Forhistorien på det tibetanske plateau begynder ifølge den gængse forståelse af begrebet forhistorie med den første menneskelige bosættelse og varer indtil det tidspunkt, hvor de skriftlige kilder om området begynder at blive tilgængelige, globalt er dette perioden på 25.000 f.Kr. indtil midten af det syvende århundrede efter Kristus.

Betingelser på plateauet

Ca. 50.000 f.Kr. var der et gletsjerpræget marskland på plateauet. Temperaturerne var koldere end nu. Overfladevand og vegetation var knap og meget af plateauet var bart. Bjergene på plateauet var dækket af is, men i relativt store områder omkring disse bjerge var periglaciale forhold gældende.

Mellem 50.000 f.Kr. og 25.00 f.Kr. begyndte de klimatiske forhold at forbedres en smule. Gletsjere trak sig tilbage, nedbøren forøgedes, og som følge heraf steg vandstanden i bjergsøerne. Ligeledes steg temperaturen. Som et resultat heraf blev ørkenen afløst af steppe. Følgen af disse forandringer var, at der også skete en markant stigning i antallet af hovdyr på plateauet. Fra 25.000 f.Kr. indtraf imidlertid en ny afkøling og vækst af gletsjerne.

Indtil slutningen af det tyvende århundrede var nogle forfattere af den opfattelse, at hele plateauet skulle have været dækket af en iskappe under det sidste glaciale maksimum (22.000-18.000 f.Kr.). Forskningen i det 21. århundrede har imidlertid vist, at dette ikke var tilfældet, og at stigningen i gletsjere var et regionalt fænomen på dele af plateauet. Men klimaet blev koldere. Steppeområderne forsvandt, og plateauet havde et tørre klima og en kold ørken. Klimamodellerne viser en gennemsnitlig årlig temperatur i perioden fra 12 til 2 °C lavere end nutiden. Det sidste glaciale maximum var også begyndelsen på en udtørringsproces på plateauet. Dette er den mere generelle tendens. Men der er igen både regionale variationer og tendenser i hovedtendensen.

På den nordlige del af plateauet indledtes mellem 15.000 og 13.000 f.Kr. dannelsen af klitter. Den østlige del var mellem 13.000 og 10.000 f.Kr. fugtigere og varmere. Som følge heraf indvardrede nåletræer i dalen. I den sydvestlige del af plateauet var der løvskove. Imidlertid vendte tørre betingelser tilbage, en udvikling som intensiveres til mellem 4.000-3.000 f.Kr. Denne tendens blev imidlertid afbrudt af fugtige perioder mellem 9.000 - 8.200 f.Kr. og 7.000-6.200 f.Kr. I disse perioder var nåletræernes udbredelse også indskrænket til mere beskyttede miljøer.

Det er klart, at fra 6.000 f.Kr. indtraf en nedgang i omfanget af skovene på plateauet. Der er forfattere, som tilskriver dette til menneskelig aktivitet. Igen kan en ændring i klimaet imidlertid ikke udelukkes, da fra 3.000 f.Kr. skal være sked en nedgang i nedbøren, ligesom temperaturerne igen blev koldere.

Menneske tilstedeværelse på plateauet i Palælitikum

Ved kanten af plateauet blev der fundet fossile rester, både af arkaiske Homo sapiens og af moderne mennesker i Yunnan og Shaanxi. På plateauet er sådanne fund ikke hidtil blevet gjort. I det 20. århundrede var der vforfattere, der satte starten på menneskelig tilstedeværelse på plateauet til 50.000 f.Kr. Moderne vestlige forfattere antager imidlertid ankomsten af de første folk på plateauet til perioden mellem 25.000-30.000 f.Kr.

Siden 1975 har der været et par snesevis af steder tilskrives de sene paladser. Men radiometrisk dateringer er kun tilgængelige i nogle få tilfælde og kun få steder foreligger der dateringer, der modsvarer de standarder, som vestlige arkæologer kræver for at anse dateringerne som pålidelige. I Tsaidam-bassinet er stenknive, instrumenter til behandling af huder og jagtvåben. Den mest pålidelige dating er mellem 22.000 og 18.000 f.Kr. I 1995 blev der omkring 85 kilometer nordvest for Lhasa fundet et sted med 19 fodspor og hænder i et lag travertin. Baseret på optisk stimuleret luminescens blev der fundet en dato mellem 21.700-20.600 f.Kr.

Migration i tilknytning til plateauet

Det begrænset antal steder med en pålidelig dating gør det svært at bestemme migrationsstrømmene til plateauet. Der er forfattere, der på grundlag af forskning med mitokondrie-DNA har opstillet teorier om de oprindelige indbyggere på det sibiriske plateau eller i det mindste deres nordasiatiske oprindelse. Selv om den undersøgte befolkning er lille, er de fleste vestlige forfattere tilbøjelige til at tage resultaterne alvorligt.

Brantingham, en amerikansk antropolog, har udviklet en anden model baseret på arkæologiske fund i Nordasien. Denne model tager hensyn til eksistensens fysiologiske udfordringer ved høje højder. Mennesket som art er ikke tilpasset til livet ved høje højder på mere end 5.000 meter over havet. For at forblive permanent i en sådan højde er tilpasninger i adfærd samt i kulturelle og fysiologiske vilkår nødvendige.

Baseret på disse typer koncepter formulerer Brantingham og andre migration i tre trin til plateauet. Det første skridt bringer en befolkning fra Nordasien til lavlandet i det nordvestlige Kina mellem 29.000 og 25.000 f.Kr. Det andet trin bringer efterkommere af denne befolkning til området Kokonor og øst for Qinghai i en højde på ca. 3.500 meter. Det kan have været omkring 25.000 f.Kr., men i det mindste før den koldeste periode i sidste istid. Under disse to trin skal fysiologisk tilpasning til højhøjdeforholdene være påbegyndt. Mellem 23.000 -22.000 f.Kr. så skal det tredje trin ske til det endnu højere centrale plateau.

Der er indtil videre næsten ingen arkæologiske opdagelser på plateauet mellem 11.000 og 6.000 f.Kr. I mangel af forskningsmateriale kan der kun laves antagelser om mulige kulturelle ændringer og tilpasninger i perioden efter sidste glaciale maksimum. Tilstedeværelsen af folk på plateauet efter denne periode må have været meget lille. Ny bosættelse af mennesker på plateauet ville være sket mellem 12.000 og 10.000 f.Kr. og formodes at være fundet sted i en række floddale.

Der er en række præ-keramiske steder, der dateres til postglacial og præ-neolitisk periode. De fleste af disse steder indeholder mikroletter. Men her mangler også systematisk forskning i mikroteknologi teknologi. Således kan der næppe drages nogen konklusioner baseret på dette materiale hvad angår kulturelle ændringer eller tilpasninger.

Den neolitiske periode

Den neolithiske periode i Kina kan karakteriseres ved af fremkomsten af faste bopladser, lertøj, jorddyrkningsredskaber, dyrehold og akvakultur. Dette gælder også situationen på det tibetanske plateau. Der er dog også betydelige forskelle, og perioden på plateauet varede betydeligt længere end i Kina.

En række steder er blevet undersøgt intensivt. Den første undersøgte bosætning på plateauet er Karuo nær byen Chamdo. Mere end 7000 genstande er blevet fundet. Keramiske former som skåle og kar har dekorative, ofte geometriske motiver. Den største del er dog kun delvis brændte. Derudover er der fundet tusindvis af mikroliter og benværktøjer som nåle, kamme, spindetene samt smykker som bøjler og armbånd. Stedet skal have været beboet i tiden mellem 4.000 og 2.000 år f.Kr. Indbyggerne skal have været afhængige af både afgrædedyrkning og indsamling af mad. Sandsynligvis blev svin allerede holdt som tamdyr.

En anden vigtig fundlokalitet på plateauet er Qugong, ca. 10 km nord for den nuværende Lhasa. Menneskelig besættelse er her fra en væsentlig senere periode end i Karuo. Stedet skal være beboet fra omkring 1750 f.Kr. og være forladt omkring 1100 f.Kr. Der er allerede en betydelig overlapning med Kinas bronzekulturer, såsom Qijia kultur, Siwa culour og Xindian kultur i området for den nuværende Gansu provins.

Den fundne keramik udviser lignende stilegenskaber som hos Karuo, men er allerede af meget bedre kvalitet. Også her findes mikrolit- og benværktøjer. Der er kun fundet én bronzegenstand, et spydspids. I perioden indtil omkring 1100 f.Kr. samt et stort antal grave datoer senere i området. De fleste grave stammer fra bronzeperioden. I en af disse grave blev der fundet et bronzespejl, der var fjernet fra dets centralasiatisk oprindelse og dateret mellem 800 og 500 f.Kr.

De fleste forskere, der arbejdede med Qugong-materialet, antager, at denne kultur stammer fra Karuo og kan betragtes som en indfødt tibetansk udvikling. Det kan udledes af graverne, at der næppe var nogen form for social stratificering.

Mere generelt kan fra fund af grave på plateauet udledes det op til omkring 1.800 f.Kr. Ingen væsentlig social stratificering havde fundet sted. Dette står i skarp kontrast til udviklingen i lavere beliggende områder ved kanten af plateauet.

Qugong skal have handelsforbindelser med kulturer i Sichuan og muligvis Centralasien, og teknologisk viden som metalbearbejdning i bronze skal have været introduceret på platformen i den periode.

Tibetanernes oprindelse

Det mest kontroversielle spørgsmål om den neolithiske periode, især på det centrale plateau, er debatten om oprindelsen af hvad der nu er tibetanerne. En række modeller er baseret på en kombination af genetiske data, arkæologiske fund og sproglig forskning. De fleste af disse modeller er baseret på en befolkning af tibetansk-burmesiske talende folk, deromkring 11.000 f.Kr. har været til stede i det nuværende Sichuan. Denne befolkning må have været kilden til de tidlige neolitiske grupper, der flyttede mod plateauet. Modellerne adskiller sig fra antagelsen af de ruter, som disse grupper tog. Der er enighed om, at retningen generelt skal være fra øst til vest. Modellerne antager også generelt, at en landbrugsbefolkning bragte en neolitisk teknik med sig fra lavtliggende områder til plateauet, hvor i løbet af denne periode næsten kun folk med nomadeliv kunne overleve.

Det er også den største kritik af disse modeller. De nægter effekten af overgang til højere områder med mindre ilt og de fysiologiske konsekvenser deraf. Kritikken er også, at det forekommer umuligt, at den inkluderede neolitiske teknik burde have undergået fundamentale ændringer. Derudover er der kritik af disse modeller, fordi et af tre aspekter (genetiske data, arkæologiske fund og sproglig forskning) systematisk vil blive overeksponeret.

I det første årti af det 21. århundrede er der også udviklet modeller, som er baseret på en kombination af demografisk diffusion og akkulturering. Disse modeller bruger også Sichuan som den mest sandsynlige kilde til en neolitisk kultur. I denne opfattelse kan Karuo resultere i endemisk fordeling fra Sichuan. En yderligere spredning af den neolitiske kultur til de højeste dele af plateauet kunne være en del af en afgrænsning som følge af akkulturering.

En mekanisme for akkulturering ville så være den bedste forklaring på forekomsten af centralasiatiske og sibiriske genetiske træk i tibetanske befolkninger på de højeste dele af plateauet. Denne model kræver antagelse af tilstedeværelsen af en mesolithisk befolkning på plateauet på 11.000 f.Kr. hvem tog den neolitiske pakke eller blandede den med de nye bosættere.

I særdeleshed har gamle kinesiske historikere givet udtryk for den opfattelse, at tibeternes oprindelse bør søges ved Qiang. Det er nu et af de mindste anerkendte mindretal i Kina. I tekster på oracle bottoms omkring 1400 f.Kr. nævnes en gruppe kaldet Qiang, som burde være bosiddende på den østlige del af plateauet i den periode. I disse tekster er også husets tæthed tilskrevet dem. Det kan dog være meget godt, at navnet Qiang i den periode vedrørte en eller flere af de mange etniske grupper, der bor på den østlige kant af plateauet. Ordet Qiang er også et generisk Han-udtryk og kan fortolkes som det andet. Det er et udtryk, der anvendes til at betegne ikke-landbrugsmæssige, men især nomadiske grupper.

Det er klart, at der i kinesisk historie ikke var nogen klar ide om befolkningen i den centrale del af plateauet. Den første omtale, der virkelig omhandler tibetanerne fra det centrale plateau, stammer fra det sene Sui-dynasti (581-618) som en delegation af den tibetanske kong Namri Songtsen (døde 619) til den kinesiske domstol i 608.

Dagens tibetologer er enige om, at den nuværende moderne befolkning på plateauet ikke er blevet tibetansk som følge af fælles genetisk oprindelse, men som følge af to årtusinder af kulturhistorie. I den historiske periode fandt tibetaniseringsprocesserne sted også indtil det attende århundrede.

Zhangzhung

Zhangzhung var en præ-buddhistisk civilisation og området vest og nordvest for plateauet. Begyndelsen på denne kultur ligger omkring 550 f.Kr.

