Kemal Tahir, asıl adıyla İsmail Kemalettin Demir (13 Mart 1910, İstanbul - 21 Nisan 1973, İstanbul), Türk romancı, yazar, senarist.

Türk edebiyatının en üretken roman yazarlarından birisidir. Sol dünya görüşüne sahip olan yazar, Marksizm'i Türk toplum yapısına uyarlamak için toplumu anlamaya çalışmış, edindiği bilgileri romanları yoluyla okuyucularına aktarmıştır.

Hayatı
13 Mart 1910'da İstanbul'da dünyaya geldi. Gerçek adı İsmail Kemalettin Demir'dir. Babası, II. Abdülhamit'in yaverlerinden Yüzbaşı Tahir Bey; annesi, Osmanlı sarayında Abdülhamit'in kızı Nâile Sultan'ın hizmetinde bulunan Nuriye Hanım'dır. (Saraydaki adı "Hubser" idi). Kemal, âilenin ilk çocuğu idi.

Babasının görevleri nedeniyle ilk öğrenimini imparatorluğun değişik yerlerinde sürdürdü. Ailenin 1923'te İstanbul'a yerleşmesinden sonra eğitimine Mekteb-î Sultânî'de devam etti. Annesinin 1926 yılında veremden ölümü ve babasının ikinci bir evlilik yapması üzerine öğrenimini 10. sınıfta iken bıraktı. Önce İstanbul'da avukat kâtipliği, sonra Zonguldak'taki kömür işletmelerinde ambar memurluğu yaptı.

Sol düşünceyi benimsemesi
1932'de İstanbul'a döndü. Vakit, Haber, Son Posta gazetelerinde röportaj yazarı, çevirmen, düzeltmen olarak çalıştı. 1933'te Kenan Şahabettin, İdris Ahmet, Ziya İlhan, Yakup Kadri, Nuri Tahir, Ertuğrul Şevket, Fakih Özden ve Arif Nihat Asya gibi yazar ve şairlerle "Geçit" adlı bir edebiyat dergisi çıkardı. Geçit dergisi kadrosundan Ertuğrul Şevket (Avaroğlu) ve Babıali'de tanıştığı Kerim Sadi, Türkiye Komünist Partisi üyesi olan komşusu "Sarı" Mustafa Börklüce ve onun aracılığı ile tanıştığı şair Nâzım Hikmet gibi sosyalist aydınlarla arkadaşlığı sonucu sosyalist fikirler ile tanıştı. 1934 ile 1936 arasında Yedigün ve Karikatür dergilerinde sekreterlik yaptı. Varlık ve Ses dergilerinde takma adlarla şiirler yayımladı, Karagöz gazetesinde başyazarlık, Tan'da yazı işleri müdürlüğü yaptı.

İlk kitapları
İlk kitabı, 1936'da yayımladığı "Namık Kemal için diyorlar ki" adlı kitapçık oldu. Kitapçık, Namık Kemal hakkında yaptığı yedi soruluk ankete çeşitli şair ve yazarlar tarafından verilen yanıtlardan oluşmaktaydı. Falih Rıfkı Atay, Vâlâ Nureddin, Hüseyin Cahit Yalçın, Peyami Safa, Ercüment Ekrem Talu, Sadettin Nüzhet Ergun, Kerim Sadi Cerrahoğlu, Dr. Fuad Sabit, Nâzım Hikmet, Hüseyin Avni Şanda ve Suat Derviş'in yanıtlarını ve Kemal Tahir'in onlar hakkındaki saptamalarını içeren kitapçık, edebiyat dünyasında geniş yankı buldu. 1937'de ikinci kitabı olan "Bir Çalgıcının Seyahatı" adlı romanı yayınlandı.

Suat Derviş'in 1937 yılında Tan Gazetesi'nde tefrika edilmesi için yazmaya başladığı Bu Roman Olan Şeylerin Romanıdır isimli çalışmasını Kemal Tahir bitirmiştir. Tan gazetesi Suat Derviş'i muhabir olarak Sovyetler Birliği'ne gönderdiğinde romanı yarım kalmış, Derviş hazırladığı taslakları Kemal Tahir'e bırakmış, yolculuğu sırasında iki defter ile romanın devamını yazdıysa da gazete, tefrikanın yeterince ilgi görmediğini söyleyerek Kemal Tahir romanın sonunu yazmasını istemiştir. Son kısmını Kemal Tahir tamamladığı roman 81 yıl sonra İthaki Yayınları tarafından kitap olarak basılmıştır.

Özel hayatı ve evliliği
İstanbul'un tanınmış gazetecileri arasına giren Kemal Tahir, 1937'de İzmir'de öğretmenlik yapan Fatma İrfan Akersin ile ilk evliliğini yaptı. Bu evlilik, Kemal Tahir'in 1938'de hapse girmesi nedeniyle devam etmedi ve 1940 yılında boşanma ile sonlandı.

Donanma Davası
Kemal Tahir, bahriyede görevli kardeşi Nuri Tahir, Nâzım Hikmet, Hamdi Alev, Emine Alev, Hikmet Kıvılcımlı, Fatma Nudiye Yalçı, Kerim Korcan, Mehmet Ali Kantan, Seyfi Tekbilek ve Hüseyin Durugün'le beraber "askeri isyana tahrik ve teşvik" suçlaması ile 13 Haziran 1938'de tutuklandı.

Tutuklanma gerekçesi, astsubay olan kardeşi Nuri Tahir'e Sabahattin Ali'nin bir kitabını vermek idi. "Donanma Davası" veya "Bahriye Olayı" diye adlandırılan bu dava nedeniyle askerî mahkemede yargılandı, 15 yıl ağır hapis cezasına çarptırıldı.

Cezaevi yılları
Çankırı, Çorum, Kırşehir, Malatya cezaevlerinde 12 yıl hapis yattı. Hapishanedeki yıllarını okuyarak ve "sarı defterine" yazarak gecirdi. Takma isimle mizah öyküleri ve polisiye romanlar kaleme alan yazar, 1954 yılına kadar "Kemal Tahir" adını eserlerinde kullanamadı. "Göl İnsanları"'na alacağı iki öyküsünü hapisteyken Cemalettin "Mahir" takma adıyla Tan'da yayımladı.

Hapishane yıllarında Fatma İrfan Hanım'a yazdığı mektuplar, "Kemal Tahir'den Fatma İrfan'a Mektuplar" adıyla; Nazım Hikmet'in kendisine yazdığı mektuplar da "Kemal Tahir'e Mapushaneden Mektuplar" adıyla basıldı.

Cezaevinden çıktıktan sonraki yaşamı
Yazar, 1950'de çıkan aftan yararlanıp serbest kaldı. Cezaevinden çıkar çıkmaz ikinci eşi Semiha Sıdıka Hanım ile evlendi. Çiftin evliliği, Kemal Tahir'in 1973'teki vefatına kadar sürdü; çocukları olmadı. 1950'li yıllarda Körduman, Bedri Eser, Samim Aşkın, F. M. İkinci, Nurettin Demir, Ali Gıcırlı gibi müstear isimlerle kitaplar yayımlamayı sürdüren Kemal Tahir'in Amerikalı yazar Mickey Spillane'den çevirdiği "Mayk Hammer" dizisi büyük ilgi gördü. Kemal Tahir'in F. M. İkinci takma adıyla tercüme ettiği Kanun Benim isimli roman 1954 yılında Çağlayan Yayınları tarafından yayınlanmış ve 100 binin üzerinde satış yapmıştır. Kemal Tahir, Mayk Hammer'in orijinal kitapların tamamını çevirdikten sonra "Mayk Hammer'in Yeni Maceraları"'nı yazmaya devam etti; böylece Kemal Tahir'in kaleminden dört yeni Mayk Hammer romanı ortaya çıktı. Kemal Tahir'in F. M. İkinci ismiyle yazdığı Mayk Hammer romanları şunlardır: Derini Yüzeceğim, Ecel Saati, Kara Nara ve Kıran Kırana.

Kemal Tahir 6-7 Eylül olayları'nın ertesinde, "Rum ve Ermeni azınlığa yönelik saldırıları komünistlerin tertiplediği iddiası" ile Aziz Nesin, Hasan İzzettin Dinamo ve Asım Bezirci'nin de aralarında bulunduğu 60 şair, yazar ve aydın ile birlikte bir kez daha tutuklandı, Harbiye Cezaevi'nde 6 ay yattı. Cezaevinden çıktıktan sonra, 14 ay kadar Aziz Nesin ile birlikte kurdukları Düşün Yayınevi'ni yönetti. Metin Erksan, Halit Refiğ, Atıf Yılmaz ile senaryo çalışmaları yaptı.

Kemal Tahir'in ilk önemli eseri olan 4 bölümlük Göl İnsanları başlıklı uzun öykü, Tan gazetesinde tefrika olarak yayınlandı. Eser 1955'te de kitap olarak neşredildi. Bu eserde yıllar sonra ilk defa kendi adını kullandı.

Romancılık dönemi
Göl İnsanları'nı yayımladığı 1955 yılında bir köy romanı olan Sağırdere yayımlandı. Sağırdere ve onun devamı olan Körduman'da (1957) Çankırı'nın Yamören köyünden Mustafa'nın serüvenini merkez alarak köylünün sorunlarını, etik değerlerini, köyün ekonomik yapısını, tarih içindeki bağlarından koparmadan sergiledi.

Mütareke dönemi İstanbul'unu konu alan Esir Şehrin İnsanları'ndan (1956) sonra yayımlanmış olan Körduman'''ı, eşkiyalık olgusuna eğildiği Rahmet Yolları Kesti (1957), Çorum bölgesi insanlarını anlatan roman üçlemesinin ilk iki kitabı Yediçınar Yaylası (1958) ve Köyün Kamburu (1959) izledi. Üçlemenin son kitabı, 1970'te yayımlanan Büyük Mal adlı romandır.

1960'tan sonra tüm dikkatini Osmanlı tarihi ve toplum yapısına yönelterek, devlet, Doğu-Batı çatışması, Batılılaşma ve mülkiyet gibi sorunları derinden kavramaya uğraştı. Araştırmaları sonucu resmî tarih söyleminin karşısında, Osmanlı Devleti'nin kültürel ve siyasî mirasını sahiplenen bir romancı haline geldi.

Kemal Tahir'in kendisiyle, Osmanlı Devleti, cumhuriyet ve batılılaşma ile hesaplaşmasının sonucu olarak, 1965 yılında Yorgun Savaşçı adlı roman ortaya çıktı. Resmî tarih söylemine aykırı görüşler içeren bu eser, tarihi çarpıtmakla eleştirildi. 1979 yılında romanın TRT tarafından filme çekilmesi ile yeniden gündeme gelen eleştiriler, 1983'te filmin başbakan Bülent Ulusu'nun emri ile yakılmasına yol açtı.

1965 yılının nisan ayında Cumhuriyet gazetesinde tefrika edilen "Bozkırdaki Çekirdek" romanı, Kemal Tahir'in çok tartışılan eserlerinden birisi oldu. Bu eserde Köy enstitüleri'nin tepeden inmeci bir yaklaşımla kuruluşunu eleştirerek iktidarla ters düştü.

1967'de en önemli eserlerinden birisi olan "Devlet Ana" yayımlandı. Osmanlı Devleti'nin kuruluşunu ele aldığı bu romanda "kerîm devlet" kavramını ortaya attı. Batılılaşmayı eleştirdi. Yerli bir sosyalizm oluşturmaya çalışarak marksistlerin tepkisini çekti.

1968'de "Yorgun Savaşçı" ile Yunus Nadi Ödülü'nü, "Devlet Ana" ile Türk Dil Kurumu roman ödülünü kazandı.

Kemal Tahir, 1968'de aldığı davet üzerine SSCB'ye gitti. 1970'te akciğer ameliyatı geçiren Tahir, 21 Nisan 1973'te geçirdiği bir kalp krizi sonucu İstanbul'da yaşamını yitirdi. Naaşı, Sahrayıcedîd Mezarlığı'na defnedildi.

 Ölümünden sonra
Yazarın "Namuscular", "Karılar Koğuşu", "Hür Şehrin İnsanları", "Dam Ağası", "Bir Mülkiyet Kalesi" romanları ölümünden sonra yayımlandı.

Kemal Tahir kitaplarının yayının devam etmesi için ölümünden sonra eşi tarafından "Kemal Tahir Vakfı" kuruldu. Kadıköy'deki hayatının son yıllarını geçirdiği ev, müze hâline getirilerek ziyarete açıldı.<ref name=muze>[http://kemaltahir.wordpress.com/iletisim/ Kemal Tahir bloğu, Erişim tarihi:29.02.2012] '</ref>

Yazarın kitapları, Halit Refiğ, Metin Erksan, Atıf Yılmaz gibi yönetmenler tarafından sinemaya aktarıldı.

Düşünceleri
Düşüncelerindeki çıkış noktası marksizm ile Türkiye gerçeği arasındaki bağlantı sorunuydu. Siyâsî eylemlere de katılmış bir yazar olarak, Türkiye'de kendi algıladığı siyasal, sosyal, kültürel yapı ile marksizmin sunduğu çözüm arasında bir çelişki görüyordu. Türk toplum yaşamına uymadığına inandığı batılılaşmaya ilişkin yargısı da marksizmi yetersiz bulmasına bağlıydı. Çünkü marksizm, "Türkiye'de 2. Meşrutiyet ve Cumhuriyet dönemlerinin siyasal ve kültürel uygulamalarını bir ticaret burjuvazisi devriminin sonucu" olarak değerlendiriyordu. Kemal Tahir ise böyle bir sınıfın varlığından kuşkuluydu. Böylece hem marksizmin, hem de batılılaşmanın ürünü olan cumhuriyet dönemi resmi tarih görüşünün aşılması düşüncelerinin temel noktası oldu.

