Hudson Heights ist ein Viertel im Stadtteil Washington Heights in Upper Manhattan, New York City, USA. Der Name bezieht sich auf die Nähe zum Hudson River, der die westliche Grenze des Viertels bildet, wie auch auf dessen geografische Besonderheit, da sich hier die höchste natürliche Erhebung Manhattans befindet – daher "Heights" (Höhe).

Lage und Geografie
Im Osten wird Hudson Heights durch den Broadway, im Süden durch die 173rd Street und im Norden durch den Fort Tryon Park begrenzt. Der Name "Hudson Heights" und dessen Grenzen wurden erstmals durch die Hudson-Heights-Eigentümervereinigung benutzt, die 1993 gegründet wurde.

Im Bennett Park in Hudson Heights befindet sich die höchste natürliche Erhebung Manhattans. Sie ist fast 81 Meter (265 Fuß) über dem Meeresspiegel und nur etwa 12 Meter niedriger als die Fackel der Freiheitsstatue. Ein Aussichtspunkt befindet sich an der westlichen Spitze der Plaza Lafayette, der sich entlang der West 181st Street erstreckt (zwischen der Haven Avenue und dem Riverside Drive).

Geschichte

Lange Bergh: 17. Jahrhundert

Vor den europäischen Entdeckern und Siedlern lebten die Lenape-Indianer auf dieser Insel, die sie "Manhatta" nannten. Direkt nördlich von Hudson Heights, wo sich heute der Inwood Hill Park befindet, tauschte Peter Minuit 1626 die Insel mit dem Lenape-Stamm gegen 60 niederländische Gulden. Er gab der Insel den Namen Nieuw Amsterdam. Die Gegend nördlich der Mitte Manhattans wurde Nieuw-Haarlem genannt, bis die Briten die Kontrolle über die Gegend im 2. Englisch-Niederländischen Krieg erlangten. Sie gaben dem Gebiet den Namen "Lancaster" und zogen die nördliche Grenze in etwa auf der Höhe der heutigen 129th Street. Die Hügelkuppe, von der aus der Hudson River überblickt werden kann, wurde einst von den Chquaesgeck-Indianern bewohnt. Später wurde sie von niederländischen Siedlern bis ins 17. Jahrhundert "Lange Bergh" (Langer Berg) genannt.

Fort Washington: 18. und 19. Jahrhundert

Im 18. Jahrhundert war nur der südliche Teil der Insel von Europäern besiedelt, wodurch der Rest Manhattans überwiegend unberührt blieb. Hier befand sich auch die höchste Stelle der Insel, die eine uneingeschränkte Sicht auf die spätere Stadt New York City bot.

Als der Amerikanische Unabhängigkeitskrieg New York erreichte, hatten die Briten die Oberhand. General George Washington und seine Kontinentalarmee-Truppen lagerten auf dieser Anhöhe und nannten es Fort Washington, um von hier aus die anmarschierenden Rotröcke der Britischen Armee zu beobachten. Die Kontinentalarmee zog sich von dort zurück, nachdem sie in der Schlacht von Fort Washington am 16. November 1776 geschlagen wurde. Die Briten nahmen diese Stellung ein und benannten sie in "Fort Knyphausen" um, zu Ehren des Anführers der Hessen, deren größtenteils der britische Sieg zu verdanken war. Sie befand sich auf dem Gebiet des Bennett Park.

Fort Washington wurde ursprünglich errichtet, um britische Schiffe daran zu hindern den Hudson River hinaufzusegeln. Seine Partner-Stellung auf der anderen Flussseite war Fort Lee, das erbaut wurde, um bei der Verteidigung des Hudson Valley Beistand zu leisten.

Nicht weit vom Fort entfernt war die Blue Bell Tavern an der Kreuzung der Kingsbridge Road, wo sich heute Broadway und die West 181st Street kreuzen – an der südwestlichen Ecke von Hudson Heights. Am 9. Juli 1776, als der New York Provincial Congress der Unabhängigkeitserklärung der Vereinigten Staaten zustimmte, "marschierte ein rauflistiger Haufen Soldaten und Zivilisten ('keine anständigen Leute' wären zugegen gewesen, meinte ein Zeuge später) […] den Broadway hinunter zu Bowling Green, wo sie die Statue von Georg III. stürzten, die 1770 errichtet worden war. Der Kopf wurde in der Blue Bell Tavern auf eine Spieß gesteckt […]" Die Taverne wurde später von Washington und seinem Stab genutzt, als die Briten New York räumten. Sie standen davor, als sie zusahen, wie die amerikanischen Truppen nach Süden zogen, um New York wieder einzunehmen.

1856 wurde das erste schriftlich belegte Haus auf dem Gebiet von Fort Washington errichtet: Die Moorewood-Residenz stand hier bis in die 1880er Jahre. Das Anwesen wurde von Richard Carman erworben und an James Gordon Bennett senior als Sommer-Wohnsitz weiterverkauft. Bennetts Nachkommen übertrugen das Land an die Stadt, damit diese dort einen Park zu Ehren des Lagers des Amerikanischen Unabhängigkeitskrieges errichtet. Bennett Park ist heute ein Teil dieses Grundstücks. Lucius Chittenden, ein Kaufmann aus New Orleans, erbaute ein Haus auf einem Grundstück, dass er 1846 erwarb – heute westlich von Cabrini Boulevard und der West 187th Street. Es war 1864 als Chittenden-Anwesen bekannt. C. P. Bucking nannte sein Haus in der Nähe des Hudson Pinehurst. Heute zeugen noch die Pinehurst Avenue, die South Pinehurst Avenue sowie die Pinehurst Apartments hiervon.

Fort Tryon und Frankfurt-on-the-Hudson: Anfang bis Mitte 20. Jahrhundert

Um 1900 begann man die Wälder in dieser Gegend abzuholzen, um Platz für Häuser zu schaffen. Die Felsen, die heute zu Fort Tryon Park gehören, befestigten einst die Villa Tryon Hall von Cornelius Kingsley Garrison Billings, einem pensionierten Präsidenten der Chicago Coke and Gas Company. Das Anwesen im Louis XIV-Stil wurde von Gus Lowell entworfen und auf dem über 10 Hektar großen Grundstück errichtet. Die Zufahrt vom Henry Hudson Parkway wurde von 7,60 Meter hohen Säulen eingefasst. 1917 verkaufte C.K.G. Billings das Anwesen an John D. Rockefeller Jr. für 2.000.000 $. Tryon Hall fiel 1925 einem Feuer zum Opfer und wurde später das Vorbild für ein Anwesen im Roman und Film The Dragon Murder Case von S. S. Van Dine, in welchem der Polizei-Detective Philo Vance einen Mord auf dem Grundstück des Anwesens lösen muss, wo der Sage nach einst ein Drachen gelebt haben soll.

Nichtsdestotrotz waren kaum wohlhabende Grundbesitzer unter den ersten Bewohnern. Das Gebiet wurde Anfang des 20. Jahrhunderts überwiegend von irischen Einwanderern besiedelt. Während des Ersten Weltkriegs zogen Ungarn und Polen zu den irischen Einwanderern des Viertels. Als dann der Nationalsozialismus in Deutschland erstarkte, flohen Juden aus ihrem Heimatland. In den späten 1930er Jahren hatten sich über 20.000 Flüchtlinge aus Deutschland in Washington Heights niedergelassen.

Die Schutzpatronin der Einwanderer, Franziska Xaviera Cabrini ("Mother Cabrini"), ist in einem Schrein in der Nähe des nördlichen Endes der Fort Washington Avenue bestattet, wo die Mother Cabrini High School ihren Namen trägt. Mutter Franziska Xaviera Cabrini wurde im November 1938 seliggesprochen und war am 7. Juli 1946 die erste US-Amerikanerin, die heiliggesprochen wurde. Sie gründete die "Missionary Sisters of the Sacred Heart of Jesus". Der Name der Straße auf der Westseite der Mother Cabrini High School und des Schreins wurden 1939 von Northern Avenue in Cabrini Boulevard umbenannt.

Fort Tryon

Hudson Heights als eigenständiger Teil des Viertels Washington Heights kristallisierte sich wohl in den Jahren vor dem Zweiten Weltkrieg heraus. Ein Gelehrter bezeichnete dieses Gebiet 1940 als "Fort Tryon" bzw. "Fort Tryon area". 1989 schrieb Steven M. Lowenstein: "Der größte soziale Unterschied konnte im Verhältnis zum Gebiet im Nordwesten direkt südlich des Fort Tryon Park festgestellt werden, welche die repräsentativste Gegend war und bleibt … Dieses Gefälle wurde bereits 1940 bemerkt, setzte sich 1970 unvermindert fort und war sogar bis 1980 erkennbar …" ("The greatest social distance was to be found between the area in the northwest, just south of Fort Tryon Park, which was, and remains, the most prestigious section … This difference was already remarked in 1940, continued unabated in 1970 and was still noticeable even in 1980 …").

Laut Lowenstein liegt Fort Tryon westlich des Broadway, östlich des Hudson, nördlich der West 181st Street und südlich der Dyckman Street (also einschließlich Fort Tryon Park). Er schreibt: "Innerhalb des Kerngebiets von Washington Heights (zwischen der 155th Street und Dyckman Street) gab es auch einen erheblichen Unterschied. Der weiter nördliche und westliche Teil entwickelte sich zum repräsentativeren Viertel …" ("Within the core area of Washington Heights (between 155th Street and Dyckman Street) there was a considerable internal difference as well. The further north and west one went, the more prestigious the neighborhood …"). Seine Darstellung entspricht dem heutigen Hudson Heights.

Hinweise auf den alten Namen finden sich im Fort Tryon Jewish Center an der Fort Washington Avenue zwischen der West 183rd Street und der West 185th Street (es gibt keine West 184th Street entlang der Fort Washington Avenue), dem Fort Tryon Center for Rehabilitation & Nursing an der West 190th street und Overlook Terrace, dem Tryon Tower Appartement-Gebäude an der Pinehurst Avenue und auf den Seiten der Website Not for Tourists Guide to New York City.

In jüngster Zeit sollte bei der Namensgebung eines geplanten 23-stöckigen Appartement-Hochhauses bei Overlook Terrace, dem ersten geplanten Appartement-Hochhaus überhaupt in Hudson Heights, Fort Tryon als Referenz herangezogen werden. Doch der ursprünglich geplante Name Fort Tryon Tower wurde wegen zwei Gründen in One Bennett Park geändert: Da das Projekt den Eingang zur Fort Washington Avenue hätte – neben dem Eingang des Fort Tryon Jewish Center – könnte ein ähnlicher Name suggerieren, dass der Fort Tryon Tower mit dem Jewish Center in Verbindung stünde, was nicht der Fall ist. Wichtiger war jedoch, dass die Projektentwickler realisiert haben, dass es keine freie Straßennummer an der Fort Washington Avenue für diesen Eingang gibt. Mit den beiden vorliegenden Einschränkungen wählten die Bauträger einen neuen Namen der auch als Adresse verstanden werden kann: One Bennett Park. Dies passt, da sich der Haupteingang des Parks direkt auf der gegenüberliegenden Straßenseite zum Haupteingang des künftigen Fort Tryon Tower befindet.

Frankfurt-on-the-Hudson

In den Jahren nach dem Zweiten Weltkrieg wurde das Viertel "Frankfurt-on-the-Hudson" genannt, da sich hier sehr viele deutsche und österreichische Juden niedergelassen hatten und nun einen hohen Anteil an der Wohnbevölkerung stellten. Darüber hinaus stammte eine unverhältnismäßig große Anzahl der hier lebenden Deutschen aus Frankfurt am Main. Kein anderes Viertel der Stadt hatte so viele deutsch-jüdische Einwohner, die hier ihren eigenen deutschen Kosmos in den 1930er Jahren erschufen.

Dieser Kosmos war kosmopolitisch, so dass 1934 die Mitglieder des German Jewish Club of New York das deutschsprachige Mitteilungsblatt "Aufbau" für deren Mitglieder ins Leben riefen aus dem schließlich eine Zeitung wurde. Die Büros befanden sich in der Nähe des Broadway. Die Zeitung wurde bekannt als eine "bedeutende intellektuelle Stimme und ein wichtiges Forum für das deutsche Judentum in den Vereinigten Staaten" ("prominent intellectual voice and a main forum for German Jewry in the United States") – so die deutsche Botschaft in Washington D.C. "Sie veröffentlichte die Arbeiten von bedeutenden, prominenten Schriftstellern und Intellektuellen wie Thomas Mann, Albert Einstein, Stefan Zweig und Hannah Arendt. Sie war eine der wenigen Zeitungen, die über die Gräuel des Holocaust während des Zweiten Weltkriegs berichteten" ("It featured the work of great prominent writers and intellectuals such as Thomas Mann, Albert Einstein, Stefan Zweig, and Hannah Arendt. It was one of the only newspapers to report on the atrocities of the Holocaust during World War II.").

Der Film We Were So Beloved (1985) erzählt die Geschichten von Juden des Viertels, die dem Holocaust entgangen sind. Als diese Gruppe von Einwanderern Kinder bekam, verließen viele von ihnen das Viertel und manchmal auch die Stadt, bis 1960 nur noch 16 % der Wohnbevölkerung von Frankfurt-on-the-Hudson aus deutschen Juden bestand. Das Viertel verlor in den 1970er Jahren zunehmend seine jüdische Prägung als Einwanderer aus der Sowjetunion in diese Gegend zogen. Washington Heights ist trotzdem weiterhin die Heimstätte von Khal Adath Jeshurun (KAJ oder "Breuer's"), der deutsch-jüdischen Aschkenasim-Gemeinde, die in den späten 1930er Jahren gegründet wurde. Die Gemeinde erhält die deutsch-jüdische Art des Gottesdienstes, deren Liturgie, Bräuche und charakteristischen Melodien aufrecht. Es gibt auch mehrere Bildungsinstitutionen, die mit der KAJ verbunden sind.

