World2Fly é uma companhia aérea da Espanhola\Portuguesa (iberica). A companhia aérea foi criada em 2021, após receber o primeiro de dois Airbus A350-900. Com sede em Palma de Maiorca, a companhia aérea concentra-se em voos para destinos de longo curso nas Caraibas e é parte do Grupo de hotéis Iberostar, uma empresa cujas participações anteriores incluíam outra companhia aérea, a Iberworld. Seus destinos incluem Punta Cana, Cancun, Varadero e La Habana.

Destinações

Frota

Frota atual
Em 2022, a frota da World2Fly inclui as seguintes aeronaves:

Fundações na Espanha em 2021
Empresas aéreas da Espanha

World2Fly


L' est une revue scientifique à comité de lecture créée en 1951. Elle est spécialisée dans le domaine de la systématique microbienne.  Son champ d'application couvre la taxonomie, la nomenclature, l'identification, la caractérisation, la préservation des cultures, la phylogénie, l'évolution et la biodiversité de tous les micro-organismes, y compris les procaryotes, les levures et les organismes apparentés aux levures, les protozoaires et les algues. Elle est aussi la publication officielle des noms de procaryotes validés par le Comité international de systématique des procaryotes (ICSP).

Historique

Prémices
Nommer les nouveaux micro-organismes s'est révélé nécessaire dès la première identification d'une espèce bactérienne en 1872. Les espèces microbiennes ont été nommées selon la nomenclature binomiale, basée sur des caractéristiques descriptives largement subjectives.  Cependant, à la fin du XIXe siècle, ce système de nomenclature et de classification nécessitait une réforme. Plusieurs systèmes de nomenclature complets et différents ont été inventés (notamment celui décrit dans le Manuel de bactériologie déterminative de Bergey, publié pour la première fois en 1923) mais aucun n'a réussi à s'imposer et à acquérir une reconnaissance internationale. En 1930, à l'issue du premier congrès international de microbiologie, un organisme international unique, maintenant nommé le Comité international sur la systématique des procaryotes (ICSP), a été créé pour superviser tous les aspects de la nomenclature procaryote. Les travaux débutent en 1936 sur l'élaboration d'un Code de Nomenclature Bactériologique, dont la première version est approuvée en 1947.

Bulletin international de nomenclature bactériologique
En 1950, le 5e Congrès international de microbiologie a vu la création d'une revue pour diffuser les conclusions du comité à la communauté microbiologique. Il parait pour la première fois l'année suivante sous le titre explicite de Bulletin international de nomenclature bactériologique et taxonomique.  En 1980, l'ICSP a publié une liste exhaustive de toutes les espèces bactériennes existantes considérées comme valides dans les Approved Lists of Bacterial Names résolvant ainsi de nombreux problèmes de synonymie et établissant une base à partir de laquelle les nouveaux noms peuvent être ajoutés. Par la suite, le Code du comité exigeait que tous les nouveaux noms soient publiés ou indexés dans son journal pour être considérés comme valides.

IJSB
Le journal a d'abord été publié trimestriellement par Iowa State College Press, puis est ensuite devenu bimensuel. En 1966, la revue a été rebaptisée International Journal of Systematic Bacteriology (IJSB) .   La couverture portait à un moment donné la citation suivante de Mueller : "la détermination sûre et définitive (d'espèces de bactéries) demande tant de temps, tant de perspicacité d'œil et de jugement, tant de persévérance et de patience qu'il n'y a presque rien d'autre de si difficile."  Entre 1971 et fin 1997, la revue a été publiée par l'American Society for Microbiology.

IJSEM
La publication est ensuite passée au Royaume-Uni en 1998, la revue étant reprise par la Society for General Microbiology, en collaboration avec Cambridge University Press. Le titre est passé de International Journal of Systematic Bacteriology à International Journal of Systematic and Evolutionary Microbiology (IJSEM) en 2000. Ce nouveau titre reflète mieux l'orientation élargie de la revue qui publiait déjà de plus en plus d'articles sur   la phylogénie, l'évolution et la biodiversité de tous les micro-organismes en plus de ses thèmes habituels sur la taxonomie, la nomenclature, l'identification, la caractérisation, la préservation des cultures des procaryotes. Désormais la publication intègre aussi des articles sur les levures et les organismes apparentés aux levures, les protozoaires et les algues. Une refonte majeure a aligné la revue sur les trois autres revues de la société en 2003 et, à la même date, l'imprimeur/compositeur est passé au Charlesworth Group. La fréquence est passée à mensuelle en 2006.  La revue est actuellement publiée mensuellement par la Microbiology Society.

Rôle dans la validation de la nomenclature

Publication officielle de l'ICSP
L'IJSEM est la publication officielle du Comité international de systématique des procaryotes (ICSP) et de l'Union internationale des sociétés de microbiologie (Division de bactériologie et de microbiologie appliquée),  la revue est le seul forum international officiel pour la publication de nouvelles espèces noms pour les procaryotes. En plus des articles de recherche, la revue publie également les procès-verbaux des réunions de l'ICSP et de ses différents sous-comités.

La revue publie des articles de recherche établissant de nouveaux noms procaryotes, qui sont résumés dans une liste de notification. Chaque numéro mensuel contient également une compilation de nouveaux noms validés (la liste de validation ) qui ont déjà été publiés dans d'autres revues ou livres scientifiques. Depuis août 2002, les publications relatives à de nouveaux taxons bactériens et la validation de la publication ailleurs exigent toutes deux que les souches types aient été déposées dans deux collections publiques reconnues dans des pays différents.

Taxonomie
Environ  6500 espèces et 1500 genres bactériens ont été publiés de manière valide sous l'égide du journal.  En plus des noms valides, en 2004, il a été estimé que plus de 300 nouveaux noms avaient été publiés mais non validés.

Depuis 2017
Depuis 2017, la rédactrice en chef est Martha E. Trujillo (Université de Salamanque). La revue a un facteur d'impact 2019 de 2,4.

Références

Liens externes

Revue pluridisciplinaire
Presse écrite en anglais
Titre de presse créé en 1951
Revue scientifique
Taxinomie
Revue de microbiologie


An Himantoglossum adriaticum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Helmut Baumann. An Himantoglossum adriaticum in nahilalakip ha genus nga Himantoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Himantoglossum

Himantoglossum adriaticum


An Luisia macrantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ethelbert Blatter ngan Mccann. An Luisia macrantha in nahilalakip ha genus nga Luisia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luisia

Luisia macrantha


Kung Fu Panda: Legendele Teribilității (în ) este un serial animat american CGI de acțiune-comedie bazat pe filmele Kung Fu Panda de DreamWorks Animation. Serialul servește ca o punte între primul film și al doilea film, arâtând antrenamentul lui Po de a deveni cu succes Războinicul Dragon, unde în al doilea film este, potrivit dezvoltatorului Peter Hastings, "nu spre deosebire de o ediție foarte lungă, super de lux al unui episod de-al nostru."

Serialul a fost programat inițial să aibă premiera pe Nickelodeon în 2010, dar în schimb a fost amânat pentru 2011. Serialul a avut avanpremiera pe 19 septembrie 2011 și a început difuzarea regulată pe 7 noiembrie în același an. Trei sezoane au fost produse. Difuzarea în Statele Unite s-a oprit după o parte în sezonul 3, cu restul sezonului fiind terminat internațional înainte de Statele Unite cum ar fi pe Nicktoons în Germania între 2014–2015 și apoi pe YTV în Canada între 2015–2016. În 2016, Nicktoons a început să difuzeze reclame anunțând difuzarea de episoade noi; mai târziu s-a dezvăluit că cinci din cele zece episoade nedifuzate o să fie difuzate între 15 și 19 februarie. Ca rezultat, ultimul episod a fost difuzat pe 29 iunie 2016.

În afară de Lucy Liu și James Hong, care și-au reluat rolurile lor din filme ca Vipera și domnul Ping, distribuția este formată din actori de dublaj noi pentru personaje ca Po (Mick Wingert), Maestrul Shifu (Fred Tatasciore), Tigroaica (Kari Wahlgren), Cocorul (Amir Talai), Maimuță (James Sie) și Călugăriță (Max Koch).

Netflix a comandat un serial succesor intitulat Kung Fu Panda: Cavalerul Dragon în 2022, cu Peter Hastings, dezvoltatorul serialului Legendele Teribilității, întorcându-se ca producător executiv. Spre deosebire de Legendele Teribilității însă, Jack Black s-a întors în rolul lui Po. Premiera a avut loc pe 14 iulie 2022.

Premisa
Po și Cei Cinci Furioși apără Valea Păcii de tot felul de răufăcători. În tot acest timp, Po face greșeli, învață lecții, descoperă mai multe despre istoria Kung Fu și se întâlnește cu alți celebri maeștri Kung Fu.

Distribuție
 Mick Wingert – Po
 Fred Tatasciore – Shifu
 Kari Wahlgren – Tigroaica
 Lucy Liu – Vipera
 Amir Talai – Cocorul
 James Sie – Maimuță
 Max Koch – Călugăriță
 James Hong – Domnul Ping

Episoade

Referințe

Legături externe

Nickelodeon
Seriale americane de televiziune din anii 2010
Seriale de televiziune americane
Seriale de televiziune din 2011
Seriale de animație
Kung Fu Panda
Seriale DreamWorks Animation

Kung Fu Panda: Legendele Teribilității


Eulenberger ist der Familienname folgender Personen:

 Jens Eulenberger (* 1973), deutscher Schauspieler

Siehe auch:
 Eulenberg

Eulenberger


Mersin, Türkiye'nin Mersin ilinin merkezi olan şehirdir. Mersin Türkiye'nin Akdeniz Bölgesi'nde bulunan bir liman kentidir. Mersin Limanı Türkiye'nin en büyük limanları arasındadır. Şehirde turizm, sanayi, tarım, denizcilik gelişmiştir.

Kentin kuzeyindeki Yumuktepe höyüğünde yapılan kazılarda birçok katman ortaya çıkarılmıştır. Bunların en eskisi, MÖ 6300'lere, en yenisi ise Selçuklu dönemine tarihleniyor. Kazılardan çıkarılan eserler, Mersin Arkeoloji Müzesi başta olmak üzere, Adana Arkeoloji Müzesi ve Tarsus Müzesi, Silifke Müzesi ve Anamur Müzesi'nde sergileniyor. Helenistik dönemde kentin ismi Zephyrion'du. Bugün kentin sınırları içinde kalan Mezitli'nin adı ise Soli'ydi. Ancak Arap akınları döneminde kent boşaldı. Mersin'in tarih sahnesine çıkışı 19. yüzyılın ortalarına rastlamaktadır. Bu dönemde henüz bir köy olan bölge, konar göçer bir Türkmen aşiretine ev sahipliği yapmış ve adını da bu aşiretten almıştır. Ayrıca Kapadokya bölgesinden gelen Rumlar kent nüfusuna hâkim hâle gelmişti ve 1850'de kentte 5.250 Ortodoks Rum'a karşılık 1.600 Müslüman yaşamaktaydı. Kentin kaderi özellikle Amerikan İç Savaşı sırasında dünyadaki pamuk kıtlığını gidermek amacıyla Çukurova'da gelişen pamuk üretimi ve bölgenin 1866'da demir yolu ağına bağlanması ile değişmiştir. Bu dönemde Mersin hızla, Çukurova'nın tarım ürünlerinin ihraç edildiği bir liman ve ticaret merkezi hâline gelmiştir. Şehrin bugünkü durumuna gelmesinde, şu anda azınlık olsalar da Hristiyan Levantenlerin önemi yadsınamaz. Şehirde hâlen Levantenlere ait iki katedral bulunmaktadır: Latin-İtalyan Katedrali ve Arap-Ortodoks Katedrali. Ayrıca şehrin kuzeyine Rumlar için bir kilise yapılması da gündemdedir.

Tarihçe
Mersin yöresinin bilinen en eski ismi Kizzuvatna olup bu ad Hitit devrinde Kue, klasik devirde de Kilikya olmuştur. Bu bölgede yapılan kazı ve araştırmalar, ilk yerleşim izlerinin Cilalı Taş Devri ve Bakır Çağı'nda görüldüğünü ortaya koymuştur. Gözlükule Höyüğü ve Yumuktepe'deki kazı araştırmaları ayrıca yörenin tarihte çok önemli bir merkez olduğunu göstermiştir. Nitekim, Gözlükule İslam uygarlıklarından Yeni Taş Çağı'na kadar 33 katmanda oluşmaktadır. Çiftçi ve çoban toplumunun yaşadığı ilk katmanlarda toprak sıvalı mekân zeminlerinin ortaya çıkışı ve daha üst katmanlarda ele geçirilen çeşitli tarımsal aletler ve çanak çömlekler, üretim ekonomisinin ve toplumsal bilincin gelişimini göstermektedir. MÖ 6. yüzyıla kadar yörenin yazılı tarihi Hurri, Luvi, Kizzuvatna gibi yerel krallıklar ve bunların kültürleriyle, buraya daha sonraları egemen olan Hitit, Asur ve Babil krallıklarının tarihleri iç içedir.

III. katmanda bulunan Alacahöyük tipindeki bronz hançer ve Hitit yapı kalıntıları, yöredeki Hitit varlığının önemli belgeleridir. Belli bir dönem Hitit egemenliğinde kalan bölge daha sonra Asur Kralı III. Selomossa'nın, MÖ 528 yılında ise Perslerin eline geçmiştir. MÖ 527'de Yunanlar yöreyi ve Kıbrıs'ı, MÖ 334'te ise Mersin'i Makedonlar ele geçirmiştir.

Antik Yunan döneminde, şehrin adını Zephyrion (Yunanca: Ζεφύριον) taşıyordu ve birçok antik yazarlar tarafından dile getirilmiştir.
Antik kaynaklara göre şehirde ticaret yapılıyordu ve hatta kendi adına para bastırmıştı.
Sonra Kilikya, Roma eyaletinin bir parçası hâline geldi.
Adı Roma İmparatoru Hadrianus döneminde Hadrianopolis oldu.
Romalı devlet adamı ve ünlü felsefeci Marcus Tullius Cicero 620/621 MÖ, ilin valisi oldu.
Kilikya ve Mersin, erken 7. yüzyılda Emeviler tarafından fethedildi.
Ardından Mısırlı Tolunoğulları, Bizans İmparatorluğu, Klikya Ermeni Krallığı, Karamanoğlu Beyliği, Memlûk Devleti ve 1473 yılında Ramazanoğulları Beyliği tarafından fethedildi.
Bundan sonra da 1517 yılında Ramazanoğlu Beyliği Osmanlı İmparatorluğu'na Osmanlı İmparatorluğunu bağlı vasal bir devlet haline geldi.
1607 yılında bölge tamamen Osmanlı İmparatorluğu parçası oldu.
Amerika İç Savaşı sırasında, bölgenin sıkıntısı nedeniyle yüksek talebi karşılamak için pamuk önemli bir ticaret malı hâline geldi.
Demir yolu ile getirilen pamuk, deniz yoluyla ihraç edildi. 1866 yılında Mersin genişletildi ve şehir önemli bir ticaret merkezi hâline getirildi.
1918 yılında, içinde Fransız ve İngiliz askerleri tarafından işgal edildi.
1922 yılında Mustafa Kemal Atatürk ordusu tarafından kurtarıldı.
1924 yılında Mersin il yapıldı ve 20 Mayıs 1933'te İçel (büyük Mersin) ilini oluşturmak için İçel iline katıldı, ilin merkezi Mersin, eski İçel ilinin merkezi olan Silifke de kaza oldu.

