey vocea lui Daisy este făcută de Patricia Parris iar în două emisiuni speciale de Tony Anselmo și Diane Michelle respectiv.

În Gașca Rațelor Daisy este jucată de Kath Soucie, iar în Fantasia 2000 de Russi Taylor (deși nu are nici un dialog, și doar țipă).

Tress MacNeille este în mod curent vocea oficială a lui Daisy pentru toate mijloacele mass-media, și pe care o joacă și în timpul prezent.

Lista scurtmetrajelor clasice în care Daisy apare

Legături externe

Personaje de desen animat
Personaje Disney
Personaje fictive
Mickey Mouse

Daisy Duck


Vlaška crkva je crkva na Cetinju, Crna Gora. Pripada Mitropoliji crnogorsko-primorskoj Srpske pravoslavne crkve, a posvećena je prazniku Rođenje presvete Bogorodice (Mala Gospa).

Povijest
Podlovćevski dolac, kasnije nazvano Cetinjsko polje, početkom 15. stoljeća je bilo nenaseljeno. Krajem prve polovice 15. stoljeća doselio je vojvoda Ivan Borojev iz Starog Vlaha (Zlatiborac) na dan blagdana Mali Gospođin-dan. Tu je doselio s obitelji (žena Jelica i sinovi Boroje, Vladislav, Vušur i Dragoslav) nekih 30-40 godina prije Ivana Crnojevića. Ivan je savjetovao sinove, da što prije podignu đe vide da je najzgodnije mjesto malenu crkvicu i da je posvete rođenju sv. Bogorodice, pošto toga dana dođoše na podlovćenski dolac. Ivan je umro u dubokoj starosti i poživio je u novoj postojbini pet-šest godina, pa umre, a naskoro po njegovoj smrti umre i žena mu Jelica. Sinovi ih pokopaju na Velju Gomilu, gdje odrede graditi crkvu, a na grobove navale dva velika kamena, koji su se krajem 19. stoljeća mogli videti pred Vlaškom crkvom (postoji sličnost sa sakralnim objektom Velja Mogila kod Bara kod koje je isto izgrađena crkva). Velja gomila ipak ukazuje na to da ovi nisu prvi doseljenici na Cetinje, ako je ona tu bila od ranije. Velja Gomila, mjesto gdje je danas Vlaška crkva, je uočljivo mjesto u svim dijelovima cetinjskog polja. Ivanovi sinovi su crkvu opleli prućem i pokrili slamom, a po očevoj želji su je posvetili rođenju Bogorodice. Uveli su i pravilo da novi doseljenici imaju slaviti taj blagdan. Okolni stanovnici su nazvali ovu crkvicu Vlaška crkva jer su je podigli doseljenici iz Starog Vlaha, pa joj je to ime oostalo do danas.

Crkva je nekoliko puta prepravljana, dok sredinom 19. stoljeća, nije dobila današnji izgled. Na ploči iznad ulaznih vrata je isklesan tekst: HRAM OVI ROŽDESTVA PRESVETE BOGORODICE SAGRADIŠE DONJOKRAJCI PRVI PUT 1450. GODINE – POSLJE PREPRAVLJANJEGA TRI PUTA POSLJEDNI PUT PODIGOŠEGA OVAKO 1864. GODINE. Današnji izgled crkve je iz 1864. godine. Oko crkve je bila nekropola sa stećcima, koji su tom prilikom ugrađeni u njezine zidove. To je jednobrodna crkva, sa zvonikom na preslic, oltarskom apsidom na istoku i portalom na zapadnoj strani. Unutrašnjost ukrašava ikonostas, koji je 1878. godine uradio Vasilije Đinovski, ikonopisac iz Makedonije, koji je slikarsku vještinu izučio u Rusiji. Crkveno dvorište ima zanimljivu ogradu s kraja 19. stoljeća od 1544 puščanih cijevi koje su Crnogorci zaplijenili od Turaka u ratovima 1858. i 1876. – 1878. godine. Kada su, 1896. godine Rusi poklonili veliku pošiljku od 30.000 pušaka (ostraguša, ili moskovki), došlo se na originalnu ideju da se potrebna količina trofejnih pušaka izdvoji i da se od njihovih cijevi sagradi ograda oko Vlaške crkve. Ova ideja je ostvarena 1897. godine. Krajem 19. stoljeća zabranjeno je uokopavanje mrtvih ispred ove crkve, kako bi se ona pretvorila u svojevrstan spomenik kulture. Važnijim osobama su grobovi sačuvani (mitropoliti Ilarion Roganović i Visarion Ljubiša, rektor Bogoslovije na Cetinju protojerej Stanko Ivanović, knez Grujica Lopičić, Jovan Pavlović, prvi ministar prosvjete i crkvenih djela, Ilija Beara, direktor Cetinjske gimnazije, komandir Zrno Popović, kapetan Tripko Grubačić, ađutant knjaza Danila Marko J. Bjeladinović, Sula Radov Radulović – narodni mudrac). 27. listopada 1860. godine u ovoj crkvi su vjenčani knez Nikola I. Petrović Njegoš i Milena Vukotić, kćer katunskog vojvode Petra Stevanovog Vukotića, a pri krunisanju Nikole I za kralja, pedeset godina kasnije, 1910. godine upravo u njoj je obavljeno blagoradenje kraljevskog para.

Izvori

Crkve Srpske pravoslavne Crkve u Crnoj Gori
Cetinje

Vlaška crkva (Cetinje)


Iampil (en ) ou Yampol (en ) est une commune urbaine de l'oblast de Soumy, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Géographie
La commune se trouve sur la rive gauche de la rivière Ivotka et est traversée par la petite rivière de Petouchok et par la route T-1915. Sa gare de chemin de fer se nomme Ivotka.

Administration
C'est le centre administratif du conseil municipal de Iampil qui outre celle-ci comprend les villages de Dibrova, Ivotka, Imchana, Olguino, Proudiché, Rostov, et les hameaux de Nepliouïevo et Privokzalnoïé.

Histoire
Le site est habité dès la préhistoire. On y a trouvé des restes du néolithique. Il y avait au début du  un village du nom de Klin appartenant aux seigneurs polonais Pessotchinski et faisant partie de l'ouïezd de Novgorod-Severski du voïvodat de Tchernigov. Après l'union de l'Ukraine à la Russie en 1654, Klin devient une possession des hetmans ukrainiens. En 1674, le hetman Samoïlovitch donne le village à son colonel, Ivania, et après le retrait de Samoïlovitch il passe à Ivan Mazeppa. Après la trahison de Mazeppa, Pierre le Grand offre Yampol à Alexandre Menchikov. En 1764, Catherine la Grande abolit le système du hetmanat et le village passe à Ivan Nepliouïev.

Une petite fabrique de faïence est en activité au . En 1836, I. Nepliouïev fait construire une fabrique de papier. Vers 1860, Yampol compte près de  habitants. Le village subit un incendie à l'été 1892, ce qui provoque la destruction de la place du marché, un grand nombre de maison et d'entrepôts.

En 1923, Yampol est un village du raïon de Novgorod-Severski, puis il passe à celui de Gloukhovo et ensuite à celui de Konotop. De février à octobre 1933, il fait partie de l'oblast de Kiev et depuis octobre 1933 à l'oblast de Tchernigov (appelé aujourd'hui Tchernihiv). Depuis 1939, il fait partie de l'oblast de Soumy.

De violents combats ont lieu ici au début de la Seconde Guerre mondiale, auxquels prennent part la  et la  de fusiliers ; la , la , la  divisions de cavalerie ; la  brigade de blindés de la  armée du front de Briansk. Le territoire de Yampol est occupé par les Allemands avec une Kommandantur et un poste de la Gestapo. La résistance des partisans y est importante. Yampol est libérée le 2 septembre 1943 par la  division de fusiliers de la Garde.

Le village obtient son statut de commune urbaine en 1956. Yampol compte  habitants en 1959. Le 8 décembre 1966, elle devient le centre administratif du raïon de Yampol. Sa population culmine en 1989 avec  habitants. Son nom est ukrainisé en Yampil ou Iampil en 1991, à l'indépendance de l'Ukraine. Les principales coopératives (mécanique, machines agricoles, PMK-189) sont privatisées en mai 1995, suivies en juin 1995 des différents sovkhozes (élevage de volaille en particulier).

Population
Recensements ou estimations de la population :

Galerie

Lieux à visiter
Cathédrale de la Transfiguration construite en 1882-1892
Jardin botanique
Parc paysager régional

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Soumy

Iampil (oblast de Soumy)


Latin şu anlamlarda kullanılabilir:

Tarihte:
 Latince, Antik Roma'da İtalik bir dil.
 Latinler, İtalya'nın orta kesiminde yaşamış eski bir halk.
 Latin, Roma kültürü ile ilgili bir sıfattır, "Latin edebiyatı", "Latin yazarlar" gibi.
 Latin (kitap), bir Latince ders kitabı. Genellikle Wheelock's Latin olarak bilinir.

Modern kültürde ya da dilbilimde:
 Latin kültürü, Amerika ve Avrupa'da Romen dillerini konuşan halklara özgü kültür.
 "Latin halkı", dilleri Latince kökenli olan insanlar için kullanılır.
 Latin Amerikalı
 Latin müziği
 Latin alfabesi
 Latin ırkı

Latin


ගල්ගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ, වයඹ පළාතේ,   කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ, පිහිටි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයකි.