Nach der Zuwanderung von Menschen aus der Sowjetunion folgten Familien aus der Karibik – insbesondere aus Puerto Rico und der Dominikanischen Republik. Es leben so viele Dominikaner in Washington Heights, dass Präsidentschaftskandidaten der Dominikanischen Republik hier in Paraden Wahlkampf betreiben. In den 1980er Jahren zogen Afroamerikaner in das Viertel, denen bald andere ethnische Gruppen folgten. Nun wurde die Gegend nicht mehr "Frankfurt-on-the-Hudson" genannt.

Hudson Heights: spätes 20. und frühes 21. Jahrhundert

Nachdem deutsche Kultur im Viertel kaum noch eine Rolle spielte, war der Name Frankfurt-on-the-Hudson überholt. Historische Anknüpfungspunkte schienen als Alternativen für einen neuen Namen nicht in Frage zu kommen, obwohl von den fünf frühen Landbesitzer drei bereits Namensgeber für Orte bzw. Straßen dieser Gegend waren: Bennett Park, Chittenden Avenue, Pinehurst Avenue sowie South Pinehurst Avenue. Die beiden anderen Namen früher Landbesitzer (Moorewood und Carmen) spielen heute aber kaum eine Rolle.

Möglicherweise war der Name Hudson Heights auch durch einen Satz von James Bennet aus dem Jahre 1992 inspiriert: "… eine Nachbarschaft … wo Brisen vom Hudson über die felsigen Höhen wehen, die halfen, der Gegend ihren Namen zu geben" ("… a community … where breezes from the Hudson blow across the rocky heights that helped give the area its name"). 1993, ein Jahr später, wurde der Name Hudson Heights erstmals benutzt, als engagierte Bürger des Viertels sich zusammentaten und die Hudson Heights Owners Coalition gründeten. Elizabeth Ritter, die Präsidentin dieser Initiative, sagte: "Wir brachen nicht auf, um den Namen des Viertels zu ändern, aber wir haben reiflich überlegt, wie wir den Namen unserer Organisation wählen" ("We didn't set out to change the name of the neighborhood, but we were careful in how we selected the name of the organization"). Gemäß einem der Gründungsmitglieder, begannen Immobilienmakler erst nach der Gründung der Initiative den Namen zu verwenden. Der neue Name löste den mittlerweile überholten Bezug auf das deutsche "Erbe" ab. Manche kritisierten den Namen Hudson Heights als künstlich, obwohl die deutschsprachige Bevölkerung bestenfalls noch eine geringe Rolle spielt. Auch die vielen russischen Muttersprachler im Viertel werden inzwischen von der spanisch sprechende Bevölkerung zahlenmäßig erheblich übertroffen. Englisch bleibt die Verkehrssprache.

Denkmalschützer Andrew S. Dolkart, Direktor des Historic Preservation Program der Columbia University, meint, dass der Name Hudson Heights nicht passt: "Es ist ein künstlicher Name." Für ihn passt aber auch nicht Washington Heights. "Es war Fort Washington – dies ist der historische Name des Viertels" ("It was Fort Washington – that's the historic name of the neighborhood"). Indem er Fort Washington als geeigneten Namen des Viertels wählt, umgeht jedoch er den ersten Namen der Gegend Lange Bergh (siehe oben), der von niederländischen Siedlern gewählt wurde.

Viele alteingesessene Einwohner des Viertels haben sich noch nicht angewöhnt, die Gegend Hudson Heights zu nennen und bezeichnen die Nachbarschaft weiterhin als Washington Heights. Einige dieser Einwohner nehmen es übel, wenn der Name Hudson Heights verwendet wird. Im The Not For Tourists Guide to New York City wird das Viertel als Fort Tryon bezeichnet.

Aller Kritik zum Trotz ist Hudson Heights inzwischen Namensbestandteil bei Kunst- und Kulturträgern wie Hudson Heights Duo oder Hudson Heights String Academy bzw. von Ärzten und Unternehmen wie Hudson Heights Pediatrics und Hudson Heights Restoration. Auch die Medien übernahmen den Namen des Viertels: Die Zeitung The New York Sun benutzte den Namen in ihren Artikeln über das Viertel, bevor die Zeitung 2008 eingestellt wurde. Das Magazin Money kürte im November 2007 Hudson Heights als bestes Viertel für den Ruhestand unter den fünf Stadtteilen von New York City (Tudor City war auf dem zweiten Platz). Die Hudson Heights Gazette, ein Blog über das Viertel mit Neuigkeiten aus der Nachbarschaft verwendet den Namen Hudson Heights ebenso wie die wöchentlich erscheinende zweisprachige Zeitung (Englisch/Spanisch) für Upper Manhattan: The Manhattan Times. Deren jährlicher Restaurantführer erscheint ebenfalls zweisprachig und wirft ein Schlaglicht auf die aufkeimende Restaurant-Szene in Nord-Manhattan.

Architektur

Dieses Viertel ist hauptsächlich eine Wohngegend, hat aber auch Gewerbe entlang der West 187th Street und West 181st Street wie auch bei der Public School 187 (Kindergarten bis 8. Klasse). Fast alle Gebäude wurden vor dem Zweiten Weltkrieg erbaut, die im Sprachgebrauch der New Yorker Immobilienmakler als pre-war bezeichnet werden – überwiegend im Stil des Art déco, wobei auch Fassaden im Stile des Art Nouveau, Klassizismus, Tudorstil oder Collegiate Gothic hin und wieder auftauchen. Viele der Appartement-Häuser sind Wohngenossenschaften und manche bestehen aus Eigentumswohnungen.

Die größten Wohngebäude im Viertel wurden vom Immobilieninvestor Charles V. Paterno begonnen. Nach ihm ist heute die Kreuzung von Cabrini Boulevard, Pinehurst Avenue und West 187th Street benannt. Sie heißt Paterno Trivium und erhielt im Jahre 2000 eine eingefasste, dreieckige Grünfläche. Paterno war Bauträger der Hudson View Gardens, die als Wohngenossenschaft geplant und 1924 bezogen wurden. Den Appartement-Komplex im Tudorstil entwarf Architekt George F. Pelham, der auch The Pinehurst entworfen hatte, das 1908 fertig gestellt wurde (Fort Washington Avenue/West 180th Street). Dessen Sohn, George F. Pelham Junior, war der Architekt von Castle Village – auf der anderen Seite des Cabrini Boulevard. Diese Baureihe aus fünf Gebäuden wurde 1939 fertiggestellt und 1985 in Eigentumswohnungen umgewandelt. Ein anderes großes wohngenossenschaftliches Gebäude ist das 16-stöckige Cabrini Terrace – das höchste Gebäude des Viertels.

Anfang der 1980er Jahre begann man einige Mietshäuser des Viertels in Wohngenossenschaften oder Eigentumswohnungen umzuwandeln. In den letzten Jahren war Hudson Heights eine attraktive Gegend für Menschen, die sich in Manhattan eine Wohnung kaufen wollten, sich aber nicht die Immobilienpreise von Downtown-Manhattan leisten konnten oder die mehr Wohnfläche wollten. Die zahlreichen Mitglieder von Wohngenossenschaften und Besitzer von Eigentumswohnungen gründeten 1993 die Hudson Heights Owners Coalition.

Am 12. Mai 2005 ging eine fast 20 Meter (65 Fuß) hohe Stützmauer zu Bruch, die den Castle-Village-Wohnkomplex vom Henry Hudson Parkway trennte. Sie stürzte auf die nach Norden führende Einfädelspur der 181st Street, die auf den Henry Hudson Parkway führt. Teile der Mauer waren bis zu 100 Jahre alt, da sie zwischen 1905 und den 1930er Jahren erbaut wurde. Dieser Einsturz führte dazu, dass die Einfädelspur bis März 2008 für mehr als 2,5 Jahre gesperrt war.

Die George Washington Bridge auf Höhe der 179th Street ist weithin sichtbar und erhielt ein Lob von Charles Edouard Jeanneret (Le Corbusier): "Die George Washington Bridge über dem Hudson ist die schönste Brücke der Welt. Aus Drahtseilen und Stahlträgern erbaut, erstrahlt sie in der Silhouette wie ein umgedrehter Bogen. Sie hat Glück gehabt. Sie ist der einzig anmutige Platz in der ungeordneten Stadt" ("The George Washington Bridge over the Hudson is the most beautiful bridge in the world. Made of cables and steel beams, it gleams in the sky like a reversed arch. It is blessed. It is the only seat of grace in the disordered city").

Der Busbahnhof "George Washington Bridge Bus Station" an der West 179th Street und Fort Washington Avenue wurde vom italienischen Architekten Pier Luigi Nervi 1963 erbaut. Aus der Ferne sehen die riesigen Lüftungskanäle wie riesige Schmetterlinge aus Beton aus. Nervis Büste befindet sich in der Eingangshalle des Busbahnhofs.

Der einzige U-Bahn-Zugang New Yorks im gotischen Stil befindet sich an der Fort Washington Avenue und West 193rd Street (für die Station 190th Street der A-Linie). Daneben sticht auch der Ausgang der U-Bahn-Station 181th Street an der West 184th Street architektonisch heraus.

Im Bennett Park zeigt eine Boden-Markierung, wo sich einst die Mauern von Fort Washington befanden – mit einer Inschrift auf der Westseite des Parks, auf der steht: "Fort Washington erbaut und verteidigt durch die American Army 1776". Darüber hinaus weist eine Tafel darauf hin, dass der Schieferfels in der Nähe die höchste Erhebung der Insel Manhattan ist. Das Grundstück für den Park wurde von James Gordon Bennett Junior gestiftet, dem Herausgeber des New York Herald. Sein Vater, James Gordon Bennett senior, hatte das Land erworben und war ebenfalls Herausgeber des New York Herald.

Kultur und Sport

Ein weithin bekanntes Museum der Gegend ist The Cloisters im Fort Tryon Park, wo das Metropolitan Museum of Art untergebracht ist und dessen Sammlung an Kunst des Mittelalters ausstellt. Im September findet hier im Park ein Mittelalter-Festival statt – ein Jahrmarkt mit kostümierten Teilnehmern, Essständen und Musik.

Das Kunst-Festival The Art Stroll wirft jährlich im Juni ein Schlaglicht auf Künstler aus Upper Manhattan und deren Arbeiten. Hudson Heights gehört mit Washington Heights, Inwood und Marble Hill zu den Vierteln Upper Manhattans die am Art Stroll teilnehmen. Dabei finden z. B. an öffentlichen Orten und Plätzen an mehreren Wochen improvisierte Galerien, Autorenlesungen, Performances und Märkte statt.

Im Bennett Park findet jährlich im September das Harvest Festival statt und an Halloween die Halloween-Parade der Kinder.

Unter der George Washington Bridge, am östlichen Pfosten, befindet sich das Little Red Lighthouse, wo das gleichnamige Festival im Spätsommer abgehalten wird. Hier endet auch der Little Red Lighthouse Swim – eine Schwimmveranstaltung für jedermann (beginnend auf Höhe der 165th Street), wo mit Unterstützung der Gezeiten gemeinsam eine Strecke von ca. 9,4 Kilometern (5,85 Meilen) geschwommen wird. Dies ist auch ein beliebter Ort, um Wanderfalken und Monarchschmetterlinge zu beobachten.

Das einzige Kino jenseits der 125th Street in Manhattan befindet sich in Hudson Heights – das vier Leinwände umfassende Coliseum Cinema an der West 181st Street und Broadway.

Über Veranstaltungen im Viertel berichten sowohl The Manhattan Times, Washington Heights & Inwood Online wie auch eine Veranstaltungsseite auf der Homepage des Appartement-Gebäudes The Pinehurst.

Direkt südlich des Fort Tryon Park befindet sich der Schrein der katholischen Heiligen Franziska Xaviera Cabrini.

Hudson Heights in Film, Literatur und Theater
Im Roman The Brief Wondrous Life of Oscar Wao von Junot Díaz (2007) sind anglo-amerikanische Frauen, die Yogamatten bei sich haben, Vorboten der Gentrifizierung des Viertels. Das Buch gewann 2008 den Pulitzer-Preis.

Das Buch "Frankfurt on the Hudson, The German Jewish Community of Washington Heights, 1933-82, Its Structure and Culture" von Stephen M. Lowenstein (1989) untersucht die Geschichte des Viertels von den 1930er bis in die 1980er Jahre.

Der Film Washington Heights (2002) erzählt die Geschichte von Carlos Ramirez, einem jungen Illustrator, der darauf brennt dem Latino-Viertel zu entkommen, um in Downtown Manhattan in der Comic-Buch-Szene Furore zu machen. Als sein Vater, der eine Bodega in Washington Heights führt, bei einem Einbruchsversuch erschossen wird, muss Carlos seinen Traum auf Eis legen und das Geschäft weiterführen. Mit der Zeit begreift er, dass er nur dann als Comiczeichner erfolgreich sein kann, wenn er sich auf seine Wurzeln, seine Nachbarschaft einlässt, um diese Erfahrungen in die Welt hinauszutragen und in seine Arbeit einfließen zu lassen.

Zwei Szenen im Film Coogans großer Bluff (1968) mit Clint Eastwood wurden im Fort Tryon Park gedreht – einschließlich einer Schießerei an The Cloisters und einer Motorrad-Verfolgungsjagd im Heather Garden.

Das Buch The Little Red Lighthouse and the Great Gray Bridge von Hildegard Swift und illustriert von Lynd Ward (1942) erzählt von den beiden bekanntesten Sehenswürdigkeiten des Viertels.

Das Musical In the Heights spielt auf der 181st Street und Fort Washington Avenue. Es wurde von Lin-Manuel Miranda, die selbst in Nord-Manhattan aufwuchs, geschrieben und produziert und 2021 verfilmt.