İlde inanç turizmi açısından önemli olan iki merkez vardır. Birincisi İsa'nın takipçilerinden Pavlus'un Tarsus'ta bulunan Evi ve Kuyusu Vatikan tarafından Hac Yeri ilan edilmiştir. Diğeri Müslüman ve Hristiyan alemince önemli olan ve Silifke'de yer alan erken Hristiyan devrinde Hac Yeri olarak kabul edilen Azize Aya Tekla (Meryemlik) önemli dinî ziyaret merkezleridir. Ayrıca dinî açıdan önemli ziyaret yerlerinden olan Tarsus Ashâb-ı Kehf Mağarası da il sınırları içerisinde bulunmaktadır.

Toroslar merkez ilçe sınırlarında yer alan Yumuktepe Höyüğü'nde yapılan kazılarda bulgular MÖ 6300'lere kadar gitmektedir.

Tarihî ve turistik açıdan görülmesi gereken başlıca yerler; Alahan Manastırı (Mut), Kravga Köprüsü (Mut), Kızkalesi, Yumuktepe, Kanlıdivane (Neapolis), Anamuryum Harabeleri, Viranşehir (Soli), Tarsus - Aziz Pavlus Kilisesi, Silifke-Uzuncaburç, Karaduvar, Ayaş, Çamlıyayla Namrun Kalesi (Lampron) ve Sinap Kalesi, Alahan (Alacahan) Manastırı, Narlıkuyu, Zeus (Jupiter) tapınağı, Cennet Cehennem mağaraları, Aynalıgöl Mağarası (Aydıncık),Çukurpınar mağarası, Korikos Kalesi, Mamure Kalesi, Aslanköy Kaya Mezarları, Adam Kayalar, Tarsus-Ulu Cami, Tarsus-Eski Cami, Büyükeceli Kaya mezarları sayılabilir.

Tabiplerin piri Lokman Hekim Tarsus'ta yaşamıştır. Aynı zamanda yılanların padişahı Şahmeran ile ilgili rivayet de şöyledir: Şahmeran yörenin kralının kızına âşık olur, cadının bir tanesi prensesin hamama geleceğini ve görmek isterse onu hamamda bir odaya gizlice alacağını söyler. Şahmeran her ne kadar biraz şüphelense de aşk gözünü karartır ve gider. Orada katledilir. Tarsus'ta hâlen ayakta olan eski hamamın göbek taşındaki kızıllığın şahmeranın kanı olduğuna inanılır.

Cumhuriyet dönemi

Hızla hayata geçirilen GAP, Ataş Rafinerisi ve sahip olduğu geniş hinterland sayesinde Mersin Limanı, Türkiye'nin en büyük limanlarından biri olma özelliğini taşıyor. Limanda bulunan 27 iskelenin 8 tanesi birbirlerine raylı bir sistemle bağlanmış. 1991 Körfez Savaşı'ndan bu yana yaklaşık 85 milyon dolar harcanarak yenilenen Mersin Limanı'nın kapasitesi, son üç yıldır her sene %10 oranında artmıştır.

Kentin ticari açıdan önemi göz önüne alınarak, Türkiye'nin on dokuz serbest bölgesinden ilki ve 836.000 metrekarelik bir alan üzerine kurulan Mersin Serbest Bölgesi, başta tekstil firmaları olmak üzere yaklaşık 432 şirkete ev sahipliği yapmaktadır.
Ayrıca, Mersin-Adana kara yolu üzerinde cam, soda, gübre, tekstil, meyve suyu gibi sektörlerde faaliyet gösteren birçok önemli fabrika da bulunuyor. Türkiye'nin en yüksek üçüncü gökdeleninin (Mertim Kulesi: 177 metre) bulunduğu Mersin Devlet Opera ve Balesi'nin bulunduğu 3. kenttir.

Mersin ili, 1924 yılında kuruldu, 1933 yılında da merkezi Silifke olan İçel ile birleştirilerek İçel adını aldı. Mersin, 2 Eylül 1993'te çıkarılan 504 sayılı kanun hükmünde kararname ile büyükşehir unvanı kazandı. 28 Haziran 2002'de ilin İçel olan adı, Mersin olarak değiştirildi. 2004 yılında çıkarılan 5216 sayılı kanun ile büyükşehir belediyesinin sınırları valilik binası merkez kabul edilerek yarıçapı 30 kilometre olan dairenin sınırlarına genişletildi. 2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı kanun ile 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından büyükşehir belediyesinin sınırları il mülki sınırları oldu.

İklim

Nüfus

2008 yılında merkez ilçe Akdeniz, Mezitli, Toroslar ve Yenişehir ilçelerine ayrılmıştır. Bu ilçelerle birlikte il merkezi nüfusu aşağıdaki gibidir.

2012 yılında ilin tamamı büyükşehir sınırlarına girmiştir.

Ekonomi

Liman Mersin ekonomisinin dayanak noktasıdır ve Türkiye'nin dünyaya açılan kapısı durumundadır.

Doğu Anadolu, Batı Akdeniz ve İç Anadolu'daki fabrika ve ticaret firmaları ithalat ve ihracatını Mersin üzerinden yaparlar.

Türkiye'nin en büyük ikinci Serbest Bölgesi olan Mersin Serbest Bölgesi burada kurulmuştur ve 433 şirkete ev sahipliği yapmaktadır. İşleticisi MESBAŞ'tır. Mersin-Tarsus Organize Sanayi Bölgesi'nde 150'ye yakın firma faaliyet göstermektedir.

Mersin'de iş merkezlerinin çokluğu, nakliye ve gümrük firmalarının sayıca fazlalığı bu yüzdendir. Mersin Serbest Bölgesi de benzer özellikleri ile Mersin ve ülke ticaretinde önemli bir yer tutar.

Günlük hayatın vazgeçilmezlerinden olan alışveriş merkezleri Mersin'de yatırımlarını sıklaştırmaktadırlar. 2009 yılında Avrupa'nın en iyisi seçilen Forum Alışveriş Merkezi, PalmCity ve Sayapark AVM, Soli Center, Mersin Marina AVM, Tarsu Avm vb. Ticaret merkezleri Mersin'de çoğalmaktadır. 2009 yılında Multi Turkmall tarafından yapılan Forum Mersin Alışveriş ve Yaşam Merkezi, Avrupa'nın en büyük perakende organizasyonu Uluslararası Alışveriş Merkezleri Konseyi(ICSC) tarafından Avrupa'nın en iyi alışveriş merkezi seçildi.

Erkek nüfusunun %80'i ve kadın nüfusunun %69'u istihdam ediliyor. İşsiz nüfus yaklaşık %7'dir.

Hızla hayata geçirilen GAP, Ataş Rafinerisi ve sahip olduğu geniş hinterlandı sayesinde Mersin Limanı, Türkiye'nin konteyner hacmi bakımından ikinci, kargo tonajı bakımından altıncı büyük limanıdır.

Türkiye'nin en önemli iç turizm merkezidir. Son yıllarda turizmde yapılan atamalar ve sahile yapılan yeni otellerle Türkiye'nin yeni turizm bölgesi olma yolundadır. Yat turizminin gelişmesi amacıyla uluslararası standartlara uygun 500 yat bağlama ve 300 yat karaya alma kapasiteli Mersin Ana Yat Limanı (Mersin Marina) tamamlanmış olup ihaleye çıkılmıştır. Mersin coğrafi açıdan lojistik merkez özelliğine sahip bir kenttir. Halihazırda bulunan liman, demiryolu taşımacılığının yanı sıra karayolu taşımacılığında da Mersin önemli bir noktadadır. Mersin Büyükşehir Belediyesi, Uluslararası Nakliyeciler Derneği ve Mersin Valiliği ile ortak olarak Mersin Lojistik Merkezi'ni kurma çalışmalarını tamamlamak üzeredir. Doğu Anadolu, Batı Akdeniz ve İç Anadolu'daki şirketler ithalat ve ihracatını Mersin üzerinden yapar. Mersin'de iş merkezlerinin çokluğu, nakliye ve gümrük firmalarının sayıca fazlalığı bu yüzdendir. Mersin Serbest Bölgesi de benzer özellikleri ile Mersin ve ülke ticaretinde önemli bir yer tutar. Yapıldığında Türkiye'nin en uzun binası konumundaki Metropol Ticaret Merkezi (MERTİM) 52 katlıdır ve Akdeniz ilçesindedir

Alışveriş merkezleri Mersin'de yatırımlarını sıklaştırmaktadır. 2009 yılında Avrupa'nın en iyisi seçilen Forum Alışveriş Merkezi, Marinavista, Beymen Mall, Carrefour vb. Ticaret merkezleri Mersin'de çoğalmaktadır. Ayrıca Media Markt ve Vatan Bilgisayar ucuz bilişim malzemeleri ile rekabeti sağlamaktadır.

Tarım
2004 yılı verilerine göre Mersin'de arazi varlığının takriben yüzde 55'i orman ve fundalık arazi yüzde 35'i işlenen arazi, yüzde 4 civarı çayır ve mera, geri kalan araziler ise yerleşim alanı veya tarıma elverişsiz alanlardır.

Mersin'de üretilen Anamur muzu dünyaca ünlenmiştir. Tarıma dayalı sanayi gelişme göstermektedir. Mersin merkezde kayısı, ceviz, kiraz, şeftali ve sebze yaygın olarak üretilirken son yıllarda tropikal meyve ve sebzeler de üretilmeye başlanmıştır. Batı Mersin'de daha çok Anamur, Bozyazı, Aydıncık, Silifke ve Erdemli ilçelerinde muz, turunçgiller, çilek, papaya, pepino, ananas, salatalık ve domates yetiştirilmektedir.

Kültür

Sanat
Kentte kültür düzeyi yüksek ve kültürel çalışmalar son derece yoğundur. Mersin ilinde, okuma yazma bilenlerin oranı %99'dur.
Türkiye'nin 3 büyükşehirden sonra açılan ilk devlet opera ve balesi Mersin'dedir. Mersin Devlet Opera ve Balesi gösterilerini Mersin Kültür Merkezi'nde sergilemektedir.

Ayrıca Mersin'de her yıl Uluslararası Mersin Müzik Festivali (Festival of International Mersin Music) düzenlenmektedir.

Mersin Ticaret ve Sanayi Odası'nın desteği ile 2007'den itibaren "Mersin Kenti Edebiyat Ödülü" verilmektedir. Şimdiye kadar Nezihe Meriç (2007), Tahsin Yücel (2008), Latife Tekin (2009), Osman Şahin (2010), Leyla Erbil (2011), Ahmet Oktay (2012) bu ödülü aldılar. "Mersin Kenti Edebiyat Ödülü" Türkiye'de bir kent adına verilen ilk ve tek edebiyat ödülüdür.

Kentte düzenli olarak Mersin Türk Sanat Müziği Festivali ve Mersin Uluslararası Nevit Kodallı Çoksesli Korolar Festivali gibi aktiviteler de düzenlenmektedir.

Mersin Olba Fotoğraf Derneği (MOF)
Mersin Fotoğraf Derneği (MFD),
Mersin Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatrosu,
İçel Sanat Kulübü,
Mersin Polifonik Korolar Derneği,
Mersin Sinema Derneği (Mersinema) gibi önemli kültür ve sanat kurumlarıdır.

Büyükşehir belediyesinin yanında Akdeniz ve Yenişehir ilçe belediyeleri kurdukları tiyatrolarla değişik zamanlarda halka ücretsiz tiyatro gösterileri sunmaktadır.

Turizm

Mersin 321 km sahil şeridi ile Türkiye'nin önemli bir sahil kentidir. Mersin kıyılarının yaklaşık 108 km'lik bölümünü doğal kumsallar oluşturmaktadır. Önemli tarihi ve turistik mekanlara sahip olmasıyla turizmde son yıllarda adını sıkça duyurmaya başlamıştır.

Alahan Manastırı, Cennet ve Cehennem Obrukları, Kızkalesi, Ayaş, Yumuktepe, Soli-pompeipolis, Eshab-ı Kehf Mağarası, Anemurium tarihi kalıntıları, Kleopatra Kapısı gibi turizmde ilgi çekici mekanlara ev sahipliği yapmaktadır.

Önemli plajları ise Anamur, Kızkalesi, Susanoğlu ve Ayaş'tır.

Tisan, Taşucu, Narlıkuyu ve Dana Adası ise özellikle yerli turistlerin sıklıkla ziyaret ettiği bölgelerdir.

Yayla turizminde beğenilen ve ilgi çeken yaylalar ise Gözne, Ayvagediği, Soğucak, Fındıkpınarı,Çamlıyayla, Namrun ve Sorgun Yaylalarıdır.

Papa XVI. Benedictus'un 2008 yılını "Saint Paul Yılı" İlan Etmesi ile Mersinin Tarsus ilçesi Hristiyan turistlerin uğrak yeri olmuştur.

2008 yılında Mut ilçesinde bulunan Alahan Manastırı ve Tarsus ilçesinde bulunan Aziz Pavlus Kuyusu ve Anıt Müzesi UNESCO Dünya Miras Alanları kapsamındaki yerler listesine alınmıştır.
 Yumuktepe
 Soli
 Kazanlı
 Alahan Manastırı
 Kızkalesi, Erdemli
 Narlıkuyu
 Cennet ve Cehennem Çökükleri
 Astım Mağarası
 Yapraklı Koy

Turistik mekânlar
Aynalıgöl Mağarası, Eshab-ı Kehf Mağarası, Cennet ve Cehennem Obrukları, Kleopatra Kapısı, Gümüşkum, Çamdüzü, Erdemli Çamlığı, Pullu, Karaekşi, Karabucak ve Bahçeyeri Orman İçi Dinlenme Yerleri, Narlıkuyu Mağarası, Susanoğlu, Kapızlı, Gözne, Fındık Pınarı, Çamlıyayla(Namrun) ve Sorgun Yaylaları,Çamlıyayla Cehennem deresi ve papazın bahçesi, Pompeiopolis, Tarsos, Neopolis, Krykos, Kilindria, Selevkeia ve Anemurion İlkçağ Kent Kalıntıları, Anamur, Meydancık, Kız Kalesi, Silifke Kalesi, Soli, Alahan Manastırı, Haghia Thekla Bazilikası, Uzuncaburç, Akkale, Gözlükule Yerleşmeleri, Tarsus Camii, Lal Ağa Camisi, Erdemli, Silifke, Tarsus, Narlıkuyu Mozaik Müzeleri ve Uray Caddesi örnek gösterilebilir.

