Zilpha Drew Smith, née le  à Pembroke dans l'État du Massachusetts et morte le  à Boston, est une réformatrice sociale américaine qui fut une figure majeure de l'action sociale et de son organisation aux États-Unis et plus particulièrement au sein de la ville de Boston.

Biographie

Jeunesse et formation

Zilpha Drew Smith est la seconde fille et la troisième des six enfants du charpentier et voilier Silvanus Smith, et de la suffragette et abolitionniste . Ses parents sont des descendants des Pères pèlerins du Mayflower. Après la naissance de Zilpha Drew Smith, la famille Smith quitte Pembroke pour s'installer à Boston, où Silvanus Smith crée un chantier naval. Les parents Smith ont, l'un comme l'autre, sensibilisé leurs enfants aux problèmes sociaux tels que l'abolition de l'esclavagisme, le droit de vote des femmes, la tolérance religieuse et leur donne quatre règles de vie : la valeur du travail, l'attachement à la famille, les droits de l'homme et le souci du bien commun. Cette éducation prépare Zilpha Drew Smith pour tenir un rôle central dans le mouvement de reformes sociales de la Progressive Era.

Zilpha Drew Smith suit sa scolarité à la  puis à la , devenue en 1960 le  dont elle sort diplômée en 1868

Carrière

Premier pas dans la vie active
Zilpha Drew Smith commence sa carrière professionnelle comme télégraphiste, pour le  de Boston. Ce poste révèle ses capacités d'organisation, de précision, du souci du détail qui seront une marque de sa tournure d'esprit. Sa vie professionnelle ne l'éloigne pas pour autant de la vie sociale, comme sa mère et sa sœur Frances,   elle  est bénévole au sein d'une organisation coopérative caritative de Boston. Puis, elle est engagée pour intégrer une équipe chargée de la révision de l'index de la cour d'homologation des droits successoraux du comté de Suffolk. Pendant le grand incendie de Boston de 1872, elle se porte volontaire pour secourir les victimes, puis elle aide les personnes qui sont en grande précarité du fait de cet incendie.

L'Associated Charities of Boston

En 1879, l' ou ACB l'embauche comme responsable de la tenue de son registre. L'ACB est une association nouvellement créée notamment par le juge de Boston  et l'écrivaine Annie Adams Field qui en est la première présidente, organisation dont la mission est de coordonner et d'enregistrer les différentes actions des organismes de bienfaisance de la ville de Boston. Ce genre d'action de coordination et d'organisation de la bienfaisance est dans l'air du temps, et Boston fait partie des premières villes à ce lancer dans cette approche de l'action sociale. La tenue du registre permettait de vérifier si les familles indigentes avait fait l'objet de la visite de ce qu'on appelait à l'époque un , la suite de la visite en termes d'aides financières et autres pour répondre aux besoins de la famille, et s'il n'y avait pas eu chevauchement de plusieurs intervenants. Le registre, a pour fonction également de recueillir les diverses enquêtes sociales. L'un des buts l'ACB est d'assurer la cohésion sociale de la ville par le développement de la solidarité.

En 1884, Zilpha Drew Smith est nommée directrice du service du bureau d'enregistrement et la même année, elle présente son organisation des friendly visitors à la réunion annuelle de la  qui se tient à Saint Louis.  Elle y explique que son organisation est basée sur une coordination entre les diverses organisations de bienfaisance de la ville de Boston, en faisant appel à la coopération des églises, des services publics, des philanthropes et d'autres organisations privées.

En 1886, Zilpha Drew Smith est nommée secrétaire générale de l'ACB. S'appuyant sur les écrits de Josephine Shaw Lowell, elle professionnalise le rôle des friendly visitors par l'augmentation du nombre de salariés et par l'établissement de programmes de formation professionnelle. Les employés salariés ont pour fonction d'être responsables sur le plan administratif des secteurs d'intervention, d'animer les bénévoles, d'assurer les premières enquêtes sociales des familles concernées, de servir d'interface entre les diverses parties prenantes de leur secteur et de former les bénévoles. Elle organise également des groupes de rencontres entre salariés et bénévoles pour partager leurs expériences, analyser les points d'amélioration, tirer les leçons des échecs. Ces groupes se tiennent sous la supervision de  Zilpha Drew Smith qui a conscience que les intervenants ne peuvent être laissés à eux-mêmes, qu'ils ont besoin de guidance et d'une relation d'aide pour améliorer leurs prestations. Avec Charles Birtwell de la Boston Children's Aid Society (BCAS), elle crée en 1888 le  , où les travailleurs sociaux de différents organisations peuvent échanger leurs expériences professionnelles. Grâce à sa gouvernance , l'ACB devient un exemple du renouveau de l'action sociale américaine, de nombreux responsables viennent visiter l'association pour comprendre, étudier ses méthodes, dont Mary Richmond, qui deviendra une ses amies intimes. Quand elle est interrogée sur la raison de la réussite de ses innovations, elle répond .

La Boston School for Social Workers
En 1904, après avoir pris sa retraite de l'ACB, Zilpha Drew Smith devient la directrice adjointe de la nouvelle  créée sur ses recommandations par l'université Harvard et la , établissement qui propose une cycle de formation s'étant sur une année. Programme qui est repris par la New York School of Philanthropy, établissement où Zilpha Drew Smith donne une conférence en 1908 au titre de  qui inspirera le livre Social Diagnosis de Mary Richmond paru en 1917. Le cursus de la Boston School for Social Workers s'adresse à des hommes et des femmes et s'appuie sur la présentation et l'analyse de cas. Elle fait venir des conférencières comme Florence Kelley et Lillian Wald. Parmi ses responsabilités, Zilpha Drew Smith assure des études de cas dans les classes qui éprouvent des difficultés.

Vie Privée
En 1918, Zilpha Drew Smith se retire définitivement de la vie professionnelle. Elle passe son temps aussi bien en parcourant la campagne de la Nouvelle Angleterre qu'en allant à des concerts ou au théâtre. En 1924, elle devient membre de la Society of Mayflower Descendants.

Zilpha Drew Smith décède en 1926 des suites du développement d'une arthérosclérose. Après ses funérailles selon le rite unitarien, elle est inhumée au Mayflower Cemetery (en) de Duxbury dans le comté de Comté de Plymouth (Massachusetts).

Archives
Les archives de Zilpha Drew Smith sont déposées et consultables auprès de la bibliothèque de la

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

Notices dans des encyclopédies et manuels de références

 ,
 ,
 ,

Articles

 ,

Articles connexes

 Edith Abboth
 Mary Richmond
 Josephine Shaw Lowell

Liens externes

Naissance en janvier 1851
Naissance dans le comté de Plymouth (Massachusetts)
Décès en octobre 1926
Réformatrice sociale
Décès à Boston
Travail social
Décès à 75 ans

Zilpha Drew Smith


An Sasa shimidzuana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tomitaro Makino. An Sasa shimidzuana in nahilalakip ha genus nga Sasa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sasa

Sasa shimidzuana


Penny Fuller, née le  à Lumberton (Caroline du Nord), est une actrice américaine.

Biographie

Filmographie
 1972 : Women in Chains (télévision)
 1973 : Applause (téléfilm)
 1976 : Les Hommes du président ()  : Sally Aiken
 1980 : Amber Waves : Fern Jensen
 1982 : The Elephant Man (téléfilm)
 1982 : Un piano pour Madame Cimino () (téléfilm)
 1982 : Lois Gibbs and the Love Canal : Jeannie Kolchak
 1983 : Intimate Agony : Joanna
 1992 : Quantum Leap : Jane Lindhurst
 1984 : L'Amour brisé () : Judith Peterson
 1984 : Cat on a Hot Tin Roof : Mae
 1986 : As Summers Die : Marci Holt
 1986 : George Washington II: The Forging of a Nation : Eliza Powel
 1987 : The Two Mrs. Grenvilles : Cordelia Grenville Hardington
 1989 : Fire and Rain : Mrs. Hamilton
 1991 : Lies Before Kisses : Katherine
 1991 : False Arrest : Marilyn Redmond
 1992 : Miss Rose White : Kate Ryan
 1992 : Baby Snatcher : Ruth Benson
 1993 : Rio Shannon : Beatrice Minister
 1993 : Star : Olivia Wyatt
 1993 : Les Allumés de Beverly Hills () : Mrs. Margaret Drysdale
 1993-94 : Melrose Place : Marilyn Carter
 1993-94 : The Gift of Love : Leora
 1995-96 : All My Children : Lois
 1995-96 : Shadow Conspiracy :
 2000  : La Couleur de l'amour () : Madeleine Porter
 2004 : King of the Corner : Mrs. Hargrove
 2014 : James McNeill Whistler and the Case for Beauty : Anna Whistler (voice)
 2021 : Strawberry Mansion :  Arabella Isadora

Comédies musicales
 1962 : The Moon Besieged
 1963-67 : Barefoot in the Park
 1966 : Cabaret
 1970 : Applause
 1976 : Rex

Distinctions et récompenses
Penny Fuller a été nommée aux Emmy Awards à 6 reprises, et a remporté le Primetime Emmy Award de la meilleure actrice dans un second rôle dans une mini-série ou un téléfilm en 1982 pour le rôle de Mrs. Kendal dans The Elephant Man.

Notes et références

Liens externes

Actrice américaine
Naissance en juillet 1940
Naissance à Lumberton (Caroline du Nord)

Penny Fuller


Inhibitor or inhibition may refer to:

Biology
 Enzyme inhibitor, a substance that binds to an enzyme and decreases the enzyme's activity
 Reuptake inhibitor, a substance that increases neurotransmission by blocking the reuptake of a neurotransmitter
 Lateral inhibition, a neural mechanism that increases contrast between active and (neighbouring) inactive neurons
 Inhibitory postsynaptic potential, a synaptic potential that decreases the firing of a neuron

Chemistry
 Corrosion inhibitor, a substance that decreases the rate of metal oxidation
 Reaction inhibitor, a substance that prevents or decreases the rate of a chemical reaction
 Polymerisation inhibitor, a substance that inhibits unwanted polymerisation of monomers

Psychology
 Cognitive inhibition, the mind's ability to tune out irrelevant stimuli
 Inhibitory control,  a cognitive process that permits an individual to inhibit their impulses
 Inhibition of return, a feature of attention
 Latent inhibition, a term used in classical conditioning
 Memory inhibition, processes that suppress or interfere with specific memories
 Sexual inhibition, reservations relating to sexual practices
 Social inhibition, a conditioned fear reaction to social marginalization or isolation

Media
 Inhibitors, machines in the Revelation Space novels by Alastair Reynolds
 Inhibitions (song), a 2008 single by Swedish band Alcazar
 Inhibition (album), the debut album by alternative rock band Dot Hacker

Other uses
 Inhibition (law)

See also
 Preservative, a substance that inhibits spoilage
 Embalming, the preservation of human remains
 Food preservation, the inhibition of microbial growth in food
 Nuclear poison, an inhibitor of nuclear reactions
 League of Legends, structure which spawns super minions

Inhibitor


Iosif Siegescu (n. 29 august 1873, Secășeni, Caraș-Severin – d. 12 noiembrie 1931, Budapesta) a fost un preot român unit (greco-catolic), deputat de Oravița în Parlamentul de la Budapesta, profesor universitar la Universitatea din Budapesta Facultatea de Științe Umaniste.

A fost succesorul lui Coriolan Brediceanu în funcția de deputat.

Între 1911-1927 a fost profesor de limba și literatura română, iar în anii 1921-1923 decan al Facultății de Litere din Budapesta.

În anul 1915 a fost numit de papa Benedict al XV-lea prelat papal.

Este înmormântat în cimitirul Farkasréti din Budapesta.

Lucrări
A magyarországi románok szt uniója. Tanulm. az egyhtört. köréből. Bp., 1896.
Dosoftei metropolita mint költő., 1899.
A román helyesírás tört., 1906.
Rugăciuni pentru soldați, 1917, trei ediții.

Bibliografie
Discursul deputatului Iosif Siegescu despre chestia română în Camera ungară. Răspunsul ministrului președinte ungar, contele Tisza. Uo., 1917.

Note

Nașteri în 1873
Decese în 1931
Români greco-catolici
Politicieni români
Români din Austro-Ungaria
Filologi români

Iosif Siegescu


Dansegalskab er en dansk stumfilm fra 1917 med instruktion og manuskript af Lau Lauritzen Sr..

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1917

Stumfilm fra Danmark
Kortfilm fra Danmark
Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.

Dansegalskab


St. Erhard und Jakob ist eine evangelisch-lutherische Pfarrkirche im oberfränkischen Rugendorf.

Die Kirche ist den Heiligen Erhard und Jakob geweiht. Sie wurde um 1350 als Kapelle erbaut. Der ursprüngliche Bau wurde später durch ein Langhaus erweitert. Der Patronatsherr Jörg von Waldenfels, zugleich Erbauer des angrenzenden Schlosses, führte 1552 die Reformation ein und die Kirche ist seitdem evangelisch.

Orgel

Das Orgelwerk wurde 1906 durch die Orgelbau-Anstalt von Johannes Strebel, Nürnberg, errichtet. Unter Hinzubau des rückwärtigen Gehäuses wurde es in den Rokoko-Prospekt der Georg Ernst Wiegleb-Vorgängerorgel von 1759 eingebracht. Die Orgel hat 13 Labialstimmen, verteilt auf zwei Manuale und Pedal, mit röhrenpneumatischer Traktur. Ihr Spieltisch steht frei.

