The nose flute is a musical instrument often played in Polynesia and the Pacific Rim countries. Other versions are found in Africa.

Hawaii
In the North Pacific, in the Hawaiian islands the nose flute was a common courting instrument. In Hawaiian, it is variously called hano, "nose flute", by the more specific term ʻohe hano ihu, "bamboo flute [for] nose," or ʻohe hanu ihu, "bamboo [for] nose breath".

It is made from a single bamboo section. According to Arts and Crafts of Hawai`i by Te Rangi Hiroa, old flutes in the Bishop Museum collection have a hole at the nose area for the breath, and two or three fingering holes. In the three-finger-hole specimen, one fingering hole is placed near the breath hole. Lengths range from .

Oral tradition in various families states that numbers of fingering holes ranged from one to four, and location of the holes varied depending on the musical taste of the player. Though primarily a courting instrument played privately and for personal enjoyment, it also could be used in conjunction with chants, song, and hula. Kumu hula (dance masters), were said to be able to either make the flute sound as though it were chanting, or to chant as they played. Kumu hula Leilehua Yuen is one of the few contemporary Hawaiian musicians to perform with the nose flute in this manner.

Africa

In the Congo, the nose flute is played by eight ethnic groups.

Philippines

In the Philippines, the nose flute (pitung ilong in Tagalog), or the kalaleng of the northern Bontok people (tongali among the Kalinga people), is played with the extreme forward edge of the right or left nostril. Because the kalaleng is long and has a narrow internal diameter, it is possible to play different harmonics through overblowing—even with the rather weak airflow from one nostril. Thus, this nose flute can play notes in a range of two and a half octaves. Finger holes in the side of the bamboo tube change the operating length, giving various scales. Players plug the other nostril to increase the force of their breath through the flute.

Taiwan

In Southern Taiwan, Paiwan people play twin-pipes nose flute. They also play twin-pipes mouth flute.

New Zealand

Historically in New Zealand, the Māori carved nguru from wood, the stem of a gourd and whale's teeth. Nguru were often adorned with very elaborate carvings, befitting what is considered a sacred object. Although Nguru are commonly known as nose flutes, it is only the smaller instruments that can be played with the nose, more commonly Nguru are played with the mouth.

The Māori "kōauau ponga ihu", a gourd nose flute, was also part of the nose flute tradition; note that a similarly constructed gourd nose flute, ipu ho kio kio was also used in Hawaii. The maker would form a nose hole in the neck (or stem) of the gourd, by cutting off the neck at a fairly small cross-section. This small hole is placed under the player's nostril, in order to generate the flute-tone. The kōauau ponga ihu functions as an ocarina in its acoustic principles. Several notes of a scale can be obtained by drilling finger holes into the "bowl" of the gourd.

Tonga
A variation, the 'Fangufangu' nose flute of the island of Tonga is made with intact node walls at both ends of the bamboo tube, with the nostril holes on the side in front of the nodes (along with side finger holes) and a hole in the middle of the tube, acting as a vent hole, and taking the place of the open distal end. Thus the 'Fangufangu' can be played from either end, and the disposition of the fingerholes differ from node to vent hole so two alternating scales can be played, but only one scale at a time.

See also
 Nose whistle

Notes

Sources

External links

 `Ohe Hano Ihu page in Ka`ahele Hawai`i on traditional Hawaiian nose flute
 Hawaiian nose flute - 'Ohe hano ihu sound clip performed by Ranga Pae
 Samples at the whistle museum.
 Māori Nguru in the collection of the Museum of New Zealand Te Papa Tongarewa
 Noseflute.org - Blog dedicated to modern nose flutes

Philippine musical instruments
Central African Republic musical instruments
Hawaiian musical instruments
Māori musical instruments
Polynesian musical instruments

Nose flute


Cvrčak i mravica (engl. Cricket & Antoinette) prvi je hrvatski 3D animirani film. Nadahnut je poznatom Ezopovom basnom i bajkom Jean de La Fontainea, Cvrčak i mrav. U kinima je izašao 5. siječnja 2023. godine, dok u ostalih 30 zemalja, kasnije iste godine.

Crtić na duhovit način progovara o toleranciji, ljubavi i prevladavanjem prepreka. Dva glavna lika, Ket i Antoneta, predstavljaju dva odvojena svijeta, svijet buke, kaosa i kreativnosti s jedne, a svijet rada, reda i discipline s druge strane. Kako se zaljubljuju, unatoč očitim razlikama, uspijevaju stvoriti sklad.

Glasovna postava
 Mravica Antoneta - Tara Thaller
 Cvrčak Ket - Marko Petrić
 Mrav Anteodor - Filip Vidović
 Antena - Katarina Madirazza Strahinić
 Anterezija - Jadranka Krajina
 Vrhovni nadzornik Anton - Mladen Vasary
 Žohar - Hrvoje Kečkeš
 Rudi - Luka Petrušić
 Kontra i Antgent 2 - Domagoj Janković
 Ernest - Dušan Bućan
 Antal - Adrian Delić
 Skeptična - Amanda Prenkaj
 Entuzijastična - Dajana Čuljak
 Jelenak i Reljefar - Luka Rukavina
 Mrzle - Damir Martinović
 Antikvar - Dražen Čuček
 Antgent 1 - Ivan Đuričić
 Antalova mama - Anita Matić
 Student 1 - Josip Brakus
 Student 2 - Matija Šakoronja

Dodatna glasovna postava
 Rona Žulj
 Mima Karaula
 Dora Jakobović
 Nikica Viličić
 Boris Barberić
 Daniel Dizdar
 Lovro Ivanković
 Ivor Plužarić
 Jadranka Soviček Krpan
 Dino Krpan
 Sara Krpan

Proizvodnja
Ideja za film "Cvrčak i mravica" nastala je 2009. godine od strane Darka Bakliže, koji je 1999. napisao diečju kazališnu predstavu "Cvrčak, mrav i Mrvica", koja se uspješno izvodila na kazališnoj sceni. Autorova namjera bila je približiti široj publici i djeci animacijom koja ima univerzalnu i prepoznatljivu priču, pozitivnu poruku o toleranciji među različitima.

Animacija
U početku su više vizualnih umjetnika davalo ideje i koncepte likova, a zatim se u procesu razvio pristup u kojem su Manuel Šumberac i Darko Bakliža zajedno kreirali "glumačku ekipu" temeljenu na ranijoj verziji scenarija. Među tim likovima su bili glavni junaci filma, cvrčak Ket i mravica Antoneta. Jadranka Soviček Krpan se bavila adaptacijom crteža likova u trodimenzionalne likove potrebne za računalnu animaciju, dok je Siniša Mataić pomagao sugestijama za optimalno funkcioniranje likova u pokretu.

Izvori

Vanjske poveznice
 Hrvatski audiovizualni centar: Otkrij naš novi film »Cvrčak i mravica«
  Attraction Distribution.ca – »Cricket & Antoinette«

Hrvatski animirani filmovi
Hrvatski filmovi 2020-ih

Cvrčak i mravica (2023.)


التحليل البيئى (Environmental analysis), هو تقييم الآثار الممكنة والمحتملة للقوى الخارجية وتنظيم الشروط اللازمة للبقاء ولاستراتيجيات النمو.

الاتجاهات في مجال التسويق أو القوى الخارجية التي قد يكون لها تأثير على نجاح أو فشل منتج معين. التسويق يدرس الاقتصاد والسياسة والثقافة, القوى والظروف الاجتماعية والمنافسين ، والقانون ، والعوامل البيئية لإجراء التحليل البيئي.

مراجع

انظر أيضا
 تقييم الأثر البيئي

تصميم بيئي
علوم بيئية
كيمياء تحليلية

تحليل بيئي


Mozambik (), resmî adıyla Mozambik Cumhuriyeti, Afrika'nın güneydoğusunda yer alan bir ülkedir. Mozambik kuzeyde Tanzanya, Malavi, kuzeybatıda Zambiya, batıda Zimbabve, güneybatıda ise Güney Afrika ve Esvatini ile komşudur. Doğudaki Mozambik Kanalı ülkeyi Madagaskar, Mayotte ve Komorlar'dan ayırır. Başkenti ve en büyük şehri (1876-1976 yılları arasında Lourenço Marques ismiyle bilinen) Maputo'dur.

1. ve 5. yüzyıllar arasında Bantu toplulukları kuzeyden ve batıdan bugünkü Mozambik topraklarına göçtüler. Kuzey Mozambik Hint Okyanusu'ndan gelen ve denizaşırı seferleri mümkün kılan alizelerin etkisi altında olduğundan 7-11. yüzyıllarda Svahililer bölgede bir dizi liman şehri kurdular. Bu durum sebebiyle bölgede kendine özgü bir Svahili kültürü ve dili oluştu. Liman kentleri Geç Orta Çağ'da Somali, Etiyopya, Mısır, Arabistan, İran ve Hindistan'dan gelen tüccarların uğrak noktası oldu.

Vasco de Gama'nın 1498 yılındaki seyahatinin ardından Portekizliler 1505'te bölgeyi sömürgeleştirme sürecini başlattılar. Mozambik dört asırdan uzun süren Portekiz hakimiyetinin ardından 1975'te bağımsızlığını kazandı ve Mozambik Halk Cumhuriyeti'ne dönüştü. Daha bağımsızlığın üzerinden iki yıl geçmemişken 1992'ye kadar sürecek olan uzun ve kanlı bir iç savaş başladı. 1994'te ülkede ilk çok partili seçim yapıldı ve göreceli bir istikrar sağlandı. Ancak halen düşük yoğunluklu çatışmalar sürmektedir. Mozambik başkanlık sistemiyle yönetilmektedir.

Mozambik doğal kaynaklar bakımından zengin bir ülkedir. Ülke ekonomisi büyük oranda tarıma dayalıdır, ancak başlıcaları gıda, içecek, kimya endüstrisi, alüminyum ve petrol üretimi olmak üzere sanayi kolları da gelişmektedir. Turizm gelişmekte olan bir başka sektördür. Güney Afrika, Mozambik'in ana ticaret ortağı ve yabancı yatırım kaynağı olup Belçika, Brezilya, Portekiz ve İspanya diğer önemli ekonomik ortaklardır. Mozambik 2001'den bu yana yıllık GSYİH büyüme hızında en üst sıralardadır. Buna karşın ülke halen dünyanın en fakir ve az gelişmiş ülkelerinden biridir, kişi başına düşen GSYİH, insani gelişme, eşitsizlik ve beklenen yaşam süresinde alt sıralarda yer alır.

Mozambik'in resmi dili Portekizce'dir ve nüfusun yaklaşık yarısı tarafından ikinci dil olarak konuşulur. Yaygın ana diller Makua, Sena ve Svahili'dir. Ülkenin nüfusu çoğunluğu Bantular olmak üzere yaklaşık 29 milyondur. En yaygın din Hristiyanlıktır, İslam ve geleneksel Afrika dinlerinin inananları da bulunur. Mozambik; Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği, İngiliz Milletler Topluluğu, İslam İşbirliği Teşkilatı, Portekizce Konuşan Ülkeler Topluluğu, Bağlantısızlar Hareketi ve Güney Afrika Kalkınma Topluluğu üyesidir. Uluslararası Frankofoni Örgütü'ne ise gözlemci üyedir.

İsim
Ülke isminin günümüzde de Mozambik'e bağlı olan Mozambik Adası'na ilk gelen ve daha sonra yöneticisi olan ve buraya adını veren Arap şeyhi Musa bin Bik'ten geldiği düşünülmektedir. 1498 yılında bu adaya ayak basan ilk Avrupalılar'dan biri Vasco da Gama olmuş ve Musa bin Bik ile de bir görüşme gerçekleştirmiştir. Buradan yola çıkarak ilerleyen dönemlerde Afrika anakarasında yer alan bölge için Mozambik adı kullanılmaya başlanmış, adanın adı da Ilha de Moçambique (Mozambik Adası) olarak değiştirilmiştir.

Tarih

Erken tarih

Avrupalıların gerçekleştirdiği keşif yolculuklarından önce Afrika'nın bu kıyı bölgelerinde Arap tüccarlar bulunmaktaydı. Bu tüccarlar Afrika, Arap Yarımadası ve Hindistan arasında altın, fildişi ve Afrikalı köle ticaretini yapmaktaydılar.

Avrupa hâkimiyeti
İlk Avrupalı olarak Portekiz kralının emri ile Arabistan ile Doğu Afrika arasındaki güzergâhı hakkında bilgi edinilmesi istenen Pedro da Covilhao bu bölgeye ayak basmıştır. Pedro da Covilhao'nun 1497 yılında Sofala'ya ayak basmasından tam bir yıl sonra, 1498 yılında, Vasco da Gama, Hindistan seferi esnasında Mozambik'e uğramıştır. Aynı zamanda şehir de olan ve ülkenin sömürge bölgesi olmasından sonra da 1898 yılına kadar Mozambik'in başkenti olan Mozambik Adası'nda dönemin şeyhi olan ve ülkeye daha sonraları da ismini veren Musa bin Bik ile de görüşme gerçekleştirmiştir. Bu yıldan sonra buraya olan ilgisi artan Portekizliler altın bulma umudu ile de Zambezi Nehri boyunca ilerleyerek iç kesimlere girmişler ve buraları hakimiyeti altına almışlardır. 20. yüzyılın ortalarına kadar buradaki hakimiyetini sürdüren Portekiz, Mozambik'in koloni olarak ilanından sonra burada yerleşik halkı zorla çalıştırmış, köle olarak satmış ve kötü muameleye maruz bırakmıştır.

1890 yılına iki sömürgesi olan Angola ve Mozambik'i birleştirme girişimleri Birleşik Krallık'ın baskısı sonucu gerçekleşmeyen Portekiz, bu tarihten sonra "Birleşik Güney Afrika Koloni İmparatorluğu" hayalinden vazgeçmek durumunda kalmıştır. Bu tarihten sonra bu bölgede Britanya'nın hakimiyeti artmaya başlamış, Almanya ve Birleşik Krallık buradaki Portekiz hakimiyetine karşı birleşerek Angola Antlaşması'nı imzalamışlardır. Bu anlaşmaya göre her iki ülke Portekiz'in olası bir maddî kaynak talebinde bu talebi ortaklaşa karşılamayı kararlaştırmış, Portekiz'in de olası talebi ilerleyen dönemlerde geri ödeyememesi durumunda da güvence olarak talep edilecek olan Portekiz bölgelerinin kendi aralarında paylaşımını öngörmüşlerdir. Bu anlaşma her ne kadar 30 Ağustos 1898 yılında imzalanmış olsa da, Britanya'nın 1899 yılında Portekiz ile daha önceden imzaladığı ve her iki ülkenin de karşılıklı olarak sömürge topraklarına saygı göstermesini içeren ve Britanya'ya Portekiz Denizaşırı topraklarını savunmasına karşılık Britanya'ya Portekiz'in Afrika'da bulunan sömürge topraklarında izinsiz dolaşım hakkın veren Windsor Antlaşması'nı uzatması ile gerçeğe dönüşmemiştir.

