Dorothy Mary Crowfoot Hodgkin (d. 12 Mayıs 1910 – ö. 29 Temmuz 1994), protein kristallografisi bilim dalının kurucusu Britanyalı bilim insanı.

Biyomoleküllerin üç boyutlu yapılarını belirlemek için kullanılan X-Işını kristallografisi tekniğinin öncülüğünü yaptı. En önemli başarıları kolesterol, penisilin, B12 vitamini ve insülin'in moleküler yapılarının keşfidir. B12 vitamini üzerine çalışması ile 1964 Nobel Kimya Ödülü'ne layık görülmüştür. Olağanüstü bilimsel yetenekleri ve eriştiği başarıların yanı sıra alçakgönüllü olması, insanlarla iletişimi çok sevmesi, sosyal eşitsizlikler ve barış konusunda tutkulu olması, karakterinin öne çıkan diğer yanlarıydı.

Dorothy Hodkın kristallerin üç boyutlu yapılarını belirlemek için kullanılan bir yöntem olan X-ışını kristalografisini geliştirdi. Dorothy Hodkın'ın çeşitli keşifleri olmuştur. Bu keşifler arasındaki en etkili keşifleri ise; daha önce Edward Abraham ve Ernst Boris Chain tarafından tahmin edilen penisilinin yapısının teyit edilmesi  ve B12 vitaminin yapısının teyit edilmesi. Bu çalışmalar sayesinde kimya alanında Nobel ödülü kazanan üçüncü kadın oldu.

Hodgkin, 35 yıllık bir çalışmanın ardından 1969'da insülinin yapısını çözmeyi başarmıştır. X-ışını kristalografisi yaygın kullanılan bir araç hâline geldi ve daha sonra birçok biyolojik molokülün yapı bilgisinin işlevi anlamak için kullanıldı. Molekülün yapılarını belirlemek açısından kritik bir yoldu. Dorothy Hodgkin 'biyomoleküllerin X-ışını kristalografisi' çalışması ile  alanındaki  öncü bilim adamlarından biri olarak kabul edilmektedir.

1928'e kadar hayatı

Dorothy Mary Crowfoot Kahire, Mısır'da dünyaya geldi. Dorothy Mısır'da doğan üç kızın en büyüğüydü. Dorothy'nin ailesi kış aylarında Kahire'de yaşadı ve her sene yılın belli dönemlerini İngiltere'de geçirdi. 1914 Ağustos ayını İngilere'de geçirdiler ve bu esnada I. Dünya Savaşı başladı.

Dorothy'nin annesi Molly, Dorothy ile iki küçük kız kardeşini; Joan ve Elisabeth'i İngiltere'de bıraktı (kızlar sırasıyla dört, iki ve 7 ay yaşındaydılar) ve Mısır'daki kocasının yanına geri döndü. Bunun ardından Molly ve John güneyden Sudan'a gitti. Birinci Dünya Savaşı sonucunda Molly dört kardeşini kaybetti ve Yeni Milletler Cemiyeti'nin ateşli bir destekçisi oldu.

Bu süre zarfında Dorothy ve iki kız kardeşi 1918 yılına kadar dedesinin bakımı altındaydılar. Savaş bittikten sonra Molly bir senesini İngiltere'de kızlarıyla ve kızlarının kuzenleri ile geçirdi. Molly botanikçi, tasarımcı, amatör oyun tasarımcısı ve cesaret verici bir anneydi. Molly Haziran 1918'de dördüncü kızı Diana'yı Hartum'da dünyaya getirdi. Yıllar sonra Dorothy'e yaşamı boyunca rol model aldığı kahramanların isimleri sorulduğu zaman o üç kadının ismini söylerdi; en başta annesi Molly sonra tıbbi misyoner Mary Slessor ve Somerville Koleji Müdürü Margery Fry.

1921'de Dorothy Beccles'deki Sir John Leman Gramer Okulu'na girdi. Burada kimya eğitimi almasına izin verilen iki kızdan biriydi. Savaş öncesi yaşam tarzını sürdüren Molly ve kocası John yılın bir bölümünü yurt dışında yaşadılar ve çalıştılar. Molly ve kocası çocuklarını görmek için her yaz İngiltere'ye  gittiler ve burada birkaç ay kaldılar.  1926'da Sudan Sivil Hizmetinden emekli olan John Kudüs'teki İngiliz Arkeoloji Okulu Müdürlüğü görevini üstlendi ve orada Molly ile 1935'e kadar kaldı.

Yüksek öğretimi

Dorothy genç yaştan itibaren kimyaya karşı bir tutkuya sahipti ve bu ilgisini zaman içerisinde ilerletti ve geliştirdi. Annesi tüm bilimlerdeki ilgisinde Dorothy'e destek oldu.(Molly çok yetenekli bir botanikçiydi). Ayrıca Sudan'da çalışan ve aile dostu olan kimyager A.K Joseph tarafından da  kimya konusunda cesaretlendirildi. Dorothy'in eğitim aldığı eyalet okulunun verdiği eğitim Oxbridge'e giriş için gerekli olan Latince eğitimi içermiyordu ve okulu müdürü bu engelin üstesinden gelmek için kişisel Latince  dersleri verdi ve  böylece Dorothy  Oxford Üniversitesi'nin giriş sınavını geçebildi. 18 yaşındayken Oxford'da Somerville College'de Kimya eğitimi almaya başladı. 1932 yılında Dorothy başarılarından dolayı üniversitede birinci sınıf onur derecesi aldı ve bu unvanı elde eden üçüncü kadın olarak ödüllendirildi.

Cambridge'deki Newnham Kolej'de, John Desmond Bernal tarafından yönetilen doktorası  için araştırma yaparken,  Hodgkin, X-ışını kristalografisinin protein yapılarını belirleme potansiyelinin farkına vardı. Hodgkin Bernal ile biyolojik madde olan Pepsinin analizinin ilk uygulaması üzerine çalıştı. Hodgkin Pepsin deneyinin büyük bir kısmını kendi başına ccredit etmiştir? fakat Hodgkin açık bir şekilde belirtmiştir ki Bernal baştan sona fotoğrafları çekmiş ve Hodkin'e deneydeki gizli anahtar noktaları gösteren kişidir. 1937'de Hodgkin'in doktorası   X-ışını kristalografisi ve sterollerin kimyası üzerine araştırmalar içerdiği için ödüllendirildi.

Eğitim ve araştırma dönemi

1933'te Dorothy  Somerville College tarafından araştırma görevlisi olarak ödüllendirildi ve Dorothy 1934'te Oxford'a geri döndü. 1936'da kolej Dorothy'u Kimya bölümüne   ilk araştırma grevlisi ve öğretmen olarak atadı ve Dorothy 1977 yılına kadar burada görev yaptı. 1940'larda öğrencilerinden biri ve gelecekte ise Başbakan Margaret Thatcher olacak ve  1980'lerde Downing Caddesi'nde Dorothy Hodgkin'in bir portresini kurducak olan Margaret Roberts düşünüyordu ki Dorothy bir emek destekçisiydi.

Francis Crick ve James Watson'nın  Maurice Wilkins ve Rosalind Franklin tarafından elde edilen veri ve tekniğe dayanarak DNA'nın çift sarmal yapı modelini inşa etmişlerdi ve Nisan 1953'te Dorothy, Sydney Brenner, Jack Dunitz, Leslie Orgel, and Beryl M. Oughton ile birlikte bunu görmek için Oxford'dan Cambridge'e giden ilk insandı. Dr. Beryl Oughton'a göre, Dorothy, DNA yapısının modelini görmek için Cambridge'e gittiklerini açıkladıktan sonra, onların hepsi iki araba ile birlikte dolaştı.

1960 yılında Dorothy, Kraliyet Cemiyeti'nin Wolfson Araştırma Profesörü olarak atandı ve 1970'e kadar burada görev yaptı. Bu maaş Oxford Üniversitesi'nde çalışmalarını sürdürmek için, araştırma masraflarını karşılamak için imkân sağlamıştır. 1977-1983 yılları arasında Oxford Üniversitesi Wolfson kolej'de görev yaptı.

Keşifleri

1933'te Dorothy  Somerville College tarafından araştırma görevlisi olarak ödüllendirildi ve Dorothy 1934'te Oxford'a geri döndü. 1936'da kolej Dorothy'u Kimya bölümüne   ilk araştırma grevlisi ve öğretmen olarak atadı ve Dorothy 1977 yılına kadar burada görev yaptı. 1940'larda öğrencilerinden biri ve gelecekte ise Başbakan Margaret Thatcher olacak ve  1980'lerde Downing Caddesi'nde Dorothy Hodgkin'in bir portresini kurducak olan Margaret Roberts düşünüyordu ki Dorothy bir emek destekçisiydi.

Francis Crick ve James Watson'nın  Maurice Wilkins ve Rosalind Franklin tarafından elde edilen veri ve tekniğe dayanarak DNA'nın çift sarmal yapı modelini inşa etmişlerdi ve Nisan 1953'te Dorothy, Sydney Brenner, Jack Dunitz, Leslie Orgel, and Beryl M. Oughton ile birlikte bunu görmek için Oxford'dan Cambridge'e giden ilk insandı. Dr. Beryl Oughton'a göre, Dorothy, DNA yapısının modelini görmek için Cambridge'e gittiklerini açıkladıktan sonra, onların hepsi iki araba ile birlikte dolaştı.

1960 yılında Dorothy, Kraliyet Cemiyeti'nin Wolfson Araştırma Profesörü olarak atandı ve 1970'e kadar burada görev yaptı. Bu maaş Oxford Üniversitesi'nde çalışmalarını sürdürmek için, araştırma masraflarını karşılamak için imkân sağlamıştır. 1977-1983 yılları arasında Oxford Üniversitesi Wolfson kolej'de görev yaptı.

İnsülin'in yapısı
1934'te Robert Robinson'un verdiği küçük bir miktar kristal insülin örneği ile başladığı çalışmalar olağanüstü bilimsel araştırma projelerinden biri oldu. İnsan bedeninde çok geniş ve karışık etkileri olan bu hormon zihnini tamamen meşgul etmeye başladı. Ancak bu aşamada X-Işını Kristalografisi bu molekülün karmaşıklığı ile başedebilecek seviyeye erişmemişti. O ve diğer meslektaşlarının bu tekniği geliştirmeleri senelerce sürdü. Bu çalışmalarla 35 sene sonra 1969'de insülinin yapısını çözene kadar her defasında daha büyük ve karmaşık molekül yapılarını ortaya çıkarmak mümkün oldu. Ancak gidecek yolu henüz bitmemişti. İnsülin üzerine aktif çalışmalar yapan laboratuvarlarla iş birliği yaptı, tavsiyeler verdi, dünyayı dolaşıp insülinin ve onun şeker hastaları için önemini anlatan konferanslar verdi.

Özel hayatı
Ona bilim alanında yol gösteren John Desmond Bernal bilim ve politikada yaşamını derinden etkiledi. Bernal bilim dünyasında büyük kabul gören seçkin bir bilim insanı, Komünist Partinin bir üyesi ve 1954 Macaristan işgaline kadar Sovyet rejimlerinin inançlı destekçisiydi. O, Bernal'den daima "bilge" diye bahseder, içten bir hayranlık duyar ve severdi. Ara sıra birbirlerine âşık olduklar. Her ikisinin de evlilikleri sarsıntısız değildi.

Dorothy 24 yaşındayken elinden dolayı acı çekmeye başladı. Doktora yapılan bir ziyaret sonucunda romatoid artritin teşhisi koyuldu. Bu durum hem ellerinde hem de ayaklarında zamanla deformeye  ve deformite sebep oldu. Dorothy, son yıllarında tekerlekli sandalyede çok zaman harcadı  ancak sakatlığına rağmen bilimsel olarak aktif kaldı.

Dorothy 1937'de, bir zamanlar Komünist Parti üyesi olan Tomas Hodgkin ile evlendi. Thomas zeki, çekici, enerjik ve etkileyici bir talip idi. Dorothy Thomas'ı da sevdi ve önemli problemler ve karar anında onun fikrini sorup danıştı. Bu "durumun" tüm sıkıntısını sessizce sineye çekti.

Thomas Lionel Hodgkin Koloni Ofisi'nden istifa ettiği ve yetişkin eğitiminde çalıştığı Filistin'den geri dönmemişti. Thomas Lionel Hodgkin, Komünist Parti'nin aralıklı bir üyesiydi ve daha sonra Afrika siyaseti ve tarihi hakkında birkaç büyük eser yazdı ve Oxford'daki Balliol Kolejin'de tanınmış bir öğretim görevlisi oldu. Çiftin üç çocuğu vardı: Luke, Elizabete and Toby.

Bugün kızlık soyadını kaybettim

Dorothy, 1949 yılına kadar eserlerini "Dorothy Crowfoot" olarak yayınladı ve Hans  Clarke'ın sekreteri Dorothy'i evlilik ismini Penisilin Kimyasına katkıda bulunduğu bir bölümde kullanmaya ikna etti. O zamana kadar, üç çocuk doğurduğu için 12 yıldır evli ve Kraliyet Cemiyeti Üyesi olarak seçilmiştir. Büyük oğlu Luke, annesini evine dönerek ve "Bugün kızlık soyadını kaybettim" şeklinde alay konusu olan trajik tonlarla anonsunu hatırladığını söyledi. Bundan sonra "Dorothy Crowfoot Hodgkin" olarak yayınlayacaktı ve bu Nobel Vakfı'nın kendisine verdiği ödül ve diğer Nobel Ödülleri sahipleri arasında yer aldığı biyografi adıydı. Dorothy, Dorothy Hodgkin bursuna ve Somerville kolej tarafından düzenlenen yıllık dersleri onuruna sunduktan sonra Kraliyet Cemiyeti tarafından "Dorothy Hodgkin" olarak anılır. Birleşik Krallık Ulusal Arşivleri ona "Dorothy Mary Crowfoot Hodgkin" diyor; Örneğin çalıştığı ya da yaşadığı yerleri anımsatan çeşitli plakalar üzerine. 94 Woodstock yolu, Oxford,  "Dorothy Crowfoot Hodgkin" dır.