George Nolfis Film The Adjustment Bureau (2011) mit Matt Damon enthält eine lange Szene in Fort Tryons New Leaf Restaurant and Bar.

Im Filmklassiker Portrait of Jennie von 1948 mit Joseph Cotten, Jennifer Jones und Ethel Barrymore dienen The Cloisters als Kulisse für eine Klosterschule, in der "Jennie" lebt.

Berühmte Bewohner

Namhafte derzeitige und frühere Einwohner von Hudson Heights:
 Rabbi Joseph Breuer, religiöser Führer
 Laurence Fishburne, Schauspieler
 Henry Kissinger, Diplomat und Staatsmann
 Daniel D. McCracken, früher Computer-Pionier und Buchautor
 James R. Russell, Gelehrter und Professor an der Harvard University
 Rabbi Shimon Schwab, religiöser Führer
 Ruth Westheimer, Psychologin

Einzelnachweise

Weblinks

 Hudson Heights Neighborhood News
 Hudson Heights Guide
 Hudson Heights Owners Coalition
 Fotografien von Gebäuden in Hudson Heights
 Dr. Charles V. Paterno
 Hudson Heights Restoration
 New York Metro: Sechs bezahlbare Viertel – Hudson Heights (englisch)
 Die Pinehurst Apartments
 New York: Die besten Viertel für den Ruhestand: Hudson Heights (Best place to retire: Hudson Heights), CNNMoney.com, 2007

Stadtteil (Manhattan)

Hudson Heights (New York City)


Erico el Elocuente (Latín: Ericus Desertus) fue un guerrero vikingo de Noruega que Saxo Grammaticus presenta en su obra Gesta Danorum (Libro 5) como hijo de Regnerus (Ragnar), y ambos estaban al servicio de un rey noruego llamado Gøtarus (Götar), todos ellos totalmente desconocidos y ausentes en las sagas nórdicas. Erik parece ser el mismo personaje que menciona Snorri Sturluson en su Skáldskaparmál, uno de los Ylfings. Al margen de esta cita, no hay más registros que aclaren mucho más sobre él, su familia o su reino de origen.

Saxo menciona una larga lista de proezas protagonizadas por Erik, quien llegó a ser consejero de Fróði, hijo de Fridleif, rey de Dinamarca. Las incursiones vikingas de Erik a favor de Fróði siempre fueron bien por la versatilidad de palabra que tenía Erik. Finalmente, Erik casó con la hermana de Fróði, llamada Gunvara y un hermanastro mayor de Erik llamado Rollerus (Roller), llegó a ser un rey de Noruega.

Saxo cita al rey de los suiones llamado Alricus (nórdico antiguo: Alrekr). Posiblemente se trata del mismo rey Alrek que aparece en la saga Ynglinga, Ynglingatal, Historia Norwegiæ e Íslendingabók.

Alricus estaba en guerra contra Gestiblindus, rey de los gautas y Gestiblindus buscó la ayuda de Fróði.

Erik y otro vikingo llamado Skalk de Skåne fueron a la guerra y mataron al hijo de Alrek, Gunthiovus (nórdico antiguo: Gunnþjófr) caudillo de Värmland y Solør. Entonces se celebró una reunión secreta entre Alrik y Erik, donde Alrik intentó doblegar a Erik a favor de su causa. Cuando se rompieron las negociaciones, Alrek pidió sustituir la guerra por un combate simple entre él y Gestiblindus. Erik se negó ya que Gestiblindus estaba de baja forma y además era un hombre de edad avanzada, por lo que hizo otra propuesta: enfrentarse él mismo a Alrek. La lucha siguió a las palabras, Alrek murió y Erik quedó muy mal herido y la falsa noticia sobre su fallecimiento llegó al rey Fróði. Contra pronóstico, Erik se recuperó y regresó más tarde a la corte de Fróði como caudillo de Svealand, Värmland, Hälsingland y Soleyar. Un satisfecho Fróði le cedió entonces otras tierras para que Erik las gobernase en su nombre: Laponia, Finlandia y Estonia, territorios sometidos a tributos anuales.

Saxo menciona que Erik fue el primer sueco llamado así y que a partir de entonces, Erik se convirtió en un nombre común entre los reyes suecos. También explica que Erik ayudó a Arngrim; una cita que coincide con hechos de la saga Hervarar, cuando los hijos de Arngrim se encuentran con el sucesor de Erik, el rey Yngvi.

Al principio del libro 6, Saxo cita que Erik murió de una enfermedad y le sucedió en el trono "Haldanus" (Halfdan).

Skáldskaparmál y Hálfs saga ok Hálfsrekka
Erik fraekni Skjoldsson (n. 544) o Eirík el Elocuente (nórdico antiguo: Eiríkr inn málspaki), según la saga Hálfs saga ok Hálfsrekka, fue un caudillo vikingo de Noruega, rey de Hordaland, padre del rey Alrek de Hordaland y abuelo del legendario rey Vikar.

En Skáldskaparmál, Snorri Sturluson menciona a Eirík como cabeza del clan familiar de los Ylfings y descendiente de la dinastía Ödling:
[...] þriði Auði, er Öðlingar eru frá komnir, [...] Af Niflunga ætt var Gjúki, af Öðlinga ætt var Kjárr, af Ylfinga ætt var Eiríkr inn málspaki.

Referencias

Bibliografía
 Davidson, Hilda Ellis (ed.) and Peter Fisher (tr.) (1999). Saxo Grammaticus : The History of the Danes : Books I-IX. Bury St Edmunds: St Edmundsbury Press. ISBN 0-85991-502-6. First published 1979-1980.
 Elton, Oliver (tr.) (1905). The Nine Books of the Danish History of Saxo Grammaticus. New York: Norroena Society. Disponible en línea
 Olrik, J. and H. Ræder (1931). Saxo Grammaticus : Gesta Danorum. Disponible en línea

Personajes de la mitología nórdica
Guerreros vikingos
Reyes vikingos en Noruega antes de la unificación

Erico el Elocuente


Das Rote Schlößle befindet sich im Nordteil der Gemeinde Memmingerberg im Landkreis Unterallgäu in Bayern. Das Schloss war ursprünglich der Landsitz der Familie Unold und wurde im Jahr 1776 errichtet. Das zweigeschossige Schloss ist als roter Putzbau ausgeführt und mit einem Walmdach versehen. An der Westfront springen die mittleren Achsen vor und tragen ein erhöhtes Dach. Die Ostfront des Schlosses verfügt über einen Vorbau. Am Dach sind jeweils zwei Palmen angebracht. Dieser ist eine Achse tief und im Untergeschoss drei Achsen breit. Das Innere des Roten Schlößles wurde erneuert. Das Rote Schlößle steht unter Denkmalschutz.

Literatur

Einzelnachweise

Baudenkmal in Memmingerberg
Erbaut im 18. Jahrhundert
Memmingerberg
Bauwerk in Memmingerberg

Rotes Schlößle (Memmingerberg)


«Flow my Tears» (en español, «Fluyen mis lágrimas») es una pieza musical para voz y laúd, específicamente un aire compuesto por John Dowland.
Compuesto originalmente en versión instrumental bajo el título Lachrimae pavan en 1596, es el aire más famoso de Dowland,  convirtiéndose en su tema arquetípico al extremo de incluirlo ocasionalmente en su firma: «Jo. Dolandi de Lachrimae».

Características
Como otras canciones de Dowland para laúd, la forma musical y el estilo se basan en una danza, en este caso la pavana. Se publicó por primera vez en el Segundo libro de canciones o aires de 2,4 y 5 partes, en 1600 en Londres. La obra comienza con un motivo lagrimeante, comenzando en la y descendiendo hasta mi tono por tono con el texto «Flow my tears». Esto puede haber sido copiado de un motete de Orlando di Lasso o un madrigal de Luca Marenzio, ya que este motivo era común en la música isabelina para representar dolor. Anthony Boden considera al tema «probablemente la canción inglesa más ampliamente conocida de principios del siglo XVII».

Referencias

Notas

Bibliografía
 Boden, Anthony: Thomas Tomkins: The Last Elizabethan. Ashgate Publishing Limited, Aldershot, England, 2005. ISBN 0-7546-5118-5
 Sam di Bonaventura, Barbara Jepson & Block, Adrienne Fried: «Victoria Bond» en Grove Music Online ed. L. Macy (consultado el 28-10-2006).
 Brown, David: «John Bennet (i)» en Grove Music Online ed. L. Macy (consultado el 5-11-2006).
 Greer, David: «Air (2)» en Grove Music Online ed. L. Macy (consultado el 28-10-2006).
 Hogwood, Christopher: Preface to Dowland: Keyboard music. Bicester, EN: HH, 2005 en HH website (consultado el 16-12-2007).
 Peter Holman. Dowland, Lachrimae (1604). Cambridge University Press, 1999. ISBN 0-5215-8829-4
 Peter Holman & Paul O'Dette. «John Dowland» en Grove Music Online ed. L. Macy (consultado el 28-10-2006).
 Roberts, Timothy: For the home keyboardist, review of Hogwood, Dowland: Keyboard music. Early Music, mayo de 2006, pp. 311-313. (Oxford journals).
 Scott, David & Greer, David: «John Danyel» en Grove Music Online ed. L. Macy (consultado el 28-10-2006).
 Caldwell, John (ed.): The Oxford History of English Music: Volume 1: From the Beginnings to c.1715 Oxford University Press, 1991. ISBN 0-19-816129-8.</div>

Enlaces externos
 «Flow My Tears» de John Dowland — partitura
 «Flow My Tears» de John Dowland — interpretado por la soprano Valeria Mignaco y el laudista Alfonso Marin.
 «Flow My Tears» de John Dowland — interpretado por el contratenor Andreas Scholl.

Composiciones del Renacimiento
Época Isabelina
Música de Inglaterra del siglo XVI

Flow My Tears


Galador may refer to:
Galador, the first prince of Dol Amroth, a city in Gondor in Tolkien's Middle-earth
the homeworld of the Galadorians, an alien race in the DC Comics universe
the homeworld of the Galadorians, a humanoid race in the Marvel Comics universe
Rom the Space Knight'''s homeworld

See alsoGalidor: Defenders of the Outer Dimension''

Galador


තරමක් රවුම් කොළයකින් යුක්තය. බොහෝ දුර්ලභව බෙහෙත් වර්ගයක් වන අතර, ඖෂධ ප්‍රතිකාර සඳහා යොදාගනු ලබන ඉතාමත් වටිනා ඖෂධීය ශාකයකි. නිවැරදිවම ශාකය හඳුනාගැනීම කෙසේ වෙතත්, නිවැරදි රත් හඳුන් ලී කැබැල්ලක් සොයා ගැනීමටද බොහෝ දුෂ්කරය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 සුදු හඳුන්

රත් හඳුන්


දේශපාලන විද්‍යාව පිලිබඳ මහාචාර්යවරයෙක් වන හැරල්ඩ්.ඩී. ලැස්වේල් විසින් 1948 දී ඉදිරිපත්ස කළ න්නිවේදනය පිලිබඳ අර්ථකථනය

" කිසියම් කෙනෙක්, යම් කිසිවක්, කිසියම් නාලියකින්, යම් කෙනෙකුට, යම් බලපෑමක් සඳහා ඉදිරිපත් කරන දෙය සන්නිවේදනයයි." මෙම අර්ථකනයට අනුව සන්නිවේදනයේ මූලික අංග 5ක් හඳුනාගත හැක.

යම් කිසිවෙක් - සන්නිවේදකයා

යම් කිසිවක් - සංදේශය

කිසියම් නාලියකින් - මාධ්‍ය

යම් කෙනෙකුට - ග්‍රාහකයා

යම් බලපෑමක් - බලපෑම

 මෙය රේකීය ආකෘතියක් වේ.
 ප්‍රතිපෝෂන හා බාධක සම්බන්ධයෙන් මෙයින් අදහස් නොකෙරේ.
සන්නිවේදන ක්‍රියාවලියේ ඇති බලපෑම සම්බන්ධයෙන් වැඩි අවබෝධයක් මෙමගින් යොමු කෙරේ.
 විශේෂයෙන් මහජන මතය දැන ගැනීම   සදහා මෙම ආකෘතිය භාවිත කරයි.

ලැස්වෙල්ගේ සන්නිවේදන ආකෘතිය


Karşılaştırmalı mistisizm. Çeşitli coğrafyalardaki dinle ilişkisi dışında mistik öğreti ve uygulamaların karşılaştırmalı analizi.

Karşılaştırmalı mistisizm çalışmaları karşılaştırmalı dinler çalışmalarıyla hemen hemen aynı dönemde ortaya çıkmıştır. William James, Evelyn Underhill gibi araştırmacılar mistisizm türleri arasında benzer noktalar bulunduğunu öne sürmüşlerdir. Mistik literatürlerin yabancı dillere çevrilmesi bu tip karşılaştırmalı çalışmaların da rahatlıkla yapılabilmesinin önünü açmıştır.

Ayrıca bakınız
 Din
 Din bilimleri

Dış bağlantılar
 Mukayeseli Mistisizm
 Mysticism Resources
 Common Ground of the World's Mystical Traditions
 Mysticism in Christianity and Hinduism
 Mysticism Christian and Buddhist
 The Yoga-Sutras of Patanjali and The Cloud of Unknowing
 Mysticism, Christian and Buddhist
 İngilizce Vikipedi mistisizm maddesi

Mistisizm

Karşılaştırmalı mistisizm


Margaret Lily Blaise née Jones ( - ) est une espérantiste britannique.