Marx ve Engels'in doğu toplumlarıyla ilgili görüşlerini araştırdı. Cumhuriyet dönemi resmi ideolojilerinin dışında kalan Ömer Lütfi Barkan, Mustafa Akdağ, Halil İnalcık, Niyazi Berkes, Şerif Mardin gibi bilim adamlarının eserlerinden vardığı sonuca göre, Osmanlı-Türk toplumu, marksizmin toplumların sosyo-ekonomik süreçte birbirini izleyen zorunlu aşamalar olarak gördüğü ilkel topluluk / kölecilik / feodalite / kapitalizm sürecinde yer almaz. Kendi kültürel ve sosyal yapısından kaynaklanan çok daha özel bir gelişme süreci, dinamikleri ile yapısal farklılıkları vardır. Bu nedenle batılılaşma, gerekli altyapısı olmayan bir topluma, soyut ve biçimsel bir üstyapı getirme çabasından başka bir şey değildir. Köklü bir ekonomik ve toplumsal devrim yapılmadan başlatılan tepeden inme uygulamalar taklitçiliktir.

Bu ana fikir çerçevesinde eserlerinde Osmanlı toplumunun kölecilik ve feodalizmden çok farklı ve insancıl bir temel üzerine kurulduğunu anlatmayı amaçladı. Romanlarında da "Türk insanı ve Türkiye özeli" olgusunu ortaya çıkarmaya çalıştı.

Roman tamamen içinden çıktığı toplumun yapılanmasına bağımlıdır. Romanı diyalektik bir tür olarak anlamak ve insan muhayyilesine katkısını kavramak, romanın dünyayı belirlemek için sarfettiği çabaların biçimsel gerçekçilik tekniklerinin kullanımına bağlı olduğunu da anlamaktır. Don Kişot'un şövalye romanlarının kahramanlarına benzeme teşebbüsünün gülünçlüğü sadece model imkânsızlığı ışığı altında kavranabilir. Tam bu noktada Kemal Tahir'in önemi belirir. Zira Türk romanında bu meselenin taşını kaldıran ilk romancıdır. Romanları, Osmanlı Devleti'nin 14. yüzyılda kuruluşundan 20. yüzyıla kadar Türk toplumunda bir Osmanlı sürekliliği arayışıdır.

Toplumsal gerçekçi çizgide sürdürdüğü yazarlık yaşamında eserlerinde yalın bir dil kullandı. Bilhassa Orta Anadolu Türkçesini dilinin odak noktasına koydu. Diyaloglarla zenginleştirdi, karizmatik karakterler yarattı.

Kemal Tahir'in fikir değişimleri, Oğuz Atay tarafından dinamik, kendini yenileyen, kendisiyle hesaplaşan bir yazar olmasına bağlandı.

Eserleri

Hakkında yazılan
 2010: Bir Kemal Tahir Kitabı - Türkiye'nin Ruhunu Aramak (Kurtuluş Kayalı)
 2015: Kemal Tahir'le Birlikte (Halit Refiğ)

Ödüller
 1968: Türk Dil Kurumu Roman Ödülü
 1968: Yunus Nadi Roman Armağanı
 2021: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

Ayrıca bakınız
 Karılar Koğuşu
 Haremde Dört Kadın (film)
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı
 imdb'de Kemal Tahir

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Arsen Ceyhan, "Roman, Modern Çağ ve Kemal Tahir"
 Kemal Tahir Vakfı
 Kemal Tahir 1910-1973 , TRT Arşiv

1910 doğumlular
İstanbul doğumlu yazarlar
Türk marksistler
Marksist yazarlar
20. yüzyıl Türk roman yazarları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
İstanbul'da kalp krizinden ölenler
Sahrayıcedid Mezarlığı'na defnedilenler
1973 yılında ölenler
Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi kişiler
Yunus Nadi Ödülü sahipleri

Kemal Tahir


Televiziunea digitală terestră a fost implementată în România începând din decembrie 2005, când Societatea Națională de Radiocomunicații (SNR - Radiocom) a inaugurat primul emițător DVB-T de pe teritoriul României, în zona București-Herăstrău.

Decizia de trecere de la emisia analogică terestră la cea digitală terestră a fost luată de Uniunea Internațională pentru Telecomunicații (UIT), în cadrul Conferinței Regionale în domeniul Radiocomunicațiilor, din anul 2006, de la Geneva și a fost asumată de Uniunea Europeană și de Guvernul României.

În România, a fost activ sistemul DVB-T în regim experimental, în București și Sibiu, între 2005 și 2016. Începând din 2015, standardul național pentru transmisiuni terestre este DVB-T2.

Tranziția
Pentru a eficientiza utilizarea spectrului radio, care devenise necesar pentru comunicațiile mobile, majoritatea statelor membre ale Uniunii Internaționale pentru Telecomunicații (UIT) au agreat să elibereze spectrul folosit pentru emisia terestră analogică de televiziune (174–230 MHz, banda VHF — Plan de asignare Geneva 1975) și să aloce această resursă rețelelor și echipamentelor de comunicații mobile.

În anul 2006, Conferința Regională de Radiocomunicații (RRC-06), organizată de către UIT, a decis înlocuirea efectivă a emisiei analogice cu emisia digitală a programelor de televiziune (reglementările aplicabile EN 302 017 și EN 302 245). Peste 100 de țări, printre care și România, au semnat Acordul Geneva 2006, prin care a fost adoptat un nou plan de frecvențe pentru toate statele semnatare, care îl va înlocui pe cel de transmisie în sistem analogic.

Prin Hotărârea de Guvern nr. 403 din 2013, publicată în Monitorul Oficial, se aprobă următoarele:
 Strategia privind tranziția de la Televiziunea analogică terestră la cea digitală terestră și implementarea serviciilor multimedia digitale la nivel național, finalizarea procesului de încetare a serviciilor de televiziune analogică terestră până la 17 iunie 2015.
 Stabilirea soluțiilor optime de tranziție pentru evitarea interferențelor prejudiciabile în condițiile în care transmisiile analogice și cele în format digital vor fi difuzate o perioadă de timp simultan, iar spectrul radio va fi supraaglomerat.
 Structurarea planului național de frecvențe radio adoptat la RRC-06 (Planul RRC-06), în vederea implementării multiplexelor digitale naționale, precum și a unor multiplexe digitale suplimentare la nivel local/regional, implementarea la nivel național a 4 multiplexe digitale terestre în banda UHF și unul în banda VHF, rămânând ca la nivel regional/local să existe posibilitatea alocării unor multiplexe digitale terestre suplimentare.
 Un multiplex din cele 4 disponibile în banda UHF se va acorda cu impunerea unor condiții de acoperire teritorială și de populație, respectiv de preluare și transmisie free-to-air, în condiții transparente, concurențiale și nediscriminatorii, pentru posturile publice de televiziune, precum și pentru posturile private de televiziune care transmit analogic terestru, în conformitate cu prevederile Legii audiovizualului nr. 504/2002, cu modificările și completările ulterioare.
 În perioada de tranziție, până la data de 17 iunie 2015, se va asigura de către operatorul actual și transmisia în paralel (simulcast) a programului public TVR 1 în sistem analogic în banda VHF, cu respectarea prevederilor legale în vigoare.

DVB-T

În ianuarie 2005, Societatea Națională de Radiocomunicații S.A. (SNR) a semnat un contract cu Rohde & Schwarz (Germania) de achiziție a 200 de transmițătoare analogice și digitale pentru telefonie, internet și televiziune. Compania a furnizat și transmițătoare DVB-T Rohde&Schwarz NV 7130 pentru proiectul pilot din București și Galați (ultimul schimbat ulterior cu Păltiniș, județul Sibiu). Instalațiile includeau instalații radiante, codificatoare și multiplexoare.

Transmisiunile DVB-T au început în decembrie 2005 și s-au implementat în orașele București (2 transmițătoare) și Păltiniș (un transmițător).

Multiplexul nr. 1 (canalul 54 București și Sibiu) a fost alocat în exclusivitate SRTv: TVR 1, TVR 2, TVR News și TVR HD. Multiplexul nr. 2 (canalele 59 București și 47 Sibiu) a transmis canale publice dar și comerciale: TVR Cultural, TVR  3, Național TV, Realitatea TV, Antena 3 și B1 TV. Cele două multiplexuri aparțineau Radiocom.

Un al treilea multiplex (canalul 30 București) era deținut de PRO TV SA și a fost lansat la 1 decembrie 2006 cu un emițător, adăugând mai târziu încă două. Multiplexul era dedicat PRO TV HD (și mai apoi și Sport.ro HD). La 1 februarie 2014, cele două programe au început să fie transmise codat. Multiplexul a fost închis în 2015.

Standardul de codare folosit de Radiocom era , MPEG-2 (normă de comprimare),  16,  8k,  3/4,  1/16 și cu o lățime de bandă de 8 MHz.

Transmisiile DVB-T au fost închise definitiv la 30 iunie 2016 în Sibiu și la 1 septembrie 2016 în București, în favoarea standardului DVB-T2.

DVB-T2

În cadrul conferinței de la Geneva din anul 2006, s-a adoptat un nou plan de frecvențe pentru toate statele semnatare, care presupune utilizarea benzilor de transmisie VHF 174–230 MHz și a benzilor UHF 470–694 MHz (valorile trecute între 694-790 și respectiv 790–862 MHz sunt folosite în prezent pentru exploatarea tehnologiei mobile LTE (4G) incluzând, de asemenea, și alte servicii de bandă largă fără fir cum ar fi benzile de frecvențe de 700 MHz și 800 MHz rezervate tehnologiei 5G.

Conform Deciziei nr. 243/2012/UE a Parlamentului European și a Consiliului din 14 martie 2012 de instituire a unui program multianual pentru politica în domeniul spectrului de frecvențe radio (RSPP) banda 800 MHz (790-862 MHz (canalele 61-69)) să fie utilizată pentru servicii de bandă largă fără fir (dividend digital I). Prin această măsură, aproximativ 1,5 dintre cele 6 acoperiri din UHF prevăzute în Planul RRC06 nu au mai putut fi utilizate.

Cu ocazia Conferinței Mondiale de Radiocomunicații din anul 2012 (WRC 2012) a fost introdus, pe agenda viitoarei conferințe mondiale de radiocomunicații, un punct prin care se propune ca banda 694-790 MHz (canalele 49-60) să poată fi utilizată pentru același tip de servicii ca și banda 790-862 MHz, tendințele la nivel european fiind de renunțare la utilizarea acestei benzi pentru televiziune digitală terestră. Aceasta s-a materializat în mai 2017 prin adoptarea Deciziei (UE) 2017/899 a Parlamentului European și a Consiliului din 17 mai 2017 privind utilizarea benzii de frecvențe 470-790 MHz în UE. Implementarea dividendului digital II în banda 694-790 MHz în România a presupus renunțarea la mai mult de 2 acoperiri de televiziune digital terestră din banda UHF.

Standardul de codare folosit de Radiocom pentru Societatea Română de Televiziune (SRTv) este , MPEG-4 (normă de comprimare), H.264 (),  256,  32k,  2/3,  1/8, viteză de semnalizare de 8 000 de bauzi și cu o lățime de bandă de 8 MHz.

Transmisiile DVB-T2 pe teritoriul României au început la 17 iunie 2015, cu pornirea unui emițător al Radiocom din amplasamentul București-Herăstrău, ce emite pe canalul 30 în MUX 1; ulterior, s-a continuat implementarea Multiplexului nr. 1 într-o etapă tranzitorie, folosind echipamente analogice recondiționate, atingându-se un total de 63 de amplasamente în toată țara. Etapa următoare a constat în extinderea acestei rețele la 228 de amplasamente, vechile echipamente fiind înlocuite cu unele adecvate transmisiilor digitale.

Organizare
Proiectul de trecere la DVB-T2 definește 36 de alocări (zone teritoriale) ale României cărora li s-a atribuit un cod în formatul ROUxxx, în care xxx este un indicativ numeric între 001 și 040. Alocările au fost determinate în funcție de distribuția demografică și de relieful țării. Din proiect lipsesc definiții pentru indicativele 005, 016, 037 și 038, însă documentele Consiliului Național al Audiovizualului menționează și codul ROU005, dedicat capitalei.

Codurile sunt atribuite în felul următor:

* Alocare disponibilă doar pentru multiplexuri regionale și locale.

În continuare, pentru brevitate, prefixul ROU va fi omis.

Multiplexuri naționale

Este planificată implementarea a 5 multiplexuri naționale: MUX 1, MUX 2, MUX 3, MUX 4 și MUX 5 (toate cu polarizare orizontală). Primele 4 multiplexuri vor funcționa doar în banda IV–V de UHF/UIF (ultraînaltă frecvență: canalele 21–48, 470–694 MHz), în timp ce MUX 5, doar în banda II–III de VHF/FIF (foarte înaltă frecvență: canalele 5–12, 174–230 MHz).

În urma unei licitații a ANCOM, Radiocom a câștigat pe 10 iunie 2014 trei multiplexuri (MUX 1, 2 și 4), însă a renunțat la două dintre ele (MUX 2 și 4) pe 5 decembrie 2019, acuzând contextul legislativ nefavorabil și lipsa de interes din partea posturilor private față de posibilitatea de a fi retransmise terestru. Potrivit Raportului public al Curții de Conturi pe anul 2019, realizat în decembrie 2020, Radiocom ar fi plătit 3,43 milioane de lei către ANCOM pentru achiziția celor două multiplexuri nefolosite și ar fi realizat un studiu tehnico-economic privind viabilitatea tranzacției abia mai târziu.

