Mahmud Ahmedinejad (, d. 28 Ekim 1956, Aradan), İran'ın altıncı cumhurbaşkanı. Ayrıca, ülkedeki muhafazakâr siyasî gruplardan oluşan bir koalisyon olan İslamî İran İnşaatçılar İttifakı'nın ana siyasî lideriydi ve 2003'ten 2005'e kadar Tahran belediye başkanı olarak görev yaptı.

Ahmedinejad, 12 Nisan 2017'de, Yüksek Lider Ayetullah Hamaney'in itirazlarına karşı, 2017 İran cumhurbaşkanlığı seçiminde üçüncü kez aday olmayı planladığını duyurdu. Adaylığı Anayasa Koruma Konseyi tarafından reddedildi. Ahmedinejad, 2017-18 İran protestoları sırasında mevcut İran hükûmetini eleştirdi.

Ön yaşamı
Ahmedinejad, Kuzey İran'da, Tahran Eyaletine doğudan komşu olan Semnan Eyaleti'nin Garmsar kenti yakınındaki Aradan köyünde bir nalbantın oğlu olarak dünyaya gelmiştir.

Eğitimi
1976 yılında ülke genelinde yapılan üniversite giriş sınavında 132'nci olarak İran Bilim ve Teknoloji Üniversitesi'nin inşaat mühendisliği bölümüne girmiştir. Tahran Belediye Başkanlığı'ndan önce İran Bilim ve Teknoloji Üniversitesi'nde öğretim üyeliği yapmaktaydı. Tahsilini de bu üniversitede yapmıştır. Tahran'a 400 km uzaklıktaki Erdebil Eyaleti'nin valilik makamına atanmış aynı zamanda Tahran'daki İran Bilim ve Teknoloji Üniversitesi'nden verilen PhD diploması, doktora ve valiliğin yanında yaptığı öğretim üyeliği görevine karşı profesör unvanı bulunmaktadır.

Siyasi yaşamı
Cumhurbaşkanı seçilmeden önceki dönemde, (3 Mayıs 2003 ile 28 Haziran 2005 arasında) Tahran belediye başkanlığı yapmıştır. Mesleği inşaat mühendisliğidir. 24 Haziran 2005 İran cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ikinci turunda seçilmiş, 3 Ağustos 2005'te art arda 8 yıllık cumhurbaşkanlığı süresini doldurduğu için makamından çekilen Muhammed Hatemi 'nin yerine cumhurbaşkanlığına başlamıştır.

Siyasi güç zeminini İran inşaat sektörünün lobi kuruluşu olan İslami İran İnşaatçılar İttifakı'ndan (Abadgaran) aldığı kabul edilmektedir. Abadgaran, İran cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ilk turunda iki aday arasında (Ahmedinecad ve Muhammed Bager Galibaf) bölünmüş, ikinci turda Ahmedinecad'ın arkasında toplanmıştır. Böylece, 1000 kadar adayın İran Anayasa Muhafızları Konseyi tarafından elenmesinden sonra ilk tura katılabilen 7 aday arasında en fazla oyu almış bulunan (Ahmedinecad ilk turda % 19.48 oranında oy almıştı) eski (Hatemi'den önceki) cumhurbaşkanı Haşimi Rafsancani 'ye karşı ikinci turda teke tek yarışarak oyların % 61.69'unu elde etmiştir. Muhalifleri seçime hile karıştığı ithamlarını dile getirmişlerdir. İkinci tura İran'lı seçmenlerin % 59'u katılmıştır.

Hakkındaki genel yargı İslamcı ve popülist görüşleri savunan bir dini muhafazakâr olduğu yönündedir. Sade yaşantı tarzının, iyi eğitim mazisi ile dürüst politikaları kaynaştırdığı imajının ve popülist görüşlerinin İran toplumunun fakir tabakaları nezdinde popülerlik kazanmasına yol açtığı belirtilmektedir. 'Yapılabilir ve yapabiliriz' (می‌شود و می‌توانیم) sloganı etrafında oluşturulmuş Cumhurbaşkanlığı programının belirsizlikler içerdiği görüşleri ortaya atılmıştır. Hedeflerinden biri İran'ın petrol gelirlerinin fakir halka yansıtılmasıdır.

İç politika

Dış politika açısından, ABD ile ilişkilerde hiçbir açılım gösterilmemesi gerektiğini net bir şekilde savunmuştur. Birleşmiş Milletler 'e defalarca suçlamalarda bulunmuş, İran'ın nükleer programını sürdürmesi gerektiğini açık bir dille ifade etmiştir. Bir basın mensubunun siyasi tutukluların salıverilmesinden bahsi üzerine 'Hangi siyasi tutuklular? Amerika'dakiler mi?' diye sormuş, bilinen diğer bazı ülkeler nükleer programlar geliştirirken İran'ın neden geliştiremeyeceğini sorgulamış, Birleşmiş Milletler'in 5 daimi üyesinin bazı ayrıcalıkları olduğuna göre İslam dünyasının aynı ayrıcalıkları neden alamayacağını dile getirmiş, son olarak da Yahudi Soykırımı'ndan neden Filistinlilerin etkilendiği konusunu ortaya atmıştır. Cumhurbaşkanlığına seçildikten sonra bunu 'yeni bir İslam devrimi' (veya, bulunduğumuz Hicrî takvim yılından hareketle, '1384 İslam Devrimi' olarak nitelemiş, bu devrimin yakında bütün dünyaya erişeceği müjdesini vermiştir. İlk etapta bölge ülkeleri arasında (vizelerin kaldırılması yoluyla) seyahat hürriyetini ve bağların kuvvetlendirilmesini savunmaktadır.

