A charge is an offensive maneuver in battle in which combatants advance towards their enemy at their best speed in an attempt to engage in a decisive close combat.  The charge is the dominant shock attack and has been the key tactic and decisive moment of many battles throughout history.  Modern charges usually involve small groups of fireteams equipped with weapons with a high rate of fire and striking against individual defensive positions (such as a concertainer or bunker), instead of large groups of combatants charging another group or a fortified line.

Infantry charges

Ancient charges

It may be assumed that the charge was practiced in prehistoric warfare, but clear evidence only comes with later literate societies.  The tactics of the classical Greek phalanx included an ordered approach march, with a final charge to contact.

Highland charge

In response to the introduction of firearms, Irish and Scottish troops at the end of the 16th century developed a tactic that combined a volley of musketry with a transition to rapid hand-to-hand combat using melee weapons. Initially successful, it was countered by effective discipline and the development of defensive bayonet tactics.

Banzai charge

A term used by the Allied forces to refer to Japanese human wave attacks and swarming staged by infantry units armed with bayonets and swords. This term came from the Japanese battle cry "Tennōheika Banzai" (天皇陛下万歳, "Long live His Majesty the Emperor"), shortened to banzai, specifically referring to a tactic used by the Imperial Japanese Army during the Pacific War.

Bayonet charge

The development of the bayonet in the late 17th century led to the bayonet charge becoming the main infantry charge tactic through the 18th and 19th centuries and well into the first half of the 20th century. As early as the 19th century, tactical scholars were already noting that most bayonet charges did not result in close combat. Instead, one side usually fled before actual bayonet fighting ensued. The act of fixing bayonets has been held to be primarily connected to morale, the making of a clear signal to friend and foe of a willingness to kill at close quarters.

Cavalry charges

The shock value of a charge attack has been especially exploited in cavalry tactics, both of armored knights and lighter mounted troops of both earlier and later eras. Historians such as John Keegan have shown that when correctly prepared against (such as by improvising fortifications) and, especially, by standing firm in face of the onslaught, cavalry charges often failed against infantry, with horses refusing to gallop into the dense mass of enemies, or the charging unit itself breaking up. However, when cavalry charges succeeded, it was usually due to the defending formation breaking up (often in fear) and scattering, to be hunted down by the enemy. While it was not recommended for a cavalry charge to continue against unbroken infantry, charges were still a viable danger to heavy infantry. Parthian lancers were noted to require significantly dense formations of Roman legionaries to stop, and Frankish knights were reported to be even harder to stop, if the writing of Anna Komnene is to be believed. However, only highly trained horses would voluntarily charge dense, unbroken enemy formations directly, and in order to be effective, a strong formation would have to be kept – such strong formations being the result of efficient training. Heavy cavalry lacking even a single part of this combination – composed of high morale, excellent training, quality equipment, individual prowess, and collective discipline of both the warrior and the mount – would suffer in a charge against unbroken heavy infantry, and only the very best heavy cavalrymen (e.g., knights and cataphracts) throughout history would own these in regards to their era and terrain.

European Middle Ages
The cavalry charge was a significant tactic in the Middle Ages.  Although cavalry had charged before, a combination of the adoption of a frame saddle secured in place by a breast-band, stirrups and the technique of couching the lance under the arm delivered a hitherto unachievable ability to utilise the momentum of the horse and rider. These developments began in the 7th century but were not combined to full effect until the 11th century. The Battle of Dyrrhachium (1081) was an early instance of the familiar medieval cavalry charge; recorded to have a devastating effect by both Norman and Byzantine chroniclers. By the time of the First Crusade in the 1090s, the cavalry charge was being employed widely by European armies.

However, from the dawn of the Hundred Years' War onward, the use of professional pikemen and longbowmen with high morale and functional tactics meant that a knight would have to be cautious in a cavalry charge. Men wielding either pike or halberd in formation, with high morale, could stave off all but the best cavalry charges, whilst English archers with the longbow could unleash a torrent of arrows capable of wreaking havoc, though not necessarily a massacre, upon the heads of heavy infantry and cavalry in unsuitable terrain. It became increasingly common for knights to dismount and fight as elite heavy infantry, although some continued to stay mounted throughout combat. The use of cavalry for flanking manoeuvres became more useful, although some interpretations of the knightly ideal often led to reckless, undisciplined charges.

Cavalry could still charge dense heavy infantry formations head-on if the cavalrymen had a combination of certain traits. They had a high chance of success if they were in a formation, collectively disciplined, highly skilled, and equipped with the best arms and armour, as well as mounted upon horses trained to endure the physical and mental stresses of such charges. However, the majority of cavalry personnel lacked at least one of these traits, particularly discipline, formations, and horses trained for head-on charges. Thus, the use of the head-on cavalry charge declined, although Polish hussars, French cuirassiers, and Spanish and Portuguese conquistadores were still capable of succeeding in such charges, often due to their possession of the previously mentioned combination of the traits required for success in such endeavours.

Twentieth century

In the twentieth century, the cavalry charge was seldom used, though it enjoyed sporadic and occasional success.

Elements of the 7th Cavalry Regiment of the United States attacked Villista forces in the Battle of Guerrero on 29 March 1916. The battle was a victory for the Americans, occurring in desert terrain, at the Mexican town of Vicente Guerrero, Chihuahua.

One of the most successful offensive cavalry charges of the 20th century was not conducted by cavalry at all, but rather by mounted infantry, when on 31 October 1917, the Australian 4th Light Horse Brigade charged across two miles of open terrain in the face of Ottoman artillery and machine gun fire to successfully capture Beersheba in what would come to be known as the Battle of Beersheba.

On 23 September 1918, the Jodhpur Lancers and Mysore Lancers of the 15th (Imperial Service) Cavalry Brigade charged Turkish positions on horseback at Haifa. Together the two regiments captured 1,350 German and Ottoman prisoners, including two German officers, 35 Ottoman officers, 17 artillery guns including four  guns, eight  guns and four camel guns as well as a  naval gun, and 11 machine guns. Their own casualties amounted to eight dead and 34 wounded. 60 horses were killed and another 83 injured.

On 16 May 1919, during the Third Anglo-Afghan War, the 1st King's Dragoon Guards made the last recorded charge by a British horsed cavalry regiment at Dakka, a village in Afghan territory, north west of the Khyber Pass.

During the Spanish Civil War, there was a massive cavalry charge by a Francoist division during the Battle of Alfambra on 5 February 1938, the last great mounted charge in Western Europe.

Several attempted charges were made in World War II.
The Polish cavalry, in spite of being primarily trained to operate as rapid infantry and being better armed than regular Polish infantry (more anti-tank weapons and armored vehicles per capita) did execute up to 15 cavalry charges during the Invasion of Poland. The majority of the charges were successful and none were meant as a charge against armored vehicles. Some battles featured mutual charges by the Polish and German cavalry such as the Battle of Krasnobród (1939). The German cavalry scouts from 4th Light Division (Germany) charged the Polish infantry from 10th Motorized Cavalry Brigade (Poland) and were countered by Polish tankettes moving from concealed positions at Zakliczyn.
On November 17, 1941, during the Battle of Moscow, the Soviet 44th Cavalry Division charged the German lines near Musino, west of the capital. The mounted Soviets were ravaged by German artillery, then by machine guns. The charge failed, and the Germans said they killed 2,000 cavalrymen without a single loss to themselves. On 24 August 1942, the defensive charge of the Savoia Cavalleria at Izbushensky against Russian lines near the Don River was successful. British and American cavalry units also made similar cavalry charges during World War II.  (See 26th Cavalry Regiment). The last successful cavalry charge of World War II was executed during the Battle of Schoenfeld on March 1, 1945. The Polish cavalry, fighting on the Soviet side, overwhelmed the German artillery position and allowed for infantry and tanks to charge into the city. The cavalry sustained only seven dead, while 26 Polish tankmen and 124 infantrymen as well as around 500 German soldiers were killed.)

After World War II, the cavalry charge was clearly outdated and was no longer employed; this, however, did not stop modern troops from utilising horses for transport, and in countries with mounted police, similar (albeit unarmed) techniques to the cavalry charge are sometimes employed to fend off rioters and large crowds.

Twenty-first century

At the start of the war in Afghanistan by United States forces, there was a cavalry charge by a unit of Green Berets led by Captain Mark Nutsch, and their use of horses in the charge was made into a Hollywood movie, "12 Strong". Across from the site of the former World Trade Center (1973–2001) there is a monument to the 'horse soldiers' who took part in that daring cavalry charge.

Age of firearms

In the age of firearms, the basic parameters are speed of advance against rate (or effectiveness) of fire. If the attackers advance at a more rapid rate than the defenders can kill or disable them then the attackers will reach the defenders (though not necessarily without being greatly weakened in numbers).  There are many modifiers to this simple comparison – timing, covering fire, organization, formation and terrain, among others. A failed charge may leave the would-be attackers vulnerable to a counter-charge.

There has been a constant rise in an army's rate of fire for the last 700 years or so, but while massed charges have been successfully broken they have also been victorious. It is only since the mid-19th century that straight charges have become less successful, especially since the introduction of the repeating rifles, machine guns, and breech-loading artillery. They are often still useful on a far smaller scale in confined areas where the enemy's firepower cannot be brought to bear. Bayonet charges are still seen in the early 20th century, but are often limited to use against adversaries with inferior firepowers, when ammunition supply is scarce, or simply as a form of suicide attack to inflict fear on the enemy.

In modern times, melee charges are practically extinct outside of riot control and street fighting, with a few exceptions such as the bayonet charge at the Battle of Danny Boy, but military charging tactics mainly take place with armored fighting vehicles such as tanks, infantry fighting vehicles, and armored cars. These ground combat vehicles can either advance directly with marching fire, or transport infantry attackers quickly into proximity with the target position in order to assault and capture it. Air assaults are also a frequently used tactic to insert special operation raids against high-value targets.

Notable charges

 Battle of the Golden Spurs (July 11, 1302): The French cavalry, consisting of many nobles, was defeated in battle by heavily armed Flemish militiamen on foot. The cavalry charge was cited to be rash and premature with the battlefield's many ditches and marshes blamed for the loss, and at a few points on the Flemish line the French horsemen did manage to break through before being surrounded and annihilated. However it also demonstrated that well-disciplined and heavily armed infantry could defeat cavalry charges, ending the perception that heavy cavalry was practically invincible against infantry. The Battle of the Golden Spurs had been seen as the first example of the gradual "Infantry Revolution"  in Medieval warfare across Europe during the 14th century.

 Charge of the Light Brigade (October 25, 1854) at the Battle of Balaclava in the Crimean War. Due to faulty orders a tiny force of 670 British light cavalrymen charged an enemy force many times their size. They succeeded in breaking through as well as disengaging, but suffered extremely heavy casualties and achieved no important objectives. Extensively memorialised and the subject of several literary and cinematographic works.
 Pickett's Charge (July 3, 1863) at the Battle of Gettysburg in the American Civil War. A mass infantry assault on the Union lines repulsed with substantial loss. Pickett's Charge has become one of the central symbols of the literary and cultural movement known as the Lost Cause.
 Battle of Mars-la-Tour (August 16, 1870): "Von Bredow's Death Ride". Prussian heavy cavalry brigade overrun French infantry and artillery to reinforce left flank of Prussian Army, at the cost of half the brigade.  One of the few notable examples of successful cavalry charges after the introduction of modern firearms. Its success won it renown among military historians, which created a myth to the effect that for some decades 'Bredow's achievement was the norm', that cavalry could still play a decisive role in battle in a modern war between equally equipped forces, and so cavalry units continued to be part of the armed forces of major European powers for the next half century.

See also

 Banzai charge
 Human wave attack
 Bayonet charge
 Highland charge

References

Military tactics
Tactical formations of the Napoleonic Wars

Charge (warfare)


Agrilus bilineatus, é uma espécie de escaravelho perfurador de madeira metálico da família Buprestidae.  É nativo a América do Norte, e tem sido introduzido a Turquia.

Referências

Ligações externas

bilineatus
Coleópteros descritos em 1801

Agrilus bilineatus


Budivelnyk Kyjiv -  je ukrajinski košarkaški klub iz Kijeva. Osnovan je 1945. godine. Košarkšaka momčad do sada je osvojila 5 naslova ukrajinskog prvaka i 3 izdanja Kupa Ligi. Danas je klub član ukrajinske prve lige i Eurolige.

Trofeji

Ukrajinski
Ukrajinsko prvenstvo  : 5
 1992./1993., 1996./1997., 2010./2011., 2012./2013., 2013./2014.
Kup Ligi : 3
2011./2012., 2012./2013., 2014./2015.

Poznati igrači

Vanjske poveznice
Službena stranica kluba

Ukrajinski košarkaški klubovi

Budivelnyk Kyiv


Bedürftig ist der Familienname folgender Personen:
 Axel Bedürftig (1945–2022), deutscher Verleger und Verlagsmanager, Bruder von Friedemann Bedürftig
 Friedemann Bedürftig (1940–2010), deutscher Autor und Historiker
 Dieter Bedürftig (1938–2013), deutscher Fußballspieler

Siehe auch:
 Bedürftigkeit

Bedürftig


الجمعية العراقية لتكنولوجيا المعلومات هي جمعية علمية مهنية تأسست في مدينة بغداد عام 2005، وتعنى بقضايا المعلومات وتقنيات وتخزينها ومعالجتها واسترجاعها. وهي تابعة لوزارة التعليم العالي والبحث العلمي العراقية. ويصدر عنها المجلة العراقية لتكنولوجيا المعلومات.

