O Holocausto na Holanda foi parte do Holocausto promovido pela Alemanha nazista em toda a Europa, e ocorreu durante a ocupação da Holanda pelos alemães. Em 1939 haviam cerca de 140.000 judeus vivendo na Holanda, entre eles de 24.000 a 25.000 judeus-alemães refugiados, que deixaram Alemanha na década de 1930. Outras fontes afirmam que cerca de 34.000 refugiados judeus entraram na Holanda entre 1933 e 1940, fugindo, principalmente, da Alemanha e da Áustria.

Cerca de 75% da população holandesa-judaica foi assassinada durante o Holocausto. O censo de 1947 relatou 14.346 judeus vivendo na Holanda, o que corresponde a 10% da população pré-guerra. Essa diminuição também é atribuída à emigração maciça de judeus para o então Mandato Britânico da Palestina (atualmente território de Israel).

Visão geral
A força de ocupação nazista estimou o número de judeus holandeses, em 1941, em aproximadamente 154.000 pessoas. No censo nazista, cerca de 121.000 declararam-se da comunidade holandesa-israelita (Ashkenazi); 4.300 pessoas declararam-se da comunidade luso-israelita (Sefardita). Cerca de 19.000 pessoas afirmaram ter dois avós judeus (acredita-se que uma parte destes tinham três avós judeus, mas recusaram-se a declarar esse número, por medo de serem classificados como judeus, em vez de meio-judeus, pelas autoridades nazistas). Cerca de 6.000 pessoas relataram ter um avô judeu. Cerca de 2.500 pessoas que foram contabilizadas no censo como judias eram integrantes de uma igreja cristã, principalmente as congregações reformada holandesa, reformada calvinista ou católica romana.

Em 1941 a maior parte dos judeus holandeses morava em Amsterdã. O censo realizado naquele ano indica a distribuição geográfica, no país, dos judeus holandeses no início da Segunda Guerra Mundial (província; número de judeusesse número não é baseado nos padrões raciais nazistas, mas sim na classificação das pessoas no censo):

 Groninga – 4.682
 Frísia – 851
 Drente – 2.498
 Overissel – 4.345
 Gelderland – 6.663
 Utrecht – 4.147
 Holanda do Norte – 87.026 (incluindo 79.410 em Amsterdã)
 Holanda do Sul – 25.617
 Zelândia – 174
 Brabante do Norte – 2.320
 Limburgo – 1.394
 Total – 139.717

O número exato de judeus que sobreviveram ao Holocausto é estimado em 34.379 (dos quais 8.500 faziam parte de casamentos mistos e, portanto, poupados da deportação e possível assassinato nos campos de concentração nazistas). O número de "meio judeus" que sobreviveram na Holanda no final da Segunda Guerra Mundial, em 1945, é estimado em 14.545; o número de pessoas com uma quarta parte judaica que sobreviveram foi de 5.990. Cerca de 75% da população holandesa-judaica foi assassinada no Holocausto, uma porcentagem extraordinariamente alta em comparação com outros países ocupados na Europa Ocidental.

Alguns dos fatores que influenciaram o maior número de pessoas assassinadas incluem o aparato governamental que permaneceu praticamente intacto depois que a família real e o governo fugiram para Londres, e o fato de que a Holanda não estava sob um regime militar. O país também era o mais densamente habitado da Europa Ocidental, tornando difícil para muitos judeus se esconderem.

A maioria dos judeus em Amsterdã era pobre, o que limitava suas opções de fuga ou esconderijos. A Holanda não possuí grandes planícies ou bosques que pudessem servir de esconderijo. Além disso, a administração civil tinha registros detalhados do número de judeus e onde eles viviam.

O cidadão médio holandês desconhecia a operação de campos de extermínio durante a maior parte da ocupação. Todos os cidadãos holandeses eram obrigados a registrar-se e trabalhar na Alemanha. Quando os holandeses reconheceram a perseguição alemã aos judeus na Holanda, realizaram o primeiro ato de desobediência civil em massa na Europa ocupada durante a Segunda Guerra Mundial: o Februaristaking (em português: greve de fevereiro), demonstrando apoio aos judeus.

Uma teoria que oferece suporte a esta ideia é que os alemães fizeram uso do aparato administrativo e da polícia holandesa:"Em seus preparativos para o extermínio dos judeus holandeses, os alemães puderam se valer da maior parte da infraestrutura administrativa do país. Os ocupantes tiveram que empregar apenas um pequeno contingente de seu próprio pessoal; Policiais holandeses patrulhavam as famílias para serem enviadas à morte na Europa Oriental. Trens das ferrovias holandesas, operados por funcionários holandeses, transportavam os judeus para campos de concentração na Holanda, que eram pontos de trânsito para Auschwitz, Sobibor e outros campos de extermínio." Relativo à colaboração holandesa, Eichmann é citado como tendo dito "Os transportes funcionam tão bem que é um prazer ver."

Durante o primeiro ano da ocupação da Holanda, os judeus, que já estavam registrados no país com base em sua crença (assim como protestantes, católicos e outros), tinham uma grande letra "J" carimbada em suas carteiras de identidade. Todos os cidadães holandeses tiveram que declarar se tinham ou não origens judias. Os alemães proibiram os judeus de certas ocupações e os isolaram da vida pública.

A partir de janeiro de 1942 alguns judeus holandeses foram forçados a se mudar para Amsterdã; outros foram deportados para Westerbork, um campo de trânsito próximo ao vilarejo de Hooghalen.

Westerbork foi criado em 1939, pelo governo holandês, como Campo Central de Refugiados para dar abrigo aos judeus que fugiam da perseguição nazista depois da Kristallnacht. Após a ocupação alemã da Holanda, em 1940, o campo de refugiados se tornou um campo de trânsito para judeus que seriam deportados para os campos de concentração nazistas na Europa Central e Oriental e, posteriormente, para os campos de extermínio. Quase todos os prisioneiros que deixaram Westerbork em direção ao leste foram assassinados antes do fim da Segunda Guerra Mundial.

Também foram enviados para Westerbork todos os judeus não holandeses. No total, mais de 15.000 judeus foram enviados para campos de trabalho. As deportações de judeus da Holanda para a Polônia ocupada pelos alemães e para Alemanha começaram em 15 de junho de 1942 e cessaram em 13 de setembro de 1944. Cerca de 101.000 judeus foram deportados em 98 transportes de Westerbork para Auschwitz (57.800; 65 transportes), Sobibor (34.313; 19 transportes), Bergen-Belsen (3.724; 8 transportes) e Theresienstadt (4.466; 6 transportes), onde a maioria foi assassinado.

Outros 6.000 judeus foram deportados de outros locais na Holanda (como Vught) para campos de concentração na Alemanha, Polônia e Áustria (para Mauthausen, por exemplo). Somente 5.200 judeus sobreviveram.

A resistência holandesa ajudou a esconder entre 25.000 e 30.000 judeus; acredita-se que cerca de 16.500 judeus conseguiram sobreviver à guerra se escondendo. Entre 7.000 e 8.000 judeus sobreviveram fugindo para outros países, como Espanha, Reino Unido e Suíça, ou se casando com não-judeus (o que os salvou da deportação e possível morte). Ao mesmo tempo, houve colaboração de parte da população holandesa com os nazistas, incluindo a administração da cidade de Amsterdã, a polícia municipal e trabalhadores ferroviários, que ajudaram a prender e deportar judeus.

Uma das vítimas do Holocausto na Holanda mais conhecida é a jovem Anne Frank. Junto com sua irmã, Margot Frank, ela morreu de tifo em março de 1945 no campo de concentração de Bergen-Belsen. A doença se espalhou nos campos de concentração devido as condições de vida insalubres criadas deliberadamente pelos nazistas. A mãe de Anne Frank, Edith Frank-Holländer, foi assassinada por fome em Auschwitz. Seu pai, Otto Frank, sobreviveu a guerra, e posteriormente publicou seu diário em livro, com o título de Diário de Anne Frank.

Outras notáveis vítimas holandesas do Holocausto incluem Etty Hillesum, cujos escritos também foram posteriormente publicados; Abraham Icek Tuschinski, e Edith Stein, que se converteu ao cristianismo e é conhecida como Santa Teresa Benedita da Cruz.

Maurice Frankenhuis construiu uma coleção de documentos, diários e artefatos coletados e recuperados ao longo de cinco décadas, desde a Primeira Guerra Mundial até a Segunda Guerra Mundial, incluindo documentos sobre esconderijos usados por judeus e o encarceramento em Westerbork e Theresienstadt. Sua pesquisa revelou que ele, junto com sua esposa e duas filhas, podem ter sido a única família holandesa nativa a sobreviver ao Holocausto holandês como uma unidade.

Em contraste com muitos outros países, onde todos os aspectos das comunidades e da cultura judaica foram destruídos durante o Shoah, uma quantidade notavelmente relevante de registros judaicos não foi destruída em Amsterdã, tornando a história dos judeus holandeses extraordinariamente bem documentada.

Implementação da Solução Final

Ocupação
A invasão alemã, em maio de 1940, acabou com a neutralidade da Holanda na Segunda Guerra Mundial. Nos dois anos seguintes, os nazistas usaram a burocracia holandesa para obter o controle do sistema administrativo. Em vez de formar um governo holandês independente ou estabelecer uma ocupação militar, o plano nazista para a Holanda envolvia a implementação de uma ocupação civil.

Os líderes nomeados pelos alemães para chefiar a administração civil na Holanda eram todos nazistas com uma consistente história ideológica. O representante de Hitler, o nazista austríaco Arthur Seyss-Inquart, prontamente assumiu o comando do sistema administrativo holandês como Reichskommissar dos territórios holandeses ocupados. Hanns Albin Rauter foi nomeado Chefe Superior da SS e da Polícia (HSSPF). Rauter se reportava diretamente a Heinrich Himmler.

Uma das primeiras iniciativas de Rauter envolveu a transferência da polícia holandesa para o comando do Ministério da Justiça, controlado pelos nazistas. Rauter instrumentou a SS e a polícia com total autoridade sobre toda a população judaica da Holanda ocupada. Isso deu à SS e à polícia autorização para perseguir judeus na Holanda e, em seguida, implementar a Solução Final. Rauter não tinha apenas a polícia holandesa sob seu comando, mas também 4.700 policiais alemães à sua disposição. Depois que os nazistas assumiram o controle do governo holandês, houve 128 casos de suicídio de judeus.

Cadastro
Em novembro de 1941 os alemães obrigaram todos os oficiais e servidores públicos judeus a se registrarem junto às autoridades holandesas. Posteriormente, mais de 2.500 judeus perderam seus cargos públicos. A expulsão de judeus holandeses do ensino médio e superior provocou uma resposta pública.

Em 10 de janeiro de 1941, Seyss-Inquart determinou o registro de cidadãos judeus. Este decreto incluía cidadãos holandeses com um avô judeu. Cidadãos identificados como judeus tiveram suas carteiras de identidade marcadas com um "J" preto. Os registros de nascimento, óbito e casamento de judeus na Holanda foram marcados para diferenciá-los dos cidadãos não judeus. Em 1942, os judeus foram forçados a usar uma estrela amarela em suas roupas.

A geografia da Holanda tornou muito difícil a fuga dos judeus. O país tem menos de 20.000 milhas quadradas de planícies. Durante a ocupação civil, estima-se que 25.000 judeus se esconderam na Holanda. Destes, um terço foi capturado e deportado. Dos que sobreviveram, 4.000 eram crianças pequenas. Alguns foram traídos por amigos ou estranhos que concordaram em escondê-los sob falsos pretextos. Outros foram presos pela polícia.

Roubo
Antes de serem deportados e assassinados, os judeus holandeses tiveram todos os seus bens roubados, incluindo negócios, imóveis, ativos financeiros, obras de arte e bens domésticos. Gerard Aalders, pesquisador do Instituto Estatal de Documentação de Guerra da Holanda, estima que a comunidade judaica holandesa foi "a mais afetada pela ganância alemã". A organização de saques foram perpetradas pela Dienststelle Muhlmann, chefiada por Kajetan Mühlmann e sob o comando Seyss-Inquart, o banco LIRO, um banco judeu chamado Lippmann & Rosenthal & Co., que havia sido adquirido pelos nazistas para disfarçar o roubo como transações legais, entre outras.

Deportações

Quando Seyss-Inquart e Rauter ganharam poder sobre a administração holandesa, haviam 140.000 judeus no país. Cerca de 80.000 deles viviam em Amsterdã. O status de residente dos judeus na Holanda era irrelevante para Seyss-Inquart e Rauter. Seyss-Inquart declarou: "Os judeus, para nós, não são holandeses. Eles são inimigos com os quais não podemos chegar a um armistício nem a paz". Rauter enviou cartas a Himmler sobre o progresso do Holocausto na Holanda, informando-o de que "em toda a Holanda, cerca de 120.000 judeus estão sendo preparados para partir". "Partir" era uma referência às deportações de judeus holandeses para os campos de concentração e extermínio.

Detalhamento das deportações de 1940 a 1945
Entre 1941 e 1942, 1.700 judeus foram mandados de Amsterdã para Mauthausen, e 100 judeus foram deportados para Buchenwald, Dachau, Neuengamme (e posteriormente Auschwitz). Entre 1940 e 1941, cerca de 100 judeus foram enviados de prisões alemãs para diferentes campos de concentração, depois para Auschwitz. Mais de 2.000 judeus foram levados da França e Bélgica ocupadas para Auschwitz; somente 100 não foram assassinados. Entre 15 de julho de 1942 e 23 de fevereiro de 1943, 42.915 judeus foram deportados de Westerbork para Auschwitz, sendo que apenas 85 deles sobreviveram.