2006 restauriert von der Fa. Orgelbau Zeilhuber, Sonthofen.

Disposition:

 Koppeln:
 Normalkoppeln: II/I, I/P, II/P
 Superoktavkoppel: I

Literatur

 Helmuth Meißner: Die Kirche von Rugendorf. Sonderdruck aus: Geschichte am Obermain. Colloquium Historicum Wirsbergense. Band 13, Jahrbuch 1981/82.

Weblinks

Einzelnachweise

Rugendorf
Rugendorf
Baudenkmal in Rugendorf
Rugendorf
Rugendorf
Rugendorf
Rugendorf

St. Erhard und Jakob (Rugendorf)


Cowell Battery je naselje na otoku Hassel u blizini Saint Thomasa na Američkim Djevičanskim otocima . Broj stanovnika naselja i cijelog otoka 2012. godine iznosio je 10 stanovnika. Ime je dobio po britanskom časniku Johnu Claytonu Cowellu iz Kraljevske pješačke pukovnije koji je bio guverner St. Thomasa tijekom britanske okupacije 1801.-1802.

Izvori

Naselja na Američkim Djevičanskim otocima

Cowell Battery


Vaktija (tur. vaktiye, iz arap.) je raspored islamskih molitava za svaki dan i naznaka početka i završetka posta.
Početak namaskih vremena i njihovo trajanje unaprijed određuju za to stručni ljudi u Islamskoj zajednici, točno u minutu. Takav kalendar naziva se vaktija i najčešće obuhvaća razdoblje od jednog mjeseca. Skup vaktija za svaki pojedini mjesec islamskog kalendara naziva se takvim.

Izvori

Islam

Vaktija


තලාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ,  උතුරු මැද පළාතේ,   අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ, පිහිටි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයකි.

ජනගහනය
තලාව ප්‍රදෙශිය සභවට අයත් ග්‍රම සෙවා වසම් 59 ක් ඇත එහි ජනගහනයෙ 120 607ක් ජිවත්ව සිසිටිනවා

ආර්ථිකය

ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක

මූලාශ්‍ර
 Divisional Secretariats Portal

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කය

තලාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය


Viy (Вий) Nikolay Gogol'un aynı adlı eserinden uyarlanan Mosfilm stüdyolarında 1967 yılında çekilmiş Sovyet  korku filmi. Film Sovyetler Birliği'nin ilk korku filmlerinden biridir. Uygulanan teknik ve efektlerle, kullanılan kostümlerle oldukça başarılı olan film halen izlenebilen, eskimeyen bir film özelliği taşımaktadır.

Konu
Koma Ukrayna'da Kiev civarlarında bir manastırda öğrenim gören öksüz bir Kazak öğrencidir. Manastır tatil olunca iki arkadaşıyla beraber okuldan ayrılır. Bütün okul öğrencileri gibi onlar da sürekli haylazlık peşinde koşan öğrencilerdir. Yolculukları sırasında konaklayacak bir ev ararlarken yaşlı bir kadının evine rastlarlar ve orada konaklamak için izin isterler. Yaşlı kadın öğrencilere yatmaları için ayrı ayrı yerler gösterir. Diğerlerini yerleştirdekten sonra Koma'nın yanına gelir ve onu kontrolü altına alır. Koma kadının cadı olduğunu anlasa da elinden artık bir şey gelmez. Koma ve cadı bir müddet havada uçarlar. Yere inince Koma cadıya vurmaya başlar. Cadı ağır bir biçimde yararlanır ve güzel, genç bir kıza dönüşür. Koma korkuyla manastıra döndüğünde baş rahibin zaten kendini beklediğini görür. Yakın bir köyün zengin bir sakininin kızı dövülerek ağır bir şekilde yaralanmıştır ve babasına manastırda yaşayan Koma'nın başında 3 gün dua etmesini istediğini söylemiştir. Köy'den gelen kişiler efendilerinin isteğini baş rahibe iletir ve hediyeler karşılığında baş rahip de Koma'yı onlarla beraber gönderir. Başına gelecekleri anlayan Koma kaçmaya yeltense de başarılı olmaz. Köye geldiklerinde kızın öldüğünü öğrenirler. Köyde sahte bir ağıt hali vardır lakin herkes efendilerinin kızının bir cadı olduğunu bilmektedir. Kızın babası Koma'dan kızının istediği gibi üç gece kilsede kızının cesedi başında dua etmesini ister. Kızının vasiyetini gereçekleştirmezse 300 kırbaç, gerçekleştirirse 300 altın vereceğini söyler. Koma kızın cesedi ile 2 korkunç gece geçirir. Cadı gece olunca tabutundan çıkmakta ve Koma'ya saldırmaktadır ancak Koma cadılara nasıl karşı koyulacağını bilmektedir. Cadı Koma'nın yere çizdiği bir daireyi geçip Koma'ya ulaşamaz. İkinci gecenin sonunda tüm saçları bembeyaz olan Koma tekrar kaçmak ister ama başaramaz. "Bir Kazak hiç birşeyden korkmaz." diyerek kendine moral verir ve 3. gece başlar. Bu gecede cadı Koma'yı öldürmek için vampirler, kurt adamlar gibi yeni misafirler çağırır  ancak onlar da daireyi aşıp Koma'ya yaklaşamaz. Cadı son silahı olan dev Viy'i çağırır. Viy gözlerine bakıldığı an etkisi altına girilen bir devdir. Koma Viy'in gözüne bakar ve onun etkisi altına girer ve kiliseye dolan tüm kurtadam ve vampirler bir anda Koma'ya saldırır ve onu öldürürler.

Oyuncu kadrosu

Dış bağlantılar

 Film hakkında
 Film hakkında
 Gogol'un orijinal hikâyesi

Sovyetler Birliği'nin filmleri
1967 çıkışlı filmler
1960'larda korku filmleri
1960'larda Rusça filmler

Viy (film)


O Batalhão de Intervenção Rápida (, BIR) é uma força militar de elite e uma unidade de combate do exército das Forças Armadas dos Camarões.

A unidade é apoiada pelos Estados Unidos, reporta-se diretamente ao presidente dos Camarões e desempenhou um papel importante na guerra camaronesa e regional contra o Boko Haram. A unidade também foi acusada de torturar e matar detidos em várias de suas bases no norte de Camarões e na Nigéria.

Apoio estrangeiro
O Batalhão de Intervenção Rápida recebeu equipamentos e treinamento dos Estados Unidos e Israel. Na primavera de 2016, o embaixador dos Estados Unidos em Camarões, Michael Hoza, elogiou a unidade, afirmando: "Em seu treinamento, conduta e liderança, o BIR exibiu todos os valores que esperamos em nossas próprias forças armadas - profissionalismo, proteção da população civil , e respeito pelos direitos humanos." Os militares estadunidenses confirmaram que trabalham com o BIR na luta contra o Boko Haram e afirmaram que cerca de 300 do seu contingente militar trabalharam com o Batalhão de Intervenção Rápida em um determinado momento.

Michael Page, um antigo Departamento de Estado dos Estados Unidos e analista de inteligência, descreveu o Batalhão de Intervenção Rápida como um "exército dentro de um exército" camaronês para os Estados Unidos.

Acusações de abusos de direitos humanos
A Anistia Internacional acusou o Batalhão de Intervenção Rápida de torturar detidos, apoiando essas acusações com vídeos vazados de soldados vestindo uniformes do batalhão e torturando detentos. A organização afirmou que os detidos são principalmente homens em idade militar, muçulmanos e de etnia kanuri, mas que mulheres e crianças também foram detidas. Tanto homens como mulheres foram torturados. Detidos torturados testemunharam que soldados norte-americanos estiveram presentes nas bases do batalhão onde foram presos. Todos os anos, desde 2010, o Departamento de Estado dos Estados Unidos emitiu um relatório acusando o Batalhão de Intervenção Rápida de abusos de direitos humanos, incluindo assassinatos e agressões.

Forças armadas dos Camarões

Batalhão de Intervenção Rápida


2013 ඉරාන තානාපති කාර්යාල බෝම්බ පිපිරවීම යනු, 2013 නොවැම්බර් 19 දිනදී ලෙබනනයේ, බේරූට් නගරයෙහි, ඉරාන තානාපති කාර්යාලයය ඉදිරිපසදී සිදුවූ ද්විත්ව මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ පිපිරවීමකි. මරාගෙ මැරෙන බෝම්බකරුවන් දෙදෙනා විසින්, පුද්ගලයන් 23 ක් මරාදමන ලද අතර අවම වශයෙන් වෙනත් පුද්ගලයන් 160 හට තුවාල සිදු කලහ.

ආශ්‍රිත


Lena distrikt er et svensk folkeregisterdistrikt i Uppsala kommun og Uppsala län.

Distriktet ligger ligger i den nordlige del af Uppsala kommune, og det blev oprettet den 1. januar 2016.

Tidligere administrativ inddeling
Frem til 1862 hed området Lena Sogn (Lena socken). Dette år blev de verdslige anliggender overtaget af Lena Landkommune (Lena landskommun), der i 1952 blev lagt sammen med et par nabokommer. Den nye kommune (Vattholma landskommun) blev en del af Uppsala kommun i 1971.

I 1862 blev de kirkelige anliggender overtaget af Lena Menighed (Lena församling). Menigheden var et selvstændigt pastorat frem til 1925. Fra 1975 tilhører Lena Menighed Vattholma pastorat.

Folkebogføringsdistrikter i Uppsala län

Lena distrikt


Eric Lionel Clarke (born 9 April 1933) is a politician in the United Kingdom. He served as Labour Member of Parliament for Midlothian from 1992 until he stepped down at the 2001 general election.

He had been an opposition whip from 1994 to 1997. He served as General Secretary of the Scottish National Union of Mineworkers during the 1984-1985 UK miners' strike and took a proactive role in the care of members' families.

References

External links

1933 births
Living people
National Union of Mineworkers-sponsored MPs
Scottish Labour MPs
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001

Eric Clarke (politician)


NGC 5586 est une entrée du New General Catalogue qui concerne un corps céleste perdu ou inexistant dans la constellation du Bouvier. Cet objet a été enregistré par l'astronome américain Lewis Swift le  .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du NGC

Liens externes

(en) NGC 5586 sur le site du professeur C. Seligman

5586
Constellation du Bouvier
Objet céleste hypothétique

NGC 5586


Atlanta Braves, ABD'nin 1966 yılından beri Atlanta, Georgia şehrinde bulunan ve Major League Baseball liginin National League Doğu Grubu'nda mücadele eden beyzbol takımıdır.

Takım maçlarını 1997 yılından beri Turner Field stadyumunda yapmaktadır.

Şampiyonluklar
 World Series Şampiyonluğu (3) = 1914 • 1957 • 1995
 NL Pennants (9) = 1914 • 1948 • 1957 • 1958 • 1991 • 1992 • 1995 • 1996 • 1999
 Doğu Grubu Şampiyonluğu (11) =	1995 • 1996 • 1997 • 1998 • 1999 • 2000 • 2001 • 2002 • 2003 • 2004 • 2005
 Batı Grubu Şampiyonluğu (5) = 	1969 • 1982 • 1991 • 1992 • 1993

Eski isimler
 Atlanta Braves (1966–)
 Milwaukee Braves (1953-1965)
 Boston Braves (1941-1952)
 Boston Bees (1936-1940)
 Boston Braves (1912-1935)
 Boston Rustlers (1911)
 Boston Doves (1907-1910)
 Boston Beaneaters (1883-1906)
 Boston Red Stockings (1871-1882)

Kaynakça
"Atlanta Braves" ingilizce Wikipedia sayfası

Dış bağlantılar

 Braves resmi site
 Braves-Nation.com
 ChopNation.com

Atlanta Braves


George Burns (født 20. januar 1896, død 9. marts 1996) var en amerikansk skuespiller, komiker og sanger.

Kilder

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra New York
Komikere fra USA
Personer fra New York City

George Burns


The Day After Roswell este o carte despre nave spațiale extraterestre și despre Incidentul OZN de la Roswell. Este scrisă de colonelul american Philip J. Corso cu ajutorul ufologului William J. Birnes. A fost publicată de Pocket Books în 1997, la un an după moartea lui Corso, cu o prefață scrisă de Strom Thurmond. Cartea, scrisă sub forma unor memorii, pretinde că o navă extraterestră s-a prăbușit lângă Roswell, New Mexico, în 1947 și a fost recuperată de Guvernul SUA care a mușamalizat totul.

Potrivit afirmațiilor autorului, cu ajutorul obiectelor recuperate de pe nava extraterestră au fost impulsionate cercetările privind laserul, circuitele integrate, fibra optică etc. Colonelul Corso a mai susținut că lumea a fost "în război" cu extratereștrii. Cartea se încheie cu reproducerea unor informații despre Proiectul Horizon - un plan de anii 1950 al armatei americane de a crea baze  pe Lună.

Când a aflat despre conținutul cărții, Thurmond a cerut ca prefața scrisă de el să fie retrasă, spunând: "Nu cunosc nimic despre nicio "mușamalizare" și nici nu cred că a existat vreuna."

Primire
În 2001, The Guardian a inclus cartea în lista sa  "Top 10 farse literare".

A apărut în lista The New York Times a celor mai bine vândute cărți timp de câteva săptămâni, în lunile iulie și august 1997, dar a avut numeroase recenzii negative.

Referințe și note

Cărți din 1997
Memorialistică
Incidentul OZN de la Roswell
Farse

The Day After Roswell


Hawker Aircraft Limited était un constructeur aéronautique britannique responsable de certains des plus célèbres modèles de l'histoire de l'aviation britannique.