 Multiplexul nr. 1 (MUX 1): Transmite canalele naționale TVR în mod FTA (free-to-air). În prezent, este singurul multiplex național funcțional. Canalele prezente sunt: TVR 1, TVR 2, TVR 3, TVR Cultural, TVR Info, TVR Cluj, TVR Craiova, TVR Iași, TVR Timișoara, TVR Tîrgu Mureș, cu licențe începând din . Acestea au o singură pistă audio (în română rum), EPG (ghid electronic de programe) și teletext. Transmisia timp de 3 luni a programelor SRTv prin compania de stat Radiocom costă 38 milioane de lei.

 Multiplexurile nr. 2–5 (MUX 2–5): Vor fi destinate transmiterii programelor TV comerciale. Momentan, toate cele patru sunt neimplementate și fără proprietar. Frecvențele de funcționare în banda II–III de VHF/FIF (foarte înaltă frecvență: canalele 5–12, 174–230 MHz) au fost folosite de televiziunea analogică terestră pentru canalul TVR 1 până la termenul limită de 31 decembrie 2019 prevăzut de RRC-06 și cu încetarea prealabilă pe 1 mai 2018.

Rețeaua MUX 1
Emițătoarele din 228 de amplasamente acoperă cu semnal suprafața României.

Inițial, în 2015 și 2016, Radiocom a realizat o rețea tranzitorie, cu echipamente analogice recondiționate instalate în 63 de amplasamente, acoperind aproximativ 90% din populația țării și 84% din suprafață. Singura alocare care nu a beneficiat de niciun amplasament a fost Făget (020).

Etapa finală a proiectului DVB-T2 a prevăzut punerea în funcțiune a 228 de amplasamente, înlocuind treptat rețeaua tranzitorie. Această etapă a început la 1 noiembrie 2019, ora 00:00 EET, prin pornirea emițătoarelor din șapte amplasamente. Radiocom a continuat inaugurarea amplasamentelor pe data de 1 a fiecărei luni, până la 1 decembrie 2020, inclusiv. Proiectul a fost finalizat la 16 decembrie 2020, cu un ultim set de amplasamente.

Multiplexuri regionale
Autoritatea Națională pentru Administrare și Reglementare în Comunicații (ANCOM) scoate sporadic la licitație licențe de operare a multiplexurilor regionale și locale.

Multiplexuri locale

Tabele de corespondență între canale și frecvențe
Serviciile DVB-T2 din România folosesc benzile de frecvențe prezentate mai jos. Canalele din banda III au o lățime de 7 MHz, iar cele din benzile IV și V au o lățime de 8 MHz.

Echipamente necesare pentru recepție

Pentru recepționarea semnalului digital terestru DVB-T2 în România, sunt necesare următoarele echipamente:
 televizor compatibil cu tuner DVB-T2 integrat sau, în cazul unui televizor de generație mai veche, conectarea unui echipament set-top-box (STB) terestru SD sau HD compatibil cu H.264 (AVC) sau H.265 (HEVC), MPEG-4. Un tuner DVB-T2 este capabil să recepționeze semnale DVB-T, dar invers nu. Același caz este întâlnit și la MPEG-4 cu MPEG-2;
 antenă pasivă sau activă, cu elemenți sau de cameră;
 cablu coaxial cu impendanță 75Ω.

Note
DVB-H (Digital Video Broadcasting - Handheld) compatibil DVB-T2 portabil nu poate fi utilizat la capacități normale în România datorită codării QAM 256, DFT 32k, FEC 3/4, GI 1/8 (specific exclusiv receptoarelor fixe).

În data de 10 iunie 2017 au început testele pentru QAM 64 la releul Ploiești pe canalul 41 iar Radiocom a confimat pe 14 iunie aceste teste.

Referințe

Vezi și

Televiziune digitală
Televiziune
digitală
Telecomunicații în România

Televiziunea digitală terestră în România


اللمس المتعدد  هو تعبير عن مجموعة من التقنيات التفاعلية التي تسمح لمستخدمي الكمبيرتر أو الجهاز الذكي بالسيطرة على التطبيقات الرسومية بواسطة اللمس بالأصابع في عدة مناطق بآن واحد.

تقانة اللمس المتعدد تتكون من مسطح قابل للمس (الشاشة أو طاولة أو جدار أوغير ذلك من المسطحات) أو حساس اللمس (تاتش باد touchpad)، بالإضافة إلى برامج للتعرف على نقاط اتصال متعددة في وقت واحد، خلافاً لتقانة شاشات اللمس التقليدية (تاتش سكرين touchscreen) مثل لوحة القلم الإلكتروني أو أجهزة الصرف الآلي التي تتعرف على نقطة اتصال واحدة فقط.

ويتحقق هذا التعرف من خلال وسائل متنوعة، منها على سبيل المثال لا الحصر:
 التعرف على الحرارة.
 ضغط الأصابع.
 بالتقاط صور الحركة بواسطة كاميرات ذات معدل التقاط مرتفع.
 بالتقاط ضوء الأشعة تحت الحمراءا.
 بالتعرف الضوئي المباشر.
 بالتعرف الكهرومغناطيسي
 باستقبال الموجات فوق الصوتية
 باللاقطات الليزرية.
بتقنية التعرف على الظلال.

مصادر

وصلات خارجية

 السطح الذكي

تقنيات
حوسبة
سيرن
شاشات لمس

لمس متعدد


USS Essex (LHD-2) is a  Landing Helicopter Dock (LHD) in service with the United States Navy. The amphibious assault ship was built at what is now Huntington Ingalls Industries in Pascagoula, Mississippi. She was launched 23 February 1991 and commissioned on 17 October 1992 while moored at Naval Air Station (NAS) North Island. She is the fifth ship named for Essex County, Massachusetts. Essex served as the command ship for Expeditionary Strike Group Seven until replaced by  on 23 April 2012.

History

1990s

1993
Essex conducted a training program during the spring of 1993, and from 18 August until 23 November, was undergoing upgrades, during Post Shakedown Availability, in Long Beach harbor.

1994
Essexs maiden deployment was in October 1994. With the 13th Marine Expeditionary Unit (MEU) (Special Operations Capable (SOC)) embarked. In January 1995, she left the Persian Gulf to prepare for the complex task of covering the withdrawal of United Nations multinational force from Somalia in Operation United Shield. Under fire from advancing Somalis, every member of the force was successfully extracted. Essex returned to San Diego on 25 April 1995.

1996
After a short maintenance period, Essex embarked on a vigorous workup cycle, culminating in her participation in Rim of the Pacific Exercise (RIMPAC), a biennial, seven-nation naval exercise. On 10 October 1996, she embarked on her second Western Pacific deployment with the 11th MEU (SOC) and Amphibious Squadron Five. During the deployment, Essex participated in multinational exercises with Qatar, Oman, and Kuwait, as well as Exercise Tandem Thrust 1997, an American-Australian combined exercise with over 28,000 troops, 250 aircraft, and 40 ships participating.

1997
On her return in April 1997, Essex went into a short maintenance period, followed by a shortened workup cycle. She then departed for her third Western Pacific, Indian Ocean, and the Persian Gulf deployment on 21 June 1998 with the 15th MEU (SOC) and Amphibious Squadron Five. Essex participated in Exercises Sea Soldier and Red Reef and Military SALT and Non-Combatant Evacuation Operations with the U.S. Embassy in Kuwait. Additionally, Essex supported Operation Southern Watch, enforcing the UN-mandated no-fly zone over southern Iraq.

2000s

2000
On 26 July 2000, after the successful completion of the largest crew swap in U.S. Navy history, Essex replaced  and inherited the distinctive role as the Navy's only permanently forward-deployed amphibious assault ship in United States Fleet Activities Sasebo, Japan.

2003
While in her forward-deployed role, Essex has participated in various humanitarian assistance/disaster relief operations, including East Timor in October and November 2003 and Foal Eagle in Korea in 2003.

2004
In 2004, Essex carried the 31st MEU to Kuwait, along with  and . Essex stayed in the Persian Gulf while the 31st MEU and the combat element 1st Battalion, 3rd Marines went into Iraq for the Battle of Fallujah. During that time, Essex went to aid in Operation Unified Assistance in Banda Aceh, Indonesia, after the December 2004 tsunami. She then returned to the Persian Gulf to embark the 31st MEU SOC and the combat element despite being in need of maintenance. After picking up the MEU and the Combat Element, the three ships returned to Okinawa, Japan. The ship had been at sea for a total of eight months.

2008
During the 2008 Myanmar Cyclone Nargis crisis and the subsequent Operation Caring Response aid mission, Essex and her amphibious group (made up of Juneau, Harpers Ferry, and the destroyer ) stood by off Burma from 13 May to 5 June, waiting for the Myanmar junta government to permit US aid to its citizens. In early June, with permission still not forthcoming, it was decided to put the group back on its scheduled operations.

2009
Early in 2009, Essex completed exercise Cobra Gold, which had been cut short the previous year. Essex followed this with exercise Balikatan with the Republic of the Philippines. Essex then got underway in support of exercise Talisman Saber 2009 and conducted various well deck and flight deck evolutions supporting this joint bilateral exercise between the U.S. and Australian military forces.

2010s

2010
In February, at the conclusion of exercise Cobra Gold 2010, Essex visited Laem Chabang in Thailand.

From 21–23 October, the Essex Expeditionary Strike Group provided humanitarian assistance and disaster relief to the Philippines after the Super Typhoon Juan (international name Megi) caused extensive destruction to municipalities along the eastern coast of the Province of Isabela. The crew was awarded the Humanitarian Service Medal.

2011
At the request for assistance from the Japanese government, the Navy directed Essex to be deployed off the northeastern coast of Honshu after the massive 2011 Tōhoku earthquake and tsunami. The ship was involved in relief activities in the Sea of Japan off Akita Prefecture. Helicopters from the ship helped deliver relief supplies to quake and tsunami survivors along the northeast coast of Tohoku.

The ship departed Sasebo in September 2011 to patrol the western Pacific. Accompanying the ship were the landing ships  and .

In November, a Petty Officer 1st Class was fatally injured aboard Essex during a weapons systems test while the ship was off the coast of Bali. A command report released in early 2012 cited "breakdown of safety procedures, protocol violations and gross negligence".

2012
While Essex was scheduled to depart for Cobra Gold 2012, an annual exercise with Thailand, her participation was canceled due to maintenance issues.

It was announced in January 2012 that Essex would be returning to her former home port of San Diego, California, after 11 years of forward deployment in Japan. Before departing for San Diego, the Essex crew will perform a hull swap with the crew of fellow Wasp-class sister-ship, Bonhomme Richard, to continue their deployment to Sasebo, but aboard the newly arrived ship.

Collision with USNS Yukon
On 16 May 2012, Essex suffered an apparent steering failure while approaching  for an underway replenishment. The two ships collided, causing damage to both ships. There were no injuries, and no loss of fuel was reported. Both ships were able to continue to San Diego under their own power. On 19 June 2012 the Navy announced that the ship's commander, Captain Chuck Litchfield, had been relieved of command due to "loss of confidence in his ability to command."

An investigation determined that the collision was avoidable and caused by improper supervision by Litchfield over his junior bridge crew. Although Essexs steering had failed, the investigation determined that better leadership by Litchfield could have prevented the collision. The investigation recommended administrative action against Essexs executive officer, Officer Of the Deck (OOD), conning officer, and helm safety officer.

Essex entered Naval Base San Diego for an 18-month maintenance and upgrade on 18 September 2012.

2014
After two years of dry-dock and pier side maintenance, Essex executed an on-time underway to conduct sea trials in April 2014. Essex also received an aviation certification in May 2014 by showing proficiency in the launching, landing, and refueling of various helicopters and MV-22 Ospreys on the flight deck. Essex was one of the three US Navy ships, the other two being  and , in which the US Navy installed metal 3D printers.

2015

On 30 November 2015, Essex and her Amphibious Ready Group (ARG), embarked with the 15th MEU and entered the United States Third Fleet Area of Operations (AO), returning from a deployment that spread across the 5th, 6th and 7th AOs.

2017
On 7–9 October Essex was in San Francisco, and along with , was open to visitors as part of the "San Francisco Fleet Week" event.

2018
In September 2018 the Essex ARG with the F-35B equipped Marine Fighter Attack Squadron 211 (VMFA-211) aboard deployed to the United States Central Command AO. On 27 September, it was reported that the first-ever F-35B airstrike was launched from Essex against a fixed Taliban target.

2020 COVID-19 pandemic

The coronavirus pandemic was reported to have spread to the crew of Essex when its first case was reported on 17 March. The sailor had been attending a course at Naval Base San Diego since 6 February 2020 when the test returned positive on 14 March. The student subsequently self-isolated at home.

2022
On 27-30 May, Essex and  were open to the public as a part of Los Angeles Fleet Week 2022, in San Pedro, California.

Essex participated in RIMPAC 2022.

2023

On 2 August, a machinist's mate was arrested for espionage for passing information about the Essex, the ship he was stationed on and others, to a Chinese agent.

References

Further reading

External links

 USS Essex (LHD-2) command histories – Naval History & Heritage Command

Wasp-class amphibious assault ships
Amphibious warfare vessels of the United States
Ships built in Pascagoula, Mississippi
1991 ships
Naval ships involved in the COVID-19 pandemic

USS Essex (LHD-2)


Agrilus chevrolati é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Waterhouse, 1889.