Etkinlikler

 Uluslararası Tarsus Yarış Maratonu
 Akdeniz Belediyesi Çocuk Tiyatroları Festivali
 Mersin Üniversitesi Kültür ve Spor Şenliği
 Uluslararası Silifke Kültür Haftası
 Yenice Barış ve Kültür Festivali
 Tarsus Karacaoğlan Şiir Akşamları
 Mersin Müzik Festivali
 Mersin Uluslararası Müzik Festivali
 Mersin Nevit Kodallı Polifonik Korolar Şenliği
 Mersin Sanat Müziği Festivali
 Mersin Narenciye Festivali
 Mersin Tantuni Festivali
 Mersin Yemek Kültürü (tantuni, cezerye, kerebiç)
 Mersin Altın Limon Film Festivali
 Mersin Tiyatro Festivali
 Mut Kayısı Festivali
 Tarsus Üzüm Festivalim
 Silifke Batırık Festivali

Spor

Önemli spor tesisleri: Mersin Arena Stadyumu (25.534), Burhanettin Kocamaz Stadyumu (4.201), Edip Buran Spor Salonu (2.200), Servet Tazegül Spor Salonu (7.500), Olimpik Kapalı Yüzme Havuzu (1.000), Nevin Yanıt Atletizm Kompleksi (3.271)

Mersin özellikle atletizm alanında önemli başarılar elde etmiştir. Olimpiyat Şampiyonu güreşçi Ahmet Kirişçi Mersinlidir ve Mersinli Ahmet olarak bilinir.
Ayrıca Mersinli bir atlet olan Nevin Yanıt, Barcelona'da düzenlenen 2010 Avrupa Atletizm Şampiyonası'nda 100 metre engelli koşusunda yarı final ve finalde kendisine ait Türkiye rekorlarını yenileyerek 12,63 saniyelik derecesiyle Avrupa Şampiyonu olan sporcudur.

Mersin, Türkiye tarihinde 2. kez 20-30 Haziran 2013 yılında düzenlenmiş olan Akdeniz Oyunları'na ev sahipliği yapmıştır. Olimpiyatlar öncesi, birçok spor tesisi yapılmıştır. Böylece Mersin olimpiyatlara uygun çok sayıda spor tesisine sahip olmuştur.

Düzenli olarak Yamaç Paraşütü ve Doğa Sporları Festivali düzenlenir. Arslanköy, yamaç paraşütüne en uygun doğal ortamı oluşturmaktadır.

2018-2019 Sezonu sonunda, Tarsus İdman Yurdu ise 2. Lige grup 10.su olmuştur.. BAL'da 3, Kadın futbol 3. liginde de 4 takımı vardır. Kadın Basketbol süper liginde Çukurova Basketbol 2. Mersin BŞB 5.olmuştur. Ayrıca kadın 1. Ligde 2 takımı (Mersin Ünv.,Mersin BŞB Gelişim) vardır. Voleybolda erkekler 2. Liginde 2 takımı, kadınlar 2. Liginde 3 takımı kalmıştır. 7 bölgesel lig takımından Mersin İhtisas Spor 2. Lige yükselmiştir. Hentbol erkekler 1. ligindeki Mersin İdman Yurdu lig 10.su olmuştur.

Kadınlar Türkiye Kupası (basketbol) 'da Mersin BŞB ve Çukurova Basketbol kupa 3.sü oldu. Avrupa EuroCup Kadınlar'da Çukurova Basketbol çeyrek finalde elenerek kupa 5.si oldu. Mersin BŞB grup aşamasında elendi.

Tarsus İdmanyurdu, Türkiye Kupası 2.turunda Karaköprü Belediyespor'u elemiş, 3.turda Bursaspor'a elenmiştir. Mersin İdmanyurdu ise 3.turda Orhangazispor'a elenmiştir.

Eğitim
Şehirde dört üniversite vardır. Bunların ikisi vakıf, ikisi devlet üniversitesidir. Şehrin kendi adıyla anılan Mersin Üniversitesi, 1992 yılında açılmıştır. Şu an bünyesinde 11 adet fakülte ve 8 adet meslek yüksekokulu ile 20.000 öğrenci barındırmakta olup gelişmekte olan bir üniversitedir. İldeki bir diğer üniversite ise Yenice'de bulunan Çağ Üniversitesi'dir. Son açılan üniversite ise Toros Üniversitesi'dir. Ayrıca ODTÜ ve İTÜ'nün Deniz Bilimleri Enstitüleri ve Selçuk Üniversitesi Taşucu Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Bulunmaktadır. En son olarak Tarsus Üniversitesi açılmıştır.

Medya
Yerel TV kanalları
 Kanal 33
 Mersin TV (Karasal ortamdaki yayınları ödeme yapılıncaya kadar geçici olarak durduruldu.)
 İçel TV
 MSBC Kanal 2000 TV (Karasal ortamdaki yayınları ödeme yapılıncaya kadar geçici olarak durduruldu.)
 Sun RTV
 Güney TV

Yerel radyo kanalları
 Radyo Metropol (101.8)
Tarsus Süper FM (91.1)
 Tempo 94 FM (94.3)
 Örgün FM (94.7)
 Tarsus Star FM (95.5)
 Tarsus Radyo Time (97.7)
 Flaş FM (98.3)
 Mix FM (91.6) (sadece yabancı müzik, 1993-günümüz)
 Kent Radyo (98.5)

Yerel gazeteler

 Mersin Radikal (MersinRadikal.com )
 Tarsus Haber (TarsusHaber.com )
 Çukurova Gazetesi
 Güney Gazetesi
 Mersin Haberci Gazetesi
Mersin Hakimiyet Gazetesi
Mersin Gazetesi
 Mersin İmece Gazetesi
 Yeni Güney Gazetesi
Mersin Kent Gazetesi
 Mersin Blok Haber
 Tarsus Gazetesi

Kardeş şehirler
Mersin'in 11 şehirle kardeş şehir anlaşması bulunmaktadır.

 (1994)
 (2004)
 (2012)
 (2012)

 (2014)
 (2015)
 (2016)
 (2016)

 (2017)
 (2017)
 (2017)

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Mersin Büyükşehir Belediyesi

Mersin


The Terror é um filme britânico de 1938, do gênero suspense, dirigido por Richard Bird, e estrelado por Wilfrid Lawson, Bernard Lee, Arthur Wontner e Linden Travers. O roteiro de William Freshman foi baseado no romance "The Black Abbot" (1926), de Edgar Wallace; e na peça teatral homônima de 1927, também de Wallace.

A história foi adaptada anteriormente como o filme estadunidense homônimo de 1928, estrelado por May McAvoy, Louise Fazenda, Edward Everett Horton e Alec B. Francis.

Foi filmado no Elstree Studios, com cenários desenhados pelo diretor de arte, Cedric Dawe.

Sinopse
Um grupo de criminosos realiza um assalto ousado em uma van blindada, até que dois dos criminosos são traídos pelo mestre da operação. Depois de dez anos na prisão, eles saem e procuram o homem que os traíram. Mas a polícia está em sua cola, querendo descobrir quem estava por trás do grande assalto.

Elenco
 Wilfrid Lawson como Sr. Goodman
 Bernard Lee como Ferdie Fane
 Arthur Wontner como Coronel Redmayne
 Linden Travers como Mary Redmayne
 Henry Oscar como Joe Connor
 Iris Hoey como Sra. Elvery
 Stanley Lathbury como Hawkins, o mordomo
 Lesley Wareing como Veronica Elvery
 Alastair Sim como "Soapy" Marx
 John Turnbull como Inspetor Hallick
 Richard Murdoch como Detetive Lewis
 Edward Lexy como Inspetor Dobie
 Kathleen Harrison como Gladys, a empregada (não-creditada)
 Irene Handl como Empregada (não-creditada)

Filmes do Reino Unido de 1938
Filmes de suspense do Reino Unido
Filmes de suspense da década de 1930
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes baseados em romances de autores do Reino Unido
Filmes baseados em obras de autores do Reino Unido
Filmes baseados em obras de Edgar Wallace
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

The Terror (1938)


Die Liebfrauenbasilika, niederländisch Onze-Lieve-Vrouwebasiliek, ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Tongern in der belgischen Provinz Limburg. Die ehemalige Kollegiatstiftskirche, seit 1930 im Rang einer Basilica minor, gilt als eines der bedeutendsten gotischen Bauwerke Belgiens.

Geschichte
Die Liebfrauenbasilika steht an der ältesten christlichen Gottesdienststätte der Stadt und der Region. Die heiligen Maternus und Servatius von Tongern gelten als die ersten Bischöfe des hier in römischer Zeit (Anfang des 4. Jahrhunderts) gegründeten Bistums, das im 6. Jahrhundert nach Maastricht und später nach Lüttich verlegt wurde. Für die merowingische Zeit fehlen historische Zeugnisse. Die Gründung des Kollegiatstifts und der Bau einer vorromanischen Kirche in karolingischer Zeit knüpften jedoch offenkundig an die in die Antike zurückreichende Ortskontinuität an.

In der ersten Hälfte des 13. Jahrhunderts wurde nach Abriss des Vorgängerbaus mit der Errichtung der groß angelegten gotischen Stifts- und Stadtkirche begonnen, die im 16. Jahrhundert in ihrer heutigen Gestalt vollendet war.

Bauwerk
Die Liebfrauenkirche ist eine dreischiffige Basilika mit Querhaus. Das Langhaus umfasst sieben Joche, der Chor vier. Den Ostabschluss bildet eine polygonale Apsis, den westlichen der hohe belfriedartige Glockenturm, das Wahrzeichen von Tongern und seit 1999 Weltkulturerbe. Der Kreuzgang, der den Chor östlich umfängt, ist aus romanischer Zeit erhalten; er wurde nach 1200 erweitert, um Platz für den geplanten gotischen Chor zu gewinnen.

Ausstattung
Die Liebfrauenbasilika enthält Werke von hohem kunstgeschichtlichem Wert. Als künstlerisch und religiös wichtigstes Stück gilt die Marienstatue Ursache unserer Freude, 1479 aus Nussbaumholz geschnitzt und jahrhundertelang als Gnadenbild verehrt. Seit 1890 wird sie bei einem jährlichen Patronats- und Wallfahrtsfest mit mehreren tausend Teilnehmern in Prozession durch die Stadt getragen.

Orgeln
Die Hauptorgel wurde 2002 von der belgischen Manufacture d'Orgues Thomas nach dem Original von J. B. Picard (1752) erbaut. Das Instrument hat 49 Register auf vier Manualwerken und Pedal.

Im rechten Querschiff wurde 2014 eine Chororgel eingeweiht, die auf einem Eckbalkon aufgestellt ist. Sie wurde ebenfalls von der Orgelbaufirma Thomas erbaut. Das Instrument hat eine mechanische Spiel- und Registertraktur.  Die Disposition wurde von Luc Ponet entworfen.

 Effektregister: Zimbelstern, Tremulant
 Koppeln: II/I, I/P, II/P

Teseum (Museum)
Einige Bereiche der Kirche, wie etwa der Kreuzgang, sind nur über das Museum einsehbar. Das Museum beinhaltet vor allem die Schatzkammer der Kirche. Im Zuge der Sanierung des Kirchenbodens wurde umfangreiche Ausgrabungen vorgenommen, die seit September 2018 als Kellergeschoss für die Öffentlichkeit einsehbar sind. Der jüngste Teil der Ausstellung wird modern präsentiert mit einer multimedia-Aufbereitung durch iPod Touch und interaktiven lokalen Lautsprechern.

Galerie

Weblinks

 toerismetongeren.be/… – Liebfrauenbasilika
 toerismetongeren.be/… – Teseum
 kerkeninvlaanderen.be/… – Bilddokumentation Liebfrauenbasilika

Einzelnachweise

Liebfrauenbasilika
Kirchengebäude in der Provinz Limburg (Belgien)
Gotisches Bauwerk in Flandern
Kirchengebäude des Bistums Hasselt
Basilica minor
Liebfrauenkirche
Kollegiatstift
Tongern
Tongern
Kulturdenkmal in der Provinz Limburg (Belgien)
Belfried
Kollegiatstiftskirche in Belgien
Tongern

Liebfrauenbasilika (Tongern)


Sir Charles-Eugène-Napoléon Boucher de Boucherville  (May 4, 1822 – September 10, 1915) was a Canadian politician and doctor. He twice served as the premier of Quebec.

Personal life
Boucher was born in Montreal, Quebec, Canada. Descended from Pierre Boucher, he was one of the three children of Pierre Boucher de Boucherville (1780–1857), Seigneur of Boucherville, and Marguerite-Émilie de Bleury (1786–1812), sister of Clément-Charles Sabrevois de Bleury. Boucher de Boucherville took his MD from McGill University, graduating with an MD in 1843.

Political career

During the Chauveau administration, he served as Speaker of the Legislative Council. He became premier in 1874 when his predecessor, Gédéon Ouimet, had to resign due to a financial scandal.  He then won the 1875 Quebec election but was removed from office on March 8, 1878, in a conflict with Lieutenant Governor Luc Letellier de Saint-Just. Letellier de Saint-Just refused to approve legislation that had been passed by both houses of the Quebec legislature that would have forced municipalities to pay for railway construction. The Lieutenant-Governor deposed Boucher de Boucherville, and called on the Leader of the Opposition, Henri-Gustave Joly de Lotbinière, to form a government.

Boucher de Boucherville's second term came about after Honoré Mercier was removed from office by Lieutenant Governor Auguste-Réal Angers on December 16, 1891, on charges of corruption.  Mercier was later cleared.

After Conservative leader Louis-Olivier Taillon had lost the 1890 election and his own seat, Jean Blanchet had taken over as Leader of the Opposition to the Mercier government. Blanchet, however, had resigned on September 19, 1891, to accept an appointment as a judge.  The Lieutenant Governor, therefore, needed a Conservative to fill the post of Premier and turned to Boucher de Boucherville.

Boucher de Boucherville served for one year but resigned when former Conservative premier Joseph-Adolphe Chapleau was appointed Lieutenant-Governor in December 1892.  Relations between the two may have been strained. By 1915 the oldest legislator in North America, he died that year in Montreal at the Deaf and Dumb Institute, in whose work he was so interested that he lived there.