Histoire

Hawker prend ses racines au lendemain de la Première Guerre mondiale, qui a entraîné la faillite de la Sopwith Aviation Company. Le pilote d'essai de Sopwith, Harry Hawker , et trois autres personnes, dont Thomas Sopwith, ont racheté les actifs de Sopwith et formé HG Hawker Engineering en 1920.

En 1933, la société a été rebaptisée Hawker Aircraft Limited et a profité de la Grande Dépression et d'une situation financière solide pour acheter la Gloster Aircraft Company en 1934. L'année suivante, elle a fusionné avec la société de moteurs et d'automobiles Armstrong Siddeley et sa filiale , pour former Hawker Siddeley Aircraft. Ce groupe comprenait également A. V. Roe and Company (Avro).

Hawker Aircraft a continué à produire des conceptions sous son  nom propre dans le cadre de Hawker Siddeley Aircraft, une division de Hawker Siddeley Group à partir de 1955. Le nom de marque "Hawker" a été abandonné, ainsi que ceux des sociétés sœurs, en 1963; le Hawker P.1127 fut le dernier avion de la marque.

L'héritage Hawker a été conservé par la société américaine Raytheon qui a produit des jets d'affaires (dont certains dérivés du 125, dont la conception originale remontait à l'époque de de Havilland) sous le nom de "Hawker". C'était le résultat de l'achat de la gamme de produits de British Aerospace en 1993. Le nom a également été utilisé par Hawker Beechcraft après que les intérêts des avions d'affaires de Raytheon (Hawker et Beechcraft ) ont été acquis par des investisseurs et fusionnés.

Produits

Le premier modèle de Hawker fut le Hawker Humpback (non construit) en décembre 1920. Il fut bientôt suivi par le , le premier prototype, qui vola en juillet 1923. Dans l' entre-deux-guerres , Hawker produisit une gamme de bombardiers et des chasseurs pour la Royal Air Force , produits par Sydney Camm (plus tard Sir Sydney) et de son équipe. Ceux-ci comprenaient le Hawker Hind et le Hawker Hart, qui est devenu l'avion britannique le plus produit dans les années précédant la Seconde Guerre mondiale.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, la société Hawker Siddeley était l'une des entreprises aéronautiques les plus importantes du Royaume-Uni, produisant de nombreux modèles, dont le célèbre avion de chasse Hawker Hurricane qui, avec le Supermarine Spitfire, a joué un rôle déterminant dans la victoire de la bataille d'Angleterre. Au cours de la bataille, les Hawker Hurricane en service étaient plus nombreux que tous les autres chasseurs britanniques réunis et étaient responsables de 55 % de tous les avions ennemis détruits.

Liste

  1923  prototype – premier  design de Hawker, 1 avion construit, J6918
 Hawker Woodcock 1923
  1924
  1924 prototype
 Hawker Horsley 1925
  1925
  1925
  1925
 Hawker Harrier 1927 prototype
  1927
 Hawker Hart 1928

  1928 prototype
  1928
  1928
  1929
 Hawker Osprey 1929
 Hawker Nimrod 1930
 Hawker Fury 1931
 Hawker Fury variants
  1931
  1932
 Hawker Demon 1933
  1934 prototype
 Hawker Hart 1934
 Hawker Hind 1934
 Hawker Hind variants
  1934 prototype
  1935
 Hawker Hurricane 1935

 Hawker Hector 1936
  1937
  1938
 Hawker Tornado 1939
 Hawker Typhoon 1940

 Hawker Tempest 1942

 Hawker F.2/43 Fury 1943 prototype
 Hawker Sea Fury 1944

  1947 prototype
 Hawker Sea Hawk 1947

  1948 prototype
 Hawker P.1072 1950 prototype
 Hawker P.1078 prototype
  1950 prototype
 Hawker Hunter 1951

  1960 prototype

Personnes clés

 Harry Hawker
 Thomas Sopwith

Concepteurs d'avions et ingénieurs

 Sydney Camm

Pilotes d'essai en chef

 Neville Duke

Voir aussi

 Industrie aérospatiale au Royaume-Uni

Bibliographie

 .

 .

Références

Constructeur aéronautique britannique disparu
Constructeur aéronautique ayant son siège au Royaume-Uni
Entreprise de l'armement ayant son siège au Royaume-Uni
Entreprise britannique disparue
Entreprise fondée en 1920
Entreprise disparue en 1935

Hawker Aircraft


لويس غارسيا فيرنانديز (مواليد 6 فبراير 1981 في أوفييدو - إسبانيا) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى إسبانيول الإسباني منذ 2005 في مركز الوسط المهاجم كما يجيد اللعب في مركز المهاجم.

بدياته في ريال مدريد

ولد غارسيا في أوفييدو، أستورياس. بعد يمثلون ثلاثة أندية كلاعب شاب بدأ حياته المهنية مهجع ريال مدريد، ظهر للمرة الأولى مع فريق ريال مدويدc ثم تتقدم في عام 2001 إلى كاستيا في دوري الدرجة الثالثة. لعب أول مباراة له مع الفريق الرئيسي في بطولة كوبا ديل ري.
صدر عن مدريد في عام 2003، وانضم غارسيا ريال مورسيا، مما يجعل له الدوري الأسباني لأول مرة يوم 31 أغسطس وسجل ركلة جزاء في التعادل 1-1 خارج أرضه أمام سيلتا فيغو. أنهى أول موسم له مع 11 هدفا كما ظهر في جميع المباريات.
إسبانيول

في الموسم التالي، وفي عام 2005 وقع عقدا لمدة خمس سنوات مع اسبانيول، لعب 49 مباراة بشكل عام في أول موسم له ووأضاف 14 هدفا، بما في ذلك هدفين في نهائي كأس إسبانيا عام 2006، بعد فوزه 4-1 على ريال سرقسطة. في الصيف التي تلت ذلك، مدد عقده حتى عام 2012.غارسيا، غارسيا، وتشكيل شراكة هجومية هائلة مع راؤول تامودو (سجلو 67 هدفا في الدوري 2005-2008)، ساهم برصيد خمسة أهداف خلال جولة النادي 2006-07 الوصيف في كأس الاتحاد الأوروبي، بما في ذلك هاتريك في 23 نوفمبر 2006 مرحلة المجموعات الفوز 6-2 على أرضه ضد SV Zulte-زولت. ومع ذلك، في المباراة النهائية مايو، وقال انه غاب عن محاولة بركلات الترجيح في الخسارة النهائية إلى جانب زميل الدوري اشبيلية.
وكان غارسيا شخصية مهمة لاسبانيول في الحملات الثلاث التالية، لم يلعب أقل من 36 مباراة في الدوري وسجل ما معدله سبعة أهداف.
ريال سرقسطة

 في 31 أغسطس 2011 - اليوم الأخير من فترة الانتقالات الصيفية - وقع غارسيا البالغ من العمر 30 عاما عقدا لمدة ثلاث سنوات مع ريال سرقسطة. يوم 18 سبتمبر انه سجل هدفين في مرمى فريقه السابق وأيضا اضاع ركلة جزاء، في نجاح 2-1.

غارسيا، استطاع ان يسجل فقط هدفين في 33 مبارا في (في ما مجموعه 2297 دقيقة من المشاركة)، بالكاد تجنب الهبوط.
إيوبين

في يوليو 2014، وقع غارسيا عقدا لمدة عامين مع فريق الدرجة الثانية البلجيكي إيوبين (eupen)

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المكسيك
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إسبان مغتربون في المكسيك
رياضيون إسبان مغتربون في بلجيكا
رياضيون من أوفييدو
لاعب دوري كرة القدم البلجيكي الدرجة الثانية
لاعبو الأستورية
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري المكسيكي الممتاز
لاعبو إسبانيول
لاعبو تايجرز أونال
لاعبو ريال سرقسطة
لاعبو ريال مايوركا
لاعبو ريال مدريد
لاعبو ريال مدريد ج
لاعبو ريال مدريد كاستيا
لاعبو ريال مورسيا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم مغتربون في المكسيك
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلجيكا
لاعبو كرة قدم من أوفييدو
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو نادي يوبين
مدربو الدوري الإسباني
مدربو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
مدربو إسبانيول
مدربو كرة قدم إسبان
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1981
مواليد في أوفييدو

لويس غارسيا فيرنانديز


Die Frei von Treis waren ein ursprünglich edelfreies Rittergeschlecht in dem Moselort Treis, das zwischen 1270 und 1341 die Trierer Burggrafen auf Burg Treis stellte. Treis hatte schon zur Frankenzeit eine große Bedeutung als Hauptort des Trechirgaus, wo der letzte Gaugraf vor 1120 kinderlos starb. In den folgenden drei Jahrhunderten lassen sich hier mehrere Adelsfamilien nachweisen, die sich nach dem Ort benannten. Da nicht alle Namensträger einen unterscheidenden Zusatz wie Gryn, Stetzges, Setzpand usw. führten, ist eine genealogische Betrachtung schwierig. Von diesen unfreien Ministerialen hoben sich die Frei von Treis (Werner-Stamm) als kurtrierische Burggrafen und Gerichtsherren ab. Dabei ist der Zusatz Frei als letzter Versuch zu sehen, auf die dynastische Herkunft hinzuweisen. Der zweite Hauptstamm (Walter-Stamm) stellte unter anderem gemeinsam mit der Familie von Schönenberg die Gerichtsherren im Kumbder Gericht. Daneben gab es mehrere stammverwandte Einzelpersonen. Wahrscheinlich entstammt auch die selige Beatrix von Engelport den Treiser Edelleuten.

Herkunft
Mit größter Wahrscheinlichkeit entstammen die edelfreien Ritter von Treis der Dynastenfamilie von Bürresheim, die ihren Stammsitz in der Nähe von Mayen hatte. Dafür sprechen neben dem erblichen Burggrafenamt zu Treis die Leitnamen Eberhard, Heinrich und Rudolf sowie die einschlägigen Urkunden, während die oft zitierte Wappenähnlichkeit, nämlich der Zickzackbalken, in diesem Zusammenhang keine besondere Bedeutung hat. Nach heutigem Kenntnisstand war Eberhard von Bürresheim, Sohn des Mefried I. von Neumagen, Ahnherr der Treiser Edelleute und wahrscheinlich mit einer Frau von Isenburg verheiratet. Man kann fünf Söhne für Eberhard von Treis annehmen. Die meisten Spuren haben Werner und Walter hinterlassen, während die Hinweise auf Sibert, Otto und Peter eher spärlich sind.

Werner-Stamm (Frei von Treis)

Werner I. Frei von Treis hatte – wohl Anfang 1263 – Uda/Oda von Schöneck geheiratet. Sie wurde am 23. Januar dieses Jahres zusammen mit ihren Nachkommen von König Richard aus der Reichsministerialität entlassen und dem Erzbischof von Trier überstellt. Dabei wurde die Erblichkeit des Treiser Burggrafiats ausdrücklich an die Bedingung geknüpft, dass die Kinder des Ehepaares beiderlei Geschlechts nur Trierer Ministerialen heiraten dürfen. Werner war bereits Trierer Ministeriale und ist erstmals für den 9. November 1277 mit dem Attribut Frei belegt. Als Burggraf wird Werner erstmals 1270 im Zusammenhang mit einer Schenkung (Priorswald) an das Kloster Maria Engelport erwähnt.

Die edelfreien Ritter von Treis sind ein typisches Beispiel für das damals häufig zu beobachtende Absinken eines Edelgeschlechts; ihr Niedergang begann schon in der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts. Die sukzessive Veräußerung bzw. Verschenkung von letzten Resten des Eigenbesitzes, "Missheiraten" und Klostereintritte waren Faktoren, die zum Bedeutungsverlust führten und das Aussterben der Treiser Edelleute zumindest förderten.

Insgesamt sind vier Kinder des Ehepaares Werner I. Frei von Treis und der Oda von Schöneck bekannt, nämlich Werner II., Theoderich I., Konrad und Mechthild (Metze). Werner II. Frei von Treis muss Anfang 1295 oder kurz zuvor die Lisa von Bruch, Tochter des Edelmanns Theoderich Herr von Bruch und der Beatrix von Esch, geheiratet haben. Er starb vermutlich 1304/1305 und wurde offenbar von seinem Vater um viele Jahre überlebt, der noch 1319 als Burggraf siegelte.

Auf Werner I. Frei von Treis folgte sein Enkel Theoderich II als Burggraf zu Treis und auf ihn 1341 sein Bruder Werner III. Frei von Treis.

Als kurtrierische Burggrafen zu Treis sind bekannt:
 Eberhard von Neumagen/von Bürresheim und Siebert von Ulmen = um 1152–1169/83
 Heinrich von Bürresheim/von Treis = 1169/83
 Eberhard von Treis = etwa 1270
 Werner I. Frei von Treis = 1270–1319
 Theodor I. Frei von Treis = 1320–1341
 Werner III. Frei von Treis = 1341

Mit Werner III. und seinem Bruder Theodor II. starben die Frei von Treis schon in der dritten Generation im Mannesstamm aus. Während sich ihre Schwester Margaretha fortpflanzte, ging die andere Schwester als selige Beatrix von Engelport in die Regionalgeschichte ein. 1435 und 1445 beanspruchten die Pyrmont-Ehrenberg das Erbe der Frei von Treis.