Biographie
Margaret Blaise nait le  à Chester. Elle parle le gallois. Elle étudie en Afrique du Sud, au Royaume-Uni et en Irlande. Ceci laisse à penser qu'elle suivait son père lors de ses déplacements professionnels. En , elle travaille comme secrétaire, puis, entre  et , comme directrice de la Yost School of Shorthand and Typewriting, une école de secrétariat. En , elle apprend l'espéranto en correspondant avec , un espérantiste britannique. Elle propose alors des cours d'espéranto dans son école de secrétariat. En , elle participe au premier congrès universel, durant lequel elle chante devant un public. Dès , elle donne des cours dans des cafés à Liverpool. Elle fonde à Liverpool, en , le premier bureau britannique d'espéranto. Elle enseigne l'espéranto dans des écoles du soir dans différentes villes. D'après Jakob David Applebaum, Margaret Blaise est une femme impressionnante, qui dédie sans considération son temps à la propagande de l'espéranto. Son action a apporté à la Fédération locale de nombreux nouveaux espérantistes. En , elle donnait chaque semaines quatorze cours dans des lieux différents. Elle cofonde et préside pendant trois ans la Fédération d'espéranto du Lancashire et du Chesire. En , elle devient membre de  de l'espéranto. En , elle se marie avec , un espérantiste belge. Le couple Blaise s'installe à Londres. Elle y enseigne l'espéranto durant des cours du soir. Elle fonde le groupe d'espéranto de Londres-Sud et la Duadimanĉa Rondo. En , le couple Blaise accueille pendant dix jours l'auteur aveugle Vassili Erochenko.

Œuvres

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en avril 1878
Décès en août 1935
Naissance à Chester
Décès à 57 ans
Espérantiste britannique

Margaret Blaise


National Nanotechnology Center (NANOTEC) is one of Thailand's National Research Centers, directed by National Science and Technology Development Agency (NSTDA), Ministry of Higher Education, Science, Research and Innovation.

See also
 Nanotechnology
 National Science and Technology Development Agency (NSTDA)

External links

Research institutes in Thailand
Nanotechnology institutions
National Science and Technology Development Agency

Thailand National Nanotechnology Center


An Pitcairnia uaupensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Pitcairnia uaupensis in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia uaupensis


Ballads of a Hangman trinaesti je studijski album njemačkog heavy metal-sastava Grave Digger. Diskografska kuća Napalm Records objavila ga je 9. siječnja 2009. godine. Prvi je album sastava na kojem su svirala dva gitarista i jedini na kojem se pojavio Thilo Hermann i posljednji na kojem je svirao Manni Schmidt.

Popis pjesama

Osoblje

 Grave Digger

 Chris Boltendahl – vokali, produkcija, koncept naslovnice
 Thilo Hermann – gitara, prateći vokali, inženjer zvuka
 Manni Schmidt – gitara, prateći vokali, inženjer zvuka
 Jens Becker – bas-gitara
 Stefan Arnold – bubnjevi
 H.P. Katzenburg – klavijature

 Dodatni glazbenici

 Veronica Freeman – dodatni vokali (na pjesmi "Lonely the Innocence Dies")

 Ostalo osoblje

 Jörg Umbreit – produkcija, inženjer zvuka, miks
 Vincent Sorg – produkcija, inženjer zvuka, miks, mastering
 Jens Howorka – fotografije
 Gyula Havencsák – naslovnica albuma

Izvori

Albumi sastava Grave Digger
Albumi iz 2009.

Ballads of a Hangman


A campanha presidencial de Sofia Manzano em 2022 foi oficializada em 30 de julho de 2022, tendo Antonio Alves como candidato à vice-presidente.

Pré-candidatura à Presidência em 2022
Em 13 de fevereiro de 2022, o comitê do Partido Comunista Brasileiro (PCB) se reuniu lançando, oficialmente, a pré-candidatura de Sofia Manzano para as eleições presidenciais daquele ano.

Candidatura à Presidência
O PCB oficializou, em 30 de julho de 2022 a candidatura da economista e professora Sofia Manzano em convenção nacional realizada em São Paulo. Sofia Manzano disputará a presidência da república pela primeira vez.

Planos
O Partido Comunista Brasileiro propõe que seu programa político seja colocado tanto nas ruas através de manifestações quanto por meio das candidaturas de Sofia Manzano e Antônio Alves. No programa, o PCB propõe a redução da jornada de trabalho para 30 horas semanais sem redução salarial como medida de combate ao desemprego. Para combater a fome no Brasil intensificada pela crise alimentar em 2022, a proposta é a ampliação dos programas de auxílio emergencial, reforma agrária, incentivo à agroecologia e a criação de uma rede de restaurantes e mercados populares. Há também a proposta da revogação de reformas dos governos anteriores como a PEC do teto de gastos, a Lei de Responsabilidade Fiscal e a Reforma do Ensino Médio, reestatização de empresas que foram privatizadas como a Vale S.A., Embraer e Eletrobras e a realização de uma reforma tributária que isenta a cobrança do imposto de renda para trabalhadores que ganham até 5 salários-mínimos e congela tarifas de eletricidade, saneamento e outros serviços. Os demais pontos do programa versam sobre o direito à moradia por meio da construção de habitações populares, fim da guerra às drogas, expansão e investimento de 10% do PIB na saúde pública, entre outros.

Candidaturas

Resultado da eleição

Ver também

Campanha presidencial de Ciro Gomes em 2022
Campanha presidencial de Jair Bolsonaro em 2022
Campanha presidencial de José Maria Eymael em 2022
Campanha presidencial de Léo Péricles em 2022
Campanha presidencial de Luiz Felipe d'Avila em 2022
Campanha presidencial de Lula em 2022
Campanha presidencial de Padre Kelmon em 2022
Campanha presidencial de Simone Tebet em 2022
Campanha presidencial de Soraya Thronicke em 2022
Campanha presidencial de Vera Lúcia em 2022

Sofia Manzano
Partido Comunista Brasileiro

Campanha presidencial de Sofia Manzano em 2022


Atina demokrasisi veya Klasik demokrasi, Antik Yunan şehir devletlerinde uygulanmış olan demokrasi çeşididir. Atina devlet yönetimi, antik çağın bilinen ilk demokrasisi ve belki de en önemlisidir. Diğer Yunan şehirleri de demokrasi yönetimi kurmalarına rağmen ya Atina modelini seçmemişler ya da istikrarı sağlayamamışlardır. Bilinen ilk doğrudan demokrasi denemesidir. Doğrudan demokrasi, Atina'da yaşayan herkesin devlet yönetimine katılma hakkı olduğu anlamına gelmez. Fakat, karar alıcı sistemin içinde yer alanlar için ekonomik düzey gibi herhangi bir ölçüt de yoktur. Atinalı vatandaşlar temsilci seçmezler, onun yerine yasaları ve vergi icralarını oylayarak karar verirlerdi.

Demokrasi, Yunanca bir sözcüktür. Sözcüğün son kısmı "kratos"; iktidar, yönetme, güç anlamına gelmektedir. "Demos" sözcüğü ise; halk, yurttaş topluluğu, sıradan halk gibi pek çok anlamı olan bir sözcüktür.

Demokrasiyi de siyaseti de yani kamusal tartışma sonucu karar alma ve uyma sanatını keşfedenler de Yunanlardı. Sözde kabile demokrasileri ya da erken dönem Mezopotamya'sında bulunduğu düşünülen demokrasileri de reddedemeyiz ancak bunlar tarihe ve de kendilerinden sonraki toplumlar üzerine önemli etki bırakmamışlardır. Yunanlar siyaset hakkında sistematik olarak düşünmede, gözlemlemede, yorumlamada ve siyaset teorileri oluşturmada bir ilkti.

MÖ 5. ve 4. yüzyıl Atina'sı iyi ve yeterli sebepler yüzünden aynı zamanda düşünsel olarak da yeni ufuklar açan bir örnekti.

Solon (MÖ 594), Kleisthenes (MÖ 508) ve Atinalı Efialtes (MÖ 462) Atina demokrasisinin gelişmesinde büyük katkı sağlamışlardır. Tarihçiler hangisinin daha demokratik hareketler ve reformlar yaptığı konusunda farklı yorumlarda bulunur. Atina demokrasisinin genel olarak Klistenis'in reformlarıyla kurulduğu kabul edilir. Diğer taraftan, 7. yüzyılda Pisistratus'un yönetimi ele geçirmesiyle tiranlık rejimi ortaya çıkmış, Solon'un reform çalışmalarına rağmen Atina'da da tiranlık dönemi yaşanmıştır. Bu dönemin sonunda ise Efialtis, diğerlerine nazaran daha barışçıl şekilde, Klistenis reformlarını yenilemeye çalışmıştır.

En büyük demokratik lider olarak gösterilen Perikles'in ölümünden sonra ve Peloponez Savaşı'nın sonuna doğru Atina demokrasisi iki defa kesintiye uğrayarak oligarşik yapıya bürünmüştür. Eukleides döneminde yenilenerek kuruldu. 4. yüzyıldaki bu yenilenme Perikles sisteminden daha fazla detay içeriyordu. Atina demokrasisi MÖ 322 yılında  yok edildi. Bu demokrasi şekli daha sonraları da kuruldu fakat hangisinin gerçek demokrasi olduğu tartışılabilir bir konudur.

Demokrasiye katılım

Atina'nın nüfusu
Atina'nın nüfusu ve bu nüfusun ne kadarının demokrasiye katıldığı hakkındaki bilgiler sadece yakın tahminlerden oluşur. Atina nüfusu içindeki köle ve Atina dışından gelen nüfus sürekli olarak değişmiştir. MÖ 4. yüzyılda Atina nüfusunun 250.000-300.000 arasında olduğu tahmin edilir. Bu nüfusun 100.000'i Atina vatandaşı ve Atina vatandaşları arasında da sadece 40.000'i oy verme hakkına sahip yetişkin erkek nüfusu bulunduğu tahmin edilir. MÖ 5. yüzyılın ortalarında oy verme hakkına sahip erkek vatandaşların sayısı 60.000'i geçmişse de Pelopennes Savaşları yüzünden hızlı bir düşüş göstermiştir. Modern bakış açısına göre demokrasiye katılım oldukça küçük olarak gözükse de antik çağlar için oldukça büyük bir katılım olduğu söylenebilir. Diğer şehir devletlerinde en fazla 1.000-1.500 kişilik katılımlar olmuş, o zamanın en büyük şehirlerinden biri olan Korint'te bile en fazla 15.000 kişilik erkek nüfusu demokrasiye katılımı sağlanabilmiştir.

Vatandaş olmayan nüfus iki şekilde tanımlanır. Bunlar Atina dışından gelip yerleşmiş olanlar ve köleler. Muhtemelen köleler daha çoktu. Hatip Hiperides, MÖ 338 yılarında Atina'da 150.000'den fazla kölenin olduğunu söyler. Kölelerin sayısı Atina vatandaşlarının sayısından fazla olması Atinalıların üzerinde pek bir iş yükünün olmadığını gösterir.

Yönetim

"Polis"
Polis birçok araştırmacı ve bilim adamı tarafından 'kent devleti' olarak adlandırılır. Yunan yarım adasını, Anadolu'nun batı kıyılarını, Ege adalarını ve Güney İtalya ve Sicilya'yı kapsayan Eski Yunan dünyasının en parlak döneminin toplumsal ve siyasal örgütleniş biçimi olmuştur. Polis tarihte görülen diğer kent devletlerinden sosyoekonomik ve siyasal yapısı ve buna bağımlı olarak bağrında oluşan düşünce sistemleriyle de ayrılır.

Bir ya da birkaç kent ile bunların çevresindeki kırsal bölgeyi kapsayan, kent anlamında polis çeşitli tapınakları, devlet binaları, agorası, spor alanı (gymnasion), açık hava tiyatrosu vb. ile düzenli ve kompleks bir yapılanma görünümü veriyordu. Devletten daha kapsamlı bir kuruluştu; yalnızca toplumsal ve siyasal bir örgütleniş biçimi değil, aynı zamanda, dinsel, askerî ve ekonomik bir bütündü.

Aynı zamanda polis yüzyıllar sonra modern devletlerde görülecek olan demokrasiye de beşiklik yapmıştır.

Toplumsal yapı ve sınıflar
 Yurttaşlar (politai): yurttaşlar polisin yerli halkını oluşturan ve belli haklara sahip olan özgür kişilerdir. Polis'in ilk dönemlerinde yurttaşlık toprak sahipliğiyle (oikos) özdeşti. Daha sonra silah kullanma hakkı olan her ergin erkek, yurttaşlığa kabul edildi. Yurttaşlar da çeşitli sınıflara bölünmüştü:
Eupatrid'ler (iyi doğmuşlar): yönetim mekanizmasını ellerinde tutup diğerlerini bundan yoksun bırakmış olan soylular.
Demiurgoi: ticaret ve zanaatlarla zenginleşen kentli orta sınıf.
Georgoi: küçük toprakları olan köylüler.
Thetes'ler: toprakları ve belli bir işleri olmayan kentli emekçiler.

 Yabancılar (Metoikos'lar): genellikle zanaat ve ticaretle uğraşan yabancılar, özgür olmalarına karşın yine de hiçbir yurttaşlık hakkına sahip değillerdi. Yurttaşlık çeşitli maddi çıkarlar sağladığından, yabancılardan bazıları çeşitli yollarla kendilerini yurttaş kütüklerine yazdırmayı başarmışlardı. Fakat yurttaş sayısındaki artışın devlet harcamalarını da artırması, polisleri bu konuda önlemler almaya zorladı. 450 yılında Perikles Atina'sı bir yasa çıkararak yurttaşlığa kabul edilmeyi Atinalı bir ana veya babadan doğmuş olma koşuluna bağladı. Böylece yurttaşlık metioikos'ların hiçbir şekilde ele geçiremeyecekleri kalıtımsal bir ayrıcalık durumuna dönüştü.
 Köleler: Hiçbir hakları ve özgürlükleri yoktu. Sayıları ticaret ve endüstri de büyük atılım göstermişti. Köle Yunanların gözünde üretim aracıydı. İnsan sayılmazdı. Zengin polislerin yurttaşları servetlerini kölelere yatırıp onların ürettikleriyle geçinmeye başladılar. Üretim 5. yüzyılda köle emeğine dayanıyordu. Kölelerin polisin maddi gereksinimlerini sağlamaları, yurttaşların çeşitli kültürel etkinliklerde bulunmaları ve siyasetle uğraşmaları için gerekli boşa zaman yarattı; böylece doğrudan demokrasinin gelişmesine uygun bir ortam hazırlamış oldu.