See also
Politics of Quebec
List of Quebec general elections
Timeline of Quebec history

External links and references

1822 births
1915 deaths
Canadian senators from Quebec
Canadian Knights Commander of the Order of St Michael and St George
Conservative Party of Canada (1867–1942) senators
Premiers of Quebec
McGill University Faculty of Medicine alumni
19th-century Canadian physicians
Quebec political party leaders
Presidents of the Legislative Council of Quebec
Conservative Party of Quebec MLCs
Members of the Legislative Assembly of the Province of Canada from Canada East

Charles Boucher de Boucherville


James Williamson (Dumfriesshire,  – ) foi um religioso e matemático escocês, um dos fundadores da Sociedade Real de Edimburgo.

Formação e carreira

Nasceu em Dumfriesshire em 1725, filho de James Williamson.

Estudou matemática na Universidade de Glasgow, aluno de Robert Simson. Sua formação teológica não é clara, mas ele foi licenciado para pregar pela Igreja da Escócia em 1752. Foi ordenado na Igreja de Newton Wamphray em 1755 e transferido para Closeburn em 1757. Em 1761 foi nomeado Professor de Matemática na Universidade de Glasgow em sucessão a seu mentor Prof. Simson.

Em 1783 foi um dos fundadores da Sociedade Real de Edimburgo.

Aposentou-se em 1789 e nomeou o professor James Millar como seu sucessor. Morreu em sua casa de faculdade em Glasgow em 3 de junho de 1795.

Fellows da Sociedade Real de Edimburgo
Professores da Universidade de Glasgow
Matemáticos da Escócia
Alunos da Universidade de Glasgow

James Williamson (matemático)


ألكساندر لينيف ، من مواليد 25 سبتمبر 1944، لاعب كرة قدم سوفييتي سابق.

لعب مع منتخب الاتحاد السوفييتي لكرة القدم.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية سوفيت
لاعبو كرة قدم رجالية روس
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدافعو كرة قدم رجالية
رياضيون من مقاطعة تولا
لاعبو أرسنال تولا
لاعبو الدوري السوفيتي الممتاز لكرة القدم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو شينيك ياروسلافل
لاعبو كرة قدم روس
لاعبو كرة قدم سوفيت
لاعبو منتخب الاتحاد السوفيتي لكرة القدم
لاعبو نادي توبيدو موسكو
لاعبو نادي فولغا نيجني نوفغورود
مواليد 1944
مواليد في نوفوموسكوفيك

ألكساندر لينيف


أنور بن إبراهيم (مواليد 10 أغسطس 1947)، سياسي ماليزي ورئيس وزراء ماليزيا الحالي بعد الانتخابات العامة في نوفمبر 2022. لمع نجمه مطلع التسعينيات كواحد من أبرز القادة السياسيين في ماليزيا خاصة وآسيا عامة. شغل منصب نائب رئيس وزراء ماليزيا ووزير المالية في عهد رئيس الوزراء السابق مهاتير محمد، وكان متوقعًا له أن يخلف مهاتير في قيادة التحالف الوطني الحاكم لولا الخلاف الذي وقع بين الرجلين في عام 1998.

في عام 1998 أقيل أنور من جميع مناصبه السياسية واقتيد إلى السجن عقب اتهامه بتهم عدة من بينها تهمة «الفساد المالي والإداري» وتهمة «اللواط»، كما حكم عليه القاضي بستة سنوات سجن في سبتمبر 1999 بتهم الفساد. لينقض الحكم في 2004. وقد شككت الكثير من المؤسسات والحكومات بنزاهة المحاكمة، ولكن ذلك لم يمنع الحكومة الماليزية آنذاك من المضي في الحكم.

وعلى الرغم من إمضاء أنور لمحكوميته وخروجه من السجن عام 2004، إلا أن طموحاته السياسية لم تتوقف. فبعد أشهر من العلاج في ألمانيا عاد لينضم صفوف المعارضة الماليزية عبر حزبه الجديد «حزب عدالة الشعب». وفي 8 مارس/آذار 2008 فاز حزب أنور إبراهيم بواحد وثلاثين مقعدا من أصل 222 مقعدا في البرلمان الماليزي. ولم يستطع أنور خوض الانتخابات بسبب الحظر الذي فرض عليه والذي انتهى يوم 15 أبريل 2008 في احتفالية حضرها عشرات الآلاف من أنصاره، لكنه صار زعيما للمعارضة الماليزية داخل البرلمان.

في ديسمبر 2009 رفضت المحكمة العليا الماليزية الاستئناف الذي تقدم به إبراهيم بغرض إسقاط تهم اللواط الموجهة ضده للمرة الثانية، لتقضي بالمضي في المحاكمة مجددا.

في فبراير 2010 بدأت محاكمة جديدة له بتهمة اللواط مجددا حيث وصف المحاكمة «بالمؤامرة» مضيفاً بأنها «ذات دوافع سياسية» و«أنها مؤامرة دبرها فاسدون». كما وجه اتهاما لرئيس الوزراء الماليزي نجيب تون عبد الرزاق وزوجته بأنهما ضالعان في المؤامرة كونهما حسب قوله قابلا مساعده السابق «محمد سيف البخاري ازلان» قبل توجيه التهمة. ويذكر عدد من المحللين السياسيين أن المحاكمة الأخيرة هدفها توجيه الأنظار عن الأزمة الطائفية في البلاد وكذلك الضعف في الاقتصاد الماليزي. وحُكم عليه بالبراءة للمرة الثانية أُفْرِّج عن أنور إبراهيم يوم الأربعاء الموافق 16/5/2018. كان إبراهيم ومهاتير محمد حليفين، ثم تحولا إلى عدوين، ثم وحّدا صفوفهما مجددا لخوض الانتخابات التي جرت الأربعاء 16/5/2018 وأطاحت بحكومة نجيب عبد الرزاق ووعد مهاتير ان يتخلى عن الحكم لصالح أنور إبراهيم خلال السنتين القادمتين.

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي
 مدونة أنور إبراهيم

مراجع

أساتذة جامعة جورجتاون
أشخاص أدينوا باللواط
أشخاص حوكموا بموجب قوانين مكافحة المثلية الجنسية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بينانق
أعضاء ديوان الرعية
خريجو جامعة مالايا
خريجو جامعة ماليزيا الوطنية
رؤساء وزراء ماليزيا
سجناء حرية التعبير في ماليزيا
سجناء ومعتقلون في ماليزيا
سجناء ومعتقلون ماليزيون
سياسيون ماليزيون أدينوا بجرائم
سياسيون ماليزيون في القرن 20
سياسيون ماليزيون في القرن 21
قادة أحزاب سياسية في ماليزيا
قرينات نواب رؤساء وزراء ماليزيا
ماليزيون في القرن 21
ماليزيون من أصل ملايوي
مبادرة كلمة سواء
مجرمو القرن 20
مجرمون ماليزيون
مسلمون ماليزيون
مواليد 1366 هـ
مواليد 1947
مواليد في كوالالمبور
ناشطو ديمقراطية إسلاميون
ناشطو ديمقراطية ماليزيون
نواب رؤساء وزراء ماليزيا
وزراء تعليم في ماليزيا
وزراء ثقافة في ماليزيا
وزراء رياضة ماليزيا
وزراء زراعة في ماليزيا
وزراء ماليزيا
وزراء مالية ماليزيا

أنور إبراهيم


කොඩ්කොඩ් (Leopardus guigna) (), නැතහොත් ගුයිනා, යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඇමරිකානු රටවල හමුවන කුඩාම බළල් විශේෂයයි. මොවුන් ප්‍රධාන වශයෙන්ම මධ්‍යම සහ දකුණු චිලී සහ අවට ආර්ජන්ටිනාවේ ප්‍රදේශවල හමුවේ. අනෙකුත් දකුණු ඇමරිකානු බළලුන්ට සාපේක්ෂව මොවුන්ගේ ව්‍යාප්තිය පටු ය. 2002 සිට, මොවුන්  IUCN රතු ලැයිස්තුවේ අවදානමට ලක්වූ කාණ්ඩයට ඇතුළත් කොට ඇත්ට්ගේ මොවුන්ගේ සම්පූර්ණ සඵල ගහණය පරිණත සතුන් 10,000ට වඩා අඩු අගයක් ගන්නා නිසායි. මොවුන් වාසස්ථාන සහ ගොදුරු අහිමි වීම නිසා තර්ජනයට ලක්ව ඇත.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

guigna
දකුණු ඇමෙරිකාවේ බළල්ලු
පැටගෝනියාවේ ක්ෂීරපායීන්
ඇන්ඩීස් හි ක්ෂීරපායීන්
චිලී හි ක්ෂීරපායීන්
ආර්ජන්ටිනාවේ ක්ෂීරපායීන්
1782දී විස්තර කළ ක්ෂීරපායීන්

කොඩ්කොඩ්


أييا (Αγιά) هي مدينة في لاريسا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 2673   نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في لاريسا (مقاطعة إقليمية)
بلديات ثيساليا
مدن اليونان

أغيا (لاريسا)


O Almo Collegio Capranica () ou Collegio Capranica é o mais antigo colégio pontifício (ou seja, o grande seminário) de Roma. Funciona no Palazzo Capranica.

Depende diretamente da Santa Sé, por meio de uma Comissão Episcopal e do Reitor, todos por nomeação pontifícia.

História
Foi fundado pelo cardeal Domenico Capranica em 1457. O título de "venerável" foi conferido ao colégio após o saque de Roma pelas tropas de Carlos V comandadas pelo condestável de Bourbon em 1527, em reconhecimento à oblação dos seminaristas pela defesa do Papa e por sua bravura em defender a Porta do Espírito Santo (Porta Santo Spirito). Está sob o padroado de Santa Inês.

Missão
Tem por missão que os alunos, antes e depois da ordenação, façam um caminho integral para o seu amadurecimento humano, espiritual, intelectual e pastoral, em vista do sacerdócio ministerial, em uma Igreja com sacramento de comunhão e unidade, em missão de comunicar a alegria do Evangelho.

Protetores
 Michele Bonelli (1592-1598)
 Pompeo Arrigoni (1600-1616)
 Tiberio Muti (1616-1636)
 Antonio Barberini (1644-1661)
 Francesco Maria Pignatelli (1806-1815)
 Bartolomeo Pacca (1815-1844)
 Ludovico Micara (1845-1847)
 Lodovico Altieri (1848-1867)
 Costantino Patrizi Naro (1868-1876)
 Raffaele Monaco La Valletta (1878-1896)
 Mariano Rampolla del Tindaro (1896-1913)
 Serafino Vannutelli (1914-1915)
 Aristide Rinaldini (1915-1920)
 Vincenzo Vannutelli (1920-1930)
 Gaetano Bisleti (1930-1937)
 Francesco Marchetti Selvaggiani (1937-1951)
 Nicola Canali (1951-1961)
 Clemente Micara (1961-1965)
 Benedetto Aloisi Masella (1965-1970)

Presidentes
 Luigi Traglia (1971-1977)
 Sergio Pignedoli (1977-1980)
 Sebastiano Baggio (1980-1993)
 Camillo Ruini (1993-2009)
 Renato Raffaele Martino (2009-2016)
 Paolo Romeo (2016-2019)
 Angelo De Donatis (desde 2019)

Reitores
 Giuseppe Maria Coselli (1896-1911)
 Alfonso Carinci (1911-1930)
 Cesare Federici (1930-1964)
 Franco Gualdrini (1964-1983)
 Luciano Pacomio (1983-1997)
 Michele Pennisi (1997-2002)
 Alfredo Abbondi (2002-2004)
 Ermenegildo Manicardi (2004-2019)
 Riccardo Battocchio (desde 2019)

Ligações externas

Roma R. III Colonna
Seminários
Universidades de Roma

Almo Collegio Capranica


Flintstone Frolics (cunoscut și ca The Flintstone Comedy Show) este un serial pentru sâmbetele de dimineață de 90 de minute, și o reincarnare a Familiei Flintstone. Este produs de Hanna-Barbera și s-a difuzat din 22 noiembrie 1980 până pe 11 septembrie 1982 pe NBC.

În România acest serial s-a difuzat, în varianta în cehă, pe canalul Boomerang devreme în anii 2000.

Premis
Serialul are personaje noi (Familia Frankenstone și Șoricelul cavernelor) precum și personaje vechi (Penny, Wiggy, Moonrock și Schleprock din Spectacolul lui Pebbles și Bamm-Bamm, personajul Shmoo creat de Al Capp care a apărut și în propriul serial The New Shmoo, și Căpitanul Cavernelor din propria serie cu același nume). O serie de faze, spoturi educaționale, jocuri, și dansuri au fost arătate între șase segmente în fiecare săptămână.

Serialul are următoarele povești separate:
 Aventuri cu Familia Flintstone (The Flintstone Family Adventures) - Acest segment presupune aventurile și anticile obișnuite a personajelor principale, familiile Flintstone și Rubble
 Polițiștii din Bedrock (Bedrock Cops) - Fred și Barney sunt ofițeri de poliție cu jumătate de normă, asistați de Shmoo ca un stagiar, sub conducerea Sergentului Boulder. Acest trio luptă împotriva crimei în orașul Bedrock, de cele mai multe ori fiind pe urma lui Rockjaw, animalul de companie monstru al familiei Frankenstone.
 Pebbles, Dino și Bamm-Bamm - O adaptare marca Familia Flintstone a serialelor de rezolvat mistere gen Scooby-Doo. În această parte a serialului Pebbles și Bamm-Bamm (în versiunea adoleșcentică din Spectacolul lui Pebbles și Bamm-Bamm), acompaniați de animalul de companie Dino, rezolvă diferite mistere legate de fantome în orașul Bedrock. Uneori aceștia sunt acompaniați și de amicii Penny, Wiggy și Moonrock.
 Căpitanul Cavernelor (Captain Caveman) - Acesta este un prequel al serialului original Căpitanul Cavernelor, desfășurându-se pe viața Căpitanului în orașul Bedrock înainte să fi fost înghețat în cubul de gheață. Căpitanul Cavernelor (sub identitatea secretă "Chester băiatul de la birou" ("Chester the office boy"), Betty și Wilma lucrează pentru Lou Granite la ziarul Granitul zilnic (The Daily Granite). Pentru a se deghiza ca Chester, Căpitanul poartă o pereche de ochelari și o cravată. În ciuda simplității deghizării sale, el are nevoie de un cuier și de o secvență de transformare elaborată pentru a deveni Căpitanul Cavernelor.
 Dino și șoricelul cavernelor (Dino and Cavemouse) - Acest segment se concentrează pe Dino, animalul de companie al familiei Flintstone, care este întotdeauna pe urma unui mic șoricel preistoric pisălog. Fugăririle și ciondănelile dintre ei sunt de o manieră similară cu cea din Tom și Jerry. De fiecare dată au fost câte două segmente pe un episod. Aceste secvențe au fost supervizate de regizorul de animație legendar Tex Avery.
 Familia Frankenstone (The Frankenstones) - Această parte se învârte în jurul vecinilor de vis-a-vis a familiei Flintstone, misterioasa și înfiorătoarea familie Frankenstone. Din aceasta face parte: Frank, soția sa Hidea, mica lor fiică stranie Atrocia și Freaky, fiul adolescent ce este prieten cu Pebbles Flintstone. Aceștia se înțeleg foarte bine cu vecinii lor, însă Fred are o anumită ură pe ei, în special pe Frank. De aceea uneori apar conflicte când este vorba ca aceste două familii să iasă undeva împreună.