İlerleyen yıllarda Angola Antlaşması'nın yürürlüğe girmesi adına özellikle Britanya tarafından adımlar atılmaya çalışılmışsa da I. Dünya Savaşı'nın başlaması ile bu antlaşma bir daha açılmamak üzere kapatılmıştır. Savaşın sürdüğü dönemde Güney Afrika Cumhuriyeti (1914-1915) Mozambik'i fethetme hedefini açıklamış, 1917 yılından itibaren de Alman birlikleri Alman Doğu Afrikası (günümüzde Tanzanya) koloni ülkesinden ilerleyerek Mozambik'in kuzey bölgelerinin büyük çoğunluğunu elde etmiştir. Portekiz Doğu Afrikası (günümüzde Mozambik) yaşanan bu gelişmelerin ardından savaşın sona ermesi ile birlikte imzalanan Versay Barış Antlaşması ile Almanların sömürgeleri için oluşturduğu ileri karakolun yer aldığı Kionga Üçgeni'ni tazminat olarak elde etmiştir.

1962 yılında Darüsselam'da UDENAMO (Türkçe: Mozambik Ulusal Demokratik Birliği) başta olmak üzere birkaç milliyetçi grubun bir araya gelmesiyle oluşan FRELIMO, Mozambik'teki sömürge yönetimini sonlandırmak için yöntemler aramaya başlamıştır. Başlangıçta silahlı mücadeleyi benimsemeyen grup, Mueda'da özgürlük yanlısı gösterilere sömürge yönetimi tarafından ateş açılması sonucunda, ülkenin kuzeyinde harekete geçerek Mozambik Bağımsızlık Savaşı'nı başlatmıştır.

FRELIMO zaman içerisinde halkın da desteğini almış ve kurtarılmış bölgeler ilan ederek kontrolü altında tuttuğu alanı genişletmiştir. 1974 yılında Portekiz'de gerçekleşen Karanfil Devrimi'nin ardından kurulan demokratik yönetim, sorunu müzakere yoluyla çözme kararı almış ve bu tarihten itibaren çatışmaların şiddeti oldukça azalmıştır.

Bağımsızlık
Yeni Portekiz Hükûmeti, derhal sömürgesi olan topraklardan çekilme sürecini başlatmış ve Mozambik, 1498'den beri süregelen Portekiz sömürgesini sona erdirerek 25 Haziran 1975 tarihinde bağımsızlığını ilan etmiştir. Bağımsızlık ilanı, Mozambik Halk Cumhuriyeti adı altında yapılmış ve devlet başkanı olarak FRELIMO lideri Samora Machel ülkenin yönetimine gelmiştir.

1986 yılında sebebi çözülemeyen bir uçak kazasında devlet başkanının hayatını kaybetmesi neticesinde FRELIMO'nun Marksist kanadı yönetimde güçlü bir konuma gelmiş ve devleti kontrol altına almışlardır. Ülkedeki tüm endüstri kamusallaştırılmış, tarımsal üretim kooperatifleri oluşturmuşlardır.

Marksizm'in hakim olduğu ülke, Doğu Bloku'ndaki ülkelerle iyi diplomatik ilişkiler sürdürmüştür. Sovyetler Birliği, Doğu Almanya, Küba, Angola ve Cezayir gibi ideolojik yakınlık gösterdiği ülkelerle iş birliği içerisinde bulunan Mozambik, Birleşik Krallık'la da diğer Batı Bloku ülkelerine göre daha iyi diplomatik ilişkiler kurmuştur. Soğuk Savaş dönemi boyunca ABD ve İsrail gibi ülkelerle kurulan uluslararası ilişkiler, gergin bir yapıya sahip olmuştur. Uganda-Tanzanya Savaşı içerisinde yer alan Mozambik, Uganda'daki isyancı gruplar ve Tanzanya'ya yoğun bir destek vererek, savaşın sonucunu belirleyen ülkelerden biri olmuştur.

Avrupalı kalifiye personellerin ülkeyi terk etmesi nedeniyle, ülke ekonomisi ciddi zararlar görmüştür.

İç savaş ve demokratikleşme sonrası dönem
1970'li yılların ortasından itibaren Güney Afrika Cumhuriyeti ve Rodezya tarafından desteklenen yeni bir direniş hareketi başlamış, bu hareket neticesinde RENAMO (Türkçe: Mozambik Ulusal Direnişi) oluşmuştur. 1976 yılında başlayan Mozambik İç Savaşı, 16 yıl boyunca sürmüştür. Bu süreç içerisinde askerî kuvvet olarak 1980 yılından itibaren diğer ülkelerden askerî güç takviyesi edinmiştir. Bu doğrultuda Zimbabve ülkeye 10.000 askerî güç sevk etmiştir. 1 Aralık 1990 tarihinde gerçekleştirilen anayasa değişikliği ile günümüzde de adı olan Mozambik Cumhuriyeti adını alan ülke, komünist ve tek partili düzenden çok partili ve demokratik bir anayasal yapıya geçiş gerçekleştirmiştir.

1992 yılında da taraflar arasında Roma'da varılan anlaşma ile de iç savaşa son verilmiştir. 1994 yılında gerçekleştirilen ilk demokratik seçimler neticesinde FRELIMO iktidarını perçinlemiş, RENAMO ise komşu ülkelerin baskısı neticesinde muhalefet partisi olmayı kabul ederek mecliste yerini almıştır.

Şubat 2000 yılında yaşanan şiddetli yağmurlar neticesinde oluşan selde birçok Mozambik vatandaşı ölmüştür.

Ekim 2013 tarihinde Gorongosa'da bulunan RENAMO merkezinin hükûmet kuvvetleri tarafından ele geçirilmesi sonucu, RENAMO yetkilileri 1992 yapılan anlaşmanın hükûmet tarafından geçersiz kılınması için adımlar atıldığı ve her iki taraf arasında da çatışmaların yaşandığı bilgileri dile getirilmiştir.

Coğrafya

Ülkenin sahip olduğu 4.571 km sınırın 1.569 km'si Malavi, 491 km'si Güney Afrika Cumhuriyeti, 105 km'si Esvatini, 756 km'si Tanzanya, 419 km'si Zambiya ve 1.231 km'si Zimbabve ile oluşmaktadır. Mozambik sahip olduğu 799,380 km² ile dünyada en büyük 36. ülke konumunda olup, bu alanların %2,2'sini sulak alanlar oluşturmaktadır.

Mozambik'in 2.800 km'lik kıyı şeridinde düz ovalar yer almaktadır. Bu düz ve alçak ovalar ülkenin güney bölgelerini neredeyse tamamen kaplamaktadır. Kıyılardan uzaklaşıp iç kesimlere doğru ilerledikçe kademeli olarak artan ve 1000 m'yi bulan yükseltiler ve yükseltilerde yer alan ovalar gözlemlenebilmektedir. Ülkenin en yüksek noktasını Zimbabve sınırına yakın bir konumda bulunan 2.436 m ile Binga Dağı oluşturmaktadır.

Ülke genelinde yer alan akarsuların birçoğu yüksek noktalardan doğuya doğru ilerleyerek Mozambik Kanalı'na akmaktadır. Ülkenin en büyük nehrini ülke içerisinden geçtiği 2.574 km ile Zambezi Nehri oluşturmaktadır. Mozambik'in batısında yer alan ve dünya üzerinde vadi üzerine kurulu en büyük barajlardan biri konumunda olan Cahora-Bassa Barajı ile Zambezi Nehri'nin suları biriktirilmektedir. Ayrıca Tanzanya ile sınırı oluşturan Rovuma Nehri, Save Nehri ve Limpopo Nehri ülkenin diğer büyük akarsularını oluşturmaktadır. Malavi Gölü'nün dörtte bir alanı da Mozambik egemenliği altında yer almakta olup, bu alan içerisinde Malavi'ye ait olan iki ada (Likoma ve Chizumulu) bulunmaktadır.

Mozambik topraklarının %18'i ormanlık ve çalılık alanlardan oluşurken, %4'ü tarımsal alan olarak kullanılmakta, %55'i de çayır ve meralardan meydana gelmektedir.

İklim
Ülke genel olarak nemli ve kurak mevsimlerin hakim olduğu savan iklimi etkisi altında yer almaktadır. Yıllık yağışların %80'i Kasım-Nisan dönemlerinde gerçekleşen yağmur sezonunda yağmaktadır. Ülke genelinde de yıllık yağış ortalamaları bölgeye göre 700 mm ile 1500 mm arasında değişkenlik göstermektedir. Yağmur dönemlerinde sıcaklıklar tropikal boğucu sıcaklık etkisi altındayken, kurak dönemlerde özellikle geceleri daha soğuk dereceler ölçülmektedir. Yıllık sıcaklık ortalaması gündüz 25 °C - 30 °C arasındayken, ki iç bölgelerde bu değerler 35 °C kadar çıkabilmektedir, gece sıcaklığı ortalaması 15 °C ile 25 °C arasındadır.

Son olarak 2007/2008 döneminde gözlemlendiği gibi belli dönemlerde gerçekleşen aşırı yağışlar ölümlere sebep olabilmekte ve tarımsal ürünlere zarar verebilmektedir.

Ülkenin kalkınmasına ve gelişmesine engel olarak görülen kuraklık ülkenin her üç ya da dört yılda bir karşılaştığı bir durumdur.

Bitki örtüsü
Ülke genelinde hakim olan bitki örtüsü kurak çayırlar ve birkaç kurak ormanlık alanlardır. Savana bölgesinde yer alan ağaçlar yer yer yapraklarını kurak dönemde dökerken, yağmur dönemi boyunca yeniden yeşermektedirler. Baobab ağaçları çok sık olarak görülmektedir. Kuraklık döneminde kurumuş ve kahverengi bir görünüme sahip olan çimenler, yağmur dönemlerinde yeşererek iki metre yüksekliğe ulaşabilmektedir.

Nüfus
Ülke nüfusunun 2022 tahmini verilere göre 31,693,239 olarak ifade edildiği Mozambik'te, toplam nüfusun büyük bir oranı Bantu etnik grubuna mensuptur.

Mozambik genç bir nüfusa sahip olup, 2020 tahmini verilerine göre %65,48'i 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %2,93'ü 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %45.57 (erkek 6,950,800/kadın 6,766,373)
15-24 yaş: %19.91 (erkek 2,997,529/kadın 2,994,927)
25-54 yaş: %28.28 (erkek 3,949,085/kadın 4,564,031)
55-64 yaş: %3.31 (erkek 485,454/kadın 509,430)
65 yaş ve üzeri: %2.93 (erkek 430,797/kadın 449,771)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %38,2 olan ülkede nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %2,56 düzeyindedir.

Etnik gruplar

Bantu etnik grubun çoğunluğu oluşturduğu ülkede, bu grup içerisindeki en büyük etnik grubu %40 ile Makua etnik grubu almaktadır. Makua halkından sonra en etkin etnik grup Tsongo grubudur. Malavi'de de yaşayan Yao etnik grubu %12'lik bir nüfusa sahip olup, ülkenin özellikle  kuzeydoğusunda yaşayan Makonde etnik grubu ise nüfusun %11'ini oluşturmaktadırlar.

Ülkede yerel etnik grupların dışında çoğunluğunu Portekizlilerin oluşturduğu Avrupalılar ile birlikte Çinliler ve Hintler de yaşamaktadır.

Dil
Ülkenin resmî dili Portekizce'dir. Portekizcenin yanı sıra ülkede 40 farklı dil/lehçe konuşulmaktadır. Yerel dillerin hepsi Bantu dilleri arasında yer almaktadır. 2007 yılında gerçekleştirilen nüfus sayımında, nüfusun sadece %12'sinin Portekizceyi anadili olarak kullandığı tespit edilmiştir. Her ne kadar Mozambikliler'in yarısı Portekizceyi ikinci bir dil olarak konuşsa da, ilk dil olarak kendi yerel dillerin tercih edildiği görülmüştür. Mozambik nüfusunun büyük bir bölümü birçok yerel dili aynı anda konuşabilmektedir.

Din

Ülke nüfusunun yarısından fazlası Hristiyan inancını benimsemektedir. Bu dine inanan nüfusun %28'inden fazlası da Katolik mezhebine göre yaşamını sürdürmektedir. İslamiyet'e inanan ve bu inanca göre yaşayan Müslümanlar'ın oranı %18 düzeyindedir.

Sosyal durum
UNICEF verilerine göre ülkede 1,5 milyon yetim bulunmaktadır. Bu yetimlerin 470.000'i AIDS nedeniyle yetim kalanları kapsamaktadır. Ülkede fakirlik nedeniyle çocuk işçiliği sık gözlenen bir durumdadır. Ailelerin birçoğu çocuklarından gelecek olan paraya göre yaşamlarını sürdürmektedir. Mozambik'te 5 yaşın altındaki çocukların sadece %6'sının doğum belgesi bulunmaktadır. Doğum belgesi olmadan elde edilemeyen devlet korumasından yoksun olan çocuklar zorla evlilik, taciz, çocuk işçisi ya da silahlı kuvvetlerde kullanım gibi sorunlarla karşılaşmaktadır. Ülkedeki çocuk nüfusunun %32'si tarlada ya da pazarda çalışmakta, ayakkabı boyacılığı ya da dilencilik yapmaktadır. Çocukların yanında yaşlı nüfusun da yaşama şartları sınırda yer almakta olup, devletten alınan emekli maaşı 5 dolar düzeyindedir.