Bu sınıflar arasında gerçekleşen çatışmalar, polislerdeki siyasal yaşamı etkileyip çeşitli rejim değişikliklerinin temel nedenlerini oluşturmaktan başka, demokratik gelişmelerle Yunan siyasal düşünüşünün gelişmesinde ve büyük düşünce okullarının ortaya çıkışında doğrudan etkili oldular. Çatışmalar sonucu siyasal ayrıcalıklar zamanla ortadan kaldırılıp bütün yurttaşların siyasal haklardan yararlanmaları sağlandı. Önceden siyasi kararlar siyasi liderlerce alınıyordu. Atina demos'u büyük bir köle nüfusunun dışlandığı azınlık bir elitti.

Meclis
Meclis savaş ve barış, antlaşmalar, finans, yasama, kamu işleri, kısaca yönetsel aktivitelerin tüm derecelerinde son karar yetkisine sahipti. Oturumlara herhangi bir gün katılabilecek olan on sekiz yaşın üzerinde binlerce yurttaştan oluşan kitlesel bir açık hava toplantısıydı. Meclis en az kırk kez olmak üzere yıl boyu sıklıkla toplanıyordu. Normalde gün içinde tartışılan konuyla ilgili kararlar günün sonunda verilir ve bu tartışmalara o sırada orada bulunan herkes kürsüye çıkıp söz alarak katılabilirdi. İsegoria (mecliste herkesin sahip olduğu söz alma hakkı) Yunan yazarlarca kimi zaman 'demokrasi' ile eş anlamda kullanılmıştır. Meclis kararlarını oy çoğunluğu ile alırdı, konuşmaların dinlenmesinin ardından el kaldırılarak oylama yapılırdı.

İnsanlar yalnız seçme ve seçilme değil, aynı zamanda kamu düzeni hakkındaki bütün konularda karar verme ve kamusal ve özel, sivil ve tüm önemli durumlarda mahkeme üyeleri olarak yargılama hakkına sahiptiler. Otoritenin Meclis de toplanması, idari görevlerin dağılımı ve devri, kurayla seçilme, ücretli bir bürokrasinin yokluğu, halk jürisinden oluşan mahkemeler, bir parti mekanizmasının ve dolayısıyla da kamusallaşmış bir siyasi grubun oluşmasını engellemeye yarıyordu. Kurayla seçim ve memuriyet için ödeme, sistemin anahtar unsurlarındandır. Atina'nın erkek yurttaşlarının büyük bir bölümü yönetimde deneyim sahibiydi. Meclis başkanlığı tek günlük bir görevdi ve kura çekilerek yapılıyordu. Liderlik doğrudan ve kişiseldi; Perde arkasındaki 'asıl' liderlerin yönettiği vasat kuklalara yer yoktu. Üyelik kamusal alanda gösterilen performansla elde ediliyordu. Atina demokrasisi iki anlamda temsili değil doğrudandı;egemen meclise katılım her yurttaşa açıktı ve birkaç kâtip ile kaçınılmaz olarak kimi kayıtları antlaşma ve yasaların kopyalarını, borcunu zamanında ödemeyenlerin, mükelleflerin listeleri, vs. tutan devletin köleleri dışında, memuriyet ya da bürokrasi yoktu. Bu nedenle yönetim tam anlamıyla halk tarafındandı. Giriş en başta meclise açıktı ve sürekli üyelik sürekli performansı gerektiriyordu. Meclisteki araçlardan biri olan graphe paranomonla bir kişi mecliste yasadışı bir öneride bulunmakla suçlanıp yargılanabiliyordu. Bu yargılama yöntemini herhangi bildik bir anayasal kategoriye sokmak mümkün değildir. Meclisin egemenliği sınırsızdı. Graphe paranomonun isegoriayı disiplinle yumuşatmak ve halka, yani demos'a kendi aldıkları kararı yeniden gözden geçirme fırsatı vermek şeklinde bir işlevi vardır. Bu graphe paranomon daki başarılı bir davanın, kurayla seçilmiş geniş bir halk jürisinin kararı aracılığıyla bozma etkisi vardı. Atina paradoksu temsilcilerinin dokunulmazlıklarını reddederek hem bir bütün olarak meclisin hem de ayrı ayrı üyelerinin özgürlüklerini korumaktaydı. Yurttaş kitlesinin yeterli bir kısmı kendi aralarındaki davranışları sınırlar halinde tutacak kadar kendine hakim olmasaydı, ne sınırsız katılım hakkıyla egemen meclis, ne halk jürisinden oluşan mahkemelerine devlet memurlarının kurayla seçilmesi, ne de sürgün etme bir yandan kaosu diğer yandan tiranlığı önleyebilirdi. Kendine hakim olma, hissizlik ve aldırışsızlık gibi hakiki bir cemaatin izin vermeyeceği niteliklerle aynı anlamda kullanılan kayıtsızlıktan çok farklıdır. Öyle bir gelenek vardı ki Solon'un MÖ 6. yüzyılın başlarında yürürlükte olan yasaları arasında, özellikle kayıtsızlığa karşı şu yasa yer almaktaydı: 'kentte bir iç savaş çıktığında iki taraftan birinde yer alıp silahlanmayanlar sivil ve yönetsel haklarından mahrum bırakılacaktır.'

Kurul (bule)
Meclis toplantıları arasında geçen sürede hükûmetin devamlılığı sağlanabilsin diye yönetimin idari kısmı çok sayıda yıllık makam ve on generalden oluşan bir kurul ile sadece yabancı devletlerdeki elçiler olarak görev yapan bazı küçük komiteler hariç kurayla seçilmiş beş yüz kişilik bir Kurula (bule) bölünmüştü. MÖ 5. yüzyıl ortalarında devlet memurları, Kurul ve jüri üyelerine günlük yevmiye olarak bir marangozdan duvarcıdan daha az ödeniyordu. 4. yüzyıl boyunca meclis oturumlarına katılım aynı temel de ücretlendiriliyordu, ancak ücretin düzenlediği ya da tamam olup olmadığı konusunda şüpheler vardır. Bule'ye on kabilenin her biri gönüllüler belirler ve bunların arasından ellişerden toplam beş yüz kişi kurayla seçilirdi. Hizmet süresi 1 yıldı ve arka arkaya olmamak üzere her üye en fazla iki kez seçilebiliyordu. Bule'nin görevi özellikle meclisin işlerini düzenlenmesi ve meclis kararlarının uygulanmasını sağlamasıyla devletin işleyişine nezaret etmekti. Önce bule'de tartışılan konular meclise getirilmezdi.

Siyasi ve ekonomik sistem
Atina'nın yüzleştiği siyasi konuları, seçenekleri, argümanları ve siyaset yapıcılığa ve liderliğe aday olanları değerlendirmeyi öğreniyordu.

Vergi sisteminde bir denge vardı. Doğrudan vergiler göz önünde tutuluyordu. Yunan devletleri savaştaki olağanüstü durumlar dışında, en azından Atina da, mülkiyeti hoplit statüsünün altında olanların muaf tutulduğu ara sıra toplanan zorunlu vergilere başvurulduğunda bundan da kaçınılıyordu. Devlet geliri devlet mülklerinden, çiftliklerden, madenlerden ve kiraya verilmiş evlerden, dava ücretleri ve cezalarından ve de liman borçları gibi dolaylı vergilerden sağlanıyordu. Bunlar esas olarak Yunanların liturya dediği vergi olarak değil de, belirli kamusal yükümlülüklerin doğrudan ifa edilmesiyle yapılan mecburi ödemelerle tamamlanıyordu. Toplam miktarı hesaplayamasak da Atina'da lituryanın ağır bir mali yük oluşturduğunu biliyoruz. Nüfusun yoksul kısmı lituryadan muaftı. Sonuçta zenginlerin, halk mezheplerinin ciddi miktardaki masraflarının da dahil olduğu devlet masraflarını yüklenmeleri ve savaşta da işin çoğunu yapmaları (sırf Atina da değil) Yunanistan'da kuraldı. İmparatorluğun kurulması ve devamı, yoksul sınıfın çıkarınaydı. Binlercesi için filoda kürek çekmek, mütevazı ama ortalama bir zanaatkar ya da esnafın kazancından az olmayan ve muhtemelen genç köy delikanlıları gibi donanma maaşlarıyla aile gelirine katkıda bulunacaklar için değerli bir geçim kaynağıydı. Denizlerin kontrolü, yeterli miktarda mısır stokunu ve temel besin maddelerini makul fiyatlarla sağlamayı garantilemeye yardımcı oluyordu ve bu yerel üretimi gerekenin ancak bir kısmını karşılayabilen bir toplum için kritik bir meseleydi. Şaşırtıcı bir şekilde bu sistem içinde yer alan daha varlıklı yurttaşların sistemden daha az faydalandığı görülmektedir.

Ticaretin büyük kısmı ise siyasi kararların yegane alıcıları olan yurttaşların değil yurttaş olmayanların elindeydi ve bu bağlamda hiçbir antik dönem yazarı ticari konuları ele almıyordu. Atina'nın ölçülmez kazançlarından biri yurttaşlarına rağmen yani varlıklı yurttaşların üstlendiği esaslı lüturyalar yüküne daha fazlasını eklemeden, büyük Akropolis inşaatı planı gibi geniş ölçekli, kamu giderlerini üstlenme yeteneğiydi. Diğer bir kazanç ise psikolojik olarak gerçek ve mali olmaktan ziyade manevi olan iktidarın çekiciliğiydi.

Atina'nın yaklaşık iki yüzyıl boyunca iç çekişmelerden uzak olması Peleponnesos savaşı sırasında gerçekleşen iki olay sayesindedir; borçların iptali ve toprağın yeniden bölüşümü için talepler.

Herhangi başka bir Yunan kentinde devlet memurluğu için ödenen ücretin açıkça gösterilmemesi dikkate değer bir gerçekti. Bunun açıklaması yine diğer hiçbir şehir devletinin emrinde geniş emperyalist kaynaklar olmamasıydı. Bu yüzden demokrasiyi açıkça Atina modelini örnek alarak yeniden biçimlendiren şehirler bile yoksulları sahip oldukları aktif katılım hakkı sayesinde ücretlendirecek kadar ileri gidememişlerdi. Sonuç olarak gerçek katılım miktarı Atina'dakinden çok düşüktü. Bu önermenin doğal sonucu başka yerlerdeki demokrasinin klasik teoride vurgulanan eğitimsel yönünün olmamasıydı.

Atina İmparatorluğundan Demokrasiye
Yunan dünyasının önemli bir polisi olan Atina'da krallık 8.yüzyılın sonlarında yıkıldı. Son Kral (basileus) Kodros devrilip aristokratik bir yönetim kuruldu. Böylece bir zamanlar kralın danışmanlık görevini yürüten areopagus adındaki soylular kurulu, hem yasama hem de yargı yetkilerini kendine topladı. Yürütme işleri ise soylular arasından bir yıllığına seçilen üç arkhon'a (yani devlet görevlisine) verildi. Arkhonların sayısı daha sonra 9'a yükseltildi. Birçok poliste küçük bir sayı (oligoi) yönetimi ele geçirip iktidarı sürdürecek kurumlar oluşturdu. Bu nedenle Yunanlar bu tür rejimleri aristokrasi olarak değil oligarşi (küçük sayının yönetimi-oligarkhia) olarak adlandırırlar. Ekonomik gelişmelerle oligarşiler plutokrasi'lere (zenginliğin ya da zenginlerin yönetimine) dönüşme eğilimi gösterdiler. Siyasal iktidarı ellerinde bulunduran soylular zenginleştikçe servet ayrımları derinleşerek toplumsal-siyasal çatışmalar daha keskin biçimler aldı. 632'de yoksul halkın desteğiyle iktidarı ele geçirmeye çalışan Kylon'un girişimi soylular tarafından güçlükle önlenebildi. Bunun sonucunda da eupatrid'ler yasal önlemlere başvurdular. Yunanlar için yasa, özgürlüğü vurgulamaktaydı. Ayrıca çeşitli düzeydeki insan ilişkileri yasalar tarafından belirleniyordu. İlk zamanlarda yasalar sözlü idi. Değişen koşullarla sözlü yasaların karmaşık bir biçim alması ve bu yasaların yalnızca soylular tarafından yorumlanıp uygulanması halkın hoşnutsuzluğuna yol açtı. Bunun üzerine yargı kararlarında tutarlılık sağlamak amacıyla yaslar thesmothet'lerce düzenlenip yazılı hale getirildi. Yasaların herkesçe bilinebilir olması keyfi yorumlamalara son verdi. Fakat bu önlem yoksul kitlelerin düzene karşı olan tepkilerini yatıştırmadı. Böylece 624'te Atina da soylularının isteği üzerine Drakon çok ağır bir ceza yasası hazırladı. İnsan yapısı yazılı yasalar yargıya ilişkin kararların yayımlanması ilkesi getirildi ve kuralların herkes için geçerli olduğu açıkça belirtilerek toplumdaki özgür kişiler arasında hukuksal anlamda bir eşitliğe doğru ilk adım atıldı.Bu şekilde birey hukuksal bir kişilik kazandı.