Voci
 Gay Autterson – Betty Rubble, Wiggy
 Mel Blanc – Barney Rubble, Căpitanul Cavernelor, Dino
 Henry Corden – Fred Flintstone
 Ruta Lee – Hidea Frankenstone
 Kenneth Mars – Lou Granite
 Mitzi McCall – Penny
 Don Messick – Schleprock
 Jean Vander Pyl – Wilma Flintstone
 Charles Nelson Reilly – Frank Frankenstone
 Zelda Rubinstein – Atrocia Frankenstone
 Paul Reubens – Freaky Frankenstone
 Michael Sheehan – Bamm-Bamm Rubble
 John Stephenson – Domnul Slate
 Russi Taylor – Pebbles Flintstone, Șoricelul cavernelor
 Lennie Weinrib – Moonrock, Sergentul Boulder
 Frank Welker – Shmoo, Rockjaw

Episoade
 Camp-Out Mouse/Ghost Mouse/Clownfoot
 The Ghost Sitters/Sands of the Saharastone
 Mountain Frustration/Potion Problems
 Disco Dino/Off The Beaten Track/Wet Paint
 The Masquerader/R.V. Fever
 Birthday Boy/Secret of Scary Valley
 Finger Lick'n Bad/Going Ape/Bogged Down
 A Bad Case Of Rockjaw/The Animal Master
 Out Of Their League/The Witch of the Wardrobe
 Rocko Socko/Flying Mouse/Gold Fever
 The Mole/Follow That Dogosaurus
 A Night On The Town/Monster Madness
 Robin Mouse/Arcade Antics/Be Patient, Fred!
 Fred Goes Ape/Vulcan
 Clone For A Day/The Show Must Go On
 Quiet Please!/Mouse Cleaning/Country Club Clods
 Hot Air To Spare/Rollerman
 A Stone Is Born/The Beast of Muscle Rock Beach
 Piece O' Cake/Aloha Mouse/The Gourmet Dinner
 Bedlam On The Bedrock Express/The Mummy's Worse
 A Rocks-Pox On You/In Tune With Terror
 Beach Party/Come Home, Dino/Dino's Girl
 Rockjaw Rides Again/Punk Rock
 The Luck Stops Here/The Curse of Tutrockamen
 L'il Orphan Alphie/A Fool For Pool/The Rockdale Diet
 The Roller Robber/Iceman
 Sand Doom/Double Trouble with Long John Silverock
 The Hideous Hiss of the Lizard Monster/The Monster Of Invention
 The Stand-In/Pretty Kitty
 The Bedrock 500/The Incredible Hunk/Abra-Ca-Dino
 Go Take A Hike/The Legend of Haunted Forest
 Rock And Rolling Frankenstone/Put Up Your Duke
 Pow-Pow The Dyno-Mite/Braino/Who Is What?
 The Not-Such-A-Pleasure Cruise/Dino and the Zombies/Sleepy Time Mouse
 Undercover Shmoo/Pet Peeves
 Pinkbeard/Super-Dupes
 In A Stew/Creature From The Rock Lagoon/Goofed-Up Golf
 On the Ball/The Charity Bizarre
 The Blimp/Invasion of the Cheese Snatchers
 Fred vs. The Energy Crisis/A Night Of Fright/The Invisible Mouse
 Shop Treatment/Getting The Business
 Futuro/Handle With Scare
 Fred's Big Top Flop/The Dust Devil Of Palm Rock Springs/Bat's All
 Country Clubbed/Ugly Is Only Skin Deep
 Mr. Big/The World's Strongest Mouse
 The Great Bedrock Air Race/Dino and the Giant Spiders/Dinner For Two
 Barney And The Bandit/Three Days Of The Mastodon
 Stormfront and Weathergirl/Trick Or Treat
 Fred's Last Resort/The Ghastly Gatorsaurus/S'No Place Like Home
 Shore Thing/First Family Fiasco
 Crypto/Do Or Diet
 Fred's Friend In Need/The Ghost of the Neanderthal Giant/Maltcheese Falcon
 Rotten Actors/House Wars
 Presto/Mouse For Sale

Legături externe

Aventuri în epoca de piatră
Boomerang
Seriale de animație
Seriale de televiziune din 1980
Hanna-Barbera

Flintstone Frolics


Alt âlem, taksonomide âlemin altında yer alan bilimsel sınıflandırma taksonu.

Alt âlemin üstünde âlem, altında; üst şube ya da şubeler yer alır. Âlemin üstünde ise (varsa) üst âlem yer alır. Taksonlar belirli sistematik kurallara göre sıralanmışlardır. Her zaman alt alem ya da üst alem bulunmayabilir.

Alt âlem


Hymenocephalus, monotipski biljni rod iz porodice glavočika. Jedina vrsta je iranski endem H. rigidus.

Po imenu ovog roda nazvan je štetnik Uroleucon hymenocephali.

Izvori

Centaureinae
Endemska flora Irana

Hymenocephalus (Plantae)


Die Saison 1928/29 war die 14. reguläre Austragung der Internationalen Schweizer Eishockeymeisterschaft. Meister wurde der HC Davos.

Hauptrunde

Serie Ost
Der EHC St. Moritz verzichtete auf eine Teilnahme an der Internationalen Meisterschaft.

 HC Davos – EHC St. Moritz 5:0 (Forfait)

Der HC Davos qualifizierte sich damit direkt für den Meisterschaftsfinal.

Serie West
23. Dezember 1928 in St. Catherine
 Star Lausanne-HC Rosey Gstaad 0:8

Der HC Rosey Gstaad, als Sieger der Westschweiz, trat wegen der Differenzen um den Final der Nationalen Meisterschaft nicht mehr an. Daher qualifizierte sich Star Lausanne für den Meisterschaftsfinal.

Meisterschaftsfinal
 HC Davos – Star Lausanne 9:0

Weblinks
  (PDF; 547 kB)

1928
Eishockeysaison 1928/29

Internationale Schweizer Eishockeymeisterschaft 1928/29


Las Espinas de Lespinet (en francés : Les Épines de Lespinet), es un jardín botánico de 2500 m² de extensión, especializado en cactus y plantas suculentas, de administración privada, que se encuentra en Foix, Francia.

Localización

Les Épines de Lespinet 38, Les Hauts de Lespinet, Foix, Département de Ariège, Midi-Pyrénées, France-Francia.

Planos y vistas satelitales,

Está abierto al público a diario en los meses cálidos del año con un recorrido con guía, se cobra una tarifa de entrada.

Historia
El terreno del jardín empezó a ser acondicionado a partir de 1993 y en el 2010 ya estaba preparado para ser visitado.

Esta adaptación paisajista fue concebida por un naturalista y agrónomo atraído por el cultivo de las plantas en medios secos, el realizador de este lugar de formación universitaria con una actividad autodidáctica teórica y práctica en los ámbitos precisos de la biogeografía botánica (el estudio de la distribución de las especies vegetales), de la jardinería y el paisajismo.

El gusto del realizador para los vegetales xerófilos (adaptados a la sequía) y los paisajes de las regiones donde se encuentran llevó a cultivar preferencialmente las plantas mediterráneas, y también las más exóticas, que este clima permite cultivar (llamadas erróneamente "mediterráneas" en el comercio).

Colecciones
El jardín botánico alberga unos 400 taxones de plantas de regiones mediterráneas y subtropicales.

El jardín intenta recrear el paisaje de un semidesierto de América, en el que además podemos encontrar bananas, citrus, y vegetación Mediterránea.

Entre sus colecciones son de destacar:

 Colección de cactus y  suculentas, primordialmente Agave, Opuntia, y Yucca,
 Colección de Nolina
 Palmas procedentes de las regiones templadas y subtropicales.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de "Les Épines de Lespinet".
 Entrada en la página de Culture.fr (Francés)
 Entrada en la página de Cactuspro (Francés)

Epines
Ariège
Epines

Les Épines de Lespinet


Need for Speed: Most Wanted, trkaća videoigra iz 2005. godine
Need for Speed: Most Wanted, trkaća videoigra iz 2012. godine

Need for Speed: Most Wanted


A família Nothrotheriidae é uma das famílias das preguiças-gigantes ou preguiças-terrícolas, um grupo de mamíferos pré-históricos que habitaram as Américas. Em conjunto com diversos outros animais compunham a megafauna do continente. Viveram entre 17.5M - 10.000 anos atrás. Previamente eram posicionados na família Megatheriidae, agora são sua própria família. E embora fossem menores que esses seus parentes, suas garras ainda eram uma efetiva forma de defesa contra predadores, como nas preguiças e tamanduás modernos
Havia um gênero de preguiças semi-aquáticas nos Nothroriidae, os Thalassocnus.

Referências

Xenartros
Xenartros pré-históricos

Nothrotheriidae


Gara Sighișoara este o stație de cale ferată care deservește orașul Sighișoara, România.
Se află la capătul nord-estic al liniei Agnita.

Galerie

Note

Sighișoara
Sighișoara

Gara Sighișoara


الرجل الأخضر الخارق  هو مسلسل تلفزيوني من علم الخيال، أنتج بين عامي 1978 إلى غاية 1982 مثل في الدور الرئيسي بيل بيكسبي (الدكتور بانر) ولو فيريغنو (هولك). المسلسل مقتبس من قصص مصورة تنشر بواسطة مارفل كومكس من طرف ستان لي وجاك كيربي وتم إنتاجها كفيلم رسوم متحركة. بعد ست سنوات على انتهاء السلسلة أنتج أيضا ثلاث أفلام من بطولة بيل بيكسبي وولو فيريغنو.

القصة
تدور أحداث المسلسل حول العالم الفيزيائي ديفيد بانر الذي يعاني من آثار عن استطاعته انقاذ زوجته بعدما انقلبت بها السيارة ولذلك فهو يحاول دراسة الظواهر الجسمانية الخارقة التي تظهر في الناس عندما يكونون تحت ضغط إنقاذ من يحبونهم. ثم يكتشف نوع من أشعة غاما فيجربها في نفسه فيفجر الغضب الذي في داخله مما يجعله عندما يغضب يتضخم جسمه ويصبح لون بشرته أخضر ويحاول الانتقام من الذي أغضبه. وفي نفس الوقت يحدث انفجار في المعمل الذي يعمله به وتعتبره السلطات الرسمية ميت رسميا. يشاهد أحد الصحفيين الرجل الأخضر فيلاحق ديفيد من مدينة إلى أخرى من أجل اكتشاف سره وفي نفس الوقت فإن ديفيد لا يرغب في للالتقاء بهذا الصحفي ويحاول اكتشاف دواء لما حدث له بأن يرجع إلى صورته الطبيعية.

الشخصيات

جوائز المسلسل

روابط خارجية

مراجع

أفلام تلفزيونية خيال علمي أمريكية
أفلام تلفزيونية علمية خيالية
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج تلفزيونية مبنية على مارفال كومكس
برامج سي بي إس
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في لوس أنجلوس
مسلسلات أبطال خارقين
مسلسلات أمريكية انتهت في 1982
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 1978
مسلسلات تلفزيونية خارقة أمريكية
مسلسلات تلفزيونية علمية خيالية أمريكية في عقد 1970
مسلسلات تلفزيونية علمية خيالية أمريكية في عقد 1980
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون يونيفرسال
مسلسلات خيال علمي أمريكية
مسلسلات خيالية

الرجل الأخضر الخارق (مسلسل)


Litoria bicolor é uma espécie de anfíbio anuros da família Pelodryadidae.

É endêmica da Austrália e Papua Nova Guiné.

Descrição
Os machos variam de 23 a 27 mm de comprimento, enquanto as fêmeas variam de 25 a 29 mm. É muito semelhante à Litoria fallax (por essa razão, não foi reconhecida como uma espécie separada até 1969).

Tem uma superfície dorsal verde e uma fina faixa dorso-lateral de bronze que começa no olho. Frequentemente, há uma faixa bronze central correndo ao longo da linha vertebral do dorso. Uma estreita faixa branca vai de baixo do olho, no canto da boca, até a base do braço. A superfície ventral é creme ou amarelada, com reflexos dourados nas coxas e na região da virilha. A garganta masculina é salpicada de cor mais escura. A pele é granular no ventre e na região femoral, mas lisa nos demais.

A íris do olho é dourada, o tímpano é distinto, os dentes vomerinos estão ausentes e há uma forte dobra peitoral. Existem discos nos dedos das mãos e dos pés, os dedos são ligeiramente palmados e os dedos com franjas têm cerca de três quartos de palma. Há um tubérculo metatarsal interno, mas não externo, e o segundo dedo é mais longo que o primeiro.

As características que distinguem esta espécie de L. fallax são a faixa lateral de bronze fina, a membrana não atinge a base do primeiro dedo do pé e a relação entre o comprimento do corpo e a largura da cabeça, que é menor que 3,5.

Distribuição
Presente na costa e áreas adjacentes do norte da Austrália, desde a região de Kimberley até Queensland. Também é encontrado nas áreas costeiras do sul da Nova Guiné. No nordeste de Queensland, onde se sobrepõe com L. fallax, L. bicolor é encontrado em elevações mais baixas.

Os indivíduos são encontrados em torno de corpos d'água permanentes ou semi-permanentes, em condições quentes e às vezes áridas. Geralmente em áreas arborizadas e frequentemente encontradas na vegetação, como nos áxis das folhas das palmeiras Pandanus.

Reprodução
A época reprodução começa com as chuvas de verão. Os machos vocalizam em caules de grama, arbustos e pequenas árvores inundadas pela água ou ao seu redor. Cerca de 10 a 20 ovos são depositados em poças temporárias em pequenos grupos presos à vegetação submersa. Os girinos se metamorfoseiam em 70 a 80 dias.

Taxonomia
Faz parte o grupo espécie L. bicolor, que foi criado para acomodar 7 espécies da região que apresentavam características em comum.

Os outros integrantes do grupo são: Litoria fallax e Litoria cooloolensis da Austrália; Litoria bibonius, Litoria contrastens, Litoria longicrus e Litoria mystax da Papua Nova Guiné.