Eğitim
Ülke nüfusunun neredeyse yarısına yakın kısmı okuma ve yazma bilmemektedir. 1992 yılında sona eren iç savaşın ardından ilköğretimde eğitim hizmetini daha sağlıklı verebilmek adına adımlar atmıştır. Güncel olarak çocukların %80'i beş yıllık ilkokul eğitimini almak için okullara gitmektedir. Çocukların sadece %30'u 6. ve 7. sınıfları ziyaret edebilmektedir. Sınıflarda öğrenci mevcudiyeti çok yüksek olup, sınıf ortalaması 74 olarak ifade edilmektedir. Her ne kadar eğitim şartlarını düzeltmeye ve geliştirmeye dair adımlar atılmaya çalışılsa da, mevcutta olan az sayıdaki derslik, mobilya, kitap-defter gibi nedenlerle ilerleme istenilen düzeyde sağlanamamaktadır.

Ülkede hizmet veren devlet üniversiteleri ise şu şekildedir:
 Eduardo-Mondlane-Üniversitesi - Merkez yerleşkesi Maputo'da
 Maputo Pedagoji Üniversitesi - Merkez yerleşkesi Maputo'da
 Uni-Zambezi - Merkez yerleşkesi Beira'da
 Uni-Lurio - Merkez yerleşkesi Nampula'da

Sağlık
AIDS ülkenin en büyük sorunlarından birini teşkil etmektedir. Mozambik'te 2012 verilerine göre resmî olarak yetişkin nüfusun %11,1'i bu virüsü taşımaktadır. Ülke genelinde gıda ve tıbbi ihtiyaç sıkıntısı yaşanmakta olup, temel sağlık hizmetlerine erişim sağlayabilen nüfusun oranı düşüktür. Her iki kişiden birinin temiz suya ulaşamadığı Mozambik'te, doğumların sadece %48 tıbbi olarak desteklenebilmektedir.

2013 tahmini verilerine göre ülke genelinde ortalama yaşam 52.29 düzeyinde gözlemlenmekte olup, bu oran erkeklerde 51.54, kadınlarda ise 53.06 seviyesindedir.

Siyaset

Ülkenin bağımsızlığını kazandığı 1975 yılından bu yana iktidarı elinde bulunduran FRELIMO, bağımsızlık sonrası benimsenen Marksist düşünceden 1989 yılında vazgeçerek, 1990 yılında liberal yapıya geçiş sağlanmıştır. 1990 yılındaki bu geçiş ile birlikte oluşturulan yeni anayasa bağımsız ve özgür seçimleri, çok partili bir sistemi ve serbest piyasa koşullarını garanti altına almaktaydı. Bu yıldan sonra yapılan ve FRELIMO'nun zaferi ile sonuçlanan tüm seçimler bağımsız dış kaynaklar tarafından genel olarak adil olarak adlandırılmış olsa da, iktidardaki bir parti olarak FRELIMO seçimi etkilemek adına tüm imkanları kullandığı ifade edilmiştir. O yıldan sonra FRELIMO ve RENAMO'nun etkili olduğu iki partili bir Mozambik siyaseti gelişmiş, bu iki parti dışında kalan diğer partilerin hiçbir şekilde ağırlığı hissedilememiştir. Son olarak 2009 yılında gerçekleştirilen genel seçimlerde RENAMO'dan ayrılanlar tarafından kurulan MDM (Portekizce: Movimento Democrático de Moçambique, Türkçe: Mozambik Demokratik Hareketi) beklenmedik bir başarı göstererek meclise girmeyi başarmıştır.

2009 yılı gerçekleştirilen ve 2005 ile 2015 yılları arasında devlet başkanı olarak ülkeyi yöneten Armando Guebuza'nun bir kez daha seçildiği ve partisi FRELIMO'nun da ezici çoğunluk ile kazandığı 2004 genel ve devlet başkanı seçimlerinde oy dağılımı şu şekilde gerçekleştirilmiştir:

2014 yılında gerçekleştirilen seçimlerde oyların çoğunluğunu elde eden Filipe Nyusi Mozambik'in 29 Mart 2015 yılı itibarıyla yeni devlet başkanı olmuştur. 2014 seçimlerde devlet başkanlığına aday olan adayların aldığı oy oranları şu şekildeydi:

İdari yapılanma

Mozambik, idari olarak 10 yönetim bölgesine (províncias) ve 1 başkent bölgesine (cidade) ayrılmış olup, bu bölgeler şu şekilde sıralanmaktadır:

Cabo Delgado Bölgesi
Gaza Bölgesi
Inhambane Bölgesi
Manica Bölgesi
Başkent Bölgesi
Maputo Bölgesi
Nampula Bölgesi
Niassa Bölgesi
Sofala Bölgesi
Tete Bölgesi
Zambezia Bölgesi

Şehir
Mozambik'in en çok nüfusa sahip şehri başkent Maputo'dur. Başkentte 2007 rakamlarına göre 1.096.628 kişi şehir merkezinde olmak üzere tüm Maputo bölgesinde 1.810.641 kişi yaşamaktadır. Bu nüfus sayısı ile başkent çevresinde ülke nüfusunun %10'u yaşamaktadır. Ülkenin en büyük beş şehrin nüfus bilgileri şu şekildedir: Maputo (1.094.628), Matola (671.556), Nampula (471.717), Beira (431.583) ve Chimoio (237.497)

Ekonomi
Ülke ekonomisi genel olarak tarımsal ürünlere bağlı bir konumdadır. 1980'li yıllarda yaşanan iç savaş ve buna bağlı olarak Avrupalı kalifiye personelin ülkeyi terk etmesi ve sık sık yaşanan kuraklık nedeniyle ülke ekonomisi ciddi zararlar görmüştür. O dönem devletin kontrolünde olan tarlalar ve işletmeler, 1990 yılında serbest piyasa ekonomisine geçiş ile devlet kontrolünden çıkarılmıştır.

Ülkenin para birimi Metacal olup, 2006 yılında para biriminden üç sıfır atılmıştır.

Tarım
Mozambik'te yetişkin nüfusun %80'ini tarımsal faaliyetlerde bulunuyor olmasına rağmen, bu kesimin Gayrısafî yurt içi hâsıla olarak üretime katkısı %24 düzeyindedir. Ülke genelinde kaju, şeker kamışı, pamuk ve çay elde edilen en önemli tarımsal ürünler olarak ön plana çıkmaktadır. Bunların haricinde muz, tütün, palmiye yağı gibi ürünlerinde ekimi yapılmaktadır.

Maden
Mozambik birkaç maden hammadde yataklarına sahiptir. Ülkede elmas, altın ve bakır gibi madenlerin çıkartılma işlemi gerçekleştirilmektedir. Ayrıca belli oranlarda mermer, granit, boksit, korendon, mika ve grafit gibi yeraltı madenleri de elde edilmektedir.

Dış ticaret
Mozambik'in dış ticaret dengesi negatif bir görünümdedir. İhracatı yapılan ürünlerde kaju, kabuklular, pamuk ve şeker en önde yer almaktadır. Ülkenin en önemli ithalat kalemlerini ise makine, elektronik ürünler, petrol, gıda ve tüketim ürünleri oluşturmaktadır.

Ulaşım

Demiryolu

Ülke genelinde var olan 3.123 km'lik demiryolu hattı sadece komşu ülkeler üzerinden birbiri ile bağlantı sağlamakta olup, ülke içerisinde birbirinden bağımsız bir şekilde yer almaktadır. Mozambik genelinde var olan üç ana hat kıyı kesimindeki şehirler olan Maputo, Beira ve Nacala'yı iç kesim ile birbirine bağlayıp buradan komşu ülke sınırlarına kadar gidilebilmektedir.

Ağustos 2010'da Botsvana ile Mozambik arasında yapılan anlaşma ile iki ülke arasında Zimbabve'den de geçeçek şekilde bir demiryolu hattının yapılmasına karar verilmiştir. Bu hat ile Botsvana'da bulunan Serule'de çıkartılacak olan kömürün Mozambik'te bulunan limanlara taşınması gerçekleştirilerek açık denizlere indirilmesi planlanmaktadır.

Karayolu
Tüm ülke genelinde 1996 tahmini verilerine göre var olan toplam 30.400 km karayolundan sadece 5.685 km'si asfaltlanmış konumdadır. Mozambik'te yaşanan iç savaşın etkileri karayollarında da gözlemlenmekte olup, özellikle iç kesimlerde kalan bölümlerin bir kısmı güvenli bir sürüşe uygunluk arz etmektedir.

Denizyolu
Mozambik gemilerin geçiş yapabileceği ve insan taşımacılığına uygun 3.750 km'lik karasularına sahiptir.

Havayolu
Ülke genelinde var olan irili ufaklı 158 havaalanından sadece 22 tanesinin pisti asfaltlanmış konumdadır. Başkent Maputo'da bulunan ve aynı zamanda ülkenin en büyük havaalanı konumunda olan Maputo Uluslararası Havalimanı havaalanı ile Beira'da konumlandırılan Beira Havalimanı ülkenin uluslararası standartlara uygun iki havaalanını oluşturmaktadır.

Ülke, merkezi başkent Maputo'da bulunan LAM Mozambique Airlines ismi ile bir adet ulusal havayolu şirketine sahiptir.

29 Kasım 2013 tarihinde LAM Mozambique Airlines havayollarına ait bir yolcu uçağı 27 yolcu ve 6 mürettebat ile Maputo - Luanda seferini yapmak için havalandıktan ve son olarak Namibya'ya bağlı Rundu'da radarda görülmesinden kısa bir süre sonra radardan kaybolmuştur. İlk önce aşırı yağış nedeniyle Namibya'da bulunan Bwabwata-Ulusal Parkı'na acil iniş yaptığı söylenen uçağın daha sonra Angola / Botsvana sınırına yakın bir konumda Kavango bölgesinde düştüğü tespit edilmiştir ve uçağın tümüyle yanmış parçalarına ulaşılmıştır. Tüm yolcular ve mürettebat bu kaza sonucunda ölmüştür. Aralık 2013'te yapılan haberlerde uçağın kasıtlı olarak düşürüldüğü haberleri yapılmıştır. Buna göre uçağın birinci kaptanının kokpiti terk etmesi sonrası kapıyı kilitleyen ikinci pilotun otomatik pilot ayarlarını manipule ederek ve daha sonra geri gelen birinci pilotu kokpite almayarak uçağın düşmesine neden olmuştur.

Ayrıca bakınız
Mozambik Halk Cumhuriyeti
Mozambik Bağımsızlık Savaşı
Mozambik İç Savaşı

Kaynakça

Doğu Afrika ülkeleri
Güney Afrika ülkeleri
Eski Portekiz kolonileri
İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri
1975'te kurulan bölgeler ve ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Afrika kıtasındaki ülkeler
Svahili konuşan bölgeler ve ülkeler
Portekizce konuşan bölgeler ve ülkeler
İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler

Mozambik


Dunderland Station (Dunderland stasjon) er en jernbanestation på Nordlandsbanen, der ligger i Rana kommune i Norge. Stationen består af nogle få spor, en perron med et læskur og en stationsbygning i rødmalet træ. Stationen er desuden center for sneberedskab og har remise og drejeskive. Stigningen mod Saltfjellet begynder ved stationen.

Stationen åbnede 1. maj 1945, da banen blev forlænget dertil fra Grønfjelldal. Den fungerede som endestation, indtil det næste stykke af banen til Lønsdal åbnede 10. december 1947.

Stationsbygningen blev opført i 1947 efter tegninger af Gudmund Hoel og M. Løken. Den toetages bygning er opført i træ og rummede oprindeligt ekspedition, telegraf, ventesal og restaurant i stueetagen samt en tjenestebolig på første sal. Desuden er der en enetages tilbygning, der oprindeligt fungerede som pakhus. Den tresporede remise blev opført i beton i 1955 efter tegninger af J. Kristiansen. Derudover er der 15 overnatningsbygninger, funktionærboliger og banevogterboliger, der blev opført fra 1946 til 1955, blandt efter tegninger af G. Nordtvedt. De er nu solgt fra til private.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Nordland
Etableret i 1945

Dunderland Station


Baltazar (alte denumiri Baltasar, Baltassar sau Bithisarea) este considerat, alături de Gaspar și Melchior, unul dintre Magii de la Răsărit care au mers să-l vadă pe pruncul Isus după ce s-a născut. El este denumit în mod tradițional ca rege al Arabiei și i-a adus mir în dar lui Iisus. În Biserica Apuseană, el este considerat sfânt (așa cum sunt și ceilalți doi magi).

Tradiție
Evangheliile Noului Testament nu precizează numele magilor (și nici numărul lor), dar numele lor tradiționale provin dintr-un manuscris grec din anul 500 AD tradus în latină și acceptat în mod obișnuit ca sursă a numelor. În acest manuscris original Baltazar este numit Bithisarea, nume ce a fost transformat mai târziu în Baltazar în creștinismul occidental. Baltazar a fost descris de Sfântul Beda în secolul al VIII-lea ca având "un ten negru și o barbă mare", iar "mirul pe care-l ținea în mâini prefigura moartea Fiului Omului".

Urmând Steaua de la Betleem, magii au călătorit întâi la palatul lui Irod cel Mare, care le-a cerut să-l găsească pe pruncul Isus și să-l anunțe și pe el. Ajunși la locul nașterii lui Isus, magii s-au închinat și i-au oferit daruri, iar Baltazar a dăruit mir ce simboliza viitoarea moarte a unui rege, mirul fiind destul de scump la momentul respectiv. S-a întors în propria țară, evitând-l pe regele Irod, menționându-se că s-a întâlnit din nou cu ceilalți magi în 54 AD în Regatul Armeniei pentru a sărbători Crăciunul, înainte de a muri, la vârsta de 112 ani, la 6 ianuarie 55 AD.

Baltazar este un personaj al romanului Ben Hur (1880) al lui Lewis Wallace și ale diferitelor adaptări cinematografice ale romanului, care prezintă ultimii săi ani de viață.

Sărbătorire
Relicvele lui Baltazar, ca și ale celorlalți doi magi, sunt presupuse a fi înmormântate în Sanctuarul celor Trei Regi din Catedrala din Köln după ce rămășițele sale pământești fuseseră mutate de episcopul Eustorgius I în anul 314 de la Constantinopol la Milano. În anul 1164 Sfântul Împărat Roman Frederic Barbarossa a mutat relicvele la Köln. Baltazar este sărbătorit de Bobotează, împreună cu ceilalți magi, dar și separat, în Biserica Catolică, la 11 ianuarie.