De 20 de agosto a 8 de dezembro de 1942, 3.540 judeus foram detidos em diferentes campos de trabalhos forçados. Destes houveram apenas 181 sobreviventes. Um total de 34.313 judeus foram deportados para Sobibor, de 2 de março a 20 de julho de 1943, e somente 19 sobreviveram, todos os outros foram assassinados.

Entre 24 de agosto de 1943 e 3 de setembro de 1944, 11.985 judeus foram deportados de Westerbork para Auschwitz. Dessa deportação, 588 viveram. De 15 de novembro de 1943 a 3 de junho de 1944, 1.645 judeus foram mandados de Vught para Auschwitz, sendo que apenas 198 sobreviveram.

De 1943 a 1944, 4.870 judeus foram enviados de Amsterdã e Westerbork para Theresienstadt. Dos quase 5.000 judeus enviados para Theresienstadt, 1.950 sobreviveram. Em outubro de 1943, 150 judeus foram enviados de Westerbork para Buchenwald e Ravensbrück.

Em 1944, 3.751 judeus foram deportados de Westerbork para Bergen-Belsen. Este foi o transporte que teve a maior taxa de sobrevivência, com 2.050 judeus sobreviventes.

Um total de 107.000 judeus foram deportados de prisões holandesas e alemãs para campos de concentração, e posteriormente para Auschwitz. Somente 5.200 sobreviveram.

Ao todo, 102.000 judeus holandeses foram assassinados pelos nazistas (três quartos da população judaica pré-guerra no país). Alguns eram holandeses nativos, outros refugiados que tentaram buscar asilo na Holanda.

Referências

Holocausto
Países Baixos na Segunda Guerra Mundial
Nazismo
Massacres na Segunda Guerra Mundial
Crimes contra a humanidade

Holocausto na Holanda


ඔබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 කුසල් පෙරේරා
 සිරි පෙරේරා
 එන්. එම්. පෙරේරා
 ඇම්.ජේ. පෙරේරා
 චන්න පෙරේරා
 ජී. ආර්. පෙරේරා
 මහේන්ද්‍ර පෙරේරා
 බී.එස්. පෙරේරා
 බී.එස්. පෙරේරා (සංගීතවේදී)
 පාලිත පෙරේරා
 චානුක නඳුන් පෙරේරා
 ෆීලික්ස් පෙරේරා
 ලින්කන් පෙරේරා
 ගාමිණී ජයවික්‍රම පෙරේරා
 ජානක පෙරේරා
 අනුර සී. පෙරේරා
 යෝගා පෙරේරා
 අරියපාල පෙරේරා
 රන්ජන් පෙරේරා
 ඩිලාන් පෙරේරා

වක්‍රෝත්තිහරණ පිටු

පෙරේරා


Anna Kluger Levine (n. 18 de septiembre de 1953) es una actriz estadounidense. También ha sido acreditada como Anna Levine Thompson y Anna Thomson.

Filmografía
 Desperately Seeking Susan (1985) como Crystal.
 Murphy's Romance (1985) como Wanda.
 Talk Radio (1988) como Denise.
 Warlock (1989) como esposa del Pastor.
 Unforgiven (1992) como Delilah Fitzgerald.
 True Romance (1993) como Lucy.
 The Crow (1994) como Darla.
 Baby's Day Out (1994)
 Angela (1995) como Mae.
 Angus (1995) como April (acreditada como Anna Thomson).
 Bad Boys (1995) como Francine (acreditada como Anna Thomson).
 Other Voices, Other Rooms (1995) como Miss Amy Skully (acreditada como Anna Thomson).
 Jaded (1996) como Alexandra 'Alex' Arnold.
 Sue (1997) como Sue.
 Six Ways to Sunday (1997) como Annibelle.
 Fiona (1998) como Fiona (acreditada como Anna Thomson).
 Water Drops on Burning Rocks (2000) como Véra.
 Fast Food Fast Women (2000) como Bella.
 Bridget (2002) como Bridget.
 American Widow (2009) como Following Woman.

Enlaces externos

Actrices de cine de Estados Unidos
Actrices de televisión de Estados Unidos
Actrices de Nueva York

Anna Levine


Fântâna fermecată se referă la:
 Fântâna fermecată (film), film românesc din 2014 regizat de Andrei Enoiu
 Fântâna fermecată (poveste) (în ), poveste de Frații Grimm din cartea Kinder- und Hausmärchen (1812)

Fântâna fermecată


Kup Hrvatske u hokeju na travi za muškarce za 2018. godinu je igran u proljetnom dijelu sezone 2017./18. Kup je osvojila "Zelina" iz Svetog Ivana Zeline.

Sudionici
 Concordia 1906 - Zagreb
 Jedinstvo - Zagreb
 Marathon - Zagreb
 Mladost - Zagreb
 Trešnjevka - Zagreb
 Zelina - Sveti Ivan Zelina
 Zrinjevac - Zagreb

Rezultati

Povezani članci
 Kup Hrvatske u hokeju na travi za muške
 Prvenstvo Hrvatske u hokeju na travi 2017./18.
 Kup Hrvatske u dvoranskom hokeju za muškarce 2017.

Vanjske poveznice
 hhs-chf..hr, Hrvatski hokejski savez
 hhs-chf.hr, Kup Hrvatske za seniore i seniorke

Izvori

 drive.google.com, HHS download zone, Izvješća voditelja natjecanja -> Sezona 2017/2018 -> Proljeće 2017/2018, pristupljeno 15. prosinca 2018.

2018

Kup Hrvatske u hokeju na travi za muškarce 2018.


SKIN este o companie privată românească fondată în anul 2000, care importă și distribuie pe piața românească produse electronice (smartphone-uri, televizoare LCD, tablete, accesorii și periferice IT) ale unor branduri internaționale cu renume, cum ar fi Nikon, Toshiba, SanDisk, Logitech, dar care, de asemenea, produce și comercializează electronice și sub marca proprie, Utok.

Note

Legături externe
 www.skin.ro - Site web oficial

Companii de electronice din România
Companii de IT din România

SKIN


Die Gesellschaft für Frankfurter Geschichte ist ein Geschichtsverein in Frankfurt am Main.

1837 wurde die Gesellschaft für Frankfurts Geschichte und Kunst von den damaligen Bürgermeistern, neun Schöffen und elf Senatoren der Freien Stadt Frankfurt gegründet mit dem Ziel, "auf Verbreitung der Kenntnis und des Interesses für die Geschichte und Kunst der Stadt Frankfurt hinzuwirken." 1858 verschmolz sie mit dem im Vorjahr gegründeten Verein für Geschichte und Alterthumskunde. Der Verein nahm sein Domizil im Steinernen Haus. Zu den vom Verein herausgegebenen Werken zählte die Frankfurter Topographie von Johann Georg Battonn, erschienen 1861 bis 1875 in sieben Bänden unter dem Titel Oertliche Beschreibung der Stadt Frankfurt am Main.

1878 übertrug der Verein seine Sammlung an das Historische Museum, seine Urkunden und Bücher an das Frankfurter Stadtarchiv. Die Sammlungen gingen im Zweiten Weltkrieg bei den Luftangriffen auf Frankfurt unter.

1934 änderte der Verein seinen Namen in Frankfurter Verein für Geschichte und Landeskunde, 2001 in Gesellschaft für Frankfurter Geschichte e.V.

Zu den Publikationen zählen die Zeitschrift Archiv für Frankfurts Geschichte und Kunst und die Reihe Studien zur Frankfurter Geschichte.

Weblinks
 Gesellschaft für Frankfurter Geschichte

Geschichtsverein (Hessen)
Verein (Frankfurt am Main)
Gegründet 1837
Geschichte von Frankfurt am Main

Gesellschaft für Frankfurter Geschichte


Ausgang est un groupe britannique de post-punk et de rock gothique formé à Birmingham en 1983. Leur musique est décrite comme une rencontre entre Sex Gang Children et The Birthday Party.

Historique
Ausgang se forme sur les cendres du groupe Kabuki. Certains des membres ont également fait partie des Solicitors. Max (chant), Cub (guitare basse) et Matthew (guitare) ont tous joué auparavant dans Kabuki, qui a sorti un single en 1982 (I Am a Horse) avant de splitter. Ils forment Ausgang avec le batteur Ibo et jouent leur premier concert en  au Powerhouse de Birmingham. Ils tournent avec Death Cult avant de signer avec le label Criminal Damage qui publie leur premier EP, The Teachings of Web, en 1984. Le disque suivant, le single Solid Glass Spin, atteint la  du UK Indie Chart. Leur dernière sortie cette année-là, l'EP Head On !, est produit par Andi Sex Gang.

Cub est ensuite remplacé par Stu, et Ausgang signe chez FM Records, qui sort l'EP Hunt Ya Down en 1985, suivi du premier album du groupe, Manipuler, en . Après une tournée avec Gene Loves Jezebel, Ausgang crée son propre label Shakedown, et sort le maxi 45 tours King Hell plus tard dans l'année.

Pour tenter de rompre avec sa réputation gothique, le groupe rallonge son nom en « Ausgang-a-Go-Go », inspiré par un ami qui avait peint le slogan sur sa veste. Il sort en 1987 le mini-LP Los Descamisados sous ce nom, avant de se séparer. Une collection de démos, In Retrospect (Out Of Our Minds), sort cette année-là sur le label Fourth Dimension, sur cassette uniquement.

En 2001, Anagram Records publie la compilation Last Exit… The Best of Ausgang.

Ausgang se reforme en 2003 et publie l'album Licked en 2005. Il s'agit de nouveaux enregistrements ou remasterings d'anciens titres accompagnés de deux nouvelles compositions et d'une reprise d'I Wanna Be Your Dog des Stooges. Le groupe joue lors de plusieurs éditions du Drop Dead Festival, notamment à New York en 2004 et 2006 et à Prague en 2007.

Style
La musique d'Ausgang oscille entre punk-rock et rock gothique de la première heure, tel qu'on pouvait l'entendre au début des années 1980 dans les soirées de la Batcave, où ils se produisent d'ailleurs plusieurs fois. Les mélodies, au rythme soutenu, sont souvent déstructurées. Les cris aigus de Max rappellent ceux d'Andi Sex Gang, avec des intonations plus graves proches de Nick Cave dans Birthday Party ou de Ian Astbury dans Deat Cult. Les orchestrations sont simples, avec des guitares stridentes et des roulements de batterie qui évoquent Theatre of Hate ou Southern Deat Cult.

Discographie

Albums studio
 1985 : Manipulate (FM)
 1987 : Los Descamisados (Shakedown), mini-LP - Ausgang-A-Go-Go
 2005 : Licked (Shakedown)

EPs et singles
 1984 : The Teachings of Web (Criminal Damage), EP 12"
 1984 : Solid Glass Spine (Criminal Damage), single
 1984 : Head On ! (Criminal Damage), EP 12"
 1985 : Hunt Ya Down (FM), EP 12"
 1986 : Bad Hand (Fourth Dimension), single 7" flexi disc
 1986 : King Hell (Shakedown) single 12"

Compilations
 1987 : In Retrospect (Out Of Our Minds) (Fourth Dimension), cassette
 2001 : Last Exit... The Best of Ausgang (Anagram)

Notes et références

Liens externes

Groupe anglais de rock gothique
Groupe anglais de post-punk
Groupe musical de Birmingham
Groupe musical formé en 1983

Ausgang


Cinchona lancifolia, es una especie de árbol de la familia de las rubiáceas. Se encuentra en  Ecuador, Venezuela Cordillera de los Andes y la Cordillera Oriental (Colombia).

Descripción
Se encuentra en altitudes de entre 1.700-2.700 m. Es un árbol perenne, de 10 a 12 m de altura, que suele crecer en solitario. El tronco hace unos 40 cm de diámetro. Las ramas son redondas, erectas y braquiadas, y crecen en parejas opuestas. Las hojas son verdes, brillantes, ovalo-lanceoladas, y de unos 11 cm de largo. Las flores, olorosas, son de un color blanco-rosado.

Usos
Como todas las demás especies de quina, su corteza contiene quinina, y es especialmente rica en el alcaloide cinconina. La quinina de esta especie es muy amarga y febrífuga, y la corteza contiene aproximadamente 35 g. por kilo. En medicina se la usa por sus propiedades aromáticas, balsámicas, antipiréticas, de antídoto y febrífugas isabella sardi roldan fue una de las investigadoras para encontrar la planta

Taxonomía
Cinchona lancifolia fue descrita por José Celestino Mutis y publicado en Papel Periódico de Santa Fe 111: 465, en el año 1793.
Etimología
Cinchona: nombrada en 1638 por Carlos Linneo en honor de Doña Francisca Enríquez de Rivera, haciendo referencia a la villa (hoy ciudad) de Chinchón, por ser la segunda esposa del IV Conde de Chinchón, Don Luis Jerónimo Fernández de Cabrera y Bobadilla, y, según la tradición, ser ella la que descubrió a las gentes del Viejo Mundo las propiedades medicinales de la corteza de esta planta. Linneo transcribió el sonido español 'chi' a la manera italiana: 'ci', lo cual era frecuente en la época.

lancifolia: epíteto latino que significa "con hojas en forma de lanza".
Sinonimia
 Cinchona condaminea var. lancifolia (Mutis) Wedd.
 Cinchona lancifolia var. discolor H. Karst.
 Cinchona lancifolia var. vera Howard

Nombres comunes
 cascarilla boba amarilla, cascarilla fina, cascarillo fino, cascarillo lampiño, quina amarilla real, quina anaranjada de Santa Fe, quina boba amarilla, quina calisaya, quina collisaya o collisalla, quina de Huanuco, quina del Perú, quina fina del Perú, quino oficinal.