Rehineler Krizi'ne doğrudan katıldığına ilişkin iddialar, Cumhurbaşkanı seçilmesinin hemen ardından, Avusturya'da Kürt muhalifleri bizzat öldürttüğü iddiaları ve Tahran Evin hapishanesinde siyasi suçluların idam edildiği haberleri ile eşzamanlı olarak dünya basınında yer almıştır. Iran dışında bulunan devrim zamanında sol gruplara mensup olan kişiler 1979-1985 arasında hapishanede bulundukları dönemde, onlara işkence uygulayan "Mirzayi" adında bir işkencecinin eşkalinin tam ahmedinejadın gençlik fotoğraflarına uyduğunu ve bu şahısın hapishanelerde ayakları matkap ile delme, konuşturmak için tutuklunun arkadaşının kafasına sıkma gibi insanlık dışı işkence türlerinin uyguladığını anlatmışlardır. ayrıca Ahmedinejadın Ayetullah Sadegh Khalkhalinin ölüm mangasında bulunduğunu da iddia etmişlerdir. Bu suçlamaları reddetmişler, A.B.D. Başkanı George W. Bush Temmuz 2005'te Ahmedinecad'ın Rehineler Krizine katılımına ilişkin iddiaların ciddi olduğunu ve soruşturulacağını belirtmiş ise de, henüz bir soruşturma başlatılmamıştır. İddialar dünya basınına kriz döneminin Amerikalı rehinlerinden 5'i tarafından yapılan açıklamalar ve teşhisler sonrasında yansımıştır. Açıklamalarda bulunanlardan biri CIA mensubudur, Farsça bilen bir diğeri de emekli kara albaydır. Bu eski rehineler Ahmedinejad'ı 'sert ve gaddar bir soruşturmacı' olarak tanımlamaktadırlar. Teşhis yapmaları istenen diğer eski rehineler emin olamadıklarını belirtmişlerdir.

İran-Irak Savaşı öncesinde İran Devrim Muhafızları'na (Pasdaran) katılmıştır. Savaş esnasında Kerkük'te gizli operasyonlar yürüttüğü bilinmektedir. İran Devrim Muhafızları 6. Ordusu başmühendisliği yapmış, savaştan sonra Maku ve Hoy vilayetleri vali yardımcılığı ve valiliğine atanmıştır. 1993-1997 arasında Erdebil vilayetinin valiliğini yürütmüştür. Ancak seçmenlerin % 12'sinin katılımının muhafazakâr adayların önünü açtığı 2003 Tahran Belediye Başkanlığı seçimleri sonrasında başkentin belediye başkanlığını elde etmesine değin İran siyasi panoramasında tanınan bir kişi değildi. Belediye başkanlığı esnasında önceki başkanlarca açılmış kültür merkezlerine dini vurguyu ciddi bir oranda yerleştirmesi, belediye binalarında kadınlar ve erkekler için ayrı asansörler kullanımı zorunluluğunu getirmesiyle dikkati çekmiştir. Tahran meydanlarında İran-Irak Savaşı'nda ölenlerin anısının en canlı bir şekilde (bazı meydanlar açık mezarlıklara dönüştürülerek) yaşatılmasını önermiştir. Fakir kesime gıda yardımı programları da icraatlarını tamamlayan bir unsur olmuştur. Belediye başkanlığı ile beraber başkentin en önde gelen gazetesi 'Hemşeri'nin yöneticiliğini ele geçirmiş, gazeteyi siyasi programının odak noktalarından biri hâline getirmiştir. Gazete kadrosundan İran basın dünyasının yükselen yıldızlarından kadın gazeteci Nafize Kuhnavard'ı, Hatemi'ye rejimin kırmızı çizgileri ve yasa dışı istihbarat örgütleri hakkında uygunsuz bulduğu bir soru sorduğu için, Türkiye ve Azerbaycan için casusluk yaptığı gerekçesiyle kovması gündemi meşgul etmiştir. Ancak bizzat Hatemi ile de aralarında tartışmalar cereyan etmiştir.

İlk icraatlarından biri yeni evli çiftlere iş ve konut edinebilmeleri için İran petrol gelirlerinden ayrılan 1.3 milyar Dolarlık bir fonun yürürlüğe konulması olmuştur (İmam Rıza Aşk Fonu).

Seçimleri
2009 İran Başkanlık Seçimlerinde % 63.36'yla tekrar İran Cumhurbaşkanı seçildiği iddia edilmiş ülke genelinde büyük tepkiye neden olmuştur. günlerce süren protestolar devrim muhafızları tarafından sert bir şekilde bastırılmaya çalışılmıştır. Resmî dünya af örgütünün rakamlarına göre 76 kişi bu olaylarda direkt kurşunlanarak öldürülmüştür ancak Mahmut Ahmedinejad hükûmeti karşı atakta aslında 7 milisin CIA, Mosad ve MI6'e bağlı örgütler tarafından öldürüldüğünü, sokaklarda öldürülen insanların ise aynı örgütlere bağlı kimseler tarafından öldürüldüğünü iddia etmiştir.

Dış politika

İsrail ve Filistin siyaseti

Mahmud Ahmedinejad, esasen Yahudi halkına ve dinlerine bir düşmanlığı olmadığını, sadece 'siyonist' düşünceye ve eylemlerine karşı olduğunu açıklamalarında 'siyonistler' ifadesini kullanarak belli etmektedir ayrıca Yahudiler ile siyonistleri karıştırmamaya özen göstermektedir. Keza siyonist düşünceye destek olmadıkları gibi siyonizmi eleştiren Yahudi heyetlerini kabul ederek görüşmektedir.

Ahmedinejad, 1988 yılında kurulan ve 108 devlet tarafından tanınan (BM tarafından gözlemci ülke statüsü verilmiştir) Filistin Devleti'ni 'zorba güçlere karşı mücadelenin simgesi' olarak tanımlayarak açık olarak destek vermiş ve İran'ın resmî olarak tanımadığı İsrail'i 'işgalci kuvvet' olarak tanımlamıştır. Ahmedinejad, 2005 yılında seçilmesinden hemen sonra İsrail'in haritadan silinmesi gerektiğini söyledi. Yahudi Soykırımı konusunda ise şunları belirtti:

"Yahudi Soykırımı diye bir şey uydurdular. Şimdi Yahudi soykırımı efsanesini Allah'tan, dinden ve peygamberlerden daha üstün tutuyorlar."

Ahmedinejad'ın bu açıklamaları uluslararası tepkilere yol açtı.

Türkiye ile ilişkiler
Mahmud Ahmedinejad, cumhurbaşkanı seçildiği 3 Ağustos 2005 yılından 14 Ağustos 2008 tarihine kadar Türkiye'ye resmî veya gayriresmî herhangi bir ziyarette bulunmamıştır. Bu dönem içinde Türkiye'deki mevkidaşları Ahmet Necdet Sezer (görev aralığı 5 Mayıs 2000-27 Ağustos 2007) ve Abdullah Gül (görev aralığı 28 Ağustos 2007-28 Ağustos 2014)'dür. Bu dönem içindeki 2 yıllık Ahmet Necdet Sezer döneminde Ahmedinejad'ın cumhurbaşkanı seçilmesiyle alakalı resmî kutlama mesajı gönderilmesinden başka herhangi bir diplomatik ilişkide bulunulmamış, Türkiye tarafından da resmî bir ziyaret talebi gönderilmemiştir. Abdullah Gül'ün davetiyle 14 Ağustos 2008'de İstanbul'a gelen Ahmedinejad, Ankara'daki resmî Anıtkabir ziyaretini de yapmamıştır. Buna gerekçe olarak da Türkiye'ye iş gezisi için geldiği belirtilmiştir.