Controversa figurii negre și reprezentarea tradițională a magului
În țările în Europa continentală în care sunt reprezentați magii, Baltazar este adesea portretizat, din cauza descrierii făcute de Sfântul Beda, ca o persoană cu fața neagră potrivit unei tradiții care datează din Evul Mediu, în care oamenii cu pielea închisă la culoare sunt descriși ca aducători de aur. În secolul al XXI-lea au existat o serie de campanii în Spania pentru ca o persoană de culoare să-l interpreteze pe Baltazar și nu o persoană cu fața pictată, ceea ce a încălcat tradiția interpretării rolului de către un consilier local.

Alții au subliniat că pictarea feței în negru nu a fost o sursă de controverse în Spania deoarece, până în perioada recentă, multe orașe spaniole mai mici nu aveau persoane de origine subsahariană. Întrucât regele Baltazar, în reprezentările picturale tradiționale din Evul Mediu târziu, este reprezentat ca o persoană cu pielea neagră (un simbol cosmopolit sau integrator în tradiția că "înțelepții" sau "magii" care i s-au închinat lui Isus în Betleem reprezentau popoarele din întreaga lume), respectarea acestui obicei a motivat reprezentarea magului în cavalcadele celor Trei Înțelepți de o persoană cu fața pictată în negru. În multe orașe spaniole, acest obicei continuă să fie respectat, în timp ce în alte orașe este ales un localnic cu descendență africană, de obicei un sportiv al unei echipe locale, pentru a juca acest rol în cavalcadele organizate de sărbători.

Note

Astrologi
Personaje biblice
Personaje de Crăciun
Vrăjitori

Baltazar (mag)


The Night Stalker es una película para televisión estrenada en la ABC el 11 de enero de 1972.

Un reportero investigador, interpretado por Darren McGavin, llega a sospechar que un asesino en serie en el área de Las Vegas es en realidad un vampiro.

Trama

En el inicio de la película, Kolchak está sentado en la cama de una habitación de un sórdido hotel hablando en su magnetófono portátil de la historia que ha escrito y cómo ha sido retenido por las autoridades. Describe una serie de asesinatos que han plagado el mundialmente famoso Las Vegas Strip. Todas las víctimas tenían su sangre drenada y Kolchak llega a sospechar que el asesino se considera a sí mismo como un vampiro, muy a disgusto de su arisco jefe Anthony (también conocido como Tony o Antonio) Vincenzo, interpretado por el actor Simon Oakland.

Kolchak también tiene una novia llamada Gail Foster (Carol Lynley) que se gana la vida como bailarina. Durante la película, Kolchak intenta hacerla renunciar a su trabajo de noche, aunque él no le ofrece una propuesta de matrimonio u tipo otro compromiso. A instancias de esta novia, Kolchak empieza a estudiar el tema de los vampiros, pero es escéptico.

Sucesos inexplicables llevan a Kolchak a comenzar a creer que se está produciendo algo sobrenatural, y la evidencia que se presenta ante sus propios ojos lo persuade finalmente que se trata de un vampiro real. Kolchak logra convencer a la policía que están luchando contra un vampiro, pero es él quien en última instancia derrota al vampiro y a diferencia de producciones posteriores, lo hace con la ayuda de su amigo en el FBI (un testigo creíble).

Al final, Kolchak relata que su acuerdo con la policía para una exclusiva no fue honrado. Kolchak se queda sin trabajo una vez más y es chantajeado por la policía de Las Vegas para jamás regresar. Kolchak menciona que a su novia Gail también le han "pedido salir de la ciudad" por participar en actividades ilegales. Carl agota sus ahorros colocando anuncios personales en todo el país en un intento por encontrarla, pero no tiene éxito.

Reparto
 Darren McGavin como Carl Kolchak.
 Carol Lynley como Gail Foster.
 Simon Oakland como Tony Vincenzo.
 Ralph Meeker como Bernie Jenks.
 Claude Akins como El Sheriff Warren A. Butcher
 Charles McGraw como El Jefe de Policía Ed Masterson.
 Kent Smith como el Fiscal de Distrito Tom Paine.
 Elisha Cook Jr. como Mickey Crawford.
 Stanley Adams como Fred Hurley.
 Larry Linville como El Dr. Robert Makurji
 Jordan Rhodes como El Dr. John O'Brien
 Barry Atwater como Janos Skorzeny.

Producción
La película, con guion de Richard Matheson, está basada en una novela inédita original de Jeff Rice. En la historia Carl Kolchak, un reportero de un periódico en Las Vegas, sigue la pista de un asesino en serie que tiene su base de operaciones en Las Vegas Strip, y que a la larga resulta ser un moderno vampiro llamado Janos Skorzeny. Pocket Books finalmente publicó el libro con el título de The Night Stalker, con una fotografía de McGavin vistiendo su sombrero chato y su traje seersucker.

Historias Subsecuentes

The Night Stalker obtuvo los ratings más altos de cualquier película para televisión en ese momento (33.2 rating – 54 share). Lo hizo bastante bien que resultó en una película de 1973 llamada The Night Strangler y un proyecto de la película de 1974 titulada The Night Killers, que en su lugar se convirtió en la serie de televisión de 1974-75 titulado Kolchak: The Night Stalker, con McGavin retomando su papel en ambos proyectos. Un episodio de la serie titulada a "El Vampiro" fue una secuela real de esta película, derivado su historia con los personajes introducidos en ella.

Tras la cancelación de la serie, la franquicia rindió lo suficiente para obtener dos películas que fueron creados al juntar y editar material de 4 episodios anteriores de la serie, con alguna narración adicional proporcionada por McGavin como Kolchak para ayudar a conectar las líneas de trama. Sin embargo, ningún nuevo material de archivo se incluye.

El 29 de septiembre de 2005, la ABC emitió un remake de la serie de 1974 Kolchak: The Night Stalker, titulada simplemente Night Stalker. La ABC posee la propiedad de los derechos de las películas originales de TV, pero no de la serie de televisión de Universal y está limitada sólo al uso de personajes que habían aparecido en las películas.

Diferencias entre las producciones subsecuentes

Tanto Carl Kolchak y Tony Vincenzo aparecen en las diferentes producciones, sin embargo, no hay otros personajes de las películas que aparezcan en producciones más adelante. En esta película y la siguiente, Kolchak establece en ambos el uso de grabador portátil que es considerablemente mayor que el utilizado en la serie y que esta claramente etiquetado como Sony. Si bien a todos lados lleva su omnipresente cámara con flash instantánea en la serie, en la primera película emplea una estándar de 35 mm. También presenta su peculiar sombrero achatado. Sin embargo, exclusivamente en esta película, Kolchak lleva más de un traje, de una gran variedad de materiales, y no su característico traje seersucker.

En la segunda película, adopta como atuendo clásico el traje seersucker (aunque lo alterna con otro en color azul), pero continua vistiendo camisas de colores diferentes y lazos, siendo la última producción en la que el personaje haría esto. Viste mocasines blancos en las películas, y no adopta el uso de zapatos tenis de cuero blanco hasta la serie. Por el contrario, Tony Vincenzo sólo aparecería en la primera película sin sus característicos trajes de 3 piezas y camisas deportivas en lugar de un look mucho más casual con camisas de manga corta con cuello abierto. Además, en las dos primeras películas vemos a Kolchak conduciendo un viejo y oxidado Chevrolet Camaro Rallye Sport descapotable del 1968 azul, en lugar de su habitual Convertible Mustang del 1965 amarillo pastel mostrado a lo largo de la serie. Quizás lo más importante, Kolchak tiene una novia en la primera película, la única relación que tendría durante la representación de Darren McGavin del personaje.

Lanzamiento
La película fue lanzada en un DVD doble junto a The Night Strangler, por MGM Home Entertainment en 2004. Actualmente está fuera de producción.

Enlaces externos

Cine de terror de los años 1970
Películas de 1972
Telefilmes
Películas de Estados Unidos
Películas en inglés
Películas basadas en libros
Películas de vampiros

The Night Stalker (película)


Ljestvice i sudionici liga šestog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva u sezoni 2018./19.

2. Zagrebačka liga

 Izvori:
 rsssf.com
 Zagrebački NS, 2. Zagrebačka liga
 Zagrebački NS, "Nogomet"

2. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska

Jug

 Izvori:
 rsssf.com
 ŽNS Bjelovarsko-bilogorski, 2. ŽNL Jug (do 17. kola)

Sjever

 Izvori:
 rsssf.com
 ŽNS Bjelovarsko-bilogorski, 2. ŽNL Sjever (do 17. kola)

2. ŽNL Brodsko-posavska

Centar

 Izvori:
 rsssf.com

Istok

 Izvori:
 rsssf.com

Zapad

 Izvori:
 rsssf.com

Kvalifikacije za 1. ŽNL

 Izvori:
 rsssf.com

2. ŽNL Istarska

 Izvori:
 rsssf.com
 ŽNS Istarski, Bilten, br. 49 (2019.)
 ŽNS Istarski, 2. ŽNL
 istrasport.eu

2. ŽNL Karlovačka

 Izvori:
 rsssf.com
 ŽNS Karlovački, 2. ŽNL
 ŽNS Karlovački, Službene vijesti

2. ŽNL Koprivničko-križevačka

 Izvori:
 rsssf.com
 ŽNS Koprivničko-križevački, 2. ŽNL
 ŽNS Koprivničko-križevački, Službeno glasilo

2. ŽNL Krapinsko-zagorska

 Izvori:
 rsssf.com
 ŽNS Krapinsko-zagorski, "Službeno glasilo"

2. ŽNL Međimurska

Skupina A

 Izvori:
 rsssf.com

Skupina B

 Izvori:
 rsssf.com

2. ŽNL Osječko-baranjska

NS Beli Manastir

 Izvori:
 rsssf.com

NS Đakovo

 Izvori:
 rsssf.com

NS Našice

 Izvori:
 rsssf.com

NS Osijek

 Izvori:
 rsssf.com
 ŽNS Virovitičko-podravski, Bilteni 2. ŽNL Istok
 ŽNS Virovitičko-podravski, Bilten 2. ŽNL Istok 2018./19. – 22. kolo

Zapad

 Izvori:
 rsssf.com

NS Vukovar

NS Županja

 Izvori:
 rsssf.com

Kvalifikacije za 1. ŽNL

 Izvori:
 rsssf.com

Splitsko-dalmatinska županija

NL otoka Hvara

Također i pod nazivom 3. županijska nogometna liga – Hvarska liga, Hvarska liga – HEP.

Povezani članci
 1. HNL 2018./19.
 2. HNL 2018./19.
 3. HNL 2018./19.
 4. rang HNL-a 2018./19.
 5. rang HNL-a 2018./19.
 7. rang HNL-a 2018./19.
 8. rang HNL-a 2018./19.
 Hrvatski nogometni kup 2018./19.

Izvori

 rsssf.com, Hrvatska 2018./19., 6. stupanj - 2. ŽNL

2018-19
 6

6. rang HNL-a 2018./19.


Svjetsko prvenstvo u motociklizmu u klasi MotoGP za 2007. godinu je osvojio australski vozač Casey Stoner s motociklom "Ducati", kojima je ovo ujedno bilo prvo osvojeno prvenstvo u bilo kojoj od klasa Svjetskog prvenstva. Ducati je također osvojio prvenstvo za konstruktore te za momčadi (Ducati Marlboro Team).
U ovoj sezoni motocikli MotoGP klase su imali motore obujma do 800cc, za razliku od prijašnjih do 990cc.

Raspored utrka i osvajači postolja
2007. godine je bilo na rasporedu 18 trkaćh vikenda Svjetskog prvenstva i na svima su vožene utrke u klasi MotoGP.

{| class="wikitable sortable" style="font-size: 90%"
!mj. !!vozač !!konstruktor !! !!momčad (tim) !!motocikl !!bodova
|- bgcolor="gold"
|1. || Casey Stoner ||Ducati ||27 ||<small> Ducati Marlboro Team  Ducati Team ||<small> Ducati Desmosedici GP7 ||align="right"|367
|- bgcolor="silver"
|2. || Dani Pedrosa ||Honda ||26 ||<small> Repsol Honda Team ||<small> Honda RC212V ||align="right"|242
|- bgcolor="goldenrod"
|3. || Valentino Rossi ||Yamaha ||46 ||<small> '''FIAT Yamaha Team ||<small> Yamaha YZR-M1 ||align="right"|241
|-
|4. || John Hopkins ||Suzuki ||21 ||<small> Rizla Suzuki MotoGP ||<small> Suzuki GSV-R ||align="right"|189
|-
|5. || Marco Melandri ||Honda ||33 ||<small> Honda Gresini ||<small> Honda RC212V ||align="right"|187
|-
|6. || Chris Vermeulen ||Suzuki ||71 ||<small> Rizla Suzuki MotoGP ||<small> Suzuki GSV-R ||align="right"|179
|-
|7. || Loris Capirossi ||Ducati ||65 ||<small> Ducati Marlboro Team  Ducati Team ||<small> Ducati Desmosedici GP7 ||align="right"|166
|-
|8. || Nicky Hayden ||Honda ||1 ||<small> Repsol Honda Team ||<small> Honda RC212V ||align="right"|127
|-
|9. || Colin Edwards ||Yamaha ||5 ||<small> FIAT Yamaha Team ||<small> Yamaha YZR-M1 ||align="right"|124
|-
|10. || Alex Barros ||Ducati ||4 ||<small> Pramac d'Antín ||<small> Ducati Desmosedici GP7 ||align="right"|115
|-
|11. || Randy de Puniet ||Kawasaki ||14 ||<small> Kawasaki Racing Team ||<small> Kawasaki ZX-RR ||align="right"|108
|-
|12. || Toni Elías ||Honda ||24 ||<small> Honda Gresini ||<small> Honda RC212V ||align="right"|104
|-
|13. || Alex Hofmann ||Ducati ||66 ||<small> Pramac d'Antín ||<small> Ducati Desmosedici GP7 ||rowspan="2" align="right"|65
|-
|14. || Carlos Checa ||Honda ||7 ||<small> Honda LCR ||<small> Honda RC212V
|-
|15. || Anthony West ||Kawasaki ||13 ||<small> Kawasaki Racing Team ||<small> Kawasaki ZX-RR ||align="right"|59
|-
|16. || Sylvain Guintoli ||Yamaha ||50 ||<small> Dunlop Yamaha Tech 3 ||<small> Yamaha YZR-M1 ||align="right"|50
|-
|17. || Shinya Nakano ||Honda ||56 ||<small> Konica Minolta Honda ||<small> Honda RC212V ||align="right"|47
|-
|18. || Makoto Tamada ||Yamaha ||5 ||<small> Dunlop Yamaha Tech 3 ||<small> Yamaha YZR-M1 ||align="right"|38
|-
|19. || Kurtis Roberts ||KR212V ||80 ||<small> Team Roberts ||<small> KR212V ||align="right"|10
|-
|rowspan="2"|20. || Michel Fabrizio ||Honda ||84 ||<small> Honda Gresini ||<small> Honda RC212V ||rowspan="2" align="right"|6
|-
| Roger Lee Hayden ||Kawasaki ||95 ||<small> Kawasaki Racing Team ||<small> Kawasaki ZX-RR
|-
|22. || Fonsi Nieto ||Kawasaki ||11 ||<small> Kawasaki Racing Team ||<small> Kawasaki ZX-RR ||align="right"|5
|-
|23. || Olivier Jacque ||Kawasaki ||19 ||<small> Kawasaki Racing Team ||<small> Kawasaki ZX-RR ||rowspan="2" align="right"|4
|-
|24. || Kenny Roberts Junior ||KR212V ||10 ||<small> Team Roberts ||<small> KR212V
|-
|25. || Nobuatsu Aoki ||Suzuki ||9 ||<small> Rizla Suzuki MotoGP ||<small> Suzuki GSV-R ||align="right"|3
|-
|26. || Shinichi Ito ||Ducati ||72 ||<small> Pramac d'Antín ||<small> Ducati Desmosedici GP7 ||align="right"|1
|-
|}
 u ljestvici vozači koji su osvojili bodove u prvenstvu