Siden slutningen af det 20. århundrede har der været en voksende videnskabelig interesse i områdets historie. Dette har ført til intensiv arkæologisk forskning i området. Det er især John Vincent Belleza, der har lavet meget forskning siden 1998. Han har studeret omkring 700 steder samt 50 steder med rock tegninger og petroglyffer. Resultaterne viser mere lighed med kulturer fra Nordasien end med dem fra f.eks. Indien eller Østasien. De fleste af resultaterne kommer fra en periode efter 1000 f.Kr., men før ankomsten af buddhismen på plateauet i slutningen af syvende århundrede. Belleza kombinerer disse fund med kendte eksisterende religiøse tekster af bønner, myter, mundtlige traditioner og på den måde skitserer en arkaisk kulturhorisont Zhangzhung.

Litteratur
 Aldenderfer, Mark en Zhang Yinong,(2004), The prehistory of the Tibetan Plateau to the Seventh Century AD, in: Journal of World Prehistory (18), pp. 1-55
 Belleza, John Vincent, (2008), Zhangzhung, Foundations of Civilization in Tibet, Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften,
 Blench, Roger. Archaeology and Language II: Archaeological Data and Linguistic Hypotheses, Volume 2  (1999) Psychology Press.
 Brantingham, Jeffrey, (2003,) Speculation on the timing and nature of Late Pleistocene hunter-gatherer colonization of the Tibetan Plateau  University of Texas
 Driem, George van, (1998), Neolithic correlates of ancient Tibeto-Burman migration  Himalyan Languages
 Falkenhausen, Lothar von, (1994), On the Historiographical Orientation of Chinese Archaeology Questia
 Harmatta, János. History of civilizations of Central Asia, Volume 1 (2005) UNESCO.
 Kapstein, Matthew, (2007), Prehistory and early legends in: The Tibetans, Blackwell Publising, Oxford, , pp. 27-50
 Madsen, David B., Fa-Hu Chen, Xing Gao. Late quaternary climate change and human adaptation in arid China (2007) Elsevier.
 Snellgrove, David & Hugh Richardson, (1968, 3e druk 2004), A Cultural History of Tibet, Orchid Press, Bangkok,
 Zhao M, Kong QP, Wang HW, Peng MS, Xie XD, Wang WZ, Jiayang, Duan JG, Cai MC, Zhao SN, Cidanpingcuo, Tu YQ, Wu SF, Yao YG, Bandelt HJ, Zhang YP. (2009). Mitochondrial genome evidence reveals successful Late Paleolithic settlement on the Tibetan Plateau. Proc Natl Acad Sci U S A. 106: 21230–21235.

Tibets historie

Forhistorien på det tibetanske plateau


The Seattle Weekly is an alternative biweekly distributed newspaper in Seattle, Washington, United States. It was founded by Darrell Oldham and David Brewster as The Weekly. Its first issue was published on March 31, 1976. The newspaper published its final print edition on February 27, 2019 and transitioned to web-only content on March 1, 2019.

Ownership history
The paper is currently owned by Sound Publishing, Inc., the largest community news organization in Washington State, and is distributed each Wednesday.

Former owners of the Seattle Weekly include Sasquatch Publishing/Quickfish Media, Seattle from 1976 to 1997; Stern Publishing, New York from 1997 to 2000; Village Voice Media, New York from 2000 to 2012; and Voice Media Group from September 2012 to January 2013. Village Voice Media executives Scott Tobias, Christine Brennan and Jeff Mars bought Village Voice Media's papers and associated web properties from its founders to form Voice Media Group. Sound Publishing purchased the Seattle Weekly from Voice Media Group in January 2013.

In July 2006, longtime editor-in-chief Knute Berger announced he would be leaving the paper.  The Seattle Times profiled the change in leadership at the company in a Business & Technology section news report titled, "Uncertain Times at Seattle Weekly".

Mark Baumgarten, former City Arts editor-in-chief and author of Love Rock Revolution, was named editor-in-chief of the Seattle Weekly on March 12, 2013, replacing Mike Seely who resigned January of the same year. In January 2018, Seth Sommerfeld was named editor of Seattle Weekly upon Mark Baumgarten's transition to editorial director, King County. In June 2018, Andy Hobbs replaced Baumgarten as editorial director, and in August 2018, was named editor of the Seattle Weekly.

Eric LaFontaine was named publisher in May 2018 and put in change of all digital and print operations at the publication.

On February 25, 2019, Sound Publishing announced that the paper would transition to web-only content in a move similar to the Seattle Post-Intelligencer a decade earlier. The final print edition was published on February 27, 2019, and the web-only portal was launched two days later.

Columns
 "Mossback", by Knute Berger as editor-in-chief
 "Ask an Uptight Seattlite", advice by David Stoesz
 "Dategirl", by Judy McGuire
 "Seattleland", by Rick Anderson
 Space Witch, astrology by Elissa Ball
 Stash Box, cannabis culture by Meagan Angus
 Beer Hunting, beer by Jacob Uitti
 Constant Reader, literature by Paul Constant
 "Electric Eye" by Brooklyn Benjestorf (2015–2016)

Competition
The Seattle Weeklys principal competitor is The Stranger, an alternative biweekly paper published in Seattle.

References

External links
Seattle Weekly website

Alternative weekly newspapers published in the United States
Newspapers published in Seattle
Newspapers established in 1976
1976 establishments in Washington (state)
Black Press newspapers

Seattle Weekly


Râul Știrbeț este un curs de apă, afluent al râului Ploștina.

Râuri din România
Gospodărirea apelor
Râuri din județul Gorj
Bazinul Jiu

Râul Știrbeț


An Diuris behrii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Diederich Franz Leonhard von Schlechtendal. An Diuris behrii in nahilalakip ha genus nga Diuris, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha South Australia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Diuris

Diuris behrii


Deutschdidaktik heißt die Fachdidaktik des Unterrichtsfaches Deutsch, die sich wissenschaftlich mit Forschungs-, Lehr- und Entwicklungsgegenständen sowie den Lern- und Lehrprozessen des Deutschunterrichts befasst. Organisatorisch gehört sie an den Hochschulen zur Germanistik, teilweise auch zur Grundschulpädagogik und Sonderpädagogik. Für Deutsch als Fremdsprache gibt es eigenständige Spezialisten.

Traditionell wird in der Deutschdidaktik die Literaturdidaktik (zum Beispiel mit dem Schwerpunkt Literarisches Lernen) und die Sprachdidaktik unterschieden, wobei es auch Bestrebungen zu einer Verbindung (integrativer Ansatz) gibt. Daneben steht als eigener Schwerpunkt die Mediendidaktik, die sich etwa mit Phänomen wie Intermedialität in Text und Bild befasst. Die Deutschdidaktik ist ein oft interdisziplinär angelegtes Fach, das Verbindungen zwischen Bildungs- und Erziehungswissenschaften, Psychologie, Soziologie usw. zieht und für die Ausgestaltung und Reflexion von Bildungsprozessen im Deutschunterricht fruchtbar macht.

Die fachliche Vertretung geschieht seit 1912 im Deutschen Germanistenverband. Im deutschsprachigen Raum organisiert der Verein Symposion Deutschdidaktik den fachwissenschaftlichen Austausch der Deutschdidaktik in regelmäßigen Tagungen. Von Einfluss sind auch die Fachleiter im Referendariat.

Literatur
 Bredel, Ursula / Pieper, Irene: Integrative Deutschdidaktik. 2. Aufl. Paderborn: Schöningh 2021.
 Frederking, Volker u. a. (Hg.): Taschenbuch des Deutschunterrichts. 2 Bde. 2. Aufl. Baltmannsweiler: Schneider Hohengehren 2013.
 Goer, Charis / Köller, Katharina (Hg.): Fachdidaktik Deutsch. Grundzüge der Sprach- und Literaturdidaktik. 4. Aufl. Paderborn: Fink 2023 (= UTB, Bd. 4171).
 Hochstadt, Christiane / Krafft, Andreas / Olsen, Ralph: Deutschdidaktik. Konzeptionen für die Praxis. Tübingen: Francke 2015.
 Kämper-van den Boogaart, Michael (Hg.): Deutsch-Didaktik. Praxishandbuch für die Sekundarstufe I und II. 7. Auflage. Berlin: Cornelsen 2019.
 Lange, Günter / Weinhold, Swantje: Grundlagen der Deutschdidaktik. Sprachdidaktik – Mediendidaktik – Literaturdidaktik. 11. Aufl. Baltmannsweiler: Schneider Hohengehren 2021.
 Ulrich, Winfried (Hg.): Deutschunterricht in Theorie und Praxis (DTP). Handbuch zur Didaktik der deutschen Sprache und Literatur. 12 Bde. Baltmannsweiler: Schneider Hohengehren 2008–2022.

Zeitschriften

 Grundschule Deutsch (Friedrich Verlag)
 Deutsch differenziert (Westermann Verlag)
 Deutschunterricht (Westermann Verlag)
 Der Deutschunterricht (Friedrich Verlag)
 Praxis Deutsch (Friedrich Verlag)
 Deutsch betrifft uns (Bergmoser und Höller)

Vertreterinnen und Vertreter

 Fachdidaktiker (Deutsch)

Didaktisches Fachgebiet
Schulpädagogik

Deutschdidaktik


Mel Metcalfe (geb. vor 1981) ist ein US-amerikanischer Tonmeister.

Leben
Metcalfe begann 1981 als Mitarbeiter in der Tonnachbearbeitung, seine erste Filmarbeit war Nachtfalken mit Sylvester Stallone in der Hauptrolle. Er arbeitete in den 1980er Jahren auch für Fernsehproduktionen und wurde 1982 erstmals für den Emmy nominiert. Nach zwei weiteren Nominierungen erhielt er seinen ersten Emmy 1984 für seine Mitarbeit an einer Fernsehadaption von Endstation Sehnsucht. Seinen zweiten Emmy erhielt er im darauf folgenden Jahr. 1987 wurde er als Tonmeister von Star Trek IV: Zurück in die Gegenwart  erstmals für den Oscar nominiert. Weitere Nominierungen folgten 1992 und 1993 für die Disney-Produktionen Die Schöne und das Biest und Aladdin.

Filmografie (Auswahl)
 1982: Star Trek II: Der Zorn des Khan (Star Trek: The Wrath of Khan)
 1984: Terminator (The Terminator)
 1984: Die Frau in Rot (The Woman in Red)
 1984: Endstation Sehnsucht (A Streetcar Named Desire)
 1986: Star Trek IV: Zurück in die Gegenwart (Star Trek IV: The Voyage Home )
 1987: Eine verhängnisvolle Affäre (Fatal Attraction)
 1988: Das siebte Zeichen (The Seventh Sign)
 1988: Rain Man
 1989: Harry und Sally (When Harry Met Sally)
 1990: Pretty Woman
 1991: Die Schöne und das Biest (Beauty and the Beast)
 1992: Aladdin
 1992: Sister Act – Eine himmlische Karriere (Sister Act)
 1993: Cool Runnings – Dabei sein ist alles (Cool Runnings)
 1994: Der König der Löwen (The Lion King)
 1995: Mr. Holland's Opus
 1995: Pocahontas
 1996: 101 Dalmatiner (101 Dalmatians)
 1997: Flubber
 1998: Der Guru (Holy Man)
 1998: Mulan
 1999: Inspektor Gadget (Inspector Gadget)
 2000: The Kid – Image ist alles (The Kid)
 2001: The Majestic
 2002: Lilo & Stitch
 2002: Santa Clause 2 – Eine noch schönere Bescherung (The Santa Clause 2)
 2004: Die Kühe sind los (Home on the Range)

Auszeichnungen (Auswahl)
 1984: Emmy für Endstation Sehnsucht
 1985: Emmy für Space
 1987: Oscar-Nominierung für Star Trek IV: The Voyage Home
 1992: Oscar-Nominierung für Die Schöne und das Biest
 1993: Oscar-Nominierung für Aladdin
 1995: BAFTA-Film-Award-Nominierung für Der König der Löwen

Weblinks

Tonmeister
Oscarpreisträger
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Mel Metcalfe


زومي هي قرية جبلية مغربية شمال المملكة. تنتمي زومي لإقليم وزان. يضم مركز هذه القرية 3.830 نسمة (إحصاء 2004).

زومي هي المركز الحضري لجماعة زومي بدائرة مقرصات ضمن إقليم وزان، جهة طنجة تطوان في المغرب. تقع جماعة زومي في بداية سلسلة جبال الريف، جنوب شرق مدينة شفشاون، شرق مدينة وزان.