Ahmedinejad Türkiye'yi çok sevdiğini ve ilişkilerinin her zaman iyi olacağını belirtmiştir. Ahmedinejad, daha sonra "Türk dili ve edebiyatının üniversitelerde okutulması için Kültür Şurası'nda karar aldıklarını ve bunun bir süre önce tebliğ edildiğini" belirterek ve Türkçeyi İran kültürünün bir sermayesi olarak nitelendirmiştir. Ahmedinecad, Türkçenin her bakımdan mükemmel, az kelimeyle çok ve derin anlamlar ifade edildiğinden birçok dilden üstün olduğunu belirtmiştir. Türkiye ile vizelerin kaldırmıştır.

2008 yılında İSEDAK toplantısına katılmak için geldiği Türkiye'de yaptığı açıklamada; bölge ülkelerinin ortak pazar bilinciyle hareket etmesi hâlinde ekonomik olarak ilerleyeceğini ve küresel sermayeye karşı bir direnç oluşturabileceğini belirterek ortak para kullanımı ile ilgili Türkiye'nin de desteğini istemiştir. Yaptığı konuşmada:

Bizim iktisatlarımız birbirinin yanında yer alırsa, el ele verirsek büyük bir ekonomiye sahip oluruz ve çok hızlı bir şekilde ilerleyebiliriz

Böyle bir konuda İran ile Türkiye bir karar almıştır. Suriye ve Irak da bu uygulama safhasına girecek. Rusya'nın da buna katılmasına sıcak bakıyoruz. Doların verdiği zararları bir noktada önlememiz gerekiyor

Dolar'la irtibatın bizlere hiçbir menfaati yoktur, zararı vardır. Millî paralarla alışveriş etmek milletlerin lehinedir. Orada bunu sıcak karşıladılar, ama bunu uygulamak için bir ön hazırlığa, karşılıklı anlaşmaya, çalışmaya ihtiyaç vardır. Şimdilik yalnız İran ile Türkiye arasında karar alınmıştır. Ümit ederim bu yakın zamanda genişleyecektir ve başka ülkeleri de içerisine alacaktır. şeklinde açıklama yapmıştır.

İran'daki azınlıklara karşı siyaseti

İran yüzyıllardan beri değişik ırk, medeniyet ve dinlere ev sahipliği yapmış ve hâlen de yapmaktadır. Ülkedeki azınlıklar dini azınlıklar (Ermeniler-Ortodoks, Museviler, Zerdüştler, Asuriler ve Keldaniler) ve ırksal azınlıklar (Kürtler, Beluciler, Araplar, Türkmenler ve Azeriler) olarak iki gruba ayrılabilir. (İran nüfusunun %45'ini Farslar, % 55'ini diğer unsurlar oluşturur) Bu kadar çeşitli din ve ırktan oluşan toplumu yüzyıllardır sorunsuz yöneten İran, 1924 yılından itibaren İranlaştırma politikası izlemeye başlamıştır ki bu politikanın acılarını bugünlerde yaşamaya başlamıştır. Her ne kadar ülke anayasası, azınlıkların her türlü dini inanç, anadil ve kültür serbestliğini garanti altına almış olsa da özellikle ülkedeki Azeri ve Kürt azınlığın hakları konusunda bir sıkıntı olduğu dış dünyaya yansımaktadır.

İran tüm İranlılarındır söylemini kullanan Hatemi'nin cumhurbaşkanlığı döneminde ilk yolu seçmiş olduğu görüntüsünü veren İran, Ahmedinejad'ın iktidara geldiği 2005 yılından bu yana ikinci seçeneğe yakın politikalar izlemektedir. Anayasanın 15 ve 19. maddeleri ile azınlıkların kabul edildiği İran'da, son cumhurbaşkanı Ahmedinejad farklılıkları kabul eden fakat ayrılıkları kabul etmeyen bir politika sürdürmektedir.

Azerilere karşı siyaseti
İran Azerileri ülkenin genellikle kuzey kısmında yaşasa da gerek başkent Tahran'da gerekse de tüm batı İran'da belli oranda Azeri yaşamaktadır. Resmî olmayan rakamlara göre nüfusları 28 milyon civarındadır. Erdebil'de yöneticilik yapan Ahmedinejad ülkesindeki Azeri nüfusu yakından tanımaktadır.

Cumhurbaşkanlığı'ndan sonra
Ahmedinejad CNN'e verdiği röportajda, Cumhurbaşkanlığı dönemi bittikten sonra, üniversiteye döneceğini ve siyasetten emekli olacağını söyledi. Ancak Ahmedinejad, 2 Temmuz 2013'teki OPEC zirvesinin oturum aralarında Rusya'dan yeni bir parti veya sivil toplum örgütü kurarak siyasete karışabileceğini duyurdu. Temmuz ayı sonlarında Mehr haber ajansı, Ahmedinejad'ın Yüksek Kültür Devrimi Konseyi'nden Tahran'da yüksek lisans çalışmaları için bir üniversite kurmak için izin aldığını bildirdi. 5 Ağustos 2013 tarihinde, Yüksek Lider Ali Hamaney, Ahmedinejad'ı İcra Kurulu üyeliğine atayan bir kararname çıkardı. 15 Haziran 2015'te Ahmedinejad'ın bazı kabine bakanları, YEKTA Cephesi adlı yeni bir siyasi parti kurdu. Parti 2016 yasama seçimleri için liste yayınladı ve Ahmedinejad'ın bazı kabine üyeleri (Hamid-Reza Haji Babaee, Sadık Khalilian, Mohammad Abbasi ve Mahmud Bahmani gibi) seçim için kayıt yaptırdı, ancak Ahmedinecad seçimlerde herhangi bir adayı desteklemedi.