Yurt dışında bilim insanlarıyla iletişimi

1950'ler ve 1970'ler arasında Dorothy, Moskova'daki Kristalografi Enstitüsünde, yurt dışında kendi alanında bilim insanlarıyla sürekli temas kurdu ve Moskova'daki Kristalografi Enstitüsünde, Hindistan'da,Pekin ve Şanghay'da insülin yapısıyla ilgili çalışan bilim insanlarıyla çalıştı.

İlk ziyareti 1959'da gerçekleşti. Daha sonraki çeyrek yüzyılda, yedi kez daha gitmiştir ve ölümünden bir yıl önce son ziyaretini yaptı. Özellikle unutulmaz olan gezisi Çinli grup kendilerinin bağımsız olarak Dorothy'nin ekibinden daha yüksek bir çözünürlüğe sahip insülin yapısını 1971'de çözdükleri ziyaret oldu. 1972-1975 yılları arasındaki üç yıl boyunca, Ancak Uluslararası Kristalografi Birliği Başkanlığı sırasında Çinli yetkilileri ülkenin bilim adamların birliğine üye olmasına ve toplantılarını katılmaya ikna edemedi. Dorothy, 73 yaşındayken Robert Maxwell'in Romanya'nın komünist diktatörünün eşi olan Elena Ceausescu'nun  yayınladığı Isopren'in Stereospesifik Polimerizasyonunun İngilizce baskısına önsöz yazdı. Dorothy yazarın "seçkin başarıları" ve "etkileyici" kariyerini yazdı. 1989 Romanya Devrimi sırasında Ceausescu'nun devrilmesini takiben, Elena Çavuşesku'nun orta öğretim okulunu bitirmediği ya da üniversiteye devam etmediği ortaya çıktı. Bilimsel kimlik bilgileri bir aldatmacaydı ve söz konusu yayın sahte bir doktora elde etmek için bir bilim insanı  tarafından yazılmıştı.

Siyasi görüş ve faaliyetler

Dorothy'nin siyasi faaliyetleri ve kocası Thomas'ın Komünist Parti ile olan ilişkisi nedeniyle, 1953'te ABD'ye girmesi yasaklandı. Daha sonra CIA feragat edilmesi dışında ülkeyi ziyaret etmek yasaklandı. 1961'de Thomas, 1966'da Nkrumah'nın devrilmesinden önce uzunca bir süre ziyaret ettiği Gana'nın Başkanı Kwame Nkrumah'ın danışmanlığını yapmıştır. Nobel Ödülü haberi geldiğinde Dorothy yanındaydı.

Dorothy asla bir komünist değildi ancak annesi Molly'den öğrendiği sosyal eşitsizlikler ve silahlı çatışmayı ve özellikle de nükleer savaş tehdidini önlemek için elinden geleni yapmaya kararlıydı. Dorothy 1976'da Pugwash Konferansı'nın başkanı oldu. 1988 Aralık'da Nükleer Kuvvetler Anlaşması'nın "kısa menzilli nükleer silah sistemleri ve küresel çapta bir nihai silah yasağı ve müdahaleci bir doğrulama rejimi" maddesini içerdiği için istifa etti. Barış ve silahsızlanma konusundaki çalışmalarından dolayı 1987'de Sovyet hükûmeti Lenin Barış Ödülü'nü verdi.

Sosyal etkinlikleri
Bilimsel çalışmalarının yetkinliği ve uzmanlığına karşın zihni tek yönle sınırlı, tek taraflı bir bilim insanı değildi. Birçok ödüller aldı ama onun ilgilendiği daha çok insanlarla düşüncelerini paylaşmak ve alışveriş içinde olmaktı. Zekasını sıklıkla başkalarının problemleri meşgul etti, sosyal eşitsizlikler ve çelişkileri durdurmaya çaba sarf etti. Bunun sonucu olarak Pugwash'ın 1977-1988 arasında başkanlığını yaptı.

Son yıllar

Dorothy, Avustralya'daki Uluslararası Kristalografi Birliği 1987 Kongresi'ne uzaklık gerekçesiyle katılmamaya karar verdi. 1993'te, hastalıklarının artmasına rağmen bir sonraki Kongre için Pekin'e gitme kararı verdi ve yakın arkadaşlarını ve ailesini bu kararından dolayı şaşkına çevirdi. Sonraki temmuz ayında Dorothy, Birleşik Krallık'ta Warwickshire'deki Shipston-on-Stour yakınlarındaki Ilmington kasabasında kocasının evinde hayatını kaybetti.

Şeref, ödül ve miras
Dorothy 1964 Nobel Kimya Ödülü'nü kazandı.1965'te Florence Nightingale'den sonra 60 yılda bir kral ya da kraliçe tarafından Başarı Ödülü'ne atanan ikinci kadın oldu. 1947'de Kraliyet Cemiyeti Üyesi ve 1970'te EMBO Üyeliği seçildi. Dorothy, 1970-1988 yılları arasında Bristol Üniversitesi Şansölyesi görevini yürüttü. 1958'de Amerikan Sanat ve Bilim Akademisinin Yabancı Onursal Üyesi seçildi. 1966 yılında, önemli katkıları için Iota Sigma Pi Ulusal Onur Üyesi ödülüne layık görüldü. 1970'lerde SSCB Bilimler Akademisinin yabancı bir üyesi oldu. 1982'de Dorothy, Sovyet Bilimler Akademisi'nden Lomonosov Madalyası aldı ve 1987'de Mikhail Gorbaçov hükûmetinden Lenin Barış Ödülü'nü kabul etti. Bulgaristan komünist hükûmeti kendisine Dimitrov Ödülü verdi.

1910 doğumlular
1994 yılında ölenler
İngiliz kimyagerler
Cambridge Üniversitesinde öğrenim görenler
Oxford Üniversitesi öğretim üyeleri
Rusya Bilimler Akademisi'nin yabancı üyeleri
Nobel Kimya Ödülü sahipleri
Bilim ve Dünya İlişkileri üzerine Pugwash Konferansı
Royal Society üyeleri

Dorothy Hodgkin


Elena Pricu (n. 12 martie 1882, Rusciuk – d. 22 august 1965, Sibiu) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, din partea "Reuniunii femeilor române" din Brașov.

Biografie
Elena Pricu a fost casieră a "Reuniunii femeilor române" din Brașov înainte de 1918. În timpul Primului Război Mondial colectează fonduri pentru ajutorarea orfanilor și văduvelor de război. După război, Elena Pricu devine președintă a "Reuniunii femeilor române" din Brașov. Aceasta actionează pentru ridicarea monumentului eroilor din primul război mondial în Piața Primăriei din Brașov.

Activitate politică
Elena Pricu a participat ca deputat la Marea Adunare Națională ca delegat din partea "Reuniunii femeilor române" din Brasov.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1882
Decese în 1965
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Elena Pricu


Pilot, hususî veya profesyonel olarak bir hava taşıtını kullanan, sevk ve idare eden kişi. Sivil veya askerî havacılık sektörlerinde çalışırlar veya hobi olarak uçuş gerçekleştirirler.

Eğitim
Askerî pilotlar, çoğunlukla bağlı oldukları kuvvet tarafından eğitilir. Sivil pilotlar aldıkları eğitime göre hususi pilot lisansı (PPL), ticari pilot lisansı (CPL) veya havayolu nakliye pilotu lisansı (ATPL) sahibi olabilir. ATPL lisansı en kapsamlı ticarî lisans olup diğer lisansları da kapsar. Bir pilot kendi ülkesinde aldığı lisans ve derecelendirmeleri bağlı olduğu havacılık otoritelerinin izin verdiği ülkelerde kullanabilir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Pilot lisansı
 Uçak

Havacılık meslekleri

Pilot


Allhartsberg es un municipio con derechos de mercado  del distrito de Amstetten, en el estado de Baja Austria (Austria).

División administrativa
El municipio de Allhartsberg se divide en dos municipios catastrales :
 Municipio catastral de Allhartsberg, formado por:
 Allhartsberg (incl. Doppelgraben, Dorf, Ödel, Purgstall)
 Angerholz (incl. Brandstetten, Haag, Hofstetten)
 Kühberg (incl. Hiesbach, Zauch)
 Maierhofen (incl. Aiden, Bichl)

 Municipio catastral Kröllendorf, formado por:
 Kröllendorf (incl. Fohra)
 Wallmersdorf

Fuentes

Localidades de Baja Austria

Allhartsberg


Reformismo — movimento social iniciado na segunda metade da década de 1940
Reformador (revista) — da Federação Espírita Brasileira

Movimentos cristãos do século XVI
Hussitas — surgido na Boêmia no século XV
Reforma Protestante — ou Reforma Luterana; deu origem ao protestantismo
Reforma Inglesa — série de eventos que envolveram o rompimento da Igreja da Inglaterra com a autoridade do papa
Contrarreforma — ou Reforma Católica; segundo alguns autores foi a resposta do papado à Reforma Protestante

Reformador


Esoteric Warfare peti je studijski album norveškog black metal-sastava Mayhem. Diskografska kuća Season of Mist objavila ga je 6. lipnja 2014. u Europi i četiri dana poslije u Sjevernoj Americi. Prvi je album skupine s gitaristom Telochom, koji je zamijenio prethodnog gitarista Blasphemera poslije njegova izlaska iz grupe 2008.

Pozadina
Album je prvi put najavljen 2012. u intervjuu mrežnog mjesta Blabbermouth.net s basistom Necrobutcherom 2012. Bubnjar Hellhammer na službenoj je stranici skupine na Facebooku 2. kolovoza 2013. izjavio da snima bubnjeve za album. Grupa je u studenom 2013. izjavila da miksa album i da bi trebao biti objavljen početkom 2014. Dana 18. veljače 2014. objavljeno je da će 25. travnja 2014. biti objavljen singl "Psywar" na sedmoinčnoj ploči. Season of Mist, diskografska kuća s kojom je tad sastav imao sklopljen ugovor, objavila je 19. veljače 2014. da će ime albuma biti Esoteric Warfare i da će biti objavljen 6. lipnja 2014. Blabbermouth.net otkrio je službeni popis pjesama i ostale detalje o albumu 19. ožujka 2014.

Rad na pjesmama i snimanje
Pjesme na albumu snimljene su i miksane 2013. Bubnjevi su snimljeni u studiju Mølla Studio, a ostali instrumenti i vokali u studiju SleikBallaMi u Oslu. Nakon što su snimanje priveli kraju, članovi skupine vratili su se u Mølla Studio, gdje je album miksao Knut Møllarn iz skupine Arcturus. Uradak je masterirao Maor Applebaum u Sjedinjenim Državama. Pjesme je skladao gitarist Teloch, a stihove za njih napisao je pjevač Attila Csihar s Christianom "Cernom" Fleckom. Teloch je izjavio: "[...] ovaj mi je album predstavljao problem jer sam želio napisati pjesme koje bi bilo prikladno objaviti nakon [albuma] 'Ordo Ad Chao'. Prvo sam napisao pjesme za skoro cijeli album, ali bio je to prevelik raskorak i odlazak korijenima, a nisam mogao niti nadmašiti 'Ordo' – ostatku ekipe više ne bih mogao pisati pjesme." Skupina je snimila nekoliko tih pjesama, ali su na kraju odbačene jer Teloch nije bio zadovoljan njima, pa su članovi počeli ponovno raditi na pjesmama.

Pjevač Attila Csihar izjavio je da je grupa željela snimiti album koji "zvuči kao Mayhem". Dodao je: "Nakon albuma Ordo, koji je bio pomalo progresivan – možda čak i mrvicu previše – i koji je zvučao kao fuzijski album na kojem se rifovi nisu ponavljali, a ritam je uvijek bio u raskoraku [s glazbom], različit ili jednostavno neobičan, nismo više željeli ići tim putem i odlučili smo se vratiti. Svaki Mayhemov album ima nešto jedinstveno u sebi, ali željeli smo se vratiti tradicionalnijem ekstremnom metalu. Naravno, i dalje postoje svi ti elementi koji su Mayhem učinili skupinom koja jest, ali i dalje smo se željeli vratiti nečemu što je glazbeno izravnije, malčice brutalnije i više nalik ekstremnom metalu."

Kao što je bio slučaj i s prethodnim albumom, tekstovi pjesama manje govore o klasičnim sotonističkim temama koje su prožimale prijašnje uratke skupine i posvećeni su okultnom i teorijama zavjere kao što su psihičke moći, upravljanje umom i izvanzemaljcima koji utječu na ljudsku evoluciju (primjerice, pjesma "Corpse of Care" odnosi se na Bohemian Grove i ceremoniju "Cremation of Care" koja se ondje izvodi.)