Referências

chevrolati

Agrilus chevrolati


චන්ද්‍රයාන් වැඩසටහන හෙවත් ඉන්දියානු චන්ද්‍ර ගවේෂණ වැඩසටහන යනු ඉන්දියානු අභ්‍යවකාශ පර්යේෂණ සංවිධානය (ඉස්රෝ) විසින් සිදු කෙරෙමින් පවතින චන්ද්‍ර ගවේෂණ මෙහෙයුම් මාලාවකි. මේ වනවිට වැඩසටහන යටතේ මෙහෙයුම් තුනක් සිදු කෙරී ඇත. 2008 සිදු කෙරුනු චන්ද්‍රයාන් 1, 2019 දී සිදු කෙරුනු චන්ද්‍රයාන් 2, සහ 2023 දී සිදු කෙරුනු චන්ද්‍රයාන් 3 යනු එම මෙහෙයුම් තුනයි.

චන්ද්‍රයාන් වැඩසටහනෙහි පළමු මෙහෙයුම ලෙස, චන්ද්‍රයා වටා කක්ෂගත වන ඕබිටර් යානයකින් සහ චන්ද්‍රයා මත වේගයෙන් ඝට්ටනය වන ඉම්පැක්ටර් යානයකින් සමන්විත වූ චන්ද්‍රයාන් 1 මෙහෙයුම 2008 දී දියත් කෙරුනි. ඉම්පැක්ටර් යානයේ ඝට්ටනයත් සමග චන්ද්‍ර පෘෂ්ඨය වෙත ළඟාවූ පස්වෙනි රාජ්‍ය අභ්‍යවකාශ ඒජන්සිය බවට ඉස්රෝ පත්විය. වර්ෂයක කාලයක් පමණ සක්‍රීයව පැවති චන්ද්‍රයාන් 1 ඕබිටර් යානය මගින් චන්ද්‍රයා මතුපිට ජලය පවතින බව සොයාගන්නා ලදී. චන්ද්‍රයාන් වැඩසටහනෙහි දෙවන මෙහෙයුම වූ චන්ද්‍රයාන් 2 මෙහෙයුම 2019 වර්ෂයේදී දියත් කෙරුනු අතර, එය ඕබිටර් යානයකින් ද, චන්ද්‍රයා මතුපිට මෘදු ගොඩබැසීමක් සිදු කරන ලෑන්ඩරයකින් සහ රෝවරයකින් ද සමන්විත විය. ඕබිටර් යානය සාර්ථකව කක්ෂගත වූ නමුත් ලෑන්ඩරය පරිගණක දෝෂයක් හේතු කොට ගෙන චන්ද්‍රයා මතට කඩා වැටුනි. වැඩසටහනෙහි තුන්වන මෙහෙයුම වූ චන්ද්‍රයාන් 3 ද ඕබිටරයකින්, ලෑන්ඩරයකින් සහ රෝවරයකින් සමන්විත වූ අතර, 2023 අගෝස්තු 23 වැනිදා ලෑන්ඩරය චන්ද්‍රයාගේ දක්ෂිණ ධ්‍රැව ප්‍රදේශයට ගොඩබස්වනු ලැබීය. ඒත් සමගින් ඉන්දියාව චන්ද්‍රයා මත සාර්ථකව මෘදුව යානයක් ගොඩ බැස්වූ 4 වැනි රාජ්‍යය බවටත්, චන්ද්‍රයාගේ දක්ෂිණ ධ්‍රැවය වෙත යානයක් ගොඩ බැස්වූ පළමු රාජ්‍යය බවටත් පත්විය.

චන්ද්‍රයාන් වැඩසටහන


Sarto Fournier (15 February 1908 – 23 July 1980) was a Canadian politician. He served as mayor of Montreal from 1957 to 1960.

Biography
Born in East Broughton, Quebec to a family of Quebecois and Italian-Canadian origin, he graduated in law from McGill University and formally entered law practice in 1938. Fournier was first elected to the House of Commons of Canada as a Liberal in the 1935 election and was subsequently re-elected in 1940, 1945, and 1949. He became the youngest member of the Senate in 1953 and served until his death.

He studied law at McGill University and at the Université de Montréal. He was only 27 when he became the Liberal MP for Maisonneuve-Rosemont.  He was re-elected in 1940, 1945, and 1949. He was called to the bar in 1938. In 1953, he entered the senate, called by Prime Minister Louis Saint-Laurent.

After two previous attempts in 1950 and 1954, he was elected mayor of Montreal in 1957. He initiated the Expo 67 project.

He had been interested in municipal politics since 1950. Although he ran for mayor five times between 1950 and 1962, he won only once, in 1957, against Jean Drapeau. At this election, Fournier was heading a new municipal party, the Ralliement du Grand Montréal (Greater Montreal Movement), which brought together Drapeau's opponents. Fournier took also advantage of the support of Québec's prime minister, Maurice Duplessis.

During his term as mayor, Fournier confined himself to representative functions and acted more as a spectator, mainly because Drapeau's Civic Action League still held a majority on city council. Partly due to this, Drapeau, now running under the banner of the Civic Party of Montreal, defeated him in a 1960 rematch.

His administration was especially marked by the opening of the St. Lawrence Seaway, the Boulevard Métropolitain and the candidacy of Montréal for the 1967 World's Fair. After his attempts to run for mayor, Fournier decided to return to the Senate.

References

External links

1908 births
1980 deaths
Canadian senators from Quebec
Lawyers in Quebec
Liberal Party of Canada MPs
Liberal Party of Canada senators
Mayors of Montreal
Members of the House of Commons of Canada from Quebec
McGill University Faculty of Law alumni

Sarto Fournier


Nicolai Branzeu (født 28. december 1907 i Pitesti - død 7. august 1983 i Arad, Rumænien) var en rumænsk komponist, dirigent, lærer og professor.

Branzeu studerede komposition og direktion på Musikkonservatoriet i Bukarest, og på Schola Cantorum i Paris.

Han har skrevet 4 symfonier, orkesterværker, kammermusik, operaer, korværker, sange, instrumental musik for mange instrumenter etc.

Branzeu var professor i musik på Musikkonservatoriet i Arad, og dirigent for Arad Symfoniorkester, og den Rumænske opera.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1954-1955) - for orkester
 Symfoni nr. 2 "For freden" (1963) - for kvindekor og orkester
 Symfoni nr. 3 (1977) - for orkester
 Kammersymfoni (?) - for strygerorkester
 "2 symfoniske skitser" (1940) - for orkester
 Symfonisk suite (1950-1952) - for orkester

Kilde
 Om Nicolai Branzeu på www.musicweb-international.com

Komponister fra Rumænien
Dirigenter fra Rumænien
Lærere fra Rumænien
Professorer fra Rumænien

Nicolai Branzeu


باستا بوتانيسكا هي صحن باستا إيطاليِ يحضر مع صلصة تسمّى صلصة البوتانيسكا وهي صلصة حديثة، ليست معتمدة على المكونات الموسميّة وتعكس وفرة دكان السوق بدلاً من وفرة منتوجات الحديقة.

الاسم
الصلصة ليست جزءاً من المطبخ الإيطالي التقليديِ حيث الإشارة الأسبق إلى باستا بوتانيسكا كانت عام 1961 والجميع يوافق بأنّ الصلصة أصبحت شعبية في الستّينات.
الاسم نشأ في نابولي نسبة إلى المومسات المحليّاتِ حيث أن كلمة بوتانيسكا تعني طريق العاهرة.
السبب الذي كسب الصحن مثل هذا الاسم هناك جدل فيه. إمكانية واحدة بأنّ الاسم جاء إشارة إلى نكهة الصلصة الحارة الكثيرة التوابل والرائحة اللاذعة. سبب آخر بأنّ الصحن عُرِضَ إلى الزبائن المتوقّعينِ في سعر منخفض لإغرائهم.

مراجع

وصلات خارجية
 وصفة تحضير باستا بوتانيسكا

باستا
مطبخ إيطالي
مطبخ نابولي

باستا بوتانيسكا


Jonas Buhl Bjerre (født 2004) er en dansk skakspiller, som spiller i Skanderborg Skakklub. Han blev i oktober 2019 Danmarks yngste stormester i spillet, hvorved han overgik Davor Palo, der hidtil var indehaver af denne rekord.

Karriere
Jonas Bjerre fik i 2016 bronzemedalje ved ungdomseuropamesterskabet i skak i kategorien for spillere under 12 år. I 2017 blev han ungdomseuropamester i kategorien for spillere under 14 år.

I 2018 fik Jonas Bjerre en delt andenplads ved danmarksmesterskabet i skak. Resultatet gav Jonas Bjerre den sidste af de tre normer, som kræves til at blive udnævnt til International mester. Jonas blev derved som 13-årig den yngste danske internationale mester nogensinde. Den tidligere rekord havde Jonas Bjerres klubkammerat i Skanderborg Skakklub Mads Andersen, som fik titlen som 15-årig.

I 2019 fik han som 14-årig en delt førsteplads ved danmarksmesterskaberne i skak. Han spillede efterfølgende omkamp om danmarksmestertitlen mod Allan Stig Rasmussen, som vandt titlen i et sudden death-lynparti. Jonas Bjerres resultat ved mesterskaberne gav ham den første stormesternorm. I juli 2019 vandt Jonas Bjerre en stormesterturnering i Ungarn med 7 af 9 mulige point, hvilket indbragte ham hans anden stormesternorm. Med sin tredje norm i en stærkt besat turnering på Isle of Man i oktober samme år opnåede han stormestertitlen som den yngste dansker til dato. FIDE gav ham titlen stormester i marts 2020.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skakstormestre fra Danmark
Danskere i 2000-tallet

Jonas Bjerre (skakspiller)


Since the Day It All Came Down drugi je studijski album finskog melodičnog death metal sastava Insomnium. Diskografska kuća Candlelight Records objavila ga je 5. travnja 2004.

Popis pjesama

Zasluge

 Insomnium

 Niilo Sevänen – vokal, bas-gitara
 Ville Friman – gitara
 Ville Vänni – gitara
 Markus Hirvonen – bubnjevi

 Dodatni glazbenici

 Aleksi Munter – klavijature (na pjesmama 6., 11.)
 Laura Naire – violončelo

 Ostalo osoblje

 Jone Väänänen – klavijature (na pjesmama 1. – 5., 7. – 10.), produkcija, inženjer zvuka, miks
 Mika Jussila – mastering
 Timk Pekkarinen – inženjer zvuka (asistent)
 Jarno Lahti – grafički dizajn, omot albuma
 Sakari Lindell – fotografije (sastava)

Izvori

Finski glazbeni albumi
Albumi iz 2004.

Since the Day It All Came Down


Stomatitis, ağzın ve dudakların inflamasyonudur. Aft olsun ya da olmasın, ağız veya dudak mukozalarını etkileyen herhangi bir inflamatuar durumu ifade eden genel bir terimdir. Kişinin yemesini, konuşmasını ve uyumasını zorlaştırır. Dil, diş etleri ve dudak da dâhil ağzın herhangi bir yerinde ortaya çıkabilir.

Etiyoloji
Etiyolojik olarak ikiye ayrılırlar:

1-Primer stomatitisler: En sık somatatitis nedenleri primer olanlardır. Bunlar travmatik, termik, kimyasal ve mikrobiyel olarak sayılabilirler. (Örneğin; oral nekrobasilloz, travmatik glossitis, termik gingivitis, vb.)

2-Sekonder stomatitis: Bazı infeksiyöz hastalıkların seyri sırasında bunlara ikincil olarak ortaya çıkarlar. (Örneğin; şap, sığır vebası, Peste des petits ruminants, mavi dil vb.)

Genel olarak etiyolojide rol oynayan faktörler ise şöyle sıralanabilir:
 Diş taşları
 Gıdaya karşı aşırı hassasiyet
 İlaç etkileşmeleri
 Yetersiz bağışıklık (uzun süreli bağışıklığı düşüren ilaç tedavileri)
 Bakteriyel hastalıklar (gram pozitif veya negatif baktariler)
 Viral hastalıklar
 Mantar hastalıkları
 Metabolizma hastalıkları (Üremi, Diabetes mellitus)
 Tümörler
 Beslenme bozuklukları
 Yakıcı veya tahriş edici kimyasallar
 Yabancı cisimler (bitki parçaları, kemik parçaları, kabuklar)
 Böcek sokmaları (Arı, Örümcek, Akrep)

Patofizyoloji ve Sınıflandırma

Ağız mukozasındaki her türlü yangısal tepkiye stomatitis nitelemesi yapılır. Stomatit kavramı, ağız mukozasının tüm alanlarını ya da bunların bir bölümünü etkileyen yangıları (enflamasyon; iltihap) kapsar. Diş hekimliği uzmanları dişeti, dil, dudak gibi anatomik alanların tek başına etkilendiği yangıları gingivitis, glossitis, cheilitis gibi özel tipler olarak ayrı gruplar içinde aktarırlar. Deri ve mukozaları ilgilendiren yangıların bir bölümü sendroma özgü bulgulardan biri olabilir.