2017 cumhurbaşkanlığı seçimi
Ahmedinejad'ın 2015 tarihinde, 2017'de tekrar cumhurbaşkanlığına aday olacağı söylendi. Ahmedinecad, görevden ayrıldığından beri büyük ölçüde gözlerden uzak durdu, ancak Batı karşıtı söylemi ve mücadeleci tarzı birçok İranlı arasında popüler olmaya devam etti ve Hassan Ruhani'yi görevden alabilecek en zorlu siyasi figürler arasında yaygın olarak görüldü. Aralık 2015'te, seçim kampanyası başkanlarını atayarak cumhurbaşkanlığı kampanyasına başladığı bildirildi. Ayrıca Nisan 2016'da Amol'a seyahat ederek il seyahatlerine başladı. Gorgan'a gittiği Eylül 2016'ya kadar seyahatlerine devam etti. Ahmedinejad'ın danışmanları, seyahatlerinin seçimle ilgili olmadığını ve sadece halkın talebi nedeniyle konuşmalar yaptığını söyledi.

Eylül 2016'da Ahmedinejad'ın İran Yüksek Lideri Ali Hamaney'den göreve aday olmak için izin istediği ve bunun İran'ın çıkarlarına uygun olmadığını söyleyen Hamaney tarafından reddedildiği söylendi. 26 Eylül 2016'da Ayetullah Hamaney haberi doğruladı, bunun bir emir değil, sadece öğüt olduğunu belirtti. Hamaney'in 1989'da Yüksek Lider olarak seçilmesinden bu yana ilk kez bir kişiye seçimlere aday olmamasını tavsiye etti. Daha önce bazı adaylar ondan tavsiye istemişti (eski cumhurbaşkanı Ekber Haşimi Rafsancani 2005 ve 2013'teki kampanyası için), ancak Hamaney bu durumlar hakkında görüş bildirmemeyi seçti. Ertesi gün Ahmedinejad, yaklaşan 2017 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde aday olmayacağını resmen açıkladı. Daha sonra Hamid Baghaei'nin adaylığını destekledi. Ancak Ahmedinejad, 12 Nisan 2017'de cumhurbaşkanı adayı olarak kaydoldu. Muhafız Konseyi tarafından 20 Nisan 2017 tarihinde diskalifiye edilerek Ekber Haşimi Rafsancani'den sonra üçüncü dönem başkanlık görevinden men edilen ikinci kişi oldu.

2017-18 İran protestoları
2017-18 İran protestoları sırasında Ahmedinejad, İran'ın mevcut hükûmetini ve daha sonra yüksek lider Ali Hamaney'i eleştirdi.  Sonuç olarak, Ocak 2018'de ev hapsine alındığı bildirildi.

Halk imajı
Ahmedinejad kabalığı, diplomatik olmayan dili ve argo terimler kullanması ile tanınır. Takipçileriyle ağırlıklı olarak İngilizce iletişim kurduğu ve spor, Amerika Birleşik Devletleri ve güncel olaylar hakkında tweet attığı Twitter'da aktiftir.

Information and Public Opinion Solutions LLC (iPOS) tarafından Mart 2016'da yapılan bir ankete göre Ahmedinejad, İran'daki en az popüler siyasi figürdü. %57 onay ve %39 ret derecelendirmesine sahipti, dolayısıyla net popülaritesi %18 arttı.

Özel hayatı
Ahmedinejad evli ve iki kızı ve iki oğlu vardır. Oğullarından biri Amirkabir Teknoloji Üniversitesi'ni (Tahran Politeknik) okudu.

Ahmedinejad taraftarları onu mütevazı bir hayat süren sıradan bir adam olarak görüyorlar. Başkan olarak, güvenlik danışmanları taşınması konusunda ısrar edene kadar ailesinin yaşadığı Tahran'da aynı evde yaşamaya devam etmek istedi. Ahmedinejad, Cumhurbaşkanlığı sarayındaki antika İran halılarını bir halı müzesine yollattı ve bunun yerine ucuz halı kullanmayı tercih etti.
Başkanlık uçağında VIP koltuğunu reddettiği ve bunun yerine bir kargo uçağıyla değiştirdiği söyleniyor. Ahmedinejad, İran'ın cumhurbaşkanlığını kazandıktan sonra ilk kabine toplantısını "dindar" olarak algılanan Meşhed'deki İmam Rıza türbesinde yaptı.  Haftalık kabine brifinglerinde de 12. İmam'a fazladan yer ayırırdı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 İran'daki başkanlık seçiminin ardından: Ahmedinejad'ın tartışmalı zaferi

|-

1956 doğumlular
Yaşayan insanlar

İran cumhurbaşkanları
İranlı siyasetçiler
İranlı belediye başkanları
İranlı inşaat mühendisleri
İranlı Şiiler
İranlı İslamcılar
Holokost inkârı
Komplo teorisyenleri
Antisiyonistler
11 Eylül saldırıları ile ilgili komplo teorileri
Anti-Amerikancılık
İran'da antisemitizm
Düzenin Maslahatını Teşhis Konseyi üyeleri
Bağlantısızlar Hareketi Genel Sekreterleri

Mahmud Ahmedinejad


Pleuromutilina este un compus natural obținut din anumite specii fungice. Derivații de sinteză ai acestui compus prezintă activitate  antibacteriană, care se datorează blocării acțiunii enzimei peptidil-transferaza asupra subunității ribozomale de tip 50S a celulei bacteriene.

Antibioticele pleuromutiline sunt: retapamulină (aprobată pentru uz uman, topic), lefamulină (aprobată pentru uz uman, sistemic, în 2019), valnemulină și tiamulină (aprobate pentru uz veterinar); în studii se află azamulină.

Istoric
Pleuromutilina a fost descoperită în anul 1950. Este derivată din specia de ciupercă Clitopilus passeckerianus (anterior denumită Pleurotus passeckerianus), dar a fost întâlnită și în speciile Drosophila subatrata, Clitopilus scyphoides și în specii din genul Clitopilus.

Sinteză
A fost raportată sinteza totală a pleuromutilinei.

Note

Vezi și
 Retapamulină
 Valnemulină

Antibiotice

Pleuromutilină


Rareș Bogdan ()  un jurnalist de televiziune și om politic din România. După ce a activat în televiziune, în 2019 s-a înscris în  și a fost pus cap de listă între candidații la alegerile europarlamentare din 2019.

A absolvit Școala Generală Lucian Blaga, Liceul Teoretic Petru Maior, apoi Universitatea Babeș-Bolyai din Cluj-Napoca. A început să lucreze în presă în 2004, ca fondator al cotidianului Ziua de Cluj și a devenit asociat cu postul de televiziune Realitatea TV. A devenit popular prin crearea și realizarea emisiunii "Jocuri de putere".