التقسيم
تنقسم جماعة زومي إلى 7 مشايخ:
 مركز زومي
 مشيخة بني يمل (10 دواوير)
 مشيخة زومي (8 دواوير)
 مشيخة امثيوة الشرقية (8 دواوير)
 مشيخة امثيوة الغربية (10 دواوير)
 مشيخة أولاد خيرون (13 دواوير)
 مشيخة الحجرة و بني رواس (15 دواوير)

مصادر

أماكن مأهولة في إقليم وزان
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في إقليم وزان
جماعات قروية في جهة طنجة تطوان الحسيمة

زومي


An Peristylus aliformis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Schweinfurth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jany Renz och Vodonaivalu. An Peristylus aliformis in nahilalakip ha genus nga Peristylus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Fiji. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peristylus

Peristylus aliformis


Les 25 championnats du monde de semi-marathon, prévus le  à Yangzhou, en Chine, sont finalement annulés le  en raison de la pandémie de Covid-19. En compensation, les Championnats du monde de course sur route  ont été attribués à Yangzhou pour l'édition 2027.

Références

Lien externe
  Site de l'IAAF

2022
Semi-marathon
Semi-marathon 2022
Compétition d'athlétisme en Chine
Semi-marathon Monde
Sport en novembre 2022
Compétition d'athlétisme annulée en raison de la pandémie de Covid-19

Championnats du monde de semi-marathon 2022


Le château de Carn Brea est un bâtiment en pierre de granit classé du  qui est largement rénové au  en pavillon de chasse dans le style d'un château pour la famille Basset. Le bâtiment est à usage privé comme restaurant.

Description
Le château est une petite folie en pierre décorée dans le style romantique idéal d'un château médiéval/gothique. Il présente un plan irrégulier avec quatre tourelles rectangulaires autour d'un noyau de même hauteur et un parapet crénelé. Le bâtiment est construit dans un grand affleurement de pierre avec une pente raide à l'arrière. Le bâtiment est conçu comme un pavillon de chasse plutôt qu'une habitation.

Histoire

Le château est construit à l'origine comme une chapelle, en 1379, censée être dédiée à Saint-Michel . L'antiquaire William Worcester rapporte qu'il y a 32 châteaux sur la péninsule de Cornouailles, dont Carn Brea qui est décrit comme une tour .

Le château est largement reconstruit dans les périodes ultérieures, principalement au  par la famille Basset en tant que pavillon de chasse . Il est considéré comme une folie, en raison des énormes rochers non taillés qui composent une partie de ses fondations, donnant l'impression que le bâtiment se fond dans le sol .

Son utilisation comme balise pour les navires est enregistrée en 1898 lorsqu'il est stipulé dans le bail, que le locataire accepte de placer une lumière dans la fenêtre orientée au nord. Le château a connu des périodes de délaissement et de délabrement dans les années 1950 à 1970, jusqu'à une rénovation privée en 1975-1980. Le bâtiment est classé par English Heritage au grade II répertorié en 1975 .

Dans les années 1980, le bâtiment est transformé en un restaurant de cuisine du Moyen-Orient .

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II en Cornouailles

Château de Carn Brea


Troy este un oraș din statul  și sediul comitatului Rensselaer. Orașul se găsește la marginea vestică a comitatului, pe malul estic al râului Hudson. Troy are legături strânse cu orașele apropiate, Albany și Schenectady (care se găsește în comitatul omonim numelui său), formând o regiune denumită colocvial Districtul Capitalei, care are o populație de peste 1.180.000 de locuitori. La recensământul din 2010, Troy avea o populație de 50.129. Moto-ul orașului Troy este "Ilium fuit, Troja est", însemnând "Ilium era, Troy este".

Troy este sediul Institutului Politehnic Rensselaer, cea mai veche facultate tehnică și particulară de inginerie din Statele Unite, fondată în anul 1824. Din cauza râurilor, aflate în preajma sa, căi de comunicare ieftine și sigure, a doua revoluție industrială din Lumea Nouă, revoluția industrială americană, a avut loc în acestă zonă a statului New York, făcând din Troy al patrulea oraș ca bogație din America, la începutul secolului douăzeci.

De asemenea, Troy este cunoscut pentru bogata și variata sa arhitectură victoriană din centrul orașului și pentru numeroasele sale case particulare, elaborat proiectate și construite, aflate în diverse cartiere. Mai multe biserici afișează "cu justificată mândrie" diverse colecții de vitralii, realizate de Louis Comfort Tiffany, cunoscutul artist plastic și desgner. Municipalitatea Troy se mândrește și cu faimoasa Troy Music Hall (Sala de concerte Troy), denumită înainte "Troy Savings Bank Music Hall" (Sala de concerte a Băncii [orașului] Troy), construită în anii 1870, considerată a avea o acustică foarte bună.

Istoric

Anii 1600 - 1670
Înaintea sosirii europenilor, zona era populată de tribul nativ-american Mahican (ortografiat adesea ca Mohican). Mahicanii (sau mohicanii} avuseseră mai multe așezări de-a lungul râului Hudson (devenit ulterior fluviu), în apropierea confluenței sale cu râul Mohawk.

Tot pământul zonelor cunoscute azi ca Poesten Kill și Wynants Kill fuseseră deținute de două grupuri de mohicani. Pământul din jurul zonei Poesten Kill fusese al mohicanilor Skiwias, fiind numit numit Panhooseck. Zona din jurul Wynants Kill, cunoscută ca Paanpack, fusese proprietatea mohicanilor Peyhaunet. Pământul dintre confluența râurilor, care este astăzi parte a downtown-ul orașelor Troy și South Troy, fusese posesiune mohicanilor Annape. Sudul zonei Wynants Kill până la prezenta localitate North Greenbush, fuseseră deținute de mahicanii Pachquolapiet.

Toate aceste mari parcele imobiliare a fost vândute Republicii olandeze (mai exact, Republicii celor Șapte Provincii Unite ale Țărilor de Jos), între anii 1630 și 1657, fiecare dintre achiziții fiind efectuate sub controlul și cu aprobarea mohicanilor Skiwias, supremii lideri (numiți Sachemi) ai mohicanilor timpului. In total, more than 75 individual Mohicans were involved in deed signings in the 17th century.

Transferul de putere
Olandezii începuseră să colonizeze zona în primele decenii ale secolului al 17-lea. După tranzacțiile Republicii Olandeze cu mohicanii, Kiliaen van Rensselare, un negustor foarte bogat al timpului, a creat o zonă imobiliară colonial numită Rensselaerswyck. Ulterior, diverși coloniști olandezi, și mai apoi englezi, au cumpărat pamânt deținut de Rensselaerswyck. Spre exemplu, în anul 1707, numitul Derick Van der Heyden cumpărase o suprafață de 65 de acri (circa 26 de hectare) pe care a realizat o fermă, aflată lângă ceea ce azi este centrul orașului de Troy.

Stăpânirea asupra New York-ului a trecut de la olandezi la englezi, în anul 1664, la 8 septembrie, iar, ca urmare inerentă, Nieuw Amsterdam devine New York.

Actualul nume, statut
În anul 1789, Troy a primit numele său curent, după un vot al populației, ca o referire la Troia din celebra epopee Iliada a celebrului Homer. În anul 1791, Troy a fost încorporat ca oraș, și s-a extins mereu înspre est și nord, înspre statele New Hampshire și Vermont. La un moment dat, se extinsese atât de mult, încât inclusese și localitatea Petersburg din același stat, New York. În anul 1789, a urmat un "reflux" al dezvoltării, Troy pierzând statutul de oraș, pentru a deveni târg (town), apoi sat, pentru ca, din nou, în anul 1816, să redevină oraș.

Geografie

Demografie

Note

Legături externe

 TroyNY.gov
 Troy, NY — website-ul City Data

Fondări în 1787

Centre timpurii ale industriei americane
Foste târguri din statul New York
Foste sate din statul New York
Localități riverane fluviului Hudson
Orașe din statul New York
Orașe din comitatul Rensselaer, New York

Troy, New York


Birgitte Bergman Sørensen er en dansk politiker, som repræsenterede Det Konservative Folkeparti i Folketinget i perioden 2019-2022.

Privat
Birgitte Bergman er født og opvokset i Helsingør. Hun er sproglig student fra Helsingør Gymnasium fra 1986 og har HH i erhvervsøkonomi fra Copenhagen Business School fra 1992. Hun blev bachelor fra Copenhagen Business School i 1995.

Birgitte Bergman er gift og har to børn. Hun bor i Snekkersten. Birgitte Bergman er Cruise Manager i Helsingør Havn og selvstændig konsulent inden for turismeudvikling.

Politisk karriere
Birgitte Bergman blev opstillet til Folketinget i Helsingørkredsen i 2018 og fik et tillægsmandat i Nordsjællands Storkreds ved folketingsvalget 2019 med 2.524 personlige stemmer. Ved Folketingsvalget 2022 opnåede Bergman ikke genvalg.

Referencer

Tidligere folketingsmedlemmer fra Det Konservative Folkeparti
Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Alumni fra Copenhagen Business School
Folketingsmedlemmer i 2020'erne

Birgitte Bergman


Miyabe ist der Familienname folgender Personen:

 Miyabe Kingo (1860–1951), japanischer Botaniker
 Miyuki Miyabe (* 1960), japanische Schriftstellerin
 Shizue Miyabe (* 1938), japanische Schwimmerin
 Taiki Miyabe (* 1998), japanischer Fußballspieler
 Yasunori Miyabe (* 1966), japanischer Eisschnellläufer
 Yukinori Miyabe (1968–2017), japanischer Eisschnellläufer

Miyabe


Emilie Francati (født 24. juni 1997 i Gentofte) er en dansk tennisspiller, der repræsenterer Gentofte Tennisklub og Danmarks Fed Cup-hold.

Francati blev 15. juli 2018 danmarksmester i single for første gang i karrieren. I marts 2016 danmarksmester for hold med Gentofte Tennisklubs damehold.

Indtil august 2018 havde hun ikke vundet en titel på WTA Touren, men 11 doubletitler og én i single på ITF Women's Circuit.

Referencer

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Danmark
Personer fra Hellerup

Emilie Francati


Altube ist der Familienname folgender Personen:

 Felipe Altube,  argentinischer Fußballspieler
 Seber Altube (1879–1963), baskischer Schriftsteller, Philologe, Akademiker und Musiker

 Altube  ist die Bezeichnung des folgenden Ortes:
 Altube (Baskenland), Kommune in der Gemeinde Zuia
 Altube (Fluss), Fluss im Baskenland, Nebenfluss des Nervión

Altube


طيران برلين أو إير برلين هي ثاني أكبر شركة طيران ألمانية بعد لوفتهانزا مقرها الرئيسي ببرلين تعمل على مجال واسع وتقدم رحلات منخفضة التكلفة على العطلات في البحر المتوسط ،وجزر الكناري وشمال أفريقيا والمدن الأوروبية الرئيسية من 21 في المطارات الألمانية. قاعدتها الرئيسية هي مطار برلين تيجيل الدولي، المحاور في مطار دوسلدورف الدولي.

التوقف عن العمل
قامت شركة طيران برلين بوقف جميع عملياتها وكانت أخر رحلة قامت بها في 28 أكتوبر 2017.

مراجع

أعضاء إياتا سابقون
انحلالات سنة 2017 في ألمانيا
تأسيسات سنة 1978 في ألمانيا الغربية
شركات ألمانية انحلت في 2017
شركات أمريكية أسست في 1978
شركات طيران انحلت في 2017
شركات طيران أسست سنة 1978
شركات طيران سابقة في ألمانيا
شركات طيران سابقة في الولايات المتحدة
شركات مدرجة في بورصة فرانكفورت
شركات مقرها في برلين
طيران في برلين
علامات تجارية ألمانية
قالب:الرابطة الأوروبية للنقل الجوي المنخفض
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
شركات ألمانية أسست في 1991
شركات أمريكية انحلت في 1990

طيران برلين


An Caesia micrantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Caesia micrantha in nahilalakip ha genus nga Caesia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Caesia

Caesia micrantha


El V Campeonato Mundial de Halterofilia se celebró en Viena (Austria) entre el 17 y el 18 de abril de 1904 bajo la organización de la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y la Federación Austríaca de Halterofilia.

En el evento participaron 13 halterófilos de 4 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Medallero

Enlaces externos
Base de datos sport24.ee .

1904
Halterofilia en 1904

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1904


An Poa nivicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Poa nivicola in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa nivicola


An Schizostachyum lengguanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Khoon Meng Wong. An Schizostachyum lengguanii in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizostachyum

Schizostachyum lengguanii


Grasshopper Club Zürich ya da Grasshoppers İsviçre spor kulübü. 1886 kurulan kulüp özellikle futbol takımıyla ünlüdür. Bir dönem Hakan Yakın, Murat Yakın ve Kubilay Türkyılmaz'ın da formasını giydiği kulüp maçlarını Zürih'te bulunan 26.104 Letzigrund Stadyumu'nda oynamaktadır. 27 lig ve 19 kupa şampiyonluğu ile İsviçre'de en çok kupa kazanan takımdır.  Başarısız geçen yıllardan sonra, 2018-19 sezonunda İsviçre 2. Ligi olan Challange Ligi'ne düşmüştür.

2016 UEFA Avrupa Ligi Playoff turunda Fenerbahçe ile oynayacağı maç için güvenlik endişesi duyduklarını belirterek İstanbul'a gelmek istememiş ve UEFA'dan maçın başka ülkede oynanmasını talep ederek gündeme gelmiştir.