أهداف الجمعية
تهدف الجمعية العراقية لتكنولوجيا المعلومات إلى تحقيق الآتي:
 التعريف بعلم المعلومات وتكنولوجيا التخزين والمعالجة وإسترجاع المعلومات.
 توسيع القاعدة المعرفية بتكنولوجيا المعلومات والتقنيات الرقمية المستخدمة في مجال تخزين وإسترجاع المعلومات.
 توفير الخبرات والمهارات اللازمة لدعم عملية التحول من الأنظمة التقليدية إلى الأنظمة الرقمية في مؤسسات المعلومات.
 تشجيع البحوث والدراسات في مجال تكنولوجيا المعلومات والتقنيات الرقمية.
 مساعدة العاملين في مؤسسات المعلومات على اكتساب مهارات استخدام الحاسوب وتطبيقاته البرمجية وتوظيفها في مجال عمل مؤسسات المعلومات.
 دعم وتطوير برامج التعليم الأكاديمي بالإفادة من تكنولوجيا المعلومات.
 العمل على دعم وتفعيل برامج التعاون بين مؤسسات المعلومات والأقسام العلمية وتبادل الخبرات وتهيئة مستلزمات بناء الشبكات المحلية.
 تدعم الجمعية جهود مؤسسات المعلومات في مجال استخدام شبكة الانترنت ومختلف أنواع تكنولوجيا المعلومات، لضمان الإفادة منها لأغراض الارتقاء بمستوى خدماتها.
 تدعم الجمعية مؤسسات المعلومات التي تستخدم نظام التوثيق الإلكتروني (Winisis) والأنظمة الأخرى في مجال بناء قواعد البيانات ونظم المعلومات والمكتبات الرقمية بالخبرات التدريبية والتطوير المهني.
 تسعى الجمعية إلى بناء منظومة من العلاقات مع الجمعيات المحلية والعربية والعالمية لتبادل الخبرات والارتقاء بواقع تكنولوجيا المعلومات في العراق.

المراجع

وصلات خارجية
 موقع الجمعية

تأسيسات سنة 2005 في العراق
جمعيات عراقية|تكنولوجيا المعلومات

الجمعية العراقية لتكنولوجيا المعلومات


Energy Bio Chemicals S.A. este o companie ce produce substanțe chimice organice de bază. Este deținută în proporție de 79% de Verity Trading & Consulting București și de două persoane fizice, Dorin Emilian Pârgaru Zănescu și Veronica Neicu, care dețin câte 10,2% din capital, cu sediul în București.

Energy Bio Chemicals a cumpărat societatea Carom Onești cu cca. 17,5 milioane euro în anul 2008 iar la 15 august 2016 Carom a fost scos la vânzare. Carom se află la a doua insolvență încă din anul 2013, la cererea creditorului E.ON Energie România.

În vara anului 2016, lichidatorul companiei Energy Bio Chemicals, ZRP Insolvency SPRL a scos la vânzare societatea Carom S.A.

Vezi și
 Carom

Note
Industria chimică
Companii din București

Energy Bio Chemicals București


Tetraphis, rod mahovnjača iz porodice, Tetraphidaceae, jedina u redu Tetraphidales. Postoje dvije priznate vrste

Rod je opisan 1801.

Vrste
 Tetraphis geniculata Girg. ex Milde
 Tetraphis pellucida Hedw.

Izvori

Polytrichopsida

Tetraphis


لويد براون(ولد عام 1958) هو مدير برامج تلفزيونية وإنترنتية يعمل الآن مديرا لشركة بيرمان براون الترفيهية.

أولى نجاحات لويد براون كانت بالتعاون مع المنتج التلفزيوني دايفد تشايز بالخروج بفكرة المسلسل الناجح السوبرانوز. عمل مديرا لمجموعة هيئة الإذاعة الأمريكية الترفيهية لمدة سنتين (2002-2004) ثم أُرغم على التنحي من منصبه لموافقته بإنفاق 13$ مليون دولار أمريكي على مسلسل لوست أحد أغلى المسلسلات التلفزيونية في عصرنا الحديث. المسلسل غدا من أنجح المسلسلات وأكثرها شهرة. كذلك وافق أيضا على عدد من المسلسلات الناجحة مثل ربات بيوت يائسات وغريز أناتومي.

مراجع

وصلات خارجية

يهود أمريكيون في القرن 21
أشخاص على قيد الحياة
خريجو كلية فاسار
مدراء تلفاز أمريكيون
مواليد 1958
يهود أمريكيون
يهود أمريكيون في القرن 20

لويد براون


Bernhard Franz Wilhelm von Werder (né le  à Potsdam et mort le  à Berlin) est un général prussien d'infanterie, plénipotentiaire militaire à la cour de Russie et ambassadeur d'Allemagne.

Biographie

Origine
Bernhard est issu de la famille noble  et est le fils du général d'infanterie et général commandant du  d'armée Franz Karl von Werder .

Carrière militaire
Le , Werder, issu du corps des cadets s'engage comme sous-lieutenant dans le  à pied de la Garde de l'armée prussienne. En tant que premier lieutenant et capitaine, il est longtemps adjudant, d'abord au bataillon d'entraînement d'infanterie, puis à la  d'infanterie de la Garde. Commandé le  pour servir le roi , il est nommé adjudant d'aile au Nouvel An 1858. En 1859, il devient major et se voit confier la direction du . En 1864, peu avant le déclenchement de la guerre avec le Danemark; il reçoit le commandement du régiment de fusiliers de la Garde et sa promotion au grade de colonel pour la durée de la relation mobile.

Lors de la guerre austro-prussienne de 1866, il commande également le régiment de fusiliers de la Garde et, à la tête de ce régiment, a un rôle si remarquable dans la campagne de Bohême que le roi Guillaume lui décerne l'ordre Pour le Mérite le .

Le , il est nommé plénipotentiaire de l'armée à Saint-Pétersbourg et occupe ce poste pendant près de 17 ans jusqu'en 1886. À ce titre, il prend part à la guerre russo-turque au . Werder est promu lieutenant général lors de son séjour à Saint-Pétersbourg en 1875, et le  il est nommé adjudant général. Huit ans plus tard, il est promu général d'infanterie.

En , Werder devient gouverneur de Berlin. Après la mort de l'empereur Guillaume, il démissionne le  comme adjudant général de . Le , Werder est mis à disposition avec une pension et en même temps à la suite du régiment de fusiliers de la Garde tout en conservant son poste d'adjudant général. Il vit alors principalement à Berlin, mais est chaque année l'invité du tsar  pendant plusieurs semaines à Saint-Pétersbourg.

En , à la demande expresse du tsar, il est nommé ambassadeur à la cour de Russie avec un revenu annuel de service de . Il est rappelé de ce poste le  et nommé successeur de feu le maréchal général comte von Blumenthal à la tête du corps équestre de la police militaire. Pour fêter ses 80 ans l'empereur lui décerne le  le titre de grand commandeur de l'Ordre Royal de la Maison des Hohenzollern. Werder décède le  à Berlin et est enterré au cimetière des Invalides.

Décorations
Werder reçoit un grand nombre de décorations. Il est, par exemple, récipiendaire des récompenses suivantes :

 Ordre d'Alexandre Nevski avec diamants le
 Grand-croix de l'étoile de Roumanie avec épées le
 Ordre de l'Aigle noir le
 Ordre de Saint-André le

Bibliographie
 Johannes Hürter (Red.): Biographisches Handbuch des deutschen Auswärtigen Dienstes 1871–1945. 5. T–Z, Nachträge. Herausgegeben vom Auswärtigen Amt, Historischer Dienst. Band 5: Bernd Isphording, Gerhard Keiper, Martin Kröger: Schöningh, Paderborn u. a. 2014 , S. 240 f.
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 8, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1941], DNB 367632837, S. 249–253, Nr. 2585.
 Biographisches Jahrbuch und Deutscher Nekrolog. Band 16, 1911, S. 319 ff.

Liens externes

Références

Général prussien d'infanterie
Personnalité de la guerre austro-prussienne
Grand-croix de l'ordre de l'Étoile de Roumanie
Grand commandeur de l'ordre de Hohenzollern
Récipiendaire de l'ordre d'Alexandre Nevski
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle noir
Récipiendaire de la croix Pour le Mérite (ordre militaire)
Naissance en février 1823
Naissance à Potsdam
Naissance dans la province de Brandebourg
Décès en mars 1907
Décès à Berlin
Décès à 84 ans
Personnalité inhumée au cimetière des Invalides

Bernhard von Werder


Záskalie (ungarisch Sziklahát – bis 1907 Zászkal) ist eine Gemeinde in der Nordwestslowakei mit  Einwohnern (Stand ) und gehört zum Okres Považská Bystrica, einem Kreis des Trenčiansky kraj.

Geographie

Die Gemeinde befindet sich im Gebirge Súľovské vrchy in einem kleinen Kessel umgestellt am Bach Manínsky potok. Der Ort ist nur über zwei enge Schluchten zu erreichen: die Manínska tiesňava westwärts nach Považská Teplá (Teil von Považská Bystrica) oder Kostolecká tiesňava ostwärts nach Kostolec und Vrchteplá. Das Ortszentrum liegt auf einer Höhe von  und ist acht Kilometer von Považská Bystrica gelegen.

Geschichte
Záskalie wurde zum ersten Mal 1397 als Chonkakwmegye schriftlich erwähnt, was so viel wie "von abgestumpften Felsen geschlossener Ort" bedeutet.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (184 Einwohner):

Weblinks

Ort in der Slowakei
Okres Považská Bystrica
Ersterwähnung 1397

Záskalie


Demonoid ist ein BitTorrent-Tracker und eine Website, die 2003 gegründet wurde, um Diskussionen über Filesharing zu erleichtern und einen durchsuchbaren Index von Torrent-Dateien bereitzustellen. Die Website war in ihrer Geschichte zeitweise von längeren Ausfallzeiten betroffen, da der Server gelegentlich umziehen musste, was in der Regel durch die Kündigung des ISP-Dienstes aufgrund von lokalem politischem Druck verursacht wurde.

Im August 2018 wurde der Unfalltod des Gründers Deimos bekanntgegeben. Nach diesem Ereignis wurde die Website am 17. September 2018 geschlossen. Im Juli 2019 starteten Demonoid-Mitarbeiter eine neue Version der Website, um das Projekt wiederzubeleben.

Merkmale und Richtlinien
Demonoid bietet RSS mit verschiedenen Feeds für jede seiner Torrent-Kategorien und deren Unterkategorien. Demonoid verfolgt und zeigt die Upload-/Download-Quoten der Benutzer an, ergreift aber, außer in den ersten Jahren, keine Maßnahmen gegen Benutzer mit niedrigen Quoten (Mitglieder, die mehr nehmen, als sie teilen).

Demonoid verbietet die Verlinkung zu Torrents, die pornografisches Material und bösartige Software enthalten. Zusätzlich zu den Foren verfügt die Website über einen IRC-Kanal, #demonoid at P2P-Network, der die Diskussion unter den Nutzern unterstützt.

Geschichte
Demonoid wurde am 21. April 2003 von einem mexikanischen Internetnutzer gegründet, der unter dem Pseudonym "Deimos" bekannt war. Es arbeitete zunächst als vollständig privater BitTorrent-Tracker mit zeitweiligen Perioden offener Registrierungen. Ab Mitte der 2000er Jahre entwickelte sich Demonoid neben The Pirate Bay zu einem der größten Tracker der Welt, was zu einer Zunahme rechtlicher Drohungen von Urheberrechtsinhabern führte.

Am 10. April 2008 trat Deimos als Administrator von Demonoid zurück und nannte eine Reihe von Gründen und "Ablenkung durch reale Probleme". Er erklärte auch, dass er "die Zügel an einen neuen Administrator übergeben" habe – "einen engen Freund von [ihm]", dem sie vollkommen vertrauen und der das Wissen und die Zeit hat, sich um die Seite zu kümmern. Im Laufe der nächsten Tage wurden die RSS-Feeds für die Website wieder online gestellt, und am 16. April 2008 wurde eine Massen-E-Mail an alle Demonoid-Nutzer verschickt, in der mitgeteilt wurde, dass die Website "endlich wieder online" sei.

Die offizielle Erklärung lautete wie folgt:

Im August 2012 wurden gegen Deimos in Mexiko strafrechtliche Ermittlungen eingeleitet, und er wurde schließlich im Februar 2013 aus dem Gefängnis entlassen. Nach einem Rückgang der Besucherzahlen in den 2010er Jahren arbeitete er Berichten zufolge Anfang 2018 daran, die Website wieder zu der florierenden Community des vorangegangenen Jahrzehnts aufzubauen. Deimos starb im August 2018 bei einem Unfall, was zur Schließung von Demonoid am 17. September 2018 führte. Im Juli 2019 wurde die Website von Mitarbeitern der ursprünglichen Community wiederbelebt.

Rechtliche Probleme
In einer Studie aus dem Jahr 2007 fand Slyck.com zwölf Unterlassungserklärungen an Nutzer von Demonoid. Am 25. September 2007 gingen die Demonoid-Website, die Foren und die Tracker offline. Sie waren vier Tage später wieder verfügbar, mit Ausnahme der Website, die einen Tag später wieder verfügbar war. In den nächsten Tagen blieb die Website bis zum 2. Oktober 2007 mit Unterbrechungen offline. Die weit verbreitete Spekulation lautete, dass sie einen Brief von einem Anwalt der Canadian Recording Industry Association erhalten hatten, in dem rechtliche Schritte angedroht wurden. Demonoid begann, den kanadischen Datenverkehr zu blockieren, eine Strategie, die der von isoHunt und TorrentSpy ähnelte, die den amerikanischen Datenverkehr blockierten, um Beschwerden der RIAA zu vermeiden. Besucher von in Kanada ansässigen IPs wurden auf die Ausfallversion der Website umgeleitet, die eine Erklärung über die rechtlichen Drohungen enthielt. Dennoch war es für Kanadier zu diesem Zeitpunkt möglich, die Website über Proxy-Server zu besuchen. Auch wenn die Website zu diesem Zeitpunkt in Kanada gesperrt war, akzeptierte der Tracker weiterhin kanadische IP-Adressen.