Walter-Stamm

Treiser Edelherren des Walter-Stamms waren Ende des 13./ Anfang des 14. Jahrhunderts Vögte (Provisor) des Klosters Kumbd. Ihnen oblag die Gerichtsbarkeit im Kumbder Gericht. Die Sippe beschenkte das Kloster Kumbd vor allem in den 1280er- und 1290er-Jahren sehr großzügig.

Das Wappen

Die Grundversion des Wappens der Frei von Treis ist in Silber ein roter Zickzackbalken [1]. Auffallend ist jedoch, dass fast alle Frei von Treis zusätzlich einen sechsstrahligen Stern als Beizeichen verwenden. Walter II. von Treis – belegt für 1342 – fügte zusätzlich zu einem achtstrahligen Stern noch einen Turnierkragen hinzu [5]. Solche Beizeichen, insbesondere ein Turnierkragen, dienten älteren Söhnen oft als Unterscheidungsmerkmal zum väterlichen Wappen. Nach dem Tod des Vaters und dem Antritt des Erbes wurde es oft wieder abgelegt, aber nicht immer.

Bei den Frei von Treis scheint der Stern – außer 1294 bei Werner II. [1] – fester Bestandteil des Wappens gewesen zu sein. Hier war es also umgekehrt, denn der Vater führte heraldisch rechts oben einen sechsstrahligen Stern [2]. Genauso siegelte um 1340 Werners II. mutmaßliche Tochter Margaretha von Treis, die mit Friedrich von Ehrenberg verheiratet war. Sein gleichnamiger Sohn, Werner III. Frei von Treis, wiederum führte 1342 den sechsstrahligen Stern links oben [3], genauso wie 1331 sein Bruder, der Kardener Kanoniker Konrad Frei von Treis. Werners II. Sohn Theoderich II. von Treis hingegen siegelte 1321 mit einem schräglinken Zickzackbalken links oben, begleitet von einem sechsstrahligen Stern [4]. Er könnte demnach identisch mit dem in den Balduineen genannten de Trijs, als einem der Burgmannen des Trierer Erzbischofs Balduin auf der Neuerburg bei Wittlich sein. Allerdings sei daran erinnert, dass Theoderich II. von Treis zwei Jahre später am 13. November 1323 mit waagrechtem Zickzackbalken und Stern im rechten Obereck [2] siegelte. Das muss nicht unbedingt ein Widerspruch sein. Vielleicht hatte er nach dem Tod seines Großvaters Werner I. Frei von Treis, der mindestens 1319 noch lebte, dessen Wappen angenommen.

Allgemein wird davon ausgegangen, dass die Frei von Treis ihr Wappenbild, den Zickzackbalken, von ihren Bürresheimer Vorfahren übernommen haben. Diese Annahme lässt sich nicht bestätigen. Für die ursprüngliche Bürresheimer Linie ist kein Wappen direkt überliefert, aber es gibt gute Gründe zur Annahme, dass es sich um "zwei rote Balken in Silber" handelte. Die zweite Linie von Bürresheim führte das Virneburger Rautenwappen. Erst der Schwiegervater Walters I. von Treis, Ernst von Bürresheim, vollzog einen Wappenwechsel, als er ab 1275 den Sparrenbalken [1] wählte. Das geschah übrigens zeitgleich mit dem ersten von Werner I. Frei von Treis überlieferten Siegel. Er verwendete 1277 Sparrenbalken und Stern [2]. Der Vater des Ernst von Bürresheim war Cuno von Virneburg, genannt von Bürresheim, und ein Großcousin Werners I. Frei von Treis. Eberhard von Neumagen/ Bürresheim war ihr gemeinsamer Urgroßvater, dessen namentlich nicht bekannte Tochter den Rether von Virneburg heiratete und mit ihm die zweite Bürresheimer Linie begründete, die das Virneburger Rautenwappen (in Rot 4:3 goldene Rauten) führte. Durch die Heirat der Irmgard von Bürresheim, Tochter von Ernst, mit Walter I. von Treis vereinigten sich beide Linien wieder.

Für Ernst von Bürresheim vermutet Bornheim gen. Schilling einen radikalen Wappenwechsel aus Prestigegründen. Die Virneburger Vorfahren waren sozial abgestiegen und so zählte der Sparrenbalken der mütterlichen Manderscheider Vorfahren bedeutend mehr. Was die Treiser dazu veranlasste, sich zur gleichen Zeit dieses Elements zu bedienen, konnte noch nicht geklärt werden. Ob sie sich mit den Bürresheimern abgestimmt hatten?

Die Helmzier der Frei von Treis beschreibt Strasser als "aus einem hohlen Gefäß, welches mit dem Wappen geziert war, wachsenden Baum oder Busch" und verweist auf "Diedrich Frie von Treis, 1351 Burggraf zu Treis". Nach Gruber war die Helmzier "eine wie der Schild bez[eichnete] Mitra, die oben mit einem Gr[ünen] Hahnenbusch bes[tückt] ist".

Literatur
 Werner Bornheim gen. Schilling: Zur Geschichte der von Bürresheim im Mittelalter. In: Annalen des Historischen Vereins für den Niederrhein 1956 Band 158 S. 104–138.
 Otto Gruber: Wappen des mittelrheinisch-moselländischen Adels In Landeskundliche Vierteljahresblätter 1962–1967, (in Fortsetzungen erschienen).
 Felix Hauptmann: Zehn mittelrheinische Wappengruppen.  In: Jahrbuch der Heraldischen Gesellschaft "Adler" in Wien Nr. 10 (1900) S. 1–43.
 Jean-Claude Loutsch und Johannes Mötsch: Die Wappen der trierischen Burgmannen um 1340. In: Jahrbuch für westdeutsche Landesgeschichte 18. Jhrg. Koblenz 1992 S. 1–180.
 Norbert J. Pies: Zur Geschichte von Kloster Maria Engelport. Band VIII: Engelport und Treis-Karden. Aspekte der gemeinsamen Geschichte. Erftstadt-Lechenich 1998.
 Norbert J. Pies: Die grünen Ritter von Treis. Eine Studie zur Familie der Gryn v. Treis. In: Von "Häckedetz unn Stifthere". Geschichte und Geschichten von Treis-Karden Band 1. Treis-Karden 2004 S. 104–124.
 Norbert J. Pies: Warum waren die Treiser Burgen Zankapfel zwischen Kaiser, Pfalzgraf und Erzbischof? In: Von "Häckedetz unn Stifthere". Geschichte und Geschichten von Treis-Karden Band 3. Treis-Karden 2006 S. 67–82. Hierin detaillierte Quellenangaben und nähere Ausführungen zum Thema.
 Norbert J. Pies: Überlegungen zum frühen Ortsadel. In: Von "Häckedetz unn Stifthere". Geschichte und Geschichten von Treis-Karden Band 4. Treis-Karden 2007 S. 126–131.
 Norbert J. Pies: Die Frei v. Treis und ihre Verwandten. Mit einem Beitrag von Markus Sausen. Erftstadt-Lechenich 2011 ISBN 978-3-927049-51-2
 G. Strasser: Das Wappen der Herren von Manderscheid in der Eifel, an der Saar und Mosel. In: Mitteilungen der westdeutschen Gesellschaft für Familienkunde Band 2 Nr. 4 (1919) S. 110–113, Nr. 5 (1919) S. 138–142 und Nr. 6 (1920) S. 169–173.
 Willi Wagner: Das Zisterzienserinnenkloster Kumbd. Kastellaun 1973.

Treis-Karden
Rheinländisches Adelsgeschlecht

Frei von Treis


توفيق الجبالي (ولد عام 1944 بقصر هلال) ممثل ومخرج مسرحي تونسي، وهو مؤسس فضاء التياترو عام 1987 ومديره الفني. درس فن المسرح بتونس وفرنسا.

أعماله

المسرح
 قاسم عزاز للمخرج محمد إدريس (باريس، 1971)، كمشارك في كتابة النص وكممثل.
 1980، تمثيل كلام، كمشارك في كتابة النص وكممثل.
 1982، عشق آباد، كمشارك في كتابة النص وكممثل.
 1987، مذكرات ديناصور، كمترجم النص وكممثل.
 1990، كلام الليل (1 إلى 9)، كممثل وكمخرج مسرحي.
 1997 - 1998، عطيل، كمخرج مسرحي.
 1999، ضد مجهول، ككاتب وكمخرج مسرحي.
 2001، المجنون، كمخرج مسرحي.
 2002، هنا تونس، ككاتب وكمخرج مسرحي.
 2003، أربع ساعات في شاتيلا، كمخرج مسرحي.
 2004، كلام الليل 11 يسطو عليها لصوص بغداد، ككاتب وكمخرج مسرحي.
الفلسطينيون

السينما
 1978، عزيزة للمخرج عبد اللطيف بن عمار، ككاتب حوار وككاتب سيناريو وكممثل.
 1989، عصفور السطح للمخرج فريد بوغدير، ككاتب حوار.
 1991 يا سلطان المدينة للمخرج المنصف الذويب، ككاتب حوار.
 1996، الكسوة للمخرجة كلثوم برناز، ككاتب حوار.

الإذاعة
 من 1964 إلى 1966, ممثل بالإذاعة والتلفزة التونسية.
 من 1967 إلى 1974, منتج ومنشط بمؤسسة الإذاعة والتلفزة الفرنسية.

أعمال أخرى
 أحد مؤسسي المجموعة الفنية لنشر الثقافة العربية بفرنسا  بباريس (فرنسا) من 1967 إلي 1974.
 شارك في تأسيس مسرح فو  عام 1979.
 مؤسس فضاء التياترو عام 1987.
 عضو اللجنة الاستشارية القارة للمسرح لدى وزارة الثقافة، من 1981 إلى 1983.
 مؤسس وكاتب عام اتحاد الممثلين المحترفين (تونس)، من 1981 إلى 1983.
 المدير الفني بالتشارك لمهرجان قرطاج الدولي، من 1990 إلى 1997.
 عضو مجلس إدارة أيام قرطاج المسرحية عام 1997.

روابط خارجية

المراجع

انظر أيضًا
  استمع لحوار مع توفيق الجبالي على موقع موزاييك أف أم.

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مدينة تونس
حائزون على وسام الفنون والآداب من رتبة فارس (فرنسا)
مخرجو أفلام تونسيون
مخرجو مسرح تونسيون
ممثلو أفلام تونسيون
ممثلو مسرح تونسيون
ممثلون تونسيون في القرن 20
مواليد 1944
مواليد في قصر هلال

توفيق الجبالي


Pădurea Băxani este o rezervație naturală silvică în raioanele Drochia și Soroca, Republica Moldova, între satele Popești și Băxani. Are o suprafață de 45 ha. Obiectul este administrat de Gospodăria Silvică de Stat Soroca.

Referințe

Lectură suplimentară

Pădurea Băxani
Raionul Drochia
Raionul Soroca

Rezervația naturală Pădurea Băxani


Norsk Jernbanemuseum er Norges nationale jernbanemuseum. Det er en af verdens ældste jernbanemuseer, der blev etableret i Hamar i 1896. Jernbanemuseet er et offentlig museum drevet af Jernbaneverket og rummer en unik samling fra norsk jernbanehistorie. På museet finder man blandt andet Norges ældste stationsbygning, der oprindeligt blev opført på Kløfta Station i forbindelse med åbningen af Norges første jernbane, Hovedbanen, i 1854. De forskellige remiser og haller rummer en historisk samling af lokomotiver og vogne lige fra de norske jernbaners første tid.

Samlinger
I museets hovedbygning er der udstillet genstande, modeller og illustrationer fra norsk jernbanehistorie, men der benyttes også moderne formidlingsformer som filmvisning, videospil, animationsfilm, rejseplanlægger og jernbanemusik. Dertil kommer så forskelligt jernbanemateriel.

Overfor hovedbygningen ligger museumsparken, der kun har åbent om sommeren. Her er der udstillet lokomotiver og vogne i både haller og udendørs. Blandt andet er et af Norges største damplokomotiver, Dovregubben, kongelige salonvogne og andet historisk materiel udstillet her. Museumsparken er desuden forsynet med spor, signaler, stationsbygninger, lokomotivremise, åben spisevogn til brug for publikum, Narvesens første aviskiosk og banevogterbolig. Desuden kører det smalsporede veterantog "Tertitten" og minitoget "Knertitten" på museumsområdet i sommersæsonen.

Jernbanemuseet har også et stort jernbanerelateret bibliotek og en rig fotosamling. Biblioteket er et specialbibliotek for norsk jernbanevirksomhed samt kultur. Fotosamlingen omfatter et stort antal billeder fra omkring 1860 og frem til i dag. Samlingen dokumenterer anlæg og drift af jernbanerne i Norge, og billederne er taget af mange forskellige fotografer, både professionelle, jernbanemedarbejdere og privatpersoner.

I midten af 1990'erne blev museet forbundet med Dovrebanen med et sidespor langs med Birkebeinervegen for transport af materiel til og fra museet, efter at Norcems sidespor fra 1959 blev forlænget.

Litteratur

Eksterne henvisninger

 Norsk Jernbanemuseum

Jernbanetransport i Norge
Jernbanemuseer
Jernbanemuseum
Etableret i 1896
Hamar

Norsk Jernbanemuseum


Personnalités

 Adam Niemiec (né en 1947), joueur polonais de basket-ball ;
 Franciszek Niemiec (né en 1950), joueur polonais de basket-ball ;
 Jan Niemiec (1958-2020), évêque polonais en Ukraine ;
 Maciej Niemiec (1953-2012), poète et écrivain polonais ;
 Przemysław Niemiec (né en 1980), coureur cycliste polonais.