Citat "Now I am become Death, the destroyer of worlds." ("Ja sam postao Smrt, uništavač svjetova.") Roberta Oppenheimera pojavio se u interludiju pjesme "Trinity", koja je nazvana po kodnom imenu za prvu detonaciju nuklearnog oružja.

Popis pjesama

Recenzije
Esoteric Warfare dobio je pozitivne kritike. Na mrežnom mjestu Metacritic, koje prikuplja ocjene recenzenata iz glavne struje i na temelju njih albumu daje prosječnu ocjenu od 0 do 100, ocjena uratka na temelju četiri recenzije iznosi 69, što znači "uglavnom pozitivne kritike". Pitchfork je napisao: "Nakon trideset godina Esoteric Warfare jest Mayhemov album o kojem se isplati više govoriti zbog glazbe nego povezanih prethodnih neugodnih iskustava." Sputnikmusicov recenzent Voivod komentirao je: "Iako je derivativan, Esoteric Warfare zaslužuje pohvale jer i dalje na životu održava stil kojim se bavi tek šačica skupina, od kojih neke, nažalost, više ne postoje." Međutim, Alex Franquelli iz PopMattersa nije bio posve zadovoljan albumom; komentirao je: "Mayhem očito želi da njegov metal bude revolucionaran, ali to pokušava uzalud zbog manjka hrabrosti, što je zapečatilo sudbinu ostalim black metalcima drugog vala."

Zasluge

Mayhem
Attila – vokali, produkcija
Teloch – gitara, produkcija, snimanje
Hellhammer – bubnjevi
Necrobutcher – bas-gitara
Ghul – gitara

Ostalo osoblje
Møllarn – snimanje, miksanje
Maor Appelbaum – masteriranje
Zbigniew Bielak – naslovnica, ilustracije, omot albuma
Ester Segarra – fotografija

Izvori

Albumi iz 2014.
Albumi sastava Mayhem

Esoteric Warfare


ناصر علي احمد الحربي  هو عميد ركن برتبة لواء في الجيش اليمني ورئيس فريق هيكلة الجيش اليمني

مراجع

عسكريون يمنيون

ناصر الحربي


Bernard Thibault (* 2. Januar 1959 in Paris) ist ein französischer Gewerkschaftsführer. Von 1999 bis 2013 war er Generalsekretär des französischen Gewerkschaftsbunds Confédération générale du travail (CGT).

Leben
Thibault wuchs im Großraum Paris auf. Nach der 9. Schulklasse verließ er die Schule und begann eine Lehre bei den französischen Staatsbahnen SNCF, die er 1976 abschloss.

Sein äußeres Markenzeichen ist seine halblange, etwas anachronistisch wirkende Pilzkopf-Frisur.

Seit 1987 ist er Mitglied der Kommunistischen Partei Frankreichs (PCF), die seinerzeit sehr eng mit der CGT verbunden war.

Thibault ist verheiratet und hat zwei Kinder.

Gewerkschaftskarriere

1977 trat er in die CGT ein und wurde 1980 Sekretär der Eisenbahngewerkschaft innerhalb der CGT (Cheminots CGT). 1993 wurde er Vorsitzender der CGT-Eisenbahnergewerkschaft, zwei Jahre später avancierte er zur führenden Persönlichkeit der französischen Streikwelle von 1995.

Im Alter von vierzig Jahren wurde er 1999 zum Generalsekretär (=Vorsitzender) des Dachverbandes CGT gewählt, den er seitdem führt. Er wird zum Reformflügel des Verbandes gezählt und setzte die in den 1990er Jahren begonnene Politik der Emanzipation der Gewerkschaft vom PCF fort, auch gegen interne Widerstände. So legte er 2001 alle seine Parteiämter nieder, ohne aber aus der PCF auszutreten. Unter seiner Führung konnte der Jahrzehnte andauernde Verfall der Mitgliederzahlen des Gewerkschaftsverbandes gestoppt werden.

In eine schwierige Situation geriet Thibault anlässlich des französischen Referendums zum Europäischen Verfassungsvertrag 2005. Er sprach sich für eine Annahme des Vertrags aus, wurde aber im Nationalkomitee der CGT überstimmt. Die Gewerkschaft setzte sich im folgenden Referendums-Wahlkampf für eine Ablehnung des Verfassungsvertrages ein, Thibault blieb aber Vorsitzender des Verbandes.

Thibault kündigte frühzeitig an, sich nicht um eine fünfte Amtszeit ab 2013 zu bewerben und beteiligte sich an der Suche nach seinem Nachfolger. Man einigte sich auf Thierry Lepaon, der am 22. März 2013 auf dem Gewerkschaftskongress in Toulouse zu Thibaults Nachfolger gewählt wurde.

Weblinks
 Bernard Thibault: Der Mann, der Frankreich zum Stillstand bringt Bericht der F.A.Z. über Thibault vom 26. April 2006. Abgerufen am 13. März 2012.
 Porträt Bernard Thibault Gewerkschaftsboss: "Die Regierung will ein Exempel statuieren" Bericht im Tagesspiegel vom 14. November 2007. Abgerufen am 14. März 2012.

Einzelnachweise

PCF-Mitglied
Gewerkschafter (Frankreich)
Franzose
Geboren 1959
Mann
Person (SNCF)
Eisenbahngewerkschafter

Bernard Thibault


Luminița Doina State (n. Luminița Doina Radu, 27 ianuarie 1948, comuna Pătroaia (în prezent Crângurile), județul Dâmbovița – d. 9 ianuarie 2016, Pitești) a fost un matematician român, specializat în informatică, profesor universitar al Facultății de Matematică din cadrul Universității din București și ulterior al Facultății de Matematică și Informatică din cadrul Universității din Pitești. A avut o vastă activitate științifică, recunoscută în țară și pe plan internațional, publicând peste 200 de lucrări științifice, studii, monografii, manuale universitare și proiecte de cercetări ambițioase în colaborare cu universitățile europene și americane. A adus contribuții valoroase în domeniul inteliginței artificiale, sistemului neuronal de calcul, metodelor statistice în prelucrarea semnalelor digitale, logicii matematice, teoriei informației, recunoașterii formelor, diagnosticării automate, telemedicinei.

Biografie
Lumința Doina Radu s-a născut pe meleaguri argeșene,  într-o familie de intelectuali, care s-au ocupat cu o grijă exemplară de educația unicului copil. Tatăl, Ion Radu, a fost profesor universitar la Universitatea din București iar mama, Maria Radu, învățătoare.

Studiile
Luminița a urmat școala primară și cea gimnazială la Pitești, unde a manifestat un deosebit talent pentru matematică. În paralel a frecventat și  Școala elementară de muzică.  În 1961-1963 a fost elevă la Liceul "Zinca Golescu" din Pitești,  iar ultimii doi ani de liceu i-a terminat în București, la Liceul Teoretic "Zoia Kosmodemianskaia" (în prezent, Liceul Central).

În 1965-1970 este studentă la Facultatea de Matematică a Universității din București,  secția de Mașini de Calcul, înființată de academicianul Grigore C. Moisil. Aici ea a excelat în domeniul informaticii și a obținut calificativul Magna cum laude la absolvirea universității. La acea vreme, informatica era un domeniu ce abia înmugurea iar profesorul Moisil formula obiective deosebit de ambițioase pentru cercetarea matematico-informatică: traducerea automată în limbajele naturale și în cele artificiale, diagnosticarea automată, prelucrarea semnalelor și recunoașterea formelor, modelare matematică în domeniul literar și cel artistic, compoziție muzicală asistată de calculator etc.  Luminița State urmează direcțiile enunțate de Moisil și abordează obiective de inteligență artificială și de analiză, prelucrare a semnalelor și recunoaștere a formelor, domenii în care obține rezultate notabile care o definesc drept unul din  continuatorii  de seamă ai moștenirii lăsate de marele savant.

Specializarea și-a  făcut-o în domeniul teoriei statistice a instruirii în 1973-1974 la Brown University, Providence Rhode Island, USA, unde a beneficiat de o bursă Fulbright. Teza sa de doctorat intitulată "Contribuții la teoria recunoașterii formelor din punctul de vedere al teoriei estimației statistice" a susținut-o în 1977, sub conducerea profesorului Silviu Guiașu (în prezent, la York University, Toronto, Canada). În 1978  Luminița obține, la Belgrad, Premiul I la cea de a VII-a Balcaniadă pentru tinerii cercetători.

Carieră universitară
Luminița State a avut o carieră didactică de succes la Universitatea din București (1970-1998)  unde a fost asistent (1970-1979), lector (1979-1991), conferențiar (1991-1998) la Facultatea de Matematică. A făcut parte din corpul profesoral universitar ce a pregătit prima generație de informaticieni care a absolvit secția de Informatică înființată în anul 1974, din cadrul Facultății de Matematică a Universității din București. Ulterior lucrează la Universitatea din Pitești ca profesor universitar (1998-2013) unde a desfășurat o exemplară activitate științifică și didactică în cadrul Facultății de Matematică-Informatică, publicând peste 10 cărți și manuale universitare. Printre manuale ei se remarcă: Modele probabilistice în inteligența artificială (1987); Limbajul BASIC pentru microcalculatoare (1988); Curs de bazele informaticii (1988, în colab.); Manual de bazele informaticii, pentru clasa a XI-a (1999, în colab.); Manual de bazele informaticii, pentru clasa a X-a (2000, în colab.); Elemente de logică matematică și demonstrarea automată a teoremelor (1989); Hello Basic (1992); Introducere în programarea logică (2004).

A fost membră a numeroase organizații științifice din țară și internaționale, printre care Association for Computing Machinery (ACM). Din 2002 a condus Școala doctorală de Informatică din cadrul Universității din Pitești. A făcut parte din comisia C.N.A.T.D.C.U pentru confirmarea titlurilor de doctor (2006-2010), unde s-a remarcat prin corectitudine și exigență.

Luminița State a fost invitată a mai multor universități din Germania, Franța, Anglia și Grecia. În ultimii doi ani a participat la Unités de Formation et de Recherche (UFR) a facultății Sciences et Technologies din cadrul Université Paris-Est Créteil, în colaborare cu Anda Ionescu de la această universitate, la îndrumarea tezelor de doctorat având ca subiect elaborarea modelelor pentru predicția fenomenelor de degradare a mediului. A recenzat articole științifice la mai multe reviste prestigioase; în 2012, revista Computing Reviews i-a acordat Premiul pentru cea mai frumoasă recenzie.

Activitatea științifică
Luminița State a publicat peste 130 de articole și studii științifice în domenii de vârf ale matematicii, informaticii și telemedicinei.

Domeniile de cercetare ale Luminiței State au fost teoria informației, logica matematică, programarea logică și demonstrarea automată a teoremelor, recunoașterea statistică a formelor, algoritmii genetici și programarea evoluționistă, inteligența artificială, calcul neuronal,  sistemele fuzzy (un domeniu în care Moisil a fost precursor), modelarea neuro-fuzzy, metodologia data-mining, metodele statistice în procesarea semnalelor digitale, recunoașterea automată a vorbirii, modelele matematice în biologie.

În preocupările științifice ale Luminiței State a intrat și informatizarea medicinii aducând contribuții relevante în telemedicină: diagnosticarea automată, transmiterea și analiza imaginilor medicale, sistemele automate de analiză a riscului, diagnoza și decizia pentru asistarea actului medical.

Algoritmii și tehnicile elaborate de Luminița State și-au găsit întruchiparea în cadrul a numeroase proiecte, unul primind în 2006, din partea Ministerului Educației, Cercetării și Tineretului, precum și din partea Autorității Naționale pentru Cercetare Științifică, Premiul III "Pentru proiecte de cercetare dezvoltare complexe, aria tematică Tehnologii Informaționale și de Comunicații".

Viața personală
Soțul Luminiței, Marcel State, era medic. Fiica sa Monica și ginerele Dorin, precum și nora sa Simona erau medici, numai fiul ei Radu a urmat profesia mamei. Probabil acest mediu familial a  determinat-o pe Luminița State să se ocupe și de telemedicină, diagnosticarea automată, procesarea semnalului imagistic.

Referințe

Pedagogi români
Profesori universitari români
Informaticieni români
Cadre didactice universitare ale Facultății de Matematică din București

Luminița State


Trigonelleae, tribus mahunarki, dio je potporodice Faboideae.

Sastoji se od tri roda a tipičan je Trigonella ili piskavica.

Rodovi
 Trigonella L. (107 spp.)
 Melilotus Mill. (22 spp.)
 Medicago L. (85 spp.)

Izvori

Faboideae

Trigonelleae


Oceanul Iapetus a fost un ocean care a existat în emisfera sudică , între paleocontinentele Baltica , Laurentia și Avalonia. Oceanul acesta a existat în vremea neoproterozoică târzie și era paleozoică timpurie , în intervalul geologic (600-400 de milioane de ani în urmă).Oceanul Iapetus a dispărut prin orogenezele Acadianului , Caledonianului și Tactonicului care s-au ciocnit formând supercontinentul Euramerica.
 Oceanul sudic Iapetus a fost propus să se închidă cu orogenezele Famatinianului și a Taconicului , formând vestul Gondwanei și Laurentia.
 Fiind poziționat între masele continentale , într-un fel , avea coastele opuse a Oceanului Atlantic.

Originea numelui
 Oceanul Iapetus a fost numit special pentru titanicul Iapetus , însemnând că în mitologia greacă a fost tatăl lui Atlas , iar după un interval de timp numindu-se Oceanul Atlantic.