Die Drohungen erfolgten trotz der offenen Frage nach der Legalität von Musiktauschbörsen in Kanada. Die CRIA hat ihre Beteiligung trotz der Behauptungen von Demonoid weder bestätigt noch dementiert.

Am 9. November 2007 ging die Seite erneut offline, angeblich aufgrund rechtlicher Drohungen der Canadian Recording Industry Association gegenüber ihrem Dienstanbieter. Auf einer Platzhalterseite hieß es: "Die CRIA bedrohte die Firma, die uns die Server vermietet, und deshalb ist es nicht möglich, die Seite online zu halten. Wir entschuldigen uns für die Unannehmlichkeiten und danken für Ihr Verständnis." Dem IRC-Kanal zufolge waren die Tracker selbst nicht betroffen. Sechs Tage später wurde die Platzhalterseite mit einem Link zu einem neuen Forum für die Community aktualisiert, das nichts mit Filesharing zu tun hatte. Am 29. November 2007 meldete Deimos in diesem Forum ein Problem, das verhinderte, dass die Seite wieder online gehen konnte:

Am 11. April 2008 ging die Seite wieder online. Auf der Homepage wurde bekannt gegeben, dass die Seite einen neuen Administrator hat und dass der alte (Deimos) aus persönlichen Gründen gegangen ist.

Einzelnachweise

BitTorrent
Warez
Webanwendung
Download-Portal
Peer-to-Peer

Demonoid (Website)


The Cochrane Theatre, previously known as the Jeanetta Cochrane Theatre, was a receiving and producing theatre situated in Holborn, London, that opened in 1964. It is now used for television filming.

History
The theatre opened in 1963 and was named after its founder, Jeannetta Cochrane, who was a theatre practitioner specialising in costume and scenery design at the Central School of Art and Design, now part of the University of the Arts London. Through her persistence, Cochrane persuaded the London County Council to build a theatre attached to the school that could be used as a practice space. The theatre has a traditional proscenium arch and fly tower consisting of 41 counterweight flying bars, orchestra pit and a fully functioning paint frame (a rarity in London theatres).

From 1991 to 1995, Talawa Theatre Company had its home at the Cochrane Theatre.

The Cochrane closed in January 2012 when Central St Martin's moved to a new site near King's Cross (unifying what had been disparate locations for different parts of the college), with the new venue having its own theatre, the Platform Theatre.

Its owners since 2011, Grange Hotels, are set to demolish the building.

Television productions
In June 2015 Channel 4 filmed a TFI Friday special at the theatre and a series of ten shows were produced live in October through December 2015.

Cochrane Theatre was chosen for the new series as the original location of Riverside Studios where the show was filmed has been demolished and is being redeveloped, due for completion in autumn 2017.

ITV's late night chat show The Nightly Show was filmed at the Cochrane Theatre in 2017.

Channel 5's Do the Right Thing with Eamonn Holmes and Ruth Langsford was filmed at the Cochrane Theatre in 2019.

References

Theatres in the London Borough of Camden

Cochrane Theatre


Steen Kirkevang Madsen (født 1. april 1948) er en dansk fodboldspiller og -træner.

Michael Madsen er Steen Madsens søn.

Spillerkarriere
Steen Madsen var divisionsspiller for Vanløse IF i 1970'erne. Han var med at vinde vandt DBUs Landspokalturnering i DBUs Landspokalturnering i 1973/74-sæsonen med en finalesejr over Odense Boldklub med cifrene 5-2. Et halvt år efter pokaltitlen var han med til at sikre Vanløse IF oprykning til landets daværende bedste fodboldrække (1. division) ved at vinde landets daværende næstebedste række, 2. division, i 1974-sæsonen og 3. division øst sæsonen forinden.

Trænerkarriere

Referencer

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Vanløse IF

Steen Madsen (fodboldspiller)


شيش طاووق هي أكلة تتكون من كريات صغيرة من الدجاج متبلة بطرق مختلفة. من أشهر تتبيلاته نقع قطع الدجاج بالملح والبهار الأسود والخردل واللبن لساعات قبل شويه على نار خفيفة لفترة معتدلة. ويقدم عادة مع تغميص الثوم المصنوع من مسحوق الثوم وزيت الزيتون والقليل من البطاطا المسلوق لتخفيف حدة الثوم.

واشتهر في الفترة الأخيرة أسياخ شاورما الشيش طاووق الذي يشوى على سيخ عمودي ويشذ على صحون أو خبز ويمزج مع البطاطا المقلية والثوم والمخللات المالحة.

يتميز الشيش طاووق بخفته على المعدة ويكثر من تناوله مرضى الضغط والكوليسترول نظرًا لأنه ليس من اللحم الأحمر ولا يؤذيهم بالإضافة إلى مذاقه الذيذ.

تحتوي وجبة الشيش طاووق (300غ تقريباً)  على 296 وحدة حرارية.

المكونات

 مكعبات صدور دجاج مخلية
 عصير ليمون
 كبير زيت نباتي
 كوب زبادي
 ثوم مفروم
 صلصة طماطم
 ملح
 زعتر مجفف
 فلفل أسود مطحون
 قرفة مطحونة
 بصل
 فلفل أخضر رومي
 بقدونس مقطع

طريقة التحضير

 نخلط الليمون والزيت والزبادي والثوم والطماطم والملح والزعتر والقرفة معًا.
 نضع مكعبات الدجاج في خليط التتبيلة ونتركها في الثلاجة حتى تتشرب التتبيلة.
 نضع مكعبات الدجاج في الاسياخ مع البصل والفلفل الاخضر، ثم نضع الأسياخ على الشواية مع التحريك حتى ينضج

وصلات خارجية
 وصفة الشيش طاووق مع معلوماتها الغذائية
 طريقة عمل شيش طاووك بالصور
طرق عمل شيش طاووق في البيت علي الطريقة التركية
 طريقة عمل الشيش طاووق بنكهة المطاعم التركية بالخطوات

المصادر

أطباق دجاج
طعام على أعواد
كلمات وجمل تركية
مأكولات حلبية
مشويات
مطبخ أذربيجاني
مطبخ أردني
مطبخ الشرق الأوسط
مطبخ إسرائيلي
مطبخ تركي
مطبخ سوري
مطبخ شامي
مطبخ عراقي
مطبخ عربي
مطبخ فلسطيني
مطبخ لبناني
مطبخ مصري

شيش طاووق


Et bokssæt er en samling af bøger, musik, film eller lignende, der er pakket i en æske, for at blive udgivet samlet.

Typer

Musik
Kunstnere og bands med en meget lang karriere har ofte en antologi af musik udgivet som et bokssæt. Dette inkluderer ofte sjældne og aldrig før udgivne numre. Nogle bokssæt samler tidligere udgivne bokse med singler eller albummer af en musiker, og ofte samles komplette diskografier fra en kunstner, såsom Pink Floyds Oh, by the Way.

Bøger
Forfattere eller forlag kan udgive bokssæt med eksempelvis samlede værker af en bestemt forfatter eller en samlet udgivelse af en hel romanserie, der ellers har været udgivet over en længere periode. Eksempler er J.R.R. Tolkiens Ringenes Herre eller J.K. Rowlings serie om Harry Potter.

Referencer

Album
Bøger

Bokssæt


Kevin 'Noodles' Wasserman (d. 4 Şubat 1963, Los Angeles, Kaliforniya), The Offspring grubunun gitaristi. Dexter Holland ile birlikte grubun ilk kurulduğu lise yıllarından bu yana gruptaki bestecilik ve lead gitaristlik görevini devam ettiren Noodles, grubun tüm diğer üyeleri henüz öğrenci iken, o grup arkadaşlarının bulunduğu okulda hademelik yapıyordu. Gruba ilk olarak alınmasının nedeni olarak ise grup arkadaşları, yaş olarak sadece Noodles'ın alkol alacak kadar yetişkin olduğundan bahsetmektedirler. Kalın çerçeveli gözlükleri ve griye çalan diken gibi saçları ile grubun, Dexter Holland ile birlikte en çok bilinen elemanıdır.

Ekipmanı
 Ibanez Talman Guitars (3)
 Ibanez Acoustic Guitar
 DR 10 Gauge Strings
 Mesa Boogie Mark 4 Amplifier
 Mesa Boogie 4x12 Cabinet
 Furman PL-8 Power Converter
 Sabine RT-1601 Rack Tuner
 Mesa Boogie Amp Switcher
 Sony Wireless System

1963 doğumlular
Amerikalı erkek gitaristler
Yaşayan insanlar
Amerikalı punk rock gitaristleri

Noodles


Heifetz is a Jewish surname from Belarus and Lithuania. It derives from Hebrew חפץ (chefets; "delight" "pleasure"). It is unrelated to the similar-sounding Arabic name حافظ (Hafez or Hafiz; guardian, protector). It is also spelled Chafets, Chaffetz, Chaifetz, Cheifetz, Chejfec, Chofets.  It may refer to:

 Ze'ev Chafets, American-Israeli author and columnist
 Jason Chaffetz (born 1967), a U.S. Representative from Utah
 Hammond Chaffetz (1907–2001), a U.S. federal prosecutor and partner at Kirkland & Ellis
 Jill Chaifetz (1964–2006), an American lawyer and children's rights advocate
 Sergio Chejfec (1956–2022), an American-Argentine writer.
 Jonathon Hafetz, American lawyer and writer
 Daniel Heifetz (born 1948), concert violinist and founder of the Heifetz International Music Institute (brother of Ronald L. Heifetz)
 Danny Heifetz, American musician, percussionist, grandson of Jascha Heifetz
 Jascha Heifetz (1901–1987), Lithuanian-born American violinist
 Ronald L. Heifetz, American leadership teacher
 Yuri Heifetz, Russian poet and singer-songwriter
 Grigory Kheifets, Soviet intelligence agent
 Iosif Kheifits, Soviet film director
 Chofetz Chaim, (1838–1933), popular name of Rabbi Yisrael Meir ha-Kohen Kagan, Lithuanian rabbi and posek

Surnames
Hebrew-language surnames
Surnames of Jewish origin
Yiddish-language surnames

Heifetz


Silas-Prisen er en litteraturpris, der uddeles hvert andet år af Det Danske Akademi til en betydelig børnebogsforfatter. Med prisen følger 100.000 kr.

Prisen er stiftet i 1999 af Cecil Bødker og er opkaldt efter hendes børnebogsserie om drengen Silas.

Modtagere
 2001 – Bjarne Reuter
 2003 – Peter Mouritzen
 2005 – Bent Haller
 2007 – Flemming Quist Møller
 2009 – Kim Fupz Aakeson
 2013 – Jakob Martin Strid
 2015 – Ole Dalgaard og Dorte Karrebæk
 2017 – Cecilie Eken
 2019 – Jesper Wung-Sung

Eksterne henvisning
 Silas-Prisen  hos Det Danske Akademi

Litteraturpriser fra Danmark
Etableret i 1999

Silas-Prisen


Joan Subirats Humet, née le  à Barcelone, est un universitaire et homme politique espagnol membre de Barcelone en commun (BComú) et de Catalogne en commun (CatComù).

Adjoint à la maire de Barcelone, entre 2019 et 2021, il devient ministre de l'Enseignement supérieur en .

Biographie

Formation et profession
Joan Subirats étudie à l'université de Barcelone où il obtient un doctorat en sciences économiques en 1980. En , il fonde l'Institut de gouvernement et de politiques publiques (IGOP) de l'université autonome de Barcelone et en devient président. Il a enseigné dans de nombreuses universités et est considéré comme expert en politiques publiques.

Fondation de Catalogne en commun et mentor d'Ada Colau

Adjoint à la maire de Barcelone
Joan Subirats est nommé commissaire à la Culture de la mairie de Barcelone en . Il concourt ensuite en deuxième position sur la liste présentée par la maire sortante de Barcelone Ada Colau en vue des élections municipales de  et est élu conseiller municipal. Ada Colau ayant été réélue maire par la suite, elle nomme Joan Subirats sixième adjoint chargé de la Culture, de l'Éducation et de la Science. Il siège également à la députation provinciale de Barcelone. Il abandonne l'ensemble de ses responsabilités en .

Ministre de l'Enseignement supérieur
Le , le ministre de l'Enseignement supérieur Manuel Castells, représentant désigné par la maire de Barcelone Ada Colau lors de la formation en  de l'exécutif de coalition dirigé par Pedro Sánchez, annonce sa prochaine démission pour raisons personnelles. Joan Subirats est choisi pour le remplacer. Il aura alors pour mission d'achever les négociations de la loi organique du système universitaire (LOSU) dont l'avant-projet avait été présenté en  précédent par son prédécesseur et qui souhaitait se réunir avec les acteurs universitaires afin de susciter le plus large consensus.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ada Colau ; Manuel Castells ; Xavier Domènech ; Jaume Asens
 Secrétariat d'État à l'Enseignement supérieur (Espagne)
 Université en Espagne

Naissance en mai 1951
Naissance à Barcelone
Étudiant de l'université de Barcelone
Universitaire espagnol
Professeur à l'université autonome de Barcelone
Personnalité politique espagnole du XXIe siècle
Personnalité d'En Comú Podem
Conseiller municipal de Barcelone (2019-2023)
Ministre espagnol de l'Enseignement supérieur

Joan Subirats


An Tristachya pedicellata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sydney Margaret Stent. An Tristachya pedicellata in nahilalakip ha genus nga Tristachya, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tristachya

Tristachya pedicellata


Pokolj u selu Bilivodama je bio ratni zločin kojeg su počinili pripadnici Armije RBiH nad tamošnjim stanovništvom Hrvatima. Pripadnici vojske Armije RBiH upali su u selo Bilivode jugozapadno od Zenice 17. i 18. travnja 1993. godine. Nakon stradanja, u tom selu danas živi samo jedna osoba. Protjerali su 200 Hrvata katolika, opljačkali selo, kuće minirali. Ubili su četvoricu mještana.  Ivo Kustura (72), Jozo Krišto (67), Luka Šestan (63) i Mirko Letić (45) na okrutan su način pogubljeni. Život je tih dana u selu ugašen, a tako je i četvrt stoljeća poslije. Danas u selu živi samo jedna osoba. Sredina travnja 1993. bilo je vrijeme kad su Muslimani prisilili Hrvate na napuštanje svojih domova u Zenici i okolici, a iz Zenice su spremali napad na druga područja Srednje Bosne gdje žive Hrvati.