Litoria bicolor


Eivør Pálsdóttir (Syðrugøta, 21. srpnja 1983.), poznatija samo kao Eivør, farska je pjevačica i kantautorica. Rođena je i odrasla u Syðrugøti, a kao trinaestogodišnjakinja održala je svoj prvi nastup koji se prenosio na televiziji. U svojoj je karijeri snimala pjesme različitih žanrova, među kojima se nalaze narodna glazba, art pop, jazz, folk rock, klasična glazba i electronica.

Karijera
Godine 1999. postala je pjevačica skupine Clickhaze, a iduće je godine objavila prvi samostalni album Eivør Pálsdóttir. Godine 2001. Clickhaze je pobijedio na natjecanju za najbolju pjesmu pod imenom Prix Føroyar. Godinu dana poslije Eivør se preselila u Reykjavik kako bi studirala glazbu, a iste je godine objavila album sa sastavom Yggdrasil.

Nakon što je njezin drugi studijski album Krákan objavljen 2003., Eivør je bila nominirana za nagradu u tri kategorije na dodjeli Islandskih glazbenih nagrada; osvojila je nagradu za najbolju pjevačicu i najbolju izvođačicu premda nagrade u tim kategorijama uglavnom osvajaju islandski glazbenici. Iste je godine sudjelovala na glazbenom natjecanju Söngvakeppni Sjónvarpsins na kojem se bira pjesma za Pjesmu Eurovizije, a pjevala je pjesmu "Í Nótt".

Godine 2005. Eivør je proglašena "Ferojkom godine". Iste je godine DR Big Band objavio album u sklopu četrdesete godina postojanja, a pjesme na tom uratku napisala je i pjevala Eivør. Za skladanje i izvedbu pjesme "Úlfhamssaga", utemeljene na nordijskim sagama, te je godine osvojila islandsku nagradu Gríma.

Njezin je peti album Mannabarn objavljen 2007., a u isto je vrijeme u prodaju puštena inačica tog albuma na engleskom jeziku pod imenom Human Child. Snimanje tog uratka odvijalo se od 2006. do početka 2007. u Dublinu, a Dónal Lunny izabran je za producenta. Mannabarn se pojavio na 39. mjestu danske glazbene ljestvice Tracklisten.

Godine 2008. surađivala je s britanskim skladateljem Gavinom Bryarsom na skladbi "Tróndur i Gøtu", utemeljenoj na istoimenom starješini, a s njom je pjevao basist Rúni Brattaberg. Skladba je uživo izvedena u Gøtugjógvu 12. srpnja 2008. Dvije godine poslije Eivør je objavila album Larva, na kojem se snažno odmaknula od narodne glazbe i priklonila eksperimentalnijem i elektroničkom glazbenom stilu.

Godine 2012. udala se za farskog skladatelja Tróndura Bogasona, a iste su godine zajedno radili na albumu Room, koji je osvojio tri nagrade na dodjeli Farskih glazbenih nagrada – za najbolju pjevačicu, najboljeg umjetnika i album godine. Godinu dana poslije obradila je pjesmu "Den vilda" skupine One More Time, koju je pjevala na islandskom jeziku; pjesma se pojavila na ljestvici Tónlist TV-a.

Eivør je 2015. objavila albume Bridges i Slør; na prvom pjeva na engleskom, a na drugom na farskom jeziku. U intervjuu s internetskim sajtom Stacja Islandia svoj je rad na pjesmama s tih albuma opisala ovako: "Često bi mi se dogodilo da napišem stih na engleskom, a potom bi uslijedio stih na farskom kao neka vrsta odraza. Pjesme su uglavnom napisane u parovima. Zbog toga su ti albumi dva različita djela, ali ih ipak veže jedinstvo. Ovo mi je već više od dvije godine projekt iz snova."

Godinu dana poslije surađivala je s Bearom McCrearyjem na glazbi za videoigru God of War, a pjesme za taj projekt iste je godine uživo izvela s orkestrom na Electronic Entertainment Expou. Te je godine ponovno surađivala sa skupinom DR Big Band i zajedno su objavili orkestralni album At the Heart of a Selkie.

Godine 2018. surađivala je s Johnom Lunnom na glazbi za televizijsku seriju Posljednje kraljevstvo, a 2020. je objavljen njezin album Segl.

Godine 2021. osvojila je nagradu Nordic Council Music Prize.

Diskografija
Studijski albumi
 Eivør Pálsdóttir (2000.)
 Krákan (2003.)
 Eivør (2004.)
 Mannabarn (2007.)
 Larva (2010.)
 Room (2012.)
 Bridges (2015.)
 Slør (2015.)
 Segl (2020.)

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
Službene stranice
Eivør na Discogsu
Eivør na AllMusicu

Danski pjevači

Eivør


Mobbet er en dansk dokumentarfilm fra 2014 instrueret af Dorthe Thirstrup og Kristian Almblad.

Handling
Allerede inden de er kommet i skole, tænker de kun på at komme væk igen. Inden klokken ringer ud til frikvarter, planlægger de flugtruter. Og når de andre spiller fodbold, gemmer de sig på toilettet.
Tusindvis af børn føler sig mobbede og sat uden for fællesskabet. I denne film får de stille børn endelig en stemme, der kan fortælle om deres ensomhed, sårbarhed og manglende lyst til at leve. Og samtidig spørger vi om, hvor det er man finder styrken til at komme videre, når man - og selvværdet - er pillet helt fra hinanden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2014

Mobbet (dokumentarfilm)


Les ligaments inter-épineux sont les ligaments qui relient les processus épineux des vertèbres adjacentes.

Ils unissent le bord supérieur du processus épineux d'une vertèbre au bord inférieur du processus épineux de la vertèbre sus-jacente.

Ils sont en rapport avec les ligaments jaunes en avant et se confondent avec le ligament supra-spinal en arrière.

Les ligaments sont étroits et allongés dans la région thoracique, plus larges, plus épais et de forme quadrilataire dans la région lombaire, et peu développés dans la région cervicale.

Au niveau des vertèbres cervicales, ils sont souvent considérés comme faisant partie du ligament nuchal.

Leur rôle est de limiter la flexion de la colonne vertébrale.

Notes et références

Liens externes

Colonne vertébrale
inter-épineux

Ligament inter-épineux


Paraklausitiron () je motiv u grčkoj i posebno Augustovoj ljubavnoj elegiji, kao i u trubadurskoj poeziji.

Pojedinosti grčke etimologije nisu jasne, ali općenito je prihvaćeno da znači "jadikovati pored vrata", od παρακλαίω, "žaliti pored", i θύρα, "vrata". Paraklausithyron obično postavlja ljubavnika ispred vrata svoje ljubavnice, želeći ulazak. U grčkoj poeziji situacija je povezana s komosom, veseljima mladih ljudi na otvorenom nakon opijanja na simpoziju. Callimachus koristi situaciju kako bi razmislio o samokontroli, strasti i slobodnoj volji kada je prepreka vrata uklonjena.

Latinska poezija nudi nekoliko primjera i varijacija na temu exclusus amator ("zatvoreni ljubavnik"). Horacije nudi manje ozbiljnu tužbalicu u Odama 3,10 i čak prijeti vratima u 3,26; Tibul (1,2) poziva se na sama vrata; u Properciju (1.16), vrata su jedini govornik. U Ovidijevoj Amores (1,6), govornik tvrdi da bi se rado zamijenio s vratarom, robom koji je okovan za svoj položaj, dok moli vratara da mu dopusti pristup njegovoj ljubavnici Corinni. U Metamorfozama se čini da je čuveni zid (invide obstas) sa svojom pukotinom (vitium) koja razdvaja zvjezdane ljubavnike, Pirama i Tisbu, proširenje ovog motiva. Privlačnost paraclausithyrona proizlazi iz njegovog sažimanja situacije ljubavne elegije na najosnovnije: ljubavnika, ljubljenu i prepreku, dopuštajući pjesnicima da zazvone varijacije na osnovnu temu. Ova značajka ljubavne poezije svoje podrijetlo može zahvaliti grčkoj novoj komediji; kao što je to često slučaj, znanstvenici se ugledaju na rimsku komediju kako bi nadoknadili nedostatke vrlo fragmentarnih ostataka grčkih modela, au stihovima 55 do 65 Plautovog ' Curculio je primjer kratkog, ali unatoč tome potpuno vjerodostojnog paraklauzitirona.

Motiv nije samo povijesni fenomen: on se nastavlja u suvremenom pjesmotvorstvu. Pjesma Stevea Earlea "More Than I Can Do", na primjer, daje tipičnu paraklauzitironičnu situaciju s stihovima poput "Just because you won't unlock your door /That don't mean you don't love me more" kao radi li njegova pjesma "Last of the Hardcore Troubadours", u kojoj se pjevač obraća ženi govoreći: "Djevojko, nemoj se truditi zaključavati svoja vrata / On vani viče, "Darlin' zar me više ne voliš?" Slično tome, prva dva stiha pjesme Jimija Hendrixa "Castles Made of Sand " uključuju paraklauzitironsku situaciju muškarca kojeg je izbacila ljubavnica. Isto tako, pjesma Boba Dylana "Temporary Like Achilles " sadrži mnoge značajke tipične za antički motiv (jadikovanje na vratima, dugo čekanje, prisutnost stražara kao daljnje prepreke itd.) te podsjeća na patos i retoriku rimskog elegičan paraklauzitiron.

Izvori

Starogrčka književnost

Paraklausitiron


La temporada 2012 fue la edición 7º del Intercontinental Rally Challenge. Comenzó el 23 de febrero en el Sata Rallye Açores y finalizó el 3 de noviembre en el Rally de Chipre. Fue la última temporada, puesto que en 2013 el IRC se fusionó con el Campeonato de Europa.

Calendario

Equipos

Resultados

Campeonato de pilotos

 Referencias

Campeonato de constructores
 Solo los ocho mejores clasificados de cada marca suman puntos para el campeonato.

 Referencias

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial

Temporadas del Intercontinental Rally Challenge

Temporada 2012 del Intercontinental Rally Challenge


Avrupa saksağanı (Pica pica), kargagiller (Corvidae) familyasından tarlalar, orman kenarları, parklar ve banliyölerde yaygın görülen bir kuş türü. Avrupa'da boydan boya, daha çok Asya'da ve Kuzeybatı Afrika'da üreyen yerleşik bir kuştur.

Özellikleri
Kuyruğu uzun ve sivri, tüyleri ise göz alıcı derecede siyah ve beyazdır. Başı, sırtı ve göğsü mat siyah; omuzları ve alt tarafı beyazdır. Kanatları parlak çelik mavisidir; ancak kanatlarını açtığında uçlarının oldukça beyaz olduğu görülür. Kıçı ve kuyruk sokumu siyah, kuyruğu parlak yeşil ve mordur. Güçlü, hızlı ve düzgün kanat çırpışları ile uçuşu süratlidir. Sesi kuvvetlidir ve "çak çak çak çak" diye çıkar.
Ömrünün 30 ilâ 38 yıl olduğu düşünülür. Zeki bir kuş türüdür.

Yaşam Şekli
Bir saksağanın doğumundan ölümüne kadar geçen süre çok karmaşık ve uzundur. Yapılan araştırmalarda yavru saksağanların ayaklarına bilezik takılmış ve sonuca göre ilk yıllarda saksağanların hayatta kalma olasılığı %22, ilk yılı atlatanların hayatta kalma olasılığı ise %69'dur, hayatta kalmak için 3.7 yıl  kazanmıştır. Kayıtlara geçmiş en uzun saksağan ömrü 21 yıl 8 ay'dır. Saksağanlarda ortalama yuva yapma mevsimi şubat ayının son haftasında veya mart ayının ilk haftasında başlar. Yuvanın dış iskeleti en az kalem kalınlığındaki dallardan; yuvanın iç kısmı ise kuru ot, pamuk, tüy gibi yumuşak malzemelerden oluşur. Son olarak da yuvanın daha sağlam olması ve dalları birbirine yapıştırmak içinde çamur ile yuvalarını sıvarlar. Tokyo'daki Büyük-Gagalı kargaların (Corvus macrorhynchos) yuva yapmak için kıyafet askılıkları çaldıkları ve yuvanın yumuşak malzemesi olarak da bizonların sırtına konup tüylerini yolup kaçtıkları görülmüştür. Avrupa Saksağanı'nda yuva yapımı 30-40 gün sürer. Yuvayı yaptıktan 1 haftaya yakın süre sonra yuvada 4-6 adet yumurta vardır. En az 3, en fazla 10 yumurta olduğu kaydedilmiştir. Kuluçka süresi 21-22 gündür. Dişi kuş günde 1 kere yumurtlar böylelikle yumurtadan çıkan civciv bir öncekine göre hep 1 gün daha küçüktür. Tek eşlidirler; ölene kadar aynı eşle yaşarlar, yavrulama döneminde dişi daha çok yuvada zaman geçirir ve erkek dişiyi besler. Yavrular yumurtadan çıktıktan 7-8 gün sonra gözleri açılır ve görünür şekilde tüyleri vardır; yumurtadan çıktıktan 3-3,5 hafta sonra yuvanın olduğu ağaçta 2 hafta yaşarlar, çok fazla dallara çıkıp uçma antrenmanı yaparlar ve sonrasında ebeveynleri gibi uçma özelliğine sahip olurlar ama uzun mesafe uçamazlar bu şekilde de yerde ve ağaçta 1 hafta geçirirler sürenin sonunda 6-7 haftalığa yakın olurlar ve kendini kurtaracak kadar uçabilirler. Yetişkin olmayan yavru saksağanların kuyruk tüyleri daha kısadır. Tüyleri yetişkinlere nazaran daha az parlaktır, gagasının kenarında ten renginde yumuşak bir doku vardır, ağzının içi kırmızıdır ve gözleri maviye yakındır, büyüdükçe göz rengi koyu kahverengi olur, gagasındaki yumuşak doku yok olur ve ağzının içinin bir kısmı (gaga altı), siyaha döner. 2 aylık olduklarında ebeveynleri ağızdan beslemeyi bırakır ve artık kendileri yemek bulup yemeye başlar ailesiyle birlikte yemek bulup yer. Bu şekilde cinsel olgunluğa ulaşana kadar (3-4) yıl ebeveynleriyle yaşar. Kargalarda; fiziksel,karakter ve zeka gelişimi 1 yılda tamamlanır ama üremeye hazır oldukları yaşa çok çok sonra ulaşırlar. Cinsel olgunluğa ulaştıktan sonra kalıcı olarak ebeveynlerinden, sürüsünden ayrılırlar ve kendi sürüsünü kurar, eş edinir ve yuva yapar. Bu sayede döngü tamamlanmış olur.