Avrupa kupalarındaki en büyük başarısı 1977-78 sezonunda UEFA Kupası'nda yarı final oynamasıdır.

Başarıları
 İsviçre Şampiyonlukları
 Şampiyon (27): 1898, 1900, 1901, 1905, 1921, 1927, 1928, 1931, 1937, 1939, 1942, 1943, 1945, 1952, 1956, 1971, 1978, 1982, 1983, 1984, 1990, 1991, 1995, 1996, 1998, 2001, 2003 (rekor)
 Schweizer Cup
 Şampiyon (19): 1926, 1927, 1932, 1934, 1937, 1938, 1940, 1941, 1942, 1943, 1946, 1952, 1956, 1983, 1988, 1989, 1990, 1994, 2013 (rekor)
 İsviçre Lig Kupası
 Şampiyon (2): 1973, 1975
 İsviçre Süper Kupası
 Şampiyon (1): 1989

Takım kadrosu

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Grasshopper Club Zürich Resmi Sitesi

1886'da kurulan futbol kulüpleri

Grasshopper Club Zürich


Illustreret norsk konversationsleksikon (Seks bind, 1907–1913) var titlen på første udgave af det som senere blev kendt som Aschehougs konversasjonsleksikon, det første store leksikon på norsk.

I februar 1905 begyndte William Nygaard d.e., ejer af Aschehoug forlag, planlægningen. Redaktionen blev ledet af bibliotekaren Haakon Nyhuus. Øvrige medlemmer af redaktionskomitéen var rigsarkivar Ebbe Hertzberg, professor Axel Holst, ingeniør Michael Leegaard, professor Yngvar Nielsen, generalmajor Per Schjelderup Nissen og professor Hjalmar Falk. Det første hæfte blev udgivet 11. oktober 1906 og ved udgangen af 1906 var der 8000 abonnenter.

 Bind 1: A–Byzantinsk kunst. (1907, 1520 sp.)
 Bind 2: Byzantisk litteratur–Fabliau. (1908, 1516 sp.)
 Bind 3: Fabre–Hellige kilder. (1909, 1664 sp.)
 Bind 4: Hellige kjortel–Lassalle. (1910, 1728 sp.)
 Bind 5: Lassberg–Rebus. (1912, 2016 sp.)
 Bind 6: Recambio–Øynhausen. (1913, 2088 sp.)

Foruden leksikonartikler var der nederst på hver side en ordbog med oversættelser til norsk fra tysk, engelsk og fransk.

For at fejre det sammenfaldende 100-årsminde af leksikonet og unionsopløsningen udgav Kunnskapsforlaget i 2004 bogen Byer i Norge for 100 år siden. Faksimile fra Aschehougs «Illustreret norsk konversationsleksikon» 1906-13, udvælgelse og redaktion af Knut Are Tvedt, 67 sider.

Eksterne henvisninger

Leksika

Illustreret Norsk Konversationsleksikon


Un filtro antialiasing o antialiasing filter, a veces llamado filtro antiplegamiento, es un filtro paso bajo analógico, presente en dispositivos de digitalización, que limpia la señal antes de hacer una conversión analógica-digital.

El propósito del filtro antialiasing es eliminar toda presencia, antes de hacer el muestreo, de las frecuencias superiores a Fe/2, siendo Fe la frecuencia muestreo.

La explicación teórica de la necesidad de utilizar una frecuencia de muestreo del doble de las frecuencia que se quieren obtener viene dada por teorema de muestreo de Nyquist-Shannon. El uso del filtro antialiasing previo a la discretización de los datos es necesario ya que al discretizar aparece una réplica espectral de la señal muestreada desplazada a la frecuencia de muestreo y a sus múltiplos. Esta réplica espectral puede mezclarse con la señal deseada y por ello la necesidad de dicho filtro.

Cualquier muestreo realizado que cumpla esta norma no destruirá todos los datos, lo que significa que siempre será posible recuperar la señal analógica original a partir de las muestras finales: es pues una muestra reversible (dentro del ancho de banda limitado por la tasa de muestreo).

En caso de no hacerlo, es decir, si hay un componente de frecuencia con una muestra superior o igual a  Fe/2 , la señal de la toma de muestras no contendrá ninguna información de la señal analógica original: se trata por tanto de un muestreo irreversible.

Ejemplo en pantallas LCD
<div class="floatright" style="border: 1px solid #ccc;">
{|
|valign="top"|Arriba a la izquierda: una versión con Aliasing' 'de una forma simple. Arriba a la derecha: una versión con Anti-aliasing de la misma forma. Derecha: Imagen Anti-aliasing'' ampliada x5.
|rowspan="2"||}

En la imagen ejemplo, se utiliza anti-aliasing para mezclar los "píxeles frontera" de una muestra gráfica. Esto reduce el efecto estético desagradable de líneas escalonadas que aparecen en el gráfico con aliasing arriba a la izquierda. El anti-aliasing aplica a menudo en la representación de texto en una pantalla de ordenador para mostrar contornos suaves que emulan mejor la apariencia del texto producido por métodos convencionales de impresión de tinta sobre papel.

Especialmente con los tipo mostrados en las típicas pantallas de LCD, es común el uso de técnicas de subpixel rendering como ClearType. La representación de subpíxeles requiere un filtro antialiasing especial con equilibrio de color para convertir lo que sería grave distorsión de los colores en franjas de color apenas perceptibles-. Resultados equivalentes se pueden obtener haciendo cada sub-píxel direccionable como si fuera un píxel completo, y el suministro de un filtro antialiasing hardware como en el controlador de pantalla de portátil OLPC XO-1. La Geometría de píxel tiene importancia en todo lo dicho, no importa si el anti-aliasing y el direccionamiento de subpixel se realiza por software o por hardware.

Véase también
 Conversor analógico-digital
 Teorema de muestreo de Nyquist-Shannon
 Antialiasing
 Dithering
 Mipmap

Enlaces externos
 El papel de anti-aliasing filtro (APN)]

Nota

Procesamiento de señales

Filtro antialiasing


ولد سعيد نفاع  يوم 01-04-1953 في قرية بيت جن الرابضة في أحضان الجرمق أعلى جبال بلادنا, لأب فلسطيني ولأم سورية لاجئة على لأثر استشهاد جده في الثورة السورية الكبرى 1925.
أتمم دراسته الابتدائية في مدرستها الابتدائية عام 1967 وفيها تغذت أفكاره.
أبتلي العرب الدروز في أل-48 بمؤامرة تجنيدهم إجباريا بقوة القانون الإسرائيلي، وكونه ينتمي لهذه الشريحة من شعبنا العربي الفلسطيني ما أن بلغ الثامنة عشرة حتى كان عليه ان يواجه هذا المصير، فدامت معركته معه أربع سنوات عجاف سجن خلالها أربع مرات إلى أن تخلص من هذه المصيبة، فنذر نفسه لمقاومتها طالما بقي على هذه الحياة.

في سنة 1972 وخلال تواجد مجموعة من الشباب الرافضين في السجن ومنهم نجل الشيخ فرهود، والذي على خلفية سجنهم أطلق دعوته لتشكيل لجنة المبادرة الدرزية ووقف على رأسها، والتي انضموا إليها في السجن وركزت أعمالها لاحقا عامي 80\1981. تزامن مع إضراب الهوية الجولاني الكبير، فمنع بأمر عسكري من الدخول إلى الجولان المحتل.

في سنة 2000 وعلى ضوء الترهل الذي حصل في مقاومة المؤامرة واشتدادها أسسنا ميثاق المعروفين الأحرار والذي ما زال يترأسه، لتجذير وترسيخ عروبة الدروز في أل-48، عبر تأطير الوطنيين الأحرار مقاومة لمحو لذاكرة أجيالنا الوطنية القومية عبر التجنيد الإجباري ومناهج التدريس التجهيلية.

في سنة 1978 التحق نفاع بكلية الحقوق في جامعة تل أبيب ليتخرج منها عام 1983 حاصلا على شهادة الحقوق، ومنذ ذلك الحين يزاول المهنة، تلازما مع نشاطه السياسي وأخره عضو المكتب السياسي ورئيس المجلس العام للتجمع الوطني الديمقراطي.

في الأعوام 1992 -1989 انتخب نفاع نائبا وثم رئيسا للمجلس البلدي لقريته بيت جن.
بدأ كتابته للقصة القصيرة والمقالة الصحفية في نهاية عقده الثاني، وما زال يمارسها وله العشرات منها.
في عام 2000 أصدر ثمانيته القصصية الأولى - نكبة الدوري.
في عام 2006 الثمانية الثانية –الحائل.
تحت الطبع الثمانية الثالثة؟ القابضة على اللجام.
تحت الإعداد الثمانية الرابعة- مأتم في الجنة.
تحت الطباعة كتاب دراسي نشر بعض فصوله: العرب الدروز والحركة الوطنية الفلسطينية حتى أل- 48.
دخل نفاع الكنيست في 25-4-2007 عن التجمع الوطني الديمقراطي بعد استقالة المفكر الدكتور عزمي بشارة. وكان عضوا في لجنة الدستور والقانون والقضاء.

انظر أيضاً
 قائمة الأعضاء العرب في الكنيست

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من المنطقة الشمالية (إسرائيل)
أعضاء الكنيست الثامنة عشرة (2009–13)
أعضاء الكنيست السابعة عشرة (2006–09)
أعضاء عرب في الكنيست الإسرائيلي
خريجو جامعة تل أبيب
دروز إسرائيليون
رؤساء بلديات في إسرائيل
سياسيون إسرائيليون أدينوا بجرائم
سياسيون عرب في إسرائيل
مسؤولون حكوميون إسرائيليون أدينوا بارتكاب جرائم
مواليد 1372 هـ
مواليد 1953
مواليد في إسرائيل

سعيد نفاع


John-Henry Dussault Williams (August 27, 1968 – March 6, 2004) was the only son of baseball player Ted Williams. His mother was Ted's third wife, Dolores Wettach.

Background
Williams was born in August 1968 in Brattleboro, Vermont. His father named him "John-Henry" after the folk hero of the same name and his mother chose the middle name "Dussault" after Ding Dussault, a friend of the family and athletics coach at Tufts University.

Williams saw little of his father after his parents divorced in 1972. He attended Ted Williams baseball camp and would see his father at camp once a week during the summer. By all accounts, the relationship between Ted and Dolores remained chilly as their children grew. Dolores raised John Henry and his sister Claudia on a farm near Putney, Vermont.

He attended Vermont Academy, a small private college preparatory high school in Saxtons River, and graduated in 1986. He spent three semesters at Bates College before transferring to the University of Maine and earning a B.S. in marketing in 1991.

Business
In 1992, during the height of the sports card boom, John Henry, along with Grand Slam Marketing, founded a sports card company called the Ted Williams Card Company. The company issued two baseball and one football sets (all three composed of retired players) over the next three years before it folded in 1995.

In 1999, he ran an internet service provider under the name hitter.net (formally known as Hitter Communications) that offered "nationwide" dial-up Internet access.  The "nationwide" dial up service was offered as a white label product of AT&T with local dialup being provided by equipment at the Hitter.Net offices in Hernando, Florida.   The company was considered to be one of the largest ISPs within the Tampa Bay area.  Hitter.Net was assigned a dedicated account team and was onsite weekly 2 to 3 times a week, the sales led also which handled most of the larger ISPs within the region. John Henry also owned an adult web hosting company by the name of Strictly Hosting. The ISP went out of business in 2001 after filing for bankruptcy protection and was acquired by Earthlink. The adult web hosting company also went out of business during 2001 and was sold to another adult web hosting company which continued its operations for a few years afterward.

Baseball career
In 2002, at the age of 33, John Henry entered pro baseball, with Ted pulling strings to get him onto the Red Sox's rookie team in the Gulf Coast League. Dubbed "The Kid's Kid" by the media, John Henry had his father's build but little of his baseball talent: after just two games (where he failed to get a hit in six at-bats), he broke two ribs crashing into the stands in an attempt to catch a foul ball, ending his season. In 2003, Williams signed with the Schaumburg Flyers of the independent Northern League but was released in spring training. Later that season, John Henry played for two teams in the independent Southeastern League: the Selma Cloverleafs and the Baton Rouge Riverbats, where he hit a combined .149 in 27 games.

Alcor controversy
John Henry's father Ted died on July 5, 2002. Announcing there would be no funeral, he had Ted's body flown to the Alcor Life Extension Foundation in Scottsdale, Arizona, and placed in cryonic suspension. John Henry's lawyer produced an informal family pact signed by Ted, John Henry, and Claudia in which they agreed "to be put into biostasis after we die" to "be able to be together in the future, even if it is only a chance."

In  his book, Ted Williams: An American Hero, Leigh Montville disputes this document, as he believes it to be a "practice autograph" with the rest of the contract written around it: It was signed "Ted Williams", whereas Williams typically signed legal documents with his full name (Theodore), according to Montville.