Istorie
Articolul Principal: Descoperire
 Neoproterozoic ! Placă tectonică

Oceanul Iapetus


III. regionalna nogometna liga Varaždin ( Regionalna liga Varaždin, III. regija NSZR – Liga zajednice općina Varaždin, Regionalna liga Varaždin – Čakovec ) za sezonu 1985./86. je predstavljala ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Ligu je osvojio "Polet" iz Pribislavec. U natjecanju je sudjelovalo je 14 klubova.

Ljestvica

 Martin na Muri – tadašnji naziv za Sveti Martin na Muri

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Hrvatska nogometna liga – Sjever 1985./86.
 Regionalna nogometna liga ZO Zagreb 1985./86.
 II. regionalna nogometna liga Bjelovar 1985./86.
 Liga ZO Varaždin 1985./86.

Vanjske poveznice

Izvori
 Ivica Vukotić: VŽ nogomet, Varaždin, 1990., str. 99-100
 nk-polet-smnm.hr, NK "Polet" Sv. Martin na Muri - Pregled konačnih tablica seniora NK "Polet", Sveti Martin na Muri, 2011., str. 22
 Franjo Novak, Zvonko Gerić: NK Podravina : Ludbreg : [1919.-2009.], Ludbreg, 2001.,

1985-86 Varaždin
Varaždin
1985-86 Varaždin

III. regionalna nogometna liga Varaždin 1985./86.


John David Home Robertson (born 5 December 1948) is a retired Labour politician in Scotland.  He was a Member of Parliament (MP) for Berwick and East Lothian and East Lothian from 1978 to 2001 and a Member of the Scottish Parliament (MSP) for East Lothian from 1999 until 2007.

Background
John David Home Robertson was born at 18 Eglinton Crescent, Edinburgh, the son of John Wallace Robertson, Lieutenant-Colonel of the King's Own Scottish Borderers regiment, who assumed the additional surname in 1933, by Scottish Licence, of Home following his marriage that year to Helen Margaret (1905–1987), elder daughter and heiress of David William Milne-Home (1873–1918), of Wedderburn & Paxton, Berwickshire.

He was educated at Farleigh School, Ampleforth College and at the West of Scotland Agricultural College. In 1988, Home Robertson placed his maternal family's historic home and grounds, Paxton House, in a Historic Buildings Preservation Trust, and opened it to the public. It is a Partner Gallery of the National Galleries of Scotland.

Political career

He was an Independent member of Berwickshire District Council from 1974 to 1978, and of the Borders NHS Health Board 1975–78. One of his forebears was a Member of the (original) Parliament of Scotland, for Berwickshire, in 1707 who opposed the Act of Union.

As a delegate to the Labour Party Conference in 1976, Home Robertson moved the resolution which committed the Party to devolution for Scotland, and throughout his career at Westminster he campaigned for the establishment of the Scottish Parliament. Home Robertson was the successful Labour candidate at the Berwick and East Lothian by-election in 1978, following the death of Labour MP John Mackintosh.

He represented Berwick and East Lothian until the 1983 general election, when the constituency was abolished and he was elected for the new constituency of East Lothian. He was re-elected at subsequent general elections before standing down at the 2001 election, when he was replaced by Anne Picking.

A Europhile, Home Robertson was one of only five Labour MPs to vote for the Third Reading of the Maastricht Treaty in 1993, defying his party Whip, which was to abstain.

At Westminster, Home Robertson served on the Scottish Affairs (1979–83) and Defence (1990–) Select committees, and was Chairman of the Scottish Group of Labour M.P.s, 1982–83. He spent time as Opposition Scottish Whip, 1983–84, as Labour's Opposition Front Bench Spokesman on: Agriculture (1984–87), Scottish Affairs (1987–88), Agricultural and Rural Affairs (1988–), and Food (1989–).

He was Parliamentary Private Secretary to Jack Cunningham at the Ministry of Agriculture and then at the Cabinet Office. He announced that would stand down from the Scottish Parliament in 2007, and was succeeded by Iain Gray.

References

External links

1948 births
Living people
Politicians from Edinburgh
Anglo-Scots
Scottish Labour MPs
People associated with East Lothian
UK MPs 1974–1979
UK MPs 1979–1983
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
Labour MSPs
Members of the Scottish Parliament 1999–2003
Members of the Scottish Parliament 2003–2007
People educated at Ampleforth College
Alumni of Scotland's Rural College
Transport Salaried Staffs' Association-sponsored MPs

John Home Robertson


Die Weißdornspinnmilbe (Tetranychus viennensis) gehört zur Familie der Spinnmilben (Tetranychidae). Diese Milbe ist als Pflanzenschädling bekannt. Sie befällt Kernobstgewächse, darunter den Eingriffeligen sowie den Zweigriffeligen Weißdorn.

Merkmale
Der Körper der Weibchen ist oval, etwa 0,5 Millimeter lang und 0,3 Millimeter breit. Sie sind nach der Häutung hellgrün, färben sich aber innerhalb zwei bis drei Tagen karminrot. Vom Propodosoma reichen keine Auskragungen über das Gnathosoma (Vorderkörper der Milbe mit Kieferwerkzeugen) wie bei vielen anderen Milben. Der Rücken trägt 24 Setae (Borstenhaare) in sechs Reihen.

Die Männchen sind etwas schmaler gebaut, erreichen eine Länge von 0,4 Millimetern und eine Breite von etwa 0,2 Millimetern. Ihr Körper ist hellgrün mit schwarzen Punkten an den Seiten. Die Augen sind leuchtend rot. Sie besitzen 26 Seten in sechs Reihen auf dem Rücken.

Die Weißdornspinnmilbe kann mit ihren Cheliceren (Kieferklauen) die Epidermis der Blätter durchbohren und mit ihren Mundwerkzeugen das Protoplasma aus den Zellen saugen.

Verbreitung
Die Art ist von Westeuropa über Zentralasien bis nach China und Japan verbreitet. Sie tritt in England, Frankreich, Deutschland, Österreich und Bulgarien auf. Von der Ukraine und Moldawien erstreckt sich ihr Verbreitungsgebiet über den Kaukasus, das südliche Kasachstan, Usbekistan und Tadschikistan sowie Nordindien bis nach China, Korea und Japan.

Lebensweise und Entwicklung

Die Weißdornspinnmilbe kann wie die verwandte Obstbaumspinnmilbe (Panonychus ulmi) auch Obstbäume aus der Familie der Rosengewächse befallen und schädigen. Die Blätter der befallenen Obstbäume zeigen aber im Gegensatz zum Befall mit der Obstbaumspinnmilbe nur leichte Sprenkelungen und darüber feine Gespinste. Die Schadwirkung bleibt meist gering.

Die Entwicklung erfolgt vom Ei über ein Larvenstadium und die Proto- sowie Deutonymphe zum geschlechtsreifen Tier. Diese Spinnmilben überwintern als Weibchen unter Borkenschuppen und nicht als Ei wie etwa die Obstbaumspinnmilbe.

Literatur
 Friedrich Zacher: Neue und wenig bekannte Spinnmilben. In: Zeitschrift für Angewandte Entomologie. Bd. 7, Nr. 1, 1920, S. 181–187, , (Erstbeschreibung).
 Gerhard Friedrich Wilhelm Müller: Morphologie, Biologie und Bekämpfung der Weißdornspinnmilbe, Tetranychus viennensis Zacher (Acari, Tetranychidae). In: Höfchen-Briefe. Bd. 10, 1957, , S. 1–60, (Auch Sonderabdruck; zugleich: Hohenheim, Landwirtschaftliche Hochschule, Dissertation, 1956).

Einzelnachweise

Weissdornspinnmilbe

Weißdornspinnmilbe


Dolu, bir yağış türü. Kule tipi bulutlardaki düşey hava sirkülasyonuna kapılan bulut damlacıklarının bulut içindeki 0 ile -40 derece santigrat seviyelerini geçerken (donma ve erimeler ile) tabaka tabaka büyümesi ile oluşur.

Bulut içinde düşey hava sirkülasyonunu ve yerçekimini yenerek yere düşen dolu taneleri bulut ile yer arasındaki hava sıcaklığından çok fazla etkilenmez. Ama bulut tabanından ayrılan kar kristalleri içinden geçtiği hava tabakasının sıcaklığına göre, kuşbaşı kara, granül şeklindeki kara, sulusepkene, yağmura veya donan
yağmura dönüşebilir.

Yağmur damlaları fırtına nedeniyle donar. Yere doğru inerken hava akımları donmuş yağmur damlalarını bir aşağı bir yukarı sürükleyerek daha büyük buz parçaları hâline getirir. Ağırlaşan buz parçaları yere düşer. Bu hava olayına dolu denir.

Dünyada dolu yağışının en yoğun yaşandığı bölge Kuzey Amerika kıtası, özellikle de Meksika Körfezi'nin kuzey kesimleridir. Bu zamana kadar kaydedilmiş en iri dolu tanesi de Bangladeş'in Gopalganj bölgesine [23°00'K, 89°56'D, rakım: 4 m] düşmüş olup ağırlığı yaklaşık 1 kg'dir. Bu dolu yağışında 92 kişi ölmüştür.

Tanım
Yere ulaşan dolu yapan herhangi bir fırtına 'dolu fırtınası olarak bilinir. Çapı > olan bir buz kristali 'dolu'' olarak kabul edilir. Dolu taneleri  boyuta ulaşabilir ve 'den daha ağır olabilir.

Oluşumu
Dolu, güçlü fırtına bulutlarında, özellikle yoğun hava yükselmeleri, çok sıvı su içeriği, büyük dikey genişliği, büyük su damlacıkları olan ve bulut katmanının iyi bir bölümünün donma noktasının altında olduğu yerlerde oluşur . Bu tür güçlü yükselişler aynı zamanda bir kasırganın varlığını da gösterebilir. Dolu tanelerinin büyüme hızı, daha yüksek irtifa, daha alçak donma bölgeleri ve rüzgar kesmesi gibi faktörlerden etkilenir.

Dolu tanelerinin katmanlı doğası

Kümülonimbüs bulutlarındaki diğer yağışlar gibi dolu da su damlacıkları olarak başlar. Damlacıklar yükseldikçe ve sıcaklık donma noktasının altına indiğinde, süper soğutulmuş su olurlar ve yoğunlaşma çekirdekleri ile temas ettiklerinde donarlar. Büyük bir dolu tanesinin enine kesiti soğan benzeri bir yapı gösterir. Bu, dolu tanesinin ince, beyaz ve opak katmanlarla dönüşümlü olarak kalın ve yarı saydam katmanlardan oluştuğu anlamına gelir. Eski teori, dolu tanelerinin birden fazla alçalma ve yükselmeye maruz kaldığını, nem bölgesine düştüğünü ve yükseldikçe yeniden donduğunu öne sürdü. Bu yukarı ve aşağı hareketin, dolu tanesinin ardışık katmanlarından sorumlu olduğu düşünülüyordu. Teoriye ve saha çalışmasına dayanan yeni araştırmalar, bunun mutlaka doğru olmadığını göstermiştir.

Dış bağlantılar
 Meteor.gov.tr
 biltek.tubitak.gov.tr/merak_ettikleriniz

Kaynakça

Yağış
Fırtına

Dolu


Bari Sardo (sardisk: Barì) er en by og en kommune (comune) i provinsen Nuoro i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 51 meters højde og har 3.979 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 37,43 km² og grænser til kommunerne Cardedu, Ilbono, Lanusei, Loceri og Tortolì.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Nuoro

Bari Sardo


Saint-Germain, Saint Germain or Saint Germaine may refer to:

Places

 List of French communes named Saint-Germain
 Saint-Germain, Quebec, Canada
 Saint-Germain River, Quebec, Canada
 St. Germain, Wisconsin, U.S.
 St. Germain (community), Wisconsin

People

 Antoine-Louis Decrest de Saint-Germain (1761–1835), French Count and general
 Christopher St. Germain (1460–1540), English legal writer
 Claude Louis, Comte de Saint-Germain (1707–1778), French general
 Count of St. Germain (c. 1691 or 1712 – 1784), European adventurer and scientist
 St. Germain (Theosophy), a legendary spiritual master, identified with Count of St. Germain
 Jacques St. Germain, a legendary vampire of New Orleans folklore, identified with Count of St. Germain
 Fernand St. Germain (1928–2014), American politician
 Germain of Paris (496–576), bishop and saint
 Germaine Cousin (1579–1601), French saint
 Germanus of Auxerre (c. 378–448) (Saint Germain l'Auxerrois),  bishop and saint
 Gerry St. Germain (born 1937), Canadian politician
 Henri de Saint Germain (1878–1951), French fencer
 Karen St. Germain (born c. 1957), American politician; see Louisiana Center for Women in Government and Business Hall of Fame, 2017
 Kip St. Germaine (born 1965), American ice sledge hockey player
 Laurence St. Germain (born 1994), Canadian ski racer
 Ludwig-Friedrich Bonnet de Saint-Germain (1670–1761), Swiss scholar and politician
 Mark St. Germain, (born ca. 1954) American playwright, author, and film and television writer.
 Nikarson Saint-Germain (born 1978), known as Alibi Montana, French rapper
 Noël Saint-Germain (1922–1998), Canadian politician
 Omer St. Germain (1877–1949), Canadian lawyer and politician
 Ralph St. Germain (1904–1974), Canadian ice hockey player
 Ray St. Germain (born 1940), Canadian musician and author
 Raymonde Saint-Germain (born 1951), Canadian public servant
 Ron Saint Germain, (born ca. 1946), American record producer
 Saint-Germain (actor) (François Victor Arthur Gilles de Saint-Germain, 1832–1899), French actor
 Sheryl St. Germain (born 1954), American writer professor
 St Germain (musician) Ludovic Navarre, (born 1969), French musician
 Tabitha St. Germain (fl. from 1985), Canadian actress
 Ted St. Germaine (1885–1947), American football player
 Val St. Germain (born 1971), Canadian football player

Arts and entertainment

Fictional characters

 Count of St. Germain in The Secrets of the Immortal Nicholas Flamel series
 Count Saint-Germain, a character in novels by Chelsea Quinn Yarbro
 Maya St. Germain, in the Pretty Little Liars book series
 Saint-Germain, in Symphogear
 Serena St. Germaine, in James Bond 007: Everything or Nothing

Other uses in arts and entertainment

 Saint Germaine (comics), by Gary Reed
 St Germain (album), by French house musician Ludovic Navarre as St Germain, 2015
 St. Germaine mystery book series by classical musician Mark Schweizer

Other uses

 , the name of several French ships
 Saint Germain Bakery, a Canadian brand of Fairchild Group
 Saint Germain Foundation, an American religious organization
 Saint Germain HC, a French hockey club
 St-Germain (liqueur), an elderflower liqueur
 St. Germain High School, in Bangalore, India

See also

 Germanus (disambiguation)
 Germain (disambiguation)
 Paris Saint-Germain F.C., a French football club

Saint-Germain


Vaino Väljas ( né le  à Külaküla, Hiiumaa) est un homme politique soviétique et estonien. Il est président du  Soviet suprême de la RSS d'Estonie du 18 avril 1963 au 19 mars 1967, premier secrétaire du parti communiste de la République socialiste soviétique d'Estonie du 16 juin 1988 à avril 1990 et président du parti d'avril 1990 à août 1991.