Referencias

Enlaces externos

lancifolia
Plantas medicinales

Cinchona lancifolia


Mirna Rajle Brođanac (Osijek, 14. studenog 1974.) je bivša hrvatska veslačica. Jedna je od najuspješnijih hrvatskih veslačica svih vremena.

Obrazovanje i športski početci
Nakon završena osnovna i srednjega obrazovanja u Osijeku 1988. godine diplomirala je na Ekonomskomu fakultetu u Osijeku.

Od 1981. do 1985. trenira gimnastiku u tadašnjemu "Partizanu". Od 1985. do 1990. trenira stolni tenis u tadašnjemu "Metalac – OLT". Natječe se u prvoj postavi ženske momčadi te ostvaruje solidne rezultate u ligi bivše Jugoslavije. Zbog kupovine velikoga broja vanjskih igračica te nove politike Uprave kluba prestaje se baviti stolnim tenisom. Od studenoga 1990. počinje se baviti veslanjem u Veslačkome klubu Iktus, te 42 puta postaje prvakinjom Hrvatske u različitim discipnama:
 Samac seniorke
 Samac lake seniorke
 Dvojac bez kormilara seniorke
 Dvojac bez kormilara juniorke
 Dvojac na pariće seniorke
 Dvojac na pariće lake seniorke
 Četverac na pariće seniorke
 Četverac bez kormilara
 Ergometar

Športski rezultati

Nagrade
Za svoj doprinos osječkom i hrvatskom športu Mirna Rajle Brođanac primila je i niz nagrada:

Članstva

 Članica Skupštine Hrvatskog školskog športskog saveza
 Članica Izvršnog odbora Hrvatskog školskog športskog saveza
 Članica Etičkog odbora Hrvatskog olimpijskog odbora
 Članica Komisije za ravnopravnost spolova u sportu Hrvatskog olimpijskog odbora
 Koordinatorica mreže za ravnopravnost spolova u sportu Športske zajednice Osječko-baranjske županije
 Koordinatorica mreže za ravnopravnost spolova u sportu Hrvatskog veslačkog saveza
 Predsjednica povjerenstva za žensko veslanje Hrvatskog veslačkog saveza
 Članica Stegovnog vijeća Hrvatskog zavoda za toksikologiju i antidoping u športu

Izvori

Životopisi, Osijek
Hrvatski veslači

Mirna Rajle Brođanac


An Rhynchospora hieronymi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Rhynchospora hieronymi in nahilalakip ha genus nga Rhynchospora, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 R. h. floribunda
 R. h. hieronymi
 R. h. montevidensis

Mga kasarigan

Rhynchospora

Rhynchospora hieronymi


Corel Corporation tarafından üretilen CorelDRAW 1989 yılında kullanıcılarla tanışan vektörel tabanlı bir grafik tasarım programıdır, tasarımcıların, grafikerlerin ve profesyonel sanatçıların çalışmaları için tasarlanmıştır. CorelDRAW, CorelDRAW Graphic Suite adını taşıyan grafik yazılımı paketinin bir parçasıdır.

CorelDRAW matematiksel olarak tanımlanmış noktalar kullanır. Örnek vermek gerekirse bir çizgi çizebilmek için CorelDRAW' da A noktasından B noktasına düz çizgi çek demek yeterlidir bunu o şekilde kaydeder. Fotoğraf işlem programlarında ise A1-B1; A2B2;...A20-B20 koordinatlarına nokta koy demek gerekir. Fotoğraf işlem programlarında noktalar pixel olarak tanımlanıp görülürken CorelDRAW' da vektörel kullanıldığı için düz ve kesintisiz olmaktadır. Yapılan bir çizim çok büyük ebatlara kalite kaybı yaşanmaksızın değiştirilebilir, dosyanın kaydedilmesinde boyut sorunu yaşanmaz.

CorelDRAW' ın kullanım alanları oldukça geniştir ama ağırlıklı olarak masaüstü yayıncılığı, dijital baskı yapanlar, matbaalar, tekstil firmaları, tabelacılar, açık hava reklamcıları ve reklam tanıtım firmaları kullanır.

Tarihçe
Corel Corporation 1987 yılında Michel Bouillon ve Pat Beirne adındaki iki yazılım geliştiricisini masaüstü yayıncılık yazılımları için vektör tabanlı illustrasyon yazılımı geliştirmek üzere işe aldı. 1989 yılında CorelDRAW'ın ilk sürümü yayınlandı. CorelDRAW 1.x ve 2.x sürümleri Microsoft Windows 2.x ve 3.0 altında çalışıyordu. CorelDRAW, Windows tarafında Postscript çıkış alabilen ve font yönetimini sorunsuzca sağlayabilen ilk yazılımlardan biridir.

Microsoft, Windows 3.1 sürümünü yayınladığında CorelDRAW'ın da 3.0 sürümü yayınlandı. CorelDRAW 3.0 Vektörel ve raster (Zsoft'tan lisanslanan Photopaint) grafik yazılımları ve font yöneticisi ile aynı zamanda ilk masa üstü yayıncılık program paketidir.

CorelDRAW'ın ilk sürümleri ile birlikte sektörde boy gösteren Micrografx Designer yazılımının üreticisi olan Micrografx firmasını 2001 yılında satın alan Corel firması CorelDRAW'ın gelişimi için büyük bir adım atmış, Corel Designer yazılımının da sektörde söz sahibi olmasını sağlamıştır.

Desteklenen platformlar
CorelDRAW geçmişte Unix, Linux, OS/2, CtOS, MacOS için de üretilmiş olsa da güncel sürümü Windows ve macOS platformlarında çalışmak üzere geliştiriliyor. MacOS işletim sistemi için yayınlanan son sürüm 11. sürüm (Graphic Suite) oldu ve bu sürümden sonra 2019 sürümüne kadar sadece windows platformu için geliştirildi. CorelDRAW X7 ile de Windows XP ve Vista desteği bırakıldı.

CorelDRAW X6, Windows XP, Vista, Windows 7 ve Windows 8 'in 32 bit ve 64 bit sürümleriyle tam uyumludur.

CorelDRAW X7, Windows 7, Windows 8 ve Windows 8,1'in 32 bit ve 64 bit sürümleriyle tam uyumludur.CorelDRAW Graphics Suite X6 paketin ilk 64 bit sürümüdür.CorelDRAW GS X6 Windows 8 sertifikalı ilk Corel paketidir.

CorelDRAW'ın son sürümü olan CorelDRAW 2020 Windows 7, Windows 8.1 ve Windows 10 işletim sistemlerinin hem 32 hem de 64 bit sürümleri üzerinde çalışabiliyor olsa da Windows 10 x64 için (son güncellemeleri yapılmış) optimize edilmiştir.

CorelDRAW'ın son sürümü olan CorelDRAW 2020 macOS 10.13, 10.14 ve 10.15 (Catalina) işletim sistemleri üzerinde çalışabiliyor olsa da macOS 10.15 Catalina sürümü için optimize edilmiştir.

Desteklenen belge türleri

CDR dosya biçimi
CDR, CorelDRAW vektörel çizim yazılımının ön tanımlı dosya biçimidir. Sahipli ve çeşitli patentlerle korunan CDR biçimi aslında .zip biçiminde bir sıkıştırılmış dosyadır.

CorelDRAW'in açabildiği belge türleri:

AI,BMP, CAL, CLK, CDR, CDX, CGM, CMX, CPT, CPX, CSR, CUR, DES, DOC, DOCX, DSF, DRW, DST, MGX, DWG, DXF, EMF, EXE (Bitmap Resource), FH, FMV, FPX, GEM, GIF, HTM, ICO, IMG, JP2, JPG, MAC, NET, NAP, PCD, PSD, PCX, PDF, PIC, PCL, PNG, PLT, PP4, PP5, PPF, PPT, PS, EPS, PRN, PSP, PUB, RAW, RIFF, RTF, SCF, SHW, SVG, SVGZ, TGA, TIFF, TXT, WSD, WB, WQ, WK, WMF, WP4, WP5, WPD, WPG, WSD, WI, XCF, XPM, XLS.

.

Sürümleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 corel.com Resmi İnternet Sitesi
   CorelDRAW Resmi Topluluk Sitesi
   CorelDRAW Resmi Topluluk Sitesi Türkçe bölümü
 coreldrawturkiye.com  Türkiye Resmi Yetkili Satıcısı İnternet Sitesi

Vektörel grafik düzenleyicileri
Windows'a özel yazılımlar

CorelDRAW


The Wishsong of Shannara este un roman epic fantastic din 1985 scris de autorul american de science-fiction Terry Brooks. Este a treia carte din Trilogia Sabia lui Shannara fiind precedată de romanele Sabia lui Shannara și The Elfstones of Shannara. Trilogia a fost adaptată într-un serial TV, The Shannara Chronicles, primul și al doilea episod având premiera la 5 ianuarie 2016 pe MTV.

Prezentare

Ultimul roman al trilogiei originale detaliază aventurile lui Jair și Brin Ohmsford, copiii lui Wil, pentru a salva Cele Patru Ținuturi de magia malefică dintr-o carte denumită Ildatch.

Personaje

Traduceri în română

Note

Legături externe

Romane științifico-fantastice
Romane de Terry Brooks
Cărți din 1985
Romane post-apocaliptice
Romane fantastice
Shannara

The Wishsong of Shannara


එංගලන්තය, එක්සත් රාජධානියට අයත් ප්‍රධාන රටයි. බ්‍රිතාන්‍ය දූපතෙහි දකුණු කොටස ආවරණය කරයි. අගනුවර: ලන්ඩන්. රජ බස: ඉංග්‍රීසි. ව.කි.මී. 130,478ක් තරම් වන මෙම රටෙහි 1991දී ජනයා 46,170,300ක් විසූහ.

මූලාශ්‍ර

එංගලන්තය

එංගලන්තය


Kjalartoppur (fræðiheiti Lonicera webbiana) er runni af geitblaðsætt ættaður frá Asíu (Afghanistan, Kína, Kasakhstan, Kirgistan, Nepal, Pakistan, Tadjikistan, Tíbet, Úsbekistan).

Hann hefur lítið eitt verið reyndur á Íslandi.

Heimild

Geitblaðsætt

Kjalartoppur


Jonathan A. Levine (* 18. Juni 1976 in New York) ist ein US-amerikanischer Filmregisseur und Drehbuchautor.

Leben

Jonathan Levine studierte Kunst und Semiotik an der Brown University und arbeitete nach seinem Abschluss als persönlicher Assistent von Filmregisseur Paul Schrader.

Nach diversen Kurzfilmen kam 2006 Levines erster Langspielfilm All the Boys Love Mandy Lane in die Kinos. 2008 folgte mit The Wackness – Verrückt sein ist relativ seine zweite Regiearbeit. Der Film gewann beim Sundance Film Festival den Publikumspreis.

2011 schaffte er den endgültigen Durchbruch mit der Tragikomödie 50/50 – Freunde fürs (Über)Leben mit Joseph Gordon-Levitt und Seth Rogen. 2013 verfilmte Levine Isaac Marions Debütroman Warm Bodies, 2015 folgte die Komödie Die Highligen Drei Könige, abermals mit Gordon-Levitt und Rogen in den Hauptrollen.

Levine entwickelte die Fernsehserie Rush, die 2014 eine Staffel erlebte.

Filmografie
 2004: Shards (Kurzfilm)
 2005: Love Bytes (Dokumentarkurzfilm)
 2006: All the Boys Love Mandy Lane
 2008: The Wackness – Verrückt sein ist relativ (The Wackness)
 2010: How to Make It in America (Fernsehserie, Folge 1x06 Good Vintage)
 2011: 50/50 – Freunde fürs (Über)Leben (50/50)
 2013: Warm Bodies
 2014: Rush (Fernsehserie, Folge 1x01)
 2015: Die Highligen Drei Könige (The Night Before)
 2016: Mike and Dave Need Wedding Dates (nur Produktion)
 2017: Mädelstrip (Snatched)
 2017: I'm Dying Up Here (Fernsehserie, Folge 1x01)
 2019: Long Shot – Unwahrscheinlich, aber nicht unmöglich (Long Shot)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Drehbuchautor
US-Amerikaner
Geboren 1976
Mann

Jonathan Levine


6793 Palazzolo este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6793 Palazzolo este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bassano Bresciano de Observatorul din Bassano Bresciano. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,68 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 4,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

6793 Palazzolo


دانييل زيتكا  ، من مواليد 20 يونيو 1975 في هافيروف في تشيكوسلوفاكيا ، لاعب كرة قدم تشيكي.

يلعب مع نادي آندرلخت البلجيكي منذ عام 2002.

بدأ باللعب مع منتخب التشيك لكرة القدم في عام 2007.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية تشيكيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
رياضيون من هافروف
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من هافروف
رياضيون تشيكيون مغتربون في بلجيكا
رياضيون من إقليم مورافيا-سيليزيا
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبو الدوري البلجيكي الممتاز
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري التشيكي الممتاز
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو تاتران بريشوف
لاعبو سبارتا براغ
لاعبو فيكتوريا زيزكوف
لاعبو كرة قدم تشيكيون
لاعبو كرة قدم تشيكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو منتخب التشيك لكرة القدم
لاعبو منتخب جمهورية التشيك تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو نادي لوكيرين
مواليد 1975
مواليد في هافروف
لاعبو كرة قدم من إقليم مورافيا-سيليزيا

دانييل زيتكا


Güneysu, Ağrı - Ağrı ili merkez ilçesine bağlı köy
 Güneysu, Pazaryolu - Erzurum ili Pazaryolu ilçesine bağlı mahalle
 Güneysu - Rize ili ilçesi
 Güneysu, Vakfıkebir - Trabzon ili Vakfıkebir ilçesine bağlı mahalle

Güneysu (anlam ayrımı)


Munden House et son domaine sont situés entre Watford, Radlett et Bricket Wood dans le comté de Hertfordshire, en Angleterre. C'est un bâtiment classé Grade II. Un gué sur la rivière Colne se trouve juste à côté du Hertfordshire Way à Munden House.