ජනගහනය

02.  ජනගහනය

2.1.  මුළු ජනගහනය

පුරුෂ	ස්ත්රීඒ	එකතුව
30473	32998	63471
48%	52%	100%

2.2.  ජන ඝනත්වය ( ව.කි.01 ක් සදහා)

2009	2010	2011	2012	2013
222.2	223.3	227.2	224.7	254.2

2.3.  ජාතීන් අනුව ජනගහන ව්යාඛප්තිය

සිංහල	දෙමළ	මුස්ලිම්	මැලේ	බර්ගර්	එකතුව
58690	655	3930	195	1	63471
92.5%	1.0%	6.2%	0.3%	0.0%	100.0%

2.4.  ආගම් අනුව ජනගහන ව්යායප්තිය

බෞද්ධ	හින්දු	ඉස්ලාම්	කතෝලික	වෙනත්	එකතුව
58484	195	3933	859	0	63471
92.0%	0.0%	6.0%	1.0%	0.0%	100.0%

2.5.  වයස්කාණ්ඩ අනුව ජනගහන ව්යාාප්තිය

අවු.  0 - 05	අවු.  06 - 18	අවු.  19 - 59	අවු.   60 වැඩි	එකතුව
ස්ත්රී3	පුරුෂ	ස්ත්රී3	පුරුෂ	ස්ත්රී3	පුරුෂ	ස්ත්රී3	පුරුෂ
3061	2825	7437	6903	19106	17782	3394	2963	63471
5886	14340	36888	6357
9.3%	22.6%	58.1%	10.0%	100.0%

2.6.  අධ්යාාපන මට්ටම් අනුව ජනගහන ව්යාතප්තිය

අධ්යාීපන මට්ටම	ජන සංඛ්යාටව	ප්රයතිශතය
1)   අවුරුදු 05 ට අඩු	5739	9.0%
2)   කිසිදා පාසැල් නොගිය	2415	3.8%
3)   ප්රාදථමික (1 -5 වසර)	13553	21.4%
4)   ද්විතීක (6 – 11 වසර)	24098	38.0%
5)   සා.පෙළ සමත්	10965	17.3%
6)   උ.පෙළ සමත්	5830	9.2%
7)   ඩිප්ලෝමාලාභී	171	0.3%
8)   උපාධිධාරී
	8.1) කලා	587	0.9%
	8.2) විද්යාා	49	0.1%
	8.3) වානිජ	32	0.1%
	8.4) වෙනත්	13	0.0%
9)    පශ්චාත් උපාධි 	19	0.0%
එකතුව	63471	100.0%

2.7.  සාමාජීක සංඛ්යාුව - පවුල් ඒකක

01	02	03	04	05	06	07	07 ට වැඩි	පවුල් ඒකක එකතුව
2133	3972	4875	5350	2483	630	125	32	19600
10.9%	20.3%	24.9%	27.3%	12.7%	3.2%	0.6%	0.2%	100.0%

ග්‍රාම නිළධාරි වසම්

126.96.36.199.  ග්රාටම නිළධාරි වසම් හා ගම්

අනු අංකය	වසම	වසමට අදාල ගමේ නම්

01	36 මහනාන්නේරිය උතුර	තට්ටවන්නියාගම,වීරසූරියාගම,මහනාන්නේරිය
02	37 මහනාන්නේරිය දකුණ	මහනාන්නේරිය දකුණ,දුම්බුළුවාව
03	38 වෑවරණවැටිය	                     මහඅන්දරවැව,ලණන්කැටේ,වෑවරණවැටිය,වන්නිඅමුණුකොලේ
04	39 ඉහල නාන්නේරිය	                     දිවුල්ලෑගම,ඉහළවත්ත,කූරටියාව
05	40 නල්ලචිචිය	නල්ලච්චිය,සියඹලෑව
06	41 පේද්දෝගම	පේද්දෝගම,මලමිරියාගම,කපුහේනේගම
07	42 කාටුවැව	කාටුවැව,අමුණුකොලේ
08	43 මැදවච්චිය	මැදවච්චිය,මල්නයිදාගම,කැප්පෙයියාව
09	44 තෝරව	මහතෝරව,උඩතෝරව,මල්නයිදාගම,පුංගන්කුළම,මයිලෑව,හල්මිල්ලෑව
10	45 නාහට්ටිකුළම	නාහෙට්ටිකුළම,ඉහල නාහෙට්ටිකුළම,අන්දරවැව,දෙමළ දිවුල්ලෑව
11	46 ඉහලගම	ඉහලගම,තාඹරේ
12	47 ජයබිම	පාළුව,කොළනිගම
13	48 නොච්චිය	අඹගහගම,නොච්චිය,වන්ලසූරියාගම
14	49 කොහොඹන්කුළම	කොහොඹන්කුළම,කරබෑව
15	50 පලුගොල්ල	පළුගොල්ල,තම්මැන්නාවැටිය,පයිරික්කුළම
16	51 අලුත්හේරත්ගම	අලුත්හේරත්ගම
17	52 මොට්ටපෙත්තෑව	මොට්ටපෙත්තෑව,රබෝට්ටුකුළම,වැලිහිද්දෑව
18	53 කරුවලගස්වැව 	යාය 05,කරුවලගස්වැව
19	54 ඉහල පළුකන්දෑව	ඉහළ පළුකන්දෑව,ආත්තිකුළම,ඇලපත්තෑව
20	55 පහල පළුකන්දෑව	පහළ පළුකන්දෑව, වාලසේන,
21	56 මොන්නන්කුළම	වාලසේන,මොන්නන්කුළම
22	57 ගල්ගමුව වගරය	ගල්ගමුව නගරය,සෙල්ලම්වත්ත,පහල ගල්ගමුව
23	58 දිවුල්ලෑව	දිවුල්ලෑව,අරසන්වැව ඉහල
24	59 කුරුන්දන්කුළම	කුරුන්දන්කුළම,ඉහලගම,මොට්ටාරම්පතාන
25	60 මහගල්ගමුව	මහගල්ගමුව,ගොජරාගම,කනහන්කොටුව,කන්කාණියාගම
26	61 උල්පතගම	උල්පතගම,වැටකොළුවාගම
27	62 බුල්නෑව	බුල්නෑව,හේන්වලගම,හෙට්ටිගම
28	63 වලස්වැව	පොරසන්කුළම,වලස්වැව,කඩදෙකවත්ත,නඹඩවලවත්ත
29	64 පොරොත්තුකඩවල	පොරොත්තුකඩවල,රොටවැව,ඇඹලේගම
30	65 කොක්වැව	 මාකලානේගම, පහලකොක්වැව,මහවැව
31	66 වෑගෙදර	අතුකෝරලගම,වෑගෙදර,දෙඹටෑව,ඉහලගම
32	67 මඩදොඹේ	මඩදොඹේ,කපුගම,ගල්ලෑව,ඌරාපුස්සෑව,හුරුග්ගමුවාගම,බුලුගොල්ල.දේවගිරිය
33	68 කෝන්වැව	ඉහළ කොක්වැව,කොක්වැව ජනපදය,දේවගිරිපුර කොටසක්,පහළ කොක්වැව කොටසක්
34	69 ගනේදිවුල්වැව	ගනේදිවුල්වැව,විහාර මාවත,දේවගිරිපුර,ඉහලගම
35	70 කට්ටකඩුව	දේවගිරිපුර,ගල්ගමුව
36	71 වඩුගම	වඩුගම,දේවගිරිපුර,පහළ කොක්වැව,පාළු ආඩිගම,
37	72 කුරුන්දෑව	කුරුන්දෑව,ජාගම
38	73 පාළුකඩවල	බුල්නෑගොඩ කොටසක්,රඹවෙල කොටසක්
39	76 පාඩිපංචාව	පාඩිපංචාව,ලියන්නෑගම,අන්දරබැද්ද
40	77 කැලේගම	හපුකුඹුර,පාළුගම,කැලේගම,ඉහළගම
41	78 සියඹලෑව	සියඹලෑව,අන්දරවැව,මැදවච්චිය
42	79 ජයලන්ද	ජයලන්ද
43	80 යාය 04	යාය 04
44	81 ලස්සනගම	ලස්සනගම,දියවරගම්මානය
45	82 මහගල්කඩවල	මහගල්කඩවල,යාය 05,තේක්කවත්ත
46	83 කුඹුක්වැව 	කුඹුක්වැව,අංකෙන්දෑව,දඩුවැල්ලෑව,රත්මලේ
47	84 මොලෑව	මොලෑව,ඉද්දමල්පිටිය
48	85 කල්ලංචිය	කල්ලංචිය,වැල්පොතුවැව,උස්සන්කුට්ටියාව,කොටුගම
49	86 බුදුරුවකන්ද	පාළු සියඹලෑව,අමුණුකොලේ,බුදුරුවකන්ද,වේරබැදියාව
50	87 මැදගම	මැදගම,කළාඔය
51	88 මැදගම නැගෙනහිර	යාය 05
52	89 සෙනරත්ගම	සෙනරත්ගම,නෙළුම්පත්ගම
53	90 මීගලෑව	පොතාන සියඹලෑව,ලස්සනගම,මීගලෑව,මීගලෑව නගරය
54	91 පදවිගම	පදවිගම,පොතානේගම,වෙල්මැදගම,ඩී 03 කොටස
55	92 උ / සියඹලන්ගමුව	උස්ගල සියඹලන්ගමුව
56	93 තිස්සපුර	උස්ගල සියඹලන්ගමුව යාය 01 කොටසක්,උස්ගල සියඹලන්ගමුව යාය 02 කොටසක්,උස්ගල සියඹලන්ගමුව යාය 03 කොටසක්
57	94 ගැමුණුපුර	ගැමුණුපුර
58	95 ඇතිනිවැටුණුගල	ඇතිණිවැටුණුගල,උස්ගල යාය 03
,සියඹලන්ගමුවථ ලීකොළවැව කොටසක්
59	96 වලගම්බාපුර	උස්ගල සියඹලන්ගමුව යාය 01,උස්ගල සියඹලන්ගමුව යාය 03, ලීකොළවැව
60	97 බණ්ඩාරගම	වීරගොල්ල,බණ්ඩාරගම,ගනන්ගමුව කොයටසක්
61	98 කැපුඇල	නාමල්ගම,කැප්ඇල
62	99 ගණන්ගමුව	ගනන්ගමුව,උඩුනුවරගම

ආර්ථිකය කුබුරු ගොවිතැන බොහොමයක් පිරිස් විසින් කරන අතර,ගඩොල් කර්මාන්තයේ ද නියුතු වනු ලබයි.කෘෂිකාර්මික ආර්ථිකය ප්‍රදාන වේ...

ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක

මූලාශ්‍ර
 Divisional Secretariats Portal

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
කුරුණෑගල පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය

ගල්ගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය


10,5 cm FlaK 38 ve FlaK 39 Nazi Almanyası ordusu Wehrmacht tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan bir uçaksavar silahıydı. Bu top aslında Alman deniz kuvvetleri Kriegsmarine için üretilmişti. Küçük uçan hedeflere karşı tekli olarak kullanılmıştı 1933 yılında başlanmasına rağmen çok fazla üretilmedi. Hiçbir zaman mobil olmadı ve 88 modelinin başarısına ulaşamadı.

FlaK 38 ilk modellenin elektrikli nişanlama sistemi vardı. Ancak bu sistem çoğu zaman büyük sorunlara sebep veriyordu. FlaK 39 yeniden dizayn edilerek daha kullanışlı mekanik sistemine geri dönüldü.

Almanya'nın uçaksavar topları

10,5 cm FlaK 38


Halkevli, Karabük ilinin Eflani ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1530 yılı kayıtlarında Halka-havli, 1907 yılı kayıtlarında ise Alkevli olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 49 km, Eflani ilçe merkezine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eflani belde ve köyleri

Halkevli


An Epidendrum cancanae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pedro Ortiz Valdivieso, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eric Hágsater. An Epidendrum cancanae in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum cancanae


El Gran Premio Hipódromo Chile es una carrera de caballos, que se disputa en el Hipódromo Chile el último sábado de abril o el primer sábado de mayo. Es un clásico de Grupo 1 para caballos de 3 años y más, es apodada como El clásico de los clásicos y es una de las carreras más tradicionales de la hípica chilena.