Stomatitlerin klinik açıdan sınıflandırılmalarında eritemli stomatitler, vezikülobüllöz stomatitler, erozyonlu/ülserli stomatitler, nekrotizan stomatitler, vb tanımlamalar yapılmaktadır. Bu tür sınıflandırmalarda önemli karmaşalar yaşanmaktadır. Bazı yazarların, biraz da zorlayarak yaptıkları farklı sınıflandırmalar dişhekimliği eğitimini ve dişhekimleri arasındaki iletişimini olumsuz yönde etkilemektedirler. Örneğin, stomatitlerin büyük bölümünün başlangıcında eritem vardır, bunların bir bölümü bu aşamada iyileşirken diğerleri daha güçlü yangı türlerine değişebilmektedir; eritemli bir zeminde veziküllerin ya da büllerin belirdiği yangılarda, kısa bir süre sonra veziküller açılmakta ve erozyonlara/ülserlere dönüşmektedir.

Klinik Patoloji çalışmalarının 4 temel çabası değerlendirilirse; (a) etyoloji, (b) patogenez, (c) morfolojik değişiklikler, (d) klinik bulgular, sıralamasıyla karşılaşılır. Rudolph Virchow ile Louis Pasteur arasındaki bilimsel sürtüşmenin kökeninde yatan "mikroplar"ın varlığı kanıtlanana dek hastalıkların sınıflandırılmasına fazlaca özen gösterilmemekte, daha çok patofizyolojisine ya da klinik görünümlerine önem verilmekteydi. Günümüze dek gelen ve sürmekte olan araştırmalar "etyoloji" kavramının gelişmesine yol açmış, memelilerin hastalıklarında mikropların yanı sıra genetik faktörlerin, fiziksel etkenlerin, kimyasal maddelerin etkin olduğunu belirlemiştir. Tüm bu gelişmelere karşın, bir grup hastalığın nedeni hala bilinmemektedir (idiopatik hastalıklar).

Klinik-Patoloji ilkelerine önem vererek "etyoloji" faktörünü yeğ tutan bir sınıflandırmayı izlediğinde, stomatitlere neden olan çok sayıda etmenle karşılaşılır:

 Fiziksel nedenlere bağlı stomatitler
 Kimyasal madde stomatiti
 İlaç stomatiti
 Canlı etkenlere bağlı stomatitler
 Otoimmun stomatitler
 İmmun yetmezlik stomatitleri
 Nedeni bilinmeyen stomatitler (idiopatik stomatitler)

Stomatitis'e neden olan etmenler vücutta tipik olarak yangısal yanıta neden olurlar. En tipik özellik yangıya ilişkin liquordiapedesis'tir. Bu da salya artışı olarak klinik görünüme yansır. Etiyolojik faktörlere göre ağız mukozası hücrelerinde nekroz, dejenerasyon, ülserasyon ve pseudomembranlaşma görülür.

Anatomopatolojik bakımından stomatitis'ler;
 Yüzlek (stomatitis superficialis)
 Derin (stomatitis profunda) olarak sınıflandırılır.

Klinik görünümlerine göre stomatitis'ler;
 Ülseratif stomatitis
 Veziküler stomatitis
 Eroziv stomatitis
 Nekrotik stomatitis
 Proliferatif stomatitis

Etkenlerine göre;
 Travmatik
 Termik
 Şimik
 Bakteriyel
 Viral
 Mikotik

Sağaltım Prosedürleri
Genel olarak stomatitis'e neden olan etkenin bulunup ortadan kaldırılması esastır.Örneğin bakteriyel kaynaklı stomatitislerde salyaya kolay geçen antibiyotiklerin(Penisilin grubu, makrolid grubu, kinolon grubu) kullanımı önemlidir.
Stomatitis'e bağlı iştah kaybı ve gıda alımında aksama önemli derecede ise parenteral besleme (serum uygulaması) uygulanır.
Şekillenen yangısal reaksiyonu azaltmak için NSAID (Non steroidal antiinflammatory drugs) ilaçlar uygulanır.Bunlar yangısal reaksiyonu hafifletmenin yanında ağrı kesici özelliğe de sahiptir.
Viral bir infeksiyon söz konusu ise spesifik ilaç kullanımı olmadığından hastanın genel durumu düzeltilmeye ve sekonder bakteriyel infeksiyonların engellenmesi yoluna gidilir.Bu amaçla immunstimulan ilaçlar ve geniş spektrumlu antibiyotikler ile vitamin-mineral takviyesi uygulanır.
Bir önemli husus da ağız boşluğunun antisepsisidir.Uygun antiseptiklerle ağız boşluğu yıkanır.

Kaynakça

Ağız
Enflamasyonlar
Semptomlar
Veteriner Tıp Maddeleri

Stomatitis


Tetramerorhinus es un género extinto de mamífero litopterno que vivió en el Mioceno en Sudamérica.

Referencias

Fósiles del Mioceno en América
Mamíferos del Mioceno
Litopterna

Tetramerorhinus


An Vaseyochloa multinervosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Vasey, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Vaseyochloa multinervosa in nahilalakip ha genus nga Vaseyochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vaseyochloa

Vaseyochloa multinervosa


Pečurke (lat. Agaricus) je rod gljiva iz porodica pečurki (lat. Agaricaceae), reda listićarki (lat. Agaricales). Plodište im se sastoji od klobuka, listića i stručka s vjenčićem, a otrusina je tamnosmeđa. Žive kao saprotrofi (organizmi koji se hrane mrtvom organskom tvari) u šumama, parkovima i na travnjacima. Većina je pečurki jestiva, no ima i nekoliko otrovnih vrsta. Najpoznatije su vrste plemenita pečurka ili šampinjon (lat. Agaricus bisporus), pečurka ili rudnjača (lat. Agaricus campester), šumska pečurka ili anisova pečurka (lat. Agaricus sylvicola) i otrovna pečurka ili karbolna pečurka (lat. Agaricus xanthodermus). Pečurke su prilično mesnate, bijele; listići su u mladosti ružičasti, kasnije čokoladnosmeđi ili gotovo crni; otrusina je purpurnosmeđa; stručak je pun ili cjevastošupalj te nosi jednostruki ili dvostruki vjenčić; s kulinarskog stajališta ovaj rod ima izuzetnu važnost. Postoje i otrovne vrste kao na primjer otrovna pečurka (lat. Agaricus xanthoderma Gen.). Pojedine vrste imaju promjer klobuka i do 35 centimetara. Pečurke su rod gljiva koji sadrži i jestive i otrovne vrste, s možda preko 300 vrsta širom svijeta. Rod uključuje plemenitu pečurku ili šampinjon (lat. Agaricus bisporus) i rudnjača ili pečurku (lat. Agaricus campestris), glavne uzgajane gljive Zapada.

Otrovne pečurke

Gljive ovog roda su uglavnom jestive, ali postoje i otrovne vrste kao na primjer otrovna pečurka (lat. Agaricus xanthoderma Gen.).

Popis otrovnih gljiva roda Agaricus

Jestive gljive roda Agaricus

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales

Pečurke


Maisons-Laffitte is a railway station in Maisons-Laffitte, a northwestern suburb of Paris, France. It is on the Paris–Le Havre railway. The rer line A passes through the station. The station has a glass entrance with blue glass and is built in red bricks. The closest station to Maisons-Laffitte is the one of Sartrouville which is  away. It is composed of two accessible platforms, both which are used for the rer line A.

See also
 List of stations of the Paris RER

External links

Réseau Express Régional stations
Railway stations in Yvelines
Railway stations in France opened in 1898

Maisons-Laffitte station


FABA Sistemas es una empresa situada en San Fernando que desarrolla y construye sistemas de control para barcos civiles y el sistema de combate para barcos militares, como las fragatas Clase Álvaro de Bazán, los Submarinos Clase S-80, los Buques de Acción Marítima, el Buque Proyección Estratégica Juan Carlos I (L-61), los cazaminas Clase Segura, el Buque de Aprovisionamiento en Combate Cantabria (A-15); También construye cañones de distintos calibres que artillan proyectiles de hasta 73 milímetros bajo licencia.

Con una plantilla de 329 trabajadores, de los que uno de cada tres es técnico superior y más de la mitad realiza labores de ingeniería, factura anualmente de 100 a 150 millones de euros y acumula pedidos por valor de 500 millones de euros.

En la actualidad ha pasado a denominarse Navantia Sistemas, cuya sede de división se encuentra en la Fábrica de Artillería de Bazán.

Productos

Las líneas de actividad que se desarrollan son seis:
 Integración de sistemas de combate
 Mando y control
 Sistemas de control de fuego
 Sistema de control de armas
 Sistemas de control de comunicaciones
 Sistemas de control de plataforma
 Cañones

Futuro
La compañía espera aumentar su proyección en el Ejército de Tierra próximamente. Los sistemas que controlan los disparos de las armas que se instalen en un buque pueden ser igualmente utilizados para gestionar disparos en tierra.

FABA va a acometer la modernización de los sistemas integrados de todos los buques de Australia y Venezuela. Asimismo, la constructora naval pública cuenta entre sus planes con la penetración del mercado suramericano, el objetivo que se ha marcado la dirección es hacerse con contratos de rehabilitación de los sistemas de los submarinos de más edad con los que cuentan las armadas de los países de las armadas de los países de la zona.

Referencias

Empresas de defensa de España

FABA Sistemas


An Octomeria rodriguesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux. An Octomeria rodriguesii in nahilalakip ha genus nga Octomeria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Octomeria

Octomeria rodriguesii


Scan, Prison Break dizisinin ikinci sezonunun üçüncü bölümüdür. Bölümün Amerika'daki ilk yayın tarihi 4 Eylül 2006'dir. Dizi Türkiye'de CNBC-e kanalında yayınlanmaktadır. Dizinin Türkiye'deki ilk gösterim tarihi 15 Mart 2007'dir. Ana karakterlerden Marshall Allman (LJ Burrows) ve Robert Knepper (T-Bag) bu bölümde yer almamışlardır.

Bölüm özeti
Michael ve yaralı haldeki Lincoln'ın izini süren Ajan Mahone onlara çok yaklaşmıştır ve kaçaklarımız Mahone'yi şaşırtarak kurtulmaya çalışacaktır. Mahone'nin ekibi bir çukurun içinde yanmış bir araba bulur ve bir anda on iki saat öncesine gidilerek yaşananlar gözler önüne serilir. Hastanede yatan Sara'yı ise sürpriz bir ziyaretçi beklemektedir; polisler hastaneden taburcu edilen Sara'yı tutuklamak üzere görevlendirilmişitr. Görevden uzaklaştırılan Bellick, kaçakları demir parmaklıklar arkasına tıkmak için yardım almaya karar verir. Öte yandan Sucre ve C-Note ise yetkililer tarafından gözetleniyor olmalarına rağmen aileleriyle buluşmak için sabırsızlanmaktadır. Mahone evleri dinleterek nihayet istediği bilgilere ulaşır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sezon 3 Bölüm 01 - Fox

Büyük Kaçış bölümleri

Scan (Büyük Kaçış bölümü)


Paolo Mangelli Orsi (Forlì, 30 de outubro de 1762 - Roma, 4 de março de 1846) foi um cardeal italiano.

Nascimento
Nasceu em Forlì em 30 de outubro de 1762. De uma família antiga e ilustre. Filho de Francesco Mangelli Orsi (+ 1779), feito conde de Latrão pelo Papa Clemente XIII em 10 de março de 1761, e da condessa Antonia Severoli (+ 1767), de Faenza, prima do cardeal Antonio Gabriele Severoli (1816). Ele tinha um irmão, Vincenzo, que era cavaleiro da graça da Ordem Equestre de São João de Jerusalém; e três irmãs que ingressaram na Ordem Franciscana. Seu sobrenome também está listado como Orsi Mangelli.

Educação
Primeiros estudos em Forlì; após a morte de seus pais, foi para Roma com seu irmão e residiu no mosteiro de S. Stefano del Cacco para continuar seus estudos de direito e filosofia no Arquiginásio de La Sapienza ; sucessivamente, ele foi para Veneza.

Início da vida
Em 22 de outubro de 1804, casou-se com a condessa Elisabetta Valmarana, e tiveram oito filhos.(1); ela morreu em 31 de outubro de 1817. Ele compareceu à coroação do imperador Napoleão I em Milão em 8 de junho de 1805. A partir de 23 de julho de 1805, foi presidente da administração departamental de Rubicão para a República Italiana. Quando as tropas napoleônicas chegaram a Forlì em 26 de dezembro de 1813, ele garantiu a transferência de poderes para o marechal Luigi Paulucci de' Calboli. Foi membro do conselho da Prefeitura de Rubicão até a queda do Império Napoleônico; depois, por nomeação do general Laval Nugent, representante do governo provisório austríaco, de 14 de julho de 1814 a 19 de julho de 1815, foi membro da comissão governamental presidida pelo general Stefanini para as três províncias de Bolonha, Ferrara e Romagna. Quando essa comissão terminou e iniciou o governo papal provisório,Quando por disposição ammirávelde 6 de julho de 1816 com a qual o pontífice reformou a divisão administrativa do estado pontifício. Após a morte de sua esposa, ele foi para Roma, onde em 1820, a pedido do Cardeal Ercole Consalvi, secretário de Estado, ingressou na prelazia e foi nomeado pelo Papa Pio VII camareiro particular supranumerário em 18 de dezembro de 1820; prelado doméstico em 4 de janeiro de 1821; e referendário das Assinaturas da Justiça e da Graça em 25 de janeiro de 1821. Em 24 de março de 1821 foi nomeado delegado em Benevento, para tentar restabelecer a ordem na província. Antes de partir, recebeu a tonsura eclesiástica do cardeal Giulio Maria Della Somaglia. Nesse mesmo ano, foi nomeado auditor da Sagrada Rota Romana, devido ao falecimento do Auditor Luigi Zinanni, mas recusou a nomeação, preferindo a carreira governamental e administrativa. Em 1823, ele foi transferido para Civitavecchia; em 1824, para Ancona; e em 1826, para Perugia. Em 3 de abril, o Papa Leão XII o nomeou clérigo da Câmara Apostólica e presidente da Gracia ; em 1828, tornou-se também presidente da Annona ; e em 1829 foi nomeado membro da Congregação de Revisão. Em 12 de dezembro de 1830, foi nomeado pró-legado em Ferrara, durante a sede vacanteapós a morte do Papa Pio VIII, mas teve que deixar a cidade dois meses depois por causa da insurreição de fevereiro de 1831, quando, após as revoltas francesas do ano anterior, as legações de Bolonha, Ferrara, Forlì e Ravenna declararam a cessação do Estado Pontifício. Retornou a Roma e em 6 de abril de 1835 tornou-se pró-presidente da Congregação do Recenseamento, mantendo essas funções até a substituição do cardeal Giovanni Francesco Falzacappa; e presidente da Comarca de Roma. Em 8 de fevereiro de 1838, foi nomeado protonotário partecipante apostólico.