Zenički Hrvati ni Hrvati iz okolnih sela nisu vjerovali da može doći do sukoba. Nisu htjeli ratovati, niti je netko imao ratnog iskustva. Nitko dotad nije bio na borbenoj crti gdje se zbilja ratovalo. No, Bošnjaci su napali Bilivode jer su bili jedina veza s Vitezom i Busovačom. Zenički Hrvati su ovdje stekli prva ratna iskustva. Može se reći da je ovdje počelo stradanje hrvatskog naroda u Zenici. Prvo je "čišćenje terena" u Bilivodama napravila 7. muslimanska, a poslije njih iz susjednog muslimanskog sela Dobrilje koji su sve opljačkali i popalili. Palež sela potvrđuje da nije zauzimanje bilo radi vojnostrateških ciljeva, nego radi etničkog čišćenja. Napad su poduzeli po zapovijedi. Četvoricu su Hrvata ubili da se nitkom ne bi palo na pamet vratiti. Skupina naoružanih muslimana od kojih su neki bili u vojinim odorama, a neki nisu, upali su u Bilivode. Prvo su iz neposredne blizine ubili staroga Ivu Kusturu ispalivši u njega više od 30 metaka. Okrutno su potom ubili još trojicu civila: Jozu Krištu, Luku Šestana i Mirka Letića. Tijela su im međusobno povezali i zapalili. Pronađena su u jednoj vikendici. Tragedija je mogla biti i gora. Srećom, hrvatski bojovnici su prije predaje uspjeli nekako izvući civile iz sela. Nakon predaje sprovedeni su u logor KPD Zenica. Selo se nije oporavilo od ovog zločina. Malo je obnovljenih kuća. Tolike su zarasle da zbog raslinja je teško uopće uočiti da su tu nekoć bile. Put do sela je zarastao i oronuo, i nema javnog prijevoza. Zločin nad selom nastavio se i poslije. Nekoć je na putu prema vrhu Bilivoda bio vrlo stari metalni križ s brončanim Isusovim korpusom, križ čiju godinu postavljanja ni najstariji nisu znali. Prije nekoliko godina podignut je drveni križ. Stari križ s brončanim raspelom nepoznati počinitelj je odrezao i prodao u staro željezo.

Za zločin na Bilivodama te smrt četiri civila gotovo da nitko nije odgovarao. Listopada 2015. županijski sud u Zenici osudio je Eniza Bašića na dvije godine zatvora za zločin protiv civilnog stanovništva, a proglašen je krivim da je kao pripadnik Armije RBiH odveo Luku Šestana i Mirka Letića iz kuće u selu Vardište i predao ih nepoznatim osobama na punktu u mjestu Bilivode. U presudi nije osuđen za ubojstva i spaljivanje tri civila tako da ubojice do danas nije stigla kazna. Nažalost, do danas je šutnja o ovom zločinu kako na javno-političkom području, isto tako i na medijskom.

Izvori

Ratni zločini Armije RBiH nad Hrvatima u Ratu u BiH
Zenica

Pokolj u Bilivodama


බුද්ධිමය දේපළේ ආර්ථික විද්‍යාව

ආර්ථීක විද්‍යාඥයෝ රාජ්‍යය විසින් පනවනු ලැබූ තාවකාලික ඒකාධිකාරයක් ලෙස (නොඑසේනම් රාජ්‍යයේ අනුග්‍රහය ඇතිව සහන සැලසීම සඳහා වන නෛතික යාන්ත්‍රණයන් උපයෝගී කරගනිමින් බලාත්මක කළ) බුද්ධිමය දේපල හිමිකම් සලකති.

සාමාන්‍යයෙන් බුද්ධිමය හිමිකම් තරඟකාරී නොවන භාණ්ඩයන්ට, එනම් එකවර විශාල පිරිසක් විසින් භාවිතා කරනු ලැබිය හැකි (එක් තැන්ත්තෙක් භාවිතා කිරීම අනෙක් තැනැත්තාගේ භාවිතයට බාධාවක් නොවන) භාණ්ඩයන්ට සීමා වේ. එක් වතාවකදී එක් තැනැත්තකුට පමණක් භාවිතා කළහැකි ඇඳුම් වැනි තරඟකාරී භාණ්ඩ සමඟ මෙය සන්සන්දනය කළ හැක. උදාහරණයක් ලෙස ගණිත සූත්‍රයක් එකවර විශාල පිරිසක් විසින් භාවිතා කරනු ලැබිය හැක. බුද්ධිමය දේපළ යන යෙදුමට විරුද්ධ වන සමහරු තර්ක කර සිටින්නේ 'දේපළ' යන වචනය යොදාගත හැක්කේ තරඟකාරී භාණ්ඩ (එනම් කෙනෙකුට තමන්ටම හිමි ලෙස අයිතිකරගත නොහැකි) හැඳින්වීම සඳහා පමණක් වන බවයි.

තරඟකාරී නොවන භාණ්ඩයක් එකවර බොහොමයක් දෙනා විසින් (උදාහරණයක් ලෙස පිටපත් කිරීම) භාවිතා කරනු ලැබියහැකි බැවින් (ආර්ථීක වශයෙන් අවම මුදලකට) එවැනි නිර්මාණයන් නිර්මාණය කිරීමට නිෂ්පාදකයන් දිරිමත් නොවනු ඇත. එය සමාජයට පැහැදිලිවම පාඩුවකි. මීට ප්‍රතිපක්ෂව ඒකාධිකරයන් පැවතීමේද අවාසි (නිෂ්පාදකයෝ වැඩි මුදලක් අයකරනු ඇති බැවින් සමාජයේ සුළු පිරිසකට පමණක් එය ලබාගත හැකිවනු ඇත) පවතී.

බුද්ධිමය දේපළ හිමිකම් ස්ථාපිත කිරීම තරඟකාරී නොවන භාණ්ඩ නිෂ්පාදනයේදී සමාජයේ යහපත (ඒවා නිෂ්පාදනයට දිරිදීම මගින්) සලකමින් ඒකාධිකාරයන්ට අවසර ලබාදීමකි. ඒකාධිකාරයට අවසර ලබාදී ඇති කෙටි කාළය තුල සමාජයට ලැබෙන මෙම ලාභ සහ පාඩු එක් එක් නිෂ්පාදනය සහ සමාජයට අදාල කරුණු ගණනාවක් මත රඳා පවතිනු ඇත.

 ආර්ථික විද්‍යාව

බුද්ධිමය දේපළේ ආර්ථික විද්‍යාව


بوغوفاروفو  هي مدينة في مقاطعة كوستروما أوبلاست في روسيا.

مراجع

مدن مقاطعة كوستروما

بوغوفاروفو (كوستروما)


Juraj Keglević (György Keglevich; umro 1621.), poznat i kao Juraj Keglević Bužimski, je bio hrvatski plemić, podban i veliki župan. Potječe iz barunske obitelji Keglević.

Obitelj
Keglević je rođen od oca baruna Šimuna Keglevića i majke Magdalene Petheő de Gerse. Imalo je sestru Anu i braću Ivana, Petra (IV.) i Franju. Unuk je hrvatsko-slavonsko-dalmatinskiog bana Petra II. Keglevića Bužimskog.

Otac Šimun je 1571. godine bio je član Banskoga stola u ime magnata, 1572. godine je glasnik Hrvatskoga sabora pred ugarsko-hrvatskim kraljem, a 1575. i 1576. godine pred nadvojvodom Karlom. Bio je i kandidat za hrvatskog bana 1573. i 1574. godine. Braća Petar i Ivan su sudjelovali u radu Hrvatskoga sabora 1585. godine. Petar je bio kapetan Velike Kaniže. Ivan se 1603. godine spominje se kao podban te 1614. kao jedan od kandidata za bana. Franjo je je prilikom vojne akcije u Ugarskoj potkraj 1594. godine zarobljen od Osmanske vojske te je poslije prihvatio islam.

Životopis
Keglević je bio podban od 14. travnja 1598. do 21. listopada 1599. godine. Bio je i veliki župan Zagrebačke i Križevačke županije. S bratom Ivanom je nazočio krunidbi ugarsko-hrvatskog kralja Matije II. Habsburgovca 1608. godine.

Keglević se spominje i kao vrhovni kapetan Vesprima od 1610. do 1614. godine. Godine 1620. naslijedio je brata Ivana u saborskom povjerenstvu za Vlahe i bio imenovan vrhovnim zapovjednikom hrvatske vojske.

Brak i potomstvo
Keglević je 1599. godine oženio barunicu Katalrinu Istvánffy, kćerku baruna Nikole Istvánffyja. Imali su četiri sina:
 Nikola (mađ. Miklós; 1600. – 1642.) je bio velikim župan u Torni te kapetan utvrda Ónod i Diósgyőr.
 Petar, V. (1603. – 1665.) je bio vojskovođa i ljetopisac. Njegov unuk je grof Petar VII.
 Žigmund (u. 1662)
 Stjepan

Sin Nikola je utemeljitelj mađarske grane obitelji, a Petar V. hrvatske grane obitelji. Kralj Leopold I. Habsburgovac je na Saboru u Požunu 4. kolovoza 1687. godine dodijelio grofovske naslove objema granama obitelji Keglević koje su primili Nikola II. (mađarski) i Petar VII. (hrvatski).

Žigmundova kćerka Barbara se udala za Stjepana Orehovečkog. Njihova kćerka Marija Ivana se udala za Petra VII. Keglevića.

Izvori

Juraj
Hrvatski baruni
Hrvatska povijest (1527. – 1790.)

Juraj Keglević


نجف آباد : هي مدينة إيرانية تقع في محافظة أصفهان وسط إيران, يقدر عدد سكانها عام 2006م بحوالي 282 ألف نسمة. تقع نجف آباد إلى الغرب من مدينة أصفهان إلا أنها ونتيجة الامتداد العمراني لأصفهان تكاد تكون جزءاً من مدينة أصفهان. تشتهر نجف آباد بزراعة الرمان.

توأمة
لنجف أباد (أصفهان) اتفاقيات توأمة مع:
 النجف

مشاهير من نجف‌آباد
 حسين علي المنتظري. (1922 - 19 ديسمبر 2009)، مرجع دين شيعي معارض للحكومة الإيرانية.

أعلام

 حسين علي المنتظري
 محسن حججي
 نصر الله معين
 أحمد كاظمي
 علي فلاحيان

مراجع

مدن إيران
مدن محافظة أصفهان
نجف آباد
أماكن مأهولة في مقاطعة نجف آباد

نجف أباد (أصفهان)


La mesorregión del Litoral Sul Paulista es una de las quince mesorregiones del estado brasileño de São Paulo. Es formada por la unión de diecisiete municipios agrupados en dos microrregiones.

Microrregiones
 Itanhaém
 Registro

Véase también
 Litoral paulista
 Diócesis de Santos
 Diócesis de Registro

Enlaces externos
  Guía turístico - Wikiviajes

Litoral Sur Paulista

Mesorregión del Litoral Sur Paulista


Miki Matsubara (jap. 松原 みき) (Kishiwada, Osaka, 28. studenoga 1959. – Sakai, Osaka, 7. listopada 2004.) bila je japanska pjevačica i skladateljica.

Rani život
Miki Matsubara rođena je 28. studenoga 1959. u Kishiwadi u Japanu, te je odrasla u Sakaiju gdje je i provela svoje djetinjstvo.

Živjela je s majkom i ocem te s mlađom sestrom. Otac je bio član uprave bolnice, a njezina majka bila je jazz pjevačica koja je pjevala u japanskom jazz sastavu i bendu Crazy Cats. Miki Matsubara naučila je svirati klavir u dobi od 3 godine te se je kasnije počela zanimati za jazz. Kao dijete pohađala je osnovnu školu "Hiraoka" u Sakaiju, a godine 1972. upisala se u srednju školu "Poole Gakuin Junior High School". Otprilike u to vrijeme Matsubaru je počela zanimati rock glazba te se pridružila rock sastavu "Kurei". Redovito svirala na klavijaturama kao članica sastava "Yoshinoya Band". Svirali bi razne pjesme u klubu "Takutaku" u Kyotu.

Miki Matsubara je bila odlična učenica te su mnogi od nje očekivali da će upisati fakultet, no ona je odlučila započeti karijeru pjevačice. Godine 1977., dok je još bila u srednjoj školi, Matsubara je otputovala u glavni grad Japana Tokyo, i to sama u dobi od 17 godina da prvi put nastupa kao pjevačica. Japanski pijanist Yuzuru Sera vidio ju je kako nastupa u regiji Kantō, kao primjerice u glazbenoj dvorani "Birdland" u okrugu Roppongi u Tokiju.

Karijera
Miki Matsubara započela je glazbenu karijeru godine 1979. te je dan danas poznata po pjesmama poput "Mayonaka no Door (真夜中のドア)/Stay With Me" koja je postala hit i mnogi su je drugi autori obradili. Pjesma "Stay With Me" završila je na 28. mjestu na Oriconovoj ljestvici te je prodana u 104,000 primjeraka (Oricon) te 300,000 primjeraka (Pony Canyon). Neke od njezinih ostalih poznatih pjesama su "Neat na gogo san-ji (ニートな午後3時)" i "The Winner". Nakon izlaska pjesme "Neat na gogo san-ji" Miki Matsubara dostiže vrhunac popularnosti. Dobivala je ponude mnogih da nastupa na koncertima, festivalima, itd. Pjesma se čak pojavila na reklami poznate japanske tvrtke za osobnu higijenu Shiseido, samo dvije godine nakon njezina izlaska.