Niemiec


NGC 5845 est une petite galaxie elliptique située dans la constellation de la Vierge. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5845 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1786.

Avec une brillance de surface égale à , on peut qualifier NGC 5845 de galaxie présentant une brillance de surface élevée.

À ce jour, quatre mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Trou noir supermassif
Selon une étude réalisée auprès de 76 galaxies par Alister Graham en 2008, le bulbe central de NGC 5845 renferme un trou noir supermassif dont la masse est estimée à 2,4 x 10 .

Groupe d'IC 1066
Selon Abraham Mahtessian, NGC 5845 fait partie d'un groupe de galaxies qui compte 15 membres, le groupe d'IC 1066. IC 1066 n'est ni la plus brillante ni la plus grosse galaxie du groupe, mais c'est la première galaxie de la liste de Mahtessian. Plusieurs des galaxies de cette liste se trouvent dans d'autres groupes décrits par d'autres sources, dont NGC 5845 dans le groupe de NGC 5806. Les membres du groupe selon l'ordre décrit pas Mahtessian sont : IC 1066,IC 1067, NGC 5770, NGC 5774, NGC 5775, NGC 5806, NGC 5813, NGC 5831, NGC 5839, NGC 5838, NGC 5845, NGC 5846, NGC 5854, NGC 5864 et NGC 5869.

Le groupe de d'IC 1066 fait partie de l'amas de la Vierge III.

Groupe de NGC 5806
Selon A. M. Garcia NGC 5845 fait partie du groupe de NGC 5806. Ce groupe de galaxies compte six membres. Les cinq autres galaxies du groupe sont NGC 5806, NGC 5811, NGC 5838, NGC 5839 et UGC 9661.

Le groupe de NGC 5806 fait partie de l'amas de la Vierge III.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5845 sur le site du professeur C. Seligman

5845
Constellation de la Vierge
Galaxie elliptique
Objet céleste découvert en 1786
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5845


Dušan Melichárek (* 29. November 1983 in Prag) ist ein tschechischer Fußballspieler. Der Torwart bestritt seine bisherige Karriere in seinem Heimatland und in Schweden.

Werdegang
Melichárek spielte in der Jugend beim FC Slovácko, für den er später in der Reservemannschaft im Herrenfußball debütierte. 2004 verlieh ihn der Klub für ein Jahr an den FC Veselí nad Moravou. Im Sommer 2005 absolvierte er ein Probetraining beim schwedischen Zweitligisten Mjällby AIF, der ihn daraufhin unter Vertrag nahm. Unter Trainer Sören Cratz und dessen Nachfolger Thomas Andersson-Borstam gehörte er auf Anhieb zur Stammformation und schaffte mit dem Vorjahresaufsteiger am Ende der Spielzeit 2005 den Klassenerhalt. Auch in der folgenden Spielzeit war er zunächst Stammkraft, ehe er zeitweilig nach einem Platzverweis den Platz zwischen den Pfosten an Christian Fegler abtreten musste. Auch in der Spielzeit 2007 gab es ein Duell um den Stammplatz im Tor des Klubs, dieses Mal mit dem neu verpflichteten Rickard Fransson. Letztlich kam Melichárek auf 17 Saisonspiele.

Nachdem Mjällby AIF für die Spielzeit 2008 mit dem ehemaligen Nationaltorhüter Mattias Asper erneut einen neuen Torhüter verpflichtet hatte, sah sich Melichárek nach einem neuen Klub um. Im Februar verpflichtete ihn der Erstligist Malmö FF zunächst auf Leihbasis bis zum Sommer mit einer vertraglich vereinbarten Kaufoption. Obwohl als Ersatztorhüter hinter Jonas Sandqvist noch ohne Einsatz in der Allsvenskan geblieben, einigten sich die Parteien im Juli auf einen bis Ende 2011 gültigen Kontrakt. Am 2. August wechselte ihn Roland Nilsson für Sandqvist bei der 0:2-Niederlage gegen den IFK Göteborg ein, drei Wochen nach seinem Debüt verdrängte er den Konkurrenten bis zum Saisonende. In der Vorbereitung auf die folgende Spielzeit rückte er wieder ins zweite Glied. Auch nachdem sich der Konkurrent mit dem Verein nicht über eine Verlängerung des zum Saisonende auslaufenden Vertrags einigen konnte und daraufhin den Klub verlassen hatte, blieb er hinter dem neu verpflichteten Johan Dahlin Ersatzmann und kam nur vereinzelt zu Spieleinsätzen. Als der Klub in der Spielzeit 2010 den schwedischen Meistertitel gewann, blieb er ohne Saisoneinsatz. In der folgenden Spielzeit absolvierte er 18 Saisonspiele, als er von einer Verletzungspause Dahlins profitierte. Er spielte während dieser Zeit mit dem Klub in den Qualifikationsrunden der UEFA Champions League 2011/12, in der er an der Seite von Jiloan Hamad, Daniel Larsson und Ulrich Vinzents mit der Mannschaft knapp die Champions-League-Gruppenphase durch eine 1:4-Auswärtsniederlage und einen 2:0-Heimerfolg gegen Dinamo Zagreb verpasste. Nach der Rückkehr Dahlins Ende August blieb ihm wieder die Rolle des Ersatztorhüters, dieser stand auch in der Gruppenphase der UEFA Europa League 2011/12 im Tor.

Im Januar 2012 kehrte Melichárek nach Ablaufen seines Vertrages zum FC Slovácko zurück.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballtorhüter (1. FC Slovácko)
Fußballtorhüter (Malmö FF)
Fußballtorhüter (Mjällby AIF)
Tschechoslowake
Tscheche
Geboren 1983
Mann

Dušan Melichárek


Omurilik, sinir dokusundan oluşan ince, uzun bir tüptür. Omurgalı hayvanlarda beyin sapındaki medulla oblongata'dan vertebral kolonun (omurga) alt kısmına kadar uzanır. Omuriliğin içinde beyin omurilik sıvısı ile dolu merkezi bir kanal bulunur ve meninksler ve nöral kemerler adı verilen koruyucu katmanlarla çevrilidir. Beyin ile birlikte omurilik merkezi sinir sistemini oluşturur.

İnsanlarda omurilik beyin sapının devamıdır ve anatomik olarak kafatasının tabanında başlar ve burada foramen magnum adı verilen bir açıklıktan çıkar. Daha sonra servikal vertebradan başlayarak spinal kanala girer. Omurilik, birinci ve ikinci bel omurları arasındaki bölgeye kadar uzanır ve burada daralarak kauda equina'yı oluşturur. Kemikli omur sütunu, yetişkin erkeklerde yaklaşık 45 cm (18 inç) ve yetişkin kadınlarda yaklaşık 43 cm (17 inç) ölçülerinde olan nispeten daha kısa omuriliği korur. Omuriliğin çapı servikal ve lomber bölgelerde 13 mm (1⁄2 inç) ile torasik bölgede 6,4 mm (1⁄4 inç) arasında değişir.

Omuriliğin birincil rolü sinir sinyallerini beyindeki motor korteksten vücuda ve duyusal nöronların afferent liflerinden duyusal kortekse iletmektir. Ayrıca çeşitli refleksleri koordine etmek için merkez görevi görür ve refleks eylemlerini bağımsız olarak yönetebilen refleks yaylarını barındırır. Ek olarak, omurilik, merkezi örüntü jeneratörleri olarak bilinen nöral devreleri oluşturan spinal internöron grupları içerir. Bu devreler, yürüme gibi ritmik aktiviteler için motor komutlarının düzenlenmesinden sorumludur.

Yapısı

Omurilik, insan beyni ile çevresel sinir sistemi arasında hayati bir iletişim bağlantısı görevi görerek duyusal ve motor bilgilerin aktarılmasını kolaylaştırır. Fiziksel özellikleri açısından omurilik, koruyucu omurga sütunundan oldukça kısadır, ve beyincikten başlayarak foramen magnum'dan geçer ve ikinci bel omurundaki filum terminale olarak bilinen lifli bir uzantıda sona erer.

Erkeklerde yaklaşık 45 cm (18 inç) ve kadınlarda yaklaşık 43 cm (17 inç) ölçülerinde olup, servikal ve lomber bölgelerde farklı genişlemelere sahip ovoid bir şekle sahiptir. C5'ten T1 omuruna kadar uzanan servikal genişleme, kollardan ve gövdeden gelen duyusal girdinin işlenmesinde ve motor çıktının koordine edilmesinde çok önemli bir rol oynar. Bu arada, L1 ve S3 arasında yer alan bel genişlemesi, bacaklar için duyusal girdiyi ve motor çıktıyı yönetir.

Omurilik medullanın kaudal kısmı ile hizalanarak kafatasının tabanından yetişkinlerde ilk bel omuruna kadar uzanırken, omurganın tüm uzunluğu boyunca uzanmaz. 31 segmentten oluşan her segment bir çift duyusal ve motor sinir köküne yol açar ve bunlar daha sonra iki taraflı simetrik spinal sinirlere birleşir. Bu spinal kökler, sinirler ve gangliyonlar toplu olarak periferik sinir sistemini oluşturur.

Dorsal kökler afferent yollar olarak işlev görür ve beyne iletmeden önce deriden, kaslardan ve viseral organlardan duyusal bilgi alır. Bu kökler, ilgili nöronların hücre gövdelerini barındıran dorsal kök ganglionlarında sonlanır. Buna karşılık ventral kökler, omuriliğin ventral (veya ön) gri boynuzlarında bulunan motor nöronlardan kaynaklanan efferent liflerden oluşur.

Omurilik, beyinle birlikte, omurilik kanalını saran ve meninks olarak bilinen üç kat koruyucu zarla korunur. En dıştaki katman olan dura mater sağlam bir koruyucu kılıf oluşturur. Dura mater ile çevreleyen vertebral kemik arasında yağ dokusu ve kan damarları ağı içeren epidural boşluk bulunur. Orta tabaka olan araknoid mater, adını örümcek ağına benzer görünümünden alır ve beyin omurilik sıvısı içeren subaraknoid boşluk ile alttaki pia materden ayrılır. Hassas pia mater, omuriliğin yüzeyine sıkıca yapışır ve dura mater'e bağlanan denticulate ligamentler tarafından stabilite sağlanır. Dural kese ikinci sakral vertebrada son noktasına ulaşır.

Enine kesitte, omuriliğin dış bölgesi duyu ve motor aksonları içeren ak madde yollarından oluşur. Bu çevresel bölgeden içeriye doğru gri madde uzanır ve kelebek benzeri bir şekil oluşturan üç gri sütun halinde düzenlenmiş sinir hücresi gövdelerini barındırır. Bu merkezi bölge, beyin omurilik sıvısı içeren dördüncü ventrikülün bir uzantısı olan merkezi kanalı çevreler.

Omurilik kesiti eliptiktir ve belirgin dorsal ve ventral olukları sergiler, özellikle dorsal tarafta posterior median oluk ve ventral tarafta anterior median çatlak bulunur.

Bölümler

İnsan omuriliği, her biri hem duyusal hem de motor işlevlere hizmet eden spinal sinir çiftleriyle ilişkili segmentler halinde organize edilmiş karmaşık bir yapıdır. Bu spinal segmentler, hem sağ hem de sol taraftaki ventralateral sulkuslardan çıkan motor sinir köklerinin düzenli dizilimi ile karakterize edilir. Eş zamanlı olarak, duyusal sinir kökleri dorsal lateral sulkuslardan çıkar ve duyusal sinir köklerini oluşturmak üzere birleşir. Bu ventral (motor) ve dorsal (duyusal) kökler birleşerek ilk iki servikal segment (C1 ve C2) haricinde omuriliğin her iki tarafında da bulunan spinal sinirleri oluşturur. Bu spinal sinirler tipik olarak merkezi ve periferik sinir sistemleri arasındaki sınırı belirleyen intervertebral foramen (IVF) içinde ortaya çıkar.

Omurilik segmentlerinin vertebral seviyelerle tam olarak aynı hizada olmadığına dikkat etmek önemlidir. Örneğin, T11 omurilik segmenti T11 kemik omurunun üzerinde yer alır ve sakral omurilik segmenti L1 omur gövdesinden daha yukarıda konumlanır.

Üç bölgeye ayrılan gri kolon kelebek benzeri bir şekil alır ve internöronların, motor nöronların, nöroglia hücrelerinin ve miyelinsiz aksonların hücre gövdelerini içerir. Bu gri madde, omuriliğin "boynuzları" olarak adlandırılan ön ve arka çıkıntılara sahiptir. Gri sütunlar ve gri komissür birlikte "gri H "yi oluşturur.

Gri maddenin dışında yer alan beyaz madde, esas olarak omurilikte yukarı veya aşağı bilgi ileten "kolonlar" halinde düzenlenmiş miyelinli motor ve duyusal aksonlardan oluşur.

Omurilik conus medullaris olarak bilinen bir bölgede sonlanırken, pia mater filum terminale olarak uzanır ve omuriliği kuyruk sokumuna sabitler. Conus medullaris'in altında, kauda ekina adı verilen bir sinir topluluğu vertebral kolon boyunca kuyruk sokumuna doğru uzanmaya devam eder. Bu fenomen, omurganın yetişkinliğe kadar uzamaya devam etmesine rağmen omuriliğin dört yaş civarında büyümesinin durması nedeniyle ortaya çıkar. Sonuç olarak, sakral spinal sinirler üst lomber bölgeden kaynaklanır ve omurilik vertebral kanalın yalnızca üçte ikisini kaplar. Kalan boşluk beyin omurilik sıvısı (BOS) ile doludur ve lomber sarnıç olarak adlandırılır.