Ordens sagradas
Em 2 de dezembro de 1838 recebeu as quatro ordens menores de Antonio Piatti, arcebispo titular de Trebisonda, vice-gerente de Roma. Em 1º de março de 1840, recebeu o subdiaconato; e em 15 de março de 1840, o diaconato.

Sacerdócio
Ordenado em 29 de março de 1840. Auditor geral da Câmara Apostólica em 24 de janeiro de 1842. Abade commendatario da abadia de Ss. Clemente e Pancrazio.

Cardinalado
Criado cardeal diácono no consistório de 27 de janeiro de 1843; recebeu o gorro vermelho e a diaconia de S. Maria della Scala, em 30 de janeiro de 1843. Optou pela diaconia de S. Maria in Cosmedin, em 22 de fevereiro de 1844. Foi membro das Congregações Lauretana ; do Bom Governo; das Águas; e do Censo.

Morte
Morreu em Roma em A noite entre 3 e 4 de março de 1846, em Roma. Exposto na igreja de S. Carlo ai Catinari, Roma, onde se realizou o funeral celebrado pelo Cardeal Giacomo Luigi Brignole; e enterrado na igreja de S. Maria della Vittoria, Roma.

Cardeais nomeados pelo papa Gregório XVI

Paolo Mangelli Orsi


Campanula jaubertiana er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Píreneafjöllum.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula jaubertiana


(titlu original: War for the Planet of the Apes) este un film SF american din 2017 regizat de Matt Reeves. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Andy Serkis, Woody Harrelson și Steve Zahn. O continuare a filmelor Planeta maimuțelor: Invazia (2011) și  Planeta Maimuțelor: Revoluție (2014), este al treilea film din seria reboot  Planeta maimuțelor.

Prezentare

Distribuție

|-
| Andy Serkis || Caesar
|-
| Max Lloyd-Jones || Blue Eyes, fiul mai mare al lui Caesar și al Corneliei
|-
| Terry Notary || Rocket
|-
| Karin Konoval || Maurice
|-
| Judy Greer || Cornelia, soția lui Caesar
|-
| Woody Harrelson || Colonel McCullough
|-
| Gabriel Chavarria || Preacher
|-
| Chad Rook || Boyle
|-
| Steve Zahn || Bad Ape
|-
| Amiah Miller || Nova
|-
| Aleks Paunovic || Winter
|-
| Sara Canning || Lake
|}

Producție
Filmările au început la 14 octombrie 2015 în Lower Mainland din Vancouver, sub titlul de lucru Hidden Fortress. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 150 milioane $.

Primire
A avut încasări de 483,1 milioane $.

Note

Legături externe

Vezi și
2017 în științifico-fantastic

Filme din 2017
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Matt Reeves
Filme 3DSequeluri
Filme SF din anii 2010Filme SF de aventurăFilme SF dramatice
Filme dramatice din anii 2010
Filme 20th Century FoxPlaneta maimuțelorFilme cu acțiunea în viitor
Filme despre răzbunare2017 în științifico-fantastic

Planeta Maimuțelor: Războiul


Vedra-Ribadulla es una estación ferroviaria situada en la parroquia de Santa Cruz de Ribadulla en el municipio español de Vedra en la provincia de La Coruña, comunidad autónoma de Galicia. No cuenta con servicios de viajeros.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 355,502 de la línea férrea de ancho ibérico que une Zamora con La Coruña a 172 metros de altitud, entre las estaciones de Santiago de Compostela y Bandeira. El tramo es de vía única y está sin electrificar.

Se encuentra a menos de un kilómetro del puente de Gundián que permite al trazado salvar los 84 metros de desnivel que le separan del río Ulla.

Historia
La estación fue inaugurada el 8 de septiembre de 1958 con la puesta en marcha del tramo Carballino — Santiago de Compostela de la línea férrea que pretendía unir Zamora con La Coruña. Su explotación inicial quedó a cargo de RENFE cuyo nacimiento se había producido en 1941.

Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
El edificio de viajeros, construido en piedra, está formado por dos pisos. Cuenta con dos andenes laterales al que acceden dos vías. Los cambios de andén se realizan a nivel.

Referencias

Enlaces externos

 Media Distancia Galicia en la web de Renfe.

Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1958
Estaciones de ferrocarril de Galicia inauguradas en el siglo XX
Vedra - Ribadulla
Vedra - Ribadulla
Vedra - Ribadulla
Vedra

Estación de Vedra-Ribadulla


الهيدرات مصطلح يستخدم في الكيمياء اللاعضوية والكيمياء العضوية للإشارة إلى المواد التي تحتوي على ماء التبلور. تتباين الحالة الكيميائية للماء بشكل كبير بين أنواع الهيدرات، وبعض تم تسميته حتى قبل معرفة التركيبة الكيميائية الخاصة به.

الطبيعة الكيميائية للهيدرات

الكيمياء العضوية

في الكيمياء العضوية، يعرف الهيدرات بأنه المركب المكون من إضافة الماء أو عناصره إلى مركب آخر. فعلى سبيل المثال، يمكن اعتبار الإيثانول CH3-CH2-OH هيدرات للإيثلين CH2=CH2، وهو مكون من إضافة هيدروجين إلى إحدى ذرات الكربون وإضافة هيدروكسيد إلى ذرة الكربون الأخرى. ويمكن إزالة جزيئة الماء باستخدام حمض الكبريتيك. مثال آخر هو هيدرات الكلورال CCl3-CH(OH)2 والذي يتكون عن طريق تفاعل الماء مع الكلورال CCl3-CH=O.

الكيمياء اللاعضوية
الهيدرات في الكيمياء اللاعضوية عبارة أملاح لاعضوية تحوي جزيئات ماء في بلوراتها بنسب معينة في تركيب البنية البلورية. يطلق على جزيئات الماء في هذه الحالة اسم ماء التبلور. في حال الحصول على شكل خالي من الماء للمركب يدعى بالشكل اللامائي.

يساهم دخول الماء في البنية البلورية إلى تغير نقطة الانصهار للمركب، وأحياناً يغير من لون المركب. مثال على ذلك كلوريد الكوبالت الثنائي، الذي يكون شكله اللامائي أزرق CoCl2، أما الشكل المائي من كلوريد الكوبالت الثنائي فيكون على شكل سداسي هيدرات Co(H2O)6Cl2، وهي ذات لون قرمزي.

الماء الجاف
«الماء الجاف» (Dry water) شكل غير عادي «لسائل مسحوق»، هو مستحلب هواء وماء في قطرات ماء صغيرة، كل منها في حجم حبة الرمل، وتحاط بغطاء من السيليكا الرملي. يتكون الماء الجاف من 95% من الماء السائل النقي، ولكن السيليكا تمنع قطرات الماء من التجمع والتحول مرة أخرى إلى سائل. وبالتالي تصبح النتيجة مسحوق أبيض شبيه بشكل كبير لملح الطعام.

اكتشافه
تم الحصول على براءة اختراع الماء الجاف لأول مرة في عام 1968 واختطفت فورا من قبل شركات مستحظرات التجميل لأنها تدخل ضمن تركيبة منتجاتهم. في عام 2006 أعيد اكتشافها مرة أخرى من قبل جامعة هل، المملكة المتحدة، ومنذ ذلك الحين تم تقييمها ودراستها لاستخدامها في المجالات الأخرى.

تصنيع الماء الجاف يعتبر سهل جدا، حيث يتم مزج الماء مع أجزاء السيليكا النانوية الكاره للماء باستخدام محرك مع قضيب تحريك ودفاعة تدور بسرعة 19,000 دورة في الدقيقة لمدة 90 ثانية، حتى تغطي قطرات الماء تماما.

الاستعمالات
بعض الغازات عندما تمزج مع الماء الجاف تتحد مع الماء، ثم تحاصرها على شكل هيدرات غاز صلبة. وهذا يسهل إمكانية نقل الغازات المتفجرة مع تقليل مخاطر حوادث التفجير. ويجري حاليا النظر في استخدام الماء الجاف كعامل عزل ثاني أكسيد الكربون كي تحد من الغازات الدفيئة في الغلاف الجوي. ويعتقد العلماء أن الماء الجاف سيصبح مفيدا في المستقبل للمساعدة في مكافحة الاحترار العالمي لأنه تبين ان له القدرة على أمتصاص غاز ثاني أكسيد الكربون أكثر من الماء العادي بثلاث مرات على مدى فترة مماثلة من الزمن. ومن استخداماته أيضا نقل وتخزين المواد الخطرة. ويمكن استخدامه وسيلة للمركبات الطيارة، حيث تخزن داخل الماء الجاف وتستقر على شكل مسحوق، وبالتالي تسهل نقله. ويمكن أن يكون للماء الجاف استخدامات محتملة في بناء خلايا وقود السيارات بسبب قدرتها على تخزين وتثبيت كميات كبيرة جدا من الغازات والمواد الطيارة دون الربط بينها نهائيا. نظرا لطبيعة الماءالجاف فهو يصنف كمادة مازة. له العديد من الاستخدامات في المجالات التي تتطلب أو تستخدم المستحلبات.

انظر أيضا
 عزل ثاني أكسيد الكربون
 خلية وقود
 امتزاز
 مستحلب
 مركب عضوي متطاير
 هيدرات الغاز

مراجع

روابط خارجية
 'Dry Water' Technology for Clean Chemistry Applications
 "Dry water" could be the next storage medium for dangerous chemicals
 DailyTech Article

كيمياء عضوية
كيمياء لاعضوية

هيدرات


Masha Ivashintsova, née le  à Sverdlovsk (Iekaterinbourg) et morte le  à Saint-Pétersbourg, est une photographe russe.

Habitante de Leningrad (Saint-Pétersbourg), elle est fortement impliquée dans le mouvement underground poétique et photographique de la ville entre les années 1960 et 1980, sous le régime communiste. Elle photographie de manière intensive pendant la majeure partie de sa vie, accumulant de nombreuses photos-films dans le grenier car elle les a rarement développés. Ce n'est que lorsque sa fille Asya trouve quelque  dans son grenier en 2017 que les œuvres de Masha sont devenues publiques. À cet égard, le travail et l'histoire de Masha Ivashintsova sont souvent comparés à ceux de la photographe américaine Vivian Maier.

Elle est proche du photographe , du poète Viktor Krivouline et du linguiste Melvar Melkumyan.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mars 1942
Naissance à Sverdlovsk
Naissance en RSFS de Russie
Décès en juillet 2000
Décès à Saint-Pétersbourg
Photographe soviétique
Photographe russe du XXe siècle
Femme photographe russe
Décès à 58 ans

Masha Ivashintsova


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 7. siječnja – Pavao Ritter Vitezović, hrvatski književnik, povjesničar, jezikoslovac i nakladnik († 1713.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1652.


Campionatul European de Volei Masculin din 1955 a fost a patra ediție a Campionatului European de Volei organizată de CEV. A fost găzduită de București (România) din 15 până în 26 septembrie 1955.

Echipe

Componența grupelor

Grupa A

Grupa B

Grupa C

Grupa D

Faza preliminară

Grupa A

</center>

Grupa B

</center>

Grupa C

</center>

Grupa D

</center>

Faza finală

Grupa pentru locurile 9-14

</center>

Grupa pentru locurile 1-8

</center>

Clasamentul final

Referințe
 Rezultate site personal

Campionatul European de Volei
1955 în sport
Volei


Olaylar

Doğumlar
 Kaibara Ekken (), Neokonfüçyüsçü filozof (ö. 1714)

Ölümler
 15 Kasım - Johannes Kepler, Alman astronom, fizikçi ve matematikçi (d. 1571).

1630


The Glass Menagerie (El zoo de cristal) es una película de drama estrenada en 1987. Basada en la obra de teatro homónima de Tennesse Williams, dirigida por Paul Newman y protagonizada por Joanne Woodward (segunda esposa de Paul), John Malkovich y Karen Allen.

Sinopsis
La historia gira en torno a un hijo que anhela escapar de su asfixiante hogar, donde su madre sólo se preocupa por el futuro de su tímida hermana.

Cuatro personajes encerrados en un piso miserable y asfixiante van mostrando su fragilidad, temores y frustraciones. Amanda Wingfield, la madre, que añora un pasado más esplendoroso, intenta arrancar a sus hijos del letargo en que los sumen sus sueños; los impulsa a conquistar un futuro mejor: su obsesión consiste en que el aventurero Tom (John Malkovich) haga una brillante carrera, y que la tímida Laura (Karen Allen) logre un buen matrimonio.