Miki Matsubara je tijekom glazbene karijere osvojila mnogo nagrada i tijekom svoje karijere osnovala je bend "Dr. Woo". Također je ugovarala međunarodne nastupe s jazz fuzijskom skupinom Dr. Strut u Los Angelesu kao prateći bend u snimanjima albuma "Cupid" i "Myself", te Tokiju i Osaki (dvoranski koncerti). Kasnije su objavili obrađeni jazz album pod nazivom "Blue Eyes". U tom albumu su poznate jazz pjesme koje je Matsubara obradila poput "Love for sale". Također je obradila soft rock pjesmu "You've Got A Friend" koju je napisala Carole King.

Tijekom glazbene karijere objavila je 8 singlova i 12 albuma. Glazbena joj je karijera doživjela vrhunac u Japanu, no postala je poznata i izvan Japana kao pjevačica u raznim anime filmovima. Nezine su se pjesme pojavile i na početku i kraju anime filmova poput "Dirty Pair: Project Eden". Žanr city pop nedavno je opet postao popularan širom svijeta te je ta popularnost zahvatila i pjesme Miki Matsubare. Dok je pjevala za anime Gu Gu Ganmo, nastupala je pod pseudonimom Suzie Matsubara (スージー・松原). Njezina pjesma "The Winner" je korištena za uvodnu špicu animea Mobile Suit Gundam 0083: Stardust Memory.

Od 1990-ih Miki Matsubara pisala je i pjevala pjesme za anime i razne reklame. Pjesme za anime koje je Matsubara skladala postale su poznate, pogotovo one koje se pojavljuju u anime seriji Gundam. Također je skladala pjesme za mnoge pjevače, uključujući i Hitomi Mieno, te je pisala i za pjevačicu i glumicu Mariko Koudu. Pjesma "Ame no chi special (雨のちスペシャル)", koju je Matsubara skladala za Koudu pojavila se u petominutnoj televizijskoj i radijskoj emisiji Minna no Uta kao glazbeni spot 1997., koji je privukao veliku pozornost. Pjesma se prikazivala do 2004. godine.

Osobni život
O osobnom životu Miki Matsubare malo je toga poznato. Udala se za Masakija Honju, pratećeg bubnjara koji je nastupao u njezinom sastavu.

Bolest i smrt
Miki Matsubara je godine 2000. poslala iznenadni e-mail svojim bližnjima, uključujući i članove spomenutoga sastava "Dr. Woo" i njezinoj izdavačkoj kući da neće moći nastaviti svoju glazbenu karijeru te da neće odgovarati na njihove telefonske pozive ili elektroničke pošte. Naposljetku je obustavila sve glazbene aktivnosti i povukla se iz javnog života. Godine 2001. otkriveno je da je obustavila glazbenu karijeru zato što joj je dijagnosticiran rak.

Dana 7. listopada 2004. Miki Matsubara preminula je od posljedica raka vrata maternice. Vijest o njezinoj smrti izašla je tek dva mjeseca kasnije.

Nasljeđe
Nakon "oživljenja" žanra city pop, pjesma Miki Matsubare "Stay with me (Mayonaka no door - 真夜中のドア)" privukla je pozornost u zapadnome svijetu i ostalim državama u Aziji, pogotovo u Južnoj Koreji. Pjesma je postala popularna i među mlađim generacijama. Na aplikaciji TikTok pjesma se pojavila u preko 200 tisuća videozapisa i imala je milijune pregleda.

Diskografija

Studijski albumi

Kompilacije

Singlovi

Vidi još
 J-pop

Izvori

Japanski pjevači
Japanski skladatelji

Miki Matsubara


Bertioga es un municipio brasileño del estado de São Paulo, en la Región Metropolitana de la Baixada Santista, microrregión de Santos. La población en 2010 era de 47.572 habitantes y la superficie es de 491,2 km², o lo resulta en una densidad demográfica de 96,84 hab/km².

Estancia balnearia
Es uno de los 15 municipios paulistas considerados estancias balnearias por el Estado de São Paulo, por cumplir determinados requisitos definidos por la Ley Estatal. Tal estatus garantiza a estos municipios un presupuesto adicional por parte del Estado para la promoción del turismo regional. También, el municipio tiene el derecho de agregar junto a su nombre el título de Estancia Balnearia.

Topónimo
Su nombre proviene del tupi antiguo, hablado en la costa brasilera, de la palabra piratyoca, que significa "casa del pez blanco" o más probablemente de buriquioca, que significa "casa del mono araña". "Buriquioca" era el nombre dado por los indígenas a un pequeño mono local, según consta en una escritura de 1560.

Historia

A comienzos de la colonización portuguesa, en el siglo XVI, la región era considerada de transición entre e territorio de los tupinambá, y el territorio de los tupiniquim.

Frente a la resistencia de los tupinambá, los portugueses decidieron construir el Fuerte de São João da Bertioga, considerado la más antigua fortificación portuguesa en Brasil, restaurada en 1920 y en 1945. Los indios tamoios intentaron pasar por la Barra de Bertioga, pero fueron enfrentados por los cinco 5 hermanos Braga.

En 1552, quedó como responsable del fuerte el mercenario Hans Staden, un alemán al servicio del rey de Portugal. Fue capturado por los tupinambá y posteriormente liberado por intervención de los franceses, aliados de los tupinambá. De vuelta a Alemania, escrebió el libro Historia verídica y descripción de una tierra de salvajes, desnudos y crueles comedores de seres humanos). Ese libro muy vendido en la época, contribuyó a divulgar el estereotipo del "indio salvaje", antropófago y fue la base en 1999 para la película, Hans Staden.

De Bertioga salieron, en 1565, Estácio de Sá y los expedicionarios de Santos, São Vicente e São Paulo para fundar la ciudad de Río de Janeiro.

Bertioga fue un distrito de Santos hasta el 19 de mayo de 1991, cuando se convirtió en municipio independiente.

En esta localidad falleció el criminal de guerra nazi Josef Mengele en 1979, mientras nadaba en el mar.

Geografía
Sus límites son, Mogi das Cruzes, Biritiba-Mirim y Salesópolis por el norte; São Sebastião por el oriente; el Océano Atlántico por el sur, con Guarujá (con la isla de Santo Amaro frente a la ciudad) y Santos por el occidente.

Clima

El clima de Bertioga es subtropical húmedo, con veranos calientes e inviernos suaves, con ausencia de mes seco, siendo julio el mes más frío con media de 17°C y, el mes más caliente es febrero, con media de 30°C.

Demografía
Datos del Censo - 2000

Población total: 30.039
 Urbana: 29.178
 Rural: 861
 Hombres: 15.511
 Mujeres: 14.528
Densidad demográfica (hab./km²): 61,15

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 18,38

Expectativa de vida (años): 69,93

Tasa de fecundidad (jijos por mujer): 3,08

Tasa de alfabetización: 91,74%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,792
 IDH-M Renda: 0,744
 IDH-M Longevidad: 0,749
 IDH-M Educación: 0,882

Hidrografía
 Océano Atlántico
 Rio Itapanhaú
 Rio Guaratuba
 Rio Itaguaré

Transporte
Se comunica con el planalto por la Rodovia Mogi-Bertioga (SP-98) (al norte); con la Isla de Santo Amaro (Guarujá) por medio de un servicio de transbordador (al sur); con Santos (al oeste) y São Sebastião (al este) por la Rodovia Rio-Santos (SP-55/BR-101).

Queda en este municipio la pequeña Vila de Itatinga, que tiene acceso restringido a visitantes y tiene entrada solamente comenzando el recorrido al final da rua Manoel Gajo, donde existe un pequeño Ferry, que atraviesa el río Itapanhaú, después es necesario recorrer aproximadamente 7 km en un pequeño tranvía que va por la Serra do Mar. El recorrido está repleto de bellos paisajes. En Vila de Itatinga viven cerca de 70 familias de los trabajadores de la empresa eléctrica de Itatinga, que genera energía para el puerto de Santos.

Carreteras
 SP-55
 SP-61-Rodovia Ariovaldo de Almeida Viana
 SP-98-Rodovia Mogi-Bertioga

Puntos turísticos

 Fuerte de São João da Bertioga
 Foz do Rio Itaguaré
 Morro de São Lourenço
 Riviera de São Lourenço
 Playa de Itaguaré
 Río Itaguaré
 SESC Bertioga
 Barra do Rio Guaratuba
 Canal de Bertioga
 Ponta do Indaiá
 Playa da Enseada
 Playa de Boracéia
 Playa de Guaratuba
 Playa del Indaiá
 Playa del Itaguá
 Río Guaratuba
 Río Itapanhaú
 Río Jaguareguava
 Empresa Eléctrica de Itatinga

Referencias

Enlaces externos
EncontraBertioga - Por toda la ciudad de Bertioga

Localidades de São Paulo

Bertioga


Velika loža Bosne i Hercegovine, skraćeno VLBiH, je regularna velika loža u Bosni i Hercegovini. Osnovana je 2005. godine uz pomoć Velike lože Austrije i Velike lože Slovenije.

Povijest
Krajem 1990-ih, pod pokroviteljstvom Velike lože Austrije i slovenske masonerije pokreće se inicijativa na obnavljanju slobodnog zidarstva u Bosni i Hercegovini. Edvin Dervišević je prvi koji je 1997. godine razgovarao s austrijskom slobodnim zidarima iz Koruške. Naredne, 1998. godine razgovara se s još četvoricom koji će činiti jezgro prve deputacijske Lože "Lux Bosnia" u koju je Velika loža Austrije unijela svjetlo 19. lipnja 1999. godine u slovenskom mjestu Dragomer. Lože "Lux Bosnia" se sve do 2003. godine sastajala u Dragomeru kada s radom prelazi u Sarajevo. Nakon toga osnivaju se još dvije deputacijske lože u Sarajevu, i to Loža "Ivo Andrić" (2004.) i Loža "Veritas" (2005.). Spomenute tri lože osnivaju prvu bosanskohercegovačku veliku ložu, Veliku ložu Bosne i Hercegovine, u travnju 2005. godine u Sarajevu, a za prvog velikog mastora izabran je Edvin Dervišević.

Dvije i pol godine nakon osnivanja, Ujedinjena velika loža Engleske (UGLE) je priznala Veliku ložu kao regularnu.

U Tuzli je 2010. godine utemeljena Loža "Europa" br. 4 kao dio je lanca istoimenih masonskih loža koje rade pod okriljem regularnih velikih loža u Europi. Kasnije će se ova loža preseliti u Sarajevo.

Istraživačka Loža "Quatuor Coronati" br. 7 osnovana je 3. listopada 2015. godine u Sarajevu.

Ustroj
Sjedište Velike lože Bosne i Hercegovine je u Sarajevu, a djeluje kao nevladina udruga pod imenom Lux Bosnia, registrirana kod nadležnih tijela.

Lože
Pod zaštitom ove velike lože djeluje nekoliko masonskih loža, i to:
Loža "Lux Bosnia" br. 1, Sarajevo – osnovana je 1999. godine kao deputacijska loža pod zaštitom Velike lože Austrije, a do 2003. godine je radila.
Loža "Ivo Andrić" br. 2, Sarajevo – nosi naziv po književniku i masonu Ivi Andriću, dobitniku Nobelove nagrada za književnost, a osnovana je 2004. godine kao deputacijska loža pod zaštitom Velike lože Austrije.
Loža "Veritas" br. 3, Sarajevo – osnovana je 2005. godine kao deputacijska loža pod zaštitom Velike lože Austrije.
Loža "Europa" br. 4, Sarajevo – nosi naziv po kontinentu Europa i dio je lanca istoimenih masonskih loža koje rade pod okriljem regularnih velikih loža u Europi.
Loža "Phoenix" br. 5, Banja Luka
Loža "Günter Hödl" br. 6, Mostar – nosi naziv po austrijskom povjesničaru i masonu Günteru Hödlu, dugogodišnjem rektoru Sveučilišta u Klagenfurtu, koji je bio pomoćnik velikog majstora Velike lože Austrije te koordinirao aktivnosti na obnovi masonerije u Bosni i Hercegovini.
 Loža "Quatuor Coronati" br. 7, Sarajevo – ova istraživačka loža nosi naziv po najstarijoj istraživačkoj Loži "Quatuor Coronati" br. 2076, osnovanoj 1886. godine pod zaštitom Ujedinjene velike lože Engleske (UGLE).
 Loža "Libertas" br. 8, Tuzla

Popis velikih majstora
 Edvin Dervišević (2005. – ?)
 Izet Rađo

Međunarodna suradnja
Velika loža sudjeluje u radu Svjetske konferencije regularnih masonskih velikih loža. Također, potpisala je povelje o prijateljstvu i međusobnom priznavanju s preko 100 regularnih velikih loža.

Obredi
Primarni masonski obred Velike lože Slovenije je Schröderov obred. Velika loža upravlja simboličkim stupnjevima plave lože (učenik, pomoćnik i majstor) i delegira upravljanje visokim masonskim stupnjevima.

Pridružena tijela i redovi
Upravljanje visokim masonskim stupnjevima ova velika loža provodi u dva pridružena tijela i reda.

Pod zaštitom ove velike lože djeluje i Red DeMolay za dječake i mlade muškarce u dobi od 12 do 21 godine.

Vidi još
 Popis masonskih velikih loža u Europi
 Popis regularnih masonskih velikih loža

Izvori

Vanjske poveznice

B
Organizacije u Bosni i Hercegovini

Velika loža Bosne i Hercegovine


Demetrio es el título de una ópera seria que el italiano Pietro Metastasio (1698 – 1782) escribió como poeta oficial del Emperador de Austria. El libreto es el noveno de los 27 que escribió Metastasio, situándose entre Artaserse (1730) e Issipile (1732).