Historia

Esta prueba llamada también "El clásico de los clásicos" fue instaurada en 1909, siendo ganador el caballo "Necio", en 1910 el ganador fue "Jenio" y en 1911 "Buena Raza" obtuvo la victoria.
No se corrió este clásico en los años 1917, 1918 y 1919, para, otra vez, una suspensión hasta el año 1925, tampoco se corrió en los años 1935, 1936, 1951 y 1955.
Sin embargo en 1958 se corrió 2 veces, porque las autoridades de entonces resolvieron que debía disputarse en primavera, cosa que cambió a finales de los años '70, porque volvió a su actual fecha, en otoño, para que los productos de tres años que terminaban el proceso selectivo, pudieran medir sus aptitudes con los caballos mayores.

Récords

Récord de la distancia:
 We Can Seek (2005) con 2.22.21

Jinete con más triunfos
 5 - Luis Torres (1995, 1996, 2012, 2014, 2020)

Preparador con más triunfos
 6 - Juan Cavieres A. (1975, 1979, 1984, 2002, 2003, 2004)
 6 - Patricio Baeza (1988, 1995, 1996, 1997, 1998, 2007)

Criador con más triunfos
 9 - Haras Matancilla (1975, 1981, 1987, 1989, 1990, 2002, 2003, 2008, 2010)

Ganadores del Gran Premio

Los siguientes son los ganadores de la prueba desde 1970.

Última edición
El sábado 29 de abril de 2023 se disputó una nueva versión del clásico Gran Premio Hipódromo Chile y se impuso el ejemplar Lukka (hijo de Lookin At Lucky), derrotando a Krakken. En tercera posición se ubicó The Thor, en cuarta posición llegó Stranger Things y la tabla la cerró Remember Daddy. Lukka fue conducido por Jorge A. González, quien consigue su segundo triunfo en esta prueba, es preparado por Juan Pablo Baeza A., quien obtiene su primer "Gran Premio", pertenece al stud Haras Jockey y fue criado en el Haras Don Alberto.

Fecha de la carrera
Esta tradicional competencia suele desarrollarse el primer sábado de mayo o el último de abril de cada año. El año 2020 la carrera estaba fijada para el sábado 2 de mayo, pero debió ser suspendida debido a la Pandemia Por Coronavirus que paralizó la actividad hípica en Chile desde mediados de marzo, se reprogramó finalmente este clásico para el sábado 14 de noviembre.

Referencias

Enlaces externos
Resultados

Grandes Premios (Hípica)
Carreras de caballos en Chile
Eventos deportivos en Santiago de Chile

Gran Premio Hipódromo Chile


Raj Kapoor (Hintçe: राज कपूर; 14 Aralık 1924; Peşaver - 2 Haziran 1988; Yeni Delhi), Hint sinema oyuncusu ve yönetmeni. Bollywood'un en gözde sanatçılarındandır. Tanınmış sinema ve tiyatro sanatçısı Prithviraj Kapoor'un dört çocuğunun en büyüğüdür. Kardeşlerinden ikisi de oyunculuk yapmıştır. Türkiye'de özellikle Avare (1951) filmiyle tanınmıştır.

Hayatı
Kapoor ailesi Faysalabad olarak bilinen adı daha sonra Lyallpur olarak anılan bugün Pakistan sınırları içerisinde Punjab kasabasından göç etmiş bir ailedir. Raj Kapoor 14 Aralık 1924 yılında şu an Pakistan'ın kuzeybatısındaki sınır kasabası Peşaver'de doğdu. Meşhur sahne ve sinema oyuncusu Prithviraj Kapoor ile karısı Smt. Ramsarni (Rama) Devi nee Mehra en büyük çocuğu olarak dünyaya geldi. Doğduğunda ona Ranbirraj Kapoor ismi verilmiş. İki erkek ve bir kız kardeşi (Urmila Sial) olan Raj Kapoor'un diğer iki küçük erkek kardeşleri de oyuncuydu.(Shamni ve Shashi Kapoor.) 1946'da 22 yaşında geleneksel olarak ailesi tarafından ayarlanmış (bizdeki görücü usulü gibi) Jabalpurlu Krishna Malhotra ile evlendi. Krishna Raj Kapoor'un ilk kuzeninin dayısının kızıdır. Krishna'nın erkek kardeşi Premnath da en az Rajindernath (Hint filmlerinin komik oyuncusu) kadar iyi bir oyuncudur.

Bir yıl sonra Kapoor çiftinin büyük oğulları Randhir Kapoor doğar; sonraki yıl da kızları Rotu, ikinci oğlu Rishi Kapoor 1952'de ikinci kız Reema 1956'da son numara Rajiv Kapoor ise 1962'de dünyaya gelir. Randhir Kapoor, Rishi Kapoor ve Rajiv Kapoor Hint film endüstrisinde uzun süre oyuncu, yönetmen veya yapımcı olarak yer almışlardır. Hint Sinemasının Meşhur film yıldızları Karisma Kapoor ve Kareena Kapoor; Raj Kapoor ve karısının en büyük oğlu olan Randhir Kapoor ve karısı Babita' nın kızlarıdır. Raj Kapoor adı aynı zamanda 1950'lerde gayrimeşru olarak uzun süre romantik ilişki yaşadığı meşhur Nargis ile de anıldı. Çift Avara ve Shri 420 gibi birçok filmde beraber rol aldı.

Kariyeri
Raj Kapoor kariyerine Kidar Sharma'nın yanında klaketçi olarak başladı. 1935'te Onbir yaşında ilk defa "İnquilab" filminde rol aldı. Raj Kapoor büyük çıkışını Kidar Sharma'nın filmi Neel Kemal (1947) başrolüyle gerçekleştirdi. 1948 yılında 24 yaşında kendi film stüdyosu "R.K. Films" i kurdu ve döneminin en genç film yönetmeni unvanını aldı. Yapımını, yönetimini ve başrolünü üstlendiği ilk filmi "Aag" ı daha sonra birçok filmde beraber rol alacağı "Nargis" ile oynadı. 1949 Nargis ve Dilip Kumar (eski oyuncu ve Hint parlamenter) ile MehboobKhan'ın (Hint sinemasının öncülerinden ) klasikleşen sinema filmi "Andaz" ile yıldızlaştı ve oyuncu olarak ilk büyük başarısını gösterdi. Barsaat (1949), Avara (1951), Shree 420 (1955), Chori Chori (1956), Jis Desh Men Ganga Behti Hai (1960) ve Sangam (1964) gibi yapımını yönetimini ya da başrolünü üstlendiği filmlerle gişe rekorları kırdı.

"Sangam" dan sonra Raj hırslarının arzularının üzerine giderek tamamlanması 6 yıldan fazla süren ve yayınlandıktan sonra da gişe başarısızlıkları yaşayan Mera Naam Joker (Benim adım Joker), filmi Kapoor'u finansal krize soktu. Bu başarısızlığa rağmen film daha sonları yanlış anlaşılan klasikler arasına girdi. Raj Kapoor bu filmi kendi filmleri içerisinde en iyisi olarak tanımlar.

Raj Kapoor daha sonra yapımını ve yardımcı oyunculuğunu üstlendiği büyük oğlu Khandir'in başrolü oynadığı ve ilk yönetmenlik denemesi olan ve ortalama bir gişe başarısı gösteren Kal Aaj Aur Kal filmiyle ekonomik olarak toparlandı. Bu film Raj' ın babası Prithviraj Kapoor' un son filmi olarak da anılabilir. Raj yapım ve yönetimini kendinin üstlendiği muazzam gişe başarısı sağlayan Bobby filmi ise sadece ikinci en büyük oğlu Rishi'nin kariyerine adım atmasını değil aynı zamanda daha sonra çok meşhur olacak yeni neslin sevgilisi Dimple Kapadia 'nın da tanınmasını sağladı. Dimple ilk defa bir Hint filminde bikini giyindi.

1970'lerin sonu 1980'lerin başında Raj birkaç filmde daha oynadı ama daha çok yapımcılık ve yönetmenlik üzerine eğildi. Satyam Shivam Sundaram (1978), Prem Rog (1982) ve Ram Teri Ganga Maili (1985) gibi gişe başarıları yakalayan kadın ergenliği konularına odaklandı. Raj Kapoor'un son göründüğü film Vakil Babu (1982) oldu. 1984 piyasaya çıkan televizyonlar için İngiliz yapımı "Kim" adlı filmde ilk kez ufak bir rol aldı. Kapoor ömrünün son yıllarında astımdan çok sıkıntı çekti. 63 yaşında astıma benzer bir hastalık yüzünden 1988'de öldü. Ölmeden önceki zamanlarda bir Hint ile Pakistanlının aşk hikâyesini anlatan Henna isimli sinema filmi üzerinde çalışıyordu. Film daha sonra oğlu Randhir tarafından 1991'de tamamlandı ve muazzam bir başarı yakaladı.

Raj Kapoor'un filmlerinde müzik seçici yönetmen olarak Shankar Jaikishan( Hint Film endüstrisinin üretken ikilisi. Yaklaşık 150 Hint film müziğini yaptılar. Dönemlerinin en çok kazanan bestecileri) ikilisiyle çalıştı. Kapoor bu ikili ile onunda kendisinin oynadığı yirmi filmde çalıştı. Kapoor'un Barsaat, Awara, Aan, Aag gibi hit filmlerinde mandolin çalan Faizullah Abdul Rahim Taghioff önemli bir yere sahiptir. Bunun istisnası Jagte Raho filminin bestecisi Bengalli meşhur besteci Salil Choudhury ile Ab Dilli Dur Nahin filmidir. Yalnız Bobby filminde ünlü Boolywood bestecileri Laxmikant - Pyarelal ile çalışmıştır.

Birçok filminde Raj Kapoor' un şarkılarını seslendiren Mukesh dir. Bollywood'un Hint "playback şarkıcısı" Mohammed Rafi ve Kishore Kumar ile birlikte 1950-1970 arası Bollywood erkek birçok oyuncularını seslendiren üçlünün lideriydi.

Ölümü
Raj Kapoor daha sonraki yıllarda astım hastasıydı; 1988'de 63 yaşında astım ile ilgili komplikasyonlardan öldü. Dadasaheb Phalke Ödülü'nü alacağı etkinlikte fenalaştı ve tedavi için All India Tıp Bilimleri Enstitüsü'ne (AIIMS) alındı. Astımından kaynaklanan komplikasyonlara kapılmadan önce yaklaşık bir ay hastaneye yatırıldı. Ölümü sırasında, Henna adlı film (Hint-Pakistan merkezli bir aşk hikâyesi) üzerinde çalışıyordu. Film daha sonra oğulları Randhir ve Rishi Kapoor tarafından tamamlandı ve 1991'de gösterime girdi.