Merkezi sinir sistemi (MSS) içinde, sinir hücresi gövdeleri tipik olarak çekirdek adı verilen işlevsel kümeler halinde organize olurken, aksonlar da yollar halinde gruplandırılır.

Bir insan omuriliğinde, aşağıdaki gibi düzenlenmiş toplam 31 sinir segmenti vardır:

 - 8 çift servikal sinir oluşturan 8 servikal segment (C1 ila C8)
 - 12 çift torasik sinir oluşturan 12 torasik segment
 - 5 çift lumbar sinir oluşturan 5 lumbar segment
 - 5 çift sakral sinir oluşturan 5 sakral segment
 - 1 koksigeal segment

Fetüste vertebra segmentleri omurilik segmentleriyle aynı hizadadır. Ancak yetişkinlikte vertebral kolon omurilikten dışarı doğru büyüdükçe, özellikle alt omurilikte bu segmentler artık uyuşmaz. Örneğin, lomber ve sakral omurilik segmentleri T9 ve L2 vertebra seviyeleri arasında yer alır ve omurilik yaklaşık olarak L1/L2 vertebra seviyesinde sona ererek conus medullaris'i oluşturur.

Omurilik hücre gövdeleri L1/L2 vertebra seviyesi civarında sonlanmasına rağmen, her segmentin spinal sinirleri ilgili vertebra seviyesinde çıkar. Bu, alt omuriliğin sinirlerinin vertebral kolondan çok daha aşağıdan çıktığı ve kauda ekina olarak bilinen bir demet oluşturduğu anlamına gelir.

Omuriliğin genişlediği iki bölge vardır:

 Servikal genişleme: Bu bölge kabaca üst uzuvları kontrol eden brakiyal pleksus sinirlerine karşılık gelir. C4'ten T1'e kadar olan omurilik segmentlerini içerir ve yaklaşık olarak C4'ten T1'e kadar olan vertebral seviyelerle eşleşir.
 Lomber genişleme: Alt uzuvları düzenleyen lumbosakral pleksus sinirlerine karşılık gelen bu bölge, L2'den S3'e kadar omurilik segmentlerini içerir ve T9'dan T12'ye kadar vertebra seviyeleri etrafında bulunur.

Omuriliğin Gelişimi

Embriyonik gelişimin erken aşamalarında, omurilik nöral tüpün bir parçası olarak oluşur. Bu süreç birkaç farklı aşamayı içerir: nöral plak, nöral kıvrım, nöral tüp ve son olarak omuriliğin kendisi. Nöral farklılaşma öncelikle gelişmekte olan nöral tüpün omurilik bölgesinde meydana gelir.

Nöral tüp şekillenirken, embriyonik gelişimde kilit bir yapı olan notokord tarafından Sonic hedgehog (SHH) olarak bilinen önemli bir sinyal faktörü salgılanır. Bu da nöral tüpün taban plakasının da SHH salgılamasını tetikler. Bu sinyal bazal plakada motor nöronların gelişimini tetikler.

Nöral tüp olgunlaştıkça, yan duvarları kalınlaşır ve sulkus limitans olarak adlandırılan uzunlamasına bir oluk oluşturur. Bu bölünme omuriliği farklı dorsal ve ventral bölgelere genişletir. Eş zamanlı olarak, nöral tüpün üzerindeki ektoderm kemik morfogenetik protein (BMP) adı verilen bir protein salgılar. Bu, nöral tüpün çatı plakasını BMP salgılamaya teşvik ederek alar plakada duyusal nöronların gelişmesine yol açar. BMP ve SHH gibi bu morfojenlerin farklı gradyanları, omuriliğin dorsal-ventral ekseni boyunca çeşitli bölgeler oluşturur.

Dorsal kök gangliyonundaki nöronlar nöral krest progenitörlerinden farklılaşır. Dorsal ve ventral kolonlardaki hücreler çoğalmaya devam ettikçe, omuriliğin merkezi kanalı daralır ve oluşur. Alar plaka ve bazal plakanın ayrılması sulkus limitans tarafından tanımlanır. Taban plakası aynı zamanda alar plakada bulunan ağrı ve sıcaklık duyu nöronları için kemoatraktan görevi gören netrinler salgılar. Bu duyusal nöronlar anterior beyaz komissürü geçer ve oradan talamusa doğru yükselirler.

Kaudal nöroporun kapanması ve koroid pleksus dokusu içeren beyin ventriküllerinin gelişmesini takiben, kaudal omuriliğin merkezi kanalı beyin omurilik sıvısı ile dolar.

Buna ek olarak, Viktor Hamburger ve Rita Levi-Montalcini tarafından civciv embriyolarında yapılan daha önceki gözlemler, programlanmış hücre ölümünün (PCD) sinir sisteminin düzgün bir şekilde kurulması için gerekli olduğunu ortaya koyan daha yeni çalışmalarla doğrulanmıştır. Bu süreç nöronal hücrelerin ortadan kaldırılmasını içerir.

Kan kaynağı
Omurilik, beyinden başlayarak uzunluğu boyunca uzanan üç arter ve omurganın yanlarından ona yaklaşan birçok arter tarafından kanla beslenir. Üç uzunlamasına arter anterior spinal arter ve sağ ve sol posterior spinal arterler'dir.  Bunlar subaraknoid boşlukta seyreder ve omuriliğe dallar gönderir. Omuriliğe uzunluğu boyunca çeşitli noktalardan giren ön ve arka segmental medüller arterler aracılığıyla anastomozlar (bağlantılar) oluştururlar. Arka beyin dolaşımından türetilen bu arterlerden kaudal olarak geçen gerçek kan akışı, omuriliği servikal segmentlerin ötesinde korumak için yetersizdir.

Servikal bölgenin altındaki omuriliğin arteriyel kanlanmasına en büyük katkı, dorsal ve ventral sinir kökleri boyunca omuriliğe uzanan, ancak bir istisna dışında üç longitudinal arterden herhangi biriyle doğrudan bağlantı kurmayan, radyal olarak düzenlenmiş posterior ve anterior radiküler arterler'den gelir.  Bu interkostal ve lomber radiküler arterler aorttan çıkar, büyük anastomozlar sağlar ve omuriliğe giden kan akışını tamamlar. İnsanlarda anterior radiküler arterlerin en büyüğü Adamkiewicz arteri veya anterior radikülaris magna (ARM) arteri olarak bilinir ve genellikle L1 ve L2 arasında çıkar, ancak T9'dan L5'e kadar herhangi bir yerde de çıkabilir.  Bu kritik radiküler arterlerdeki kan akışının bozulması, özellikle aort anevrizması onarımı gibi aorttan kan akışının aniden kesilmesini içeren cerrahi prosedürler sırasında, omurilik enfarktüsü ve paraplejiye neden olabilir.

Omurilik Fonksiyonu
Merkezi sinir sisteminin kritik bir bileşeni olan omurilik, duyusal ve motor sinyallerin tüm vücuda iletilmesinde hayati bir rol oynar.

Duyusal Yollar
- Propriosepsiyon veya vücut pozisyonu hissi, alt uzuvlar için dört nöronlu bir yol içerir. Proprioseptif reseptörlerle başlar, dorsal spino-serebellar yol boyunca ilerler ve nihayetinde serebelluma ulaşır.

- Anterolateral sistemde, primer nöron aksonları omuriliğe girer ve substantia gelatinosa'da sinaps yapar. İkincil aksonlar daha sonra spinotalamik yol olarak yükselir ve ağrı ve sıcaklık gibi duyusal bilgileri iletir. Sonunda talamusa ve ardından duyusal kortekse ulaşırlar.

Motor Yollar
- Kortikospinal yol, serebral korteks ve ilkel beyin sapı motor çekirdeklerinden kaynaklanan üst motor nöronal sinyalleri taşır. Bu sinyaller omurilik boyunca iner ve ventral boynuzlardaki alt motor nöronlarla sinaps yapar.

- Orta beyin çekirdekleri dört motor yol içerir: rubrospinal, vestibülospinal, tektospinal ve retikülospinal. Bu yollar üst motor nöronal aksonları omurilikten aşağıya, çeşitli motor fonksiyonları etkileyen alt motor nöronlara gönderir.

- Alt motor nöronların işlevi iki gruba ayrılabilir: distal uzuv kontrolünde rol oynayan lateral kortikospinal yol ve postüral kasları kontrol eden anterior kortikospinal yol. Bu alt motor nöronlar omuriliğin farklı bölgelerinde bulunur.

Sinoserebellar Yollar
- Proprioseptif bilgi, kökenine bağlı olarak omurilikte üç farklı yoldan ilerler. Bu yollar dorsal kök gangliyonlarındaki primer nöron hücre gövdelerini, spesifik çekirdeklerdeki sinapsları içerir ve nihayetinde serebellumdaki derin çekirdeklere bağlanır. Üç spinoserebellar trakt ventral spinoserebellar trakt, dorsal spinoserebellar trakt ve kuneoserebellar trakttır.

İnen Yollar
- Motor bilgi beyinden omuriliğe doğru inen omurilik yolları aracılığıyla ilerler. Bu yollar, omurilikteki alt motor nöronlarla sinaps yapan üst motor nöronları içerir. Alt motor nöronlar daha sonra motor sinyalleri hedef kaslara iletir. Önemli inen yollar arasında koordineli uzuv hareketlerinden sorumlu olan kortikospinal yollar bulunur.

Ek resimler

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Refleks yayı

Merkezî sinir sistemi
Omurga

Omurilik


Julien Fruneau, dit Julien Dupetit, né en 1827 à Puceul et mort en 1892 dans le  de Paris, est une personnalité de la Commune de Paris.

Charpentier du , il représente son corps de métier au quatrième congrès de l'Association internationale des travailleurs en 1869. Il est signataire de l'Affiche rouge du  et éphémère élu de la Commune en . Il demeure membre de la commission municipale de son arrondissement.

Réfugié à Genève après la chute de l'insurrection, il est condamné à la déportation par contumace en 1873, avant d'être gracié en 1879. Il retourne vivre dans le .

Notes et références

Liens externes

Naissance en septembre 1827
Naissance dans la Loire-Atlantique
Décès en septembre 1892
Décès dans le 12e arrondissement de Paris
Décès à 64 ans
Conseiller municipal de Paris
Charpentier
Membre de l'Association internationale des travailleurs
Élu de la Commune de Paris

Julien Fruneau


Ulrike Weichelt (* 25. Februar 1977 in Dresden) ist eine ehemalige deutsche Bahnradsportlerin.

1998 wurde Ulrike Weichelt Europameisterin (U23) im 500-Meter-Zeitfahren, im Sprint belegte sie Platz zwei. Im Jahr darauf wurde sie erneut Europameisterin im Zeitfahren und im Sprint Dritte.

Bei den UCI-Bahn-Weltmeisterschaften 1999 in Berlin belegte Weichelt Platz drei im Zeitfahren. 2000 startete sie bei den Olympischen Spielen in Sydney und belegte im Zeitfahren Platz sechs.

Weblinks

Radsportler (Deutschland)
Deutscher
DDR-Bürger
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Bahnradfahrer
Geboren 1977
Frau

Ulrike Weichelt


An Liparis gracilenta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni James Edgar Dandy. An Liparis gracilenta in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis gracilenta


An Peristylus kumaonensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jany Renz. An Peristylus kumaonensis in nahilalakip ha genus nga Peristylus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peristylus

Peristylus kumaonensis


Nibiinaabe (Nibanaba, Nibinabe, Nibanaba, Nibanabe, Ne-bo-na-bee, Niba Nabais, Nebaunaube, Negaunabe; ženski oblik glasi Nibiinabekwe), Nibiinaabe su rasa vodenih duhova iz Anishinabe folklora. Nibinabe se obično opisuju kao osobe u obliku sirena, s ljudskim torzom i ribljim repovima.

Sirene i morski ljudi također se koriste kao simbol klana u plemenu Ojibwe (čiji se klan sirena i njegov totem zovu Nibiinaabe ili Nibanaba).

Izvori

Chippewa mitologija
Indijanska mitologija (Mali ljudi)

Nibiinaabe


Norderfriedrichskoog (Danca: Nørre Frederikskoog), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 5.31 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 38 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Jann Henning Dircks tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-eiderstedt.kommunen.nordfriesland.city-map.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Norderfriedrichskoog


La cuisine d'Ávila ou gastronomie de la province d'Ávila est l'ensemble des plats et coutumes culinaires de la province d'Ávila. Les hivers rigoureux de la province exigent des plats copieux. La viande de bœuf issue des races d'Avila est très réputée, le très populaire  (steak grillé) étant l'un des plus connus. Cependant, grâce à la pêche en rivière, les ragoûts de crabe (principalement ceux des rivières Adaja et Tormes) sont bien connus.

Au sein de la province, la région de Gredos possède sa propre sous-région culinaire avec son propre style qui s'étend jusqu'à Cáceres et le district de La Vera. Dans toute cette zone, on partage des plats d'Estrémadure, comme l'utilisation du paprika et de certains fruits. Arévalo fait partie de l'un des sommets de l'aire géographique du  (cochon de lait rôti) avec Ségovie et Peñaranda de Bracamonte (Salamanque). Ávila possède un petit secteur de l'appellation d'origine Rueda en ce qui concerne les vins, dans le nord de la province. Il existe deux autres localités présentant des caractéristiques viticoles : Cebreros et El Tiemblo, mais jusqu'à présent sans appellation.