En 1731 el compositor italiano Antonio Caldara, a la sazón maestro de capilla de la corte imperial de Viena, musicó el texto de Metastasio. La ópera, cantada en italiano y dividida en 3 actos, fue estrenada el Teatro Imperial de la Corte de Viena el 4 de noviembre, con motivo de la onomástica del emperador Carlos VI  de Austria.

Composición
Las fuentes a las que acudió Metastasio para escribir el libreto de Demetrio fueron: la Geografía del historiador griego Estrabón y los trabajos de Diodoro de Sicilia.

Estreno versión Londres (1772)
En 1772 el compositor italiano Pietro Alessandro Guglielmi (Massa, Toscana, 1718 – Roma, 1804) retomó el libreto de Metastasio, adaptado por Giovan Gualberto Bottarelli, para componer una ópera homónima en tres actos, con los recitativos en inglés y las arias cantadas en italiano, cuyo estreno tuvo lugar en el Teatro Haymarket de Londres el 3 de junio.

Estreno versión Venecia (1775)
En 1775 Guglielmi compuso una segunda versión de Demetrio, cantada en italiano y dividida en tres actos y 31 escenas, cuyo estreno tuvo lugar en el Teatro San Benedetto de Venecia el 24 de mayo.

Personajes

{| class="wikitable"
! Personaje
!  Tesitura
! Reparto el 24 de mayo 1775Director: Pietro Alessandro Guglielmi
|-
|Demetrio / Alceste  (Príncipe bajo el nombre de Alceste)
|tenor
|Antonio Gotti
|-
|Alejandro (Usurpador del trono seléucida)
|¿?
|¿?
|-
| Cleonice  (Hija de Alejandro y enamorada de Demetrio)
|soprano
|Giuseppina Maccarini
|-
| Fenicio  (Preceptor de Demetrio)
|tenor
|Valentin Adamberger
|-
| Olinto
|castrato
|Luigi Marchesi (Marchesini)
|-
|Barsene |soprano
|Luigia Farnesi
|-
|Mitrane '|tenor
|Carlo Angiolini
|}

Escenografía: Girolamo Mauro y Domenico Mauro
Maestro de ballet: Giuseppe Canziani

Estreno versión Madrid (1794)
En 1794 Guglielmi compuso un pastiche homónimo en tres actos, utilizando los trabajos de varios compositores, cuyo estreno tuvo lugar en el Teatro de los Caños del Peral de Madrid el 20 de abril.

 Argumento

Demetrio I Sóter , rey seléucida de Siria, expulsado de su propio reino por el usurpador Alejandro Balas, murió desterrado entre los cretenses, únicos amigos que le quedaron en su adversa fortuna. No obstante, antes de su fuga, entregó a su hijo menor, el pequeño Demetrio, a Fenicio, el más fiel entre sus vasallos, para que lo custodiase hasta que se presentara la oportunidad de la venganza.

Creció el príncipe real desconocida su condición, incluso para sí mismo, bajo el falso nombre de Alceste, durante un tiempo en la selva, donde la prudencia de Fenicio consiguió ocultarlo a las pesquisas del susodicho Alejandro, y después en Seleucia junto al propio Fenicio, que tan generoso se mostró con él como ejemplo de su fe inviolable. En poco tiempo, el creído Alceste llegó a ser la admiración del reino, tal que fue elevado a considerable grado en la milicia de su enemigo Alejandro, y ardientemente querido por Cleonice, hija de este, princesa digna de padre más generoso.

Cuando le pareció momento oportuno, el muy observador Fenicio empezó a tentar el ánimo de los vasallos, haciendo hábilmente esparcir en el pueblo que el joven Demetrio vivía, aunque bajo nombre desconocido. A esta voz, que se extendió en un momento, los cretenses se declararon defensores del legítimo príncipe. Y Alejandro, para extinguir el incendio antes de que fuera más grande, intentó reprimirlos, pero fue vencido por ellos y muerto. En la pugna se vio envuelto Alceste por necesidad de su grado militar, y durante algún tiempo no se tuvo en Seléucida más noticia de él.

Por tanto, la muerte de Alejandro, tan deseada por Fenicio, vino a suceder en un momento inoportuno para sus cálculos, tanto porque Alceste no estaba en Seléucia, como porque conocía que, en esta situación, la codicia de los altos cargos, cada uno de los cuales aspiraba a la corona, habría hecho pasar por impostor al legítimo heredero. Por tanto, suspirando por el retorno y solicitando ocultamente el socorro de los cretenses, dejó de publicar su secreto.

Mientras tanto, se convino entre los pretendientes que la princesa Cleonice, reconocida por todos como reina, eligiera de entre ellos a un marido. Ésta difirió largamente la elección bajo distintos pretextos, para esperar la llegada de Alceste, el cual llegó oportunamente cuando la afligida reina estaba ya a punto de tener que elegir.

Luego, tras varias vicisitudes, descubierto en Alceste al verdadero Demetrio, recobró este la paterna corona.

 Influencia
Metastasio tuvo gran influencia sobre los compositores de ópera desde principios del  a comienzos del . Los teatros de más renombre representaron en este período obras del ilustre italiano, y los compositores musicalizaron los libretos que el público esperaba ansioso. Demetrio'' fue utilizada por más de 50 compositores para componer otras tantas óperas; sin embargo el paso del tiempo ha hecho caer en el olvido a todas ellas.

Véase también
 Anexo: Óperas tituladas "Demetrio" que tienen por libretista a Metastasio.
 Anexo: Óperas con libreto de Metastasio

Referencias

 New Grove Dictionary of Music and Musicians, 2ª Ed. (2001)

Óperas de Pietro Alessandro Guglielmi
Óperas de 1772
Óperas en varios idiomas
Óperas estrenadas en Londres

Demetrio (Guglielmi)


CodePen est une communauté en ligne pour tester et présenter des extraits de code HTML, CSS et JavaScript créés par l'utilisateur. Il fonctionne comme un éditeur de code source, où les développeurs peuvent créer des extraits de code, appelés , et les tester. Il a été fondé en 2012 par les développeurs full-stack Alex Vazquez et Tim Sabat et le designer front-end Chris Coyier. Ses employés travaillent à distance, se réunissant rarement tous en personne. CodePen est une grande communauté permettant aux concepteurs et développeurs Web de présenter leurs compétences en matière de codage, avec une estimation 330 000 utilisateurs enregistrés et 14,16 millions de visiteurs mensuels.

Notes et références

Liens externes

Technologie web
Site web sur l'informatique
Pages avec des traductions non relues

CodePen


Povijest Sirije pokriva povijest države Sirije, koja je središte jedne od najstarijih civilizacija na svijetu, što potvrđuje veliki broj arheoloških nalaza. Godine 1975. započela su arheološka istraživanja oko grada Ebla u sjeveroistočnoj Siriji. Tadašnja istraživanja otkrila su naselja koja su se nalazila na području od Crvenog mora do Turske i istočno do Mezopotamije u razdoblju od 2500. do 2400. pr. Kr. Znanstvenici vjeruju da je jezik kojim se govori u Ebli najstariji iz skupine semitskih jezika. Gradovi od arheološke važnosti su Mari, Ugarit i Dura Europos.

Siriju su okupirali brojni narodi: Kanaanci, Židovi, Aramejci, Asirci, Babilonci, Perzijanci, Grci, Armenci, Rimljani, Bizantinci, Arapi, a dio su osvojili i križari. Sirija je, kao i ostatak regije, stoljećima bila pod kontrolom Osmanskog Carstva. Današnja Sirija bila je i jedno od središta utemeljenja kršćanstva – sveti Pavao je na putu za Damask postao kršćanin i osnovao prvu kršćansku crkvu u Antiohiji, staroj Siriji, a današnjoj Turskoj. Otomanska kontrola nad Sirijom završila je kada su Arapi ušli u Damask, pred kraj Prvog svjetskog rata, 1918. godine. Neovisno arapsko kraljevstvo Sirije osnovano je pod vodstvom kralja Faisala iz hašemitske obitelji, koji je kasnije postao kralj Iraka. Njegova vladavina završila je u srpnju 1920. kada su francuske snage ušle u Siriju i uspostavile svoju vlast. Nakon bitke kod Maysalouna 23. srpnja, između sirijske vojske pod vodstvom Yusufa al-Azmeha i francuskih snaga, francuske snage stigle su do Damaska i kralj Faisal je svrgnut. Razdoblje francuske vladavine obilježeno je valom nacionalizma i brutalne represije, no u tom je razdoblju došlo i do modernizacije infrastrukture.

Nakon što je Francuska otišla 1940., Sirija je pala u ruke vlade u Vichyju, sve dok je Francuska nije ponovno okupirala u srpnju 1941., ovaj put s Velikom Britanijom. Zbog nacionalizma, francuske su trupe napustile zemlju u travnju 1946., ostavljajući je u rukama vlade koja se zalagala za republiku.

Godine 1973. izbio je sukob nazvan jomkipurski rat, u kojem je Sirija izvršila invaziju na područje Golanske visoravni u pokušaju da preuzme tu regiju i svrgne izraelsku vlast. Unatoč početnim uspjesima, na kraju rata Izrael je bio vojno nadmoćan. Nakon nekoliko diplomatskih pregovora, u kojima je Henry Kissinger imao ulogu pregovarača, Sirija je dobila teritorijalno mali dio Golanske visoravni, koji je tadašnja vlast Sirije iskoristila kao dokaz da je rat pobjednički. Od 1974. na sirijsko-izraelskoj fronti vlada primirje, uz povremene incidente.

Početkom 1976. izbio je građanski rat u susjednom Libanonu, u kojem su maronitski kršćani pretrpjeli velike gubitke. Sirija je poslala 40,000 svojih vojnika u Libanon da pomognu kršćanima, ali se ubrzo uključila u sam libanonski građanski rat. Ulaskom Sirije u sukob počinje tridesetogodišnja sirijska prisutnost u Libanonu. Sljedećih 15 godina građanskog rata, Sirija se borila za kontrolu nad Libanonom dok je istovremeno ratovala s Izraelom koristeći libanonski teritorij i libanonske vojnike na jugu zemlje. Nakon što je rat završio 1990., mnogi su sirijsku prisutnost u Libanonu vidjeli kao okupaciju. Sirijske trupe ostale su prisutne u Libanonu do 2005. godine, nakon ubojstva bivšeg premijera Rafika Haririja i špekulacija da je Sirija imala prste u atentatu.

Smatra se da je nakon završetka rata u Libanonu oko milijun Sirijaca došlo u Libanon u potrazi za poslom. Sirijski radnici lakše su se zapošljavali nego sami Palestinci i Libanonci, jer su Sirijci bili manje plaćeni. Neki su smatrali da je blagoslov Sirije da pošalje tako veliki broj svojih državljana u susjedni Libanon još jedan pokušaj Sirije, da kolonizira Libanon. Godine 1994., nakon pritiska iz Damaska, libanonska vlada odobrila je izdavanje približno 200,000 libanonskih putovnica sirijskim građanima koji su tada živjeli u Libanonu.

Građanski rat u Siriji naziv je za oružani sukob koji se od proljeća 2011. godine vodi u Siriji između vlade predsjednika Bašara al-Asada na jednoj strani i opozicionih pobunjenika na drugoj strani. Izbio je 15. ožujka 2011. godine kao serija prosvjeda nadahnutih arapskim proljećem, odnosno prosvjedima opozicije. Ruska intervencija u Siriji započela je 30. rujna 2015. nakon što je vlada predsjednika Bašara al-Asada službeno zatražila pomoć Ruske Federacije u borbi protiv terorističkih skupina koje ozbiljno prijete opstanku Sirije. Tijekom intervencije sirijska vojska uspjela je osloboditi 12,000 km² teritorija, uključujući i veliku pobjedu u bitci za Alep.

Galerija

Izvori

Povijest Sirije


වෙන්ඩි මෝර්ට්න් (උපත 9 නොවැම්බර් 1967) යනු, වසර 2015 දී  ඕල්ඩ්රිජ්-බ්‍රවුන්හිල්ස් සඳහා  පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරිය (පාම) බවට පත්වූ බ්‍රිතාන්‍ය කොන්සර්වේටිව් දේශපාලනඥයෙකි.

ආශ්‍රිත

එරා පාමවරුන් 2015–20
ජීවත්වන්නෝ
කොන්සර්වේටිව් පක්ෂය (එරා) පාමවරුන්
දේශපාලනයෙහි ඉංග්‍රීසි කාන්තාවෝ
උපන් ස්ථානය නොසඳහන් අය (ජීවත් වන්නෝ)
1967 උපත්

වෙන්ඩි මෝර්ට්න්


Ivan Marinov (født 17. oktober 1928 i Sofia, Bulgarien - død 26. november 2003) var en bulgarsk komponist og dirigent.

Marinov studerede komposition og direktion på State Academy of Music i Sofia hos bl.a. Veselin Stojanov og Marin Goleminov.
Han har komponeret 2 symfonier, orkesterværker, kammermusik, vokalmusik, strygekvartet , korværker etc.
Marinov blev senere en anerkendt dirigent som dirigerede i mange lande men primært i Bulgarien bl.a. som chefdirigent på Operaen i Plovdiv.

Udvalgte værker

 Symfoni "En dreng tæller stjernerne" (1962) - for orkester
 Symfoni nr. 1 (1967) - for bassanger og orkester
 Ilinden (1956) (symfonisk digtning) - for orkester
 Lyrisk overture (1955) - for orkester

Kilde
 Om Ivan Marinov på www.ubc.bg.com
 Om Ivan Marinov på www.musicweb-international.com

Komponister fra Bulgarien
Dirigenter

Ivan Marinov


Le traité de Vienne, signé le 1er décembre 1656, visait à la création d'une alliance austro-polonaise pendant la première guerre du Nord. L'empereur Ferdinand III de Habsbourg a accepté d'entrer en guerre aux côtés du camp anti-suédois et de soutenir le roi polonais Jean II Casimir avec 4 000 hommes. Le traité était cependant insatisfaisant pour Jean II Casimir, qui aurait espéré une aide plus substantielle ; et d'autant plus inutile que Ferdinand III mourut trois jours après sa signature. Une alliance similaire, mais plus efficace, fut finalement conclue par le successeur de Ferdinand III, Léopold Ier, en vertu du traité de Vienne de 1657.