Kültürde saksağan
Saksağanın Avrupa kültüründe onu çok yönlü hurafelerle çevreleyen ortaklığı vardır. Genellikle konuşulan, kuşun mutsuzluk ve probleme ortaklığıdır. Bu belki de onun çok iyi bilinen huysuzluğu kadar, kaba sesi ve parlak objeleri çalma eğilimindendir. Konuyla uzaktan yakından ilgisi olmayan söylemi tanımlamak için Türkçede "Dam üstünde saksağan, vur beline kazmayı!" deyimi kullanılır.

Folklor
 İsveç'te, kuşun büyücülük ile bağlantılı olacağı kabul edilir.
 İngiliz adalarında, Devonshire'de saksağanlar kötü talih ile ilişkilendirilir,
 İskoçya'da, bir saksağan, evin penceresinin yanında ise ölümden haber verir.
 Alman folklorunda saksağan aynı zamanda bir hırsız olarak görülür.
 Çin kültüründe, saksağan en popüler kuşlardan biridir. İyi haber ve talihin habercisi olarak görülür. Gerçekte, onun Çince'deki isminin anlamı sevinç kuşudur.

Saksağan şiiri
Büyük Britanya ve İrlanda'da yaygın geleneksel şiir belgeleri mitlerde (ciddi şekilde
inanıldığı açık değildir) saksağanların geleceği tahmin ettiği görülür. Bu ne kadar görüldüğüne bağlıdır. Şiir üzerine pek çok bölgesel varyasyonlar vardır. Bunun anlamı kesin ve açık bir varyasyon vermek imkânsızdır.

Carpe Jugulum'da Terry Pratchett'e göre saksağan hakkında pek çok şiir vardır. Fakat bunların hiçbiri çok güvenilir değildir. Çünkü onlar saksağanları bilen toplum değildir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 European Magpie videos

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Saksağanlar
Asya kuşları
Avrupa kuşları
Kuzey Amerika kuşları
Türkiye'deki kuşlar
1758'de tanımlanan kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Avrupa saksağanı


Hasan Gemici, (d. 1927, Samsun - ö. 25 Haziran 2001, Kocaeli) Olimpiyat Oyunları Şampiyonu Türk Güreşçi.

1949 yılında İzmit'te güreşe başladı. 1951 yılında İskenderiye Mısır'da Serbest stilde 52 Kg Akdeniz Oyunları 1., 1952 yılı Helsinki Olimpiyatlarında Serbest stilde 52 Kg'da 1. oldu.

Kendine has en iyi uyguladığı güreş teknikleri "ters sarma"dır. 1955 yılında güreşi bıraktı. Daha sonra Romanya'da antrenörlük yaptı.

Hasan Gemici, 25 Haziran 2001 yılında Kocaeli'nde kronik böbrek yetmezliği sebebiyle öldü. Beş çocuk babasıdır.

Kocaeli'nde adına bir spor salonu yaptırılmıştır.

Kaynakça
 Güreş Dosyası

1927 doğumlular
2001 yılında ölenler
Türk erkek güreşçiler
1952 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
Altın Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
Türk Olimpiyat güreşçileri
Resim aranan sporcular
Samsun doğumlu sporcular
Kocaeli'de ölenler
1951 Akdeniz Oyunları güreşçileri
Altın Olimpiyat madalyalı güreşçiler

Hasan Gemici (güreşçi)


Rio (, Río, formerly , Rhíon; Latin: Rhium) is a town in the suburbs of Patras and a former municipality in Achaea, West Greece, Greece. Since the 2011 local government reform it is part of the municipality Patras, of which it is a municipal unit. The municipal unit has an area of 98.983 km2. The municipal unit had a population of 14,622 in 2011. The campus of the University of Patras and the Casino Rio is located in Rio.

Geography

Rion is the northernmost municipal unit of the Peloponnese peninsula. It stretches along the southeastern coast of the Gulf of Patras, about 7 km northeast of Patras city centre. The nearby Strait of Rio, crossed by the Rio–Antirrio bridge, separates the Gulf of Patras from the Gulf of Corinth to the east. The town is dominated by the Panachaiko mountain to the southeast.

Town layout

The town centre is also known as Agios Georgios Riou. This is where the Rio railway station, on the line from Patras to Corinth, is located. The quarter Kastellokampos lies to the southwest of the centre. The ferry terminals, with services to Antirrio, are in the north, on both sides of the Rio–Antirrio bridge. There is a large fortress with bastions next to the bridge. The campus of the University of Patras and the hospital lie in the southeast, across the Greek National Road 8A. There are sandy beaches along the coast, and a port north of town centre.

Subdivisions
The municipal unit Rio is subdivided into the following communities (constituent villages in brackets):
Agios Vasileios
Aktaio
Ano Kastritsi
Arachovitika (Arachovitika, Kato Arachovitika)
Argyra
Drepano
Kato Kastritsi (Kato Kastritsi, Magoula)
Pititsa
Platani
Psathopyrgos (Psathopyrgos, Kato Rodini)
Rio
Sella

History

The name Rio (and its older form Rhion) derives from the Greek  (rhion), generally meaning "jutting part", perhaps from  (rhis), meaning "nose", but also "spur of land". The earliest attested form of the word is the Mycenaean Greek , ri-jo, written in Linear B syllabic script.

The site of Rio has been a strategic point since antiquity. Early 19th century, there stood an old Turkish castle (the "Castle of the Morea") at the cape, with a small settlement outside its walls.

Government

The mayors of the municipality were:

 Vasileios Zervas (1998–2006)
 Christos Liakopoulos (2006–2010)

Population

Gallery

See also

List of settlements in Achaea

References

External links
Municipality of Rio
GTP - Rio
GTP - Municipality of Rio
GTP - Ancient Rhium

Populated places in Achaea
Patras

Mediterranean port cities and towns in Greece

Rio, Greece


«Colgado de un sueño»  fue el primer sencillo de un disco homónimo de Serafín Zubiri. El sencillo fue lanzado en abril de 2000, y poco después el álbum.

Eurovisión 2000
Con este tema, Serafín participó en Eurocanción 2000, la primera selección pública para el Festival de Eurovisión que TVE realizaba desde 1976. Serafín alcanzó la primera posición superando a canciones como "Sueño su boca", de Raúl, o "Alcanzarás la luna" de Alazán. De esta manera, Serafín representó por segunda vez a España en el Festival de Eurovisión, que se celebró en el Globen Arena de Estocolmo, Suecia, el mismo país a donde había acudido en 1992. Finalizó en la 18.ª posición de 24 participantes con 18 puntos, otorgados por Chipre (10), Rumanía (5), Rusia (2) y Suiza (1). El festival tuvo una cuota de pantalla en España del 34,8%, la más alta desde 1995, año en el que el autor del tema de TVE también fue Chema Purón.

Véase también
 Anexo:Canciones de España en el Festival de la Canción de Eurovisión

Referencias

Canciones de España de 2000
Sencillos debut de 2000
Canciones de Eurovisión 2000
Sencillos de Serafín Zubiri
Canciones de Eurovisión de España
Canciones sobre los sueños

Colgado de un sueño


El número 65 de "Vampirella", en su versión estadounidense, se publicó en diciembre de 1977, con el siguiente contenido:

Portada de Enrich Torres
Vampirella: The Mad King Of Drakulon, 10 p. de Bill DuBay/José Gonzalez
En "Jugando al escondite" ("A Game of Hide and Seek"), 8 p. de Roger McKenzie/Leo Durañona, la joven Elisabeth descubre el misterio de la Casa Coron, a la que había sido invitada junto a otras cinco personas con vistas a recibir una herencia. Sin embargo, un avejentado Eric Coron, no solo les recibe, sino que les retiene en la casa, comunicándoles que donará sus bienes solo a aquel o aquellos que le maten, pero que él a su vez también intentará matarlos.
Mystery Of The Strangled Stockbroker, 8 p. de Gerry Boudreau/José Ortiz
"La favorita" ("The Pharaoh's Lady"), 8 p. de Nicola Cuti/Luis Bermejo narra una historia ambientada en el Antiguo Egipto, la de la joven Isisi, quien tras ser acogida por el faraón, orquesta la muerte de este rey y de su esposa, para poder ocupar su lugar en la cámara secreta de la vida de la pirámide, lo que le otorgaría la divinidad.
This Brief Interruption, 8 p. de Bruce Jones/Leopold Sanchez
Goodbye, Norma Jean, 9 p. de Bill DuBay/Rafael Auraleon

Bibliografía

Enlaces externos
 The Warren Magazines Index por Richard J. Arndt. (en inglés)

65

Vampirella número 65


Pablo Mazzoni Morosoli (Minas, Lavalleja, 6 de enero de 1961) es un político uruguayo que pertenece a Marcha Frenteamplista de Lavalleja (MFL) e integra el sector "Compromiso Frenteamplista" (lista 711 – Frente Amplio). Se desempeñó como diputado por el departamento de Lavalleja.
Integró la comisión permanente de Asuntos Internos y la comisión especial para el Estudio del Cooperativismo de la Cámara de Representantes.

Biografía
Pablo Mazzoni nació el 6 de enero de 1961 en la ciudad de Minas, capital del departamento de Lavalleja, siendo el menor de tres hermanos que componen la familia Mazzoni - Morosoli.
Tanto por parte de su padre como de su madre, proviene de ascendientes suizos-italianos.
Es nieto del escritor Juan José Morosoli. A través de su infancia el sentimiento hacia su tierra se manifiesta en cada una de sus actividades encaminadas a tratar de mejorar y engrandecer todo aquello que potencie el departamento.
Cursó sus estudios primarios en la vieja escuela n.º 1 de Prácticas Artigas y sus estudios secundarios en el liceo departamental, hoy liceo Eduardo Fabini.
Terminada la Secundaria viajó a Montevideo para iniciar sus estudios en la Facultad de Veterinaria en 1980.
RDurante el desarrollo de la carrera, trabajó en fábricas de distintas características donde desarrolló un fuerte compromiso social.
Está casado con Ariana Bentos (subdirectora del Hospital Vidal y Fuentes) y tiene dos hijos mayores.

Trayectoria política
En la década del 80 comenzó su militancia en el gremio estudiantil de la Facultad de Veterinaria (ASCEEP-FEUU) y políticamente a través del Frente Amplio, todavía proscripto e ilegalizado.
Fue a través de estos tiempos que participó en variadas movilizaciones contra la dictadura. Participó activamente en el voto por el NO contra el proyecto constitucional de 1980, apoyó el voto en blanco en las internas de 1982 y el voto verde en 1987 contra la ley de impunidad.
Siempre pensando en volver a su Minas natal para tratar de hacer algo por su departamento, así lo hace en 1990 cuando culmina su carrera de doctor en veterinaria.
Luego de volver a Minas comenzó un trabajo social vinculado a la participación en distintas actividades deportivas, comisiones de fomento, relacionadas con su profesión, etc.
Su militancia política lo llevó primero a ser presidente de la Mesa Política de Frente Amplio de Lavalleja durante tres años.
Posteriormente, en el año 1998, es uno de los fundadores del grupo departamental Marcha Frenteamplista de Lavalleja.
Encabezó la lista a la Junta Departamental en 1999 y fue elegido edil, cargo para el que es reelecto nuevamente en 2005 y en el que se desempeñó hasta 2009.
En ese año, a través de un acuerdo, integra el Espacio 609, asumiendo la diputación el 1 de octubre de 2011.

Actualidad
A fines de 2013, Mazzoni se acercó al sector Lista 711, que lidera Raúl Fernando Sendic.

Referencias

Enlaces externos
 Bentos/
http://www.youtube.com/user/DIPUTADOFALAVALLEJA
http://www.facebook.com/pages/Diputado-Frente-Amplio-Lavalleja/156894101013016
https://web.archive.org/web/20100115145208/http://www.parlamento.gub.uy/forms2/asest2.asp?EnMemoria=s&Cuerpo=D&Comision=74
https://web.archive.org/web/20150924105148/http://www.parlamento.gub.uy/palacio3/legisladores/legislador.asp?id=4709954

Nacidos en Minas
Diputados de Uruguay
Políticos del Frente Amplio (Uruguay)

Pablo Mazzoni


Emanuel Emegha, né le  à La Haye aux Pays-Bas, est un footballeur néerlandais, qui évolue au poste d'avant-centre au RC Strasbourg.

Biographie

En club
Né à La Haye aux Pays-Bas, Emanuel Emegha est formé par le Sparta Rotterdam et évolu au poste de buteur. Il joue son premier match en professionnel le 13 septembre 2020, lors de la première journée de la saison 2020-2021 d'Eredivisie contre l'Ajax Amsterdam. Il entre en jeu lors de cette rencontre perdue par son équipe sur le score de un but à zéro. Il inscrit son premier but en professionnel lors d'une rencontre de championnat face au Vitesse Arnhem. Il entre en jeu à la place de Sven Mijnans lors de cette rencontre remportée par son équipe sur le score de trois buts à zéro.

Le 31 janvier 2022, il s'engage en faveur du club belge de Royal Antwerp FC. Il signe un contrat courant jusqu'en juin 2026.

Le , Emanuel Emegha rejoint l'Autriche pour s'engager en faveur du Sturm Graz. Il signe un contrat courant jusqu'en juin 2026. Le , Emegha se fait remarquer en réalisant un doublé contre le SC Rheindorf Altach. Buteur après son entrée en jeu, il contribue à la victoire de son équipe par quatre buts à zéro.

Le 22 juillet 2023, Emanuel Emegha rejoint la France en s'engageant en faveur du RC Strasbourg. Il signe un contrat de cinq ans, soit jusqu'en juin 2028.

En équipe nationale
Emanuel Emegha représente l'équipe des Pays-Bas des moins de 19 ans depuis 2021, il marque notamment un doublé contre la Moldavie le 10 novembre, contribuant à la victoire des siens (4-0 score final).

Vie personnelle
Né aux Pays-Bas, Emanuel Emegha est né d'un père Togolais et d'une mère Nigérianne.

Références

Liens externes

Footballeur néerlandais
Joueur du Sparta Rotterdam
Joueur du Royal Antwerp FC
Joueur du SK Sturm Graz
Joueur du Racing Club de Strasbourg
Naissance en février 2003
Naissance à La Haye

Emanuel Emegha


نيقولا جوزيف كونيو  (26 فبراير 1725 — 2 أكتوبر 1804) . كونيو مهندسا في المدفعية الفرنسية هو أول من اخترع عربة تمشي ذاتيا بدون مساعدة خارجية عام 1769 ، وكانت تعمل بالبخار و لذلك فإن غلاية الماء فيها كانت تجعلها ثقيلة جدا فكانت قيادتها صعبة سرعتها تتراوح بين 3 إلى 4 كيلومترات في الساعة . وسبب إنتاجها هو رغبته في جر المعدات الحربية الثقيلة بها . اخترع هذه المركبة لنقل المعدات الحربية والأسلحة الثقيلة .