Solon Drakon'la başlayan bu gelişime yeni boyutlar kazandırdığı gibi siyasal yapıyı da yeniden düzenledi. Soyluların isteğiyle yeni yasalar hazırladı. Çeşitli alanları düzenleyen yasaların bir insan eli tarafından hazırlanması yasanın kutsal, mutlak, değişmez, sonsuz olma niteliğini ortadan kaldırdı. Yasa temelinde bir toplumsal uzlaşma, sözleşme ürünüydü ve bu nedenle gerekli görülen her durumda değişime açık bir özelliğe sahip bulunuyordu. Ardından toplumsal sorunların ve ekonomik çıkar çatışmalarının kâğıt üzerinde anayasal düzenlemelerle çözüme kavuşturulamayacağı gerçeği Solon'un reformlarıyla açıkça ortaya çıktı. Toplumsal huzur sağlanamadı ve sınıf çatışmaları gittikçe daha büyük boyutlar almaya başladı. Çatışma içinde olan ve adlarını polisin farklı coğrafi bölgelerinden alan üç siyasal partinin (Pediaklar-ovadakiler, Paroli'ler-kıyıdakiler, Diakri'ler-dağdakiler) bir uzlaşmaya yanaşamayıp kendi görüşlerini toplumda egemen kılmaya çalışmaları sonucunda Atina tiranlık rejimiyle tanıştı.

Yetenekli bir komutan olan Peisistratos halkın desteğini alıp 560'ta bir darbe ile Atina'da iktidarı ele geçirdi. Düzene karşı daha büyük bir tepki göstermesi sınıf çatışmalarının keskin boyutlara ulaştığı böyle bir ortamda zenginlere ve soylulara karşı halkın savunucusu rolünü üstlenen ihtiraslı kimselerin kişisel iktidarlarını kurmaları kolaylaşıyordu.

Aristokrasiden demokrasiye geçişi kolaylaştıran halk tarafından benimsenip halkçı bir politika güden Peisistratos gibi yöneticiler tarihe tiran olarak geçmişlerdir. Pesisitratos Solon anayasasına dokunmayıp yönetimi hukuksal bir çerçeve içine oturttu. Dışarıda barışı kollayan, içeride ekonomik gelişmeyi hızlandıran ve alt sınıfların yaşam düzeylerini yükselen bir siyaset izledi. Pesistratos öldüğü zaman onun ardından dynasteia (iktidar ailesi) oluşturmaya çalışan oğulları geniş bir muhalefetle karşılaştılar Hipparkhos öldürüldü. Hippias ise Atina'dan kovuldu.

Tiranlık rejiminin yıkılmasıyla birlikte Atina'da iktidar çatışması yeniden alevlendi. Kleisthenes 507'de halkın desteğiyle iktidarı ele geçirdi ve demokratik reformları yürürlüğe koydu. Kleistehenes'in getirdiği en önemli yenilik polisin toplumsal yaşamda soylularla etkili bir yer sağlayan eski kabile örgütlenmesinin ortadan kaldırılmasıydı. Klesisthenes yurttaşları soy üzerine kurulu 4 kabile yerine coğrafi nitelikte örgütler olan 10 kabileye ayırdı. Demokrasi rejimi yavaş yavaş işlerlik kazanmaya başladığı ilk yıllarında dışarıdan gelen büyük bir tehlikeyle karşılaştı. İonya polislerinin ayaklanmasını bastıran Pers imparatorluğu 490'da Yunan yarımadasına saldırdı. Askerî bir dayanışma içine giren Yunan polisleri bu ilk saldırıyı bastırdı. Ancak 10 yıl sonra Kserkses komutasındaki Pers ordusu ikinci kez Yunan yarımadasına ayak bastı. Persler ilk seferde üstün gelse de Yunanlar daha sonra toparlanıp Persleri bozguna uğrattılar. Pers savaşları Atina demokrasisini etkiledi; bu savaşlar bir yanda küçük azınlığın yönetimde erkli olmasına öte yanda da aşağı sınıfların siyasal yaşama daha etkin olarak katılmalarına yol açtı. İlk Pers saldırısından üç yıl sonra anayasada bir değişiklik yapılarak arkhon'ların eklesia tarafından seçilmesi yerine demelerce seçilen 500 kişi arasında kura ile saptanması yoluna gidildi. Bu düzenleme ile hippeis sınıfına da açılan arkhon'luk büyük ölçüde önemini yitirip yürütme kurulu olmaktan çıktı.

Arkhon polemarkhos'un askerlik işleriyle ilgilenen sıradan bir memur statüsüne indirgenmesi üzerine kabilelerce seçilen 10 strategos'a büyük yetkiler verilmesi ve ordunun tek elden yönetilmesi gereği strategos'lar dan birinin başkomutan olarak görev yapması sonucunu doğurdu. Zamanla eklesia tarafından başkomutan (strategos autokrator) yurttaşlar arasından seçilmeye başlandı.

Ephialtes'in öldürülmesin den sonra iktidar genç yaşta politikada başarılı olarak demokratik partinin önderi durumuna gelen Perikles'in eline geçti.

Tam demokratik sistem Atina imparatorluğu olmasaydı MÖ 5. yüzyılın ikinci yarısında ilan edilemezdi; Zenginlerin üstlendikleri mali ve askerî yük göz önüne alındığında bir çeşit oligarşik anayasa yoluyla tek başlarına yönetme hakkını talep etmeleri çok da şaşırtıcı bir durum değildir. Bununla birlikte MÖ altıncı yüzyılın ortalarından itibaren Yunan topluluklarında birbiri ardına demokrasiler görülmeye başlamış, uzlaşmacı sistemler yoksullara, özellikle devlet görevlilerini seçmek gibi belli oranda katılım hakkı tanırken, karar alma sürecinde ağırlığı zenginlere tanınmıştır. Atina'da neticede bu ağırlığı kaydırmıştı ve de Atina'daki biricik değişken imparatorluk idi. Bu imparatorluk için donanma vazgeçilmezdi ve donanmaya insan gücünü alt sınıfların sağladığı anlamına geliyordu. İmparatorluğu Atina tipi demokrasi için gerekli bir şart olarak görmemizin sebebi de budur.

Sonrasında imparatorluk MÖ 5. yüzyılın sonunda zorla dağıtıldığında sistem öylesine derin bir şekilde yerleşmişti ki kimse değiştirmeye kalkışmaya cesaret edemedi, ki 4. yüzyılda da bunun için gerekli mali temelin sağlanması zordu.

Tüm büyük iktidar mücadelelerinde olduğu gibi Ege bölgesi çevresindeki daha küçük devletler aktif ya da pasif olarak taraf tutmaya zorlanmış, ki bu da kendi iç yapıları ve siyasi gerilimleri üzerinde yankısını bulmuştur. Çoğunlukla küçük olan bu toplulukların her zaman kendi yerel oligarşilerini yıkacak kadar güçlü olmayan alt sınıflarının, Atina imparatorluğunun tabi bir üyesi olma yoluyla Atina'nın siyasi bağımsızlığa verdiği demokrasi desteği ve bunun sonucu olarak da demokrasinin kurulmayışını tercih edebileceklerini öğrenmişlerdi. Durum buyken Atina'ya bağlılığın yükünü zengin yurttaşlar üstlenmişlerdi ve de tabi olmanın 'bedeli' maddi açıdan demos için oldukça düşüktü. Hemen hemen Peloponez Savaşı'nın sonuna kadar tabi devletlerin çoğundan, askerî yardım da dahil olmak üzere destek sağlanabilmiş olduğuna göre bu genelde başarılı bir Atina politikasıydı.

Toplum ve demokrasi
Yunan siyasi toplumunun çıkar gruplarına dayalı yapısı nispeten basitti. Aralarında etnik ya da dini ayrışımlar yoktu; Kurumsal olarak kazanılmış haklara sahip siyasi partiler yoktu. Kentsel ve kırsal bölgesel çıkarlar vardı ve hepsinden önemlisi, zengin ile yoksul arasındaki ayrılıktı. Bu çoğunluğun üç-dört dönüm büyüklüğünde geçimlik bir toprağa sahip köylülerle önemli miktarda nakit gelir sahibi olanlar ve büyük miktarda araziye sahip olanlar arasında değişen toprak sahiplerinden oluşan bir toplumdu. Bu toplumda ticaret ve imalatın çoğu yine geçinecek kadar, ailevi düzeyde idare ediyordu; Köle emeği kullanan daha büyük kuruluşlar ya da ticari teşebbüsler azınlıktaydı. Ve yine bu toplumda sermaye, yatırım politikası ve kredi gibi modern kavramlar yoktu.

Atina'da iki kesimde (zengin-yoksul) imparatorluğu farklı ve hatta çatışan çıkarlar yoluyla da olsa destekliyorlardı. Antik Atina döneminden beri önemli ahlaki ilerlemeler kaydedildi; Kölelik kurumu kaldırıldı; Demokrasinin halk yönetimi prensibine nadiren karşı çıkanlar olmakta; Hiçbir demokratik lider Perikles'in dilinden kamusal alanda imparatorluk hakkında konuşmaz; Maddi ilerleme; Tabi devletler pahasına maddi ve siyasi çıkarı korumayı hipotetik olarak gereksiz kılmıştır. Ancak ilkin belirlenmesi ikinci olarak da pratikte gerçekleştirilmesi şeklindeki ulusal çıkara dair ikili zorluk, etkili biçimde çözüme kavuşmuş gibi görünmemektedir. Bu çekişme bir şekilde, siyasi liderlerin düzenli olarak kendi politikalarının ulusal çıkara uygun, alternatiflerinde buna karşıt olduğunu ileri sürdükleri gerçeğiyle yok olmamıştır.

Antik çağdaki bir Atinalı için sıradan halk yani 'biz' ve yönetici elit yani 'onlar' arasındaki kesin ayrımı yapmak kolay olmamalıydı. Yaklaşımdaki bu farklılık yalnızca doğrudan katılımcı bir demokrasi ve temsil ile katılımcı bir demokrasi arasındaki temel farklılıktan değil, aynı zamanda da iki dünyanın çıkar grubu yapılarındaki ve çeşitli çıkar gruplarının karar alma otoritelerine müdahale etme fırsatını yakalama şanslarındaki farklılıklardan da kaynaklanmaktadır.

Atinalı yöneticilerin herhangi bir çıkar grubunun amaçlarını demokratik olarak gerçekleştirmeyeceğine inandıklarından demokratik prosedürleri terk edebilme ihtimalleri vardı. Ve onların inancı da sağlam biçimde temellendirilmişti; Atina yönetim süreci göz önüne alındığında, mecliste terör, cinayet ya da hile yardımı olmadan üstün gelebilmeleri mümkün değildi.

Toplumda Din
Yunan dini, aile ve devletle tam anlamıyla iç içe geçmişti. Yönetimin yaptığı işlerin ve masrafların büyük kısmı, tapınakların inşasından, büyük ya da küçük tüm festivallerin düzenlenmesinde dini takvim geleneklerinin yerine getirilmesi ve kurban törenlerinin hazırlanmasına ve askerî ya da sivil nitelikli tüm kamusal eylemlere eşlik eden diğer ayinlere kadar dine ayrılmıştı. Din çok Tanrılıydı ve MÖ 5. yüzyıl itibarıyla de oldukça karmaşıktı; Kimileri başka kültürlerden ithal edilmiş, çaprazlama kesişen birçok rol ve işlevleri olan çok sayıda tanrı ve kahraman vardı. Din, dogma olarak nitelendirebileceğimiz pek az şeye sahipti ama çoğunlukla da ritüeller ve mitlerden oluşuyordu. Sonuç olarak eğer din çok Tanrılılığın genel bir özelliği olan hoşgörüye, yani bireye dini tercihlerinde serbestçe hareket edebilme imkânı tanıyan bir uyum sağlama yeteneğine sahip idiyse bile, aynı zamanda da örneğin kutsal değerlere yapılan saygısızlığa ciddi biçimde kamu suçu, Tanrıların sorumlu tutabilecekleri halka karşı işlenmiş bir suç gözüyle bakıyordu. Bu nedenle ceza Tanrılara bırakılmıyor, devlet eliyle gerçekleştiriliyordu.

Toplumda özgürlük
Yunan 'özgürlük' kavramı toplumun kendi sınırlarının ötesine geçmemiştir; Kendi üyeleri için olan özgürlük ne toplum içinde yaşayan herkes için yasal (sivil) hakları ne de kendi egemenlikleri altındaki diğer toplumların üyeleri için siyasi özgürlükleri içerir. Atinalılar kendilerine tabi olan diğer devletlerde demokratik rejimleri tercih etmişler, hatta zorla dayatmışlardır.

İfade özgürlüğüne gelince Atinalılar ona çok değer verdikleri ve uyguladıkları kadar meclisin hiçbir müdahale hakkı olmamasına da izin vermemişlerdi. Devletin gücüne karşı konabilecek herhangi bir teorik sınır yoktu; Kararın Meclis tarafından geçerli sayılan herhangi bir sebeple düzgün bir içimde alınması şartıyla, devletin yasal olarak müdahale edemeyeceği herhangi bir eylem, herhangi bir davranış biçimi mevcut değildi. Özgürlük, hukuk devleti ve karar alma sürecine katılım anlamına geliyordu, geri alınmaz haklara sahip olmak değil. Atina devleti zaman zaman ifade özgürlüğünü kısıtlayan yasalar çıkarıyordu. Atinalılar özgür ifadenin sınırlarını basitçe sözcüklerin yasadışı eylemlere yol açacağı noktanın önemli ölçüde ötesine geçirmişlerdir.