Références

1656 en Europe
Vienne
Vienne
Vienne
1656
Ferdinand III (empereur du Saint-Empire)

Traité de Vienne (1656)


5445 Williwaw este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5445 Williwaw este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Henry E. Holt. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,22 și o înclinație de 6,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

5445 Williwaw


Osmanlı Devleti tarihinde, dört farklı yüzyılda sadrazamlık makamına gelmiş, dört farklı Derviş Mehmed Paşa bulunmaktadır. Bunlar;

 Boşnak Derviş Mehmed Paşa I. Ahmed saltanatı döneminde 21 Haziran 1606 - 9 Aralık 1606 tarihleri arasında beş ay on sekiz gün sadrazamlık yapmıştır.
 Bıyıklı Koca Derviş Mehmed Paşa, Avcı Mehmet saltanatı döneminde 21 Mart 1653 - 28 Kasım 1654 tarihleri arasında bir yıl yedi ay sekiz gün sadrazamlık yapmıştır.
 Moralı Derviş Mehmed Paşa, I. Abdülhamit saltanatı döneminde 6 Temmuz 1775 - 5 Aralık 1777 tarihleri arasında bir yıl altı ay sadrazamlık yapmıştır.
 Burdurlu Derviş Mehmed Paşa, II. Mahmud saltanatı döneminde 5 Ocak 1818 - 5 Ocak 1820 tarihleri arasında iki yıl bir gün sadrazamlık yapmıştır.
 Yağlıkçızade Derviş Mehmed Paşa

Derviş Mehmed Paşa


Robert Anthony Llanos (Port of Spain, Trinidad e Tobago, 2 de fevereiro de 1958) é um ministro de Trinidad e bispo católico romano de St. John's-Basseterre.

Robert Llanos recebeu o Sacramento da Ordem em 23 de junho de 1991. De 2011 a 2013 foi Vigário Geral da Arquidiocese de Port of Spain.

Em 13 de julho de 2013, o Papa Francisco o nomeou Bispo Titular de Casae Nigrae e o nomeou Bispo Auxiliar de Port of Spain. O Arcebispo de Port of Spain, Joseph Everard Harris CSSp, concedeu a consagração episcopal em 14 de setembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Bispo Francis Dean Alleyne OSB, de Georgetown e o Bispo de Bridgetown, Charles Jason Gordon..

Durante a vacância da Sede na Diocese de St. John's-Basseterre, é Administrador Apostólico desde 2016. O Papa Francisco o nomeou bispo diocesano de St. John's-Basseterre em 18 de dezembro de 2018. A posse ocorreu no dia 3 de fevereiro de 2019.

Ver também

Bispos católicos de Trindade e Tobago

Robert Anthony Llanos


Naknadno je hrvatsja humoristična serija koja se prikazivala na prvom programu HRT-a u večernjem terminu od 20. rujna do 27. prosinca 2016. godine.

Scenarij je napisao Željko Pervan koji je ujedno bio i glavni glumac.

Radnja
U seriji se prikazuju razne zgode i nezgode glavnih likova Mire Kučine i Živojina Mirića.

Glumačka postava

Glavni
 Željko Pervan kao Miro Kučina
 Mladen Horvat kao Živojin Mirić
 Sanja Vejnović kao Vera Podolsky

Gosti
 Zlatan Zuhrić kao gazda Milan
 Damir Folnegović kao vodoinstalater Jovan Puklek
 Anđa Oršolić kao Živojinova "prijateljica s faksa" / natjecateljica Bela Inovaze
 Saša Anočić kao čovjek iz ormara / poštar / duh Hamletovog oca
 Krunoslav Klabučar kao predstavnik udruge Iskorak
 Dražen Zečić kao policijski inspektor
 Duško Lokin kao Oliver
 Anica Kovačević kao cura koja dolazi po Milana
 Miroslav Navračić kao harmonikaš Vojko
 Ahmed Al Rahim kao doktor Mladen Stojanović
 Darije Hrovatin kao odvjetnik Edo Rudanović
 Zvonko Mihovec
 Dragan Marinković
 Majumi Kaptei kao natjecateljica Yamada Hanako
 Anastazija Kaptelova kao natjecateljica Gregora
 Mirna Medaković kao Mala Kučina
 Joe Solucco kao inspektor Kuruzo, CSI Miami

Vanjske poveznice

Hrvatske humoristične serije
Televizijske serije iz 2016.

Naknadno (televizijska serija)


සීතාවක රාජධානියයේ රජෙකු වන රාජසුරිය රජු පළමුවන රාජසිංහ රජගේ මුණුබුරෙකි.ඔහු 1593 රජ වන්නේ මහා බිසෝ බණ්ඩාර දේවිය ගේ උපකාරයේනි.නමුත් I රාජසිංහ රජුට හිතවත්ව සිටි  අරිට්ඨ කී වෙණ්ඩු පෙරුමාල් කුමන්ත්‍රණ කොට ඔහු මරා දැමිය.

රාජසුරිය රජු


Jaguar XKSS er en Jaguar D-Type sportsvogn til almindelig vej, der oprindelig blev bygget i 1957.

Der var oprindeligt planlagt en produktion på 25 stk. Jaguar XKSS. Om aftenen den 12. februar 1957 udbrød der imidlertid en brand på Browns Lane, som ødelagde de ni biler, der allerede var blevet færdiggjort eller endnu var under produktion. De resterende 16 XKSS-biler, der endnu ikke var bygget, blev efter branden færdigbygget og herefter solgt i USA.

I marts 2016 annoncerede Jaguar, at man ville færdiggøre den oprindelige ordre på 25 biler fra 1957, ved at bygge de 9 manglende biler, der gik til i branden.
 De endelige biler fik en pris på £1,4 mio.

Referencer

XKSS
Biler introduceret i 1957
Biler fra 1950'erne

Jaguar XKSS


Alikvot je roman iz 2014. suvremene hrvatske književnice Jasne Horvat. Struktura roman tematizira "dijeljenje bez ostatka" te čitatelju pruža neuobičajno slojevito književno putovanje. Roman je dopunjen bilješkom o tekstu, tabličnim i kartografskim pirlozima te Manifestom aksiomatske književnosti kojim književnica određuje svoju autorsku poetiku srodnu oulipovskim istraživanjima "potencijala književnosti". Kao i većina drugih autoričinih tekstova, Alikvot spaja svijet znanosti i svijet umjetnosti, a spojnica ovih dvaju svjetova može se pronaći u savršenom skladu brojeva. Kako bi do kraja dosljedno interpretirala pojam "dijeljenja bez ostatka", književnica poseže za primjerima koji "alikvote" koriste u glazbi, slikarstvu, kemiji pa čak i u ideji kršćanstva. Pripovijedanje o pojedincima koji se "predaju bez ostatka" književnica je ostvarila pripovijedanjem u isječcima o "fraktalima života odabranih pojedinaca koji su se bez ostatka predali vlastitim vizijama i vlastitu vremenu".

Bilješke

Vanjske poveznice
 Alivot,  (ulomak)

Hrvatski romani

Alikvot


Gold Star mothers are women entitled to display a gold star on a service flag as the mother, stepmother, adoptive mother or foster mother of a United States Armed Forces member that died while engaged in action against an enemy recognized by the Secretary of Defense.

Gold Star Mothers may also refer to:

American Gold Star Mothers, an organization for Gold Star mothers
Gold Star Mothers National Monument, a proposed national monument commemorating the sacrifices of Gold Star mothers

See also
 Gold Star Lapel Button, United States official decoration for direct next of kin of service members who died in armed hostilities
 Gold Star Fathers Act of 2014, proposed US law to expand preferred eligibility for federal jobs to the fathers of certain disabled or deceased veterans
 Gold Star Wives of America, nonprofit organization supporting spouses and children of service members who died in World War II

Gold Star Mothers


انخفاض غلوكوز الدم (بالإنجليزية:Diabetic hypoglycemia) هو حالة خطيرة ومهددة للحياة عند مرضى داء السكري تتجلى بانخفاض مستوى سكر الدم لأقل من 60 مغ/دل مع ظهور أعراض ودية وعصبية عند المريض وتتطلب تدخلاً طبيًّا إسعافيًّا عاجلاً.

تحدث هذه الحالة عمومًا نتيجة تلقي المعالجة الخافضة للغلوكوز بشكل لا يلائم الحاجة الفيزيولوجية ما يسبب انخفاض قيمته دون الحد الطبيعي.

التعريف
القيمة المستخدمة بشكل شائع لتحديد انخفاض غلوكوز الدم هي 70 مغ/دل (3.9 ممول/ل)، وعند مريض السكري يمكن أن تحدث أعراض نقص غلوكوز الدم عند قيم أعلى من السابقة، أو أنها لا تظهر حتى مع وجود قيم أخفض. تستخدم بعض الكتب الدراسية التمريضية أو التي تتحدث عن الرعاية السابقة للمستشفى المدى 80 مغ/دل حتى 120مغ/دل (4.4 ممول/ل إلى 6.7 ممول/ل). تتزايد هذه التباينات في القيم بسبب عدم دقة مقاييس غلوكوز الدم عند القيم المنخفضة بالإضافة إلى إمكانية تغير قيمة غلوكوز الدم بسرعة.

العلامات والأعراض
يمكن أن يكون انخفاض غلوكوز الدم خفيفًا وعندها يتمكن المريض بسهولة من تحديد المشكلة ويعالجها بتناول كمية من الكربوهيدرات أو شربها، أو تكون الحالة شديدة تسبب فقدان الوعي ما يتطلب إعطاء الديكستروز الوريدي أو حقن الغلوكاجون. فقدان الوعي الناجم عن انخفاض الغلوكوز الشديد واحد من أشكال السبات السكري. واحدة من التعريفات المستخدمة لوصف انخفاض غلوكوز الدم الشديد «حالة من انخفاض غلوكوز الدم يحتاج المريض فيها المساعدة للتعامل معها». تفاقم حالة عدم الوعي لانخفاض غلوكوز الدم المشكلة.

تشمل أعراض انخفاض غلوكوز الدم في الحالات الأعراضية أعراض انخفاض الغلوكوز العصبية والأعراض الودية (تفعيل مستقبلات الأدرينالين ما يؤدي إلى تسرع القلب على سبيل المثال) والأعراض البطنية. يمكن أن تكون الأعراض والتأثيرات خفيفة أو معتدلة أو شديدة اعتمادًا على مدى انخفاض الغلوكوز وعوامل أخرى متنوعة. يمكن في حالات نادرة أن يؤدي انخفاض غلوكوز الدم إلى تأذي الدماغ أو الموت. تُعزى نسبة 2-4% من وفيات مرضى الداء السكري من النمط الأول إلى انخفاض غلوكوز الدم.

يمكن أن يحدث ارتفاع في غلوكوز الدم محرض بانخفاض الغلوكوز وهو تظاهر غير متوقع يعرف باسم تأثير سوموغي.

العلاجات

تناول الغلوكوز عبر الفم
يمكن رفع غلوكوز الدم خلال دقائق ليصل إلى القيم الطبيعية من خلال استهلاك 15-20 غرام من الكربوهيدرات، ويجب تجنب الإفراط في تناول السكريات إذا كان هذا ممكنًا. يمكن تناول الكربوهيدرات أو شربها في حال كان المريض واعيًا وقادرًا على البلع. هذه الكمية من الكربوهيدرات موجودة في 100-120 مل من عصير البرتقال أو التفاح أو العنب أو 120-150 مل من الصودا العادية (لا صودا الحمية)، أو شريحة من الخبز، أو أربع قطع بسكويت صغيرة، أو حصة من النشويات. يُهضَم النشاء سريعًا ليعطي الغلوكوز لكن إضافة الدسم أو البروتين يؤخر الهضم. يجب التمعن بمكونات الطعام المتناول فعصير الفاكهة يحوي نسبة عالية من الفركتوز الذي يتطلب وقتًا أطول لرفع غلوكوز الدم مقارنة بمحلول الديكستروز. بعد المعالجة، يجب أن تتحسن الأعراض خلال 5-10 دقيقة ويستغرق التعافي التام 10-20 دقيقة. لا تساعد المعالجة المفرطة على التسريع في استعادة مستوى غلوكوز الدم الطبيعي وتسبب ارتفاع غلوكوز الدم اللاحق الذي سيحتاج إلى المعالجة. يجب الاستمرار بمراقبة غلوكوز الدم بعد المعالجة الأولية لأن جرعة الأنسولين التي سببت انخفاض الدم ستواصل عملها على خفض غلوكوز الدم.

الغلوكوز الوريدي
إذا كان الشخص غير قادر على تناول جيل الغلوكوز فمويًا كما في حال فقدان الوعي أو النوبات الصرعية أو تبدل الحالة العقلية، عندها يفتح المسعف خطًا وريديًا محيطيًا أو مركزيًا ويعطي المريض محلول الديكستروز والسالين. تسمى محاليل الديكستروز تبعًا لتراكيزها، والتراكيز المتوفرة ديكستروز 5% و10% و25% و50%. تستخدم التراكيز 5% و10% الموجودة عادة في أكياس مزودة بمحقن عند الأطفال الرضع أو لتأمين وسط سائل لإعطاء الأدوية. يسبب الديكستروز بالتراكيز 25% و50% التنخر النسيجي بسبب فرط حلوليته ويعطى فقط عبر خط وريدي آمن، إذ يسبب أي تسرب إلى الأنسجة تنخرًا فيها. من الأفضل إعطاء الديكستروز 10% عند الأطفال دون 14 عامًا. ويمكن استخدام التراكيز الأكبر عند الأطفال في حال تأمين خط وريدي عظمي.