انظر أيضًا
 سيارة
 المحرك البخاري
 محرك

روابط خارجية

مراجع

مهندسون فرنسيون في القرن 18
أشخاص من نهر الميز
أعلام الثورة الفرنسية
رواد السيارات
مخترعون فرنسيون
مركبات برية بخارية
مهندسو ميكانيك فرنسيون
مهندسون فرنسيون
مواليد 1725
وفيات 1804
وفيات في باريس
مخترعون فرنسيون في القرن 18

جوزيف كونيو


An Festuca circummediterranea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Erwin Patzke. An Festuca circummediterranea in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca circummediterranea


Münster es un municipio de Alemania, situado en Suabia Baviera en el Distrito de Danubio-Ries y miembro de la Rain  Administración de la Comunidad Rain.

Geografía

Munster está ubicado en la región de planificación de Augsburgo.

Expansión de la superficie municipal

El municipio se compone sólo del barrio Munster. Del municipio Munster son los personajes Hemert y Sulz.

Comunidades
 Fuego (comunidad de la zona libre), barrio de Donau-Ries
 Ellgau (distrito de Augsburgo)
 Holzheim (Donau-Ries) (Landkreis Donau-Ries)
 Rain (Lech) (Landkreis Donau-Ries)
 Thierhaupten (Landkreis Augsburgo)

Historia
Münster es considerada producto de un monasterio fundado por monjes de origen irlandés y escocés. Posteriormente perteneció a la oficina de cuentas del Tribunal Regional de Múnich y Baviera como parte de electorado de Rain. Hasta 1803, el monasterio cisterciense fue el principal propietario de tierras pero tras secularización, Niederschönenfeld ocupó su lugar. En el curso de las reformas administrativas, en  Baviera, el edicto de 1818, lo constituyó en el pueblo independiente de Münster. Hasta el 1 de julio de 1972 perteneció al distrito de Münster Neuburg en el Danubio y en el curso de la reforma municipal en Baviera, fue incluido en el Distrito de Danubio-Ries. Munster también perdió el distrito de Altenbach y hacia el sur los distritos adyacentes de, Thierhaupten y Königsbrunn.

Población y Desarrollo
En el área de la comunidad fueron 1970 735, 856 y 1987, luego en el año 2000 contaba con 1.028 habitantes.

Política
Primero Fue alcalde de 1978 a 1994 Konrad Dumberger y desde 1994 hasta 2008 Alois Stuber. ¿Cuándo fue las últimas elecciones locales el 1 de 05 2008 Gerhard Pfitzmaier (sin competencia) 1 Elegido alcalde.

Los ingresos tributarios municipales en 1999 ascendieron al equivalente de € 325.000, de los cuales ascendieron a los recibos de impuestos de negocios (neto) equivalente a 9.000 €.

Economía e Infraestructura

Economía, la agricultura y la silvicultura
Fue en 1998 según las estadísticas oficiales en el sector manufacturero y el 14 en el comercio y el transporte, sin cotizaciones a la seguridad social en el lugar de trabajo. Cotizaciones al seguro social en el país, fue 357a en total Tanto en la fabricación y en la construcción hubo una operación. Además, había 37 granjas en 1999, con una superficie agrícola de 1.046 hectáreas, de las cuales 845 hectáreas de tierra cultivable. La comunidad ha sido económicamente al comienzo de la 21 ª Siglo, se desarrolló muy positivamente, el número de empleados de la seguridad social en el lugar de trabajo aumentó de 31 en 2000 a 168 en 2007. Los empleados sujetos a 2007 se muestran en las estadísticas con 461.

Educación
Existen los siguientes servicios (desde 2010):
 Las escuelas infantiles: una con 50 plazas, 36 asientos que actualmente ocupa
 Escuela Primaria en Holzheim (3 km), la escuela media y secundaria en Rain (9 millas)

Enlaces externos

 Sitio Web = www.gemeinde-muenster.de
 comunidad Münster / Lech
 Estadísticas Oficiales

Localidades del distrito de Danubio-Ries

Münster (Baviera)


Varenne () is a station on Line 13 of the Paris Métro. Located in the 7th arrondissement, it is named after the Rue de Varenne.

History
The station opened on 20 December 1923 as part of the original section of Line 10 between Invalides and Croix-Rouge (a station east of Sèvres-Babylone, which was closed during World War II). On 27 July 1937 the section of Line 10 between Invalides and Duroc was transferred to become the first section of the old Line 14, which was connected under the Seine and incorporated into Line 13 on 9 November 1976.

The Rue de Varenne runs east from the station. It has been closely associated with the Government of France, since the President of the Council of Ministers (equivalent to Prime Minister under the Third and Fourth Republics) settled in the nearby Hôtel Matignon in January 1935. Other ministries are also located in the private mansions of the district. During World War II, the station was closed because the government was in Vichy and the private mansions, which had housed ministries, were deserted. Since the establishment of the Fifth Republic in 1958, the Hôtel Matignon has been the official residence of the Prime Minister of France.

Nearby are the Musée Rodin (Rodin Museum) and Les Invalides.

Station layout

Gallery

References
Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 7th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1923

Varenne station


Venus er en dansk dokumentarfilm fra 2017 instrueret af Lea Glob og Mette Carla Albrechtsen.

Handling
To kvindelige instruktører efterlyser kvinder til erotisk film - baseret på deres egne seksuelle oplevelser. 100 nysgerrige kvinder reagerer på annoncen og dukker op til en audition, men dagen tager en uventet drejning. Langsomt begynder kvinderne overtage de planlagte interviews med deres meget personlige fortællinger. I det umiddelbare og intime rum åbner kvinderne sig, og gennem deres ærlighed og direkte væremåde, fornemmes der et potentiale til at genskabe sproget omkring kvinders seksualitet.
Filmen, med en meget humoristisk og filosofisk tilgang, stiller flere spørgsmål end den besvarer. Kvinderne viser sårbarhed, styrke og mod. Vi oplever, hvordan de gennem historierne forsøger at finde hoved og hale i deres irrationelle seksuelle lyster i et ellers oplyst og civiliseret samfund. 'Venus' undersøger, hvordan en ny generation af yngre kvinder anno 2016 opfatter sig selv som seksuelle væsener.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2017

Venus (dokumentarfilm)


Buthidaung (em Birmanês: ဘူးသီးတောင်မြို့; MLCTS: bu:si:taung mrui., pronunciado [búðídàʊɰ̃ mjo̰]) é uma cidade no estado de Arracão, na parte mais ocidental de Myanmar (antiga Birmânia). É a sede administrativa do município de Buthidaung. Buthidaung fica na margem oeste do Rio Mayu e sofreu graves inundações em junho de 2010 e julho de 2011. Buthidaung fica a 25 km ao sul de Maungdaw. As duas cidades são conectadas por dois túneis através das montanhas Mayu que foram construídos em 1918.

Durante os confrontos no estado de Arracão do Norte em 2016-17, três delegacias de polícia em Buthidaung teriam sido cercadas por insurgentes do grupo étnico Ruainga. Como resultado dos confrontos em Buthidaung e em grande parte dos arredores, muitos ruaingas deixaram suas casas.

Cidades de Mianmar

Buthidaung


Ayase may refer to:

Places
Ayase, Kanagawa, Japan
Ayase, an area in Adachi, Tokyo, Japan
Ayase Station, train station in Adachi, Tokyo

People
Ayase (music producer) (born 1994), Japanese vocaloid producer
, Japanese actress
, Japanese footballer

Characters
Megumi Ayase, a character from Creamy Mami, the Magic Angel
Yue Ayase, a character from Negima!?
Yukiya Ayase, a Yaoi uke character from No Money
Ayase Ayatsuji, a character from Chivalry of a Failed Knight
Ayase Aragaki, a character from Oreimo
Eli Ayase, a character from Love Live!
Chihaya Ayase, the main character from Chihayafuru
Hanabi Ayase, a character from Age 12
Ayase Shinomiya, a character from Guilty Crown

Japanese-language surnames

Ayase


Hfz. Sherif Langu (1877. – 9. ožujka 1955.), albanski teolog i političar, treći po redu veliki muftija Muslimanske zajednice Albanije. Bio je jedan od delegata Albanske deklaracije o neovisnosti.

Izvori

Vanjske poveznice

Velike muftije Albanije
Albanski islamski teolozi
Albanski političari

Sherif Langu


Harrisburg Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Harrisburg Township (Illinois)
 Harrisburg Township (Iowa)

Harrisburg Township


Les relations entre la Palestine et le Salvador désignent les liens, échanges, confrontations, collaborations et rencontres, d'ordre économique, diplomatique, et culturel, qu'ont entretenus hier et entretiennent aujourd'hui la Palestine et le Salvador.

Les deux nations entretiennent des relations amicales, dont l'importance est centrée sur l'histoire de la migration palestinienne vers le Salvador. Il y a une communauté d'environ 60 000 à 100 000 personnes d'origine palestinienne au Salvador.

Historique
Entre 1892 et 1918, plus de 90 palestiniens, principalement de Bethléem, arrivent au Salvador et s'installent dans le pays. Beaucoup échappent à la conscription dans l'armée ottomane et à la Première Guerre mondiale. Au fil du temps, davantage de palestiniens arriverent au Salvador et travaillent dans diverses industries du pays. En 1933, le gouvernement salvadorien adopte une loi interdisant toute nouvelle immigration des pays du Moyen-Orient au Salvador. En 1947, le Salvador s'abstient de voter le plan de partage des Nations unies pour la Palestine.

En mai 2009, le président salvadorien d'origine palestinienne, Antonio Saca, effectue une visite dans la ville de Bethléem en Palestine. Pendant qu'il est sur place, il déclare que "la Palestine doit exister, mais Israël doit également avoir des frontières sûres, c'est la position que le pays continuera à maintenir vis-à-vis du peuple palestinien et du peuple juif". Pendant son séjour à Bethléem, le président Saca rencontre le Premier ministre palestinien Salam Fayyad. Au cours de leur rencontre, les deux dirigeants discutent des relations entre les deux nations et le premier ministre palestinien remercie le président salvadorien pour la décision de son pays de déplacer l'ambassade salvadorienne de Jérusalem à Tel Aviv en 2006 .Pendant son séjour à Bethléem, le président Saca rencontre la communauté salvadorienne résidant en Palestine.

En octobre 2011, le président palestinien Mahmoud Abbas effectue une visite officielle au Salvador. Pendant son séjour au Salvador, le président palestinien rencontre le président salvadorien Mauricio Funes. Au cours de leur rencontre, le président Funes déclare: "Nous voulons renforcer nos relations avec la Palestine... et contribuer au rétablissement des pourparlers entre la Palestine et Israël". Le président salvadorien reconnaît officiellement la Palestine comme un pays indépendant. En mai 2013, le Salvador et la Palestine établissent des relations diplomatiques avec la visite du ministre palestinien des Affaires étrangères Riyad al-Maliki au Salvador. En octobre 2018, la Palestine ouvre une ambassade résidente à San Salvador et nomme un ambassadeur dans le pays.

En 2019, Nayib Bukele, d'origine palestinienne, est élu président du Salvador.

Missions diplomatiques
 Le Salvador est accrédité en Palestine depuis son ambassade à Tel-Aviv, en Israël, et dispose d'un consulat honoraire à Bethléem.
 La Palestine a une ambassade à San Salvador.

Notes et références

Palestine
Salvador

Relations entre la Palestine et le Salvador


Marta Arruda foi uma radialista, militante do movimento negro e movimento feminista,  teve um programa com ampla audiência na década de 80, usou do seu espaço para denunciar a discriminação contras mulheres negras. Fico conhecida  por denunciar a falta de mulheres negras compondo Conselho Estadual da Condição Feminina (CECF). Desempenhou um papel crucial, já que sua denuncia sobre  a ausência de mulheres negras no CECF, repercutiu na alteração do corpo do CECF e na criação de coletivos do feminismo negro. Seu ativismo cruzou caminho com grandes figuras como Sueli Carneiro

Conselho Estadual da Condição Feminina (CECF)
O Conselho Estadual da Condição Feminina (CECF), surgiu em São Paulo na década de 1983, no período de redemocratização brasileira, visava discutir a condição da mulher, promover debates  e propor projetos de políticas públicas que ampliassem os direitos das mulheres. Incialmente buscou atuar em âmbito, municipal, estadual e federal. Foi marcado por crises internas: entre as diversas demandas do movimento social constatou-se a ausência de mulheres negras compondo o CECF. Dentre as 32 mulheres que compunham o CECF nenhuma delas era negra. A radialista Marta Arruda foi a principal expoente da denúncia do que não haviam mulheres negras integrando o CECF, denunciou as barreias colocadas as mulheres negras para participarem no CECF e o processo de silenciamento que sofriam.  Suas denuncias sobre a invisibilidade da mulher negra no CECF em sua programa de rádio foi extremamente importante para ventilar o assunto, engajando diversas outras mulheres negras ativistas como Sueli Carneiro e Thereza Santos o que resultou na inclusão de mulheres negras no CECF e a criação de um coletivo feminista de mulheres negras.

Referências

Ativistas antirracismo
Ativistas do movimento negro do Brasil
Radialistas do Brasil
Feministas do Brasil

Marta Arruda


Juan Campisteguy Oxcoby (7. rujna 1859. – 4. rujna 1937.) bio je urugvajski vojnik, odvjetnik i predsjednik Urugvaja.

Biografija
Rođen je u Montevideu u vojničkoj obitelji.

Godine 1887. završio je studij prava, sudjelovao je u Quebrachoj revoluciji, pisao u novinama El Día. Bio ministar unutarnjih poslova od 1903. do 1904. godine, a od 1905. godine, bio je predsjednik urugvajskog senata.

Campisteguy je prije bio bliski politički saveznik dugogodišnjeg predsjednika Urugvaja Joséa Batlle y Ordóñeza, ali je nakon suradnje održavao neovisniji politički odnos unutar urugvajske stranke Colorado .

Bio je član Nacionalnog upravnog vijeća 1921. godine, a 1927. godine bio je izabran za predsjednika Urugvaja 1931. Za njegovog mandata žene su 1927. godine put glasale na lokalnim izborima i to za vrijeme referenduma u Cerro Chatu.

Campisteguya je na mjestu predsjednika naslijedio Gabriel Terra .

Preminuo je u Montevideu 1937. godine.

Literatura
 Lindahl, Göran E., Urugvajski novi put: Studija politike tijekom prvog Colegiada, 1919–33 (1962)

Izvori

Urugvajski predsjednici
Urugvajski pravnici
Životopisi, Montevideo

Juan Campisteguy