Barbara Joyce (Bobbie Jo) Ferrell, Ted's daughter by his first wife, sued John Henry, claiming that Ted wanted to be cremated, and led a very public campaign against her half-brother. Ferrell, who was in contact with her father but had only met her siblings a few times, had been disinherited by Williams. She also alleged John Henry was planning to sell their father's DNA, a charge John Henry disputed. A judge ruled that the signature on the family pact was Ted's, and, the note would stand as his final request. On December 20, 2002, Ferrell withdrew her objections after a judge agreed that a $645,000 trust would be distributed equally among the siblings.

Death
In October 2003, it was announced that John Henry had been diagnosed with acute myelogenous leukemia, the same disease that claimed Ted's brother, Danny, in 1960. He began chemotherapy, and underwent a bone marrow transplant with a donation from Claudia. He died with Claudia and Dolores at his side on March 6, 2004 at the UCLA Medical Center. He was 35.

John Henry's body was then transported to Alcor, in further fulfillment of the agreement.

References

External links

Is Sports Illustrated Out to Get  John Henry Williams? - Minor League News 08.13.03
John Henry Williams - Elegy for a Lightweight - truth-2-Power.com
The Kid's Kid - Minor League News - August 2003

1968 births
2004 deaths
American sports businesspeople
Bates College alumni
Baseball players from Vermont
Deaths from leukemia
Cryonically preserved people
Deaths from cancer in California
People from Putney, Vermont
Gulf Coast Red Sox players
Baton Rouge Riverbats players
Selma Cloverleafs players
American Internet company founders
20th-century American businesspeople
21st-century American businesspeople
Vermont Academy alumni
University of Maine alumni

John Henry Williams (baseball)


දුනු විදීම යනු දුන්නක් භාවිතයෙන් ඊතල විදීම සිදු කරනු ලබන ක්‍රීඩාවක්, අභ්‍යාසයක් හෝ නිපුණතාවයක් වේ. මේ සඳහා භාවිත වන ඉංග්‍රීසි වදන වන archery යන්න සැකසී ඇත්තේ ලතින් භාෂාවේ එන arcus යන්නෙනි. අතීතයේදී දුනු විදීම භාවිත වී ඇත්තේ දඩයම සහ සටන් කිරීම සඳහායි. වර්තමානයේ දී මෙය ප්‍රධාන වශයෙන් ක්‍රීඩාවක් සහ විනෝදාත්මක ක්‍රියාකාරකමක් වශයෙන් සිදු කරනු ලබයි. දුනු විදීම ඔලිම්පික් ක්‍රීඩාවක් වන අතර එය ප්‍රථම වරට 1900 දී පැවති දෙවන ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා උළෙලට ඇතුළත් විය. 1920 සිට 1972 අතරතුර කාලයේ ඔලිම්පික් තරගාවලි 10 කදී සහ 1896 හා 1912 ඔලිම්පික් තරගාවලි වලදී දුනු විදීම ඔලිම්පික් ඉසව්වක් වශයෙන් පවත්වා නැත. දුනු විදීම සඳහා සහභාගී වන පුද්ගලයා සාමාන්‍යයෙන් දුනු විදින්නා හෝ දුනුවායා ලෙසට හඳුන්වනු ලබයි. එමෙන්ම දුනු විදිමෙහි අති දක්ෂ පුද්ගලයෙකු ඇතැම් විට toxophilite ලෙස ද හඳුන්වනු ලබයි. ක්‍රීඩාවේ අන්තර්ජාතික පරිපාලනය සිදු කරනු ලබන්නේ ලෝක දුනු විදීමේ ෆෙඩරේෂණය (WA) මගිනි.

ක්‍රීඩා

දුනු විදීම


Hecataeus ist ein Einschlagkrater am östlichen Rand der Mondvorderseite, südöstlich des Mare Fecunditatis, nordwestlich des großen Kraters Humboldt, an dessen Rand er unmittelbar anschließt.

Der Kraterrand ist stark erodiert, das Innere ist uneben und weist Spuren der Überlagerung des Randes des Nebenkraters Hecataeus K auf.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem griechischen Geographen und Philosophen Hekataios von Milet offiziell benannt.

Weblinks

 Hecataeus auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Hecataeus (Mondkrater)


Die N576 war von 1933 bis 1973 eine französische Nationalstraße, die in drei Teilen zwischen der N100 südwestlich von Rochefort-du-Gard und Valréas verlief. Ihre Gesamtlänge betrug 56 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen (französisch)

576

Route nationale 576


Das Gemälde Der heilige Sebastian  des italienischen Malers Antonello da Messina befindet sich in der Gemäldegalerie Alte Meister in Dresden.

Historische Bildbeschreibungen

Soweit der Eintrag in Karl Woermanns's Galeriekatalog von 1887 wie immer knapp gehalten ob seiner Handlichkeit und Zweck als Katalog.

Ausführlicher ist die Beschreibung in einem Standardwerk über die Geschichte der italienischen Malerei aus dem Jahre 1876:

Aktuelle Rezeptionen
Antonello malte das Bild während seines Aufenthaltes in Venedig 1475/76, kurz vor Ende seines Lebens, es ist als zentrales Spätwerk anzusehen. Das Gemälde ist die großartigste Verkörperung des späten, gereiften Stils Antonellos. Für einen Neuankömmling in der Lagunenstadt war es sicher tunlich, seine gesamten Fähigkeiten in einem Werk zu vereinigen, um vor der anspruchsvollen künstlerischen Konkurrenz und der Auftraggeberschaft bestehen zu können. So ist ein regelrechtes Kunststück entstanden, das alle Merkmale eines künstlerischen Wettstreits trägt.

Der Heilige

Der hl. Sebastian steht in der klassischen Pose des Kontrapost nackt an einem Baum gebunden im von oben links kommenden hellen Licht. Die von Antonello gewählte Position mit durchgedrücktem Spielbein verleiht dem Heiligen eine einheitliche Bewegung, die durch den aufwärts gerichteten Blick über die Gestalt hinausweist und damit den sakralen Charakter des in Verklärung versunkenen Märtyrers verstärkt. Antonello mag sich dabei an der Figur des Christus in Piero della Francescas Bild Die Geißelung Christi orientiert haben. Durch den ganz niedrig angesetzten Fluchtpunkt der Perspektive hinter dem rechten Schienbein gelangt der Maler weiterhin zu einer ausgeprägten Monumentalisierung des Heiligen.

Sebastian ist von 5 Pfeilen getroffen, aus den Wunden läuft Blut. Er zeigt aber keinen Ausdruck von Schmerz, auch die Bogenschützen sind nicht zu sehen. Durch die sparsame und gleichmäßige Verteilung der Pfeile über den Körper und das Fehlen der brutalen Schergen erhält das Martyrium der Figur einen kontemplativen Charakter, der auch die Darstellung von Sebastians Schönheit in den Vordergrund rückt. Als Gegensätze dazu mögen an dieser Stelle Antonio Pollaiuolos Martyrium aus der Londoner National Gallery und Andrea Mantegnas Sebastian aus Venedig gelten, die eher das Martyrium des hl. Sebastian betonen.

Sein Umfeld

Sebastian steht auf einem mit Fliesen sauber ausgelegten Platz, der von venezianischer Architektur in extrem verkürzter Perspektive umsäumt ist. Der Baum, an den er gefesselt ist, scheint so unvermittelt aus den Fliesen hervorzuwachsen, dass er fast auf den Fliesen steht. Dies ist nur ein Detail von vielen, die auf den ersten Blick nicht nachvollzogen werden können. Dazu kommen die Säulentrommel auf der rechten Seite, der unvermittelte Übergang zur hinteren erhöhten Ebene und das rechte Haus, das auf dem Verbindungsgang steht, ein statisch gewagtes Unterfangen.

Auch die Figuren-Staffage gibt Rätsel auf. Rechts stehen zwei Uniformierte beieinander, wobei der höher Dekorierte offensichtlich dem niederrangigeren Hellebardier etwas zu sagen hat. Die links vor dem Haus liegende Figur scheint ob der danebenliegenden Waffe ebenfalls ein Soldat zu sein, der entweder schläft, krank oder tot ist. Unmittelbar hinter dieser Figur endet der Fliesenbelag des Platzes und es beginnt die erhöhte Ebene mit weiteren Figuren. Der Kopf der Figur und dessen Waffe liegen teilweise auf der höheren Ebene auf. Die Pose der Figur mit angezogenem Bein und verkrampfter Hand lässt die Theorie zu, dass es sich hierbei um einen leidenden Kranken handelt, denn weder ein Schlafender noch ein Toter können diese Haltung nachhaltig einnehmen. Damit wäre ein Bezug zu dem Pestpatronat des Heiligen möglich. Die Pest war im späten Mittelalter eine ständige Bedrohung, der Venedig ob seiner Lage als Handelszentrum besonders ausgesetzt war, so starb der berühmte Maler Giorgione 1510 in Venedig an der Pest.

Links hinter dem Liegenden steht eine Mutter mit ihrem Kind, rechts vom Heiligen stehen zwei Figuren in reichen Gewändern, die von einem Pfeiler halb verdeckt werden. Die Figur im goldenen Gewand trägt eine Kopfbedeckung, die einer Tiara ähnlich ist und auch der reichbestickte Goldbrokatmantel könnten Hinweise darauf sein, dass es sich um den Papst handelt. Die andere Figur ihm gegenüber trägt eine Robe und ein Barett, die den auch heute noch gebräuchlichen Richterroben ähneln. Auch in zeitgenössischen Darstellungen werden Richter in dieser Tracht dargestellt, als Beispiel dazu soll die Darstellung eines Richters mit Richterstab in der Szene Anbetung der Heiligen Drei Könige des Freskenzyklus im Dominikanerkloster San Marco in Florenz von Fra Angelico dienen.

Dass hier der Papst vor dem Richter stehen soll, erhellt ein Blick in die Geschichte Venedigs. Ende des 15. Jahrhunderts von den Türken bedroht, fühlte die Republik Venedig sich im Stich gelassen von Papst Sixtus IV., der andere machtpolitische Ziele verfolgte. So ist auch die durch den Pfeiler verdeckte Szene erklärbar, denn Antonello wagte es sicher nicht, diesen Affront gegen den Papst offen darzustellen.

Weiter hinten wandeln Figuren paarweise in einer ruhigen Lagunenlandschaft. Auf dem Verbindungsgang stehen drei Frauen und ein Junge und beobachten die Szenerie, die Abdeckung der Brüstung mit Teppichen war typisch für die damalige Zeit und ist auch in anderen zeitgenössischen Gemälden zu finden.

Zusammenfassend kann gesagt werden, dass Antonello seiner neuen Heimat Venedig mit diesem Meisterwerk ein Andachtsbild zukommen ließ, dessen starke zeitgenössische Bezüge Sebastian als konsequent verlässlichen Beschützer ausweisen sollen.

Als "gewaltig" beschrieb Samuel Beckett den Eindruck, den das Bild auf ihn machte: "... ich blieb jedesmal starr davor stehen. ... Angesichts eines solchen Werks, eines solchen Siegs über die reale Unordnung, über die Enge des Herzens und des Geists, fällt es schwer, sich nicht aufzuhängen."

Zuschreibung, Provenienz und Restaurierung

Das Bild wurde 1873 auf einer parallel zur Wiener Weltausstellung organisierten Ausstellung von Gemälden alter Meister für 6000 Thaler erworben. Diese Ausstellung fand im Österreichischen Museum statt, im Ausstellungskomitee waren so bekannte Persönlichkeiten wie Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst, Karl Graf Lanckoroński und Moritz Thausing.

Das Bild (Katalog-Nr. 2) wurde als Werk von Giovanni Bellini von Johann Christian Endris auf die Ausstellung gegeben. Endris hatte Prokura beim Wiener Großhandelshaus Elkan von Elkansberg, Wien, Wollzeile 863. Die Zuordnung der Urheberschaft auf Antonello da Messina geschah durch die Herren Crowe und Cavalcaselle, die

 Vertreter der Auffassung, das Gemälde sei alternativ von dem Veroneser Francesco Bonsignori oder Pietro da Messina hatten demgemäß keine Chance.

Johann Christian Endris hatte das Werk aus der Sammlung des angesehenen Arztes für Geburtshilfe Hussian erworben. Diese Sammlung enthielt neben Handzeichnungen und Stichen auch eine Anzahl Gemälde italienischer Meister und wurde nach dem Tode Hussians 1869 in der Kunsthandlung Miethke und Wawra in Wien versteigert. Im Auktionskatalog ist das Gemälde unter Nr. 14 als Werk von Bellini aufgeführt. Johann Christian Endris hat das Gemälde entweder auf der Auktion oder auch danach, ggf. im Nachverkauf erworben, dafür spricht in der vorliegenden Quelle der fehlende Eintrag eines Auktionsergebnisses.

Im Katalog wird das Bild als "Geschenk eines Pabstes an den Bischof von Kremsier" bezeichnet. Dies könnte eine Bestätigung dafür sein, dass sich das Bild einst in der Sammlung des Carl von Liechtenstein, Bischof von Olmütz befunden hat.