Raj Kapoor'un Aldığı Uluslararası Ödül ve Takdirler
 1953'te Cannes Film Festivali'nde "Awara" filmi ile büyük ödüle aday gösterildi.
 1955'te Tahran'da şeref derecesi verildi (Fahri unvan)
 17 Ocak 2000'de Rusya'nın kültür merkezinde doğumunun 75 yıl yıldönümü vesilesiyle Raj Kapoor Film Festivali düzenlendi.
 16 Mayıs-26 Mayıs 2002 tarihinde düzenlenen 55. Cannes Film Festivali'nde Raj Kapoor'u, geriye dönük olarak, "showman" övgüsüyle kabul etti.
 Paris'in prestij merkezi George Pompidou; Şubat-Nisan 2004 tarihleri arasında 3 ay boyunca süren popüler Hint filmlerine ev sahipliği yaptı; kendini sinemaya adamış 5 büyük Hint kişiliğini seçti: Raj Kapoor, Guru Dutt, Mehboob Khan, Bimal Roy ve V. Shantaram

Ulusal Onur ve Takdirler

 Raj Kapoor sinemacılık alanında Hint sinemasının gelişmesine katkıda bulunduğu için Ulusal Ödül layık görüldü.
 1971 'de Hindistan Hükümeti tarafındandan Padma Bhushan nişanı ile ödüllendirildi. (Hindistan'ın 3. en yüksek sivil ödülü)
 1987' de Hindistan'ın sinema alanındaki başarılar konusundaki en büyük ödülü Dadasaheb Phalke ile ödüllendirildi.
 8 Ocak 2001'de Hero Honda –Stardust(Hero Honda Motors Ltd) tarafından "Milenyumun en iyi yönetmeni ödülü" ile onurlandırıldı.
 2002 yılında "Beyazperde Yıldızı Ödülleri" tarafından "Milenyumun Showman"i unvanı verildi.

Filmfare Ödülleri (Hindistan'da bir dergiden adın alan en eski ve en önemli sinema ödülü)

Raj Kapoor tam 18 "Filmfare Ödülü"ne aday gösterildi

 1985'te Ram Teri Ganga Maili filmi ile en iyi film
 1985'te Ram Teri Ganga Maili filmi ile en iyi yönetmen
 1982'de Prem Rog filmi ile en iyi film
 1982'de Prem Rog filmi ile en iyi yönetmen
 1980'de "Abdullah" rolü ile en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülüne aday gösterildi
 1978'de Satyam Shivam Sundaram filmi ile en iyi yönetmen ödülüne aday gösterildi
 1973'te Bobby filmi ile en iyi yönetmen ödülüne aday gösterildi
 1973'te Bobby filmi ile en iyi film ödülüne aday gösterildi
 1970'te Mera Naam Joker filmi ile en iyi yönetmen ödülünü aldı
 1970'te Mera Naam Joker filmi ile en iyi film ödülüne aday gösterildi
 1964'te Sangam filmi ile en iyi erkek oyuncu ödülüne aday gösterildi
 1964'te Sangam filmi ile en iyi yönetmen ödülünü aldı
 1964'te Sangam filmi ile en iyi film ödülünü aldı
 1960'ta Jis Desh Mein Ganga Behti Hai filmi ile en iyi erkek oyuncu ödülünü kazandı
 1960'ta Chhalia filmi ile en iyi erkek oyuncu ödülüne aday gösterildi
 1959'da Anari filmi ile en iyi erkek oyuncu ödülünü aldı
 1958'de Phir Subha Hogi filmi le en iyi erkek oyuncu ödülüne aday gösterildi
 1956'da Jagte Raho filmi ile en iyi erkek oyuncu ödülüne aday gösterildi

Bengal Film Gazetecileri Birliği Ödülleri

 1964'te Sangam filmi ile en iyi yönetmen ödülünü kazandı
 1964'te 1964'te Sangam filmi ile en iyi Editör ödülünü kazandı
 1967'de Tesri Kasam filmi ile en iyi erkek oyuncu ödülünü kazandı
 1971'de Mera Naam Joker filmi ile en iyi erkek oyuncu ödülünü kazandı
 1971'de Mera Naam Joker filmi ile en iyi yönetmen ödülünü aldı

Mirası
Raj Kapoor film eleştirmenlerinin ve doğal olarak da film fanatiklerinin beğenisini kazanmıştır. Film tarihçileri ve sinema tutkunları Raj'ın sık sık tüm sıkıntılara rağmen neşeli ve dürüst avare-serseri benzeri rol oynadığından beri ondan Hint sinemasının Charlie Chaplin' i olarak bahseder. Ünü tüm dünyaya yayılmıştır. Afrika'nın büyük bölümünde, Orta Doğu'da, eski Sovyet Birliği'nde, Çin'de ve Kuzeydoğu Asya'da izleyicilerin hayranlığını kazandı ve filmleri dünya çapında ticari başarılar sağladı.

Birçok Raj Kapoor filmi derinlikli konulara sahiptir. Filmleri Aag, Shri 420 ve Jis Desh Men Ganga Behti Hai (Ganj Nehrinin aktığı ülkede) yeni bağımsız Hindistan fikrini ve filme giden halkı duygularla yüreklendirmiştir. Raj Kapoor aşağıdaki meşhur şarkı sözlerini Shri 420 filminde işledi.

Mera joota hai Japani ----- Bu ayakkabılarım Japon malı
Ye pataloon Inglistani ----- Bu pantolonum İngiliz
Sar pe lal topi Roosi ----- Başımdaki Kırmızı şapka Rus
Phir bhi dil hai Hindustani ----- Ama kalbim hala Hindu

Şarkı hâlâ oldukça popüler ve film, Shri 420'den beri çekilen filmler içinde "1 numara" olarak kabul ediliyor. Hint yazar Mahasweta Devi 2006'daki Frankfurt Kitap Fuarı açılış konuşmasındaki şovunu direkt içinden gelerek kullandığı bu lirik ifadeleri yurtseverliği ve ülkesine borçlu olduğuyla noktaladı.

Raj Kapoor dikkatli bir müzik ve güfte seçicisiydi. Seçtiği birçok parça unutulmaz hit parçalar arasına girdi. Müzik yönetmenleri Shankar ile Kaikishanı ve söz yazarı Hasrat Jaipuri'yi, Kapoor tanıttı. Kapoor aynı zamanda görsel tarzda, güçlü duygusallığı ile anılır. Kapoor müzik tarafından oluşturulan atmosferi tamamlamak için çarpıcı görsel kompozisyonlar, özenli sahneler ve dramatik ışıklandırma kullanıyordu. Kapoor; oğulları Rishi ve Rajiv mesleğe başlamalarına vesile olduğu ve daha sonra kariyerlerini yeniden canlandırdığı gibi Nimmi, Dimple Kapadia ve Mandakini gibi Hint sinemasının kadın yıldızlarını da tanıtıp meşhur etti.

Kaynakça

 Rajadhyaksha, Ashish; Willemen, Paul. Encyclopedia of Indian Cinema. London: British Film Institute; New Delhi: Oxford University Press, 1994
 Kishore, Valicha. The Moving Image. Hyderabad: Orient Longman, 1988
 Raj Kapoor at the Internet Movie Database

Hint film yapımcıları
1924 doğumlular
1988 yılında ölenler
Hint erkek sinema oyuncuları
Hint film yönetmenleri
Filmfare Ödülü sahipleri

Raj Kapoor


"Strange Fruit" is a song written and composed by Abel Meeropol (under his pseudonym Lewis Allan) and recorded by Billie Holiday in 1939. The lyrics were drawn from a poem by Meeropol published in 1937. The song protests the lynching of Black Americans with lyrics that compare the victims to the fruit of trees. Such lynchings had reached a peak in the Southern United States at the turn of the 20th century and the great majority of victims were black. The song has been called "a declaration" and "the beginning of the civil rights movement".

Meeropol set his lyrics to music with his wife and the singer Laura Duncan and performed it as a protest song in New York City venues in the late 1930s, including Madison Square Garden. Holiday's version was inducted into the Grammy Hall of Fame in 1978. It was also included in the "Songs of the Century" list of the Recording Industry Association of America and the National Endowment for the Arts. In 2002, "Strange Fruit" was selected for preservation in the National Recording Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically or aesthetically significant".

Poem and song

"Strange Fruit" originated as a poem written by the Jewish-American writer, teacher and songwriter Abel Meeropol, under his pseudonym Lewis Allan, as a protest against lynchings. In the poem, Meeropol expressed his horror at lynchings, inspired by Lawrence Beitler's photograph of the 1930 lynching of Thomas Shipp and Abram Smith in Marion, Indiana.

Meeropol published the poem under the title "Bitter Fruit" in January 1937 in The New York Teacher, a union magazine of the Teachers Union. Though Meeropol had asked others (notably Earl Robinson) to set his poems to music, he set "Strange Fruit" to music himself. First performed by Meeropol's wife and their friends in social contexts, his protest song gained a certain success in and around New York. Meeropol, his wife, and the Black vocalist Laura Duncan performed it at Madison Square Garden.

Billie Holiday's performances and recordings
One version of events claims that Barney Josephson, the founder of Café Society in Greenwich Village, New York's first integrated nightclub, heard the song and introduced it to Billie Holiday. Other reports say that Robert Gordon, who was directing Holiday's show at Café Society, heard the song at Madison Square Garden and introduced it to her. Holiday first performed the song at Café Society in 1939. She said that singing it made her fearful of retaliation but, because its imagery reminded her of her father, she continued to sing the piece, making it a regular part of her live performances. Because of the power of the song, Josephson drew up some rules: Holiday would close with it; the waiters would stop all service in advance; the room would be in darkness except for a spotlight on Holiday's face; and there would be no encore. During the musical introduction to the song, Holiday stood with her eyes closed, as if she were evoking a prayer.

Holiday approached her recording label, Columbia, about the song, but the company feared reaction by record retailers in the South, as well as negative reaction from affiliates of its co-owned radio network, CBS. When Holiday's producer John Hammond also refused to record it, she turned to her friend Milt Gabler, owner of the Commodore label. Holiday sang "Strange Fruit" for him a cappella, and moved him to tears. Columbia gave Holiday a one-session release from her contract so she could record it; Frankie Newton's eight-piece Café Society Band was used for the session in an arrangement by Newton. Because Gabler worried the song was too short, he asked pianist Sonny White to improvise an introduction. On the recording, Holiday starts singing after 70 seconds. It was recorded on April 20, 1939. Gabler worked out a special arrangement with Vocalion Records to record and distribute the song.

Holiday recorded two major sessions of the song at Commodore, one in 1939 and one in 1944. The song was highly regarded; the 1939 recording eventually sold a million copies, in time becoming Holiday's biggest-selling recording.