C'est le siège de la famille de l'hon. Henry Holland-Hibbert, vicomte Knutsford, seigneur du manoir de Bricket Wood Common.

Le pavillon de la rivière se trouve sur le Hertfordshire Way, près de Munden House, au bout d'une section de chemin qui semble avoir été une avenue menant à la maison.

Il est utilisé comme lieu de tournage pour des productions comme Mrs Dalloway, Rosemary & Thyme (comme "Engleton Park" dans l'épisode de 2004 "Swords into Ploughshares"), Midsomer Murders, Poirot, Jonathan Creek, Endeavour et Silent Witness.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade II* dans le Herefordshire

Munden House


Karakaya, Çorum ilinin Bayat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 108 km, Bayat ilçe merkezine 28 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bayat belde ve köyleri

Karakaya, Bayat


Der Codex Vatopedinus 602 ist eine Pergamenthandschrift in griechischer Sprache aus dem späten 13. Jahrhundert.
Sie enthält die Bücher Leviticus bis Ruth als Fragmente eines Oktateuchs. Es sind 469 Blätter mit 164 farbigen Miniaturen erhalten.
Diese stellen eine Synthese antiker, früh- und mittelbyzantinischer Bildelemente dar. Es können zwei Künstlerpersönlichkeiten, die an dem Werk arbeiteten, geschieden werden.

Die Handschrift befindet sich im Kloster Vatopedi auf dem Berg Athos in Griechenland mit der Signatur Cod. Vatop. 602.

Literatur
 Sotiris Kadas: Octateuch of the Monastery of Vatopedi (Codex 602). Hiera Megistē Monē Vatopaidiou Agion Oros, 2000.
 Kurt Weitzmann, Massimo Bernabò: The Byzantine Octateuchs. Mount Athos, Vatopedi Monastery, Codex 602 (...). (= The Illustrations in the Manuscripts of the Septuagint Band 2). Princeton 1999, ISBN 0-691-00722-5, , mit vielen Abbildungen
 P. Huber: Bild und Botschaft. Byzantinische Miniaturen zum Alten und Neuen Testament. Zürich / Freiburg i. B. 1973.

Vatopedinus
Kunstwerk der byzantinischen Kunst
Handschrift des Klosters Vatopedi (Athos)
Literatur (13. Jahrhundert)

Codex Vatopedinus 602


Jane Morgan, de son vrai nom Florence Catherine Currier, est une chanteuse américaine, née le  à Newton (Massachusetts), aux États-Unis. Elle connaît initialement son succès en France et au Royaume-Uni avant d'être reconnue aux États-Unis, où elle y obtiendra six disques d'or. Elle épouse en deuxièmes noces Jerry Weintraub en 1965, avec qui elle adopte trois enfants. Ils se séparent en 1980, mais le divorce officiel n'est jamais prononcé. À l'issue de ce mariage, elle portera le nom de Jane Weintraub. Le 6 mai 2011, Jane Morgan reçoit la 2439 étoile du Hollywood Walk of Fame.

Biographie

Enfance et adolescence
Florence Catherine Currier née à Newton (Massachusetts), le 3 mai 1924 ; elle est l'une des cinq enfants des musiciens Olga Brandebourg (sa mère) et  (son père) qui est premier violoncelliste pour l'Orchestre symphonique de Boston.

Á l'âge de quatre ans, à la suite du décès de son père, elle déménage à Daytona Beach en Floride avec sa mère et ses frères et sœurs. À cinq ans, elle commence des leçons de chant tout en continuant des leçons de piano. Pendant les étés, elle joue de petits rôles et se produit dans des productions théâtrales au Kennebunkport Playhouse de Kennebunkport, dans le Maine. Après avoir obtenu son diplôme de la Seabreeze High School, elle est admise à la Juilliard School de New York.

Pour pouvoir financer ses frais de scolarité à Juilliard, Jane Morgan chante des chansons populaires dans des boîtes de nuit et des restaurants, ainsi qu'à des évènements privés.

Débuts musicaux
En 1948, à l'âge de vingt-quatre ans, le directeur artistique Bernard Hilda lui propose de venir à Paris, pour se produire sur scène. Elle y passera environ quatre ans, en faisant des représentations dans une salle de spectacle des Champs-Élysées.
Dans les années 1950, elle est repérée par Dave Kapp (label indépendant ) du Royaume-Uni. Ce producteur signa à la même occasion le pianiste Roger Williams (pianiste). Dave Krapp signe un contrat de production avec Jane, qui officialise la sortie de son premier album en 1956 « The American Girl From Paris », commençant ainsi, le début de sa carrière professionnelle de chanteuse.

Carrière professionnelle
En 1957, le film « Love in the Afternoon » (Ariane), avec Gary Cooper et Audrey Hepburn, sort dans les salles de cinéma, la chanson Fascination, est incluse dans le film. Dave Kapp voulait une chanson instrumentale avec les musiciens du groupe . Jane assiste à l'enregistrement, et reconnaît la chanson. Elle présente au producteur de nouvelles paroles en anglais, et Dave Kapp lui propose d'enregistrer avec le groupe. Le disque est publié en 1957 avec une version instrumentale, et une version chantée par Jane.
En 1958, la chanson de Gilbert Bécaud « Le jour où la pluie viendra » sort au Royaume-Uni. Jane en est l'interprète de la version anglaise, sous le titre « The Day the Rains Came » ; Ce titre musical est numéro un du UK Singles Chart en janvier 1959.

Vie privée

Discographie

Album studio
 1956 : The American Girl From Paris
 1957 : Fascination
 1958 : All the Way
 1958 : Chante pour ses amis Canadiens
 1958 : Great Songs From the Great Shows of the Century
 1958 : Something Old Something New Something Borrowed Something Blue
 1958 : The Day the Rains Came
 1959 : Jane in Spain
 1960 : Jane Morgan Time
 1960 : The Ballads of Lady Jane
 1961 : Love Makes the World Go Round
 1961 : Por todos os caminhos do amor
 1961 : Sings the Great Golden Hits
 1961 : The Big Hits From Broadway
 1961 : The Second Time Around
 1962 : What Now My Love?
 1963 : Serenades « The Victors »
 1964 : The Last Time I Saw Paris
 1965 : In My Style...
 1966 : Fresh Flavor
 1966 : Jane Morgan in Gold
 1966 : The Jane Morgan Album
 1967 : Kiss Tomorrow Goodbye
 1967 : A Jane Morgan Happening
 1969 : Traces of Love
 1970 : In Nashville
 1970 : The Sounds of Silence

Récompenses

Notes et références

Chanteuse américaine du XXe siècle

Jane Morgan


Gethyllis, biljni rod iz porodice zvanikovki, dio potporodice Amaryllidoideae i tribusa Haemantheae. Oko 30 vrsta lukovičastih geofita raste po zemljama na jugu Afrike: Bocvana, Namibija i Južnoafrička Republika

Rod je opisao Linnaeus 1753., a tipična vrsta je G. afra

Vrste

 Gethyllis afra L.
 Gethyllis barbarae G.D.Duncan
 Gethyllis barkerae D.Müll.-Doblies
 Gethyllis britteniana Baker
 Gethyllis campanulata L.Bolus
 Gethyllis cavidens D.Müll.-Doblies
 Gethyllis ciliaris (Thunb.) Thunb.
 Gethyllis fimbriatula D.Müll.-Doblies
 Gethyllis grandiflora L.Bolus
 Gethyllis gregoriana D.Müll.-Doblies
 Gethyllis hallii D.Müll.-Doblies
 Gethyllis heinzeana D.Müll.-Doblies
 Gethyllis kaapensis D.Müll.-Doblies
 Gethyllis lanuginosa Marloth
 Gethyllis lata L.Bolus
 Gethyllis latifolia Masson ex Baker
 Gethyllis linearis L.Bolus
 Gethyllis longistyla Bolus
 Gethyllis marginata D.Müll.-Doblies
 Gethyllis namaquensis (Schönland) Oberm.
 Gethyllis oligophylla D.Müll.-Doblies
 Gethyllis oliverorum D.Müll.-Doblies
 Gethyllis pectinata D.Müll.-Doblies
 Gethyllis roggeveldensis D.Müll.-Doblies
 Gethyllis setosa Marloth
 Gethyllis spiralis (Thunb.) Thunb.
 Gethyllis transkarooica D.Müll.-Doblies
 Gethyllis uteana D.Müll.-Doblies
 Gethyllis verrucosa Marloth
 Gethyllis verticillata R.Br.
 Gethyllis villosa (Thunb.) Thunb.

Izvori

Lukovi

Gethyllis


يصادف يوم 2 من ديسمبر من كل عام اليوم الدولي لإلغاء الرق وهو اليوم الذي يذكر باتفاقية الأمم المتحدة بشأن منع الإتجار بالأشخاص واستغلال الغير في البغاء ذات الرقم 317 IV والتي صدرت في 2 ديسمبر 1949.

انظر أيضًا
 نص رسالة الأمين العام للأمم المتحدة بمناسبة اليوم الدولي لإلغاء الرق 2007 على ويكي مصدر

مراجع

أيام الأمم المتحدة
إلغاء العبودية
مناسبات ديسمبر

اليوم الدولي لإلغاء الرق


Banksija (lat. Banksia) rod grmova i drveća iz porodice dvoličnjakovki. Pripada mu blizu 180 vrsta rasprostranjenih po Australiji, Tasmaniji i Novoj Gvineji.

Vrste

 Banksia acanthopoda (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia aculeata A.S.George
 Banksia acuminata A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia aemula R.Br.
 Banksia alliacea A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia anatona (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia aquilonia (A.S.George) A.S.George
 Banksia arborea (C.A.Gardner) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia arctotidis (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia armata (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia ashbyi Baker f.
 Banksia attenuata R.Br.
 Banksia audax C.A.Gardner
 Banksia aurantia (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia baueri R.Br.
 Banksia baxteri R.Br.
 Banksia bella A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia benthamiana C.A.Gardner
 Banksia bipinnatifida (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia biterax A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia blechnifolia F.Muell.
 Banksia borealis (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia brevidentata (A.S.George) K.R.Thiele
 Banksia brownii Baxter ex R.Br.
 Banksia brunnea A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia burdettii Baker f.
 Banksia caleyi R.Br.
 Banksia calophylla (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia candolleana Meisn.
 Banksia canei J.H.Willis
 Banksia carlinoides (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia catoglypta (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia chamaephyton A.S.George
 Banksia cirsioides (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia coccinea R.Br.
 Banksia columnaris (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia comosa (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia concinna (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia conferta A.S.George
 Banksia corvijuga (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia croajingolensis Molyneux & Forrester
 Banksia cuneata A.S.George
 Banksia cynaroides (C.A.Gardner) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia cypholoba (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia dallanneyi A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia densa A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia dentata L.f.
 Banksia dolichostyla (A.S.George) K.R.Thiele
 Banksia drummondii (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia dryandroides W.Baxter ex Sweet
 Banksia echinata (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia elderiana F.Muell. & Tate
 Banksia elegans Meisn.
 Banksia epica A.S.George
 Banksia epimicta (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia ericifolia L.f.
 Banksia erythrocephala (C.A.Gardner) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia falcata (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia fasciculata (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia fililoba (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia foliolata (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia foliosissima (C.A.Gardner) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia formosa (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia fraseri (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia fuscobractea (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia gardneri A.S.George
 Banksia glaucifolia A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia goodii R.Br.
 Banksia grandis Willd.
 Banksia grossa A.S.George
 Banksia heliantha A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia hewardiana (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia hiemalis (A.S.George) K.R.Thiele
 Banksia hirta A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia hookeriana Meisn.
 Banksia horrida (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia idiogenes (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia ilicifolia R.Br.
 Banksia incana A.S.George
 Banksia insulanemorecincta (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia integrifolia L.f.
 Banksia ionthocarpa (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia kippistiana (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia laevigata Meisn.
 Banksia lanata A.S.George
 Banksia laricina C.A.Gardner
 Banksia lemanniana Meisn.
 Banksia lepidorhiza (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia leptophylla A.S.George
 Banksia lindleyana Meisn.
 Banksia littoralis R.Br.
 Banksia lullfitzii C.A.Gardner
 Banksia marginata Cav.
 Banksia media R.Br.
 Banksia meganotia (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia meisneri Lehm.
 Banksia menziesii R.Br.
 Banksia micrantha A.S.George
 Banksia mimica (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia montana (C.A.Gardner ex A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia mucronulata (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia nana (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia neoanglica (A.S.George) Stimpson & J.J.Bruhl
 Banksia nivea Labill.
 Banksia nobilis (Lindl.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia nutans R.Br.
 Banksia oblongifolia Cav.
 Banksia obovata A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia obtusa (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia occidentalis R.Br.
 Banksia octotriginta (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia oligantha A.S.George
 Banksia oreophila A.S.George
 Banksia ornata F.Muell. ex Meisn.
 Banksia pallida (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia paludosa R.Br.
 Banksia pellaeifolia A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia penicillata (A.S.George) K.R.Thiele
 Banksia petiolaris F.Muell.
 Banksia pilostylis C.A.Gardner
 Banksia plagiocarpa A.S.George
 Banksia platycarpa (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia plumosa (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia polycephala (Benth.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia porrecta (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia praemorsa Andrews
 Banksia prionophylla A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia prionotes Lindl.
 Banksia prolata A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia proteoides (Lindl.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia pseudoplumosa (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia pteridifolia (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia pulchella R.Br.
 Banksia purdieana (Diels) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia quercifolia R.Br.
 Banksia recurvistylis K.R.Thiele
 Banksia repens Labill.
 Banksia robur Cav.
 Banksia rosserae Olde & Marriott
 Banksia rufa A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia rufistylis (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia saxicola A.S.George
 Banksia scabrella A.S.George
 Banksia sceptrum Meisn.
 Banksia sclerophylla (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia seminuda (A.S.George) Rye
 Banksia seneciifolia (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia serra (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia serrata L.f.
 Banksia serratuloides (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia sessilis (Knight) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia shanklandiorum (Randall) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia shuttleworthiana (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia solandri R.Br.
 Banksia speciosa R.Br.
 Banksia sphaerocarpa R.Br.
 Banksia spinulosa Sm.
 Banksia splendida A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia squarrosa (R.Br.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia stenoprion (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia strictifolia A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia stuposa (Lindl.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia subpinnatifida (C.A.Gardner) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia subulata (C.A.Gardner) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia telmatiaea A.S.George
 Banksia tenuis A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia tortifolia (Kippist ex Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia tricuspis Meisn.
 Banksia tridentata (Meisn.) B.D.Jacks.
 Banksia trifontinalis (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia undata A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia verticillata R.Br.
 Banksia vestita (Meisn.) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia victoriae Meisn.
 Banksia vincentia Stimpson & P.H.Weston
 Banksia violacea C.A.Gardner
 Banksia viscida (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia wonganensis (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele
 Banksia xylothemelia (A.S.George) A.R.Mast & K.R.Thiele