Note

Nașteri în 1974
Jurnaliști români în viață
Politicieni români în viață
Membri ai Partidului Național Liberal
Oameni din Ocna Mureș
Absolvenți ai Universității Babeș-Bolyai
Europarlamentari pentru România 2019-2024
Nașteri pe 17 septembrie
Oameni din județul Alba

Rareș Bogdan


De dragul tău, Anca este un film românesc din 1983 regizat de Cristiana Nicolae. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Alexandra Duca, Dan Condurache, Rodica Mandache.

Prezentare

"Filmul descrie o criză adolescentină. O criză ușoară, ca un pojar fără complicații. Hotărârea de a nu mai merge la școală durează câteva secvențe și e anihilată — printre alții și de o femeie frumoasă (Manuela Nace) la volanul unei Dacii. Zâna cea bună de la etajul III care se dovedește a fi și deputată o ajută — din întâmplare? din coincidență? — să sară hopul." (Ecaterina Oproiu)

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1983 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1983
Filme regizate de Cristiana Nicolae

De dragul tău, Anca


Steven Amiez, né le  à Annecy, est un skieur alpin français.

Biographie
 Steven Amiez, naît le  à Annecy. Il est le fils de Sébastien Amiez (vainqueur de la Coupe du monde de slalom en 1996, vice-champion olympique 2002 et vice-champion du monde 1997 de slalom) et de la slalomeuse de l'équipe de France Béatrice Filliol.

Il débute au club des sports de Pralognan, avant de rejoindre celui de Courchevel à partir de 2015.

Il est vice-champion de France U18 (moins de 18 ans) de slalom en 2016 à Lélex, derrière Léo Anguenot.

Il dispute sa première épreuve de Coupe d'Europe en janvier 2018 dans le slalom de Chamonix.

En janvier 2019, il marque ses premiers points en Coupe d'Europe, en prenant la  place du slalom de Val Cenis. En mars de la même année, il devient vice-champion de France U21 (moins de 21 ans) de slalom à Auron, derrière Paco Rassat.

Il intègre l'équipe de France Jeunes à partir de la saison 2019-2020. En janvier 2020, il fait ses débuts en Coupe du monde dans le slalom de Kitzbühel . En février 2021, il réalisé son premier top-10 en Coupe d'Europe en prenant la  place du slalom de Meiringen-Hasliberg.

En juin 2021, il accède à l'équipe de France B et intègre le Team Excoffier. En janvier 2022, il prend une bonne  place dans le slalom de Coupe d'Europe de Vaujany. Le , il remporte brillamment son premier succès en Coupe d'Europe, en gagnant le slalom d'Almåsa devant le suédois Alexander Steen Olsen et le suisse Tanguy Nef. Le week-end suivant, le , il marque ses premiers points en coupe du monde en terminant à une remarquable dix-septième place dans le slalom de Garmisch-Partenkirchen. Il termine la saison à la  place du classement général de slalom de la Coupe d'Europe. Le 28 mars 2022 à Auron, il devient vice-champion de France de slalom Elite, derrière Clément Noël.

Dès le début de la saison 2022-2023, il remporte sa seconde victoire en Coupe d'Europe dans le slalom d' Obereggen le 15 décembre 2022, suivie d'une  place le lendemain sur le slalom de Val di Fassa. Ses résultats en Coupe du monde de slalom ne sont pas à la hauteur de ses attentes car il ne parvient pas à se qualifier pour la seconde manche des épreuves. En février il dispute à Courchevel ses premiers championnats du monde où il se classe  dans le slalom. Ses résultats en Coupe d'Europe sont excellents et il termine la saison à une superbe seconde place du classement général du slalom, avec  5 podiums dont une victoire. Pour clore la saison il est à nouveau vice-champion de France de slalom aux Orres, toujours derrière Clément Noël.

Palmarès

Championnats du monde

Coupe du monde

Steven Amiez prend son premier départ de coupe du monde le  lors du slalom de Kitzbühel.
 16 slaloms disputés (à fin mars 2023).
 Meilleur résultat en slalom :  le  à Garmisch-Partenkirchen.

Championnats du monde juniors

Steven Amiez participe à une unique édition des championnats du monde juniors de ski alpin, en 2019 à Val di Fassa, sans résultat (abandon lors de la seconde manche du slalom, la seule course où il était en lice).

Coupe d'Europe

 42 slaloms disputés (à fin mars 2023)
 Meilleur classement général :  en 2023.
 Meilleur classement en slalom :  en 2023.
 6 podiums dont 2 victoires à Almåsa et Obereggen.

Classements

Championnats de France

Élite

Jeunes

2 titres de Vice-champion de France

Juniors U21 (moins de 21 ans)
2019 à Auron :
 Vice-champion de France de Slalom

Cadets U18 (moins de 18 ans)
2016 à Lélex :
 Vice-champion de France de Slalom

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Skieur alpin français
 Naissance en septembre 1998
Naissance à Annecy

Steven Amiez


An Dendrobium schrautii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Herbert Schildhauer. An Dendrobium schrautii in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium schrautii


Gambling House é um filme policial estadunidense dirigido por Ted Tetzlaff e estrelado por Victor Mature, Terry Moore e William Bendix. Foi lançado em 20 de janeiro de 1951 pela RKO Pictures.

Elenco

Filmes dos Estados Unidos de 1951
Filmes policiais dos Estados Unidos
Filmes noir
Filmes da RKO Pictures
Filmes com trilha sonora de Roy Webb
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

Gambling House


Das Dameneinzel der French Open 1983 war ein Tenniswettbewerb in Paris.

Titelverteidigerin war Martina Navratilova. Das Finale bestritten Chris Evert-Lloyd und Mima Jaušovec, das Evert-Lloyd in zwei Sätzen gewann.

Setzliste

Hauptrunde

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Obere Hälfte 3

Obere Hälfte 4

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Untere Hälfte 3

Untere Hälfte 4

Weblinks

Dameneinzel
1983

French Open 1983/Dameneinzel


The Vision Festival is the world's premier festival of experimental music (typically free jazz/avant-garde jazz), art, film and dance, held annually in May/June on the Lower East Side of New York City from 1996 to 2011, in Brooklyn from 2012-2014, and returning to Manhattan in 2015.  It usually consists of between thirty and sixty performances, spread out over a number of days. Inspired by the 1984 and 1988 Sound Unity Festivals, it was a direct outgrowth of the seminal but short-lived Improvisors Collective (1994–95).  In 1996, the collective's founder, dancer-choreographer Patricia Nicholson Parker, staged the first Vision Festival at the Learning Alliance on Lafayette Street, and subsequently founded the not-for-profit Arts for Art, Inc to organize the festival on an annual basis, along with other events and concert series throughout the year. In addition to Nicholson Parker, other members of Arts for Art's Board of Directors include: Hal Connolly, Patricia Ali, Jo Wood Brown, Whit Dickey, Judy Gage, Patricia Nicholson Parker, William Parker, Todd Nicholson and Patricia Wilkins.