Reparto

Recepción
En Estados Unidos se recaudaron $895.904.

Referencias

Enlaces externos

 '''El zoo de cristal (1987) en IMDb

Películas basadas en cuentos de Tennessee Williams
Películas con música de Henry Mancini

El zoo de cristal (película de 1987)


شركة إنفوجرامز الترفيهية  أو  هي شركة فرنسية عالمية قابضة مقرها يقع في مدينة ليون متخصصة في نشر وتطوير وتوزيع ألعاب الفيديو ومنصات الألعاب. تأسست في عام 1983 في فرنسا.
 شركة إنفوجرامز هي الشركة المالكة لشركة آتاري.

تاريخ الشركة
 اسم الشركة مستوحى من مفردتين من اللغة الفرنسية، (informatique) و(programme) وهما تقنية المعلومات والبرمجيات.
 أول شعار للشركة كان عبارة عن رسم لحيوان المدرع. واختير لقدرة هذا الحيوان على تحمل مختلف الظروف البيئية.
 الشعار الحالي للشركة أيضا مستوحى من الشعار القديم.
 شركتي إنفوجرامز انراكتيف  وإنفوجرامز  هي فروع من الشركة الأم إنفوجرامز الترفيهية (IESA) حيث تم تغير أسماء هذه الشركات فيما بعد.
 في عام 1996 قامت الشركة بشراء شركة .
 في عام 1998 قامت الشركة بشراء شركة  وتم تغير الاسم إلى (Infogrames Australia).
 في عام 1999 قامت الشركة بشراء شركة .
 في عام 2003 قامت الشركة بشراء شركة .
 في عام 2001 قامت الشركة بإعادة تشغيل شركة آتاري.
 في عام 2002 قامت الشركة بشراء أكثر من 80% من شركة .
 في عام 2003 قامت الشركة بشراء شركة .

الصعوبات المالية
تعرضت إنفوجرامز لعدة خسائر في الفترة ما بين 2002-2007 منها.
 بيع حقوق عدة ألعاب لشركات أخرى مثل: Timeshift وStuntman.
 في العام 2007 قامت الشركة بتسريح 20% من العاملين في شركة آتاري.

وصلات خارجية
 إنفوجرامز
 آتاري على موقع موبي غيمس

ملاحظات

تأسيسات سنة 1983 في فرنسا
شركات انحلت في 2003
شركات ألعاب فيديو أسست في 1983
شركات ألعاب فيديو سابقة
شركات ألعاب فيديو فرنسية
شركات أسست في 1983
شركات تطوير ألعاب فيديو
شركات سابقة في فرنسا
شركات قابضة أسست في 1983
شركات مقرها باريس
علامات تجارية فرنسية
ناشرو ألعاب فيديو

إنفوجرامز


Thomson Newspapers Co. c. Canada (Procureur général)  est un arrêt de principe de la Cour suprême  du Canada rendu en 1998 concernant la liberté d'expression

Les faits
L'article 322.1 de la Loi électorale du Canada interdit la publication, la diffusion ou la diffusion de sondages d'opinion au cours des trois derniers jours d'une campagne électorale fédérale. Les entreprises de presse écrite Thomson Newspapers Co. et Southam Inc. ont sollicité une déclaration portant que cette disposition viole la liberté d'expression.

Jugement
La Cour suprême accueille le pourvoi de Thomson Newspapers Co.

Motifs du jugement
La disposition attaquée viole l'article 2 b) de la Charte canadienne des droits et libertés. La disposition restreint clairement la liberté expression et elle a été jugée trop restrictive pour être justifiée en vertu de l'article 1 de la Charte canadienne des droits et libertés. Par conséquent, la Cour suprême a déclaré la disposition inopérante car elle est incompatible avec la Charte.

Notes et références

Lien externe
Texte intégral de la décision

Arrêt de la Cour suprême du Canada
Droit constitutionnel au Canada
Liberté d'expression au Canada


إدارة المعلومات  يقصد بها جمع وإدارة وتوزيع المعلومات من مصادرها المختلفة ولمن يحتاجها بوصفها مورداً إستراتيجياً للمؤسسة.

مفهوم إدارة المعلومات
إدارة المعلومات لا تعني الأنظمة أو التقنيات كما هو الحال مع نظم المعلومات أو تقنية المعلومات إنما هي مجموعة من الأنشطة والعمليات والممارسات التي تهدف الي تحقيق الكفاءة في المؤسسة. وقد ازداد الاهتمام بإدارة المعلومات في الآونة الأخيرة نتيجة التدفق الكبير للمعلومات عبر الإنترنت ووسائل الاتصالات الحديثة مما أجبرت الشركات والمؤسسات على إيجاد الطرق والوسائل المناسبة لتنظيمها وفلترتها ومعالجتها بغرض الاستفادة منها في اتخاذ القرار والتنبؤ على الخطوات المستقبلية حول شؤون إدارة عمليات الشركة.

المعلومات التي يتوجب إدارتها من قبل أي المؤسسة تشمل كلا من المعلومات الإلكترونية وغير الإلكترونية، حيث يجب أن يكون الهيكل التنظيمي في المنظمة قادر على إدارة ومعالجة جميع مراحل دورة حياة المعلومات بغض النظر عن مصدرها وطبيعتها.

والمعلومات هي التي نتجت عن معالجة البيانات Data والتي بدورها تتحول إلى معرفة بمجرد اختلاطها بخبرة المتلقي والمهارات التي يتمتع بها وبالتالي فالمعلومات هي أساس المعرفة و المعرفة كذلك هي الأساس و الخطوة الأولى للوصول إلى الحكمة و الصواب.

مجالات إدارة المعلومات
ينطوى ضمن بيئة إدارة المعلومات المجالات التالية والتي تغطي كافة أنواع المعلومات المتداولة في أي منشأة:
 إدارة المحتوى Enterprise Content Management
 إدارة المعرفة Knowledge Management
 إدارة السجلات والأرشفة Record management and Archiving
 إدارة أتمتة الأعمال Business Process Management
 إدارة محتوى الإنترنت Web content management
 إدارة أدوات الإعلام الاجتماعي Socail media management
 ذكاء الأعمال Business Intelligence
 إدارة البيانات الرئيسية Master Data Management

وتعتمد عملية إدارة المعلومات على المبادئ التالية:
 أن المعلومات هي أحد أهم اصول المنظمة التي لها تأثير كبير على إنتاجيتها وبالتالي يجب الاهتمام بها والحفاظ عليها.
 يجب أن تتوفر المعلومات بين من يحتاجها داخل أي منشأة وفقا لصلاحية كل واحد منهم وبالتالي فإن التشارك في المعلومات بين العاملين أمر أساسي لنجاح أي منشأة.
 يجب الاهتمام بالاحتفاظ بالمعلومات وتسجيلها لتبقي لأطول فترة ممكنة حسب حاجة العمل ويتم ذلك من خلال توفير البرامج والأجهزة ووضع السياسات التي تضمن ذلك.

دورة حياة المعلومات
 هي جميع السياسات والعمليات والممارسات والأدوات المستعملة لترتيب قيمة المعلومات وبيانات الأعمال مع البنية التحتية لتقنية المعلومات الأكثر ملائمة والأقل كلفة في الوقت الذي تعمل به هذه المعلومات مرورا بترتيبها النهائي وأن المعلومات سترتب وترصف طبقا لمتطلبات الأعمال من خلال إدارة السياسات ومستويات الخدمة المرتبطة مع التطبيقات والحقائق والبيانات

انظر أيضًا
 تقانة المعلومات
 إدارة البيانات
 إدارة المعرفة
 طلال أبو غزالة
 استخبارات تسويقية
 إدارة المعرفة
 نظام إدارة قواعد البيانات
 إدارة خدمات التطبيقات
 إدارة تسويق المشروعات
 إدارة عمليات الأعمال
 إدارة مبيعات
 إدارة الأصول المعرفية
 نظام إدارة المعلومات
 برمجيات إدارة الأعمال
 إدارة التخزين الآلي
 إدارة أداء تقنية المعلومات
 إدارة خدمات المعلوماتية
 نظام إدارة المستندات والسجلات الإلكترونية
 عمليات إدارة البيانات (CRUD)

المراجع

أنظمة معلومات
إدارة تكنولوجيا المعلومات
تقنية المعلومات
علم الحاسوب
معلومات
أعمال عن معلومات

إدارة المعلومات


An Malaxis cipoensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fábio de Barros. An Malaxis cipoensis in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis cipoensis


كوندريمان هي رسوم متحركة أسبوعية، نشرت على الإنترنت منذ أوائل عام 2004، ومنذ فبراير 2005 طبعت في دي وير تيجد، وهي أكبر صحيفة في سورينام. كوندريمان رسمها آرنوت ويتيبرود، الهولندي.

ثقافة سورينامية
رسوم متحركة

كوندريمان


was a town located in Asa District, Yamaguchi Prefecture, Japan.

On November 1, 2004, Kusunoki was merged with the expanded city of Ube and no longer exists as an independent municipality.

As of 2003, the town had an estimated population of 7,412 and a density of 96.23 persons per km². The total area was 77.02 km².

External links
 Official website for Ube City

Dissolved municipalities of Yamaguchi Prefecture
Ube, Yamaguchi

Kusunoki, Yamaguchi


The Help America Vote Act of 2002 (), or HAVA, is a United States federal law which passed in the House 357-48 and 92–2 in the Senate and was signed into law by President Bush on October 29, 2002. The bill was drafted (at least in part) in reaction to the controversy surrounding the 2000 U.S. presidential election, when almost two million ballots were disqualified because they registered multiple votes or no votes when run through vote-counting machines.

The goals of HAVA are to:

 replace punchcard and lever-based voting systems;
 create the Election Assistance Commission to assist in the administration of federal elections; and
 establish minimum election administration standards.

HAVA mandates that all states and localities upgrade many aspects of their election procedures, including their voting machines, registration processes and poll worker training. The specifics of implementation have been left up to each state, which allows for varying interpretations of the federal law.

Provisions

State plan and reporting
To be eligible for federal funding, states must submit a plan describing how payments will be used and distributed, provisions for voter education and poll worker training, how to adopt voting system guidelines, performance measures to determine success (including goals, timetables, responsibilities, and criteria), administrative complaint procedures, and the committee who helped develop the state plan.

Each year the state receives federal funding they must submit a report to the EAC detailing a list of expenditures, the number of and types of voting equipment obtained with the funds, and an analysis and description of the activities funded.

Accessibility

Polling place
The Secretary of Health and Human Services is authorized to make payments to state and local governments for making polling places, including the path of travel, entrances, exits, and voting areas of each polling facility, accessible to individuals with disabilities, including the blind and visually impaired, in a manner that provides the same opportunity for access and participation (including privacy and independence) as for other voters; and providing individuals with disabilities and others with information about the accessibility of polling places, including outreach programs to inform the individuals about the availability of accessible polling places and training election officials, poll workers, and election volunteers on how best to promote the access and participation of individuals with disabilities in elections for Federal office.

Voting systems
HAVA requires each polling location have at least one voting system accessible to individuals with disabilities, including nonvisual accessibility for the blind and visually impaired, in a manner that provides the same opportunity for access and participation (including privacy and independence) as for other voters.

Computerized statewide voter registration
HAVA requires states develop a single, uniform, official, centralized, interactive computerized statewide voter registration list defined, maintained, and administered at the State level. (Previously, voter registration lists could be maintained solely by local officials.) HAVA requires the statewide list be coordinated with other agency databases within the state. HAVA also requires regular "maintenance" of the statewide list including removing ineligible voters and duplicate names are eliminated in accordance with the National Voter Registration Act of 1993 (NVRA).

Voter identification
HAVA requires that first-time voters who registered by mail, and have not previously voted in a federal election in the State, to present a form of identification to the appropriate State or local election official before or on election day. The ID may be either a current and valid photo identification or a copy of a current utility bill, bank statement, government check, paycheck, or other government document that shows the name and address of the voter. Voters who submitted any of these forms of identification during registration are exempt, as are voters entitled to vote by absentee ballot under the Uniformed and Overseas Citizens Absentee Voting Act. The ID requirement applies to in person and vote by mail voters. In the case of a vote by mail voter, a copy of the ID must be submitted with the ballot. A State may enact further ID requirements which aren't specified under HAVA.

Provisional voting
HAVA requires voters identified as ineligible (such as voters not found on the registered list), but who believe themselves to be eligible, to be able to cast a provisional ballot. After the election, the appropriate State or local election entity will determine if the voter was eligible, if so counting the vote and notify the voter of the outcome. Approximately 1.9 million voters nationwide cast provisional ballots in the 2004 election. Of those, approximately 1.2 million—or 64.5%—were counted.
Additionally, any time polling hours are extended voters are required to vote using provisional ballots. Further, voters who do not comply with HAVA's voter identification requirements are able to cast a provisional ballot.

Election Assistance Commission
HAVA created the Election Assistance Commission (EAC), an independent agency of the United States government. The EAC is responsible for holding hearings, functioning as a clearinghouse for election administration information, creating a testing and certification program for voting systems, providing voluntary guidance to states, and administering HAVA grant programs. The EAC has no rulemaking authority other than that permitted by the National Voter Registration Act of 1993 (NVRA). Any action taken by the EAC requires approval of at least three commissioners

Commissioners
The Election Assistance Commission includes four commissioners (2 Democrats and 2 Republicans) appointed by the President and subject to the advice and consent of the Senate. Commissioners are recommended by House and Senate leadership. HAVA requires all commissioners have experience with or expertise in election administration or the study of elections.