الغلوكاجون

الغلوكاغون هرمون قادر على معاكسة التأثير الاستقلابي للأنسولين بسرعة في الكبد مؤديًا لتحلل الغلوكوجين إلى غلوكوز يُطلَق في الدم. يمكن للغوكاغون رفع سكر الدم بمقدار 30-100 مغ/دل خلال دقائق في أي من حالات انخفاض غلوكوز الدم المسبب بالأنسولين (متضمنةً جميع حالات انخفاض غلوكوز الدم عند مرضى السكري).

انظر أيضًا
 داء السكري
 نقص سكر الدم

مراجع

وصلات خارجية
 انخفاض غلوكوز الدم

إسعاف أولي
سكري
طوارئ طبية

انخفاض غلوكوز الدم


Tijelo od laži (eng. Body of Lies) je američki akcijsko-špijunski film Ridley Scotta iz 2008. godine. U glavnim ulogama nastupaju Leonardo DiCaprio, Russell Crowe i Mark Strong. Radnja je smještena na Bliskom istoku, a prati pokušaje hvatanja terorista "al-Saleema" koje provode CIA i jordanske obavještajne službe. Frustrirani neuhvatljivom metom, razlike u pristupima operaciji hvatanja mete otežavaju odnose između operativca CIA-e, njegovog nadređenog i čelnika jordanskih obavještajnih službi.

Scenarij koji je napisao William Monahan, temeljen na istoimenom romanu Davida Ignatiusa, dočarava suvremenu napetost između zapadnih i arapskih društava i uspoređuje učinkovitost tehnoloških i ljudskih protuobavještajnih metoda. Film je snimljen u velikoj mjeri na lokacijama u Sjedinjenim Državama i Maroku, nakon što su vlasti u Dubaiju odbile dati dopuštenje da se tamo snima zbog političkih tema. Kamera u filmu nastojala je naglasiti kontrast između zlata i prašine pustinje i arapskih gradova, plave i sive birokracije i Washingtona. Sukladno tome, korišteno je prirodno svjetlo, gdje god je to bilo moguće. Marc Streitenfeld je skladao glazbu za film.

Kritičari su hvalili Scottovu režiju i vizualni stil, ali kritizirali su njegovo formulaično rukovanje pričom i korištenje elemenata iz špijunskog žanra, kao što su visinske nadzorne snimke sa špijunskih zrakoplova. Film je objavljen u Sjedinjenim Državama 10. listopada 2008. godine.

Radnja

Roger Ferris (Leonardo DiCaprio) je CIA-in operativac u Iraku koji je u potrazi za teroristom znanim kao al-Saleem (Alon Abutbul). Tamo upoznaje Nizara (Mehdi Nebbou), člana terorističke organizacije koji je spreman dati informacije u zamjenu za azilom u Sjevernoj Americi.

Unatoč prigovorima svog nadređenog, Eda Hoffmana (Russell Crowe), Ferris pristaje na Nizarove zahtjeve. Nizar je iskorišten kao pijun u raskrinkavanju ostatka njegove ćelije; međutim Nizara uhvate te je Ferris prisiljen ubiti ga kako Nizar ne bi odao njegov identitet te identitet njegovog suradnika, Basama (Oscar Isaac). Razljućen Hoffmanovom indiferentnošću prema informacijama koje mu je Nizar dao, Ferris skupa s Basamom ide potražiti sigurnu kuću u iračkom Baladu, za koju im je Nizar rekao.

Tamo Ferris primijeti kako neki čovjek pali snimke i pokušava se infiltrirati, ali je otkriven. U posljedičnoj pucnjavi i potjeri, Ferrisov i Basamov terenac je pogođen RPG-om. Ferris i nešto snimki se uspjeva spasiti prijevozom helikopterom, dok je Basam ubijen u eksploziji.

U međuvremenu, nepoznati teroristi u UK-u planiraju napade po Manchesteru slijedeći primjer eksplozije autobusa u Sheffieldu, ali se namjerno raznesu u trenutku upada policije u njihov stan. Nakon oporavka od zadobivenih ozljeda, Ferris je prebačen u Jordan kako bi otamo nastavio potragu za al-Saleemom. Tamo se Ferris susreće i dogovori suradnju s Hani Salaamom (Mark Strong), šefom jordanskih obavještajnih službi.

Zahvaljujući podacima koje je Ferris uspio izvući iz sigurne kuće u Baladu, Hoffman je pronašao al-Saleemovu sigurnu kuću u Jordanu te naređuje Ferrisu da je nadzire. Istovremeno, Hoffman organizira, bez Ferrisova znanja, "malu operaciju" u lokalnoj obavještajnoj podružnici. Ferrisov podređeni u CIA-i, Skip (Vince Colosimo), mu identificira lokalnog prikrivenog agenta, Ziyada Abishija (Ali Khalil).

Terorist iz sigurne kuće ubrzo raskrinkava Abishija. Nakon toga, terorist žuri informirati svoje kolege iz sigurne kuće, ali Ferris ga uhvati i ubije na mjestu koje bi impliciralo da je smrt rezultat pljačke pošle po zlu. Salaam (kroz svoje kanale) potvrđuje ovu teoriju teroristima u sigurnoj kući.

Ferris je otkrio Hoffmanovu "malu operaciju" te ga izvrijeđa i govori mu da je zaustavi jer može minirati i narušiti integritet operacije. Dok se nalazi u bolnici, gdje mora primiti injekcije protiv bjesnoće zbog ugriza pasa tokom ubijanja terorista, Ferris upoznaje medicinsku sestru Aišu (Golshifteh Farahani) i razvija romantične osjećaje prema njoj. U Europi se dogodio novi bombaški napad, u Amsterdamu, odnijevši 75 života.

Prepoznavši jednog od članova sigurne kuće kao bivšeg sitnog kriminalca Mustafu Karamija (Kais Nashif), Salaam odvodi Karamija u pustinju i regrutira ga, prijeteći mu da će ga označiti kao njihovog suradnika ako ne bude surađivao. Hoffman zahtjeva od Salaama da mu prepusti Karamija, ali on to odbija, vjerujući da će mu Karami donijeti veliku nagradu poslije. Bez znanja Ferrisa i Salaama, Hoffman u suradnji sa Skipom organizira otmicu Karamija.

Karami uspije pobjeći Skipu te alarmira svoje prijatelje u sigurnoj kući da ih se promatra te je oni napuste. Skip je potom uhvaćen i doveden na jedno od smetlišta u gradu. Tamo se susreću Ferris i Salaam te ga Salaam optužuje da je znao za otmicu Karamija, upirući prst na Ferrisovu dvoličnost s njim kao razlogom za uništenje sigurne kuće te ga protjeruje iz Jordana.

Ferris se nalazi s Hoffmanom u Washingtonu te njih dvojica razviju novi plan hvatanja al-Saleema. Sumnjajući da se al-Saleemov motiv više ponos nego ideologija, lažiraju teroristički napad i smještaju Omaru Sadikiju (Ali Suliman), nevinom jordanskom arhitektu, odgovornost za napad, nadajući se da će al-Saleem izaći iz sjene i stupiti u kontakt s njim. al-Saleem je vidio napad na TV-u i nasjeo.

Salaam poziva Ferrisa natrag u Jordan i podijeli mu svoju sumnju da je Omar Sadiki terorist, ali Ferris glumi indiferentnost. Ferris poslije pokušava spasiti Sadikija od al-Saleemovih ljudi, ali ne uspijeva te u potjeri Skip izgubi život nakon sudara. Na ispitivanju, Sadiki niječe ikakvo saznanje o napadu, a poslije je nađen pretučen i ubijen.

Ferris se poslije vraća u stan i saznaje da je Aiša oteta. U očaju zatraži Salaamovu pomoć, priznajući mu lažiranje napada i terorističke ćelije Omara Sadikija. Salaam mu odbija pomoći zato što mu je Ferris lagao o svemu tome.

Ferris se ponudi otmičarima kao zamjena za Aišu te je doveden u pustinju, dok Hoffman sve nadgleda preko preko dronova. Ferris se odjednom nađe okružen terencima, koji kruže oko njega stvarajući oblak prašine prije nego što ga pokupe. Prašina blokira Hoffmanov nadzor tako da on ne može utvrditi u kojem se terencu, koji sad idu u različitim smjerovima, nalazi Ferris.

Ferris je prebačen u Siriju, gdje ga ispituje al-Saleem osobno. Kada Ferris upita al-Saleema za Aišu, on mu kaže da mu je netko lagao i smjestio mu.

Nakon toga Ferris ugleda Karamija i govori al-Saleemu da postoji krtica u njegovoj organizaciji koja radi za njega, stoga Ferris zaključuje da al-Saleem radi za njega. al-Saleem mu ne povjeruje, prebije ga, uključuje kameru i naređuje njegovo pogubljenje.

Salaam i njegovi ljudi dolaze u zadnji tren i spašavaju Ferrisa. al-Saleem je uhićen i odveden vlastitim terencem kojeg vozi Marwan Se-Kia, Salaamova desna ruka.

Salaam posjećuje Ferrisa u bolnici, priznajući mu da je lažirao Aišinu otmicu i vođenje Ferrisovog hvatanja od strane al-Saleema, koristeći Karamija kao sponu. Rezigniran svime, Ferris daje otkaz i odlazi se vidjeti s Aišom.

Glumačka postava
Leonardo DiCaprio kao Roger Ferris, operativac u CIA-inoj bliskoistočnoj podružnici, kasnije šef CIA-ine podružnice u Jordanu
Russell Crowe kao Ed Hoffman, šef CIA-ine bliskoistočne podružnice i Ferrisov nadređeni
Mark Strong kao Hani Salaam, šef jordanskih obavještajnih službi
Golshifteh Farahani kao Aiša, medicinska sestra u Ammanu i Ferrisova djevojka
Oscar Isaac kao Basam, CIA-in terenski operativac i Ferrisov bliski suradnik u Iraku
Ali Suliman kao Omar Sadiki, jordanski arhitekt koji je niže rangirani Al-Kaidin financijer i CIA-in mamac u hvatanju al-Saleema
Alon Abutbul kao al-Saleem, vođa nezavisne terorističke grupe bazirane u Jordanu, koja surađuje s Al-Kaidom
Vince Colosimo kao Skip, CIA-in terenski operativac u Jordanu
Simon McBurney kao Garland, računalni genijalac unajmljen od CIA da vodi njene crne operacije
Mehdi Nebbou kao Nizar, bivši jezikoslovac, Al-Kaidin operativac i neuspješni prebjeg
Michael Gaston kao Holiday, Ferrisov prethodnik kao šef CIA-ine podružnice u Jordanu
Kais Nashif kao Mustafa Karami, bivši sitni kriminalac koji je član Al-Kaidine ćelije pod vodstvom al-Saleema, poslije radi kao Salaamov doušnik
Jamil Khoury kao Marwan Se-Kia, jordanski obavještajac i tjelohranitelj Hani Salaama
Lubna Azabal kao Cala, Aišina sestra
Ghali Benlafkih i Youssef Srondy kao Rowley i Yousef, Aišini nećaci
Ali Khalil kao Zayed Ibishi, CIA-in lokalni agent u Ammanu, sudjeluje u Hoffmanovoj tajnoj operaciji
Annabelle Wallis kao Salaamova pratnja u baru
Michael Stuhlbarg kao Ferrisov odvjetnik

Carice van Houten je dobila ulogu Rogerove žene Gretchen Ferris, ali sve njene scene su izbrisane i ne pojavljuje se u konačnoj verziji filma.

Teme
Ridley Scott je prethodno snimio film koji se također bavi temom sukoba zapadnih i arapskih civilizacija, Kraljevstvo nebesko, radnje smještene u doba Križarskih ratova. Tijelo od laži se nastavlja na tu temu kroz kontekst modernih obavještajnih operacija i terorizma.

Radnja filma stavlja dva potpuno različita lika na istu stranu. Ferris, CIA-in čovjek na terenu, posvećeni je Arabist tečnog jezika; oslanja se na povjerenje, lokalno znanje i ljudsku inteligenciju. Hoffman, njegov nadređeni, koji se nalazi kod kuće u Washingtonu i u CIA-inom sjedištu u Virginiji, je više Makijavelist: telefonski odobrava obmane, dvostruke prijevare i nasilje te je totalno beskrupulozan. Magazin The New Yorker ga je opisao kao "pohlepnu, američku domaću životinju - nakaznog korisnika modernih medija, koja uvijek jede".

Na početku filma, Hoffman objašnjava svojim nadređenima da su teroristi svojim povratkom na netehnološku metodu komunikacije učinili beskorisnim visoko specificirane alate koje CIA koristi, što povećava vrijednost Ferrisovih metoda rada na osnovu ljudske inteligencije. Teroristi izbjegavaju mobitele i računala, preferirajući komunikaciju licem u lice i šifrirane pisane poruke. Suprotno od njih, Amerikanci koriste sofisticiran način komunikacije (Hoffman i Ferris redovito pričaju preko mobitela) i nadzora (špijunski avioni s velikih visina pružaju različite kutove gledišta). David Denby iz The New Yorkera je rekao da Scott zapravo sugerira kako CIA ima tehnologiju, ali nema ljudsku inteligenciju da bi se na pravi način borila protiv terorizma na Bliskom istoku. Unatoč Hoffmanovoj udaljenosti, udarci i neplanirane posljedice njegovih planova se često manifestiraju na Ferrisu. Ta razlika je naglašena kada Ferris, trpeći oslabljeni kredibilitet, ranjene kolege i osobni rizik, biva podsjećen od Hoffmana da su oni "organizacija koja je orijentirana samo na uspjehe".

Izvori

Vanjske poveznice

Američki filmovi 2000-ih

Tijelo od laži (2008.)


Greenwood County is the name of two counties in the United States:

 Greenwood County, Kansas
 Greenwood County, South Carolina

See also
 Greenwood (disambiguation)

Greenwood County