Biographie
Il est né le 28 mars 1931 sous la Première République. Il devient membre du Parti communiste de l'Union soviétique en 1952. En 1955, il est diplômé de l'université d'État de Tartu (TSU).

En 1949, il commence à travailler au Komsomol. De 1955 à 1961, il occupe le poste de premier secrétaire du Comité central de la Ligue des jeunes communistes léninistes (ELKNÜ). De 1961 à 1971, Väljas est premier secrétaire du comité municipal de Tallinn du Parti communiste d'Estonie. De 1971 à 1980, il est secrétaire du Comité central du parti communiste. Étant donné que Väljas est considéré comme ayant des inclinations nationalistes estoniennes, il quitte l'Estonie et est nommé ambassadeur soviétique au Venezuela en 1980 et au Nicaragua en 1986.

Alors que le mouvement d'indépendance estonien prend de l'ampleur en 1988, Väljas, relativement libéral, est rappelé du Nicaragua et nommé par Gorbatchev à la tête du Parti communiste d'Estonie . Le parti communiste perd son monopole du pouvoir en février 1990. Väljas vote ensuite pour la restauration de l'indépendance estonienne en août 1991.

Väljas est le chef de l'ancien parti communiste, rebaptisé Parti démocratique des travailleurs estoniens, jusqu'en 1995.

Références

Liens externes

Récipiendaire de l'ordre de l'Étoile blanche d'Estonie de 2e classe
Récipiendaire de l'ordre de l'Amitié des peuples
Récipiendaire de l'ordre du Drapeau rouge du Travail
Récipiendaire de l'ordre de Lénine
Étudiant de l'université de Tartu
Naissance en mars 1931

Vaino Väljas


La Grande Guerre des nations est une série documentaire historique française coproduite par l'Institut national de l'audiovisuel (INA) et réalisé en 2014 par Éric Deroo d'une durée totale de sept heures.

Synospis
À l'aide d'images d'archives, d'infographies pédagogiques et de points de vue d'historiens, la série analyse dans chaque épisode les aspects les plus divers de la Première Guerre mondiale aux quatre coins de la planète, allant des armes nouvelles, de la propagande, de l'organisation économique et sociale des États dans l'effort de guerre et de l'importance des changements territoriaux et politiques issus après le conflit.

Épisodes
 La guerre est impossible
 Le Suicide de l'Europe
 Une victoire sans vainqueurs
 Le Prix du sang
 Le Nerf de la guerre
 De chair et d'acier
 La Mobilisation des esprits

Fiche technique
 Titre : La Grande Guerre des nations
 Réalisation : Éric Deroo
 Production : Gérald Collas, INA, ECPAD. Histoire TV, Autentic, TLT
 Photographie : Jean Vilain, Ludwig Zeganadin, Florent Corda, Laurent Pontillon, Sébastien Laurent, Viviane Sivart, Adrien Troussel, Janick Marcès
 Son : Perceval Briclot, Hélène Burckel, Fanny Wojkiewicz
 Montage : Jérôme Legrand, Vincent Schmitt
 Pays d'origine : France
 Langue originale : Français
 Genre : Court métrage
 Durée : 7h - 60 minutes par épisode
 Date de sortie : 2014

Distribution
Historiens :
 Andrzej Nieuważny
 Angelo Ventrone
 Anne-Marie Thiesse
 Arndt Weinrich
 Catherine Coquery-Vidrovitch
 Christian Delporte
 Christian Ortner
 Elizabeth Greenhalgh
 François Cochet
 François-Xavier Nérard
 Gérard Chaliand
 Henry Laurens
 Hervé de Weck
 Isabelle Davion
 Ivan Cadeau
 Jakob Vogel
 Jean-Dominique Merchet
 Jean-Noël Grandhomme
 Jean-Philippe Zanco
 Julie d'Andurain
 Michael Bourle
 Michael Epkenhans
 Michael S. Neiberg
 Michel Goya
 Michel Litalien
 Naoko Shimazu
 Olivier Dard
 Olivier Feiertag
 Ozan Arslan
 Patrick Facon
 Philippe Ratte
 Rémy Porte
 Robert Foley
 Stanislav Sretenovic
 Ute Daniel
 William J. Philpott

Diffusion
La série est rediffusée en 2020 sur Histoire TV, puis en 2022.

Notes et références

Série télévisée française des années 2010
Série télévisée sur la Première Guerre mondiale
Série télévisée créée en 2014
Série télévisée documentaire
Film documentaire sur la Première Guerre mondiale

La Grande Guerre des nations


مرتضى بن علوان رحالة دمشقي مسلم شيعي اثني عشري آلف كتاباً عن رحلته التي قضاها من دمشق في الطريق إلى المدينة المنورة ثم مكة المكرمة، ثم المدينة المنورة ثم إلى الكويت ثم البصرة ثم المزارات الدينية الشيعية بالعراق في النجف فكربلاء ثم الكاظمية ثم سامراء ثم بعقوبة ثم خراسان، ولم يكتب عن بعقوبة وما بعدها شيئاً، وقد زار الكويت في عام 1709 في طريق عودته من الحج في الأراضي المقدسة، حيث مر بالإحساء ثم الكويت وكتب عنها مانصه:

«دخلنا بلداً يقال لها الكويت بالتصغير، بلد لا بأس بها تشابه الحسا إلا أنها دونها ولكن بعمارتها وأبراجها تشابهها» وذكر أيضا بعد ذلك:

«وهذه الكويت المذكورة اسمها القرين ومشينا قبل وصولنا إليها على كنار البحر ثلاثة أيام والمراكب مسايرتنا، والمبينة على حدود البلدة من غير فاصلة. وهذه البلدة يأتيها سائر الحبوب من البحر حنطة وغيرها، لأن أرضها لا تقبل الزراعة، حتى ما فيها شيء من النخيل ولا غير شجر أصلاً وأسعارها أرخص من الحسا لكثرة الدفع من البصرة وغيرها».

مرجع

مستكشفون عرب
مؤرخون دمشقيون

مرتضى بن علوان


Dilemma har flere betydninger:
 Dilemma
 Dilemma (film)

Se også
 Trilemma

Dilemma (flertydig)


Das Nokia Lumia 610 ist ein Smartphone der Lumia-Serie des finnischen Herstellers Nokia. Es handelt sich um das erste Windows-Phone-Gerät mit geringeren Hardware-Anforderungen und dem Ziel, mit günstigeren Windows-Phone-Mobiltelefonen eine andere Zielgruppe zu erreichen. Als erstes Windows-Phone-Gerät erscheint das Lumia 610 in einer Version mit dem NFC-Übertragungsstandard.

Technische Daten
Das Lumia 610, das sich vor allem an Einsteiger und eine jüngere Zielgruppe wie Schüler und Studenten richtet, ist das dritte Nokia-Mobiltelefon mit dem Betriebssystem Windows Phone 7 von Microsoft. Auf dem Gerät sind verschiedene Social Network-Anwendungen sowie eine Microsoft Office App vorinstalliert. Letztere erlaubt die Bearbeitung von Dokumenten in den mobilen Versionen von Word, PowerPoint und Excel. Die ebenfalls integrierte Anwendung OneNote gestattet die Speicherung von Notizen und Sprachnachrichten. Das Smartphone, das mit einem 3,7 Zoll großen Touchscreen ausgestattet ist, verfügt über einen 800 MHz-Prozessor sowie einen Arbeitsspeicher von 256 MB, der gegenüber dem Lumia 800 und dem Lumia 710 nur halb so groß ausfällt.

Einführung und Verkauf
Das Lumia 610 wurde am 27. Februar 2012 zusammen mit dem Modell Nokia Lumia 900 auf dem Mobile World Congress 2012 in Barcelona vorgestellt. Am 24. Mai 2012 wurde der Verkaufsstart im deutschen Handel angekündigt.

Weblinks
 Offizielle Website zum Nokia Lumia 610

Einzelnachweise

Lumia 0610
Windows Phone 7
Nokia0610

Nokia Lumia 610


94 هـ هي سنة في التقويم الهجري امتدت مقابلةً في التقويم الميلادي بين سنتي 712 و713.

مواليد
 الليث بن سعد
 يونس بن حبيب

وفيات
 أبو بكر بن عبد الرحمن بن الحارث بن هشام
 أبو سلمة بن عبد الرحمن بن عوف
 عروة بن الزبير
 أبو بكر بن عبد الرحمن
 سعيد بن المسيب

انظر أيضًا
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الأولى من سنة 94 هـ
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الثانية من سنة 94 هـ

مراجع

تقويم هجري
مسلمون باحثون عن الإسلام
دارسون إسلاميون

94 هـ


The Janata Dal (Ajit Jat) was a political party in India. It merged with the Indian National Congress in the early 1990s. Its leader, Ajit Singh became a Ministry of Food Processing Industries in government led by P.V. Narasimha Rao from 1991 to 1996.

Later Ajit Singh quit the Indian National Congress and later formed a new party, the Bharatiya Kisan Kamghar Party in 1996. In 1998, Mr Ajit Singh launched the Rashtriya Lok Dal which was one of the original parties run by his father and former Prime Minister of India, Ch Charan Singh and was part of NDA and UPA governments.

References

Defunct political parties in India
Janata Parivar
Political parties with year of establishment missing
Political parties disestablished in 1996
1996 disestablishments in India
Janata Dal
Political parties established in 1987
1987 establishments in India

Janata Dal (Ajit)


Mon avocate Fatma ( ; Al Oustadhah Fatmah ) est une comédie policière égyptienne réalisée par Fatine Abdel Wahab et sortie en 1952.

Synopsis
Fatma est une étudiante en droit qui obtient son diplôme et ouvre son propre cabinet d'avocats. À la faculté de droit, elle rencontre Adel, un autre étudiant. Ils deviennent rapidement amoureux l'un de l'autre et se mettent en couple. Le film met en lumière les difficultés rencontrées par les femmes actives à cette époque dans la société égyptienne. L'un des clients d'Adel l'implique dans un crime. Adel devient lui-même suspect, mais grâce au soutien et à la défense de Fatma, il gagne sa liberté. Après avoir gagné le procès, Fatma et Adel se marient ensemble.

Fiche technique
 Titre français : Mon avocate Fatma ou Maître Fatma
 Titre original arabe :  ; Al Oustadhah Fatmah
 Réalisateur : Fatine Abdel Wahab
 Scénario : Ali El Zorkani
 Photographie : Wahid Hamed
 Musique : Fouad El Zahiri
 Production : Mahmoud Farid, Mahmoud Zoulficar, Hassan Al Saïfi, Taha Zafrane Tantaoui, Aldo Salvi
 Société de production : Amir Film, Studios Al Ahram, Distribution nationale du Cinéma et du Commerce
 Pays de production :
 Langue de tournage : arabe
 Format : Noir et blanc - 1,37:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 115 minutes
 Genre : Comédie policière
 Dates de sortie :
 Égypte :
 France :

Distribution
 Faten Hamama : Fatma
  : Adel

Notes et références

Liens externes

Film égyptien sorti en 1952
Comédie policière égyptienne
Comédie romantique égyptienne
Film en arabe
Film réalisé par Fatine Abdel Wahab
Film sur la justice
Film égyptien en noir et blanc
Film tourné en Égypte
Film se déroulant en Égypte

Mon avocate Fatma


الديكوتومية انقسام مادة إلى قسمين، أو تصنيف مجموعة من القطع إلى صنفين دون تقاطع. أو بكلمات أخرى، هي تجزئة مجموعة جزئين اثنين يكونان:
 متنافيين: ما من شيء تابع للجزئين معا،
 وشاملين: كل شيء تابع لأحد الجزئين دون الآخر.