1654 taucht das Bild in einem Inventarverzeichnis der Sammlung des Thomas Howard, Earl of Arundel als "St. Sebastian d'Antonello da Messina" auf. Dieser 1646 in Padua verstorbene Earl war bekannt für seine Sammlung venezianischer Bilder. Ein Hinweis ist dieser Inventarliste und andere Quellen bezeugen, dass das Bild im Auftrag der Scuola Grande di San Rocco als Altartafel für die Pfarrkirche San Giuliano in Venedig gemalt wurde. Die Scuola di San Rocco wurde 1478 als Reaktion auf eine Pestepidemie mit 15000 Toten in Venedig gegründet.

Von 1999 bis 2002 wurde das Werk in den Werkstätten der Staatlichen Kunstsammlungen Dresden von Dipl.-Rest. Ohlhoff gründlich restauriert, dabei wurde auch die Signatur des Künstlers wiederentdeckt, die die Zuschreibung von Crowe/Cavalcaselle endgültig bestätigt. Das Gemälde kann nun wieder in der ganzen Raffinesse seiner Farbgebung erlebt werden.

Weblinks

 Der heilige Sebastian  in der Online Collection der Staatlichen Kunstsammlungen Dresden

Einzelnachweise

Gemälde (15. Jahrhundert)
Gemälde der Gemäldegalerie Alte Meister
Bildende Kunst (Sizilien)
Sebastian (Heiliger)
Antonello da Messina
Sebastian
Martyrium

Der heilige Sebastian (Antonello da Messina)


Marie Triepcke Krøyer Alfvén (11 June 1867 – 25 May 1940) commonly known as Marie Krøyer, was a Danish painter. She is remembered principally as the wife of Peder Severin Krøyer, one of the most successful members of the artists' colony known as the Skagen Painters, which flourished at the end of the 19th century in the far north of Jutland. Marie was also a part of the small group of Danish painters in her own right. From an early age, Marie aspired to become an artist, and after training privately in Copenhagen she went to Paris to continue her studies. There she was educated in the principles of Naturalism, and was influenced greatly by the French Impressionists.  It was there, in early 1889, that she met Krøyer, who immediately fell madly in love with her. Although he was sixteen years her senior, the couple married that summer and in 1891 settled in Skagen. Clearly inspired by Marie's beauty, Krøyer had ample opportunity to paint her portraits both indoors and outdoors, especially on the beach. Married life became more difficult as Krøyer experienced periods of mental illness from 1900, and Marie eventually began an affair with the Swedish composer Hugo Alfvén who had also been taken by her beauty. The couple had a child, Marie divorced Krøyer and moved to Sweden with Alfvén. They married in 1912, but marital problems once again resulted in divorce. Marie was reluctant to paint after meeting Krøyer, whom she looked up to as a far more competent artist, and she is remembered more as the subject of some of his best-known paintings than for her own work, although several of her pictures have recently attracted renewed interest. She is now also recognized for her significant contributions to design and architecture.

Early life and education
Born in Frederiksberg, Marie was the daughter of Max Triepcke, the technical director at the J. H. Rubens Loomery, and his wife Minna Augusta Kindler, who had emigrated to Denmark from Germany in 1866. She enjoyed a comfortable, middle-class life growing up in the Triepcke home, along with her two brothers Wilhelm and Valdemar. A childhood schoolfriend, Ida Hirschsprung, brought Marie into social contact with Heinrich and Pauline Hirschsprung, Ida's aunt and uncle. Heinrich Hirschsprung, a prominent businessman who ran a successful tobacco manufacturing business, was a patron of the arts and had shown an early interest in P. S. Krøyer.

From an early age, Marie showed a great interest in art, aspiring to become a painter. It was very difficult in those days for women to train as artists, but she was talented and enjoyed the support of her parents. She studied privately under Carl Thomsen in the 1880s and was helped along the way by Bertha Wegmann, a leading portrait artist of the day, for whom she modeled at sixteen years of age. As there were no public schools for female artists, Marie had the idea of saving on the expense of private tuition by gathering a group of other young aspiring women, renting a studio, and asking the best art teachers to come and give them occasional tips. Among the artists that sometimes stopped by were Laurits Tuxen and Marie's future husband, Peder Severin Krøyer, though Krøyer was dismissive of the "young lady painters" school. In June 1888, Marie became engaged to Robert Hirschsprung, the son of Heinrich and Pauline, but he was prone to fits of deep depression and appears to have broken off the engagement soon afterwards. In 1887, she paid her first brief visit to Skagen, but there are no records of works created by her on that occasion.

In December 1888, Marie went to Paris where, in the spring of 1889, she studied side by side with Anna Ancher at the Pierre Puvis de Chavannes atelier. Anna Ancher, a fellow Dane from Skagen in the north of Jutland, became a lifelong friend. Marie Krøyer also studied in the ateliers of Gustave Courtois and Alfred Philippe Roll, discovering Impressionism and Naturalism, which would strongly influence her own style of painting. Always keen to support better conditions for female artists, she was among the first to exhibit at Den Frie Udstilling (The Free Exhibition) in 1891, an alternative to the Academy's Charlottenborg.

Marie also befriended the painters Harald Slott-Møller and his wife Agnes Rambusch. Agnes would contribute a lifetime of support and encouragement for Marie's artistic pursuits.  Other friends with whom she maintained exhaustive correspondence include Georg Brandes, critic and scholar, whom she admired, and the poet Sophus Schandorf and his wife, who treated Marie like a daughter.

Paintings

While she was with Krøyer, Marie painted little; she considered her talent inferior and felt frustrated that she could not commit herself fully to art because she had accepted that her role was to be a housewife and mother, saying: "I sometimes think that the whole effort is in vain, we have far too much to overcome ... what significance does it really have if I paint, I shall never, never achieve anything really great ... I want to believe in our cause, even if at times it may be terribly difficult." By contrast, her friend Anna Ancher enjoyed a more positive relationship with her own husband; she was not concerned by domestic duties, and their artistic styles and motifs were so different that direct comparison was never a problem.

Only a small number of Marie's paintings survive, most on small canvases; Lisa Svanholm believes the absence of large works is further evidence of Marie's lack of confidence in her talent. Of particular interest are her Impressionistic Self-Portrait (1889), in which she conveys a rather sombre view of herself, emphasized by the thick brushstrokes and the shadow cast over most of her face, and her last known painting, the Marketplace in a French Town (Markedsplads i en fransk by) of 1898, a small Impressionist piece which shows her talent to the full.

Although Marie Krøyer was recognized for her personal beauty during her lifetime, it was not until the death of her daughter Vibeke in 1986 that her talents as an artist were revealed. The paintings left by Vibeke, now in Skagens Museum, showed her mother was a fine painter who had possessed the unrealized potential to become one of Skagen's leading artists This was further evidenced in 2002, in connection with the publication of Tonni Arnold's book Kunsten i Marie Krøyers liv (Art in Marie Krøyer's Life), when an exhibition of some of her hitherto unknown works, 40 paintings and 20 sketches, was held in Copenhagen's Kunstforeningen after the author had tracked them down in Sweden. Arnold commented: "It is quite clear she tried to succeed as a painter but circumstances were against her. After Krøyer was hit by mental illness, she gave up... But now we know that for lengthy periods she seriously strove to be a painter, that she travelled on her own, and that something came out of it all."

Several works by Marie Krøyer are in the collection at Skagens Museum.

Decorative talents
Marie Krøyer was inspired by the Scottish designer Charles Rennie Mackintosh to design furniture. When she and her husband moved into the town clerk's house in Skagen Vesterby in 1895, she designed the furniture and the interiors, as she did when they acquired their Copenhagen home in Bergensgade. Some of her pieces of furniture are now in the National Museum of Denmark. As she subscribed to the journal The Studio, she could also follow developments by William Morris and Edward Burne-Jones, who were members of the Arts and Crafts movement. Her interests extended to fireplaces, woven fabrics, kitchen fittings and wall panels, inspiring the Skagen architect Ulrik Plesner to take account of her plans in his own work.

She was also the architect behind Alfvénsgaard, the house she and Alfvén shared in Tällberg, Sweden. In 1905, after Krøyer had finally given her a divorce, she moved to Dalarna in Sweden where Alfvén had bought a large piece of land beside Lake Siljan. Reacting against industrialization, Swedish intellectuals supporting nature and old building traditions had moved to the area. Marie planned their new home, Alfvénsgaard, combining local Swedish building traditions with interiors in the Art Nouveau style while taking account of Danish craftsmanship. The local craftsmen complied although they were not used to taking orders from a woman.

Marriage with Krøyer

Shortly after arriving in Paris in December 1888, Marie ran into Krøyer at the Café de la Régence, a favorite with the many Danish artists living in the city at the end of the 1880s. She waved at Krøyer, who was walking past, recognizing him from his occasional visits to the ladies' classes in Copenhagen and from the sittings when she modeled for the painting A Duet (1887). Krøyer, who did not particularly remember her from Copenhagen, immediately fell madly in love with her. Following their engagement on 7 May, they were married on 23 July 1889 at the Triepke's home in Augsburg, Germany. (The Triepkes had been forced to move back to Germany in 1888 on account of the father's loss of employment.) They spent their honeymoon in Stenbjerg, a fishing village in the northwest of Jutland on the former island of Thy, avoiding the attention of the artists in Skagen. It was there that Krøyer painted the first in a long series of portraits of his wife.

They then traveled extensively in Italy where they visited Amalfi and Ravello. While she was there, Marie contracted typhoid, which discouraged her from doing much painting, though one surviving work of Marie's from this trip is a study of a little Italian girl. The couple returned to Denmark in December 1890. After periods spent in Copenhagen and Hornbæk they went to Skagen in May 1891. For the next few years, they spent their summers in Skagen and their winters in Copenhagen. While in Skagen, they first stayed in Brøndums Hotel, but from 1894 they rented a house in Skagens Vesterby, and in 1895 they moved into a house of their own in Byfogedskoven. The summers Krøyer spent with his wife in the 1890s were clearly a source of inspiration for him, especially as Marie had a strong sense of beauty herself, often quoting Keats' "Beauty is truth, truth beauty".

Her marriage with Krøyer apparently diminished Marie's ambitions to make a name for herself as a painter. Indeed, only one work can be said with certainty to have been painted by her in Skagen. Instead, she concentrated on enhancing their summer residence, designing various pieces of furniture, just as she did while they spent their winters at their home in Copenhagen's Bergensgade.

Exactly what discouraged Marie from painting is not very clear, but there is little evidence she received any encouragement from Krøyer. From her correspondence, it can be seen she lacked self-confidence and had problems with her health. She also appears to have suffered from post-natal depression after her daughter Vibeke was born in 1895. Several of her friends and associates described her as rather withdrawn, often complaining of headaches and retiring to bed, perhaps as a result of her marital problems.

While Vibeke was still a small child, Krøyer's health started to deteriorate with bouts of mental illness, making the marriage increasingly difficult. In 1900, he was admitted to the mental hospital in Middelfart, the first of many lengthy stays. The couple spent less and less time together and often travelled alone. It was during a visit Marie made to Taormina, Sicily, in 1902 that she first met Hugo Alfvén.

Life with Hugo Alfvén

Long before he met Marie, Hugo Alfvén had been struck by her beauty in Krøyer's paintings. After seeing her portraits, he asserted: "I had never seen a more beautiful woman and the grace and elegance of her figure left me utterly bewitched." While she was in Taormina with her daughter Vibeke, Marie wanted her friend the singer Anna Norrie to come and join her. As Norrie was staying with Alfvén in Berlin, Marie invited both of them. Alfvén, five years her junior, began to pursue her immediately, and Marie quickly succumbed. Their affair was so passionate that immediately after her trip to Italy, Marie went to Paris and asked Krøyer for a divorce. Krøyer refused, believing Marie had nothing more than a passing infatuation, and ordered her back to Skagen. Krøyer was mistaken; the relationship persisted, and Marie never missed an opportunity to be together with Alfvén in Skagen, Copenhagen or even Sweden. After she became pregnant in 1905, Krøyer finally acquiesced to the demands for a divorce, but he maintained custody of Vibeke. Most of Krøyer's friends broke off contact with her when, as she wrote, she "committed the inconceivably foolish act of leaving Krøyer – that good, magnanimous and delightful man"; only Michael and Anna Ancher remained her close friends.

Marie's second daughter, Margita, was born in Copenhagen in 1905. She spent two years raising the child there until she joined Alfvén in Sweden in 1907. Krøyer, whose health had worsened since the divorce, died in Skagen in November 1909; Marie, now calling herself Marie Alfvén, returned for the funeral although she had been asked to stay away.

Alfvén had first been hesitant to marry Marie, fearing repercussions on his career as a choirmaster. The wedding finally took place on 30 January 1912 in Uppsala, after which the couple moved into a new house, "Alfvéngaard", in Tällberg. Built entirely to her own design, Alfvéngaard can be considered Marie Krøyer's masterpiece, especially as she also created the furniture and interiors, and she designed a number of beautiful little buildings in the local style around the estate.