Poredak za konstruktore
 Sustav bodovanja
Bodove za proizvođača osvaja najbolje plasirani motocikl proizvođača među prvih 15 u utrci.

 u ljestvici momčadi (timovi) koji su osvojili bodove u prvenstvu

Povezani članci
 Svjetsko prvenstvo u motociklizmu

Vanjske poveznice
  motogp.com
  racingmemo.free.fr, LES CHAMPIONNATS DU MONDE DE VITESSE MOTO
  motorsportstats.com, MotoGP
  pilotegpmoto.com
  jumpingjack.nl, Alle Grand-Prix uitslagen en bijzonderheden, van 1973 (het jaar dat Jack begon met racen) tot heden.
  motorsport-archive.com, MotoGP World Championship :: Overview
  the-sports.org, Moto - Moto GP - Prize list
  motorsportmagazine.com, World Motorcycle Championship / MotoGP
  en.wikipedia.org, 2007 Grand Prix motorcycle racing season
  es.wikipedia.org, Temporada 2007 del Campeonato del Mundo de Motociclismo
  it.wikipedia.org, Risultati del motomondiale 2007

Izvori

  motogp.com, GP Results / 2007 / MotoGP, pristupljeno 2. travnja 2022.
  motogp.com, Grand Prix Race Winners - 2007 - MotoGP, pristupljeno 2. travnja 2022.
  motogp.com, Championship Standings MotoGP™ 2007, pristupljeno 2. travnja 2022.
  resources.motogp.com, MotoGP / G.P. bwin.com DE LA COMUNITAT VALENCIANA / World Championship Classification (konačni poredak nakon posljednje utrke), preuzeto 2. travnja 2022.
  resources.motogp.com, MotoGP / After the G.P. bwin.com DE LA COMUNITAT VALENCIANA / 2007 Season Statistics - Riders (no wildcards), preuzeto 2. travnja 2022.
  resources.motogp.com, 2007 Rookie of the Year Classification, preuzeto 2. travnja 2022.
  racingmemo.free.fr, CHAMPIONNAT DU MONDE DE VITESSE MOTO -         CLASSEMENTS COMPLETS - 2007 - MotoGP, pristupljeno 2. travnja 2021.
  racingmemo.free.fr, Grille de classement complète, essais et courses. - 2007 - MotoGP, pristupljeno 2. travnja 2021.
  racingmemo.free.fr, Les Championnats du Monde de Courses sur Route L'année 2007, pristupljeno 2. travnja 2021.
  jumpingjack.nl, 2007 - GP, wayback arhiva
  pilotegpmoto.com, 2007 (GP) , preuzeto 2. travnja 2021.
  motorsportmagazine.com, 2007 World Motorcycle Championship, pristupljeno 3. travnja 2021.
  the-sports.org, Moto GP 2007, pristupljeno 3. travnja 2021.
  motorsportstats.com, MotoGP - 2007 - Summary, pristupljeno 3. travnja 2021.
  motorsportstats.com, MotoGP - 2007 - Calendar, pristupljeno 3. travnja 2021.
  motorsportstats.com, MotoGP - 2007 - Standings, pristupljeno 3. travnja 2021.
  motorsportstats.com, MotoGP - 2007 - Results, pristupljeno 3. travnja 2021.
  motorsport-archive.com, MotoGP World Championship 2007 :: Schedule and Standings, pristupljeno 2. travnja 2021.
  motorsport-archive.com, MotoGP World Championship 2007 :: Drivers, pristupljeno 2. travnja 2021.

2007 1 MotoGP

Svjetsko prvenstvo u motociklizmu 2007. – MotoGP


An Actinocephalus in uska genus han Liliopsida. An Actinocephalus in nahilalakip ha familia nga Eriocaulaceae.

Ilarom nga taxa

 Actinocephalus aggregatus
 Actinocephalus bongardii
 Actinocephalus brachypus
 Actinocephalus cabralensis
 Actinocephalus callophyllus
 Actinocephalus ciliatus
 Actinocephalus cipoensis
 Actinocephalus claussenianus
 Actinocephalus compactus
 Actinocephalus coutoensis
 Actinocephalus deflexus
 Actinocephalus denudatus
 Actinocephalus diffusus
 Actinocephalus divaricatus
 Actinocephalus falcifolius
 Actinocephalus fimbriatus
 Actinocephalus glabrescens
 Actinocephalus graminifolius
 Actinocephalus herzogii
 Actinocephalus heterotrichus
 Actinocephalus ithyphyllus
 Actinocephalus koernickeanus
 Actinocephalus nodifer
 Actinocephalus ochrocephalus
 Actinocephalus polyanthus
 Actinocephalus ramosus
 Actinocephalus rigidus
 Actinocephalus robustus
 Actinocephalus stereophyllus
 Actinocephalus verae

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Actinocephalus

Actinocephalus


Der Wirbelkasten ist ein Bauteil bei verschiedenen Zupf- und Streichinstrumenten, welches die Wirbel aufnimmt. Die Wirbel können dabei einfache konische Holzwirbel oder Stimmmechaniken sein.

Der Wirbelkasten befindet sich am Hals des Instruments angesetzt oder ist zusammen mit dem Hals aus einem Stück gefertigt. Er ist in der Regel gegenüber dem Hals nach hinten abgewinkelt, so dass die Saiten in einem bestimmten Winkel und mit Andruck über den Sattel gespannt sind.

Funktionsprinzip
Der Wirbelkasten stellt eine Verbesserung des Prinzips dar, Wirbel vorder- oder seitständig in Bohrungen in der Verlängerung des Halses zu stecken, wie heute noch bei der indischen Tanpura oder der türkischen Saz. Beim Wirbelkasten werden die Wirbel durch je zwei Bohrlöcher geführt. Die Saite ist im dazwischenliegenden Bereich am Wirbel befestigt und aufgewickelt. Diese Lagerung ist stabiler und verbessert die Handhabung beim Stimmen.

Den gleichen Zweck wie der Wirbelkasten erfüllt bei Gitarren und verwandten Instrumenten die Kopfplatte (siehe dazu unten mehr). Es gibt daneben noch weitere Arten, wie die Saiten am Kopf des Instruments mit Wirbeln oder Mechaniken befestigt bzw. gestimmt werden können, etwa bei der Portugiesischen Gitarre oder bei Instrumenten aus nichteuropäischen Kulturräumen.

Bauformen
Die grundsätzliche Form des Wirbelkastens ist die einer länglichen Kastenform mit Boden und Seitenwänden, oben offen. Der Boden kann auch fehlen, der Wirbelkasten hat dann eine Rahmen- oder Fensterform. Die Wirbel, bzw. die Stellachsen der Mechanik, befinden sich quer in dem Kasten und sind durch konische Bohrungen durch die Seiten des Wirbelkastens geführt. Die Wirbelköpfe sind meistens abwechselnd links und rechts angeordnet, wodurch mehr Platz entsteht, um sie zu drehen. Beim Fensterwirbelkasten mit Mittelsteg sind je zwei Stellachsen auf gleicher Höhe angeordnet.

Die Bauform des Wirbelkastens ist nicht zwingend an einen Instrumententyp gebunden. Gerade im Bereich der Lauten, Mandolinen und Cistern finden sich je nach Alter und Herkunft des Instruments verschiedene Ausführungen. Im Folgenden ist lediglich angegeben, welche Bauformen für welche Instrumente häufig oder typisch sind:
 Wirbelkasten mit Schnecke: Violine, Bratsche, Violoncello, Kontrabass, sowie die Viola-da-Gamba-Familie
 Trapezwirbelkasten, typischerweise relativ stark abgewinkelt: Oud, Laute
 Wirbelkasten mit geschnitztem Kopf (z. B. Menschen- oder Tierkopf): Violine, Viola da Gamba, Cister
 Wirbelkasten mit hakenförmigem Kopf, meist in eine Platte auslaufend: Barock-Mandoline, Gitarrenlaute

Der Aufsatz des Wirbelkastens, z. B. als Schnecke oder Kopf, hat eine überwiegend dekorative Funktion und nur einen geringen Einfluss auf den Klang des Instruments.

Beispiele

Wirbelkasten und Kopfplatte

Die flach ausgeführte Kopfplatte, wie sie bei Gitarren, Mandolas, Mandolinen, Banjos und weiteren Instrumenten zu finden ist, erfüllt zunächst den gleichen Zweck wie ein Wirbelkasten, sie dient der Befestigung der Wirbel zum Spannen und Stimmen der Saiten am Kopf des Instruments. Die flache Kopfplatte wurde unter anderem bereits bei der spanischen Vihuela eingesetzt. Auch die Fidel besaß ein ähnliches Wirbelbrett.

Vor der Erfindung der Stimmmechanik wurden die Holzwirbel von hinten durch Bohrungen in der Kopfplatte gesteckt. Als sich später die Stimmmechanik durchsetzte, wollte man bei der Gitarre die hinterständigen Wirbel beibehalten. Hieraus wurde die doppelt geschlitzte Fenster-Kopfplatte der Konzertgitarre entwickelt, die mit ihren querstehenden Stellachsen gewissermaßen ein technisches Mittelding zwischen einem Fensterwirbelkasten und der Kopfplatte darstellt. Für moderne Gitarren mit Stahlsaiten, insbesondere die Westerngitarre, die E-Gitarre und den E-Bass, kehrte man hingegen zum ursprünglichen Prinzip der senkrecht durch die Platte gesteckten Stellachsen zurück, wodurch die Flügel aber nun seitenständig wurden.

Bauteil (Saiteninstrument)
Zupfinstrumentenbau

Wirbelkasten


Hlyntjörvi (fræðiheiti: Rhytisma acerinum) er sveppategund sem leggst á blöð evrasískra hlyntegunda.

Sjá einnig:
Rhytisma americanum
Rhytisma punctatum

Tilvísanir

Sníkjusveppir
Asksveppir

Hlyntjörvi


Michelangelo'nun Davut Heykeli, Michelangelo Buonarroti tarafından 1501 yılında yapımına başlanmış ve 1504 tarihinde tamamlanmıştır. Geniş çevrelerce, Michelangelo'nun (Pietà ile birlikte) en iyi iki heykelinden biri ve Rönesans heykel sanatının bir başyapıtı kabul edilmektedir. Eser, Davut'un Golyat'a saldırmaya karar verdiği anı simgelemektedir. 5,17 metre yüksekliğindeki mermer heykel Floransa'nın bir sembolü niteliğindedir. Heykelin tamamı 8 Eylül 1504 tarihinde ortaya çıkarılmıştır.

Figürün omzunun üzerinde dikkat çeken sapanın yanı sıra figürde neredeyse mükemmel 'insan oranı' betimlenmiştir. Heykel, erkek form bilgisi esas alınarak disegno sanatsal disiplini ile temellendirilmiştir. Bu disipline göre heykel en iyi sanat şekli olarak ortaya konmuştur; çünkü ilahi yaratılışı taklit etmektedir. Michelangelo bu disipline olan bağlılığını şu davranış şekliyle ortaya koymuştur: Sanki Davut onun çalıştığı mermer bloğun zaten içindedir ve onu dışarıya çıkarmak ister. Aynen insan ruhunun bedenin derinliklerinde bulunduğuna olan genel inanç gibi. Bu ayrıca contrapposto stilinin de bir örneğidir.

Esasında gerçek insan oranları gözetildiğinde heykelin oranları oldukça farklıdır. Baş ve üst-vücut, alt-vücut oranlarına göre daha büyüktür. Kimileri bunu maniyerist stile dayandırsa da, en kabul görmüş açıklama heykelin bir kilise cephesine veya yüksek bir kaidenin üzerine oturtulma amacıyla hazırlanmış olması ve bu şekilde bir açıdan bakıldığında oranların doğru görülecek olmasıdır.

Heykel ilk olarak Palazzo della Signoria'nın tam önündeki Piazza Signoria'ya yerleştirilmiş; başına gelebilecek her türlü zararı engellemek için 1873'te Floransa'daki Akademi Galerisi'ne götürülmüştür. Burada sayısız ziyaretçisini hala etkilemekte olan eserin bir kopyası 1910'da Piazza Signoria'ya yerleştirilmiştir.

1991 yılında bir kişi heykele çekiçle saldırmış, durdurulmadan önce de sol ayak parmaklarına zarar vermiştir. 2003'te heykelin temizlenmesinde su kullanılmasına ilişkin bir tartışma olmuştur. Bu, heykelin 1843'ten beri ilk büyük temizliğidir.