Yargı sistemi-mahkemeler
Yönetimi bağımsız bir konu olarak değil de insanların yasamaya ilişkin faaliyetlerinden farklı olarak, alışıldık ana hatalı bir biçimde 'jüriler' diyebileceğimiz daha değişik ama kıyaslanabilir organlar yoluyla hareket etmeleri tasarlanan Atina yargı sistemi de göz önünde bulundurulmalıdır. Yargı usulleri esasen profesyonel değildi; Yani, sabit yasaların yanı sıra prosedür kurallarının da olmasına rağmen, başkanlık eden resmî görevli yıllık kent görevlileri arasından kurayla belirlenen biriydi. Davalarına hazırlanırken tecrübeli avukatlardan yardım alabilmelerine rağmen tarafların kendi sunumlarını yapmaları bekleniyordu, belgeler okundukları sırada kanıt olarak gösterilseler de sunumun her zaman sözlü olarak yapılması gerekiyordu. Bundan sonra jüri genellikle tek oturumda herkesin görebileceği bir biçimde yapılan gizli oylamada çoğunluk oyuyla, herhangi bir tartışma olmadan bir karara varıyordu. Temelde kamu davalarında ve özel davalarda prosedür aynıydı. Bazı büyük kamu davalarında meclisin kendisi mahkeme görevi yapıyordu, ama normalde altı bin gönüllüden oluşan sürekli bir jüri listesinden kurayla seçilen büyük jüriler çağırılıyordu. Atina'da bağımsız yargıçlar yoktu ve hukukun uygulanmasında vatabdal (yurttaş, vatandaş) sınıfı hem yargıç hem de jüri olarak sorumluluk üstlenirdi. Kararlar yasalar aracılığıyla oy birliğiyle veriliyordu.

Toplumda eğitim
Atinalıların birçoğu yarı eğitilmiş durumdaydı. Atina bu yönetim sistemi altında yaklaşık iki yüz yıl boyunca tüm Yunan dünyası içindeki en varlıklı en güçlü en sağlam, içişlerinde en barışçıl ve kültürel olarak en zengin şehir devletleri olarak kalmayı başardı. Bu herhangi bir yönetim biçimi için iyi bir yargı olmayı sürdürdüğü sürece sistem yürüdü. Atina da genç bir adam meclis oturumlarına devam ederek eğitim alıyordu.

Ardından kabaca MÖ 5. yüzyılın ortalarında merkezinde Atina olmak üzere Yunan eğitim sisteminde bir devrim yaşandı. Sofistler adı verilen profesyonel öğretmenler ortaya çıktı. Öğrenmek için boş zamanı ve hatırı sayılır ücretlerini ödeyebilecek serveti olan genç adamlara retorik, felsefe ve siyaset öğretmeyi teklif ediyorlardı -bu sofistlerin hepsi demokrasi karşıtı değildi- onlara göre, tüm inanç ve kurumlar rasyonel bir biçimde incelenmeli ve gerektiğinde değiştirilmeli ya da reddedilmeliydiler. Kutsallık tek başına yetersizdi ahlaki değerle,gelenekler, inançlar ve mitler artık kuşaktan kuşağa otomatik olarak değişmeden aktarılmayacaktı, kendilerini aklın potasında ispat etmek zorundaydılar.

Kaynakça
Özel

Genel
 Finley I.Moses, Antik ve Modern Demokrasi, Ayraç Yayınevi, Birinci baskı, 2003
 Ağaoğulları Mehmet Ali, Kent Devletinden İmparatorluğa
 Freeman Charles, Mısır Yunan ve Roma Antik Akdeniz Uygarlıkları, Dost Kitabevi Yayınları, İkinci baskı, 2005, Ankara
 Doç. Dr. Tansu Açık'ın ders notları
 By Simon Hornblower and Antoy Spawforth, The Oxford Classical Dictionary, Third Edition Revised

Dış bağlantılar
 http://www.stoa.org/projects/demos/home?greekEncoding=UnicodeC
 http://www.ancientgreece.co.uk/  Ancient Greece
 https://web.archive.org/web/20090106235209/http://www.democracynature.org/dn/vol1/fotopoulos_athens.htm
 http://www.globalpublic.org/

Demokrasi
Demokrasi

Atina demokrasisi


Le Football Club Pont-l'Abbé ou FC Pont-l'Abbé est un club de football français basé à Pont-l'Abbé, dans le Finistère. Le club finistérien évolue pour la saison 2021-2022 en Régional 2 (7ème échelon).

Le club pont-l'Abbiste est créé le , à l'époque l'US Pont-l'Abbé, le  l'USP fusionne avec la Jeanne d'Arc Pont-l'Abbé pour former le club actuel. Depuis sa fusion, le club n'a pas changé de nom. Le club a connu la   durant la fin des années 1980, début des années 1990.

Historique
 1909 : Création de l'Union Sportive Pont-l'Abbé
 1920 : Création de la Jeanne d'Arc Pont-l'Abbé
 1921 : L'USP rejoint la Ligue de l'Ouest, créée en 1918.
 1950 : Promotion en Division d'Honneur
 1951 : Relégation en Division Régionale Honneur
 1956 : Relégation en Promotion d'Honneur (PH).
 1959 : Promotion en Division Régionale Honneur (DRH).
 1965 : Nouvelle relégation en PH.
 1968 - 1969 : Deux montées consécutives, première saison dans la nouvelle DSR.
 1983 : Nouvelle promotion en Division d'Honneur.
 1985 : Promotion en Division 4, pour la première fois, le club joue du niveau national.
 1986 : Coupe de France et première saison en Division 4
 Première participation à un  de Coupe de France.
 Défaite 3 - 0 des Pont-l'Abbistes, face à l'AJ Auxerre (Division 1) au Stade de Penvillers, à Quimper.
  en championnat pour sa première saison.
 1987 : Proche de la montée en D3
 Le club termine à son meilleur classement puisque le club termine  de sa poule, à 4 points de la montée en Division 3.
 Elimination au  de la Coupe de France, par l'US Concarneau.
 1988 :  en Division 4.
 1989 :  en Division 4 à trois points de la montée en D3.
 1990 : Saison moyenne et beau parcours en Coupe
  en Division 4.
 Le club atteint le  de la Coupe de France, éliminée par Angoulême 4 à 0.
 1991 : Relégation et fusion
  en Division 4 synonyme de relégation en Division d'Honneur après 6 saisons en D4.
 Le 25 mai 1991, la fusion est actée avec la JA Pont-l'Abbé, pour former le Football Club Pont-l'Abbé.
 1992 : Coupe de France
 Seconde participation à un  de Coupe de France.
 Défaite 2 - 0 des Pont-l'Abbistes, face au SM Caen (Division 1) au Stade de Penvillers, à Quimper, rempli par 6 076 spectateurs.
 1994 : Relégation en DSR, retour en DSR pour la première fois depuis 1983.
 1997 : Promotion en DH, pour la troisième fois.
 2001 : Nouvelle relégation en DSR.
 2002 : Seconde relégation consécutive, cette fois en DRH.
 2005 : Promotion en DSR à la suite de la création de la DSE.
 2009-2017 : Ascenseur entre la DSR et la DRH.
 2017 : Le club est passé en Régional 3 à la suite de la réforme des compétitions.
 2020 : Champion de Régional 3, promotion en Régional 2.

Palmarès et records

Palmarès

Bilan saison par saison
Le tableau ci-dessous récapitule le parcours du FC Pont-l'Abbé en Championnat, Coupe de France depuis 1949 :

Installation du club

Stade Municipal
Le stade municipal de Pont-l'Abbé a été construit entre 1959 et 1960 et inauguré en 1960. Le terrain comporte une tribune de 800 places assises, une piste d'athlétisme en stabilisé. Depuis son inauguration, l'US Pont-l'Abbé puis le FC Pont-l'Abbé joue tous ses matchs sauf en cas de matchs de grandes envergures (ex : SM Caen à Quimper).

Le stade va être profondément rénovée, la tribune va être détruite, un terrain synthétique va être installé à la place du terrain secondaire et un éclairage va être amélioré sur les deux terrains. Une nouvelle tribune va remplacer l'ancienne tribune qui va permettre de rapprocher le futur terrain synthétique et le terrain principal.

Personnalités du club

Joueurs

Entraîneurs

Notes et références

Notes

Autres références

Voir aussi

Articles connexes
 Ville de Pont-l'Abbé
 Ligue de Bretagne de football
 Championnat de France de football de Division 4
 Coupe de France de football 1985-1986
 Coupe de France de football 1991-1992

Liens externes

Club de football dans le Finistère
Club de football fondé en 1909
Pont-l'Abbé

Football Club Pont-l'Abbé


إيدلاردو رودريغيز  ، من مواليد 26 سبتمبر 1939 ، لاعب كرة قدم إسباني سابق.

الاندية التي لعب لها : (اتلتيكو مدريد) وحقق معه :

- كؤوس ملك ( 1959-1960 , 1960-1961 , 1964-1965 , 1971-1972 , 1975-1976 )
- كأس الكؤوس ( 1961-1962 )
- كأس القارات ( 1974-75 )
- الليغا «الدوري الإسباني» ( 73-1972 , 70-1969 , 66-1965 )

لعب مع منتخب إسبانيا لكرة القدم.

وحقق كأس الأمم الأوروبية عام 1964 , وكان عمره 25 سنة حينها .

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بطليوس
رياضيون من بطليوس
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو كأس العالم 1962
لاعبو كأس العالم 1966
لاعبو كأس أمم أوروبا 1964
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم صالات رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم من مقاطعة بطليوس
لاعبو كرة قدم من منطقة إكستـريمادورا
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم الرديف للرجال
لاعبو نادي بطليوس
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1939
مواليد في بطليوس

إديلاردو رودريغيز


في 21 فبراير 1973 أقلعت طائرة الخطوط الجوية العربية الليبية الرحلة 114 من طراز بوينغ 727 من مطار طرابلس العالمي في طريقها إلى مطار القاهرة الدولي عبر مدينة بنغازي الليبية، وبعد دخول الطائرة الأجواء المصرية تعرضت لعاصفة رملية أجبرت الطاقم على الاعتماد كليا على الطيار الآلي، ودخلت عن طريق الخطأ في المجال الجوي لشبه جزيرة سيناء الواقعة تحت الاحتلال الإسرائيلي في ذلك الوقت، فقامت طائرتين إسرائيليتين من طراز إف-4 فانتوم الثانية بإسقاط الطائرة في صحراء سيناء، ونتج عن الحادث مقتل 108 ممن كانوا على متنها، ونجا خمسة أشخاص فقط بينهم مساعد الطيار.

تفاصيل الرحلة

بداية الرحلة

كانت الساعة تشير إلى العاشرة والنصف صباح يوم 21 فبراير 1973 عندما أقلعت طائرة الخطوط الجوية العربية الليبية الرحلة 114 من طراز بوينغ 727-244 في رحلة منتظمة اعتيادية من مطار طرابلس العالمي بالعاصمة الليبية طرابلس متوجهة إلى مطار القاهرة الدولي بالعاصمة المصرية القاهرة، وتوقفت لفترة من الوقت في مطار بنينة الدولي بمدينة بنغازي الواقعة شرق ليبيا، لتغادر وعلى متنها 113 شخصاً 104 راكب وتسعة من أفراد الطاقم. مساعد الطيار (ليبي الجنسية)، فيما كان قبطان الطائرة «جاك بورجييه» ومهندس الرحلة وأغلبية الطاقم يحملون الجنسية الفرنسية، وذلك بموجب عقد تم إبرامه بين شركة الخطوط الجوية الفرنسية والخطوط الجوية العربية الليبية، واستمرت الطائرة في رحلتها حتى دخولها للأجواء المصرية.

ضياع الطائرة وإسقاطها
أثناء تحليق الطائرة على ارتفاع عال فوق الأجواء المصرية تعرضت لعاصفة رملية شديدة، وبعد وقت قصير اكتشف قبطان الطائرة أنه قد ارتكب خطأ ملاحياً، حيث اكتشف وجود عطل في بوصلة الطائرة، ولم يتمكن بالتالي من الاستدلال على المسار السليم للرحلة، بالإضافة لذلك تم فقد المرشد اللاسلكي لخطها الجوى، ولم يتمكن الطاقم من تحديد موقعه. وبحلول 13:52 تلقت الطائرة إشارة من برج المراقبة بمطار القاهرة تعطي القائد المعلومات الخاصة بتصحيح مساره وتحذره من إمكانية أن تكون الطائرة محلقة فوق صحراء سيناء المحتلة آنذاك.

إلا أن الرياح القوية وعطل البوصلة تسببتا في نزوح الطائرة لتطير فوق قناة السويس، في ذلك الوقت كانت مصر وإسرائيل في حالة حرب بسبب احتلال إسرائيل لشبه جزيرة سيناء خلال حرب يونيو 1967، وكانت الهجمات المتبادلة معلقة بسبب اتفاق هدنة لوقف إطلاق النار. وبعد مرور دقيقتين فقط دخلت الطائرة الليبية المجال الجوي لسيناء محلقة على ارتفاع 20.000 قدم، وفي الساعة 13:59 قامت مقاتلتان تابعتان للقوات الجوية الإسرائيلية باعتراض الطائرة الليبية لغرض التحقق من هويتها، وحسب الرواية الإسرائيلية "فقد أشار أحد طياري الطائرة الحربية لطاقم الطائرة المدنية بعد مشاهدتهما عيناً بعين بأن تتبع الطائرة الليبية طائرة من الطائرتين الإسرائيليتين باتجاه قاعدة "ريفيديم" الجوية الإسرائيلية، لكن طاقم الطائرة رفض الأمر وتابع الطيران في وجهته.

أطلقت بعد ذلك إحدى المقاتلتين صاروخاً باتجاه الطائرة الليبية، والتي أصيبت بدورها وأدى ذلك إلى عطب بجناحها وتعطل الأنظمة الهيدروليكية بالطائرة، وحاول قائد الطائرة بعد ذلك الخروج من المجال الجوي لسيناء والعودة إلى المجال الجوي المصري، إلا أن الطائرة قد لحق بها أضرار بالغة تجعل من العودة لمصر أمراً شبه مستحيل، واضطر قائد الطائرة إلى اتخاذ قرار بالهبوط الاضطراري في منطقة مليئة بالكثبان الرملية في صحراء سيناء، فتحطمت الطائرة أثناء هبوطها لطبيعة هذه المنطقة الغير صالحة للهبوط ولقي 108 ممن كانوا على متنها مصرعهم، ونجا خمسة أشخاص فقط بينهم مساعد الطيار الليبي.