Notes et références

Cuisine d'Ávila


Giovanni Gherardo de Rossi (, à Rome, , à Rome), est un poète italien.

Biographie
Né à Rome le ,Giovanni Gherardo de Rossi étudia d'abord la jurisprudence, et n'abandonna cette carrière que par obéissance pour son père, qui, banquier, désirait que son fils lui succédât. De Rossi, consacrant une grande partie de son temps aux beaux-arts et aux lettres, obtint quelques succès dans cet art. Bientôt après il s'occupa de la publication d'un ouvrage périodique, sous le titre de Mémoires sur les beaux-arts. Il fit paraître, dans le même temps, un traité sur l'art dramatique, et composa seize comédies, dont  celle du Cortigiano onesto, ovvero i cambiamenti d'un giorno. Cette pièce, traduite par M. Sigismondo Visconti, a été imprimée dans la  livraison des chefs-d'œuvre des théâtres étrangers, Paris, 1821 à 1823. De Rossi publia aussi quantité de pièces fugitives, dont ses apologues. Il avait été nommé directeur de l'Académie de Portugal à Rome, lorsque, par suite de l'invasion des Français, cette ville ayant aussi adopté les formes républicaines, il fut nommé ministre des finances. Pie VII, étant venu à Rome en 1800, lui témoigna sa satisfaction pour la manière dont il l'avait exercée. Se retirant alors des affaires publiques, de Rossi continua à s'occuper d'archéologie, et  fut parfois consulté par le savant Ennius Quirinus Visconti. En 1812 il fut nommé membre correspondance l'Institut de France, et en 1810, directeur de l'Académie royale de Naples à Rome : il était aussi membre de l'Académie d'archéologie de Rome, et correspondant de celle de Turin. Dans les dernières années de sa vie, de Rossi eut à soutenir un singulier procès. Adorni Gonzales, son ami, l'avait institué son héritier universel sans aucune condition ; mais, en 1810, la Compagnie de Jésus ayant été rétablie à Rome, de Rossi se présenta au P. Pignatelli, alors général de cette compagnie, et lui déclara que l'institution en sa faveur n'était qu'un fidéicommis, et que, d'après la volonté d'Adorni Gonzales, son legs devait appartenir à la Compagnie de Jésus si elle était rétablie, n'ayant, lui de Rossi, d'autres droits que ceux de simple usufruitier. Le P. Pignatelli, ayant pris possession du riche héritage, eut le tort de l'attaquer immédiatement par-devant les tribunaux, demandant la restitution des revenus arriérés. Le pape, informé de cette révoltante contestation, ordonna qu'on sursît au procès, et en fit détruire toutes les pièces. Il mourut le .

Œuvres
Ses ouvrages, tous écrits en italien, sont :

 Mémoires sur les beaux-arts, Rome, 1792 à 1793.
 Traité sur l'art dramatique, Rome, 1790 ;
 Seize comédies imprimées à Bassano, 1790 à 1798, 4 vol. in-8° ; réimprimées à Brescia, en 1803, 4 vol. in-8°.
 Fables et épigrammes, Verceil, 1790, 1 vol. in-8° ;
 Amusements poétiques et pittoresques, Parme, Bodoni, 1798, 1 vol. in-8° orné de vignettes, très-rare.
 Vie d'Angelica Kauffmann, Rome, 1813.

On a réimprimé la collection de ses œuvres à Florence, en 1818, 3 vol. in-8°.

Sources

Bibliographie

Liens externes

Naissance en mars 1754
Naissance à Rome
Décès en mars 1827
Décès à Rome
Poète italien du XIXe siècle
Poète italien du XVIIIe siècle
Auteur d'épigrammes

Giovanni Gherardo de Rossi


Mzeciabuk "Ciabua" Amiredjibi (scris alternativ "Amirejibi", în ) () a fost un romancier georgian și disident antisovietic cunoscut pentru capodopera sa Data Tutașhia și pentru detenția îndelungată în închisorile sovietice.

Începuturile carierei literare
S-a născut în orașul Tbilisi din RSS Georgiană în 1921. Familia lui, care avea o origine princiară, a suferit persecuții în timpul Marii Epurări organizate de Iosif V. Stalin: tatăl său, prințul Irakli G. Amiredjibi, a fost împușcat în 1938 și mama lui, prințesa Maria M. Nakașidze, a fost trimisă în Gulag. Ciabua a absolvit liceul în 1938, apoi, în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, a fost recrutat în Armata Roșie, dar a fost scos din armată în 1942 din cauza originii princiare a familiei sale.  A fost admis în 1943 la Facultatea de Filologie a Universității de Stat din Tbilisi.Ulterior, el a devenit implicat în activitățile antisovietice, devenind membru al organizației politice clandestine Tetri Giorgi. În aprilie 1944 a fost arestat sub acuzația de complot în vederea răsturnării puterii sovietice din Georgia și condamnat la 25 de ani de închisoare în Siberia. După cincisprezece ani de închisoare, trei evadări din lagăr și două condamnări la moarte, el a fost în cele din urmă eliberat din închisoare și reabilitat în 1959 și a început o carieră de scriitor la aproape 40 de ani, publicând volumele de povestiri Drumul (გზა, 1962), Unchiul meu timid (ჩემი მეჯღანე ბიძა, 1963), Spovedania taurului (ხარის აღსარება, 1964) și Giorgi Burduli (გიორგი ბურდული, 1965).

Celebritatea
Cel mai celebru roman al lui Amirejibi și una dintre cele mai valoroase scrieri moderne ale literaturii georgiene, Data Tutașhia (დათა თუთაშხია, 1971-1975), a adus un succes senzațional revistei Tsiskari și celebritate pentru scriitor. Conceput în timpul anilor de detenție ai lui Amiredjibi, acest substanțial roman de peste 700 de pagini a trecut de cenzura sovietică și a fost publicat ca urmare a intervenției primului secretar al Partidului Comunist Georgian Eduard Șevardnadze. Romanul prezintă povestea unui haiduc georgian din perioada Imperialui Rus, o temă foarte populară în literatura georgiană, și combină escapadele palpitante cu meditațiile dostoievskiene cu privire la soarta omului și la atașamentul față de patrie. Povestea este narată de un jandarm rus, contele Szeged, care oferă frecvent cuvântul altor personaje. Haiducul Data Tutașhia se ascunde timp de mulți ani de poliția țaristă, condusă de vărul lui Data, imperturbabilul și imparțialul Mushni Zarandia. Cartea și filmul inspirat de ea l-au transformat pe Data Tutașhia într-un erou iconic, foarte popular în Georgia.

Cariera ulterioară
Amirejibi a salutat proclamarea independenței statului Georgia și a fost membru al Parlamentului din 1992 până în 1995. În 1992 el a fost recompensat cu prestigiosul Premiu de Stat Șota Rustaveli. Cu toate acestea, anii grei ai războiului civil și moartea fiului său cel mare, Irakli, în Războiul din Abhazia din 1992 l-au afectat puternic pe scriitor. Prin urmare, publicarea în 1995 a romanului Gora Mborgali (გორა მბორგალი), început în 1978, a reprezentat o adevărată surpriză; cartea este inspirată de experiențele autorului în închisorile sovietice. Cea mai recentă lucrare, Regele Gheorghe cel Măreț (გიორგი ბრწყინვალე), un roman istoric despre un rege georgian din secolul al XIV-lea care promovează mândria națională, a apărut în 2005.

Amiredjibi a fost decorat cu cele mai înaltă decorații civile ale Georgiei și a obținut mai multe premii literare ruse și internaționale.

Amiredjibi a revenit pentru scurt timp în politică în iulie 2009, când s-a alăturat mișcării daitsavi sakartvelo ("Apărarea Georgiei"), care-și manifesta opoziția față de guvernarea președintelui Mihail Saakașvili. Pe 16 noiembrie 2010 a devenit călugăr a Bisericii Ortodoxe Georgiene sub numele de David. Din cauza stării sale de sănătate, ceremonia de tundere în monahism a fost oficiată în propriul apartament al scriitorului.

Opera
 Drumul (volum de povestiri), 1962
 Unchiul meu timid (volum de povestiri), 1963
 Spovedania taurului (volum de povestiri), 1964; publicat în traducere română în 1989
 Giorgi Burduli (roman), 1965
 Data Tutașhia (roman), 1973-1975; publicat în traducere română în 1981
 Gora Mborgali sau Surâsul destinului (roman), 1984-1994; publicat în traducere română în 2010
 Regele Gheorghe cel Măreț (roman), 2003

Note

Legături externe
 Chabua Amirejibi's website
 Chabua Amirejibi's biography and photogallery. The National Parliamentary Library of Georgia website.

Nașteri în 1921
Decese în 2013
Oameni din Tbilisi
Disidenți sovietici
Scriitori georgieni

Ciabua Amiredjibi


جيرمي سيستو  ممثل أمريكي ولد في 6 أكتوبر 1974 في غراس فالي، نيفادا، كاليفورنيا في الولايات المتحدة . مثل دور البطولة في مسلسل سوبورغاتوري. وكان أول ظهور سينمائى له في فيلم جراند كانيون عام 1991. درس في جامعة كاليفورنيا لفترة من الوقت ولم يكمل بها. من هواياته ممارسة البوكس والعزف على الجيتار في وقت فراغه. من أشهر افلامه فيلم May عام 2002 مع انجيلا بيتس. و فيلم لفة خاطئة عام 2003 . تزوج مرتين ولديه طفلان.

الأعمال

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من شيكاغو (إلينوي)
أشخاص من غراس فالي (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل إيطالي
خريجو جامعة كاليفورنيا (لوس أنجلوس)
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون من شيكاغو
ممثلون من ولاية كاليفورنيا
مواليد 1974
مواليد في غراس فالي (كاليفورنيا)

جيرمي سيستو


خوليو ساليناس  ، من مواليد 11 سبتمبر 1962 ، لاعب كرة قدم إسباني سابق.

لعب مع منتخب إسبانيا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إسبان مغتربون في اليابان
رياضيون من بيلباو
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري الياباني للدرجة الأولى
لاعبو أتلتيك بيلباو
لاعبو أتلتيك بيلباو ب
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو برشلونة
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1996
لاعبو ديبورتيفو ألافيس
لاعبو ديبورتيفو لاكورونيا
لاعبو ريال سبورتينغ خيخون
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كأس العالم 1994
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم باسكيون
لاعبو كرة قدم شاطئية إسبان
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليابان
لاعبو كرة قدم من بيلباو
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب منطقة إقليم الباسك لكرة القدم
لاعبو يوكوهاما مارينوس
مذيعو تلفاز إسبان
معلقو كرة القدم الإسبانية
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1962
مواليد في بلباو

خوليو ساليناس


A scrummage, commonly known simply as a scrum, is a method of restarting play in rugby football that involves players packing closely together with their heads down and attempting to gain possession of the ball. Depending on whether it is in rugby union or rugby league, the scrum is used either after an accidental infringement or when the ball has gone out of play. Scrums occur more often, and are now of greater importance, in union than in league. Starting play from the line of scrimmage in gridiron football is derived from the scrum.

In both forms of rugby, a scrum is formed by the players who are designated forwards binding together in three rows. The scrum then 'engages' with the opposition team so that the players' heads are interlocked with those of the other side's front row. In rugby union the initiation of the process is verbally coordinated by the referee who calls 'crouch, bind, set' as of 2013 (formerly 'crouch, touch, pause, engage', 'crouch and hold, engage' before 2007). The scrum-half from the team that did not infringe then throws the ball into the tunnel created in the space between the two sets of front rowers' legs. Both teams may then try to compete for the ball by trying to hook the ball backwards with their feet.

A key difference between the two sports is that in rugby union both sets of forwards try to push the opposition backwards while competing for the ball and thus the team that did not throw the ball into the scrum has some minimal chance of winning the possession. In practice, however, the team with the 'put-in' usually keeps possession (92% of the time with the feed) and put-ins are not straight. Forwards in rugby league do not usually push in the scrum, scrum-halves often feed the ball directly under the legs of their own front row rather than into the tunnel, and the team with the put-in usually retains possession (thereby making the 40/20 rule workable).

Rugby union

A rugby union scrum consists of two teams' eight forwards, with each team binding in three rows. The front row is composed of the two props and the hooker. The two second row forwards (jersey numbers four and five), commonly referred to as the locks bind together and directly behind the front row with each putting their heads between the props and the hooker. Lastly the back row is made up of the two flankers and the number eight. The flankers bind on each side of the scrum — next to a lock and behind a prop.

The two forward packs form a scrum by approaching to within an arms length of each other. The referee gives the command crouch and the opposing front rows then crouch; as well as allowing the front rows to interlock with one another, this crouching action also serves to isometrically preload the muscles, enabling the subsequent drive to be performed more powerfully. The referee then calls bind and forwards grab the opposites shoulders. The referee then issues the set command which indicates that the two packs may come together. When this happens both front rows thrust forward with the tighthead props' heads going between the opposing hooker and loosehead prop. The scrum-half from the team that has possession  then throws the ball in the gap formed between the two front rows. The two hookers (and sometimes the props) then compete for possession by trying to hook the ball backwards with their feet, while the entire pack tries to push the opposing pack backwards. The side that wins possession usually transfers the ball to the back of the scrum — which is done with their feet. Once at the back it is picked up either by the number 8, or by the scrum-half.