تأثيل
جاءت الكلمة تعريبا من  الإغريقية، ديكو ذات معنى التثنية وتوميا بمعنى قسمة الشيء أو تقطيعه.

لفظ مشترك
اختلفت أسماء الديكوتومية ومعانيها في اللغة العربية، إما عن تعريب أو ترجمة: منها التفرّع أو التَّشعّب أو الافتراق أو التمايز أو التعارض أو تفرُّع ثنائي الشعب أو الفَرْقِيَّة.  يبقى عدد من المعاني مقرونا بهذه الكلمات في فروع علمية كثيرة:
 ينطبق التفسير العام للديكوتومية على مفهومها في العلم الرياضي والفلسفة والأدب واللسانيات. مثلا، إذا أخذنا (أ) وقسمناه إلى جزئين، (ب) وما-ليس-(ب)، فإن الجزئين يشكلان ديكوتومية: ذلك أنهما متنافيان، لأن ما-ليس-(ب) لا يحتوي على أي جزء من (ب) وعكس ذلك صحيح؛ كما أنها شاملان، لأنهما يشملان (أ) كلها، ومعا فإنهما يساويان (أ).

انظر أيضًا
 تفرع ثنائي
 اختلال شخصي حدي
 مثنوية
 خوارزمية البحث الثنائي

مراجع

خوارزميات البحث الثنائي
كلمات وعبارات إغريقية
منطق

ديكوتومية


Johannes Post (né le  à Hollandscheveld et mort le  à Overveen) est un résistant néerlandais pendant l'occupation des Pays-Bas pendant la Seconde Guerre mondiale.

Il a aidé à diriger une partie des  et a caché des Juifs dans son village, Nieuwlande.

Johannes Post a été reconnu Juste parmi les nations en 1965.

Liens externes

Naissance à Hoogeveen
Naissance en octobre 1906
Décès en juillet 1944
Décès dans la province de Hollande-Septentrionale
Résistant néerlandais
Personnalité exécutée par le Troisième Reich
Juste parmi les nations néerlandais
Décès à 37 ans

Johannes Post


En aftenkjole er en lang festkjole til kvinder. Længden varierer fra over anklen til gulvlang. Kjolerne bliver typisk fremstillet af tekstiler som chiffon, fløjl, satin, organza - alt sammen gerne i silke. Selv om termen bruges i flæng med gallakjoler, adskiller de sig ved, at aftenkjoler altid har et fuldt skørt og et tætsiddende bul. En gallakjole kan have alle silhuetter og forskellige typer kjoleliv.

Referencer

Kjoler

Aftenkjole


The Return album engleskog punk rock/oi! sastava The 4-Skins. Objavio ga je njemačka etiketa Randale Records 2010. godine. Objavljen je 4. travnja 2010. godine.

Popis pjesama
Popis pjesama:
 The Return
 Brave New World
 I Don't Care
 Jealousy
 Prawn Sandwich
 Sorry
 Thanks For The Memories
 Evil
 Take No More
 Come On Feel The Noize
 One Law For Them
 Soldiers Graves
 Yesterdays Heroes
 I'm Exclusive

Osoblje
Izvođači:
 Gary Hodges - vodeći vokal
 Tom Brennan (Big Tom) - vodeća gitara
 Graham Bacon - bas
 Sedge Swatton - bubnjevi

Izvori

Punk
Albumi iz 2010.
Britanski glazbeni albumi

The Return (album The 4-Skinsa)


Richard David Ellmann (* 15. März 1918 in Highland Park, Michigan; † 13. Mai 1987 in Oxford, England) war ein amerikanischer Literaturwissenschaftler, Literaturkritiker, Schriftsteller und Biograf. Berühmt wurde er durch seine mit dem National Book Award ausgezeichnete Biografie über James Joyce. Bis zuletzt widmete er sich der Biografie Oscar Wildes.

Für die Oscar-Wilde-Biografie erhielt Ellmann 1989 den Pulitzer-Preis. Sie diente zudem als Vorlage für die Verfilmung des Lebens Oscar Wildes von Regisseur Brian Gilbert.

1969 wurde Ellmann in die American Academy of Arts and Sciences und 1971 in die American Academy of Arts and Letters gewählt. 1979 wurde er Mitglied der British Academy.

Die Schriftstellerin Lucy Ellmann ist seine Tochter.

Literatur

Werke (Auswahl)
 1948: Yeats: The Man And The Masks
 1954: The Identity of Yeats
 1959: James Joyce
 1970: Eminent Domain: Yeats among Wilde, Joyce, Pound, Eliot, and Auden
 1971: Literary Biography: An Inaugural Lecture Delivered Before the University of Oxford on 4 May 1971
 1972: Ulysses on the Liffey
 1976: Golden Codgers: Biographical Speculations
 1977: The Consciousness of Joyce
 1982: James Joyce's hundredth birthday, side and front views: A lecture delivered at the Library of Congress on March 10, 1982
 1984: Oscar Wilde at Oxford
 1985: W.B. Yeats's Second Puberty; A Lecture Delivered At The Library Of Congress On April 2, 1984
 1987: Oscar Wilde
 1987: Four Dubliners: Wilde, Yeats, Joyce, and Beckett

Einzelnachweise

Pulitzer-Preisträger
Literaturwissenschaftler
Literaturkritiker
Träger des James Tait Black Memorial Prize
Träger des National Book Award
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der American Academy of Arts and Letters
Mitglied der British Academy
US-Amerikaner
Geboren 1918
Gestorben 1987
Mann

Richard Ellmann


Carlton est un village se situant dans le comté du Bedfordshire, au Royaume-Uni.

Notes et références

Liens externes

  https://www.british-history.ac.uk/vch/beds/vol3/pp49-54

Village dans le Bedfordshire

Carlton (Bedfordshire)


المهرجان الدولي للموسيقى السمفونية بالجم  مهرجان دولي تنضم فيه عروض الموسيقى السمفونية وموسيقى الحجرة والغوسبل منذ عام 1985 بمسرح الجم بمدينة الجم بولاية المهدية.

أشار الأستاذ رمزي جنيح المدير التنفيذي للمهرجان الدولي بالجم للموسيقى السمفونية إلى أنّه تم ابرام اتفاقية شراكة تونسية إيطالية حيث تم تنصيب المايسترو فرانشيسكو لافيكيا قائد الأوركستر السمفوني بروما مديرا فنيا للمهرجان إلى غاية دورة 2016 وذلك يأتي في إطار العلاقات الثقافية بين تونس وإيطاليا.
و أضاف إلى أنّ المايسترو لافيكيا بيّن أنه أدار عديد المهرجانات الموسيقية في إيطاليا والمكسيك وسيقوم خلال الفترة القادمة وحتى عام 2016 بالعمل على جعل المهرجان وجهة سياحية من خلال التعريف به والدعوة لحضور عروضه المتميزة.

المراجع

انظر أيضا
  الموقع الرسمي للمهرجان الدولي للموسيقى السمفونية بالجم.
 قائمة المهرجانات في تونس

أحداث الصيف في تونس
الجم
مهرجانات
مهرجانات في تونس
تأسيسات سنة 1985 في تونس


Kulturni krajolik Starogradsko polje, na upravnom području Grada Starog Grada, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Starogradsko polje je plodna ravnica na središnjem dijelu otoka Hvara. Na mjestu Starog Grada 384. god. grčki kolonisti s otoka Parosa osnovali su koloniju Pharos, a polje podijelili među sobom u 75 jednakih parcela - chora, vel. 181x 905 m. Struktura polja zadana grčkom podjelom sačuvala se u kamenim suhozidima koji označavaju međe čestica te su se sve kasnije podjele zemlje odvijale unutar osnovnih grčkih čestica, a fizički su se obilježavale na isti način – suhozidnim međama. Starogradsko polje je kroz cijelu svoju povijest zadržalo agrarni karakter i u njemu su nataloženi slojevi svih kultura koje su svoju egzistenciju gradile na činjenici da su neko vrijeme bile u njegovom posjedu.

Zaštita
Pod oznakom Z-3827 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - kulturni krajolik, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "planirani krajolik". Pod UNESCO-ovom je zaštitom.

Izvori

Zaštićeni planirani krajolici u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Hvar

Starogradsko polje (kulturni krajolik)


Acidocroton nom. cons., rod američkih dvosupnica iz porodice mlječikovki, rasprostrranjenih poglavito po Kubi (nekoliko vrsta) te po Jamajki, Haitima, Dominikanskoj Republici, jugoistočnom Meksiku i Kolumbiji.

Vrste
 Acidocroton acunae Borhidi & O.Muñiz
 Acidocroton adelioides Griseb.
 Acidocroton ekmanii Urb.
 Acidocroton gentryi Fern.Alonso & R.Jaram.
 Acidocroton horridus Urb. & Ekman
 Acidocroton litoralis Urb. & Ekman
 Acidocroton lobulatus Urb.
 Acidocroton madrigalensis Hanan-Alipi & V.W.Steinm.
 Acidocroton montanus Urb. & Ekman
 Acidocroton oligostemon Urb.
 Acidocroton trichophyllus Urb.
 Acidocroton verrucosus Urb.

Izvori

Crotonoideae

Acidocroton


Joachim Gießner (* 23. Dezember 1913 in Dresden; † 25. November 2003 in Trippstadt) war Eisenbahner im gehobenen nichttechnischen Dienst. Über die Grenzen Deutschlands hinaus wurde er weltweit bekannt durch sein Wirken in und für Esperanto.

Beruf und Familie
Gießners berufliche Laufbahn begann im Mai 1933 als Reichsbahn-Inspektor-Anwärter im Bezirk Dresden. Seine erste Dienststelle war der Grenzübergangsbahnhof Franzensbad (Františkovy Lázně, 1936 bis 1938). Anschließend wirkte er bei der Reichsbahn in Dresden und Umgebung. Während des Zweiten Weltkrieges leistete er Eisenbahnbetriebsdienst in Frankreich und in Polen. Nach dem Krieg war er in der damaligen Oberbetriebsleitung West in Bielefeld tätig. Ab 1954 war er stellvertretender Dienststellenleiter im Hbf Braunschweig, ab 1960 Dienststellenleiter in Elze (Han) und von 1966 bis 1978 Bahnhofsvorsteher in Herzberg am Harz.

Gießner heiratete am 11. Juni 1938 in Dresden. Nach 34 Jahren als Herzberger Bürger zog das Ehepaar 2002 in ein Seniorenheim im Pfälzer Wald, wo Joachim Gießner ein Jahr später verstarb.

Esperanto-Tätigkeit
Joachim Gießner kam 1950 über die Kulturgruppe Esperanto des Bahn-Sozialwerkes mit der Kunstsprache in Berührung und wurde deren Förderer und Anwender. Er gründete Esperantogruppen in Bielefeld, Braunschweig und Elze, sowie in Herzberg, wo er zum Urgestein der Esperantobewegung gehörte. Er half den Boden dafür zu bereiten, dass Herzberg seit dem 12. Juli 2006 den Namenszusatz die Esperanto-Stadt trägt.

Im Bahn-Sozialwerk (BSW) war Gießner von 1953 bis 2000 Hauptbeauftragter für Esperanto. Von 1956 bis 2002 war er Präsident der Deutschen Eisenbahner-Esperanto-Vereinigung (GEFA), und von 1968 bis 1990 Präsident der Internationalen Eisenbahner-Esperanto-Föderation (IFEF).

Er war der Meinung, dass Esperanto, wie jede andere Sprache, nicht nur der sprachlichen Verständigung dient, sondern auch großen kulturellen Wert hat.

Sein Beitrag zur Esperantokultur ist die praktizierte Völkerverständigung auf vielen deutschen und internationalen Kongressen der Eisenbahner-Esperantisten und die Übersetzung von Eisenbahn-Fachtexten und von über 400 Liedtexten ins Esperanto. Er hielt Fachvorträge und Sprachkurse und verfasste unter anderem ein Esperanto-Lehrbuch für Türken. Er entwickelte eine spezielle Methode, Texte aus allen Sprachen ins Esperanto zu übersetzen und nutzte dabei die Kontakte zu Esperantisten der jeweiligen Nationalsprache.

Erwähnenswert ist auch seine Übersetzung des Buches Die letzten Kinder von Schewenborn von Gudrun Pausewang. Das Buch handelt in der Zeit des Kalten Krieges von den Gefahren eines Atombomben-Abwurfes und wurde von Esperanto auch ins Chinesische übersetzt.

Früh knüpfte er schon Kontakte mit Esperanto sprechenden Eisenbahn-Kollegen in den damals noch sozialistischen Ländern, wo er auch mit deutlichen Worten nicht sparte. Seine Kontakte zahlten sich nach der Wende aus, als er Rumänien, Bulgarien, Tschechien und die Slowakei als neue Mitglieder für F.I.S.A.I.C. gewinnen konnte.