بعد الحادث
تم اتهام إسرائيل من قبل عدة أطراف بتعمدها إسقاط طائرة الركاب الليبية، إلا أن الحكومة الإسرائيلية أنكرت في البداية مسؤوليتها عن الكارثة، لكنها في 24 فبراير عندما تم العثور على الصندوق الأسود للطائرة، اعترفت أن إسقاط الطائرة تم «بتفويض شخصي» من قبل دافيد إلعازار رئيس الأركان الإسرائيلي وقتها، لم تقم الأمم المتحدة باتخاذ أي إجراء ضد إسرائيل، فيما وجهت المنظمة الدولية للطيران المدني إدانة ولوم إلى الحكومة الإسرائيلية بسبب الهجوم، في حين لم تقبل الولايات المتحدة الحجة التي قدمتها إسرائيل، ونددت بالحادث.

كان من ركاب الطائرة وزير الخارجية الليبية السابق صالح بويصير كما كانت أيضا مذيعة التلفزيون المصرية الشهيرة سلوى حجازي، كما أن جميع الركاب كانوا من المدنيين. معظم الضحايا كانوا من مدينة بنغازي حيث أقيمت جنازة شعبية ضخمة للضحايا حضرها معمر القذافي.
في مارس 2008 بدأ نجل وزير الخارجية الأسبق صالح بويصير إجراءات لملاحقة حكومة إسرائيل قضائيا لمطالبتها بالكشف عن الحقائق المتعلقة بإسقاط طائرة الركاب المدنية الليبية العام 1973، وذلك عن طريق محامي معتمد في تل أبيب، والذي تقدم بمذكرة لرئيس وزراء إسرائيل إيهود أولمرت ومينى ميزوز المدعي العام في وزارة العدل الإسرائيلية.

كما سعت أسرة المذيعة المصرية الراحلة سلوى حجازي برفقة عدد من أسر الضحايا الليبيين والمصريين إلى رفع قضية أمام المحاكم الفرنسية ضد إسرائيل لمطالبتها بتعوضات عن الحادث ومحاكمة مسؤولين سابقين في الحكومة الإسرائيلية عن هذا العمل الإرهابي.
كما دعى مؤتمر الشعب العام في ليبيا في بيانه الختامي الذي صدر في يناير 2005 إلى «أهمية متابعة الجهود المبذولة للمطالبة بالتعويض العادل عما لحق به من أضرار معنوية وبشرية ومادية ناجمة عن العدوان على الطائرة المدنية التابعة للخطوط الجوية العربية الليبية التي أسقطت فوق سيناء بمصر من قبل الإسرائيليين في شهر النوار 1973» كما ورد في البيان.

وكانت وسائل إعلام إسرائيلية نقلت عن أحد طياري الطائرات الفانتوم الإسرائيلية التي أسقطت الطائرة المدنية اعترافه «بالشعور بتأنيب ضمير للمشاركة في ضرب الطائرة، رغم تأكده من عدم وجود أية أشياء أو مخاطر تهدد إسرائيل بعد أن رأى بالعين المجردة امتلاء الطائرة بالركاب المدنيين». ولا تقيم إسرائيل وليبيا أي علاقات ديبلوماسية.

انظر أيضا
 الخطوط الجوية العربية الليبية الرحلة 1103
 الخطوط الجوية الليبية
 قائمة حوادث الطائرات المدنية

مراجع

وصلات خارجية
 حديث مع ضحايا فاجعة الرحلة 114، جيل ليبيا

إسرائيل في 1973
ليبيا في 1973
مصر في 1973
أحداث فبراير 1973
أحداث فبراير 1973 في آسيا
الصراع العربي الإسرائيلي
الطيران في ليبيا
العلاقات الإسرائيلية الليبية
إرهاب دولة إسرائيل
إسقاط الطيران المدني
حوادث إسقاط طائرات في القرن 20
حوادث طائرات بوينغ 727
حوادث طيران في 1973
حوادث طيران في إسرائيل
حوادث طيران في مصر
حوادث وأحداث الخطوط الجوية الليبية
علاقات دولية في 1973
علاقات ليبيا ومصر
علاقات مصرية إسرائيلية
عمليات ومعارك جوية تتضمن إسرائيل
فضائح عسكرية
قتل جماعي في 1973


O Campeonato Mundial de Halterofilismo de 1988 foi a 2ª edição do campeonato na categoria feminino, sendo organizado pela Federação Internacional de Halterofilismo (FIH). O evento ocorreu na cidade de Jacarta, na Indonésia entre 2 a 4 de dezembro de 1988. Foram disputadas nove categorias com a presença de 103 halterofilistas femininos de 23 nacionalidades.

Resultados

  — RECORDE MUNDIAL

Quadro de medalhas

Quadro de medalhas no total combinado

Quadro de medalhas nos levantamentos + total combinado

Ligações externas
Site da Federação Internacional de Halterofilismo

1988
Mundial
Halterofilismo
Halterofilismo


Guyana-skjoldet er et to milliarder år gammelt prækambrisk grundfjeldsskjold, et af de ældste på jorden, i det nordlige Sydamerika, der strækker sig fra Colombia i vest til den nordlige del af Brasilien i øst.

Guyana-skjoldet dækker det meste af Guyana, Surinam og Fransk Guyana, og dele af Colombia, Venezuela og Brasilien. Skjoldets højeste punkt er Pico da Neblina, 2994 moh.

På skjoldet består bl.a. af taffelbjerge (tepuis) og flere spektakulære vandfald: Salto del Angel (979 meter), Salto Cuquenán (674 meter) og Cataratas Kaieteur (256 meter). Højlandet er omfattet af et af de største uberørte regnskovsområder i verden, og er beskyttet af flere store nationalparker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Colombia
Fransk Guyana
Guyana
Surinam
Venezuelas geografi
Brasiliens geografi

Guyana-skjoldet


was a town located in Toyota District, Hiroshima Prefecture, Japan

As of 2003, the town had an estimated population of 10,991 and a density of 133.73 persons per km2. The total area was 82.19 km2.

On March 22, 2005, Hongō, along with the town of Daiwa (from Kamo District), and the town of Kui (from Mitsugi District), was merged into the expanded city of Mihara and no longer exists as an independent municipality.

External links
 Official website of Mihara in Japanese

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Mihara, Hiroshima

Hongō, Hiroshima


İmampazarı, Kırklareli ilinin Pehlivanköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928'den beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 71 km, Pehlivanköy ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Pehlivanköy belde ve köyleri

İmampazarı, Pehlivanköy


سلام شاكر (من مواليد 15 مايو 1986)، هو لاعب كرة قدم عراقي معتزل حاليًا.

شخصية اللاعب
على نفس القدر من الفعالية في مجال الدفاع وأكثر ابتكارا في خط الوسط، يعتبر سلام واحدا من ألمع النجوم الشباب. ولد في تموز/يوليو 1986، تصدر سلام أولا عناوين الصحف عندما وقع عقدا مع فريق الطلبة العريق عام 2005 وعمره 18 عاما. وبعد عامين أمضاها في صفوف فريقه الثاني اربيل، انتقلت الموهبة الناشئة إلى الخور القطري.

عرف شاكر التألق نفسه على الصعيد الدولي. بعدما شارك مع المنتخب العراقي الأولمبي في دورة الألعاب الآسيوية عام 2006 في الدوحة وتوج معه بالميدالية الفضية، أستدعي للمنتخب العراقي الرديف عام 2007 للمشاركة في كأس ملك تايلاند. وكان أول ظهور له مع المنتخب العراقي الأول في كانون الثاني/يناير 2008 عندما لعب دورا دفاعيا في مباراة العراق الودية أمام الأردن والتي انتهت بالتعادل 1-1.

وأضاف شاكر مباراتين دوليتين إلى رصيده من خلال مشاركته في التصفيات المؤهلة لكأس العالم 2010 في جنوب أفريقيا والتي فشل فيها المنتخب العراقي، حيث خاض المباراة كاملة أمام الصين والتي انتهت بالتعادل 1-1، قبل أن يشارك أساسيا في المباراة التي خسرها أمام قطر صفر-1
وسجل اللاعب الموهوب أول هدف دولي له مع نظيره المنتخب السوري في مباراة ودية اقيمت في سوريا على ارض ملعب العباسيين وتم تسجيل الهدف في الدقائق الأخيرة من المباراة وتحديداً في الدقيقة 88 وشارك شاكر مع منتخب بلاده في نهائيات كأس امّم اسيا 2015 وقدم بطولة رائعة كانت حصيلتها النهائية المركز الرابع في البطولة.أعلن اعتزاله اللعب دوليا في 29\3\2016 بعد مباراة العراق وفيتنام في التصفيات المزدوجة المؤهلة لكاس اسيا 2019 في الإمارات وكاس العالم 2018 في روسيا.

روابط خارجية

المراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية عراقيون
لاعبو كرة قدم رجالية عراقيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
حائزون على ميداليات في الألعاب الآسيوية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2006
حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2014
رياضيون أكراد
رياضيون عراقيون مغتربون في السعودية
رياضيون عراقيون مغتربون في قطر
فائزون بميداليات برونزية في الألعاب الآسيوية للعراق
فائزون بميداليات فضية في الألعاب الآسيوية للعراق
قلوب دفاع كرة قدم
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو كأس آسيا 2011
لاعبو كأس آسيا 2015
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كرة قدم عراقيون
لاعبو كرة قدم عراقيون مغتربون
لاعبو كرة قدم في دورة الألعاب الآسيوية 2006
لاعبو كرة قدم في دورة الألعاب الآسيوية 2014
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو منتخب العراق لكرة القدم
لاعبو نادي أربيل
لاعبو نادي اتحاد كلباء
لاعبو نادي الخور
لاعبو نادي الشرطة (العراق)
لاعبو نادي الطلبة
لاعبو نادي الفتح (السعودية)
لاعبو نادي الكرخ
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986
مواليد في بغداد

سلام شاكر


Jagdfieber 3 (Originaltitel: Open Season 3) ist eine computeranimierte Filmkomödie aus dem Jahr 2010 und die Fortsetzung der Filme Jagdfieber von 2006 und Jagdfieber 2 von 2008. 2015 folgte mit Jagdfieber – Ungebetene Besucher ein weiterer Teil der Filmreihe.

Handlung
Boog freut sich auf den mit seinen Freunden geplanten Jungs-Trip, doch einen Tag davor sagen ihm mehrere Freunde nacheinander ab. Als auch sein bester Freund Elliot aufgrund von Verpflichtungen gegenüber seiner Familie absagt, bleibt niemand mehr übrig und enttäuscht geht er alleine mit seinem Teddybär Mr. Dinkleman auf die Reise. Als er ein Plakat des Maslova Familienzirkus sieht und darauf andere Bären entdeckt, entscheidet er sich, dort neue Freunde zu finden. Im Zirkus trifft er auf den Grizzly Doug, den weiblichen Grizzly Ursa und das Lama Alistair. Doug nutzt die Chance, um mit Boog die Rollen zu tauschen und endlich in Freiheit zu kommen. Dazu täuscht er Boog vor, dass er am nächsten Tag zurückkehren wird, sie Freunde werden und auf einen gemeinsamen Bären-Trip gehen werden. Tatsächlich bleibt Doug jedoch im Wald und gibt sich dort als Boog aus. Im Zirkus verliebt sich Boog in der Zwischenzeit in Ursa. Als Boogs Freunde herausbekommen, dass der Bär im Wald nicht Boog ist, machen sie sich auf den Weg zum Zirkus um ihren Freund zu befreien. Doug bereut sein Verhalten und kehrt zum Zirkus zurück und Boog kann Ursa dazu überreden, mit ihm zusammen im Wald zu leben. Schließlich gehen Boog und seine Freunde doch noch auf ihren Jungs-Trip.

Hintergrund
 Der von Sony Pictures Animation und Reel FX Creative Studios produzierte Film kam nicht in die Kinos und wurde direkt auf DVD veröffentlicht. Erstveröffentlichung in Deutschland war am 20. Januar 2011, in den USA am 25. Januar 2011.
 Zum Ende des Films singen die Figuren den Titel On the Road Again von Willie Nelson.

Kritiken

Einzelnachweise

Weblinks

Filmtitel 2010
US-amerikanischer Film
Computeranimationsfilm
Direct-to-Video-Produktion
Bär im Film

Jagdfieber 3


An Carex circinnata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Anton von Meyer. An Carex circinnata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex circinnata


L'  est un gratte-ciel de 116 mètres de hauteur construit de 1996 à 1999 dans la ville de Mito situé au Japon à une centaine de kilomètres au nord de Tōkyō.

C'est le plus haut immeuble de la Préfecture d'Ibaraki et l'unique gratte-ciel de Mito.

L'architecte est la société japonaise MHS Planners, Architects & Engineers

L'immeuble abrite les locaux administratifs de la Préfecture d'Ibaraki sur 25 étages

Liens externes

 Ibaraki Prefectural Government Building sur Emporis

 Ibaraki Prefectural Government Building sur Skyscraperpage

 Ibaraki Prefectural Government Building sur BLUE-STYLE (en japonais)

Notes et références

Gratte-ciel au Japon
Gratte-ciel mesurant entre 100 et 149 mètres
Gratte-ciel construit en 1999
Préfecture d'Ibaraki
Mito

Ibaraki Prefectural Government Building


Bitka kod Dubice, bila je bitka hrvatskih snaga pod vodstvom bana i biskupa Petra Berislavića protiv osmanske vojske pod vodstvom bosanskog sandžakbega Junuz-age, koja se dogodila 15. kolovoza 1513. godine kod Dubice na Uni i u kojoj je hrvatska strana ostvarila značajnu pobjedu.

Izvori

Hrvatske novovjekovne bitke
Dubica
Dubica
Povijest Hrvatske (1102. – 1527.)

Bitka kod Dubice 15. kolovoza 1513.