Davut'un Kudüs'ü fethinin 3000. yılına ilişkin, heykelin bir kopyası Floransa'dan Kudüs'e armağan olarak gönderilmiştir. Sunulan bu armağan şehirde bir fırtına koparmış, dinsel çatışmalar sonucunda bu çıplak figürün pornografi içerdiğine ve kabul edilmemesi gerektiğine karar verilmiştir. En sonunda bir uzlaşma sağlanmış, Davut yerine başka bir heykelin tamamen "giyinik" kopyası armağan olarak şehre gönderilmiştir.

Dünya çapında eserin birebir boyutta kopyaları mevcuttur. Londra'da Victoria ve Albert Müzesi'ndeki alçıdan bir kopyasından, Avustralya'daki Surfers Paradise alıveriş merkezine kadar. Los Angeles Kaliforniya'daki bir malikanenin üzeri ve çevresi heykelin 23 küçültülmüş boyutta kopyası ile çevrilmiştir. Bir kopyası da ayrıca Las Vegas'taki Caesars Palace'da, Appian Way Shops'ı onurlandırmaktadır.

Ama bu heykel Türkiye'de sergilenmelidir.

Dış bağlantılar

A Goliath's-eye view of David
Michelangelo Buonarroti: David , Art and the Bible
The Digital Michelangelo Project, Stanford University

Michelangelo heykelleri
Saldırıya uğramış sanat eserleri
Floransa'da kültür
Floransa'daki görülecek yerler
Çıplak heykeller

Davut (Michelangelo)


امرأة بلا قيد فيلم مصري تم إنتاجه 1980، من إخراج هنري بركات و بطولة حسين فهمي و نيللي.

تمثيل
 حسين فهمي
 نيللي
 سعيد عبد الغني
 هانم محمد
 محمد شوقي
 وداد حمدي
 عبد العليم خطاب
 فاروق فتح الله
 نادية شكري

أفلام مصرية إنتاج 1980
أفلام حسين فهمي
أفلام نيللي
أفلام وداد حمدي

امرأة بلا قيد (فيلم)


Plaxton ist der Familienname folgender Personen:

 Herbert Plaxton (1901–1970), kanadischer Eishockeyspieler
 Hugh Plaxton (1904–1982), kanadischer Eishockeyspieler
 Roger Plaxton (1904–1963), kanadischer Eishockeyspieler

Plaxton steht für:

 Plaxton Ltd., britischer Omnibushersteller

Plaxton


Game Maker's Toolkit (GMTK) est une série d'analyse du jeux vidéo créée et présentée par Mark Brown, un journaliste de jeux vidéo britannique.

L'émission examine et explique divers aspects de la conception de jeux vidéo et est censée aider les téléspectateurs à réfléchir à la conception des jeux auxquels ils jouent et encourager les développeurs à améliorer leur métier. Il existe également des vidéos plus ciblées, abordant des questions d'accessibilité dans les jeux vidéo ou de conception des niveaux.

La première vidéo GMTK est publiée en 2014. La série est hébergée sur une chaîne YouTube du même nom et elle est financée par les téléspectateurs via Patreon.

Depuis 2017, Mark Brown anime également un game jam GMTK annuelle sur itch.io. Chaque jam a un thème différent - un défi de conception - et les candidats ont 48 heures pour concevoir et créer un jeu vidéo correspondant à ce thème.

Histoire
Avant de lancer Game Maker's Toolkit, Mark Brown est journaliste de jeux vidéo. En tant qu'écrivain indépendant, il écrit pour GamesRadar, Wired, et The Escapist, entre autres. En 2010 et 2011, il contribue à Eurogamer et écrit des critiques de jeux vidéo.

Brown rejoint ensuite en août 2012 Pocket Gamer, une publication britannique sur les jeux mobiles, en tant que rédacteur d'actualités et plus tard en tant que rédacteur général. Il quitte son poste de rédacteur en chef en janvier 2017 pour se concentrer sur Game Maker's Toolkit. Depuis lors, Brown a écrit occasionnellement en tant que pigiste, et il publie des critiques de jeux sur sa page Patreon pour les spectateurs de Game Maker's Toolkit.

Le premier épisode de Game Maker's Toolkit, "Adaptive Soundtracks", est publié en novembre 2014. Les premiers épisodes sont diffusés de manière irrégulière, toutes les trois à cinq semaines. Chaque vidéo traite d'un certain problème de conception de jeux vidéo et de sa mise en œuvre dans des jeux spécifiques. En 2016 et 2017, les épisodes GMTK commencent à devenir plus longs, souvent avec une durée de plus de 10 minutes, et ils sont publiés plus fréquemment. Depuis 2018, Brown publie en moyenne deux vidéos par mois.

Brown lance un financement participatif sur Patreon en 2015, permettant aux téléspectateurs de soutenir GMTK avec de petites contributions d'argent chaque mois. En décembre 2016, il annonce grâce à cela bientôt commencer travailler à plein temps sur Game Maker's Toolkit.

En 2016, Brown a lancé une nouvelle émission parallèle sur sa chaîne YouTube, appelée Boss Keys. Cette série explore la disposition et la conception des donjons de la franchise The Legend of Zelda. Chaque vidéo couvre un seul jeu de la série The Legend of Zelda. Brown développe également un système de cartographie pour décrire les dispositions des donjons. Dans la deuxième saison de Boss Keys, qui débute en juillet 2018, Brown discute de la disposition des mondes de jeu dans le genre metroidvania, comme ceux de la série Metroid.

Une deuxième émission, Designing for Disability, est lancée en juillet 2018. Cette série explore l'accessibilité dans les jeux vidéo, décrit les obstacles qui peuvent empêcher certaines personnes de profiter de jeux spécifiques et présente des lignes directrices et des pratiques qui rendent les jeux vidéo plus accueillants pour les joueurs handicapés. En novembre 2019, il poursuit la série avec une revue de l'accessibilité dans les jeux en 2019.

Accueil
Les vidéos de GMTK sont couvertes par des sites Web de jeux vidéo, tels que Gamasutra, Kotaku et Rock, Paper, Shotgun. La série Designing for Disability est incluse la sélection Polygon des meilleurs vidéos essais de 2018 et le journal qualifie Brown comme "l'une des personnes les plus mesurées et les plus méticuleuses de la critique de jeux vidéo". The Daily Telegraph mentionne Brown comme l'un des "20 YouTubers de jeu que vous devriez suivre", décrivant GMTK comme "un regard intelligent sur la philosophie de conception derrière les jeux populaires". Le magazine artistique Hyperallergic inclut la vidéo GMTK "The Challenge of Cameras" dans son tour d'horizon de documentaires Web.

Game Maker's Toolkit est également cité par certains développeurs de jeux vidéo. Nicolae Berbece, concepteur de Move or Die, recommande par exemple la chaîne de Brown lors de son discours à la Game Developers Conference Europe 2016. Riot Games inclut aussi GMTK dans sa liste de ressources pour la conception de leur jeux.

Game Jam
Game Maker's Toolkit organise un game jam annuelle sur itch.io depuis 2017. Les développeurs concurrents ont 48 heures pour concevoir et créer un jeu vidéo correspondant à un thème dévoilé au début du jam. Les thèmes sont des défis de conception.

Le premier Game Maker Toolkit Game Jam a lieu du 14 au 17 juillet 2017. Son thème est "Downwell's Dual Purpose Design". 2 857 développeurs participent et proposent 731 jeux.

Celle de 2018 se déroule du 31 août 2018 au 2 septembre 2018. Son thème est "Genre sans mécanique" (Genre without mechanic), inspiré de Snake Pass, un jeu de plateforme dans lequel le joueur ne peut pas sauter. 1 029 jeux sont réalisés par 3 313 créateurs.

Celle de 2019 se déroule du 2 au 4 août 2019 avec pour thème "Un seul" (Only one). 7 590 créateurs participent et soumettent 2 648 jeux.

Celle de 2020 a lieu du 10 au 12 juillet 2020, avec pour thème "hors de contrôle" (out of control). 18 326 développeurs de jeux se sont joints et 5 477 jeux sont soumis, ce qui en fait à l'époque la plus grande jam de jeux organisée en ligne de l'histoire.

Celle de 2021 se déroule du 11 au 13 juin 2021, le thème étant « réunis » (Joined together). 21 967 personnes sont inscrites et 5 817 jeux sont soumises, battant le record de l'année précédente. 150 077 notes sont attribuées pour toutes les entrées.

Références

Média vidéoludique
Game jam
Vidéaste web vidéoludique

Game Maker's Toolkit


Melissa Carolina Varón Ballesteros (Santa Marta, Magdalena, 26 de febrero de 1989) es una modelo profesional y reina de belleza colombiana. Representó al departamento de Magdalena en el Concurso Nacional de Belleza de Colombia 2011, donde se alzó con el título de Virreina Nacional, el cual le dio la posibilidad de representar a su país en Miss Internacional 2012.

Biografía
Melissa es Ingeniera Química de La Universidad Nacional de Colombia en Medellín. Debido a su profesión, ha recorrido muchas partes de Colombia y el mundo; además, domina el inglés. Es hija de Marcos Varón Rodríguez (†) y Aidee Ballesteros Armenta, y tiene una hermana llamada Nataly Sofía Varón Ballesteros.

Su estatura parcial es de 5 pies con 11 pulgadas (equivalente a 1.80 m), sus medidas corporales son 86-62-90, y posee una piel trigueña y ojos café oscuros.

Recientemente, ha participado en varios vídeos musicales: «Ya no me dueles más», del cantante vallenato Silvestre Dangond y la canción «¿Qué me has hecho?» del reconocido cantante puertorriqueño Chayanne. En los dos vídeos, la samaria ha sido la protagonista. También protagonizó "la ventana marroncita" del cantante Elvis Crespo entre otros vídeos.

Se sabe que actualmente se encuentra radicada en la ciudad de Miami donde ejerce su carrera como modelo y es imagen de muchas marcas importantes de ese país.

Señorita Colombia 2011
Durante la concentración del certamen Señorita Colombia 2011, Melissa se llevó el premio de Señorita Elegancia Primatela, lo que la ayudó a posicionarse como una de las favoritas del reinado en conjunto con Valle (Melina Ramírez) y Atlántico (Daniella Álvarez).

En la noche del 14 de noviembre en Cartagena, durante la presentación en traje de gala obtuvo el segundo mejor puntaje (9.50), ganando el derecho de seguir a la fase de traje de baño donde fue llamada de primera finalista.

En la ronda final, de preguntas y respuestas, se mostró segura y directa, lo que le valió confianza del público y del jurado calificador. Al final de la velada, ganó el título de Señorita Colombia Internacional 2011-2012 al ser escogida como Virreina Nacional de la Belleza. Como dato curioso, su coterránea Lizeth González también había logrado esta posición el año inmediatamente anterior.

Miss Internacional 2012
Luego de ser coronada como Virreina Nacional, Melissa representó a Colombia en Miss Internacional 2012, donde se ganó un lugar dentro del grupo de las 15 semifinalistas. El país americano no clasificaba desde 2008, año en el que obtuvo el título de Primera Finalista, gracias a la costeña María Cristina Díaz-Granados. Al finalizar el evento, fue coronada la representante de Japón, por cuenta de Fernanda Cornejo, la saliente Miss Internacional.

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en RCNMSN
  en el Heraldo

Nacidos en Santa Marta
Participantes del Concurso Nacional de Belleza de Colombia
Miss Internacional
Modelos femeninas de Colombia

Melissa Varón


Dark Side of the Rainbow, Dark Side of Oz ou encore The Wizard of Floyd sont des expressions synonymes désignant l'association de l'album The Dark Side of the Moon de Pink Floyd et du film Le Magicien d'Oz sorti en 1939. Par moments, l'album semble synchrone avec le film, laissant à croire qu'il eût pu être composé à cet effet. Les membres de Pink Floyd nient toute synchronicité intentionnelle.

Histoire
En , dans un article du Fort Wayne Journal Gazette, le journaliste  incite les lecteurs à visionner le film Le Magicien d'Oz (1939) tout en écoutant l'album The Dark Side of the Moon (1973) des Pink Floyd. Il affirme que l'idée aurait initialement été partagée sur un forum Usenet dédié au groupe de rock britannique.

Par la suite, certains amateurs créent des sites web afin de décrire leur expérience et répertorier les moments où ils repèrent une synchronicité entre le film et l'album. En , le DJ  évoque le sujet à la radio de Boston. Puis, en , Turner Classic Movies diffuse Le Magicien d'Oz en laissant aux téléspectateurs la possibilité d'écouter l'album synchronisé au long-métrage (The Dark Side of the Moon étant proposé comme piste audio secondaire).

Réponse du groupe
Les membres du groupe réfutent tout lien entre l'album et le film. Selon le chanteur et guitariste David Gilmour, le rapprochement est l'œuvre . En 1997, le batteur Nick Manson déclare lors d'une interview à MTV : . L'ingénieur du son Alan Parsons nie également tout lien intentionnel, affirmant que le groupe n'avait aucun moyen de lire des cassettes vidéos en studio lors de l'enregistrement. En 2003, il dira :

Les détracteurs de The Dark Side of the Rainbow l'expliquent par la tendance naturelle de l'esprit à chercher l'association de perceptions en rejetant les données qui les dissocient. Le critique de cinéma  décrit son évaluation du phénomène, qu'il désigne par l'expression de Dark Side of Oz. Il affirme que même si le groupe avait la capacité technique de produire une bande originale alternative, mener à bout une telle entreprise aurait été infaisable. Il note également que The Dark Side of the Moon est plus court que Le Magicien d'Oz d'environ une heure.

Variantes
Le succès de Dark side of the Rainbow a incité à chercher des synchronicités parmi d'autres albums d'autres groupes et d'autres films de différents réalisateurs. Ainsi, la chanson Echoes de l'album de Meddle (1971) de Pink Floyd serait associée à Jupiter and beyond the infinite, le quatrième acte du film 2001 : L'odyssée de l'Espace (1968). Le comédien Matt Herzau affirme que le film Pixar WALL-E (2008) est synchronisé avec l'album The Wall (1979), théorisant ainsi Another brick in the WALL-E.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Apophénie
 Paréidolie
 Synchronicité

Pink Floyd
Bande originale de film

Dark Side of the Rainbow


Billia, manji rod drveća iz porodice sapindovki, dio potporodice Hippocastanoideae. Postoje dvije vrste koje su raširene od Meksika preko Srednje Amerike na jug do Venezuele, Kolumbije i Ekvadora

Vrste
 Billia hippocastanum Peyr.
 Billia rosea (Planch. & Linden) C.Ulloa & P.M.Jørg.