Over the years, the festival has taken place in numerous venues, including the Angel Orensanz Center for the Arts, the St. Nicholas of Myra church basement, the New Age Cabaret (formerly known as the Electric Circus), the Knitting Factory, St. Patrick's youth center, CBGB, Clemente Soto Vélez Cultural Center, the Abrons Arts Center, Roulette Intermedium and Judson Memorial Church.

Music performers
The list of artists who have performed at the Vision Festival is long and varied, including David S. Ware, Cooper-Moore, Sam Rivers, Frank Lowe, Abbey Rader, Daniel Carter, William Parker, Roy Campbell, Jr., Hamid Drake, Nicole Mitchell, Rob Brown, Kidd Jordan, Henry Grimes, Marc Ribot, Chad Taylor, Rashied Ali, Joe McPhee, Jason Kao Hwang, Jayne Cortez, Fred Anderson, Matthew Shipp, Billy Bang, Eddie Gale, Whit Dickey, Amiri Baraka, Roscoe Mitchell, Steve Lacy, DJ Spooky, Yo La Tengo, Peter Kowald, Peter Brötzmann, Cat Power and Louis Moholo, among others.  The festival also often features special "event" performances, such as the 2004 reunion of the Revolutionary Ensemble, who hadn't performed publicly together in almost thirty years.

About Arts for Art, Inc.

Arts for Art mission statement
Arts For Art supports diversity in music, dance, art and ideas that embrace improvisation as a means to transform both artist and audience.

References

External links
 Official Vision Festival website

Experimental music festivals
Festivals in New York City
Music of New York City
 01
Jazz festivals in New York City

Vision Festival


محمد ضيف الله هو دكتور وأستاذ تاريخ في الجامعة التونسية، ولد في 21 أغسطس 1960 بالجرسين بولاية ڨبلي (تونس).

المراحل الدراسية
درس بالمدرسة الابتدائية شارع بورقيبة بقبلي (1967 - 1973)، ثم بالمعهد الثانوي بقبلي، ثم بالمعهد المختلط بقابس (1973 - 1980)، ثم درس في جامعة تونس بكلية الآداب والعلوم الإنسانية بتونس، وتحصل على شهادة الأستاذية في التاريخ في جوان 1985. أحرز على شهادة الكفاءة في البحث في التاريخ المعاصر في 1988 وعلى الدكتورا في التاريخ في 1994 بكلية العلوم الإنسانية والاجتماعية بتونس التابعة لجامعة تونس من جويلية 2006 إلى سبتمبر 2013
أستاذ مساعد للتعليم العالي لمادة التاريخ بالمعهد العالي للتوثيق منوبة.
، منذ سبتمبر 2013 يعمل أستاذ مساعد التاريخ المعاصر بالمعهد العالي لتاريخ تونس المعاصر.

المؤهلات العلمية
 أطروحة دكتوراه موضوعها: الحركة الطالبية التونسية 1927-1939، 434 ص.
 السنة الأولى من شهادة التعمق في البحث: دورة أكتوبر 1989، الرتبة الأولى.
 شهادة الكفاءة في البحث، اختصاص تاريخ، موضوع الرسالة: لجنة صوت الطالب الزيتوني 1950-1956، 175 ص.

الجامعي
عمل أستاذا لمادتي التاريخ والجغرافيا في التعليم الثانوي، ثم التحق بمؤسسة التميمي للبحث العلمي والمعلومات، حيث تولى كتابتها العامة في الفترة (1994 -2003). انتدب في 2003 للتدريس بالتعليم العالي ويعمل أستاذا مساعدا لمادة التاريخ بالمعهد العالي للتوثيق بتونس التابع لجامعة منوبة. التحق في سبتمبر 2013 بالمعهد العالي لتاريخ تونس المعاصر.

في السينما والإعلام
 شارك في عدد من الأشرطة الوثائقية، ومن أهمها شريط «اغتيال فرحات حشاد» وهو المستشار التاريخي في كل من الشريطين الوثائقيين «المنصف باي: نهاية عرش» (2011) و«صالح بن يوسف، جريمة دولة؟» (2012).
 له ركن قار في جريدة الحصاد الأسبوعي التونسية (2012-2013) ثم جريدة الضمير التونسية (2013)، كما أنه منتج لبرنامج أسبوعي بإذاعة تونس الثقافية عنوانه «مجلس حول المجلس» /البعد التاريخي، وقد استمر بين فيفري 2012 وجويلية 2013 ثم برنامج ثقافي تاريخي بنفس الإذاعة عنوانه «شعوب وحضارات»، ثم برنامج يهتم بالتاريخ المعاصر تحت عنوان «الراية» منذ أكتوبر 2013.

الإنتاج العلمي
بالإضافة إلى عشرات البحوث العلمية المنشورة في مجلات متخصصة وفي كتب جماعية صادرة بتونس والمغرب وفرنسا وتركيا والأردن والإمارات العربية المتحدة، نشرت له الكتب التالية:
 صالح بن يوسف، خطب ووثائق أخرى 1955-1956
 الحركة الطالبية التونسية 1927-1939، منشورات مؤسسة التميمي للبحث العلمي والمعلومات بزغوان 1999، 368 ص.
 نوافذ على تاريخ نفزاوة، مطبعة بابيريس نابل-تونس، جوان 2000، 207 ص. ط 2، المغاربية للطباعة وإشهار الكتاب، 2008، 232 ص.
 المدرج والكرسي: بحوث حول الطلبة التونسيين بين الخمسينات والسبعينات، مكتبة علاء الدين صفاقس 2003، 200 ص.
 المجتمعات المائية بتونس: قبلي وزغوان في القرن التاسع عشر، المغاربية للطباعة وإشهار الكتاب تونس 2005، 200 ص.
 الزنابق الحمراء، الحركة الكشفية التونسية (1916-1965)، منشورات المعهد العالي لتاريخ الحركة الوطنية والمعهد العالي للتوثيق بتونس، 2009، 328 ص.
 مسيرة الاتحاد العام لطلبة تونس: شهادات بعض المؤسسين والقياديين، تنسيق وتقديم د. محمد ضيف الله، منشورات مؤسسة التميمي للبحث العلمي والمعلومات، سبتمبر 2010.
 مذكرات الشيخ حسن العيادي، من المقاومة المسلحة إلى صباط الظلام، تحقيق وتقديم د. محمد ضيف الله، منشورات مؤسسة التميمي للبحث العلمي والمعلومات، 2011، 187 ص.
 بين الصهوة والركاب: مسارات بعض القياد في العهد الاستعماري، تونس: المغاربية للطباعة وإشهار الكتاب، 2013، 146 ص.
 تراجم الناشطين في الحركة الطلابية التونسية (1910-1991)، المنشورات الجامعية بمنوبة-تونس، 2014، 331 ص.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أكاديميون تونسيون
مواليد 1380 هـ
مواليد 1960
مواليد في تونس
مؤرخون تونسيون

محمد ضيف الله


Dursun Özden (d. 21 Ekim 1950, Bayağıl, Ulukışla, Niğde) Türk gazeteci, şair, araştırmacı ve gezi yazarı belgeselci.