Ehrungen
 1970 Er erhält die Goldene Medaille des Internationalen Kultur- und Freizeitverbandes der Eisenbahner (F.I.S.A.I.C.).
 1984 Die Bundesrepublik Deutschland verleiht ihm das Bundesverdienstkreuz am Bande.
 1985 Er wird mit der Verdienstmedaille des Deutschen Esperanto-Bundes (DEB) ausgezeichnet.
 1990 Er wird Ehrenpräsident der Internationalen Eisenbahner-Esperanto-Föderation (IFEF).
 1995 Er wird Ehrenmitglied des Esperanto-Weltbundes (UEA).
 2008 IFEF, die Stiftung BSW und die Stadt Herzberg errichten ihm ein Denkmal vor dem Bahnhof.
 2013, zu seinem 100. Geburtstag, benannte die Esperanto-Stadt Herzberg am Harz, einen Weg nach ihm.
 Im Interkulturellen Zentrum Herzberg (ICH) erinnert eine ständige Ausstellung an ihn.

Einzelnachweise

Weblinks
 Lieder-Übersetzungen von Joachim Giessner (in Esperanto)
 FISAIC auf den Seiten von BSW
 Interkulturelles Zentrum Herzberg

Esperantist
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Übersetzer ins Esperanto
Übersetzer aus dem Deutschen
Deutscher
Geboren 1913
Gestorben 2003
Mann
Person (Herzberg am Harz)

Joachim Gießner


Kai Hammerich (født i 1894, død i 1963) var en dansk officer.

Kai Hammerich var far til Paul Hammerich og den af tyskerne dræbte Kai Ole Hammerich; Stud.jur., (f. 23. oktober 1924 på Frederiksberg, d. 5. september 1944)

Hammerich havde opgivet sin stilling som præsident for Dansk Røde Kors for at tage med til Korea. Han bibeholdt sin rang som søofficer for bedre at kunne stå i forbindelse med FN's militære ledelse. Han var også kontaktperson til Røde Kors og den danske stat.

Jutlandia havde kommandør Kai Hammerich som chef.

Kilder

Eksterne henvisninger

Søofficerer fra Danmark

Kai Hammerich


Yeniçiftlik, Çanakkale ilinin Biga ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, M.S. 17 yılı kayıtlarında Adrásteia, 1928 yılı kayıtlarında ise "yeni Lofça" anlamına gelen Lofça-i Cedit olarak geçmektedir.

Köy, 1895 yılında Bulgaristan'ın Byala Slatina, Lofça, Becanova, Palamartsa ve Köklüce gibi çeşitli şehir ve köylerinden göç eden muhacirler tarafından kuruldu. Byala Slatina'dan gelenler Pomaktır. Diğer yerlerden gelenler ise Türkçe konuşan muhacirlerdir. 2 Kasım 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüşen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Köy, Biga ilçe merkezine 21 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler
Biga belde ve köyleri

Yeniçiftlik, Biga


Die katholische Kirche St. Evermarus ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Borth, einem Ortsteil von Rheinberg im Kreis Wesel (Nordrhein-Westfalen). Sie war bis 2018 Pfarrkirche der bis dahin eigenständigen Pfarrei St. Evermarus. Durch die Fusion der Pfarreien St. Evermarus und St. Peter (beide in der Stadt Rheinberg gelegen) wurde sie zu einer der Filialkirchen.

Geschichte und Architektur
Als Vorgängerkirche ist eine Saalkirche des 12. Jahrhunderts mit eingezogenem Rechteckchor nachgewiesen. In deren Fundamentmauerwerk fanden sich Ziegelbrocken einer römischen Trümmerstätte.

Die zweischiffige Stufenhalle aus Backstein wurde laut einer verlorenen Bauinschrift 1452 errichtet. Die Halle ist etwas älter als der niedrigere Chor von einem Joch mit 5/8 Schluss. Bei einer Restaurierung wurde 1893 das westliche Treppentürmchen am Seitenschiff zugefügt. Die Fenstermaßwerke wurden erneuert. Im Zweiten Weltkrieg wurde das Gebäude stark beschädigt und von 1956 bis 1957 wiederhergestellt. Ein nach Osten orientierter Erweiterungsbau wurde von 1977 bis 1980 an die Südseite der gotischen Kirche angebaut. Der dreigeschossige Turm mit einem Fensternischenportal und Gliederungen in romanischen Formen ist dem Hauptschiff vorgelagert. In das Hauptschiff wurden Netzgewölbe, ansonsten Kreuzrippengewölbe eingezogen.

Ausstattung
 im Altarbild des Hochaltares von 1728 ist die Kreuzigung Christi dargestellt
 im Ambo wurden Füllungen der barocken Kanzel wiederverwendet
 die Holzskulptur eines Engels mit Helm aus der Zeit um 1480
 eine Madonna aus dem 18. Jahrhundert
 ein hölzernes Kruzifix aus dem 18. Jahrhundert

Literatur
 Dehio, Georg, Bearbeitet von Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen I Rheinland. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2005, ISBN 3-422-03093-X

Weblinks
 Foto
 weitere Informationen bei evermarus.de

Einzelnachweise

Rheinberg, Evermarus
Rheinberg, Evermarus
Rheinberg
Rheinberg, Evermarus
Baudenkmal in Rheinberg
Erbaut in den 1450er Jahren
Rheinberg, Evermarus

St. Evermarus (Borth)


Echephron () ist eine Person der griechischen Mythologie.

Echephron ist ein Sohn des Nestor, bei Homer wird als seine Mutter Eurydike angegeben, in der Bibliotheke des Apollodor hingegen Anaxibia. Seine Geschwister sind Peisidike, Polykaste, Perseus, Stratichos, Peisistratos, Aretos, Antilochos und Thrasymedes.

Bei einem Kuhopfer zu Ehren des Gottes Poseidon ist er derjenige, der gemeinsam mit seinem Bruder Stratichos das Tier zur Opferstelle führt.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Echephron (Sohn des Nestor)


L USS San Onofre (ARD-30),  était un quai de réparation auxiliaire, un type de cale sèche flottante auxiliaire non automotrice de l'US Navy de classe ARD-12.

Historique
Construit en 1944 par la  à Alameda en Californie, l' ARD-30  a été affecté et mis en service à la fin de la Seconde guerre mondiale. Il a servi essentiellement à la base navale de Pearl Harbor. Il a été  inactivé, le 13 septembre 1995, à la base navale de Point Loma à San Diego, en Californie

Il a été rayé du Naval Vessel Register le 21 août 1997 et transféré à la Commission maritime pour élimination.

Il a été transféré au Mexique en vertu du programme d'assistance à la sécurité le 20 mars 2001.

Décoration
  Meritorious Unit Commendation

   American Campaign Medal
   Asiatic-Pacific Campaign Medal
  World War II Victory Medal
  2 National Defense Service Medal

Voir aussi

Notes et références

Liens externes
 USS San Onofre (ARD-30) - Site NavSource Online
 Floating Docks (AFDB, AFDM, AFDL, ARD, ARDM, YFD) - Shipbuilder Site
 USS San Onofre - Site Naval History and Heritage Command

Liens connexes
 Liste des navires auxiliaires de l'United States Navy
 Théâtre du Pacifique de la Seconde Guerre mondiale

Auxiliary Floating Drydock de l'US Navy
Bateau lancé en 1944
Navire construit en Californie
Bateau de l'US Navy de la Seconde Guerre mondiale
Navire auxiliaire de l'US Navy de la guerre froide
Mexique

USS San Onofre (ARD-30)


The Lower Depths (, literally: At the bottom) is a play by Russian dramatist Maxim Gorky written in 1902 and produced by the Moscow Arts Theatre on December 18, 1902 under the direction of Konstantin Stanislavski. It became his first major success, and a hallmark of Russian social realism. The play depicts a group of impoverished Russians living in a shelter near the Volga.

When it first appeared, The Lower Depths was criticized for its pessimism and ambiguous ethical message. The presentation of the lower classes was viewed as overly dark and unredemptive, and Gorky was clearly more interested in creating memorable characters than in advancing a formal plot. However, in this respect, the play is generally regarded as a masterwork.

The theme of harsh truth versus the comforting lie pervades the play from start to finish, as most of the characters choose to deceive themselves over the bleak reality of their condition.

Characters
 Mikhail Ivanov Kostylyov – keeper of a night lodging
 Vasilisa Karpovna – his wife
 Natasha  – her sister
 Medvedev – her uncle, a policeman
 Vaska Pepel – a young thief
 Andrei Mitritch Kleshtсh – a locksmith
 Anna – his wife
 Nastya – a street-walker
 Kvashnya – a vendor of meat-pies
 Bubnov – a cap-maker
 The Baron
 Satine
 The Actor
 Luka – a pilgrim
 Alyoshka – a shoemaker
 The Tatar
 Krivoi Zob

Plot

In the cellar of a small boarding house, thin boards partition off the room of Vaska, a young thief. In the kitchen live Kvashnya (Dough), a vendor of meat pies, the decrepit Baron, and the streetwalker Nastya. Other lodgers sleep in bunks in the same room.

Nastya is reading a novel titled Fatal Love. The Baron, who lives largely on Nastya's earnings, seizes the book and mocks Nastya. Satin rises from his bunk, knowing only that he took a beating the night before, and the others tell him he had been caught cheating at cards. The Actor wakes in his bed on top of the stove. He predicts that someday Satin will be beaten to death.

The Actor reminds the Baron to sweep the floor to satisfy the strict landlady. The Baron and Kvashnya leave to go shopping. The Actor claims a doctor has told him he has an organ poisoned by alcohol, and sweeping the floor would be bad for his health. Anna, who is dying of consumption, lies in her bunk while her husband, Kleshtch (Tick), works at his bench, fitting old keys and locks. Anna offers him the dumplings that Kvashnya has left for her in the pot. Kleshtch agrees that there is no use feeding a dying woman, and eats the dumplings. The Actor helps Anna down from her bed and into the hall. As they go through the door, the landlord, Kostylyov, enters, nearly knocking them down. He looks around the dirty cellar and tells Kleshtch that he is taking up too much room and that henceforth the rent will be increased. Then Kostylyov asks Vaska furtively if his wife has been in; he suspects that his wife, Vasilisa, is sleeping with Vaska. The thief comes out of his room and denounces the landlord for not paying his debts, saying that Kostylyov still owes seven roubles for a watch he had bought. Ordering Kostylyov to produce the money immediately, Vaska sends him out of the room. The others admire Vaska for his courage and urge him to kill Kostylyov and marry Vasilisa, so he can be the landlord. Vaska decides that he is too softhearted to be a landlord, especially as he is thinking of discarding Vasilisa for her sister, Natasha. Satin asks Vaska for twenty kopecks, which he gives him.

Natasha comes in with the tramp Luka, who is put in the kitchen to sleep with the three already there. Luka begins to sing, but the others object. When Vasilisa comes in, she gives orders for an immediate sweeping of the floor. She asks to see Luka's passport, but he has none, making him more readily accepted by the others. Medvedev, who is a policeman and Vasilisa's uncle, enters the cellar and begins to question Luka, but when the tramp calls him sergeant, Medvedev leaves him alone.

That night, Anna lies in her bunk while a noisy card game goes on. Luka talks gently to her, and Kleshtch comes occasionally to check on her. Luka remarks that her death will be hard on her husband, but Anna accuses Kleshtch of causing her death, and says that she looks forward to rest and peace after her death.

The card players become louder and Satin is accused of cheating. Luka quietens them down. He tells Vaska that he will be able to reform in Siberia, and he assures the Actor that at a sanatorium he could be cured of alcoholism. Vasilisa comes in and offers Vaska three hundred rubles to kill Kostylyov. Vaska knows he would be free to marry Natasha, who is recovering from a beating given to her by her jealous sister, and he is about to refuse when Kostylyov enters; Vaska pushes him out of the cellar.

Luka has overheard everything and warns Vaska not to have anything to do with Vasilisa. Luka sees that Anna is dead and Kleshtch is brought to look at her body, which he agrees to take outside. The Actor begins to cavort in joy, saying he has made up his mind to go to the sanatorium. Luka has told him that he can even be cured at state expense.

In the backyard that night, as Natasha is telling romantic stories to the crowd, Kostylyov comes out and orders her back to work. As she goes in, Vasilisa pours boiling water on Natasha's feet. Vaska attempts to rescue her and knocks Kostylyov down, and in the ensuing brawl Kostylyov is killed. Vasilisa immediately accuses Vaska of murder. Natasha thinks that Vaska has murdered Kostylyov for the sake of Vasilisa.

Sensing trouble, Luka disappears. Vaska escapes a police search, and Natasha is taken to the hospital, while the rest of the down-and-outers continue as before. Satin cheats at cards, and the Baron tries to convince the others of his former affluence. They all agree that Luka was a liar.

During a bitter quarrel with Nastya, the Baron steps outside. Satin and the others begin singing, but they break off when the Baron bursts in with the news of the actor's suicide, to which Satin retorts: "You spoiled the song, you idiot".

Production history
The characters of The Lower Depths are said to have been inspired by the denizens of the Bugrov Homeless Shelter (, ) in Nizhny Novgorod, which had been built in 1880–1883 by the Old Believer grain merchant and philanthropist Nikolai Alexandrovich Bugrov in memory of his father, A. P. Bugrov. When the actors of the Moscow Arts Theatre were preparing the play for its first run in 1902, Maxim Gorky supplied them with photographs of the Nizhny Novgorod underclass taken by the famous local photographer, Maxim Dmitriev, to help with the realism of the acting and costumes.