Once again, Marie had become a partner in an unhappy marriage. Even before the wedding, she had discovered Alfvén had been unfaithful to her with a number of women, but she went ahead with the wedding anyway for Margita's sake. Alfvén became increasingly unstable, requesting a divorce in 1928. Marie at first refused, but after ever more serious difficulties in their relationship and numerous courtroom disputes, the couple finally divorced in 1936. Alfvéngaard, a major point of contention, was left to Margita while Marie moved to Stockholm where she lived alone for the remainder of her life.

Death
Marie Krøyer died in Stockholm of cancer on 25 May 1940 and is buried in Leksand cemetery in central Sweden, not far from Alfvéngaard. Her two daughters, Vibeke and Margita, are buried beside her. Hugo Alfvén's grave is also nearby while Krøyer is buried in Skagen.

See also
 Hip Hip Hurrah! (film) (1987 feature film)
 The Passion of Marie (2012 feature film)
 Skagen Painters

References

Sources

Literature

External links

 Specific website about Marie Krøyer (in danish)

Skagen Painters
Danish women artists
1867 births
1940 deaths
Artists from Frederiksberg
Danish women painters
19th-century Danish women artists
20th-century Danish women artists
20th-century Danish artists
19th-century Danish painters
20th-century Danish painters
Peder Severin Krøyer

Marie Krøyer


Gesta es un género de lepidópteros ditrisios de la subfamilia Pyrginae  dentro de la familia Hesperiidae. Es un género neotropical. Una sola especie llega hasta el sudoeste de Estados Unidos.

Especies

 Gesta austerus (Schaus, 1902) Perú.
 Gesta gesta (Herrich-Schäffer, 1863) Sudamérica y Cuba.
 Gesta heteropterus (Plötz, 1884)  Brasil y Venezuela.
 Gesta inga Evans, 1953  Bahia au Brasil.
 Gesta invisus (Butler & Druce, 1872)  (Arizona, Texas, México, Costa Rica, Guatemala).

Referencias
Natural History Museum Lepidoptera genus database

Enlaces externos

 http://www.tolweb.org/Gesta/95395

Erynnini

Gesta


Svijet

Književna djela

 Zvonar crkve Notre-Dame Victora Hugoa
 Belkinove pripovijesti Aleksandra Sergejeviča Puškina

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1831.


إيغور بودان  ، من مواليد 22 أبريل 1980 في رييك في كرواتيا، لاعب كرة قدم كرواتي.

يلعب مع نادي بارما الإيطالي منذ عام 2006.

بدأ باللعب مع منتخب كرواتيا لكرة القدم منذ عام 2007.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية كروات مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية كرواتيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون كرواتيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون كرواتيون مغتربون في سويسرا
رياضيون من رييكا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الكرواتي الممتاز
لاعبو أتالانتا
لاعبو أسكولي
لاعبو إمبولي
لاعبو بارما
لاعبو باليرمو
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بيلينزونا
لاعبو دوري التحدي السويسري
لاعبو فينيزيا
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم كرواتيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو منتخب كرواتيا لكرة القدم
لاعبو منتخب كرواتيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي أنكونا لكرة القدم
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو نادي رييكا
مواليد 1980
مواليد في رييكا
لاعبو كرة قدم من رييكا

إيغور بودان


Hoya myanmarica er fjölær jurt í vaxblómaættkvísl.  Útbreiðslan er í Myanmar.

Tilvísanir

Vaxblómaættkvísl

Hoya myanmarica


Un studio în căutarea unei vedete este un film românesc din 1989 regizat de Nicolae Corjos. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Mihaela Teleoacă, Lucian Nuță și Emil Hossu.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Mihaela Teleoacă — cascadoarea Marina / Marin (menționată Mihaela Telea)
 Lucian Nuță — cascadorul șef Radu
 Emil Hossu — regizorul de film
 Mihai Mereuță — nea Pavel, electricianul
 Dorina Lazăr — costumiera Filofteea ("tanti Fifi")
 Cezara Dafinescu — actrița
 Dan Puric — Dan, asistentul regizorului
 Vasile Muraru — cascadorul Gabi, profesor de educație fizică
 Magda Catone — "Sfinxul", secretara regizorului
 Florentin Dușe — cascadorul Polux Coacăză, proiectant
 Florin Chiriac — cascadorul Costel, operator mașini de calcul
 Florin Piersic junior — matematicianul Mircea, student
 Iulius Liptac — cascadorul Castor Coacăză, fratele lui Polux, proiectant
 Adrian Vîlcu — cascadorul nr. 7
 Cristian Șofron — cascadorul Viorel
 Mitică Popescu — regizorul dur
 Sebastian Papaiani — actorul comic
 Dan Condurache — actorul Dorin Pătrașcu
 Mihai Mălaimare — scenaristul
 Valentin Uritescu — paznicul
 Aristide Teică
 Dorina Urmaciu — secretara de platou
 Vasile Mihai Boghiță — directorul studioului
 Violeta Berbiuc
 Geanina Nițulescu
 Sandu Mihai Gruia — croitorul Cornel
 Costin Mărculescu — croitorul Sile
 Nicolae Dide — chelnerul
 Vasile Popa
 Adrian Pavlovschi
 Dragoș Ștefan
 Marian Toader
 Vasile Marcel
 Daniel Pisleagă
 Ionel Luca
 George Olteanu

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.091.633 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1989 în film

Filme din 1989
Filme regizate de Nicolae Corjos
Filme românești
Filme în limba română
Filme de comedie românești

Un studio în căutarea unei vedete


Sangha se poate referi la:
 Sangha - comunitate de călugări budiști
 Sangha - Regiune din Congo

Sangha (dezambiguizare)


Ekaterina Polovnikova Atalık, (d.1982, Rusya), Kadın Büyük Usta (WGM) ve 2007 yılında kazandığı Uluslararası Usta (IM) unvanlarına sahiptir.

Nisan 2006'da Kuşadası'nda yapılan 7. Avrupa Bayanlar Satranç Şampiyonası'nda 1. olmuştur.1 Kariyeri boyunca 2414'e kadar çıkmış olan ELO'su günümüzde 2377'dir.2

11 Kasım 2005 tarihinde 41 yaşındaki ilk Türk Büyük Usta (GM) Suat Atalık ile evlenmiştir.3 Vadim isimli bir çocuk annesidir.

Kaynakça
 Ekaterina Atalik and Zdenko Kozul European Champions
 Ekaterina Polovnikova Atalık'ın FIDE kimliği
 Chessbase.com'daki evlilik haberi

Dış bağlantılar
 Chessgames.com'da Ekaterina Polovnikova Atalık'a ait oyun arşivi

Yaşayan insanlar
1982 doğumlular
Rus asıllı Türkler
Rus satranç oyuncuları
Türk satranç oyuncuları
Türkiye vatandaşlığına kabul edilenler
Türkiye'deki Rus göçmenler

Ekaterina Atalık


ඇල්ජීරියානු මහජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජනරජයෙහි ජනාධිපතිවරයා ඇල්ජීරියාවෙහි රාජ්‍ය නායකයා සහ ප්‍රධාන විධායකයා මෙන්ම,  ඇල්ජීරියානු මහජන ජාතික සන්න්ද්ධ හමුදාවන්හී ආඥාපතිවරයා වෙයි.

ඇල්ජීරියාවෙහි ජනාධිපතිවරයා


An Pothos touranensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni François Gagnepain. An Pothos touranensis in nahilalakip ha genus nga Pothos, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pothos

Pothos touranensis


David Raum (Nuremberg - 22 de abril de 1998) é um futebolista profissional alemão que joga como meio-campista esquerdo ou lateral-esquerdo no clube da Bundesliga, , e na seleção alemã .

Carreira no clube

Greuther Fürth
Nasceu em Nuremberg e começou a jogar futebol no clube local Tuspo Nürnberg aos quatro anos. Aos oito anos, ele foi olhado para a academia de juniores do SpVgg Greuther Fürth na cidade vizinha e progrediu nas equipes juvenis.

Como jogador sub-19, Raum ganhou sua primeira experiência nas seleções principais e fez parte da primeira equipe na temporada 2017–18 2. temporada da Bundesliga . Nas duas primeiras rodadas da DFB-Pokal 2017–18, ele marcou em ambos os jogos, mas não chegou à rodada final com seu time após uma derrota para o FC Ingolstadt . Além disso, Raum fez 20 partidas no segundo maior nível alemão e jogou principalmente como reserva nas temporadas seguintes. Seu contrato, que expiraria em junho de 2020, foi prorrogado com opção por mais um ano em maio de 2020.

1899 Hoffenheim
Após a temporada 2020-21, na qual Greuther Fürth foi promovido à Bundesliga, Raum mudou-se para o Hoffenheim de 1899 como agente livre, após ter assinado um pré-contrato com o clube em janeiro de 2021. Ele assinou um contrato de quatro anos com o Die Kraichgauer .

RB Leipzig
Em 31 de julho de 2022, ingressou no clube da Bundesliga RB Leipzig, em um contrato de cinco anos até 2027.

Ele estreou com a seleção principal da Alemanha na vitória por 6 a 0 nas eliminatórias para a Copa do Mundo da FIFA de 2022 sobre a Armênia em 5 de setembro de 2021.

Títulos
 Alemanha Sub-21
 Campeonato Europeu Sub-21: 2021

 RB Leipzig
 Copa da Alemanha: 2022–23
Supercopa da Alemanha: 2023

Naturais de Nuremberga
Futebolistas da Alemanha
Futebolistas do SpVgg Greuther Fürth
Futebolistas do TSG 1899 Hoffenheim
Futebolistas do RasenBallsport Leipzig
Jogadores da Seleção Alemã de Futebol Sub-21
Jogadores da Seleção Alemã de Futebol
Futebolistas olímpicos da Alemanha
Futebolistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2022

David Raum


Die Czechoslovakian International 1989 im Badminton fanden am 7. und 8. Oktober 1989 in Prag statt.

Austragungsort
 Sporthalle TJ Spoje Praha

Sieger und Platzierte

Referenzen
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=0BDB9989-FD0A-420F-99A6-2F8144050501

1989
Badminton 1989
Badmintonwettbewerb in Prag
EBU Circuit 1989/90

Czechoslovakian International 1989


As eleições parlamentares na Geórgia foram realizadas em 28 de Março de 2004. Esta foi uma eleição repetida para a 6ª convocação do Parlamento da Geórgia, depois que as eleições de 2003 foram anuladas pela Suprema Corte da Geórgia devido uma fraude eleitoral, algo alegado por manifestantes durante a Revolução Rosa naquele mesmo ano. Onze partidos e cinco combinações de listas participaram, competindo pelos assentos eleitos pela representação proporcional.

As eleições foram vencidas pelo Movimento Nacional Unido do presidente Mikheil Saakashvili, que ganhou 135 dos 150 assentos proporcionais, dando-lhe o controle de 153 dos 235 assentos.

Referências

Eleições de 2004 na Europa
2004 na Geórgia

Eleições parlamentares na Geórgia em 2004


Das Marschlager Ermelo war ein römisches, spätkaiserzeitliches Marschlager bei Ermelo, Provinz Gelderland. Es ist das einzige nachgewiesene römische Marschlager in den Niederlanden.

Lage und Forschungsgeschichte
Das heutige Bodendenkmal befindet sich in gut 35 Kilometern Luftlinie nördlich des Rheins und damit an der ehemaligen römischen Reichsgrenze auf der Ermeloschen Heide, einem ehemaligen Truppenübungsplatz und heutigem Naherholungsgebiet an der Grenze der Veluwe. In weiteren gut acht Kilometern Luftlinie in nordwestlicher Richtung befand sich in antiker Zeit das Ufer des Lacus Flevo (IJsselmeer) und mit diesem der nautische Durchgang zur Nordsee. Das Gelände bildet an dieser Stelle einen Hügel, der einen weiten Blick in die umliegende Landschaft erlaubt. Heute wird das Kastellgelände von dem Provinciale weg 302 durchschnitten.

Das Lager wurde erstmals in den Jahren 1922 bis 1923 von dem niederländischen Archäologen Jan Hendrik Holwerda untersucht. Eine weitere Untersuchung wurde durch die Verlegung einer Pipeline verursacht und erfolgte 1987 durch den Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek (ROB) unter der wissenschaftlichen Leitung von Rudi S. Hulst.

Archäologische Befunde und Datierung
Schon zur Zeit der Glockenbecherkultur war das 343 Hektar große Gelände der Ermeloschen Heide von Menschen besiedelt, wovon Grabhügel dieser Epoche Zeugnis ablegen.