In her 1956 autobiography, Lady Sings the Blues, Holiday suggested that she, together with Meeropol, her accompanist Sonny White, and arranger Danny Mendelsohn, set the poem to music. The writers David Margolick and Hilton Als dismissed that claim in their work Strange Fruit: The Biography of a Song, writing that hers was "an account that may set a record for most misinformation per column inch". When challenged, Holiday—whose autobiography had been ghostwritten by William Dufty—claimed, "I ain't never read that book."

Holiday was so well known for her rendition of "Strange Fruit" that "she crafted a relationship to the song that would make them inseparable". Holiday's 1939 version of the song was included in the National Recording Registry on January 27, 2003.

In October 1939, Samuel Grafton of the New York Post said of "Strange Fruit", "If the anger of the exploited ever mounts high enough in the South, it now has its Marseillaise."  The anti-lynching movement adopted "Strange Fruit" as its anthem. Since the 1930s several unsuccessful attempts were made in Congress to have lynching made a federal crime which were stymied by filibusters in the Senate by Southerners. In an attempt to achieve a two-thirds majority in the Senate that would break the filibusters by southern senators, anti-racism activists were encouraged to mail copies of "Strange Fruit" to their senators.

Notable covers
Notable cover versions of this song include Nina Simone, René Marie, Jeff Buckley, Siouxsie and the Banshees, Dee Dee Bridgewater, Josh White, UB40, Bettye LaVette, Terry Blade and Edward W. Hardy. Simone recorded the song in 1965, a recording described by journalist David Margolick in The New York Times as featuring a "plain and unsentimental voice". René Marie's rendition was coupled with the Confederate anthem "Dixie", making for an "uncomfortable juxtaposition". Journalist Lara Pellegrinelli wrote that Jeff Buckley while singing it "seems to meditate on the meaning of humanity the way Walt Whitman did, considering all of its glorious and horrifying possibilities". LA Times noted that Siouxsie and the Banshees's version contained "a solemn string section behind the vocals" and "a bridge of New Orleans funeral-march jazz" which enhanced the singer's "evocative interpretation". The group's rendition was selected by the Mojo staff to be included on the compilation Music Is Love: 15 Tracks That Changed the World.

Awards and honors
 1999: Time magazine named "Strange Fruit" as "Best Song of the Century" in its December 31, 1999 issue.
 2002: The Library of Congress honored the song as one of 50 recordings chosen that year to add to the National Recording Registry.
 2005: The Atlanta Journal-Constitution listed the song as Number One on "100 Songs of the South".
 2010: The New Statesman listed it as one of the "Top 20 Political Songs".
 2021: Rolling Stone listed as the 21st best song on their "Top 500 Best Songs of All Time".

Books
 Lillian Smith's novel Strange Fruit (1944) was said to have been inspired by Holiday's version of the song.
 Patrick Phillips' non-fiction book Blood at the Root (2016) takes its name from words in the song.

Bibliography

  Autobiography.

References

External links
 "Strange Fruit", 78rpm Record, Internet Archive

 "Strange Fruit", Shmoop, analysis of lyrics, historical and literary allusions - student & teaching guide

 BBC Radio 4 - Soul Music, Series 17, Strange Fruit
 "Strange Fruit: A protest song with enduring relevance"

1939 songs
Billie Holiday songs
Songs about black people
Songs about death
Songs about trees
Works about lynching in the United States
History of African-American civil rights
Songs against racism and xenophobia
Songs based on American history
Songs based on poems
United States National Recording Registry recordings
Works originally published in American magazines
Protest songs
Songs about the American South

Strange Fruit


ييفسينو  هي مدينة في مقاطعة نوفوسيبيرسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4987 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة نوفوسيبيرسك

ييفسينو (نوفوسيبيرسك)


A Frente de Libertação Nacional de Sidama, também conhecida como Frente de Libertação de Sidama  é um grupo rebelde na região de Sidama da Etiópia.  A organização aliou-se à Frente de Libertação Oromo em 2012 e à Frente de Libertação Nacional de Ogaden em 2015 contra a Frente de Libertação do Povo Tigray.

Criação
A Frente de Libertação Nacional de Sidama foi estabelecida em .

Objetivos
A Frente de Libertação Nacional de Sidama  descreve seu objetivo como autodeterminação do povo sidama. Em 2016, representantes da organização reuniram-se com outros grupos em Asmara, criando a Aliança Popular para a Liberdade e a Democracia, que protestou contra a "repressão brutal dos manifestantes desarmados em Oromia pela Frente de Libertação do Povo Tigray". A aliança manifestou-se contra as corporações multinacionais e o governo dominado pela Frente de Libertação do Povo Tigray expropriando recursos naturais de comunidades agropastoris pobres e deslocando os habitantes.

Alianças
Em 2012, a Frente de Libertação Nacional de Sidama (na época, Frente de Libertação de Sidama), fez uma declaração conjunta com a Frente de Libertação Oromo, acusando a Frente de Libertação do Povo Tigray de criar deliberadamente um conflito violento entre os grupos sidama e oromo "através de ataques multifacetados". As duas organizações conjuntamente pediram para os "povos subjugados em geral" e aos oromos e sidamas para que evitassem serem atraídos para o conflito e "em vez disso, formar seu comitê de anciãos comum historicamente eficaz e resolver seus conflitos da maneira tradicional estabelecida."

Em 2015, a Frente de Libertação Nacional de Sidama era aliada de dois outros grupos rebeldes, a Frente de Libertação Nacional de Ogaden e a Frente de Libertação Oromo, e lutava contra o governo da Etiópia, dominado pela Frente Democrática Revolucionária do Povo Etíope.

Referências

Partidos políticos da Etiópia
Grupos rebeldes da Etiópia

Frente de Libertação Nacional de Sidama


Kosóvichi  es un jútor del raión de Abinsk del krai de Krasnodar en el sur de Rusia. Está situado en orilla izquierda del río Kubán, 40 km al nordeste de Abinsk y 36 km al oeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 8 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Fiódorovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Косовичи.
 Sitio web del municipio .

Localidades del raión de Abinsk del krai de Krasnodar

Kosóvichi


Parliamentary elections were held in Georgia on 28 March 2004. They followed the partial annulment of the November 2003 parliamentary elections, which were widely believed to have been rigged by the former President Eduard Shevardnadze. New elections for the 150 seats elected by proportional representation were ordered following the resignation of Shevardnadze and the election of new president Mikhail Saakashvili in January 2004. The results of the 75 seats elected in single-member constituencies in 2003 were not annulled.

The elections were won by the National Movement–Democrats, which won 135 of the 150 proportional seats, giving it control of 153 of the 235 seats.

Conduct
A preliminary report by observers from the Organization for Security and Co-operation in Europe (OSCE) praised the conduct of the elections.

"The 28 March 2004 repeat parliamentary election in Georgia demonstrated commendable progress in relation to previous elections. The Georgian authorities have seized the opportunity, since the 4 January presidential election, to further bring Georgia's election process in closer alignment with European standards for democratic elections, including OSCE commitments and Council of Europe standards," the report said.

"However, in the wake of the events of November 2003, the political life of Georgia, as reflected in the election process, is not yet fully normalized. The consolidation of the democratic election process will only be fully tested in a more competitive environment, once a genuine level of political pluralism is re-established."

In an attempt to produce an election result acceptable to both domestic and international opinion, the Georgian government allowed the votes to be counted simultaneously by the CEC and by a non-government organisation, the International Society for Fair Elections and Society (ISFED). This was called the parallel vote tabulation (PVT). Figures released by ISFED on 31 March showed results almost identical to those released by the CEC.

Results

References

Rose Revolution
Parliamentary elections in Georgia (country)
Legislative election
Georgia

2004 Georgian parliamentary election


الحصن، قد تشير إلى:

 الحصن (إربد)، مدينة في الأردن
 الحصن (الضليعة)، قرية في حضرموت
 .
 .
 الحصن الرقمي، رواية للكاتب دان براون
 قصر الحصن في مدينة أبوظبي بدولة الإمارات.
كرملين، كلمة روسية تعني الحصن

حصن (توضيح)


O Mode Gakuen Cocoon Tower é um arranha-céus em Tóquio, com 50 andares e 203.65 metros de altura, o que o torna o segundo maior edifício educacional do mundo, atrás do Edifício Principal da Universidade Estatal de Moscovo.
A sua forma de casulo simboliza o acolhimento dos estudantes pela instituição.

Arranha-céus de Tóquio
Arquitetura high-tech
Shimizu Corporation

Mode Gakuen Cocoon Tower


Calicasas, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde en fazla nüfusu sahip bulunan Endülüs otonom bölgesine bağlı sekiz eyaletten biri olan Granada'ya bağlı 170 belediyeden biridir. Calicasas belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 813 kişidir.

Cogollos de la Vega, Güevéjar, Peligros ve Albolote ile komşudur.

Dış bağlantılar
 Konumu

Granada'nın belediyeleri

Calicasas


An Dendrobium parthenium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Dendrobium parthenium in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium parthenium


Lady Z, (Íslenska Fröken Z) er þriðja bókin í sjálfstæðri ritröð um Zorglúbb úr sagnaflokknum um Sval og Val, sem og dóttur hans á unglingsaldri. Höfundur hennar er listamaðurinn Munuera sem um tíma var aðalhöfundur Svals & Vals-bókaflokksins. Bókin kom út í Belgíu árið 2019, en hefur ekki verið þýdd á íslensku.

Söguþráður
Sagan hefst í Graceland í Bandaríkjunum þar sem Zorglúbb og Zandra dóttir hans eru á ferðalagi. Hún gantast með það við föður sinn að hann þurfi að eignast kærustu, sem hann telur af og frá. Zandra er unnandi rokkkóngsins Elvis Presley, en Zorglúbb er með annað á prjónunum. Hann rænir líkamsleifum söngvarans og klónar hann fyrir rússneskan glæpaforingja sem dáir Elvis. Eftir að hafa þegið stórfé í greiðslu forðar Zorglúbb sér því hann veit sem er að klónuðu eftirmyndirnar eru óstöðugar. Þegar hinn nýskapaði Elvis breytist bókstaflega í graut hyggur Rússinn á hefndir.

Í höfuðstöðvum sínum heldur Zorglúbb áfram að þróa klónunartæknina. Hann gerir fjölmargar eftirmyndir af sjálfum sér, sem allar eru fremur misheppnaðar og ýkja upp einstaka þætti í fari fyrirmyndarinnar. Eitt klónið sker sig þó úr, því það reynist vera kvenútgáfa af Zorglúbb. Fröken Z, eins og þessi nýi kven-Zorglúbb er þegar nefnd, reynist mun betur heppnuð en karlklónin. Zorglúbb dregst að þessari kvenútgáfu af sér og þau bregða sér á stefnumót í Feneyjum sem útsendarar rússneska glæpamannsins spilla.