Sinonimi:
 Putzeysia Planch. & Linden

Izvori

Hippocastanoideae

Billia


Bill "Bull" Davidson (January 21, 1935 – May 2, 1999) was an American football player and coach and college athletics administrator.  He served as the head football coach at Arkansas State University from 1971 to 1978, compiling a record of 51–32–1.  Davidson coached his 1975 team to a perfect season during its first year at the NCAA Division I level and was later inducted into the Arkansas Sports Hall of Fame.

Playing career
Davidson attended high school at Manila, Arkansas where he played baseball and basketball since Manila did not have a football team at the time.  In 1953, he enrolled at Arkansas State and went out for the football team.  During his career as a player, he lettered three times as a center and linebacker.

Coaching career
After graduating from college, Davidson coached high school football and earned a 28–7 record at Earle, Arkansas from 1957 to 1959 and a 28–5–1 record at Jonesboro High School from 1960 to 1962. He took the offensive coordinator and offensive line coach positions at Arkansas State in 1963.

Davidson amassed a 51–32–1 record as head coach of the Arkansas State Indians, now the Red Wolves, football team from 1971 to 1978.  This record included a perfect 11–0 season in 1975.  Davidson also participated in an 11–0 perfect season as an assistant coach in 1970, with the team earning the NCAA College Division national championship.  When head coach Bennie Ellender headed to his alma mater Tulane, Davidson was elevated to the head coaching job.  ASU's record with Davidson as an assistant coach from 1963 to 1970 was 52–20–4.  Davidson coached 11 All-Americans during his tenure.

During Davidson's tenure, ASU gained a reputation as a physically tough and intimidating team.  In 1975, ASU moved to NCAA Division I and dominated all eleven teams they faced that year by a combined score of 355–81.  Davidson's team trailed only twice after half-time the entire year and never in the fourth quarter.  ASU led the nation in rushing that year at 340.5 yards per game and ranked in the national top ten in seven defensive categories.  Davidson's team took 13 of 22 slots on the Southland Conference's all conference team.  Nearly 20 of Davidson's players from the 1975 perfect team were signed by NFL teams.  Davidson earned the Southland Conference Coach of the Year that year and the team established the nation's longest winning streak (15 games) at the time.  The 1975 season was almost unimaginable for a small college in its first year at the Division I level.

Administrative career
Davidson retired as Arkansas State head coach in 1978 due to health problems.  Davidson earned the Southland Conference Coach of the Year trophy again in his last year.  Davidson returned to work in the 1980s when he served as an associate athletic director for the school.

Adapted from the article Bill Davidson, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License.

Head coaching record

College

References

External links

1935 births
1999 deaths
American football centers
American football linebackers
Arkansas State Red Wolves football coaches
Arkansas State Red Wolves football players
High school football coaches in Arkansas
People from Manila, Arkansas
People from Stuttgart, Arkansas
Players of American football from Arkansas

Bill Davidson (American football, born 1935)


Nikola Severović (Belanovo Selo, Rasinja, 11. svibnja 1911. – Ludbreški Ivanac, 13. srpnja 1943.), sudionik narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

Životopis
Rođen je 1911. godine u Belanovu Selu kod Rasinje, u siromašnoj obitelji. Poslije završene osnovne škole, ostao je u selu i bavio se zemljoradnjom. Neposredno prije Drugog svjetskog rata, zaposlio se kao lugar.

Kada je nakon okupacije Jugoslavije 1941., započeo oružani ustanak u njegovom kraju, Severović je pomagao partizanima. Zbog toga su ga, polovicom 1942. godine, uhitile ustaše. Kad je nakon tri mjeseca pušten iz zatvora, priključio se Kalničkom partizanskom odredu. Iste godine postao je član Komunističke partije Jugoslavije.

Nakon sudjelovanja u prvim borbama kao mitraljezac, postao je zapovjednik voda, zatim zapovjednik čete, a svibnja 1943. godine, zapovjednik 2. bojne Kalničkog odreda. Borio se na područjima Slavonije, Podravine, Moslavine i Hrvatskog zagorja.

Nakon borbi u Velikom Pogancu, 13. srpnja 1943., njegova bojna je napadnuta u selu Ludbreški Ivanac. Nikola Severović je u toj borbi poginuo. Pokopan je u selu Veliki Poganac gdje mu je postavljena i spomen-bista.

Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 27. studenog 1953. godine, proglašen je narodnim herojem Jugoslavije.

Literatura
 Narodni heroji Jugoslavije. Ljubljana - Beograd - Titograd: Partizanska knjiga - Narodna knjiga - Pobjeda. 1982.

Izvori

Životopisi, Ludbreg
Partizani
Hrvatski komunisti do 1945.
Narodni heroji Jugoslavije

Nikola Severović


An Eleocharis fluctuans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni L.T.Eiten, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Roalson och Hinchliff. An Eleocharis fluctuans in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis fluctuans


El puente de São João es una infraestructura ferroviaria que une Vila Nova de Gaia a Porto, sobre el río Duero, en Portugal.

Características
Al contrario que los otros puentes construidos hasta la fecha, el puente de São João no es en arco, si no en pórtico múltiple continuo, de pilares verticales, con tres vanos, dos laterales, de 125 metros, y uno central, con 250 metros de luz, que se apoya en dos pilares en el lecho del río. La estructura principal, constituida por el puente en sí y con los viaductos de acceso, alcanzan un total de 1.140 metros de longitud. Está formado por una sola pieza continua de grandes dimensiones, construida en hormigón pretensado. Los viaductos de acceso fueron unidos de forma monolítica al propio puente, formando así una continuidad natural. Terminan en conexiones de hormigón armado, de grandes dimensiones, en ambos márgenes, mostrando 62 y 48 metros de longitud, respectivamente, en los márgenes derecho e izquierdo.

El puente principal presenta una superestructura formada por una viga-cajón de sección trapezoidal, doble brazo, con una altura que varia desde los 4 metros, en los viaductos, hasta los 14 metros, en las secciones sobre los pilares del río, con 7 metros en medio del vano central; ambas vías férreas se asientan de forma directa en la losa superior de la viga-cajón, siendo la plataforma entre las líneas y las vigas en los bordes y en el centro del puente revestido de hormigón poroso, que sirve como mecanismo de trabajo en caso de descarrilamiento. Las funciones de los pilares presentan características distintas, variando de acuerdo con las cotas y los diferentes tipos de terrenos donde se encuentran; no obstante, destacan las funciones de los dos pilares principales, en las cuales, debido a las excepcionales alturas a sustentar, fueron instaladas, en cada una, 130 microestacas de hormigón armado, formadas por 5 varas de clase A 500 NR con 50 milímetros de diámetro y con 12 milímetros de extensión, que fueron enclavadas en el fondo del río, de naturaleza rocosa.

Proyectada por el ingeniero Edgar Cardoso, su construcción fue efectuada por el consorcio FERDOURO-ACE, formado por las empresas Sociedad de Construcciones Soares de la Costa, Teixeira Duarte, y OPCA, Obras Públicas y Cemento Armado, S. A., y fiscalizada por la Bratex-Agrupamento para Consultoría y Gestión de Proyectos, ACE; es propiedad de la Red Ferroviaria Nacional.

Historia

Planificación, construcción e inauguración
Ya en 1934, la compañía de los Caminhos de Ferro Portugueses planeaba construir un segundo puente sobre el Río Duero, junto a Porto, lo que sería parte de un proyecto de una conexión ferroviaria alternativa a la Línea del Norte, uniendo las regiones al norte del Río Duero al centro del país.

El puente de São João fue construida con el propósito de apoyar una conexión ferroviaria alternativa al Puente Maria Pia, que, debido al hecho ser de vía única, no conseguía transportar eficazmente el intenso tráfico ferroviario de y para Porto, generando embotellamientos de tráfico. Así, en 1966, la compañía de los Caminhos de Ferro Portugueses planeó la duplicación de la vía entre las estaciones ferroviarias de General Torres y Porto-Campanhã, siendo la travesía del Río Duero efectuada por un puente de vía doble de trazo semejante al Puente de la Arrábida. El anteprojecto del Puente fue, así, encargado al ingeniero Edgar Cardoso, autor del proyecto del Puente de la Arrábida.

Debido a los elevados costes de la obra, estimados en 120 millones de escudos, la compañía de los Caminhos de Ferro Portugueses tuvo que optar por esperar que el III Plan de Fomento, que sería realizado entre 1968 y 1973, dispusiese los fondos necesarios para este proyecto, o esperar que algún empresario aceptase la obra, recibiendo el pago en el III Plan de Fomento.

Haciendo justicia a su nombre, el puente fue inaugurado el día de San Juan Bautista, el 24 de  junio de 1991.

Al igual que el Puente de Arrábida, en la fecha de su inauguración, también el Puente de São João con su vano central constituía un récord mundial en este tipo de puentes, en este caso, para ferrocarril.

Actualidad y futuro
Está proyectado que los servicios de alta velocidad circulen por este puente, en los desplazamientos de y para la Estación de Porto-Campanhã, terminal de conexión ferroviaria de alta velocidad; para permitir el paso de las composiciones de este tipo, serían necesarias modificaciones en las vías.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Sao Joao
Sao Joao
Sao Joao
Sao Joao
Línea del Norte
Vila Nova de Gaia
Portugal en 1991
Puentes inaugurados en 1991

Puente de São João


Volver a empezar (englische Titel: Starting Over und To Begin Again) ist ein spanischer Film aus dem Jahre 1982. José Luis Garci schrieb das Drehbuch und führte Regie. Der Film erzählt die Geschichte eines Spaniers, der nach vielen Jahren im Exil in seine Heimat zurückkehrt, nachdem er den Nobelpreis für Literatur gewonnen hat. Der Titel bedeutet in etwa "Zurück zum Anfang". Der Film gewann 1982 als erster spanischer Film den Oscar für den besten fremdsprachigen Film. Im deutschsprachigen Raum wurde er nicht veröffentlicht.

Inhalt
Im Jahre 1981 kehrt der berühmte Schriftsteller Antonio Albajara (Antonio Ferrandis) in seine Heimatstadt Gijón zurück. Hier wird er mit allen Ehren empfangen. Er kommt gerade aus Stockholm, wo ihm der Nobelpreis für Literatur verliehen wurde. 42 Jahre lang war Albajara Professor für mittelalterliche Literatur an der Universität Berkeley in Kalifornien und wechselte seine Lehrtätigkeit mit seiner Schriftstellerei ab, die ihm weltweiten Ruhm einbrachte. Doch leider ist der Grund für seine Rückkehr eigentlich ein trauriger: Er ist unheilbar krank. In seiner Heimatstadt geht er auf Spurensuche nach allem, was er in seiner Jugend hinter sich ließ, als er 1937 während des Bürgerkrieges ins Exil musste und in Mexiko und den USA zu einem bekannten Buchautor avancierte. Dabei trifft er auf seine Vergangenheit, wie etwa seinen alten Freund Roxiu, mit dem er einst in der lokalen Fußballmannschaft spielte. Auch kommt Antonio wieder mit Elena zusammen – seiner ersten Liebe, die zugleich seine große Liebe war.

Preise
 Oscar als bester fremdsprachiger Film (1982)
 Prize of the Ecumenical Jury beim Montreal Film Festival (1982)

Weblinks

Einzelnachweise

Spanischer Film
Filmtitel 1982

Volver a empezar


Ljestvice i sudionici liga šestog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva u sezoni 2016./17.

1. ŽNL Zagrebačka

Istok

 Izvori:
 rsssf.com
 NS Zagrebačke županije, Službeno glasilo

Zapad

 Izvori:
 rsssf.com
 NS Zagrebačke županije, Službeno glasilo

1. A ŽNL Primorsko-goranska

Također i pod nazivom 2. ŽNL Primorsko-goranska

 Izvori:
 rsssf.com
 Grevagol
 sportcom.hr
 Grevagol, konačna ljestvica

2. Zagrebačka liga

 Izvori:
  rsssf.com
 Zagrebački nogometni savez, 2. ŽNL
 Zagrebački nogometni savez, 2. ŽNL, posljednje kolo

2. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska

Jug

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Bjelovarsko-bilogorski, 2. ŽNL Jug
 ŽNS Bjelovarsko-bilogorski, Nogomet

Sjever

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Bjelovarsko-bilogorski, 2. ŽNL Sjever
  ŽNS Bjelovarsko-bilogorski, Nogomet

2. ŽNL Brodsko-posavska

Centar

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Brodsko-posavski, ljestvica
 ŽNS Brodsko-posavski, rezultati

Istok

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Brodsko-posavski, ljestvica
 ŽNS Brodsko-posavski, rezultati

Zapad

 Izvori:
  rsssf.com

Kvalifikacije za 1. ŽNL

 Izvori:
  rsssf.com
 sportalo.hr

2. ŽNL Istarska

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Istarski, 3. ŽNL Jug
 ŽNS Istarski, Bilten

2. ŽNL Karlovačka

Jug

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Karlovački, 2. ŽNL Jug
 ŽNS Karlovački, konačne ljestvice županijskih liga
  ŽNS Karlovački, Službene vijesti

Sjever

 Izvori:
 rsssf.com
 ŽNS Karlovački, 2. ŽNL Sjever
 ŽNS Karlovački, konačne ljestvice županijskih liga
 ŽNS Karlovački, Službene vijesti

2. ŽNL Koprivničko-križevačka

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Koprivničko-križevački
 drava.info

2. ŽNL Krapinsko-zagorska

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Krapinsko-zagorski, 2. ŽNL
 ŽNS Krapinsko-zagorski, rezultati 22. kola

2. ŽNL Međimurska

Skupina A

 Izvori:
  rsssf.com
 emedjimurje, 2.ŽNL Međimurska – Skupina A, ljestvica
 emedjimurje, 2.ŽNL Međimurska – Skupina A, rezultati
 ŽNS Međimurski, Gool
 ŽNS Međimurski, Gool br. 1487

Skupina B

 Izvori:
  rsssf.com
 emedjimurje, 2.ŽNL Međimurska – Skupina B, ljestvica
 emedjimurje, 2.ŽNL Međimurska – Skupina B, rezultati
 ŽNS Međimurski, Gool
 ŽNS Međimurski, Gool br. 1487

2. ŽNL Osječko-baranjska

NS Beli Manastir

 Izvori:
 rsssf.com

NS Đakovo

 Izvori:
 rsssf.com

NS Našice

 Izvori:
 rsssf.com

NS Osijek

 Izvori:
 rsssf.com
 NS Osijek, rezultati
 NS Osijek, ljestvica

NS Valpovo / Donji Miholjac

 Izvori:
 rsssf.com

2. ŽNL Požeško-slavonska

 Izvori:
 rsssf.com
 ŽNS Požeško-slavonski, 2. ŽNL, 18. kolo
 sportalo.hr

2. ŽNL Sisačko-moslavačka

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Sisačko-moslavački, glasila
  ŽNS Sisačko-moslavački, Službeno glasilo
 NS Kutina, glasila
 NS Kutina, Glasnik
 NS Novska, glasnici
 NS Novska, Glasnik
 NS Novska, 2. ŽNL

2. ŽNL Varaždinska

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Varaždin, 2. ŽNL
 ŽNS Varaždin, Nogomet

2. ŽNL Virovitičko-podravska

Istok

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Virovitičko-podravski, bilteni
 ŽNS Virovitičko-podravski, bilten 18. kola

Zapad

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Virovitičko-podravski, bilteni
 ŽNS Virovitičko-podravski, bilten 18. kola

2. ŽNL Vukovarsko-srijemska

NS Vinkovci

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Vukovarsko-srijemski, 2. ŽNL NS Vinkovci

NS Vukovar

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Vukovarsko-srijemski, 2. ŽNL NS Vukovar

NS Županja

 Izvori:
  rsssf.com
 ŽNS Vukovarsko-srijemski, 2. ŽNL NS Županja

Splitsko-dalmatinska županija

NL otoka Hvara

Također i pod nazivom 3. županijska nogometna liga – Hvarska liga.