Yaşamı
21 Ekim 1950'de Niğde'nin Ulukışla ilçesine bağlı olan Bayağıl köyünde doğdu. İlkokulu köyünde, ortaokulu Ulukışla'da okudu. 1970'te Niğde Lisesini bitirdi. İşletme ve jeodezi (haritacılık) eğitimi aldı. Anadolu Üniversitesi Basın ve Halkla İlişkileri bitirdi. Bulgaristan İlimler Akademisi Kırcaali Balkan Folklor Enstitüsü, Bükreş Üniversitesi Grigore Kiazim Popülar Muzik Araştırma Enstitüsünden diploma aldı. Çeşitli reklam ajansları, gazete ve dergilerde gezi ve köşe yazarlığı, editörlük ve genel yayın yönetmenliği yaptı. Belgesel film danışmanlığı, metin yazarlığı, senaristlik, yönetmenlik ve yapımcılık yaptı. İlk şiiri 1970'te Kurtuluş Dergisi'nde yayınlandı. 1972'de İstanbul Sinematek Derneğinde Onat Kutlar'ın asistanlığını yaptı. 1974'te İSTA Haber Ajansı Kocaeli muhabirİ olarak gazeteciliğe başladı. Evli ve iki çocuk babası olan, sevgisini sebil eyleyen ve dünyanın 99 haline tanıklık eden Özden, gittiği onlarca ülkede kaybolan etnik kültürleri, dünyada Atatürk izlerini, Karız Su Kanalları Sistemi, Anadolu Su Medeniyetlerini ve alternatif kültür turizm potansiyelini araştırıyor.

Çalışmaları
"Kar ile Kor / Hasan Dağı", "Han Duvarları", "Niğde Güzellemesi", "Maçka'dan Maçin'e", "Sıkıntılı Seneler (1935-1945)", "6 Mayıs, 15'liler", "Kutsal Emanetler", "Mübadele Acısı", "Uygur Karız Cenneti", "Anadolu Karızları", "Anadolu Su Medeniyeti", "Uygarlık Burcu Bergama", "Kutsal Su Zemzem" ve "Mekke Su Yolları" adlı belgesel çalışmaları ile dikkat çeken Özden, mübadele üzerine yaptığı çalışmaları ve Küba'nın efsanevi lideri Fidel Castro ile Atatürk hakkında yaptığı özel röportajla ses getirdi. Diğer taraftan Sibirya müslümanları, Galina'nın Nazım'ı, Tuva şamanları, kutuplarda dans, Pasifik Adalarında ve Afrika'da kadın eti yiyen ve sünnet olan kızları araştıran Dursun Özden, Dünya Doğal Hayatı Koruma Vakfı (WWF) üyesi ve Anadolu Su Medeniyetleri Araştırma Enstitüsü (ANASU) kurucusu olarak çalışmalarını sürdürüyor. 1996 yılında Fidel Castro'nun elinden ödül alan ve Castro'nun konuğu olan Özden, 4 Aralık 2016'da Santiago de Cuba'da Fidel Castro'nun cenaze törenine katılan tek Türk olması ile dünya basınında ilgi odağı oldu.

Ayrıca CNR Tv, TRT Belgesel, CNN Türk, TRT Arapça, TRT Türk, Cine 5, El Cezire, TRT Okul ve ATV'de özgün yorumları ile dikkat çekti. Touristica, Travel, Daily News Trevel, Al Watan, Yol Boyunca, Gezi, Kıyı, Berfin Bahar, Kar, Aykırı Sanat, Çalı, Türk Dili Dergisi, Turizmin Sesi, Son Medya, Ekonomi Dünya, Azernews ve Bizim Gazete'de makale, deneme, kitap tanıtımı, şiir, eleştiri, gezi ve köşe yazısı yazdı. Dünyanın 99 haline tanıklık eden ve onlarca ülkeyi gezen, Türk kültürü, kaybolan etnik kültürler, su medeniyeti, inançlar ve folklor araştırması yapan Özden; Sinematek Derneği, Karayolları, IGL-STFA, Tekfen, İstanbul Haber Ajansı, Politika, Cumhuriyet, Milliyet, İSTA, MilHa, Anadolu Ajansı ve Doğan Haber Ajansı'nda çalıştı. Dünya Ünlüler Biyografisi ve Yazarlar Antolojisi, Türk Edebiyatında Şairler ve Yazarlar Sözlüğü, Edebiyatçılar Antolojisi, Çağdaş Türk Şairleri Antolojisi, Ret Şiirleri Antolojisi, İstanbul Şiirleri Seçkileri, Barış ve Emek Şiirleri Antolojisi ve Kim Kimdir gibi kaynaklarda yer alan Özden, Jose Marti Küba Dostluk Derneği, Bilim ve Edebiyat Eseri Sahipleri Meslek Birliği (BESAM) kurucu üyesi ve denetçiliği yaptı. Uluslararası Turizm Yazarları ve Gazetecileri Federasyonu (FIJET), Uluslararası PEN Yazarlar Merkezi üyesi, Uluslararası Aktivist Sanatçılar Birliği, Türk-Arap Bilim, Kültür ve Sanat Derneği (TASCA) kurucu üyesi ve yöneticiliği, Belgesel Sinemacılar Meslek Birliği Denetim Kurulu başkanlığı yaptı. Basın Konseyi, Türkiye Gazeteciler Cemiyeti, Gezi Yazarları Cemiyeti, İçel Sanat Kulübü, İLESAM ve Türkiye Yazarlar Sendikası üyesi olan Özden, "Yoleri Yapım Prodüksiyon" şirketi adına dış yapımcı ve yönetmen olarak su temalı araştırmalarını ve belgesel çekimlerini sürdürüyor. Halen, Anadolu Halk Kültürü Araştırma Akademisi/Özgür Film Yarışması seçici kurul üyesi, Assa-Irada Uluslararası Haber Ajansı, AZER NEWS (İngilizce gazete), Daily News Travel Türkiye temsilciliği yaptı. Sarı Basın Kartı sahibi olan Özden, İstanbul Gazetesi Turizm Yazarı olarak çalışıyor.
Dursun Özden; İslam İşbirliği Teşkilatı Gazeteciler Birliği, "www.dursunozden.com.tr", "www.milliyetblog.com", "www.lavaraci.com", "www.ekonomidunya.com", "www.sonmedya.com.tr", "www.turizminsesi.com" köşe yazarıdır.
Yazışma adresi: "P.O.Box: 10 (34431), Beyoğlu-İSTANBUL / TURKEY"