Starting with the 2012/2013 rugby season the International Rugby Board has issued trial law amendments, one of which affects the call sequence. The referee will continue to start with "crouch" and "touch", but will now issue the command "set", which replaces "engage" as the indication that the packs may push forward. "Pause" has been removed in order to speed up the scrum and to minimize resets due to collapsed scrums. The command to "touch" was not used before 2007. Instead, the referee called "crouch and hold", at which time each pack crouched and held that position before the referee gave the command to "engage". Starting in 2013/2014 "touch" has been replaced with "bind".

There are a large number of rules regarding the specifics of what can and cannot be done during a scrum. Front rowers must engage square on, rather than bore in on an angle. Front-rowers are also banned from twisting their bodies, pulling opponents, or doing anything that might collapse the scrum. The back row must remain bound until the ball has left the scrum. For flankers, this means keeping one arm, up to the shoulder, in contact with the scrum. The scrum must be stable, stationary and parallel to the goal-lines when they feed the ball; otherwise a free kick is awarded to the non-offending team. By strict letter of the law, the ball must be fed into the middle of the tunnel with its major axis parallel to the ground and touchline; however this is becoming less strictly enforced as the photo in this article illustrates. The ball must be thrown in quickly and in a single movement — this means that a feed cannot be faked. Once the ball has left the hands of the scrum-half the scrum has begun.

Rugby sevens

Scrums in rugby union sevens consist only of what would be the "front row" in normal rugby union. They consist of three forwards on each side, plus a scrum half to feed in the ball.

Rugby league

A rugby league scrum is used to bring the ball back into play in situations where the ball has gone out of play over the touchline or a player has made a mistake, a knock-on or forward pass, except when that mistake has occurred on the last tackle of a set of six tackles. A scrum is also used in the rare event that the ball bursts or the referee interferes with the movement of the ball.

The scrum consists of six players from each team in a 321 formation. The scrum is usually formed by each team's forwards, though any player can participate. The front row of the formation consists of the open-side prop (8), hooker (9) and blind-side prop (10). Behind the front row are the two second row forwards (11&12), and then the loose forward (13) at the back.

The two "packs" of forwards form a scrum before the ball is put into the scrum. The scrum-half (7) (also known as the halfback) of the team that did not commit the forward pass, knock-on or cause the ball to go out of play over the touch line puts the ball into the scrum through the tunnel formed by the front rows of each set of forwards meeting.  When the ball bursts or the referee interferes with the ball, the team that had possession at the time is the one to put the ball into the scrum. Both teams may attempt to secure the ball while it is in the scrum by "hooking" for it or by pushing their opponents off the ball. The ball can be brought back into open play by the scrum-half retrieving it from the rear of the scrum or by the loose forward picking it up after detaching from the scrum.

While restarting play, the scrum serves to keep the forwards in one area of the field for a time, thus creating more space for back play and special plays, an advantage to the side that wins the scrum. It is now uncommon for the team not awarded the scrum feed to win possession "against the feed". Prior to 1983, the loose forward would often stand outside of the scrum, leaving a five-man scrum. In an effort to provide more space for backline play, scrum rules were changed so that in normal circumstances loose forwards must always bind into the scrum. However, if a player is sent off, five-man scrums may occur. In this situation, the rules mandate the numbers of players not bound into the scrum.

While the Laws of the Game continue to provide for competitive scrums, a convention exists that some scrum rules are not enforced. During the 1970s, scrum penalties for feeding the ball into the legs of the second row, packs moving off the "mark" or collapsing the scrum were seen as unattractive. The ability of teams to win a game purely on goals from scrum penalties was also seen as unfair. In an effort to improve this situation, changes to rules and their enforcement were made. The number of scrums was reduced with the introduction of the "handover" after a team has used a set of six tackles, the differential penalty, one which cannot be kicked at goal was brought in for offences at scrums and referees ceased enforcing some rules regarding feeding the ball into scrum. Aided by this change, it is common for professional teams not to fully contest scrums, according to their choice of tactics.

See also

 Scrum machine
 Rugby league gameplay
 Rugby union gameplay

References

External links

 Rugby Rijeka Najveći ragbi skup na svijetu, 14 October 2007 (the biggest scrum in the world)

Rugby league terminology
Rugby union terminology
Articles containing video clips

Scrum (rugby)


An Zygostates papillosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux. An Zygostates papillosa in nahilalakip ha genus nga Zygostates, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Zygostates

Zygostates papillosa


Skandi: križaljkaški tjednik je bila hrvatska zagonetačka revija iz Bjelovara. Prvi broj izašao je  godine. Nastavljao je list Deset skandi križaljaka. Izlazio je tjedno do 1998. godine. Izdavač je bilo Zagonetačko društvo Čvor. Glavni urednik bio je Stjepan Horvat.

Izvori

Čvor (Bjelovar)
Hrvatski enigmatski tjednici

Skandi


Mircea Braga ()  un eseist și critic literar român.

Biografie
S-a născut la Sibiu în familia mecanicului auto Gheorghe Braga și al soției sale, Maria (n. Schneider). A urmat studii elementare la Sibiu (1945–1952), Liceul "Gheorghe Lazăr" din Sibiu (1952–1955) și Facultatea de Filologie a Universității din Cluj (1955–1960). A obținut în 1984 titlul de doctor în filologie al Universității din Cluj cu teza V. Voiculescu. Studiu critic.

După absolvirea facultății a lucrat ca profesor (1960-1962), redactor la ziarul Pentru socialism (1962-1966), instructor cultural (1966-1968) și director al Teatrului Dramatic din Baia Mare (1968-1970). Se transferă în orașul său natal, Sibiu, unde îndeplinește mai multe funcții pe plan cultural: director al Teatrului de Stat din Sibiu (1970-1974), președinte al Comitetului pentru Cultură al jud. Sibiu (1974-1979), redactor la revista Transilvania (1979-1990), director al Casei de Presă și Editură "Transpres" (1990-1995) și director al Editurii Imago din Sibiu (din 1991). În anul 1995 a fost numit, prin concurs, profesor la Universitatea 1 Decembrie 1918 din Alba Iulia. S-a pensionat în anul 2008 și a devenit profesor emerit.

A desfășurat o bogată activitate publicistică, debutând în 1966 în paginile revistei Steaua și colaborând ulterior la revistele Tribuna, Familia, România literară, Vatra, Limbă și literatură, Revista de istorie și teorie literară, Teatru, Manuscriptum, Revue Roumaine, Convorbiri literare, Cahiers roumains d'études littéraires, Ramuri, Continent, Jurnalul literar, Curentul (München), Discobolul, Arhipelag și Acolada. Este autorul a peste 20 de volume de critică, istorie și teorie literară și aproximativ 1500 de studii și articole de specialitate.

Articolele sale au fost publicate ulterior în două cărți: Sincronism și tradiție (1972) și Conjuncturi și permanențe (1976). Volumele care au urmat se înscriu în domeniul criticii, istoriei, teoriei literare și filozofiei culturii și conțin studii pe tema tradiției și modernismului literar. A mai publicat studii introductive la unele ediții din operele lui Mihail Sadoveanu, Mihai Eminescu, Ioan Slavici, Romulus Cioflec, Oscar Lemnaru, Octavian Goga, Ion Creangă, Pavel Dan, Jean Bart, Victor Eftimiu, N. D. Cocea, A. E. Baconsky și a colaborat la mai multe volume colective. Mircea Braga a obținut Premiul de critică și istorie literară al Asociației Scriitorilor din Sibiu (1982), Diploma Uniunii Scriitorilor din România (1984), Premiul "Opera omnia" al Uniunii Scriitorilor din România, Filiala Sibiu (2006), Premiul de critică și istorie literară al Uniunii Scriitorilor din România, Filiala Sibiu (2010), Premiul pentru critică al Atelierului Național de Poezie "Serile la Brădiceni" (2013), Premiul de teorie și critică literară al Uniunii Scriitorilor din România, Filiala Sibiu (2013) și Premiul "Cartea Anului" al Uniunii Scriitorilor din România, Filiala Sibiu (2016).

A fost căsătorit cu scriitoarea Rodica Braga și a avut doi copii: Corin Braga și Marian Braga.

Mircea Braga a decedat în 19 mai 2023.

Opera
 Spectacolul de teatru și colaboratorii lui (în colaborare), Ed. Casa Județeană a Creației Populare Maramureș, Baia Mare, 1970;
 Sincronism și tradiție, Ed. Dacia, Cluj, 1972;
 Conjuncturi și permanențe, Ed. Dacia, Cluj-Napoca, 1976;
 Destinul unor structuri literare, Ed. Dacia, Cluj-Napoca, 1979;
 Istoria literară ca pretext, Ed. Dacia, Cluj-Napoca, 1982;
 V. Voiculescu în orizontul tradiționalismului, Ed. Minerva, București, 1984;
 Când sensul acoperă semnul, Ed. Eminescu, București, 1985;
 Recursul la tradiție. O propunere hermeneutică, Ed. Dacia, Cluj-Napoca, 1987;
 Pe pragul criticii, Ed. Transpres, Sibiu, 1992;
 Decupaj în sens: propuneri de istorie literară, Ed. Imago, Sibiu, 1997;
 Cultura – o utopie asumată?, Ed. Imago, Sibiu, 2000;
 Epoca marilor clasici, ed. I, Ed. Univ. "1 Decembrie 1918", Alba Iulia, 2001; ed. a II-a, 2001; ed. a III-a, Ed. Imago, Sibiu, 2002;
 Teorie și metodă, eseu despre izvoarele aventurii metodologice moderne, Ed. Imago, Sibiu, 2002;
 Vasile Voiculescu, Ed. Univ. "1 Decembrie 1918", Alba Iulia, 2002;
 Critică literară, ed. I, Ed. Univ. "1 Decembrie 1918", Alba Iulia, 2003; ed. a II-a, 2004;
 Replieri interpretative, Ed. Imago, Sibiu, 2003;
 Dincolo de binele și răul culturii (Fr. Nietzsche), vol. I, Ed. Imago, Sibiu, 2006;
 Ideologia "Junimii" (coord.), Ed. Academiei Române, București, 2007;
 Constantin Noica și Sibiul, Ed. Imago, Sibiu, 2007;
 Incursiuni în imaginar, 2 vol. (coord.), Ed. Imago, Sibiu, 2007–2008;
 V. Voiculescu – Măștile căutării de sine (O hermeneutică a orizonturilor creației), Ed. Academiei Române, București, 2008;
 Geografii instabile, Ed. Imago, Sibiu, 2010;
 Despre ordinul suveran al receptării, Ed. Imago, Sibiu, 2013;
 La izvoarele aventurii metodologice moderne, Ed. Tipo Moldova, Iași, 2013;
 Rătăcind prin canon, Ed. Tipo Moldova, Iași, 2013;
 Dincolo de binele și răul culturii (Fr. Nietzsche), vol. 2, Ed. Imago, Sibiu, 2014;
 Ecce Nietzsche, Ed. Academiei Române, București, 2015;
 Ultima frontieră. Elemente de teoria culturii, Ed. Ideea Europeană, București, 2018;
 Biblioteca și irealul din real (Cronotopologie literară), Ed. Academiei Române, București, 2020;
 În căutarea sensului, Ed. Ideea Europeană, București, 2021;
 Absolutul (De la destrămare la reconstrucție), Ed. Limes, Cluj-Napoca, 2023.

Note

Bibliografie
 Marcel Mureșeanu, "Nu înțeleg de ce trebuie să te răzvrătești împotriva ta, împotriva a ceea ce ești, când ai putea să te bucuri… de ceea ce ți s-a dat. Interviu cu Mircea Braga, critic și istoric literar", în Steaua, anul LXVII nr. 5 (811), mai 2016, pp. 16–19.
 Valentina Podoleanu, "Exercițiul critic – o utopie?", în Observator cultural, 20 martie 2001.
 Costi Rogozanu, "Dimensiunea «tonică» a culturii", în România literară, anul XXXIII, nr. 40, 11–17 octombrie 2000. ()
 Aurel Sasu, Dicționar biografic al literaturii române A-L, vol. I, Ed. Paralela 45, București, 2004, pp. 207-208.

Legături externe

Nașteri în 1938
Nașteri pe 27 august
Decese în 2023
Decese pe 19 mai
Eseiști români
Critici literari români
Sibieni

Mircea Braga


لورسن  شركة ألمانية لصناعة السفن تأسست سنة 1875 على يد فريدريتش لورسن وتقوم الشركة بصناعة اليخوت والسفن الحربية بأنواعها المختلفة من زوارق الصواريخ وفريقطات وفرقاطات.

يقع مركز إداة الشركة في مدينة بريمنهافن على ساحل بحر الشمال في ولاية بريمن شمال ألمانيا.

معرض صور

مراجع

شركات مقرها في بريمن
بناة قوارب ألمان
تأسيسات سنة 1875 في ألمانيا
تاريخ بريمن (مدينة)
شركات أسست في 1875
شركات تصنيع مقرها في ولاية بريمن
شركات دفاع في ألمانيا
شركات صناعة سفن في ألمانيا
علامات تجارية ألمانية
مصانع مركبات عسكرية

لورسن


En missense-mutation er en genetisk mutation hvori et nukleotid substitueres, hvilket resulterer i en ændring på det udtrykte aminosyre.

Se også
 Mutation
 Frameshift-mutation
 Nonsensmutation
 Missense-mutationer relateret til SARS-CoV-2

Biologi
Mutation

Missense-mutation