Sinonimi
 Dryandra R.Br.
 Hemiclidia R.Br.
 Isostylis Spach
 Josephia Salisb. ex Knight
 Sirmuellera Kuntze

Izvori

Vanjske poveznice

Dvoličnjakovke

Banksija


Gudrœd de Scanie  ou en vieux-norrois Guðröðr/Gudrød av Skåne' est un roi légendaire de Scanie (peut-être au  siècle) qui, selon la Ynglinga saga, est le frère de  Halfdan le Vaillant, lui-même père d' Ivar Vidfamne. Il est uniquement connu par les sources islandaises rédigées au  siècle.

Le fratricide de Guðröðr
Le Danemark était selon les sagas postérieures, divisé à cette époque entre deux lignées de la dynastie des Skjöldungs , l'une résidant dans en Zealand l'autre en Scania (Skåne). Alors que l'on ne sait rien du règne de Guðröðr, son frère Halfdan le Vaillant soi-disant époux  d'une femme Angle nommée Moald il aurait obtenu la seigneurie de  Northumbrie. La Ynglinga saga rapporte que Guðröðr avait épousé Åsa, la fille du roi suédois Ingjald  (Ingjaldr hinn illráði en vieux norrois c'est-à-dire le Mauvais roi). Elle pousse  Guðröðr à tuer Halfdan, et après l'avoir fait, elle combine la mort de Guðröðr lui-même et s'enfuit ensuite chez son père en Suède

Guðröðr à comme successeur son neveu Ivar Vidfamne qui venge son père et son oncle, et conquiert la Suède. «  Il prend également possession du royaume des  Danois et d'une grande partie de la Saxe et de tout l' Austrríki ainsi que d'un cinquième de l'Angleterre. De lui seraient issus les rois des danois  et des  Suédois »

Un épisode de la saga fragmentaire Sögubrot établit un parallèle entre  Guðröðr et Heimdall, qui est le plus fou des
Aesir, ce qui implique qu'il est comparé défavorablement avec son frère Halfdan et le très apprécié Ivar Vidfamne.

Notes et références

Source primaire
 .
Source secondaire
  Nerman, Birger (1925) Det svenska rikets uppkomst''. Stockholm: Generalstabens litografiska anstalt.

Roi légendaire scandinave
Personnalité du haut Moyen Âge par nom

Gudrœd de Scanie


ගල්බොඩ ඇල්ල යනු ශ්‍රී ලංකාවේ, නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි දියඇල්ලක් වේ. උසින් මීටර 30ක් පමණ වන දිය ඇල්ලෙහි පළල මීටර 3-6ක් පමණ වේ.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ දියඇලි

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැදි
 ගලබොඩ ෆෝල්ස්

ශ්‍රී ලංකාවේ දිය ඇලි

ගල්බොඩ ඇල්ල


John Aldag (né en ) est un homme politique canadien de Colombie-Britannique. Il représente la circonscription britanno-colombienne de Cloverdale—Langley City à titre de député Parti libéral du Canada de 2015 à 2019 et à nouveau à partir de 2021.

Biographie
Né à , zone rurale de la Saskatchewan, il obtient un MBA de l'université Royal Roads. Après une carrière de 32 ans chez Parcs Canada incluant des postes à Whitehorse, Lake Louise, parc national de Yoho, Waterloo et Langley où il est administrateur du Site historique national du Fort Langley, il obtient un congé sans solde en décembre 2013 pour prendre part à la campagne électorale fédérale à venir. Élu en 2015, il démissionne de son poste à Parcs Canada en octobre 2015.

Élu dans Cloverdale—Langley City en 2015, il siège au comité sur l'Environnement et le Développement durable et sur le comité spéciale sur l'aide médicale à mourir. Il introduit le projet de loi privé C-374 avec lequel un siège serait réservé à un membre des Premières Nations, Inuits ou Métis au conseil d'administration de la Commission des lieux et monuments historiques du Canada. Défait par la conservatrice Tamara Jansen en 2019, il retrouve son siège en 2021.

Résultats électoraux

Références
John Aldag - Chambre des communes du Canada

Actuel député fédéral canadien
Naissance en 1963
Député du Parti libéral du Canada
Circonscription fédérale en Colombie-Britannique

John Aldag


Mehmet Türker  (d. 1950, Sindelli, Kırcaali), Türk asıllı Bulgaristanlı yazardır.

Sofya Üniversitesi'nin Batı Dilleri Fakültesi'nde Türk Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu. Kırcaali ilinin değişik köylerinde öğretmenlik yaptı. O yıllarda Mehmet Halilov adıyla birçok gazete ve dergide Türkçe ve Bulgarca haber, röportaj ve hikâyeleri yayınlandı.

Bulgaristan'da asimilasyon harekâtına geçildiği 1984 yılı sonunda, hükûmetin politikasını desteklemediği için Mestanlı'da öğretmenlik yaptığı okulda tutuklanıp, Belene Kampı'na sürüldü. Bu kampta 485 gün kaldı. Akabinde bir yıl daha Bobovdol kasabasında tutukevinde cezalandırıldı. 1987 yılında kamptan çıkarılıp Köstendil ilinin Dragoviştitsa köyüne sürgüne gönderildi ve orada da 16 ay sürgün hayatı yaşadı.

1989 yılının Mayıs ayında birkaç bavul, 2 çocuğu ve eşiyle sınırdışı edilip Viyana'ya gönderildi. 31 Mayıs'ta Türkiye'ye geldi. İstanbul'a yerleştikten sonra ilk on yıl Türkiye Gazetesi'nde muhabir olarak çalıştı. Ekovitrin Dergisi'nde ve Kanal 7'de Ekovizyon programı için hizmet verdi.

2002 yılında "Hatıralar Dizisi"nin birinci kitabı olan "Zülmün Ateş Çemberi: Belene", 2003 yılında da ikinci kitabı "Gölgedeki Kahraman"ı yayımladı. Mehmet Türker'in üçüncü kitabı "Kalem Kılıçlaşınca" 2004 yılında yayınlandı. 2006 yılında ilk romanı "Bozgun Zamanı"ndan sonra " Mehmet Türker Balkanlar'ın ünlü yazar, şair ve dava adamı Ömer Osman Erendoruk'un (18 Ekim 2006 yılı)vefatından sonra üçüncü hatıratı "Hazanda Son Yolculuğu" yayınladı. Türker'in 2008 yılı sonunda yayınlanan "Bozgundan Sonra" ve "Vatan yasak Özgürlük Uzak" romanları "Bozgun Zamanı" romanının devamı olarak üçlemeyi oluşturur. En son yayınladığı "Beyaz Ölüm" ise onun hikâyelerden derleme kitabıdır. Türker halen "Rumeli" dergisinin yayın koordinatörü olarak çalışmaktadır.

1950 doğumlular
Bulgaristan Türkleri
Kırcaali doğumlular
Sofya Üniversitesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Yaşayan insanlar

Mehmet Türker (yazar)


Masakr na Haymarketu (poznat i kao Haymarketška afera, ili Nemiri na Haymarketu) bio je posljedica bombaškog napada koji se dogodio na demonstracijama radnika 4. svibnja 1886. na trgu Haymarket u Chicagu. Počeo je kao mirni skup podrške radnicima koji štrajkaju za uspostavu osmosatnog radnog dana. Dan nakon policija je ubila četiri i ozlijedila stotinjak radnika. Nepoznata osoba bacila je dinamitsku bombu na policiju koja je radila na raspršivanju okupljanja, a eksplozija bombe i pucnjava koja je uslijedila rezultirali su smrću sedam policajaca i najmanje četiri civila; deseci drugih su ranjeni.

U međunarodno popraćenom pravnom postupku koji je uslijedio, osam anarhista osuđeno je za zavjeru. Dokaz je bio da je jedan od optuženika potencijalno izradio bombu, ali nitko od onih kojima se sudilo ju nije bacio. Sedam optuženika je osuđeno na smrt, a jedan na kaznu od 15 godina zatvora. Guverner Illinoisa Richard J. Oglesby preinačio je dvije kazne na doživotni zatvor; drugi je počinio samoubojstvo u zatvoru radije nego suočio vješala. Ostala četvorica obješena su 11. studenog 1887. Šest godina kasnije, guverner Illinoisa John Peter Altgeld pomilovao je preostale optuženike i kritizirao suđenje. Sud je poznat po namještenoj poroti, pristranom suđenju i krivotvorenim dokazima na osnovi kojih su smaknuti sindikalni aktivisti.

Masakr na Haymarketu općenito se smatra značajnim kao podrijetlo Međunarodnog dana rada koji se održava 1. svibnja.

Mjesto incidenta proglašeno je znamenitošću Chicaga 1992. godine, a 2004. godine se gradi skulptura u spomen masakru. Uz to, Spomenik mučenicima Haymarketa proglašen je nacionalnom povijesnom znamenitošću 1997. godine.

Pozadina događaja
Nakon građanskog rata, posebno nakon ekonomske recesije 1873., došlo je do brzog širenja industrijske proizvodnje u Sjedinjenim Državama. Chicago je bio glavno industrijsko središte i deseci tisuća njemačkih i boemskih imigranata zapošljavano je za mizerne plaće. Američki su radnici u prosjeku radili nešto više od 60 sati tijekom šestodnevnog radnog tjedna. Grad je postao središte mnogih pokušaja organiziranja zahtjeva radne snage za boljim radnim uvjetima. Poslodavci su reagirali protusindikalnim mjerama, poput otpuštanja i stavljanja članova sindikata na crne liste, zaključavanja radnika s radnog mjesta, regrutiranja štrajkolomaca; zapošljavanja špijuna, nasilnika i privatnih sigurnosnih snaga i pogoršanja etničkih napetosti kako bi se podijelili radnici. Poslodavački su interesi podržavani u glavnim novinama, a suprotstavljao im se radnički i imigrantski tisak.

Tijekom gospodarskog usporavanja između 1882. i 1886. bile su aktivne socijalističke i anarhističke organizacije. U Chicagu je anarhistički pokret od nekoliko tisuća, uglavnom imigrantskih, radnika bio grupiran oko njemačkih novina Arbeiter-Zeitung ("Radnički vjesnik"), koje je uređivao August Spies.  Njihova revolucionarna strategija temeljila se na uvjerenju da će uspješne operacije protiv policije i zauzimanje glavnih industrijskih središta rezultirati masovnom javnom potporom radnika, pokrenuti revoluciju, uništiti kapitalizam i uspostaviti socijalističku ekonomiju.

Prvomajska parada i štrajkovi
U listopadu 1884. godine, konvencija koju je održala Federacija organiziranih obrta i sindikata jednoglasno je odredila 1. svibnja 1886. kao datum do kojeg će osmosatni radni dan postati standard. Kako se približavao dogovoreni dan, američki su se sindikati pripremali za generalni štrajk u znak podrške osmosatnom radnom danu.

U subotu, 1. svibnja, tisuće radnika stupile su u štrajk te su održani skupovi širom Sjedinjenih Država uz poklič: "Osmosatni dan bez smanjenja plaća". Procjene broja radnika u štrajku širom SAD-a kreću se od 300 000 do pola milijuna. U New Yorku je broj demonstranata procijenjen na 10 000 a u Detroitu na 11 000. U Milwaukeeju, Wisconsin, pojavilo se oko 10 000 radnika.  U Chicagu, središtu pokreta, procjenjuje se da je štrajkalo između 30 000 i 40 000 radnika, dokle je na ulicama bilo i dvostruko više ljudi koji su sudjelovali u raznim demonstracijama i marševima, primjerice, marš 10 000 radnika zaposlenih u čikaškim drvarnicama.