Film versions

 1921: Japanese film: Minoru Murata directed a silent film called Souls on the Road (Rojō no Reikon), based on this play.
 1936: French film director Jean Renoir made a 1936 film of the same name as the play.
 1946: Indian film producer-director Chetan Anand began his career as a film director with Neecha Nagar (Lowly City), which was a Hindi film adaptation in an Indian setting. Neecha Nagar won the Palme d'Or (Best Film Award, then known as the 'Grand Prix'), at the first Cannes Film Festival in 1946, becoming the first Indian independent film to get international recognition.
1947: The Chinese film Night Inn (夜店), by director Huang Zuolin, is based on Ke Ling's Chinese theatrical adaptation of The Lower Depths. The film stars Shanghai singer Zhou Xuan.
1952: The Moscow Art Theatre production of the play was filmed by Soviet director A. Frolov in conjunction with Mosfilm studio and released as a feature film in the USSR.
 1957: Japanese film director Akira Kurosawa adapted the story into the film Donzoko (The Lower Depths), starring Toshiro Mifune, in which the characters have been moved to Edo period Japan.
 1966: Finnish director Mikko Niskanen shot the play as a telefilm in Finnish but retained the original setting.

Influences
Gorky's play has been recognized as an important influence on Eugene O'Neill's 1946 drama The Iceman Cometh.  In the dog pound scene from the 1955 Disney animated film Lady and the Tramp, the incarcerated homeless Russian Wolfhound, Boris, quotes a passage from the play: "Miserable being must find more miserable being. Then is happy."

References

External links

Full text of Lower Depths in the original Russian

1902 plays
Plays by Maxim Gorky
Plays set in the Russian Empire

The Lower Depths


Joseph Leo Mankiewicz (d. 11 Şubat 1909 - ö. 5 Şubat 1993) Amerikalı yapımcı ve yönetmen.

'Wilkes-Barre, Pensilvanya'da doğdu. Babası Franz Mankiewicz ve annesi Johanna Blumenau Almanya'dan göçmüş Yahudilerdendir. Mankiewicz 1924 liseden mezun olunca aile New York'a taşındı. 1928'de Columbia Üniversitesi'nde lisans eğitimini tamamladı. Berlin'de Chicago Tribune gazetesinin muhabiriydi. Daha sonra sinema işine girdi.

Hollywood'daki uzun kariyeri boyunca kırk sekiz adet senaryo yazdı. Bunların içinde Oscar'ı kazandığı All About Eve de bulunmaktadır. Yirmiden fazla filmin yapımcılığını üstlendi. Bunlardan The Philadelphia Story 1941 yılında Oscar'a aday oldu. Ama daha çok yönettiği filmlerle bilinir ve iki kere En İyi Yönetmen Oscar'ını almıştır.

Dış bağlantılar

Kaynakça

1909 doğumlular
Wilkes-Barre, Pensilvanya doğumlular
1993 yılında ölenler
Amerikalı film yönetmenleri
Amerikalı film yapımcıları
Amerikalı senaristler
Almanya Yahudisi asıllı Amerikalılar
En İyi Yönetmen Akademi Ödülü sahipleri
En İyi Uyarlama Senaryo Akademi Ödülü sahipleri
20. yüzyıl Amerikalı erkek yazarları
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
Yaşam Boyu Başarı Altın Aslan Ödülü sahipleri

Joseph L. Mankiewicz


The Millenium Bell es el 20º álbum de Mike Oldfield, lanzado en 1999. La temática principal es un reflejo sobre diferentes periodos de la historia de la humanidad. Toma su nombre del amanecer del tercer milenio y de la serie de álbumes de Tubular Bells. Fue la parte principal del concierto de Oldfield para las celebraciones del año nuevo en Berlín el 31 de diciembre de 1999.

Grabación y lanzamiento
Oldfield grabó la mayoría del álbum en su estudio particular, en Roughwood Studios, Berkshire, y las orquestaciones en un solo día en los estudios Abbey Road con la Orquesta de Sesión de Londres. Fue el tercer álbum de Oldfield en menos de un año tras haber lanzado anteriormente Tubular Bells III en 1998 y Guitars en 1999. También fue el primer álbum de Oldfield en estar disponible en formato Minidisc.

Concierto Millenium
Un concierto en directo y gratuito de la segunda parte del disco sumado a algunos viejos temas se ofreció en Berlín, Alemania en la Nochevieja de 1999, con un asistencia de aproximadamente 500 000 personas. Más tarde se lanzó un DVD y más tarde un CD bajo el título "The Art in Heaven Concert".

Análisis del álbum
El tema principal del álbum es la vista de los dos mil primeros años después del nacimiento de Jesús de Nazaret a través de series de episodios que describen momentos importantes en la historia, así como diferentes aspectos de la humanidad. El álbum es ecléctico en cuanto al estilo, pasando de pasajes con majestuosos coros y orquestación de banda sonora a texturas de New Age y sonidos étnicos hasta el pulso más fuerte de la percusión electrónica.

Peace on Earth
El tema de apertura "Peace on Earth" es básicamente una canción de Navidad que se refiere a la resurrección de Cristo, portador de la paz en la Tierra. El principal aspecto, la esperanza.

Pacha Mama
Mezclando electrónicamente percusiones étnicas, "Pacha Mama", está basada en la música de los incas - Mike Oldfield hizo una visita al Perú- y, en un sentido más amplio, a los nativos americanos, tanto del norte como del sur, en la era precolombina, antes de un año importante en la historia del hombre, 1492.

Santa María
Santa María- que coge el nombre de la nao Santa María de Cristóbal Colón - es sobre el año de las exploraciones y desmenuza el descubrimiento de América por los europeos. Lo más importante del tema es el coro casi sagrado, en honor al sentimiento religioso que había durante el viaje.

Sunlight Shining Through Clouds
El estribillo de la canción lo escribió un clérigo anglicano John Newton, autor de Amazing Grace, quien por algún tiempo había sido el capitán del barco de esclavos "The Duke of Argyle" y más tarde un duro abogado a favor de la abolición de la esclavitud. El tema, que cuenta con unos cuantos temas africanos, se refiere al mercado de esclavos. Oldfield visitó Goree Island, en la costa senegalí y conocida por su puerto de esclavos, si bien ahora es una ermita. También cuenta con fuertes influencias del gospel- una insinuación a los descendientes de esclavos en Norteamérica y la cultura y música que establecerán en el futuro. El principal aspecto es la capacidad del ser humano para explotar a otro.

The Doge's Palace
Impulsado por el implacable pulso de la percusión electrónica y combinada con voces masculinas de ópera y violines, "The Doge's Palace" da un salto a Europa, a la República de Venecia, una gran potencia comercial. El tema se refiere a los tres "Dogos" venecianos, Pietro Polani, Enrico Dandolo y Francesco Donato. "The Doge's palace" se refiere a la Europa del segundo milenio, donde las uniones de las ciudad, región y/o país, organizadas mayoritariamente por motivos mercantiles, jugaban un importante papel en el establecimiento de varias formas de organización social, y que se convirtieron en el pavimento que provocó el nacimiento de los nuevos países y de sus relaciones.

Lake Constance
"Lake Constance", el primer tema completamente instrumental, se refiere a la época del romanticismo en Europa, movimiento que evocaba espontáneas emociones y sentimientos, haciendo de ellos la mayor fuente que los humanos tenían para percivir el mundo, al contrario que el racionalismo. Musicalmente hablando, se refiere a la música del romanticismo; es decir, la época de Berlioz, y habla del Lago de Constanza en la frontera germano-suiza. Lo hace para recordar que la belleza de la naturaleza sirvió de inspiración para los artistas románticos. El tema se refiere a la capacidad humana para crear arte.

Mastermind
"Mastermind" nos lleva directamente a 1920, la época de la prohibición en EE. UU. y el auge del crimen organizado moderno. Su aspecto oscuro, sintético y clandestino se basa en las películas de gánsteres de 1930 y 1940.

Broad Sunlit Uplands
Otra de los temas instrumentales, "Broad Sunlit Uplands" coge su nombre de uno de los discursos más famosos de Winston Churchill, y se refiere al comienzo de la Segunda Guerra Mundial. Para saber lo que Churchill posiblemente sintió durante los días de la Operación León Marino, Oldfield visitó el lugar de nacimiento de Churchill, el Palacio de Blenheim. El tema relata el sucio fenómeno de la guerra.

Liberation
La pronunciación de la palabra "Liberation" es un fragmento del Diario de Anna Frank, lo hace la hija de Mike Oldfield, Greta. Greta Hegerland-Oldfield tenía, a la hora de grabar el disco, más o menos la edad de Anna cuando escribió el diario. El tema se refiere al final de la Segunda Guerra Mundial, al comienzo de la Guerra Fría y el comienzo de la era de la televisión y de los medios digitales.

Amber Light
"Amber Light", con algunas palabras en xhosa, traducido como "Hay luz al final del túnel" se refiere al fin del apartheid en Sudáfrica y también la vuelta de los milenios- una vista al nuevo, desconocido pero esperanzador futuro.

The Millenium Bell
El álbum concluye con el título del disco, refiriéndose musicalmente a todas las pistas del disco y a la danza tradicional de los cosacos, a modo de resumen de los dos mil años y al futuro. El tema tiene una sensación electrónica/disco al haber sido arreglada por el artista ibizenco DJ Pippi.

Lista de temas
Todas las canciones compuestas por Mike Oldfield, excepto "Sunlight Shining Through Cloud", el cual incluye textos escritos por el Capitán John Newton, mientras que la música fue compuesta por Mike Oldfield.

1. "Peace on Earth" – 4:10

2. "Pacha Mama" – 4:05

3. "Santa María" – 2:44

4. "Sunlight Shining Through Cloud" – 4:33

5. "The Doge's Palace" – 3:07

6. "Lake Constance" – 5:16

7. "Mastermind" – 3:03

8. "Broad Sunlit Uplands" – 4:03

9. "Liberation" – 2:38

10. "Amber Light" – 3:42

11. "The Millennium Bell" – 7:37

Personal
 Mike Oldfield – Guitarras eléctricas, guitarras acústicas, teclados, percusión, programación, voces, productor y compositor.
 Ben Darlow – Ingeniero de grabación.
 Robyn Smith – Director de orquesta y coro y arreglos.
 Orquesta de Sesión de Londres (en "The Doge's Palace"; "Broad Sunlit Uplands" y "The Millennium Bell").
 El Coro Händel de Londres (en "Peace on Earth", "Pacha Mama", "The Doge's Palace", "Liberation", "Amber Light" y "The Millennium Bell").
 El Coro Gospel de Grant (en "Pacha Mama", "Sunlight Shining Through Cloud", "Liberation", "Amber Light" y "The Millennium Bell").
 Nicola Emmanuel – Voces (en "Pacha Mama", "Amber Light" y "The Millennium Bell").
 David Serame – Voces (en "Pacha Mama", "Amber Light" y "The Millennium Bell").
 Miriam Stockley – Voces (en "Pacha Mama", "Liberation", "Amber Light" y "The Millennium Bell").
 Camilla Darlow – Voces (en "Peace on Earth" y "Santa María").
 Andrew Johnson – Voces (en "Amber Light").
 Gota Yashiki – Batería (en "Mastermind", "Liberation", "Amber Light" y "The Millennium Bell").
 Martay – Voces (en "Sunlight Shining Through Cloud").
 Pepsi Demacque – Voces (en "Sunlight Shining Through Cloud" y "The Millennium Bell").
 Greta Hegerland-Oldfield - Narración (en "Liberation").
 DJ Pippi - Arreglos (en "The Millennium Bell").

Referencias
 Álbum "The Millennium Bell", por Mike Oldfield, Warner Music, 1999.
 Changeling: The Autobiography, por Mike Oldfield, Virgin Books, 2008, ISBN 978-0-7535-1307-1.

Enlaces externos
 Sitio oficial de Mike Oldfield(www.mikeoldfieldofficial.com)
 Datos acerca de Mike Oldfield en All Music (www.allmusic.com)

Álbumes de Mike Oldfield
Álbumes de 1999

The Millennium Bell


65363 Ruthanna este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
65363 Ruthanna este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Needville de Joseph A. Dellinger. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 2,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 65001-66000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

65363 Ruthanna


The Rise est un film britannique réalisé par Rowan Athale, sorti en 2012.

Synopsis
Tout juste sorti de prison, Harvey Miller organise un braquage contre le baron de la drogue local responsable de son incarcération.

Fiche technique
 Titre : The Rise
 Titre américain : Wasteland
 Réalisation : Rowan Athale
 Scénario : Rowan Athale
 Musique : Neil Athale
 Photographie : Stuart Bentley
 Montage : Kim Gaster
 Production : Ed Barratt, Mark Foligno et Gareth Pritchard
 Société de production : Mischief Films, Head Gear Films, Hook Pictures, Metrol Technology et MoliFilms
 Pays :
 Genre : Policier, drame et thriller
 Durée : 108 minutes
 Dates de sortie :
 :  (festival international du film de Toronto)
 :

Distribution
 Luke Treadaway : Harvey
 Vanessa Kirby : Nicola
 Timothy Spall : l'inspecteur West
 Matthew Lewis : Dodd
 Iwan Rheon : Dempsey
 Neil Maskell : Steven Roper
 Gerard Kearns : Charlie
 Brad Moore : le sergent Kendon
 Lewis Rainer : l'agent Nixon
 Paul Clayton : Albert
 Gary Cargill : Scouse
 Jacey Elthalion : Danny
 Peter Foster : Del
 Lucy Fenton : Tracey

Accueil
Le film a reçu un accueil mitigé de la critique. Il obtient un score moyen de 52 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 2012
Film policier britannique
Film dramatique britannique
Thriller (film) britannique
Film sur le trafic de drogue

The Rise