Fröken Z heldur á fund Rússans og segist ásæla höfuðstöðvar Zorglúbbs og lofar að útbúa herdeild af klónuðum Elvisum fyrir glæpaforingjann og hjálpa honum að koma Zorglúbb fyrir kattarnef. Við tekur blóðugur bardagi þar sem Zorglúbb beitir fyrir sig klónuðum risaeðlum. Það kviknar í höfuðstöðvunum og við það bráðna öll klónin, að Fröken Z einni undanskilinni. Hún og Rússinn skjóta Zorglúbb með köldu blóði og skilja hann eftir til að deyja.

Zandra er vitni að morðinu og verður miður sín, en uppgötvar að um sjónarspil er að ræða. Fröken Z lék tveimur skjöldum til þess að sannfæra glæpaforingjann um að hann hefði náð fram hefndum. Gefið er í skyn að samskiptum Zorglúbbs og Fröken Z sé ekki lokið.

Fróðleiksmolar
 Í tveimur fyrstu bókum ritraðarinnar er táningsstúlkan Zandra aðalsöguhetjan, en í þessari sögu er hún í algjöru aukahlutverki á meðan Zorglúbb og Fröken Z bera uppi atburðarásina.

 Í sögulok kemur fram að Zorglúbb og Fröken Z eru hvergi nærri hætt tilraunum með að klóna manneskjur, heldur selja þau vellríkum Bandaríkjamanni eftirgerðir frægra tónlistarmanna á borð við Michael Jackson, Prince, Michael Jackson, Amy Winehouse, Freddie Mercury og Janis Joplin.

Svalur og Valur

Bókaárið 2019

Lady Z


"Anchors Aweigh" is the fight song of the United States Naval Academy and unofficial march song of the United States Navy. It was composed in 1906 by Charles A. Zimmermann with lyrics by Alfred Hart Miles. When he composed "Anchors Aweigh", Zimmermann was a lieutenant and had been bandmaster of the United States Naval Academy Band since 1887. Miles was midshipman first class at the academy, in the class of 1907, and had asked Zimmermann to assist him in composing a song for that class, to be used as a football march. Another academy midshipman, Royal Lovell (class of 1926), later wrote what would be adopted into the song as its third verse. Another member of the Naval Academy Band, Willy Perlitz Jr., assisting in writing the music for the different instruments used in "Anchors Aweigh".

Etymology
"Weigh anchor" is an old Dutch sailors' expression; it amounts to an order that a ship's anchors be raised (for a time, Dutch and Flemish phrases dominated sailors' expressions all over the world).
To "weigh anchor" is to bring all anchor(s) aboard the vessel in preparation for departure. In response to the order, the phrase "anchors aweigh" reports back that all anchors are clear of the sea bottom; therefore the ship is officially under way.

"Anchors aweigh" is often misspelled as "Anchor's away", leading to confusing the terms, and sometimes misunderstanding the order as meaning "to drop anchor". Confusion may also occur over two correct spellings typically encountered: that is, "anchor's" with an apostrophe, and without ("anchors"). Here the phrase "anchor's aweigh", (denoting a single anchor plus the contraction of the verb "is") means: this anchor is raised. The single phrase must be distinguished from the plural "anchors aweigh", which reports that all anchors of the ship are raised.

Although the original (now archaic) "aweigh" is verbal and transitive, the "aweigh" used now is adjectival/adverbial in nature and meaning. "Weigh" as a verb means to "bear" or "move", thus giving it several shades of meaning and derivation, including "weight" or "heaviness".

Composition
Many arrangements of the song exist, but the original composition by Zimmermann from 1906, is labelled as a "March and Two-Step" and consists of a lengthy instrumental march introductory section, which then becomes a two-step with lyrical accompaniment approximately halfway into the piece.

Many arrangements of "Anchors Aweigh" exist today, one arrangement by Paul V. Yoder often sees use by military bands, such as those of the Japan Self-Defense Forces, the Bundeswehr, and other nations' militaries.

History

The song was first played during the Army–Navy football game on December 1, 1906, at Franklin Field in Philadelphia, Pennsylvania. Navy won the game 10–0 before a crowd in excess of 30,000, their first win in the matchup since 1900.

The song was gradually adopted as the song of the U.S. Navy; although there is a pending proposal to make it the official song, and to incorporate protocol into Navy regulations for its performance, its status remains unofficial. Its lyrics were considered too specific to the Academy and not representative of the Navy at large, and so were rewritten by George D. Lottman (note the reference to "farewell to college joys"). Its melody was also slightly rewritten by Domenico Savino.

The song has a joyful, brisk melody, and it has been adopted by several other navies around the world, such as the Finnish Navy. In addition to being bandmaster at the Naval Academy, Zimmerman was also the organist at St. Mary's Catholic Church in Annapolis, and the opening notes of the melody to "Anchors Aweigh" bear a marked similarity (although in a different tempo) to the opening of the ancient Marian hymn Salve Regina, with which Zimmerman would have been thoroughly familiar.

During World War II, members of the Navy Women's Reserve, known more popularly as the WAVES, wrote "WAVES of the Navy" to harmonize with "Anchors Aweigh".

Bing Crosby included the song in a medley on his album 101 Gang Songs (1961).

Lyrics

"Anchors Aweigh" (1906 version), which is still used today at the Naval Academy.

Stand Navy down the field, sails set to the sky;
We'll never change our course, So Army you steer shy-y-y-y.
Roll up the score, Navy, anchors aweigh!
Sail Navy down the field and sink the Army, sink the Army grey!

Get under way Navy, decks cleared for the fray;
We'll hoist true Navy Blue, So Army down your grey-y-y-y;
Full speed ahead, Navy; Army heave to;
Furl Black and Grey and Gold, and hoist the Navy, hoist the Navy Blue!

Blue of the Seven Seas; Gold of God's Great Sun
Let these our colors be till all of time be done, done, done,
By Severn's shore we learn Navy's stern call:
Faith, Courage, Service true, with Honor, Over Honor, Over All.

Revised Lyrics of 1926 by George D. Lottman:

Stand, Navy, out to sea, Fight our battle cry;
We'll never change our course, So vicious foe steer shy-y-y-y.
Roll out the TNT, Anchors Aweigh. Sail on to victory
And sink their bones to Davy Jones, hooray!

Anchors Aweigh, my boys, Anchors Aweigh.
Farewell to college joys, we sail at break of day-ay-ay-ay.
Through our last night on shore, drink to the foam,
Until we meet once more. Here's wishing you a happy voyage home.

Revised Lyrics of 1997 by then-MCPON John Hagan which is used today by the Navy:

Stand Navy out to sea, fight our battle cry!
We'll never change our course so vicious foes steer shy-y-y-y!
Roll out the TNT, anchors aweigh!
Sail on to victory, and sink their bones to Davy Jones, hooray!

Anchors Aweigh, my boys, Anchors Aweigh!
Farewell to foreign Shores, we sail at break of day-ay-ay-ay;
Through our last night ashore, drink to the foam,
Until we meet once more, here's wishing you a happy voyage home!

Blue of the mighty deep, Gold of God's great sun;
Let these our colors be, Till All of time be done, done, done, done;
On seven seas we learn, Navy's stern call:
Faith, courage, service true, With honor over, honor over all.

See also

Marines' Hymn, the song of the United States Marine Corps (USMC)
Semper Paratus (march), the song of the United States Coast Guard (USCG)
The Army Goes Rolling Along, the song of the United States Army (USA)
The U.S. Air Force (song), the song of the United States Air Force (USAF)
Semper Supra (march), the song of the United States Space Force

References

Further reading

Collins, Ace. Songs Sung, Red, White, and Blue: The Stories Behind America's Best-Loved Patriotic Songs. HarperResource, 2003.

External links

"Anchors Aweigh" performed by the United States Naval Academy Men's Glee Club under the direction of John Barry Talley, 1977 (.flac file)
"Anchors Aweigh" (mp3 file; part II of medley)
"Anchors Aweigh" done as instrumental band march (.wav file)
free-scores.com

1906 songs
American Athletic Conference fight songs
United States Navy traditions
American military marches
Songs about the military
Songs about sailors
Works about the United States Navy
American patriotic songs
Articles containing video clips
Anthems of organizations

Anchors Aweigh


فَطرُقل هو الاسم المُعرب للبطل اليوناني الأسطوري باتروكلُس Patroklễs (يوناني،Πάτροκλος) وهو أحد شخصيات ملحمة الإلياذة الإغريقية. يقصد اسم باتروكلوس في اللغة اليونانية «مجد الوالد» وقم عرب اسمه ليصبح فطرقل، وبحسب الاساطير والكتب فإن فطرقل هو عشيق اخيل (آخيلوس) وقد قُتل فطرقل على يد هكتور خلال حصار طروادة لكن آخيل انتقم لمقتل حبيبه فطرقل بقتل هكتور.

يستأذن باتروكلوس من حبيبه وقائده أخيل في إعادة الاشتراك في حرب طرواده مع جنده (بعدما توقف أخيلوس عن المشاركة)، فيأذن له أخيل ويلبسه درعه وسلاحه فظن الطرواديين انه اخيل نفسه وقد سبب لهم بذلك الفعل خسائر، غير أنه يقتل على يد هكتور فيندم أخيل على استسلامه لغضبه، ويفكر في الانتقام له، وفي حالة من الغضب العارم يعود للمشاركة في الحرب للانتقام من هكتور قاتل فطرقل ، فيقتل هكتور ويقوم بسحب جثته بحبل مربوط بعربته في جميع انحاء طروادة، وبعد عودته إلى المخيم العسكري يأتي اليه ملك طروادة بريام ويرجوا منه أن يسلمه جثة هكتور، وكانت قد بلغت الوحشية من أخيليوس أنه أراد رمي الجثة إلى الكلاب، ولكن سرعان مارق قلبه وسلم جثة هكتور إلى أبيه الهرم شفقةً به.

علاقته بآخيل
على الرغم من عدم وجود علاقة جنسية صريحة بين أخيل وباتروكلس في التقاليد الإغريقية، فقد كتب عدد قليل من المؤلفين اليونانيين اللاحقين عما رأوه ضمنيًا في النص ما يتعلق بعلاقتهم. يشير أسخيلوس وفايدروس على سبيل المثال إلى وجود علاقة واضحة بينهما ويشير كلاهما إلى أخيل باعتباره الشريك السلبي (المستجيب) للعلاقة. ذكر الكاتبان موراليس وماريسكال ما يلي: «هناك تقليد جدلي يتعلق بطبيعة العلاقة بين البطلين». وفقا للكاتب ليدبيتر هناك سلسلة من الأفكار التي يمكن أن يكون باتروكلس تمثيلا للجانب الرحيم من أخيل الذي كان معروفًا بغضبه والمذكور في السطر الأول من إلياذة هوميروس. يربط ليدبيتر الطريقة التي يتواصل بها أخيل مع والدته ثيتيس بعلاقة أخيل مع باتروكلس.