3. svibnja štrajkajući radnici u Chicagu sastali su se u blizini pogona tvrtke McCormick Harvesting Machine Company. Sindikalni agitatori tvornice bili su spriječeni ulaska u pogon od početka veljače, a tijekom ranijih štrajkova 1885. godine privatni čuvari Pinkertona napadaju radnike McCormicka. Ovaj je događaj, s osmosatnom borbenošću radnika McCormicka, stekao štrajkačima određeno poštovanje i reputaciju u gradu. U vrijeme generalnog štrajka 1886. godine, štrajkolomci su tokom ulaza u pogon McCormick bili pod zaštitom garnizona od 400 policajaca.

Govoreći na skupu ispred tvornice 3. svibnja, August Spies savjetuje radnike u štrajku da se "drže zajedno i da ostanu uz svoj sindikat – inače neće uspjeti".  Dobro isplaniran i koordiniran, generalni štrajk do tada je bivao uglavnom nenasilan. Kad je, međutim, zazvonilo zvono za kraj radnog dana, skupina radnika izletjela je na vrata kako bi se suprotstavila štrajkolomcima. Unatoč pozivima Spiesa za smirenjem, policija je počela pucati na okupljene radnike. Ubijena su dva radnika McCormicka (iako su neki novinski računi govorili da je bilo šest smrtnih slučajeva). Spies će kasnije svjedočiti: "Bio sam jako ogorčen. Iz iskustva iz prošlosti znao sam da je to klanje ljudi učinjeno izričito u svrhu poraza osmosataškog pokreta. "

Ogorčeni ovim činom policijskog nasilja, lokalni anarhisti ubrzo su započeli tiskati i distribuirati letke pozivajući na okupljanje sljedećeg dana na trgu Haymarket, koji je tada bio trgovačko središte okruga. Letci tiskani na njemačkom i engleskom jeziku izjavili su da je policija ubila štrajkače u ime poslovnih interesa, i pozvali su radnike da traže pravdu. Podijeljeno je više od 20 000 primjeraka letaka.

Skup na trgu Haymarket
Skup je započeo mirno pod laganom kišom u večernjim satima 4. svibnja. August Spies, Albert Parsons i Samuel Fielden obratili su se gomili, koja se procjenjuje na između 600 i 3 000 radnika i njihovih obitelji, dok su stajali u otvorenom vagonu uz trg u ulici Des Plaines. Veliki broj dežurnih policajaca promatrao je iz blizine.

Nakon govora Spiesa, okupljenima se obratio Parsons, urednik radikalnog tjednika na engleskom jeziku The Alarm ("Alarm"). Publika je bila toliko mirna da je gradonačelnik Carter Harrison, koji je svratio promatrati skup, ranije pošao kući. Parsons je govorio gotovo sat vremena prije nego što je sišao za posljednjeg govornika večeri, britanskog socijalista Samuela Fieldena, koji je održao kratko desetominutno obraćanje. Mnogi su iz gomile već otišli jer se nevrijeme pogoršavalo.

Članak u New York Timesu, objavljen 4. svibnja naslovom "Nemiri i krvoproliće na ulicama Chicaga... dvanaest policajaca mrtvih ili umirućih", izvijestio je da je Fielden govorio 20 minuta, tvrdeći da su njegove riječi postajale "sve divlje i nasilnije kako je nastavljao s govorom". Još jedan članak New York Timesa, naslovljen "Crvena ruka anarhije" od 6. svibnja, otvara se sljedećim riječima: "Zlikovska učenja anarhista urodila su večeras krvavim plodom u Chicagu i prije zore najmanje desetak muškaraca položit će svoje živote kao počast doktrini Herr Johanna Mosta." Štrajkače je nazivao "ruljom" i koristio navodnike oko izraza "radnici".

Bomba i pucnjava
Oko deset navečer, taman kada je Fielden završavao svoj govor, policija je dojurila u velikom broju, marširajući u formaciji prema vagonu govornika, i naredila da se skup raziđe. Fielden je inzistirao da je skup miran, te da nema validnog razloga za razilaženje.

Domaće napravljena bomba sa šrapnelskim kućištem, napunjena dinamitom i upaljena fitiljem, bačena je na put napredujuće policije. Bomba je eksplodirala, time ubivši policajca Mathiasa J. Degana letećim šrapnelom i smrtno ranivši još šest policajaca.

Svjedoci su tvrdili da je neposredno nakon eksplozije bombe došlo do razmjene pucnjeva između policije i demonstranata. Izvještaji se vrlo razlikuju u pogledu toga tko je prvi pucao i je li netko iz gomile uopće pucao na policiju. Povjesničar Paul Avrich tvrdi da je policija pucala na demonstrante koji su bježali, ponovno napunila oružje, i zatim ponovno otvorila paljbu, ubivši četvero i ranivši čak 70 ljudi. Ono što nije sporno jest da je trg za manje od pet minuta bio prazan, osim žrtava i policije. Prema New York Timesu 4. svibnja , demonstranti su počeli pucati na policiju, koja je potom uzvratila vatru.

U incidentu je ranjeno oko 60 policajaca. Odvedeni su, s nekim ranjenicima, u obližnju policijsku postaju. Kapetan policije Michael Schaack kasnije je napisao da je broj ranjenih radnika "uglavnom bio veći od onog na strani policije". Chicago Herald opisao je prizor "divljeg pokolja" i procijenio da je na ulicama ležalo najmanje pedeset mrtvih ili ranjenih civila. Nejasno je koliko je civila ranjeno jer su mnogi oklijevali tražiti liječničku pomoć, bojeći se uhićenja.

Posljedice i crvena panika
Oštro suzbijanje sindikata uslijedilo je nakon incidenta na Haymarketu. Tisuće dolara donirano je fondovima za medicinsku skrb i pomoć oštećenim policajcima. Pod sumnjom je bila cijela radnička i imigrantska zajednica, posebno Nijemci i Češka. Izvedene su policijske racije na domove i urede radnika za koje se sumnjalo da su anarhisti. Uhićeno je na desetke osumnjičenih, od kojih su mnogi bili samo djelomice povezani s aferom Haymarket. Odbacujući po strani zakonske zahtjeve kao što su nalozi za potragu, čikaški policijski odredi izlagali su radničke aktiviste u Chicagu osmotjednim racijama, pretresajući njihove skupštine i poslovna mjesta. Naglasak je bio na govornicima na skupu Haymarket i novinama Arbeiter-Zeitung. Otkriveno je da je mala skupina anarhista izrađivala bombe istog dana kad se dogodio incident, uključujući okrugle bombe poput one koja se koristila na trgu Haymarket.

Novine su izvještavale da su anarhistički agitatori krivi za "pobunu", stav koji je usvojila uznemirena javnost. S vremenom, izdanja tiska i ilustracije incidenta postajale su sve složenije i udaljenije od stvarnosti. Pokrivenost je bila isprva nacionalna, pa onda međunarodna. Među vlasnicima imovine, tiska i drugim elementima društva postignut je konsenzus da je suzbijanje anarhističke agitacije neophodno. Mnogi su radnici, s druge strane, vjerovali da su privatni agenti agencije Pinkerton odgovorni zbog njihove taktike tajne infiltracije u radničke skupine i njenih često nasilnih metoda razbijanja štrajka.

Hapšenje i suđenje

Optuženici

Rudolf Schnaubelt, glavni osumnjičenik za bacanje bombe, ranije je uhićen dva puta i potom pušten. Do 14. svibnja, kada se pokazalo da je igrao značajnu ulogu u incidentu, pobjegao je iz države. William Seliger, koji je predočio državne dokaze i svjedočio za tužiteljstvo, nije optužen. Međutim, 4. lipnja 1886. godine velika porota optužila je još sedam osumnjičenih i sudilo im se kao sudionicima ubojstva Degana. Od njih sedam su samo dvojica bila prisutna kada je bomba eksplodirala. Urednici novina August Spies i Samuel Fielden izlazili su iz govorničkog vagona u skladu s policijskim naredbama da se raziđu neposredno prije eksplozije. Dvojica drugih bila su prisutna na početku skupa, ali su otišla i bila u Zepfovoj dvorani, anarhističkom sastajalištu, za vrijeme eksplozije. Bili su to slovar Arbeiter-Zeitunga Adolph Fischer i poznati aktivist Albert Parsons, koji su govorili na skupu Haymarketa prije odlaska kod Zepfa. Parsons, koji je vjerovao da su dokazi protiv svih njih nedovoljni za postupak, naknadno se dobrovoljno predao, u znak solidarnosti s optuženima. Treći čovjek, pomoćnik urednika Spiesa, Michael Schwab (koji je bio šogor Schnaubelta), uhićen je budući da je u vrijeme bombardiranja govorio na drugom skupu. Neizravno vezani uz skup na Haymarketu ali uhićeni jer su bili poznati po svojem militantnom radikalizmu, bili su George Engel (koji je tog dana bio kod kuće i igrao karte) i Louis Lingg, proizvođač bombi kojeg je osudio njegov suradnik Seliger. Još jedan optuženik koji toga dana nije bio prisutan bio je Oscar Neebe, državljanin njemačkog porijekla rođen u Americi, koji je bio povezan s Arbeiter-Zeitungom.

Suđenje

Suđenje je započelo 21. lipnja 1886. i trajalo do 11. kolovoza. Provedeno je u ozračju značajne pristranosti javnosti i medija prema optuženicima. Sudac Gary, koji je predsjedao suđenje, iskazao je otvoreno neprijateljstvo prema optuženicima i dosljedno donosio odluke u korist tužiteljstva. Odbijen je prijedlog da se optuženima sudi odvojeno. Odabir žirija bio je izuzetno težak, trajući puna tri tjedna, s gotovo tisuću prijavljenih ljudi. Isključeni su svi članovi sindikata i svi koji su izrazili simpatije prema socijalizmu. Na kraju je okupljena porota od 12 članova, od kojih je većina priznala predrasude prema optuženicima. Unatoč njihovom priznanju pristranosti protiv optuženih, sudac Gary odbio je raspustiti porotu te nastavio sa suđenjem. Frustrirani stotinama porotnika koji su isključeni zbog vjerojatnosti da će blaže tretirati optuženike zbog manjka dokaza, imenovan je ovrhovoditelj koji je odabrao porotnike umjesto da ih se sazivalo nasumce. Ovrhovoditelj se pokazao pristranim i odabrao je porotnike na temelju socijalnog položaja i stava prema optuženicima, za koje se činilo da će osuditi optuženike. Tužiteljstvo, koje je vodio Julius Grinnell, ustvrdilo je da, budući da optuženici nisu aktivno obeshrabrili osobu koja je bacila bombu, oni su stoga bili podjednako odgovorni kao zavjerenici. Porota je saslušala svjedočenje 118 ljudi, uključujući 54 pripadnika policijske uprave u Chicagu i optužene Fielden, Schwab, Spies i Parsons. Brat Alberta Parsonsa tvrdio je da postoje dokazi koji Pinkertone povezuju s bombom.

Policijski istražitelji pod vodstvom kapetana Michaela Schaacka kemijski su analizirali komad šrapnela s policajčevih rana. Izvijestili su da se olovo korišteno u kućištu podudara s kućištima bombi pronađenim u Linggovu domu. Metalna matica i fragmenti kućišta izvađeni iz rane također su imali grubu sličnost s bombama koje je izradio Lingg.

U posljednji trenutak, kada je otkriveno da porota nije smatrala optuženike krivima za ubojstvo, ona je pozvana natrag na sastanak gdje su im date upute da promijene osudu.

Presuda i suvremene reakcije
Porota se vratila s presudom krivnje za svih osam optuženika. Prije nego što je osuđen, Neebe je na sudu rekao da su Schaackovi policajci bili među najgorim gradskim bandama, da su pljačkali kuće i krali novac i nakit. Schaack se nasmijao i Neebe je uzvratila, "Ne trebate se smijati zbog toga, kapetane Schaack. Ti si jedan od njih. Vi ste anarhist, kako ga razumijete. Svi ste vi anarhisti, u tom smislu riječi." Sudac Gary osudio je sedmoricu optuženih na smrt vješanjem, a Neebe na 15 godina zatvora. Izricanje presude izazvalo je bijes radnika i radničkog pokreta, što je rezultiralo prosvjedima širom svijeta i podiglo optuženike na status mučenika, posebno u inozemstvu. Tisak je pokrenuo intenzivnu kampanju zastrašivanja javnosti kako bi ju okrenuo protiv radnika u štrajku i nepravedno osuđenih.

U članku iz 4. svibnja, nazvanom "Crvena ruka anarhije", New York Times opisao je incident kao "krvavi plod" "zlikovačkog učenja anarhista". Chicago Times opisao je optužene kao "zmijske agitatore za pobunu, pljačku, palež i ubojstvo"; drugi su ih opisali kao "krvave zvjerke", "crvene rufijane", "dinamarhiste", "krvava čudovišta", "kukavice", "prokletnike", "lopove", "atentatore" i "zlikovce". Novinar George Frederic Parsons napisao je članak za The Atlantic Monthly u kojem je identificirao strahove Amerikanaca srednje klase u vezi s radničkim radikalizmom i ustvrdio da su radnici sami krivi za svoje nevolje. Edward Aveling umio je: "Ako ovi ljudi konačno budu obješeni, to će učiniti Chicago Tribune." Schaack, koji je vodio istragu, otpušten je iz policije jer je krivotvorio dokaze za slučaj, ali je vraćen na posao 1892.