 Izvori:
 nszsd.hr, 3. ŽNL – Hvarska liga
 nszsd.hr, Balun, br. 18
 rsssf.com

Poveznice
 MaxTV Prva HNL 2016./17.
 2. HNL 2016./17.
 3. HNL 2016./17.
 4. rang HNL-a 2016./17.
 5. rang HNL-a 2016./17.
 7. rang HNL-a 2016./17.
 Hrvatski nogometni kup 2016./17.

Izvori

 rsssf.com, Hrvatska 2016./17., 2. ŽNL  (6. rang)

2016-17
 6

6. rang HNL-a 2016./17.


ඇතැම් විට බොයිල්ගේ නියමය අවස්ථා සමීකරණයක ප්‍රථම ප්‍රකාශනය විය හැකිය.1662 දී අයර්ලන්ත ජාතිකයකු වන , රොබට් බොයිල් විසින් එක් කෙළවරක් සීල් කරන ලද J හැඩැති වීදුරු නලයක් යොදා ගෙන පර්යේෂණ ශ්‍රේණියක් ඉදිරිපත් කළේය. එම නලයේ කෙටි සීල් කරන ලද කෙළවරෙහි නියත වායු ප්‍රමාණයක් සිරවන පරිදි නලයට රසදිය එකතු කළේය. අතිරේක රසදිය නලයට එකතු කර වායුවේ පරිමාව ප්‍රවේශමෙන් මැන ගත්තේය. නලයේ දිග විවෘත කෙළවර හා කෙටි කෙළවර අතර රසදිය මට්ටම් අන්තරය අනුව වායුවේ පීඩනය නිර්ණය කර ගත හැකි විය. මෙම පර්යේෂණ තුළින් වායු පරිමාව , පීඩනය සමග ප්‍රතිලෝමව විචලනය වන බව බොයිල් සටහන් කර ගත්තේය. ගණිතමය ප්‍රකාශනයක් ලෙස එය pV =  නියතයක් සේ දැක්විය හැක.

pVn = නියතයක් ලෙස මෙම සමීකරණයක් පිළියෙල කර ගැනීම මගින් විවිධ තාප ගතික ක්‍රියාවලි පුළුල්ව විස්තර කිරීමට යොදා ගත හැකිය. එසේම විශිෂ්ට තාප අනුපාතය (γ) වැනි විවිධ අගයන් තුළින් n හි අගය වෙනස්වීම සිදුවේ.

1787 දී ප්‍රංශ භෞතික විද්‍යාඥ ජැක් චාල්ස් ඔක්සිජන්, නයිට්‍රජන් , කාබන්ඩයොක්සයිඩ් හා වාතය, නියමිත 80 K ප්‍රාන්තර වලදී එකම ප්‍රමාණයකට ප්‍රසාරණය වන බව සොයා ගන්නා ලදී.

1802 දී ජෝසෆ් ලුවිස්ගේ-ලුසැක් පරිමාව හා උෂ්ණත්වය අතර රේඛීය සම්බන්ධය පෙන්වා දෙන සමාන පර්යේෂණවල ප්‍රතිඵල ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

V1/T1 = V2/T2

1801 දී  ජෝන් ඩෝල්ටන් ආංශික පීඩන නියමය ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. වායු මිශ්‍රණයක පීඩනය , එහි අඩංගු වායු සියල්ල තනි තනිව ඇති කරන පීඩනයන්ගේ එකතුවට සමාන වේ. ගණිතමය වශයෙන් විශේෂ n සඳහා එය මෙසේ දැක්විය හැක.

මුළු පීඩනය	=	පළමු වායුවේ	+ 	2වන වායුවේ 	+	n වැනි වායුවේ
			පීඩනය		    	පීඩනය ......		වායුවේ පීඩනය

මූලාශ්‍ර
http://en.wikipedia.org/wiki/Gas#Historical_Synthesis

ෛඑතිහාසික සංවාදය


Die SS Virtus (vollständig: Società Sportiva Virtus) ist ein san-marinesischer Fußballverein aus der Gemeinde Acquaviva. Der Verein nimmt am Ligabetrieb der nationalen Meisterschaft, dem Campionato Sammarinese di Calcio, teil.

Geschichte
Der Verein wurde 1964 gegründet.
2023 sicherten sich den Coppa Titano und 1988 sicherte er sich mit dem Gewinn der Trofeo Federale den zweiten Titel in der Vereinsgeschichte. Seine Heimspiele trägt er im Stadio di Acquaviva aus.

Erfolge
 Trofeo Federale: 1988
 Coppa Titano: 2023
 Pokalfinalist: 1997, 2011

Weblinks
 Profil des Vereins beim san-marinesischen Fußballverband (italienisch)

Virtus, Ss
Gegründet 1964

SS Virtus


Marie Under (n. 27 martie 1883, Tallinn, Imperiul Rus – d. 25 septembrie 1980, Stockholm, Suedia) a fost o poetă estonă. A fost nominalizată la premiul Nobel pentru literatură de cel puțin opt ori.

Biografie
Under s-a născut în Tallinn și a urmat o școală privată germană de fete. După absolvire, a lucrat ca vânzătoare într-o librărie. În timpul liber, obișnuia să scrie poezii în germană. În 1902 s-a căsătorit cu contabilul estonian, Carl Hacker. Cuplul a avut doi copii în Kuchino, o suburbie din Moscova. Cu toate acestea, în 1904 ea s-a îndrăgostit de artistul estonian Ants Laikmaa. Laikmaa a convins-o să traducă poeziile în limba estonă și a prezentat lucrările traduse ziarelor locale.

Întoarcerea în Estonia
În 1906 Under s-a întors în Reval. În 1913 l-a cunoscut pe  Artur Adson, care i-a devenit secretar. De asemenea, el a compilat primele volume de poezii publicate. În 1924 Under a divorțat de Carl Hacker și s-a căsătorit cu Adson.

La sfârșitul anilor 1910 Under a fost implicată în mișcarea literară Siuru. Numită după o pasăre de foc din mitologia fino-ugrică, a fost fondată în 1917 și a fost o mișcare expresionistă și neo-romantică care a contrazis tradiția formalistă a grupului Tineri Estonieni. Alți poeți estonieni și autori implicați în mișcarea Siuru, în acea perioadă, au fost Peet Aren, Otto Krusten, Friedebert Tuglas, Artur Adson, August Gailit, Johannes Semper și Henrik Visnapuu. Între 1917 și 1919 grupul de poeți a publicat trei volume de poezii. Conflictele în cadrul grupului au condus în 1919 la plecarea lui Visnapuu și Gailit, în timp ce Johannes Barbarus și August Alle s-au alăturat ca noi membri.

Under a fost una dintre fondatorii Uniunii Scriitorilor Estonieni, în anul 1922.

În 1920 Under era o vizitatoare frecventă a casei lui Igor Severianin, un poet rus, în satul Toila, unde de multe ori ea era în vacanță. Severianin a publicat o carte de traduceri a lui Under. Severianin nu vorbea limba estonă și utiliza traducerea cuvânt-cu-cuvânt, ca bază.

Viața în exil

În septembrie 1944 U.R.S.S.-ul a reocupat Estonia. Under și familia ei au fugit în Suedia. Ei au trăit aproape un an într-o tabără de refugiați. În 1945 familia s-a mutat la Mälarhöjden, o suburbie din Stockholm, Suedia, unde Under a trăit până la moartea sa, pe 25 septembrie 1980. A murit în Stockholm și este înmormântată în cimitirul Skogskyrkogården din Stockholm. În ianuarie 2015 a fost anunțat că va fi reînhumată în Estonia..

Traduceri
Lucrările lui Under au fost traduse în cel puțin 26 de limbi. Ea este una dintre scriitoarele estone cu cele mai multe traduceri.

 Rusă de către Igor Severianin.
 Komi de Nina Obrezkova (2008).
 Udmurtă de Nadejda Pchelovodova (Nadi Terci, 2006).

Note

Legături externe
 Articolul din revista literară estonă , einst.ee
 Marie Under  în imagini, kirmus.ee

Nașteri în 1883
Decese în 1980
Scriitoare din secolul al XX-lea
Oameni din Tallinn
Scriitori estoni
Traducători estoni

Marie Under


Tethysicodium, rod zelenih algi u porodici Codiaceae, dio reda Bryopsidales. Jedina priznata vrsta je T. wrayi

Izvori

Codiaceae

Tethysicodium


An Yakirra pauciflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Michael Lazarides och Robert D. Webster. An Yakirra pauciflora in nahilalakip ha genus nga Yakirra, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Yakirra

Yakirra pauciflora


Wicksteed Park is a Grade II listed park in Kettering, Northamptonshire, England, which includes an amusement park within its grounds. The park is located in the south-east of Kettering, on the western edge of Barton Seagrave village. The park is owned by the Wicksteed Charitable Trust, with the amusement park being run by its trading subsidiary company Wicksteed Park Ltd (replaced by Wicksteed Trading Ltd after going into administration in 2020).

Foundation
The park was founded by Charles Wicksteed, a wealthy industrialist who owned the engineering works of Charles Wicksteed & Co. Ltd in Kettering. In 1913 he purchased the meadowland, which was part of the Barton Seagrave Hall estate, with the intention of building a model village for his workers, to be called the Barton Seagrave Garden Suburb Estate. The Wicksteed Village Trust was set up to run the enterprise. After World War I, when local authorities were building public housing, Wicksteed decided instead to create a park with leisure facilities for local people, with refreshments and attractions, for which a modest charge was made, funding the provision of a free playground and sporting facilities.

The first playground equipment, manufactured by Wicksteed's company, had been installed in 1917 and an artificial lake fed by the Ise Brook was constructed in 1921, with the park officially opened that year. By 1926 the park had a pavilion and theatre building, a rose garden, a water chute, bandstand, and fountain. The water chute was designed by Charles Wicksteed and a few years later was given a new roof. Barton Seagrave Hall was purchased by Charles Wicksteed in 1928. In 1931 a railway track was built around the edge of the lake. Charles Wicksteed died in 1931 and the Wicksteed Village Trust continued his work, adding features and facilities to the park.

Development
The park continued to develop during the 1930s with the addition of a golf course, toy shop and aviary. A tunnel was added to the railway. The park attracted a record 40,000 visitors on August bank holiday Monday in 1935. During World War II the park remained partially open, with American troops billeted in the pavilion. Improvement continued in the 1950s, with the opening of a cinema, a miniature car track, a pets corner and an ice cream factory. In 1969 a new office and administration block was built. The 1970s saw the addition of a nature trail, a skateboarding rink and a ferris wheel. In April 1980 the park played host to the It's a Knockout television show and also added the iconic double pirate ship. Attendance had fallen during the 1970s but had recovered to an annual 750,000 visitors by 1982.  Two roller coasters, nautic jets, a cup and saucer ride and a pedal cycle monorail were added during the 1990s.

Twenty-first century

A mascot for the park, Wicky Bear, was acquired in 2000.  The park hosts the local weekly parkrun and an annual fireworks display. During the display in November 2005, eleven people were injured in an accident when a firework shot into the crowd.

In 2012 the park received over £1 million from the Heritage Lottery Fund towards the cost of restoration of the lake. Northamptonshire County Council and Kettering Borough Council also helped fund the work, which was completed in 2014.  Barton Seagrave Hall was sold in 2012 to help fund the park.

In 2013 the BBC Children in Need event for BBC East was held here and had one of the choirs shown on the nation wide Children in Need Choir

In 2016 the water chute at Wicksteed Park was given Grade II listed building status. At the end of the 2016 season, Wicksteed Park made the decision to close the double pirate ship due to high maintenance costs. The ride was sold to a businessman from Bulgaria.

Wicksteed Park was awarded a further £1.78 million by the National Lottery Heritage Fund in 2018 for a project to preserve the park's history.

In March 2020 the Covid-19 pandemic forced the closure of the attractions in the park, and in June 2020 Wicksteed Park Ltd announced that it had gone into administration. An appeal to save the amusement park raised £130,000 in donations from the public and £247,000 from the National Lottery Heritage Fund.  A new company, Wicksteed Trading Ltd, was set up and bought most of the park's assets. The outdoor space was reopened in July 2020, with attractions and rides starting to open in the spring of 2021. An official reopening was scheduled for May 2021.

Wicksteed Park Railway

The  narrow gauge Wicksteed Park railway is one of the features of the park. Over 15 million people have taken to its rails since it first opened in 1931. It was the last feature of the park to be added during the lifetime of the park's founder Charles Wicksteed and is supported by the Friends of the Wicksteed Park Railway.

References

External links
 Wicksteed Park official site

Tourist attractions in Northamptonshire
Amusement parks in England
Culture in Kettering
1921 establishments in England

Wicksteed Park