Das römische Lager hatte die Gestalt einer ungleichmäßigen Raute mit abgerundeten Ecken und nahm mit seinen Abmessungen von circa 260/300 m mal 330/360 m eine Fläche von rund neun Hektar in Anspruch. Es war mit seiner Prätorialfront (Vorderseite) nach Norden hin ausgerichtet und von einem rezent einen Meter hohen Erdwall sowie einem rezent anderthalb Meter tiefen Spitzgraben umgeben. Jedes der insgesamt vier Lagertore war von einem Titulum (etwas versetzt zum Hauptgraben gezogener kurzer Graben) geschützt. Ein weiterer Graben, der unmittelbar südlich der zu vermutenden Via principalis (Lagerquerstraße) die Retentura (rückwärtiger Lagerteil) vom Rest der Anlage abtrennte, war bereits kurz nach der Errichtung des Lagers wieder verfüllt worden. Das Kastell war von seiner Größe her dafür konzipiert, eine Vexillation von mehreren tausend (bis maximal hin zur Legionsstärke von 6000 Soldaten) aufzunehmen. Es war vermutlich nur kurze Zeit (möglicherweise nur wenige Tage) in Gebrauch und wurde dann aufgelassen.

Hatte der Archäologe Holwerda das Marschlager noch auf das 4. Jahrhundert datiert, konnte Hulst die Datierung durch eine Neubestimmung des Fundmaterials und mittels der Radiokarbonmethode auf das 2. Jahrhundert korrigieren, sowie durch den 1980 erfolgten Fund einer Terra Sigillata Scherbe vom Typ Dragendorff 31 weiter auf die zweite Hälfte des 2. Jahrhunderts eingrenzen. Mutmaßlich kommt am ehesten der Zeitraum zwischen den Jahren 170 und 180 n. Chr. in Frage. Unklar bleibt jedoch, ob der Platz schon vorher und noch anschließend in Benutzung war.

Die Konturen des Camps sind rekonstruiert und gut im Gelände sichtbar. Ein Modell des Marschlagers nebst weiteren Informationen befindet sich im Stadsmuseum Harderwijk.

Literatur
 Julianus Egidius Bogaers: Ermelo. In: Julianus Egidius Bogaers, Christoph B. Rüger: Der Niedergermanische Limes. Materialien zu seiner Geschichte. Rheinland-Verlag, Köln 1974, ISBN 3-7927-0194-4, S. 33–35.
 Saskia G. van Dockum: Das niederländische Flussgebiet. In: Tilmann Bechert, Willem J. H. Willems (Hrsg.): Die römische Reichsgrenze zwischen Mosel und Nordseeküste. Theiss, Stuttgart 1995, ISBN 3-8062-1189-2, S. 79.
 Paul van der Heijden: Grens van het Romeinse Rijk. De Limes in Gelderland. Matrijs, Utrecht 2016, ISBN 978-90-5345-327-8, S. 84–86.
 Rudi S. Hulst: Het onderzoek van het Romeinse marskamp bij Ermelo-Leuvenum, Nederland (= Rapportage Archeologische Monumentenzorg. 146). RACM, Amersfoort 2007, ISBN 978-90-5799-104-2.
 Rudi S. Hulst, Jan Vredenberg: Het Romeins marskamp bij Ermelo. Matrijs, Utrecht 2007, ISBN 978-90-5345-292-9.

Weblinks
 Robert Vermaat: Ermelosche Heide. Roman Temporary Camp. Auf der privaten Webseite fectio.org des niederländischen Historikers Robert Vermaat, (englisch, niederländisch)

Einzelnachweise

Archäologischer Fundplatz in den Niederlanden
Archäologischer Fundplatz in Europa
Marschlager Ermelo
Römische Befestigungsanlage (Germania magna)
Bauwerk in Gelderland
Geographie (Gelderland)
Befestigungsanlage im Königreich der Niederlande

Marschlager Ermelo


الوتر الموسيقي هو حبل مشدود يصدر صوتا رنانا إذا حُرك أو ضُرب. وهو مستعمل في كل الآلات الموسيقية الوترية (نسبة للوتر).

ومن الآلات الوترية: الآلات الوترية النقرية وهي التي يعزف عليها بالنقر على الوتر بالأصبع أو الريشة، أو ما شابههما مثل (العود والقانون والهارب). والآلات الوترية القوسية وهي تلك الآلات التي يتم العزف عليها بالقوس وتشمل آلة الكمان وباقي عائلته (الكمان والفيولا والفيولنسيل والكنتراباص).

وتر القيثارة
في الموسيقى، وتر القيثارة هو مجموعة من النوطات تعزف على القيثارة. نوطات الوتر غالبا تعزف في تزامن، ولكن يمكن أن تقوم به بشكل منفصل في أربيجيو. معظم القيثارات المستخدمة في الموسيقى الشعبية لديها ست أوتار «مستوى» ضبط القيثارة الكلاسيكي الأسباني، وأحيانا E-A-D-G-B-E '(من أدنى نغمه وتر إلى أعلى). في ضبط المستوى، والفواصل الموجودة بين الخيوط المجاورة هي الجزء الرابع المضبوط باستثناء الثلاتيات (G، B). ضبط الوتر يتطلب أربعة اشكال من الثلاثيات الاساسية.

أوتار آلة العود
عدد أوتار العود 10 أو 12 وتراً في مجاميع ثنائية، وكل وترين يشدان على أنهما وتر واحد، وتشد أوتار العود بشكل موازي لسطح الصندوق المصوت، مبتدؤه من المفاتيح أعلى الذراع مروراً فوق الرقبة وسطح أو وجه العود إنتهاءً بالفرسة.

وتتفاوت أوتار العود من حيث الرقة والغلظ بالتدريج وهي:

(الكردان – النوى – الدوكاه) وهذه جميعها تصنع من الأمعاء.

(العشيران – اليكاه) وتصنع من الحرير المكسو بسلك رفيع.

وقد يضاف إلى الأوتار الخمسة للعود وتر سادس مزدوج يكون أسفل وتر الكردان لزياده منطقة الأصوات الحادة ويسمى (جواب الجهاركاة)، بينما في العراق يشد وتر سادس مفرد أسفل وتر الكردان لزيادة الاصوات الغليظة، ويسمى (قبا دوكاه).

تسوية أوتار العود: تجري تسوية أوتار العود إبتداءً من الوتر الرابع (العشيران) وذلك بضبطه على قرار نغمة المعيار الصوتي (الديابازون) والذي عدد ذبذباته 440 ذبذبه في الثانية، ويجري تسويه بقية الاوتار بالانتقال إلى رابعة النغمة، فتكون تسوية الوتر الثالث وهي نغمة الدوكاه، ثم الانتقال إلى رابعة الدوكاه فيكون الوتر الثاني وهي نغمة النوى، ومنها إلى رابعتها فيكون الوتر الأول وهي نغمة الكردان. أما الوتر الخامس الغليظ فيسوى على نغمة قرار الوتر الثاني (نغمة النوى) وهو نغمة اليكاه.

أوتار آلة القانون
يتراوح عدد أوتار القانون بين 63 و84 وتراً، يكون الوترالواحد فيها عبارة عن مجاميع ثلاثية تسمى بالمقامات، تشد الأوتار موازيه لسطح الصندوق المصوت مبتدئه من الملاوي (المفاتيح) مخترقة الأنف مروراً فوق الفرس ومنتهية في الكعب حيث تشد الاوتار من الجهة الأخرى.

وتتفاوت أوتار القانون في الغلظ والرقة، وتشد عليه متدرجة من أسفل إلى أعلى، وهي من حيث غلظها ورقتها ثلاثة أنواع وتعرف بأسماء معروفه هي:

الدوكاه للأوتار الغليظة.

النوى للأوتار المتوسطة الغلظ.

الكردان للأوتار الرفيعة.

ومن هذه الأنواع تتألف تركيبة القانون ذو الستة وعشرون مقاماً بثماني وسبعين وتراً.

انظر أيضًا
 قانون ميرسين للتذبذب

مراجع

آلات وترية

وتر (موسيقى)


فيما يلي قائمة رؤساء الدول والحكومات الحاليين، وتظهر رؤساء الدول ورؤساء الحكومات في حالة اختلافهما، وبشكل رئيسي في الدول ذات النظام البرلماني. كما تتضمن القائمة أسماء آخر المرشحين لرئاسة الدول بتواريخ معينة.

الدول المعترف بها من الأمم المتحدة

كيانات قريبة من مكونات الدول

دول بحكم الأمر الواقع مستقلة

حكومات بديلة أو قائمة في المنفى

مراجع

انظر أيضًا
 الترتيب التاريخي لرؤساء الدول

وصلات خارجية
 Rulers.org قائمة الزعماء
 WorldPresidentsDB.com قاعدة بيانات رؤساء الدول

تاريخ معاصر
السياسة في عقد 2020
قوائم أصحاب المناصب الحالية
قوائم رؤساء دولة
قوائم رؤساء وزراء
قوائم قادة حكومة
قوائم متعلقة بالسياسة

قائمة رؤساء الدول والحكومات الحاليين


Općinska nogometna liga Dubrovnik je predstavlja ligu Šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1987./88.
Igrana je u dvije skupine - Konavle (9 klubova, prvak "Enkel" iz Popovića) i Pelješac.

Skupina Konavle

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Poveznice

Izvori

 Jurica Gizdić: 80 godina nogometa u Grudi : 1921. Grom - Slaven 2001., Gruda, 2001., , str. 101-103

1987-88 Dubrovnik
1987-88
Dubrovnik

Općinska nogometna liga Dubrovnik 1987./88.


Libertas Dubrovnik je  dubrovački javni prijevoznik sa sjedištem u  Mokošici.

Povijest Libertasa

Popis autobusnih gradskih, prigradskih i otočkih linija

Gradske autobusne linije:

 1A MOKOŠICA - PILE
 2 GORICA - PILE
 2A GLAVICA B.K. / SOLITUDO - PILE
 3 NUNCIJATA - PILE
 4 HOTEL PALACE - PILE
 5 VIKTORIJA - BABIN KUK
 6 BABIN KUK - PILE
 7 KANTAFIG - BABIN KUK
 8 VIKTORIJA - GRUŽ
 9 OPĆA BOLNICA - PILE
 17 BOSANKA - PILE

Prigradske autobusne linije:

ISTOK

 10 DUBROVNIK - CAVTAT
 11 DUBROVNIK - MOLUNAT
 16 DUBROVNIK - PLAT
 16A DUBROVNIK - SREBRENO
 23 DUBROVNIK - BUIĆI
 23A DUBAC / BRGAT - SREBRENO
 25 DUBROVNIK - VODOVAĐA
 27 DUBROVNIK - VITALJINA
 29 DUBA - CAVTAT
 30 VODOVAĐA - CAVTAT
 31 VITALJINA - CAVTAT
 38 DUBROVNIK - GRUDA

ZAPAD

 12 DUBROVNIK - SLANO
 15 DUBROVNIK - STON
 21 DUBROVNIK - OREBIĆ
 22 DUBROVNIK - IMOTICA
 26 DUBROVNIK - MAJKOVI
 28 DUBROVNIK - OSOJNIK
 35 DUBROVNIK - BRSEČINE

Otočke autobusne linije:

MLJET
 18 POMENA - SOBRA
 19 SAPLUNARA - SOBRA

ŠIPAN

 20 LUKA ŠIPANSKA - SUĐURAĐ

Vanjske poveznice

Izvori

Gospodarstvo Dubrovnika
Hrvatske tvrtke za autobusni prijevoz putnika

Libertas Dubrovnik (javni prijevoznik)


La Coupe du Portugal de football 1979-1980 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 7 juin 1980, au stade national du Jamor, entre le Benfica Lisbonne et le FC Porto. Le Benfica remporte son seizième trophée en battant le FC Porto 1 à 0 et se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1980-1981.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1979-1980

1979-1980
Portugal
Sport au Portugal en 1979
Sport au Portugal en 1980

Coupe du Portugal de football 1979-1980


Ken Naganuma (5. september 1930 - 2. juni 2008) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1954||2||1
|-
|1955||0||0
|-
|1956||0||0
|-
|1957||0||0
|-
|1958||1||0
|-
|1959||0||0
|-
|1960||0||0
|-
|1961||1||0
|-
!Total||4||1
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Ken Naganuma


A eleição municipal de 1972 em Juazeiro do Norte aconteceu em 15 de novembro de 1972, com o objetivo de eleger prefeito e vice-prefeito da cidade e membros da Câmara de Vereadores.

O prefeito titular era Orlando Bezerra, da ARENA. Quatro candidatos concorreram à prefeitura de Juazeiro do Norte. Mozart Cardoso, da ARENA, foi eleito com 45,17% dos votos.

Candidatos

Resultados

Prefeito

Vereador

Referências

Juazeiro do Norte
Política de Juazeiro do Norte
1972 no Ceará

Eleição municipal de Juazeiro do Norte em 1972


Vonmuli es una isla deshabitada en las Maldivas. Se encuentra cerca de un arrecife de coral y tiene una playa de arena, con una espesa vegetación de palmeras en su interior. La isla es propiedad de Vermilion International, una empresa con sede en las Islas Maldivas.

Referencias

Véase también
 Geografía de Asia
 Mar de Laquedivas

Archipiélagos e islas de Maldivas

Vonmuli