Smaknuća

Sutradan (11. studenoga 1887.) četvorica optuženika – Engel, Fischer, Parsons i Spies – izvedeni su na vješala u bijelim haljinama i kapuljačama. Pjevali su Marseljezu, tada himnu međunarodnog revolucionarnog pokreta. Članovi obitelji, uključujući Lucy Parsons, koja ih je pokušala vidjeti posljednji put, uhićeni su i pretraženi za bombe (nijedna nije pronađena). Prema svjedocima, u trenucima prije nego što su osuđenici obješeni, Spies je uzviknuo:

U posljednjim su riječima Engel i Fischer glasno viknuli: "Ura za anarhizam!" Parsons je tada zatražio govor, ali bio je prekinut kad je došao znak da otvori vrata podnožja. Svjedoci su izvijestili da osuđeni muškarci nisu umrli odmah kad su pali, već su se sporo zadavili, prizor zbog kojeg su gledatelji bili vidno potreseni.

Identitet bombaša
Bez obzira na osuđujuće presude za urotu, niti jedan stvarni bombaš nikada nije izveden pred sud, "i niti jedno pravno objašnjenje nikada ne bi moglo učiniti suđenje zavjeri naizgled legitimnim bez stvarnog i glavnog počinitelja." Povjesničari poput Jamesa Jolla i Timothyja Messer-Krusea kažu da dokazi ukazuju na Rudolpha Schnaubelta, šogora Schwaba, kao vjerojatnog počinitelja.

Pomilovanje i povijesna karakterizacija
Među pristalicama radničkog pokreta u Sjedinjenim Državama i inozemstvu, kao i među drugima, vjerovalo se da je suđenje bilo nepravedno. Istaknuti ljudi kao što su romanopisac William Dean Howells, proslavljeni odvjetnik Clarence Darrow, pjesnik i dramatičar Oscar Wilde, dramatičar George Bernard Shaw i pjesnik William Morris oštro su osudili suđenje. 26. lipnja 1893., guverner Illinoisa John Peter Altgeld, progresivni guverner Illinoisa, i sam njemački imigrant, potpisao je pomilovanja za Fieldena, Neebea i Schwaba, nazivajući ih žrtvama "histerije, namještene porote i pristranog suca." napominjući da država "nikada nije otkrila tko je bacio bombu koja je ubila policajca, a dokazi ne pokazuju nikakvu vezu između optuženika i čovjeka koji ju je bacio". Altgeld je također okrivio grad Chicago zbog toga što Pinkertonove privatne agente nije smatrao odgovornima za opetovano korištenje smrtonosnog nasilja nad radnicima u štrajku.

Christopher Thale u Enciklopediji Chicaga piše da nedostaju vjerodostojni dokazi u vezi s bombardiranjem, "... tužiteljstvo se usredotočilo na spise i govore optuženika." Dalje primjećuje da je optužba za urotu pravno bez presedana, da je sudac bio "pristran", i da su svi porotnici priznali predrasude prema optuženicima. Povjesničar Carl Smith piše: "Visceralni osjećaji straha i bijesa koji okružuju suđenje od početka su isključili sve osim glume pravde."

Posljedice po radnički pokret i Prvi maj

Nastavio se javni pritisak za uspostavu 8-satnog radnog dana. Na konvenciji Američke federacije rada (AFL) 1888. godine, sindikat se ponovno odlučio za kampanju za kraći radni dan. Dogovoren je 1. svibnja 1890. godine kao datum štrajka radnika za osmosatni radni dan.

1889. predsjednik AFL-a Samuel Gompers pisao je prvom kongresu Druge internacionale koja se sastajala u Parizu. Obavijestio je svjetske socijaliste o planovima AFL-a i predložio međunarodnu borbu za univerzalni osmosatni radni dan. Kao odgovor na Gompersovo pismo, Druga internacionala usvojila je rezoluciju kojom se poziva na "veliku međunarodnu demonstraciju" na jedan datum kako bi radnici posvuda mogli zahtijevati osmosatni radni dan. U svjetlu američkog plana, Internacionala je usvojila 1. svibnja 1890. kao datum ove demonstracije.

Sekundarna svrha iza usvajanja rezolucije Druge internacionale bila je počast sjećanju na mučenike s Haymarketa i druge radnike koji su ubijeni tijekom štrajkova 1. svibnja 1886. godine.

Prvi Međunarodni praznik rada, Prvi maj, postigao je spektakularan uspjeh. Naslovnica New York Worlda 2. svibnja 1890. bila je posvećena izvještavanju o događaju. Dva su njezina naslova bila "Povorka veselih radnika u svim trgovinskim centrima civiliziranog svijeta" i "Svugdje se radnici udružuju sa zahtjevom za normalnim radnim danom". Londonski Times nabrojao je dvadesetak europskih gradova u kojima su se održavale demonstracije, napominjući da je bilo skupova na Kubi, Peruu i Čileu. Obilježavanje Prvog maja sljedeće je godine postalo godišnji događaj.

Utjecaj Masakra na Haymarketu nije bio ograničen samo na proslavu Prvog maja. Emmu Goldman, aktivisticu i političku teoretičarku, anarhizam je privukao nakon čitanja o incidentu i pogubljenjima, koje je kasnije opisala kao "događaje koji su nadahnuli moje duhovno rođenje i rast". Smatrala je da su mučenici s Haymarka "najodlučniji utjecaj u njenom postojanju". Njezin suradnik Alexander Berkman također je anarhiste Haymarketa opisao kao "moćnu i vitalnu inspiraciju". Među drugima čija se predanost anarhizmu ili revolucionarnom socijalizmu iskristalizirala kao rezultat afere Haymarket bili su Voltairine de Cleyre i "Big Bill" Haywood, član osnivač Industrijskih radnika svijeta (IWW).

Izvori

Povijest SAD-a (1865. – 1914.)
Chicago

Masakr na Haymarketu


Bruno Pavić (Zagreb, 30. ožujka 1988.), hrvatski filmski redatelj, scenarist i videoumjetnik.

Životopis
Diplomirao na studiju Filma i videa na Umjetničkoj akademiji u Splitu. Na matičnoj ustanovi magistrirao na studiju Filma, medijske umjetnosti i animacije. Bavi se igranim i dokumentarnim filmom, te videoumjetnošću. Sa svojim radovima sudjeluje na domaćim i međunarodnim filmskim festivalima i izložbama.

Njegov prvi film dugometražni igrani film Vlog (2014.) nastao je kao magistarski projekt, a uvršten je u glavni program 61. Pulskog filmskog festivala. Zbog "pravnih nedoumica" film je bio izbačen iz programa nekoliko sati prije službene projekcije, a prikazan je na sljedećem, 62. Pulskom filmskom festivalu. Sljedeći Pavićevi filmovi, srednjemetražni dokumentarni esej Split Screens (2020.) i dugometražni dokumenatrni hibrid Nulti krajolik (2020.) bave se splitskim temama. Nulti krajolik (2020.) premijerno je prikazan u sklopu natjecateljskog programa "Between the Seas" na 25. Međunarodnom festivalu dokumentarnog filma u Jihlavi.

Osnivač je i direktor Split Videoart Festivala, međunarodnog festivala videoumjetnosti.

Izvori

Vanjske poveznice
 Bruno Pavić – službene stranice

Hrvatski filmski redatelji
Videoumjetnost
Životopisi, Split
Hrvatski konceptualni umjetnici
Hrvatski filmski scenaristi

Bruno Pavić


An Cyperus longus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Cyperus longus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. l. badius
 C. l. longus

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyperus

Cyperus longus


An Wangenheimia lima in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Bernhard von Trinius. An Wangenheimia lima in nahilalakip ha genus nga Wangenheimia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Wangenheimia

Wangenheimia lima


Die Tschechische Badmintonmeisterschaft 2010 fand vom 29. bis zum 31. Januar 2010 in Prag-Radotín statt.

Medaillengewinner

Weblinks
http://www.czechbadminton.cz/turnaj/vces-%E2%80%93-50-mcr-jednotlivcu-dospelych-2010

2010
Badminton 2010
Badmintonwettbewerb in Prag
Radotín (Prag)


Stadionul Milcovul  este un stadion din Focșani. Găzduiește clubul CSM Focșani și în prezent este folosit în principal pentru meciuri de fotbal. Numele stadionului vine de la Râul Milcov. Capacitatea este de 8.500 de persoane.

Note

Stadioane din România
Focșani

Stadionul Milcovul


Agrilus cochisei é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae. É conhecida a sua existência na América Central e América do Norte.

Referências

cochisei
Coleópteros descritos em 1948

Agrilus cochisei


The Beastmaster is a 1982 sword and sorcery film directed by Don Coscarelli and starring Marc Singer, Tanya Roberts, John Amos and Rip Torn. Loosely based on the 1959 novel The Beast Master by Andre Norton, the film is about a man who can communicate with animals, and who fights an evil wizard and his army.

Commercially, The Beastmaster was not considered a box office success during its original cinematic run, but later received extensive television exposure and success on cable in the American market on channels TBS, TNT, and HBO. The original film spawned two sequels as well as a syndicated television series that chronicled the further adventures of Dar.

Plot
In the kingdom of Aruk, witches tell high priest Maax [ ] a prophecy that he will die at the hands of King Zed's unborn son. Maax sends one of his witches to kidnap and kill the child, but before she can, a villager rescues the child and raises him as his own son in the village of Emur. Named Dar, the child learns how to fight and develops his ability to telepathically communicate with animals. Years later, a fully grown Dar witnesses his people being slaughtered by the Juns, a horde of fanatic barbarians allied with Maax. Dar, the only survivor of the attack, journeys to Aruk to avenge his people. In time, Dar is joined by a golden eagle he names Sharak, a pair of thieving ferrets he names Kodo and Podo, and a black tiger he names Ruh.

Dar meets a slave girl called Kiri before getting himself lost and ending up surrounded by an eerie half-bird, half-human race who externally dissolve their prey for nourishment. As the bird-men worship eagles, they spare Dar when he summons Sharak and give him an amulet. Dar soon arrives at Aruk where Maax had assumed total control with the Juns' support. Maax has taken the children of the townspeople and is sacrificing them to his god, Ar. After having Sharak save the child of a townsman named Sacco, Dar learns that Kiri is to be sacrificed. On his way to save her, Dar is joined by Zed's younger son Tal and his bodyguard Seth, and learns that Kiri is Zed's niece as the three work to save her. While Seth gathers their forces, Dar helps Kiri and Tal infiltrate the temple and rescue King Zed.

An obstinate Zed leads his forces to attack the city, despite the prudent warnings of Dar, who leaves the group in anger. They all are easily defeated and captured, and Dar decides to return to save them from being sacrificed. In the conflict that follows, Maax reveals Dar's relationship to Zed before slitting Zed's throat and facing the Beastmaster. Despite being stabbed, Maax is revived by a witch and, when he attempts to kill Dar, Kodo sacrifices himself to cause the high priest to fall into the sacrificial flames. The victory is short-lived as the Jun horde approaches Aruk, arriving by nightfall to face the trap Dar and the people set for them. Tal is wounded as Dar succeeds in burning most of the Juns alive while defeating their chieftain before the bird-men arrive to consume those remaining. The following day, Seth invites Dar to be the new king, but Dar explains that Tal would make a better king, and he leaves Aruk. Dar sets off into the wild with Kiri, Ruh, Sharak and Podo, who has given birth to two baby ferrets.

Cast
 Marc Singer as Dar
 Billy Jacoby as young Dar
 Tanya Roberts as Kiri
 Rip Torn as Maax
 John Amos as Seth
 Josh Milrad as Tal
 Rod Loomis as King Zed
 Vanna Bonta as Zed's Wife
 Ben Hammer as Dar's father
 Ralph Strait as Sacco
 Tony Epper as Jun Leader
 Paul Reynolds as Tils
 Donald Battee as Chameleon

Production
Beastmaster began with a screenplay in the early 1980s written by Paul Pepperman and Don Coscarelli. The two writers based their film on Andre Norton's 1959 novel The Beast Master. The writers changed the story dramatically as the original novel had the hero named Hosteen Storm who was a veteran soldier of Navajo descent in a futuristic science fiction setting. Norton was unhappy with the liberties taken with the film's script and asked for her name to be removed from the credits. When Coscarelli signed on as a director, Pepperman became the film's producer and brought in co-producer Sylvio Tabet to the project. The producers went to raise funds for the film at the 1981 MIFED film market in Milan and at the 1982 Cannes Film Festival. The budget of $9 million was raised, giving director Coscarelli his highest budget to work with up until that point in his career.

Coscarelli was frustrated while making the film, during which he feuded with the film's executive producer predominantly over the film's editing and casting. Coscarelli originally wanted Demi Moore for the role of Kiri, but the executive producer overrode his choice and had Tanya Roberts cast. The role of Maax was originally written for Klaus Kinski, but he was not cast over a salary dispute. The film was shot over the course of five-and-a-half months. The film was shot in California's Simi Valley and in Los Padres National Forest's Lake Piru in Ventura County, and Valley of Fire State Park in Nevada. Interior shots were done at MGM/UA lot.

The black panther was actually played by a tiger which they dyed black since tigers are easier to handle for filming. During production the tiger wasn't allowed to be on set at the same time as children or other animals, since it might harm them.

Music
The score was composed and conducted by Lee Holdridge; it was recorded in Rome with members of The Orchestra of the Academy of Santa Cecilia of Rome and the Radio Symphony Orchestra of Rome. The soundtrack album was originally issued by Varèse Sarabande, and subsequently by C.A.M. In 2013 Quartet Records released a 1200-copy limited edition featuring the original album (tracks 1–13, disc 1) and most of the film's score (Holdridge wrote eighty minutes of music for the film; a few cues could not be found, but the album includes music that was not heard in the finished product).