مراجع

رجال من بوسيدون
آخيل
أساطير إغريقية
أشخاص من حرب طروادة
شخصيات أسطورية إغريقية
شخصيات مثليون خياليون في الأدب
قادة آخايا

فطرقل


Opačac, glavni izvor Vrljike, koji nikad nije presušio osim u dvama navratima
Opačac (arheološko nalazište)

Opačac


An Brachiaria fasciculata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Olof Swartz, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Parodi. An Brachiaria fasciculata in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria fasciculata


An Aristida lisowskii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richel. An Aristida lisowskii in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Zaire. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida lisowskii


La gare de Sidi Abdellah est une gare ferroviaire algérienne située sur le territoire de la commune de  Mahelma, dans la wilaya d'Alger.

Situation ferroviaire
La gare est située sur ligne de Birtouta à Zéralda, entre les gares de Tessala El Merdja et de l'Université de Sidi Abdellah.

Histoire

Service des voyageurs

Accueil

Desserte
La gare est desservie par les trains du réseau ferré de la banlieue d'Alger assurant la liaison Alger - Zéralda.

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire des chemins de fer algériens
 Ligne de Birtouta à Zéralda
 Liste de gares en Algérie
 Réseau ferré de la banlieue d'Alger

Lien externe
 .

Gare dans la wilaya d'Alger
Gare du réseau ferré de la banlieue d'Alger
Gare-Sidi Abdellah

Gare de Sidi Abdellah


العمة نور مسلسل تليفزيوني مصري

الشخصيات الرئيسية

مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 2003
مسلسلات عبد الرحمن أبو زهرة
مسلسلات عزت أبو عوف

العمة نور (مسلسل)


Yves Levêque est un artiste musicien, pianiste - violoniste - compositeur - arrangeur - chanteur né le 29 janvier 1948 à La Guerche-de-Bretagne (Ille et Vilaine) (France).

Biographie

Enfance et Formation
Yves Levêque naît le 29 janvier 1948 à La Guerche-de-Bretagne. Son père, Paul, est horloger bijoutier, passionné de théâtre et de bel canto.  Il s'investit dans la troupe de comédiens de sa bourgade bretonne, tient le rôle de Napoléon dans la pièce de théâtre Madame Sans-Gène. Sa jolie voix de ténor léger fait aussi le bonheur de la troupe de chanteurs amateurs, les Joyeux Compagnons, qui tourne dans la région de Rennes. Geneviève Levêque, son épouse, fille du baryton Yves Noël (15 ans 1er baryton à l'Opéra de Paris) est professeure de musique. Elle élève Yves et ses deux frères dans l'univers de la musique classique. Elle leur enseigne le solfège et le piano. Dès l'âge de 10 ans, elle les inscrit dans des auditions publiques à Rennes et à Paris, Salle Gaveau. Bach, Mozart, Beethoven, Chopin et Debussy font partie de leur répertoire. A 13 ans, Yves entre au Conservatoire de musique de Rennes en classes de piano (P. Froment), de violon (M.A. Magadur), de percussions (H. Hans) et de solfège.

Débuts
Arrive la déferlante yéyé ! Il emprunte la guitare de sa mère et commence à s'essayer sur des chansons à la mode. Avec des copains, il monte un groupe de rock et reprennent des chansons des Beatles et des Rolling Stones. Il agrémente le répertoire de chansons qu'il se met à composer. A seize ans, il interprète ses chansons avec son jeune frère sous le nom d'Yves & Gilles. Ce sont les concours de chanteurs amateurs, les MJC, les salles de cinéma, les fêtes de villages, tout est bon pour se produire en public.  Tout en poursuivant ses études au lycée de l'Assomption à Rennes et son apprentissage musical au Conservatoire,  il poursuit son aventure d'auteur-compositeur-interprète avec son frère en se produisant dans les deux cabarets rennais Chez Françoise,le Bob Pub. Yves et Gilles sillonnent les routes bretonnes. En parallèle, il ne néglige pas tenir le violon dans l'orchestre de musique de chambre rennais Ars Juvénis. Il se met à la flûte traversière et prend des cours d'harmonie.

Avec Yves et Gilles, c'est le petit conservatoire de Mireille, les n°1 de demain à l'Olympia (Europe1) en 1968 où ils représentent la Bretagne dans un concours national de chanteurs amateurs, et remportent le 3ème prix avec une chanson de leur composition, La Rose et le Lilas. Le jury est composé de Bruno Coquatrix, Lucien Morisse, Hugues Aufray, Guy Lux. Cette chanson figurera sur leur premier single. Au Palmarès des Chansons, la palme leur est remise par Eddie Barclay. A cette occasion, Yves écrit et dirige ses premiers arrangements. Le duo enregistre dans les studios de FR3 Rennes accompagnés de 35 musiciens "mes professeurs et camarades du conservatoire" dit-il, single produit par un sponsor Les Maisons de l'Avenir".

Années 1970
Puis il y a le Jeu de la Chance  à Télé-Dimanche (TF1)où ils tiennent 5 semaines consécutives. En 1971, ils enregistrent leur 1er album Ma Terre. Ils tournent ensemble pendant 10 ans, font des 1ère partie de stars montent à Paris, se produisent dans les cabarets parisiens, Le Pot de Terre, Chez Félix, le Tire-Bouchon, Au lapin Agile où ils rencontrent Claude Nougaro, la Main au Panier, le Port du Salut, le Caveau de la Bolée, le pied de la Butte, etc... Durant 4 saisons d'hiver, ils gèrent une salle de spectacle dans la station Superdevoluy. Ils programment des artistes de tous styles: Corbier, Marcel Dadi. L'été, ils tournent sur la côte. Ils y rencontrent Jacques Loussier, immense pianiste classico jazz (Play Bach) avec lequel ils enregistrent 2 singles Petite Fille du Ciel, Ma Terre. En 1979, ils enregistrent leur second album: Mosaïque. Ils sont invités dans les émissions d'Ève Ruggieri, Jean-Louis Foulquier avec Léo Ferré (France-Inter), font Le Grand Echiquier de Jacques Chancel avec Frédéric Lodéon, Augustin Dumay, retrouvent Marcel Dadi (A2) chantent 2 chansons Comme deux Enfants, Ma Muse. En 1980, ils partent en tournée avec Serge Lama. Ils se séparent en 1981.

Années 1980
Yves Levêque s'oriente vers une carrière solo. Multi-instrumentiste, il s'accompagne au piano, à la guitare, joue du violon, de la flûte, de l'accordéon. En 1982, il s'entoure d'auteurs qui correspondent à sa sensibilité (Jean-Pierre Kernoa, Dominique Villanova, C. Seille, S. Riba) et enregistre au studio Miraval l'album N°1 Imagine arrangé par Gilles Tinayre, distribué par Vogue. Guy Lux sera son premier soutien. Il occupe la scène du Splendid Saint Martin pour fêter la sortie de l'album. La chanson Imagine recevra le 1er Prix de la Chanson Francophone parrainé par France Inter, la SACEM, France 2, FR3. L'Olympia et le ministère de l'environnement, remis à l'Opéra de Paris par Huguette Bouchardeau. Il compose le générique de l'émission "Top 12" pour TF1. Il se produit dans ses cabarets d'auteurs préférés: Au Lapin Agile, Le P'tit Québec. Les télévisions francophones l'invitent. TF1, France 2, FR3, la Télévision Suisse Romande, le Canada, la Belgique où il est accompagné par l'orchestre de la RTBdans l'émission "C'est chouette la musique". A cette occasion le grand violoniste virtuose Ivry Gitlis se prête au jeu et l'accompagne sur une de ses compositions Elle dansait. Puis se sont les festivals: Le Printemps de Bourges et "Ya d'la chanson dans l'air" à l'Olympia. 1985, c'est la sortie du single Tous les coups en tête du Hit parade au Québec pendant 1 mois. On le voit en concert au Petit Journal Montparnasse. En 1989, il compose la musique du spectacle Les Chemins d'Espoir primé par la Mission du Bicentenaire. Sa chanson Je te donne, composée sur un texte de Dominique Villanova placera son interprète Angelina Allias en finale des Découvertes TF1.

Années 1990
Tout en continuant sa carrière de Chanteur-Compositeur, Yves Lévêque se passionne pour la musique de film. Ainsi, il compose pour la télévision TOP 12 (TF1), des musiques de documentaires pour l'émission Territoires (FR3) A Den askell (FR3 Rennes), Plein Cap qui reçoit le Dauphin d'Or, 1er Prix du Festival de l'Audiovisuel d'Entreprise de Biarritz. Il compose pour l'ANCE Circus Juridicus, Millet. Il aime se diversifier. Il enregistre un album de Jazz Fusion Sax Honoré Secret Sets avec le groupe T.S.C. (Don Billiez, Gérard Levavasseur, Michel Santangeli, Jean-François Oricelli, Walter Araujo, Paul Lazar) musiciens ayant accompagné les artistes français les plus renommés (Francis Cabrel, Véronique Sanson, Bernard Lavilliers, Jacques Higelin, Alain Bashung, Paul Personne, Pierre Bachelet, Céline Dion, etc.). En 1993, il est sollicité pour prendre la direction musicale de la revue des Avocats de Paris (UJA) qui se produisent chaque année sur les scènes les plus prestigieuses des théâtres parisiens (1993 à 2021). En 1995, il met en scène l'Opéra Rock La Révolution Française. En 1996 il tourne en France et en Suisse. Entre 1997 et 2013, il s'oriente vers la Comédie Musicale.

Années 2000 à 2015
En collaboration avec Marie-Béatrice Di Savona, metteur en scène, il prend la direction de plusieurs spectacles musicaux qu'il réorchestre et auquel il ajoute des créations personnelles au besoin : Je suis tombé par terre inspiré des Misérables, Paris-Prévert je t'aime hommage à Jacques Prévert pour les 20 ans de sa disparition, Chats étoilés, Nuit tigrée, inspiré de la comédie musicale Cats, 35-45 Histoire d'en parler, rétrospective de toutes les créations artistiques musicales de l'époque sur fond d'Histoire de la France, Le Paradis Perdu inspiré du Peter Pan de James Mattew Barrie, Excalibur, création inspirée de la célèbre légende des Chevaliers de la Table Ronde, Don Quichotte, d'après la comédie musicale L'Homme de la Mancha, Le Petit Bal de la Marine, Autour de Piaf et Brel, Milord et Madeleine, Louis IX Roi de France, spectacle historique pour la ville de Poissy. Avec Marie-Béatrice Di Savona, ils créent Bonjour Monsieur Brel, spectacle musical où une vingtaine de chanteurs, danseurs, comédiens et musiciens donnent vie aux personnages qui ont jalonné les chansons de Jacques Brel. Ce spectacle tournera de 2002 à 2008. Il sera leur plus importante création et production. En 2004, il organise le festival Gallinotes, rencontre des instruments à cordes à travers le Classique et le Jazz. Il fait appel pour le classique au Quator Simon, seul quatuor français auquel fut décerné le 1er Prix du Festival International de Colmar. pour le jazz, il programme l'AJT Guitare Trio avec Thomas Dutronc. En 2014, Yves Mathieu, propriétaire du mythique cabaret d'auteurs montmartrois Au Lapin Agile propose à Yves Levêque de prendre le poste de pianiste titulaire et de composer les musiques illustrant 65 poèmes inédits d'Aristide Bruant : Dans la Rue. A ce jour, il occupe toujours cette place privilégiée.