Staff
Staff of the EAC will consist of at least an executive director and a general counsel.

Annual report
Not later than January 31 of each year, the EAC is required to submit an annual report to Congress detailing activities related to HAVA programs including grants or other payments and all votes taken by commissioners.

Voting machines
HAVA requires states to use funding to replace punched card voting systems or lever voting systems with new systems in accordance with HAVA's voting system standards.

Voting systems standards
HAVA sets forth requirements for all voting systems, including that they:

 permit the voter to verify (in a private and independent manner) the votes selected by the voter on the ballot before the ballot is cast and counted;
 provide the voter with the opportunity (in a private and independent manner) to change the ballot or correct any error before the ballot is cast and counted (including the opportunity to correct the error through the issuance of a replacement ballot if the voter was otherwise unable to change the ballot or correct any error); and
 notify the voter of overvotes (votes for more than the maximum number of selections allowed in a contest) and provide the voter a chance to correct these errors.

States that do not use electronic equipment to assist voters with detecting errors must:

 establish a voter education program, specific to that voting system, that notifies each voter of the effect of casting multiple votes for an office; and
 provide the voter with instructions on how to correct the ballot before it is cast and counted.

HAVA further requires that any required notification preserve the privacy of the voter and the secrecy of the ballot; and that alternative-language accessibility be available pursuant to the requirements of section 203 of the Voting Rights Act.

Auditing
HAVA requires all voting systems be auditable and produce a permanent paper record with a manual audit capacity available as an official record for any recount conducted.

Voluntary Voting System Guidelines
HAVA tasks the EAC with creating and maintaining the Voluntary Voting System Guidelines (VVSG).

Research and development
The EAC is responsible for making grants to entities in carrying out research and development to improve the quality, reliability, accuracy, accessibility, affordability, and security of voting equipment, election systems, and voting technology. HAVA requires the National Institute of Standards and Technology annually recommend areas for research.

Implementation timelines and challenges
Responses to these requirements varied by state, but a widespread effect has been the purchasing of electronic voting machines, including DRE voting machines. There are criticisms of the reliability and security of these machines.

 Continued purchasing of non-compliant machines
Some electronic voting machines sold through 2005, including those by Diebold Election Systems, did not meet the requirements of HAVA and were not required to be in compliance until January 1, 2006. Concerns were raised that as late as 2005, vendors were selling non-compliant machines to unwitting states and counties who believed that they were HAVA-compliant. Unless vendors offered a specific guarantee of HAVA compliance, equipment may have required scrapping or retrofitting at taxpayers' expense after January 1, 2006.

 Timelines not met
Compliance with HAVA provisions and timelines was not met in every state, both because of the difficulty of identifying and certifying reliable HAVA compliant voting machines and due to political and bureaucratic delays. A February 2006 report from Election Data Services found that 124 counties reported still using punched card voting systems in the 2006 election (down from 566 in 2000); similarly, lever machines had decreased from 434 counties in 2000 to 119 in 2006, with New York state accounting for more than half the total number of counties still using lever machines. In 2006, 69 million voters used optical scan voting machines, while another 66 million used DRE voting machines, while 11 million were offered multiple options as part of a mixed system.

Establishing student programs
HAVA establishes three programs for students, one to recruit college students as pollworkers, one to recruit high school students, and one to provide grants for the National Student and Parent Mock Election, a national nonprofit, nonpartisan organization that works to promote voter participation in American elections to enable it to carry out voter education activities for students and their parents.

Military members and overseas citizens
HAVA mandates changes improving the access of military and overseas citizens, including requiring:

 the Secretary of Defense to implement measures to ensure that a postmark or other official proof of mailing date is provided on each absentee ballot collected at any overseas location or vessel at sea;
 the secretary of each military department to ensure that all military and their families have easy access to voting information;
 each state to designate a single office for providing information to overseas voters; and
 each state to inform overseas voters of why any application for registration is rejected.

Criticisms
Criticisms of HAVA center around mandated changes in voting technology, voter identification, confusion and voter intimidation, misappropriation of federal funds, and unnecessarily complicating the voter registration process.

The legislative director of the League of Women Voters of the United States, Lloyd J. Leonard, expressed doubts about the bill. He claimed that the bill could disenfranchise voters by purging them from the rolls and by establishing confusing new identification requirements.

Criticisms of electronic voting machines
A Pennsylvania court ruled in April 2007 that voting machine certification was the result of what Judge Rochelle Friedman called "deficient examination criteria" which "do not approximate those that are customary in the information technology industry for systems that require a high level of security". The court ruled that voters have a right under the commonwealth's constitution to reliable and secure voting systems and can challenge the use of electronic voting machines "that provide no way for Electors to know whether their votes will be recognized" through voter verification or independent audit.

ID requirements

Some experts, such as Richard L. Hasen, an expert in election law at the Loyola Law School, contend that requiring photo identification for first-time voters is an unjustified burden in the registration process. The Bush administration began a crackdown on alleged voter fraud in 2002, but despite its massive efforts, the Justice Department has turned up virtually no evidence of any organized effort of voter fraud or of voter registration fraud to skew federal elections, according to court records and interviews. "If they found a single case of a conspiracy to affect the outcome of a Congressional election or a statewide election, that would be significant," said Hasen "But what we see is isolated, small-scale activities that often have not shown any kind of criminal intent."

The ACLU also objected to the "highly complicated new identification requirements." It criticized the requirement for the voter's driver license number or the last four digits of the social security number as an invasion of privacy and invitation to identity fraud. It criticized the requirement for a photo ID as a "poll tax" on citizens who do not already have one and would be required to purchase one. The alternatives to the photo ID, such as utility bill or bank statement, are the sorts of documents that those who don't have driver's licenses are also unlikely to have.

Misappropriation of funds
The bill has also come under fire for the fact that the majority of the billions of dollars allocated to the states for HAVA has been for increased access for disabled voters, while the main goal of HAVA, avoiding the problems that plagued the 2000 elections in Florida, may have not been adequately served.

Complicating voter registration
Critics also state that the bill contains some elements that complicate the voter registration process. For example, Section 303(a)(5) of HAVA provides that no state may accept or process a voter registration form for an election for Federal office unless the application includes "in the case of an applicant who has been issued a current and valid driver's license, the applicant's driver's license number". Critics contend that it costs the country millions of dollars just to process the same basic registration form and confirm that they meet the HAVA requirements.

Partisan differences in implementation
According to a study of the HAVA-based reforms, the states differed along partisan lines in introducing improvements:  "[T]he partisan make-up of state government frequently influenced the fate of these reforms. States with a divided government or high party competition tended not to adopt several key electoral reforms, while partisanship and the interaction of partisanship and minority representation influenced the adoption of others. Fiscal constraints and institutional arrangements had less impact on reform adoption. Overall, our findings suggest that electoral reforms were shaped more by political factors than by fiscal concerns or any objective need for reform."

See also

List of electronic voting machines in New York state

References

External links
 AAPD's Disability Vote Project provides links regarding HAVA implementation and electronic voting systems.
 Long Distance Voter - ID requirements for states that comply with HAVA, and states that have stricter ID standards.
 The Help America Vote Act: Overview and Issues Congressional Research Service

Acts of the 107th United States Congress
Election technology
History of voting rights in the United States
United States federal election legislation

Help America Vote Act


Arnaud George Watson Massy (; 6 July 1877 – 16 April 1950) was one of France's most successful professional golfers, most notable for winning the 1907 Open Championship.

Early life
Massy was born in Biarritz, Pyrénées-Atlantiques, France. The son of a sheep farmer, he worked on a sardine boat and supplemented his income by caddying at the new Biarritz golf course where a great many of the best professional golfers from Britain came to practice during the off-season in the warm climate of southern France. Blessed with natural abilities, he learned from these pro golfers and in 1898 traveled to North Berwick, Scotland to develop his skills for a professional career.

Golf career
In 1906, Massy won the first edition of the French Open played at a Paris course. The following year he won it again, defeating a strong contingent of British players including the great Harry Vardon. But Massy wasn't through, he followed up his French national championship by becoming the first non-Briton to win The Open Championship (British Open). His victory raised the profile of the game in his native France, and with three other major players, he put on exhibition matches in various European cities that contributed significantly to the increased popularity of golf on the continent.

In 1910, Massy won the inaugural Belgian Open and in 1911 was the runner-up at the Open Championship to Harry Vardon. That year, Massy completed his book on golfing that was successfully published in France then translated into English for the British market. In 1912, he won the first Spanish Open ever played.

In 1913 he played in the France–United States Professional Match. In 1926 he won an exhibition match against Bobby Jones in France.

Massy's golfing career had to be put on hold as a result of World War I. While serving in the French army he was wounded at Verdun but at war's end was able to return to golfing. At age 41, he had lost four prime years and struggled to compete. Remarkably, in 1925 at age 48, he won the French Open for the fourth time and then won back-to-back Spanish Opens in 1927–28. When his career finally wound down he worked as a pro at courses in England, France and Morocco. Married to a British woman, Janet Henderson, originally from North Berwick, East Lothian, he lived in Edinburgh, Scotland, during the 1920s and early 1930s.

Death and legacy
Massy retired in Étretat, Seine-Maritime in Upper Normandy where he died in 1950 in poverty. He remains the only French golfer to ever have won any of the four men's major championships. He was also the only golfer from continental Europe to win a men's major championship before Seve Ballesteros won The Open Championship in 1979.

He is buried in Newington Cemetery in Edinburgh, where a new headstone was recently erected by the European Golf Association, Golf Collectors and The R&A. However shortly after the ceremony it was discovered that the actual burial site was located nearby in the cemetery. Despite this discrepancy, the headstone remains in its incorrect location. There is a plaque commemorating him fixed on the wall of the house he originally lived in North Berwick, East Lothian, in Forth Street there.

Tournament wins
Note: This list may be incomplete.
1906 French Open
1907 Grand Duke Michael's Tournament, The Open Championship, French Open
1908 Blackpool Professional Tournament (England), Turnberry Professional Tournament (Scotland)
1909 Pitlochry Professional Tournament (Scotland)
1910 Belgian Open
1911 French Open
1912 Spanish Open
1919 Inter-Allied Games
1921 Tooting Bec Cup
1925 French Open, Omnium National (France)
1926 Omnium National (France)
1927 Spanish Open
1928 Spanish Open

Major championships

Wins (1)

Results timeline

Note: Massy only played in The Open Championship

WD = Withdrew
NT = No tournament
CUT = missed the half-way cut
"T" indicates a tie for a place

Team appearances
Coronation Match (representing the Professionals): 1911 (winners)
France–United States Professional Match (representing France): 1913 (winners)
Inter-Allied Games (representing France): 1919 (winners)
France–Great Britain Professional Match (representing France): 1929

References

Adapted from the article Arnaud Massy, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.

French male golfers
Winners of men's major golf championships
Sportspeople from Biarritz
1877 births
1950 deaths

Arnaud Massy


Truddi Chase (June 13, 1935 – March 10, 2010) was an American author. She is best known for the book When Rabbit Howls (1987), an autobiography about her experiences after being diagnosed with dissociative identity disorder.

Life
According to her own account, Chase was born on a homestead near Honeoye Falls, New York, and grew up in an apartment in the same town. In her autobiography and in numerous interviews, Chase said that she was repeatedly and violently sexually and physically abused by her stepfather and beaten and neglected by her mother during her childhood and teenage years. By her report, she had always remembered that molestation and abuse occurred from the age of two onwards but that she could not focus on details before going into therapy. According to her autobiography, Truddi Chase was not her actual birth name. At age 16, she ran away from her abusive household and changed her name to Truddi Chase to avoid being tracked down by her parents. In an interview with The Chicago Tribune, Truddi Chase described how her other personalities remained "dormant" until stressors in her midlife caused extreme anxiety, eventually unravelling all of her parts. In 1979, Truddi Chase had her first experience with her other identities. She described interactions between her many personality characters as well as interactions between her identities and physical body. It was during sessions with hypnotherapist, Robert Phillips, that she found that she had 92 identities.

Chase chose not to integrate her identities into one integrated whole, and instead chose to welcome her parts into a cooperating team. In her book, she describes giving talks to convicted child molesters to explain her abuse history and to warn them of the psychology devastation that child abuse inflicts upon its victims.

In 1987 Chase published her autobiography, When Rabbit Howls, which was written from the perspective of her many identities. It begins with an introduction from her therapist, and then presents Chase's experience with her 92 personalities.

When promoting the book during a March 21, 1990 appearance on The Oprah Winfrey Show, Chase discussed her life with host Oprah Winfrey, including her 92 distinct personalities. Her account of her life moved Winfrey to tears. The host told Chase, "I had gone all the way into the path of truth for myself and also could relate to hers that much more readily, which is what happens when you open yourself up." Chase also stated that a Washington Post reporter had tracked down her family, including her stepfather, who denied abusing Chase, but that other members of Chase's family confirmed her story.

In 1990, the book was adapted into a two-part ABC miniseries, titled Voices Within: The Lives of Truddi Chase, which cast Shelley Long in the title role.

Truddi Chase died on March 10, 2010, at her home in Laurel, Maryland, at the age of 74.

In media
Writer Grant Morrison was inspired by Chase's first memoir when he co-created the DC Comics superhero Crazy Jane, which first appeared in the volume 2 of the Doom Patrol comic book series in 1989.

References

External links

1935 births
2010 deaths
20th-century American memoirists
People from Mendon, New York
People with dissociative identity disorder
American women memoirists
Writers from New York (state)
20th-century American women writers
21st-century American women

Truddi Chase