Disc 1
 The Legend of Dar (Main Theme) (1:32)
 The Horde (The Destruction of Emur) (2:43)
 A Sword and an Eagle (The Epic Begins) (4:49)
 Friends of Dar (Suite 1): A) The Princess Kiri B) Kodo, Podo and Reu (3:35)
 The Pyramid (2:47)
 Night Journey (Suite 2) A) The Eagle B) The City (3:56)
 The Battle on the Pyramid (6:42)
 A Hero's Theme (The Legend of Dar) (2:56)
 Heroic Friends (4:30)
 Escape From the Pyramid (2:40)
 Dar's Solitude (1:28)
 The Great Battle (Dar's Triumph) (3:37)
 The New Kingdom (3:22)
 The Beastmaster (Seq. 1 – Main Titles) (1:48)
 The Beastmaster (Seq. 2 – Stealing the Child) (3:12)
 The Beastmaster (Seq. 3 – The Ritual) (1:36)
 The Beastmaster (Seq. 4 – A New Father) (1:35)
 The Beastmaster (Seq. 5 – Jun Raid) (4:21)
 The Beastmaster (Seq. 6 – Sword and Eagle) (4:41)
 The Beastmaster (Seq. 7 – Ferret Chase/Quicksand) (2:13)
 The Beastmaster (Seq. 8 – Captive Panther/Fighting Juns) (2:53)
 The Beastmaster (Seq. 9 – The Bathing Scene) (1:20)
 The Beastmaster (Seq. 10 – Dar Pursues Kiri) (5:10)

Disc 2
 The Beastmaster (Seq. 11 – Journey to the City) (1:31)
 The Beastmaster (Seq. 12 – Sacrifice Thwarted) (4:16)
 The Beastmaster (Seq. 13 – Death Sentence) (2:16)
 The Beastmaster (Seq. 14 – Eagle Vision) (2:22)
 The Beastmaster (Seq. 15 – The Rescue of Kiri) (2:21)
 The Beastmaster (Seq. 16 – Raft Escape) (4:12)
 The Beastmaster (Seq. 17 – Into the Pyramid/Corridor Ambush) (1:00)
 The Beastmaster (Seq. 18 – Stealing the Keys/The Cell) (4:41)
 The Beastmaster (Seq. 19 – The Escape Begins/The Escape Continues) (2:49)
 The Beastmaster (Seq. 20 – A Little Late) (1:27)
 The Beastmaster (Seq. 21 – Outside the Pyramid) (1:34)
 The Beastmaster (Seq. 22 – Through the Gate/Dar the Outcast) (2:44)
 The Beastmaster (Seq. 23 – Pyramid Battle, Part I (Alternate) (2:49)
 The Beastmaster (Seq. 24 – Pyramid Battle, Part II (Alternate) (2:18)
 The Beastmaster (Seq. 25 – Pyramid Battle, Part III (Alternate) (3:57)
 The Beastmaster (Seq. 26 – Preparations) (1:48)
 The Beastmaster (Seq. 27 – The Horde Attacks/The Moat/Dar vs. Jun Leader) (4:48)
 The Beastmaster (Seq. 28 – The Tide Turns) (1:30)
 The Beastmaster (Seq. 29 – A New King) (3:24)
 The Beastmaster (Seq. 30 – Finale) (2:05)
 The Battle on the Pyramid (Film version) (6:42)

Release
The Beastmaster was planned to open December 25, 1982, but that July United Artists acquired domestic distribution rights and rescheduled the film for a summer release. It was rescheduled to August and had a promotional sneak peek of the film at the Comic Book and Science Fiction Convention in Los Angeles.

The Beastmaster premièred in theatres on August 19, 1982. It was released in 16 cities in the United States on 165 screens and opened in eight more cities and 66 screens in its second week. The film opened in fifth place on its opening week. After six weeks, it had a total box office revenue of $3,561,475.

It subsequently received significant local TV and cable airplay, notably on HBO, TBS, and TNT. The film was shown so often on HBO that comedian Dennis Miller joked that HBO stood for "Hey, Beastmaster's On". It was also shown so often on TBS that it popularly gained a similar joke that TBS stood for "The Beastmaster Station". In 1993, a programming director for TNT claimed that it was second only to Gone with the Wind as the most popular movie to air on the network and attributed its success to its "mythological appeal—it's more serious than the Conan movies", while a programming director for Cinemax stated that "you can come into any part of it and not feel you've missed much".

The filmmakers arranged for star Tanya Roberts to appear in Playboy to help promote the film, but that issue didn't end up coming out until after the film had already been released.

Reception
The Beastmaster grossed roughly $14 million on its initial theatrical release. Josh Milrad was nominated for a Young Artist Award for "Best Young Supporting Actor in a Motion Picture" for his co-starring role as Tal in the film.

According to Variety, the film opened to mixed reviews. Gene Siskel of the Chicago Tribune gave it two stars out of four and wrote that it "isn't bad as much as it is overlong. After one of the film's major bad guys has been bumped off, the film inexplicably goes on for another 20 minutes. In this sort of brainless adventure film, one climax is enough". Vincent Canby of The New York Times thought the film was "neither better nor worse than 'Conan the Barbarian and "looks both big and cheap". Variety wrote: "When The Beastmaster begins, it is very hard to tell what it is all about. An hour later, it is very hard to care what it is all about. Another hour later, it is very hard to remember what it was all about". Kevin Thomas of the Los Angeles Times called it "a veritable comic book adventure come alive" that "succeeds on its own merits". Tom Milne of The Monthly Film Bulletin found the film "marginally livelier" than Conan the Barbarian but criticized the "very basic acting, the appalling post-synching, the sets which resort to disconcertingly ramshackle models, and direction of supreme stodginesss which predictably uses helicopter shots to illustrate the eagle's spying missions (when all it sees as a rule is the hero prancing on the hilltops in self-conscious martial arts poses)".

The film holds a score of 50% on Rotten Tomatoes based on 14 reviews, with an average rating of 5.31 out of 10.

Sequels and television series
The Beastmaster received a sequel in 1991, Beastmaster 2: Through the Portal of Time. The film was directed by the original film producer Sylvio Tabet. The made-for-television third film aired in 1996 on Universal Television's Action Pack and is titled Beastmaster III: The Eye of Braxus. Both sequels feature Marc Singer in the role of Dar. The films were followed by a syndicated television series in 1999. The television series changes the backstory of Dar, who is played by Daniel Goddard.

See also
 The Sword and the Sorcerer – a contemporaneous movie from the same genre

References

External links

1982 films
1980s fantasy adventure films
American fantasy adventure films
West German films
American sword and sorcery films
Films adapted into television shows
Films based on American novels
Films based on science fiction novels
American pregnancy films
Films directed by Don Coscarelli
Films scored by Lee Holdridge
Metro-Goldwyn-Mayer films
German fantasy adventure films
English-language German films
American films about revenge
Beastmaster films
1980s pregnancy films
1980s English-language films
1980s American films
1980s German films

The Beastmaster


May Sphiwe Mahlangu ()

Cariera

Începutul carierei
Mahlangu s-au alăturat Academiei Stelele Africii de la vârsta de 15 ani și a jucat pentru echipa lor, Alexandra United FC.

Helsingborgs IF
Bo Nilsson a fost antrenorul celor de la Helsingborgs IF în 2008 și datorită relațiilor lui cu cei de la academie l-a adus pe Mahlangu în Suedia. În 2011, Helsingborg a câstigat campionatul și Mahlangu a primit premiul pentru jucătorul anului.

IFK Göteborg
Pe data de 4 martie 2014, Mahlangu semnează un contract pe un an cu IFK Göteborg. A jucat 30 de meciuri în toate competițiile, marcând 8 goluri.

Konyaspor
Pe 2 februarie 2015, Mahlangu semnează cu Konyaspor. Pe data de 28 februarie a marcat singurul său gol, împotriva celor de la Fenerbahçe SK. Părăsește clubul pe 1 iulie 2015 și devine liber de contract.

Sint-Truidense
Pe 16 noiembrie 2015 semneaza cu Sint-Truidense un contract valabil până în vara anului 2016. A debutat pe 28 noiembrie într-un meci împotriva celor de la Mouscron, pierdut acasă cu 0-1. Primul gol l-a marcat pe 26 decembrie în egalul 2-2 cu Oud-Heverlee Leuven. A părăsit clubul pe 1 iulie 2016.

Dinamo București
A semnat cu Dinamo București pe 7 septembrie 2016 din postura de jucător liber de contract. A debutat pe 24 septembrie intr-un meci cu Concordia Chiajna, evoluând 18 minute. Primul său gol pentru Dinamo a venit în manșa tur a meciului de Cupa Ligii împotriva celor de la FCSB, disputat pe 22 decembrie și câștigat de dinamoviști cu scorul de 4-1.

Ludogoreț Razgrad

După multe afirmații și meciuri bune, sud-africanul a semnat pe 21 august 2018 cu campioana Bulgariei, Ludogoreț Razgrad, în schimbul sumei de 500.000 de euro, transfer care i-a enervat pe fanii dinamoviști și care a pornit proteste la adresa conducerii dinamoviste, May Mahlangu fiind unul dintre cei mai buni jucători din lotul lui Dinamo.

Carieră internațională
În ianuarie 2012 Mahlangu a debutat pentru echipa națională de fotbal a Africii de Sud într-un amical disputat împotriva Guineei Ecuatoriale. Totodată, a făcut parte din echipa Africii de Sud pentru preliminariile Cupei Africii pe Națiuni în 2013. Primul său gol pentru echipa națională a fost împotriva Marocului, în 2013 la Cupa Africii pe Națiuni.

Statistici carieră

Internaționale

Goluri la nivel internațional

Trofee câștigate

Helsingborgs IF
 Allsvenskan: 2011
 Cupa Suediei: 2010, 2011
 Supercupa Suediei : 2011, 2012

Individuale
 Fotbalistul Anului în Suediaː 2011

Legături externe

Nașteri în 1989
Mijlocași
Fotbaliști ai FC Dinamo București
Oameni în viață
Fotbaliști internaționali sud-africani
Fotbaliști sud-africani

May Mahlangu


William Leechman (1706-1785) est un ministre écossais, théologien et universitaire. Il est professeur de théologie à l'Université de Glasgow.

Jeunesse et éducation
Fils de William Leechman, fermier de Dolphinton, Lanarkshire, il fait ses études à l'école paroissiale. Son père retire le corps de Robert Baillie de Jerviswood, qui a été exposé après son exécution (24 décembre 1684) au péage de Lanark. En remerciement de ce service, la famille Baillie aide le jeune Leechman à se rendre à l'université d'Édimbourg, où il obtient son diplôme le 16 avril 1724. Il y étudie la théologie sous William Hamilton (1669-1732) .

Carrière
Il est tuteur de James Geddes, puis vers 1727, il devient tuteur de William Mure de Caldwell, un ami de David Hume. La famille passe les hivers à Glasgow, où il assiste aux cours de Francis Hutcheson. En octobre 1731, il est autorisé à prêcher par le presbytère de Paisley, où le père du libraire écossais Andrew Millar, Robert Millar, a également été autorisé. En 1745, Andrew Millar vend les sermons de Leechman à Londres .

En 1736, Leechman est ordonné ministre de Beith dans le quartier de Caldwell. Il est modérateur d'un synode à Irvine en 1740 et, le 7 avril 1741, prêche un sermon à Glasgow « le ... caractère d'un ministre de l'évangile", qui est publié et a connu plusieurs éditions.

En juillet 1743, il épouse Bridget Balfour de la famille Pilrig, le reliant à ses frères James Balfour et au libraire John Balfour, ainsi qu'à Robert Whytt et Gavin Hamilton qui ont épousé les sœurs de Bridget. À la fin de l'année, il est élu professeur de théologie à l'Université de Glasgow par la voix prépondérante du lord recteur, lors d'une élection très disputée avec William Craig et John MacLaurin également candidats. Il démissionne de Beith le 3 janvier 1744 lors de son élection. Le presbytère de Glasgow refuse de l'inscrire, alléguant qu'il a fait des déclarations hérétiques dans un sermon publié en 1743 « Sur la nature, le caractère raisonnable et les avantages de la prière ». On l'accuse d'avoir trop peu insisté sur les mérites de l'intercession du Sauveur. Hume critique le sermon dans une lettre à l'élève de Leechman, William Mure, suggérant des corrections de style minutieuses et exhortant Leechman à faire de la prière une simple « figure rhétorique ». Le synode de Glasgow et d'Ayr rejette l'accusation du presbytère et leur acquittement est confirmé par l'assemblée générale.

Les conférences de Leechman sont populaires et il suit l'exemple donné pour la première fois par Hutcheson en utilisant l'anglais au lieu du latin. James Wodrow en fait un long récit. Ils traitent de la divinité polémique, des évidences du christianisme et de la composition des sermons. Il refuse de les publier.

Il visite l'Angleterre avec son ancien élève Geddes en 1744, et fait la connaissance de Richard Price. En 1757, il est modérateur de l'Assemblée générale de l'Église d'Écosse. En 1759, il se rend à Bristol en mauvaise santé et prend les eaux de Clifton. En 1761, il est nommé directeur de l'université de Glasgow, mais continue pendant un certain temps à donner des conférences.

Il a deux attaques de paralysie en 1785 et meurt le 3 décembre de la même année.

Références

Liens externes

Étudiant de l'université d'Édimbourg
Théologien écossais
Décès en 1785
Naissance en 1706

William Leechman


"Elenore" er en sang fra 1968 af det britiske rockband The Turtles.

Hitlisteplacering

Ugentlige hitlister

Års hitlister

Referencer

Sange fra 1968
Popsange

Elenore