Années 2016 à 2023
En 2016, l'idée d'une musique symphonique de générique lui donne l'inspiration pour commencer l'écriture du 1er mouvement d'un Concerto pour piano. En 2017, il écrit les arrangements de ses chansons pour 45 musiciens. Les concerts ont lieu à Rennes et dans ses environs. En 2018, sortie d'un double album compilation de ses compositions préférées : La Musique à Fleur de Peau. Début avril de cette même année, une grave chute sur les rochers d'une île bretonne (19 fractures) l'immobilisera durant 5 mois d'hospitalisation. La rééducation l'aidera à retrouver l'usage de sa main droite et il pourra reprendre le piano et le violon au Lapin Agile. 2019 verra l'écriture du 2nd mouvement du concerto pour piano et Michel Merlet, professeur d'orchestration à la Schola Cantorum de Paris et à l'École Normale de Musique de Paris, devient son conseiller en orchestration. L'aventure de cette pièce symphonique est inédite pour Yves Levêque, mais sa rencontre avec Michel Merlet lui donne des ailes pour continuer son œuvre. L'hiver 2020, il est sollicité pour écrire les musiques des films Au Milieu des Terres et Dunk or Die . 2020, début de l'écriture du 3ème mouvement qui verra son achèvement l'été 2021. Rencontre avec Caroline Fauchet, pianiste concertiste. Elle tombe sous le charme du concerto. En 2021, en partenariat avec l'association Vaincre la Mucoviscidose Yves Levêque entouré de ses musiciens donne 2 concerts de ses chansons à Chavenay (78) ponctués par l'intervention au piano de Caroline Fauchet qui interprète le 1er mouvement du concerto. L'expérience est prometteuse et lui donne l'idée de rassembler une mini formation symphonique de 20 musiciens pour interpréter la pièce musicale dans sa totalité. Le résultat est très convaincant et le décide d'enregistrer l'œuvre avec un orchestre symphonique de 50 musiciens. Le rendez-vous est pris le 1er novembre 2022 à la Salle Colonne avec l'orchestre Colonne dirigé par le compositeur assisté de Pierre-Alexis Touzeau, directeur musical de l'Orchestre Hexagone et des Déconcertants. Le concerto d'une durée de 32 minutes et, présenté en 3 mouvements, a été couronné le 11 mars 2023 au Word Classical Music Awards avec 2 Golden Prize dans les catégories Concerto et Composition et le 19 mars 2023 au World Grand Prix Music Contest avec 3 First Prize Winner dans les catégories Concerto, Composition Originale et Piano et le 20 avril 2023, Royale Grand Prize Winner au Royale Music Competition avec 4 Diamond Prize dans les catégories Composition, Concerto Composition, Concerto Piano et Music Video Composition.

Vie privée
En 1977 il se marie avec Marie-Béatrice di Savona avec laquelle il a 3 enfants. Marie-Béatrice deviendra Metteuse en scène. En 1987 ils s'installent à Chavenay (78) et s'impliquent dans la vie de la commune.

Elisa, leur 1er enfant, prend des cours de piano et de chant, participe aux spectacles mis en scène par ses parents, accompagne parfois son père en tournée et au Petit Journal Montparnasse. A 14 ans, elle suit un stage de comédie musicale à Londres qui la mènera plus tard à décrocher des rôles de premier plan dans les spectacles Hair ou encore Dracula, entre aux Studios Alice Dona, école de chant à Bobino. Elle devient chanteuse professionnelle sous le nom d'Ellia Palazzi en 1999. En 2010, elle est coordinatrice artistique sur Moonwalker au Zénith de Paris, spectacle hommage à Michaël Jackson. De 2009 à 2018, elle est la chanteuse attitrée des spectacles Noël au Cirque d'Hiver. Elle est choriste derrière Grand Corps Malade, Pascal Obispo, Nolwenn Leroy, Bénabar, Grégoire, Daniel Levy, Anggun, Chimène Badi, etc... participe à l'Eurovision 2016, choriste sur l'émission d'Arthur Tout est Permis.

Hadrian, le premier des deux garçons, apprend le piano avec son père, participe aux spectacles de ses parents et, après une licence d'histoire archéologie et une licence d'histoire, s'inscrit à l'Ecole de Comédie Musicale de Paris (E.C.M.) et devient chanteur et comédien : Un Macchabée dans la baignoire, Les Secrets de Barbe Bleu, Célestine et la Tour des Nuages, La Fabuleuse Aventure de Valentin, Blanche-Neige actuellement à la Gaîté Montparnasse.

Roman, le second garçon apprend le piano avec son père, fait le conservatoire, participe aux spectacles de ses parents mais se dirige vers une école de commerce et crée Sand Fabrik, complexe sportif en intérieur pour la pratique des sports sur sable à Pantin (93).

Influences et Inspirations
Yves Levêque se nourrit d'écoute, de rencontres, de musiques de tous styles venues de tous horizons qui traversent sa vie. Il n'a jamais voulu se cantonner dans une couleur bien définie avec toujours, le souci d'explorer toute forme d'expression musicale. il a grandi dans le classique, rencontré la chanson, la pop, le jazz, le rock, le blues, la bossa, le celtique, la comédie musicale, la musique de film, la composition, etc... Tout est bon pour qu'il s'y essaie. !

"La musique, quand elle est vraie, est mon seul moteur".

Ses auteurs, des amis et surtout des femmes dont il apprécie la sensibilité de la plume. De la fougue et de la douceur qui font excellent ménage. Un cocktail de sons et de mots qui mêlent le rêve à la réalité, l'imaginaire au présent, la poésie à une tendre agressivité empreinte de réalisme.

Rencontres musicales VIP : Eddie Barclay, Léo Ferré, Michel Fugain, Ivry Gitlis, Murray Head, Serge Lama, Jacques Loussier, Eddy Mitchell, Claude Nougaro, Paul Personne, Véronique Sanson.

Discographie
1968 : La Rose et le lilas (Les Maisons de l'Avenir) Single NE 111
1971 : Ma Terre (Yves & Gilles) Album MM 3356
1972 : Petite Fille du Ciel (Yves & Gilles) Single MM 5114
1973 : Le Petit nuage (Yves &Gilles) Single MM 5114
1979 : Mosaïque (Yves & Gilles) Album WS 1178
1982 : Imagine (Vogue) Album MU 219
1983 : Imagine (Vogue) Single VG 108
1985 : Tous les Coups (E & R Productions) Single MU 102
1994 : Sax Honoré Secrets Sets (TSC) Album TSC 9404 102
2014 : Bruant « Dans la rue » (EPM)  Coffret 986897
2018 : La Musique à Fleur de peau (HELORA  Productions) Coffret  Compilation

Festivals
1983 : Printemps de Bourges (Petit théâtre)
1984 : Ya d'la chanson dans l'air (Olympia)
1986 : Avignon (La Parenthèse verte)
2012 : Compiègne (Festival spectacles de rue)

Tournées
1979 : 1ère partie de Serge Lama (Palais des Sports St Etienne, Palais des sports Reims)
1985 : Canada (Québec, Montréal)
1986 : Angleterre (Birmingham)
1989 : Hollande (Rotterdam, Hoorn)
1995 à 2001: Suisse
2002 - 2009 : Allemagne

Télévision
Télévision comme interprète
1980 : Grand échiquier (A2)
1983 : Académie des 9 (A2) 	Soirée Cabaret « Chez Félix » (TF1)
1984 : D'hier et d'aujourd'hui (A2), Charivari (RTSR), C'est chouette la musique (RTB)
2017 : Chavagne (concert)

Télévision comme compositeur
1982 : Agneaux (FR3 Rennes) A vol d'oiseaux (FR3 Rennes)
1983 : A-denn-askell (FR3 Rennes)
1985 : Main basse sur l'Automobile (TF1)
1990 : Faucon, La Loire, Chambord, Menuet à Gien, Ballade à Ouessant, Territoires, Bleu Marbre Baudou, Gabion, Grand large  (FR3 Territoires)
1992 : Top 12, Temps X (TF1)

Films
Films comme compositeur

 1990 : Plein Cap (Production ANCE)
 1991 : Circus Juridicus (Production ANCE), Millet (Production ANCE)
 2021 : Au milieu des Terres (Production Benur Films)
 2022 : Dunk or Die (Production Benur Films)

Films primés

 1990 : Plein Cap (Dauphin d'Or au Festival de film d'Entreprise de Biarritz)
 2021 : Au Milieu des Terres de Wilmarc Val (Award of Excellence Canada Shorts Film Festival, Best Actor and Best Film Finalist AltFF (Alternative Film Festival)
 2022 : Dunk or Die de Nicolas de Virieu (Guirlande d'honneur au Festival du Film Sportif de Milan).

Récompenses
1964 : 2ème Prix concours des jeunes orchestres (Vitré)

1965 : 1er Prix Coupe des Chanteurs Amateurs (Chateaubriand) Yves et Gilles

1968 : 1er Prix Palmarès des Chansons (Rennes), 3ème prix Les Numéros 1 de Demain (Olympia) Yves et Gilles

1971 : 5 semaines consécutives au Jeu de la Chance Télé Dimanche (TF1) Yves et Gilles

1986 :  Prix de la Chanson Francophone pour la nature et l'environnement (A2-France Inter-SACEM-Olympia-Ministère de l'Environnement)

2006 : Prix Passion Conseil Régional d'Île de France pour le spectacle C'est la Faute à Voltaire

2008 :  Prix Passion Conseil Régional d'Île de France pour le spectacle Le Paradis perdu

2009 : Prix Passion Conseil Régional d'Île de France pour le spectacle Nuits tigrées

2010 : Prix Passion Conseil Régional d'Île de France pour le spectacle À Cœurs ouverts

2023 : 2 Golden Prize Word Classical Music Awards dans les catégories Concerto et Composition, 3 First Prize au World Grand Prix Music Contest dans les catégories Concerto, Composition Originale et Piano et Royale Grand Prize Winner avec 4 Diamond Prize au Royale Music competition dans les catégories Composition, Concerto Composition, Concerto Piano et Music Video.

Notes et références

Liens externes

 Article Ouest-France de 2017

Naissance en janvier 1948
Compositeur français du XXIe siècle
Compositeur français du XXe siècle
Pianiste français
Violoniste français
Arrangeur musical français

Yves Levêque