Yayınlanmış eserleri

 Gökkuşağı Tarlası (Şiir)
 Endüstriyel Demokrasi (Araştırma)
 Yeni Zamanlar Dervişi-Onat Kutlar (Şiir)
 Sevginin Uçları (Şiir)
 Okudukça (Köşe yazıları)
 Kanayan Türkü (Şiir, derleme)
 Türküler Kanamasın (Makedonca 3 kitap)(Şiir)
 Küba Uzak Değil (Anı, gezi)
 Dudak İzi (Şiir)
 Çağdaş Öykü Seçkileri (Antoloji)
 Yitik Zaman Işığı (Şiir)
 Yüreğimin Açkısı (Deneme)
 Yalansız Cennet Küba (Gezi rehberi)
 Uygur Karızlarına Yolculuk (Gezi, inceleme)
 Galina'nın Nazım'ı (Gezi, Söyleşi, araştırma)
 Ateşli Al Atlar (Şiir)
 Kuşatılmış Yazılar (Deneme, inceleme, eleştiri)
 Uygur Karızları (Belgesel film)
 Turfan Karız Cenneti (Belgesel araştırma, röportaj)
 Uygarlık Köprüsü-Anadolu Karızları (Belgesel film)
 Anadolu Su Medeniyeti (13 bölüm), (Belgesel film)
 Kutsal Su Zemzem (7 bölüm), (Belgesel film)
 Mekke Su Yolları (Belgesel film)
 Tuva Şamanları (Belgesel film - Araştırma)
 6 Mayıs (Araştırma kitabı, Belgesel Film)
 Kar & Kor  (Araştırma kitabı, Hasan Dağı Belgeseli)
 Han Duvarları (Kitap, Belgesel film)
 Kutuplarda Dans (Belgesel film)
 Karanlığa Karşı Yürüyen Adam Nazım Hikmet (Kitap, Belgesel Film- Araştırma)
 Lilith Tabletleri (Şiir kitabı)
 Yol Geçen Hanı / Han Duvarları (Araştırma kitabı)
 Kam Kültürü / Şamanizm (Araştırma kitabı)
 Uygarlık Harikası Karızlar (Araştırma kitabı)
 Özgürlüğün adı Küba / Fidel'in Öyküsü (Araştırma kitabı, belgesel film)
 Uygarlık Burcu Bergama (Belgesel film)
 Bergama Güzellemesi (Araştırma, röportaj)
 Bolkar Çığlığı (Yakınçağ Tarihi, Araştırma)
 Yörük Hatca, Kuvayı Milliye Batı Kilikya Cephesinde Yörük Müfrezeler (Araştırma)
 Taksim Anıtı-İstanbul'un Sırdaş Kimliği/Milli Mücadelede Sovyetler Birliği Yardımları (Araştırma)
 Şiir Atlı Süvari (Şiir)
 Kanayan Çığlık (Şiir)
 İstiklalsiz Din Olmaz - Kuvayi Milliye Müfrezeleri (Tarihi araştırma, inceleme)

Aldığı Ödüller

 Kurtuluş Dergisi, Dünya Barış Günü Şiir Ödülü (1970)
 Sofya Radyosu, Dimitry Blaguev Öykü Ödülü (1977)
 STFA, Kalifiye Teknik Eleman Başarı Ödülü (1989)
 Küba Guayasamin Vakfı, Latin Amerika Edebiyat Ödülü (1996)
 Ortadoğu Yazarlar Birliği, El Cahez Şiir Ödülü (1999)
 Aykırı Sanat Dergisi, 8. Ulusal Şiir Ödülü (2000)
 A. Biographical Institüte (ABI), Kültürel Araştırma Ödülü (2000)
 Türkiye Gazeteciler Cemiyeti (TGC), Yerel Basın Ödülü (2001)
 Arap Haber Ajansları Birliği, Red Şiirleri Ödülü (2002)
 Tunus Turizm Bakanlığı, Altın Palmiye Ödülü (2003)
 Azerbaycan Yazıcılar Birliği, Kılınç & Kalem Ödülü (2004)
 Suriye Turizm Bakanlığı, İpek Yolu Ödülü (2005)
 Çin-Uygur Sinciang Özerk Cumhuriyeti, Karız Enstitüsü Ödülü (2005)
 Mersin/Yenice Belediyesi, 1 Eylül Barış Şiirleri Ödülü (2006)
 Rusya-Votkinsky Belediyesi, Çaykovisky Hemşehrilik Ödülü (2006)
 Azerbaycan Yüksek İlimler Akademisi, Türk Dünyası Araştırma Ödülü (2006)
 Malezya Turizm Bakanlığı, Pasifik Renkleri Ödülü (2007)
 Sudan-Uluslararası Afrika Kültür ve Araştırma Merkezi(ICAS), Kardeşlik Ödülü(2009)
 Çin Halk Cumhuriyeti, Yazarlar Birliği Ödülü (2009)
 İran, UNESCO / IHP, Qanat-Karız Araştırma Ödülü, (2012)
 Kar Dergisi, Gezi Edebiyatı Ödülü (2013)
 Rusya - Tuva, Dokuz Gök Şamanlar Birliği Ödülü, (2013)
 Osmaniye, Anadolu Halk Bilimleri Enstitüsü, Araştırma Ödülü, (2015)
 Marmaris Kalımerhaba Kültür Merkezi, 1 Eylül Dünya Barış Günü Ödülü, (2015)
 Konya Aydınlar Ocağı, Seyyah-ı Şaman Ödülü, (2016)
 Ünye Belediyesi, Yunus Emre ödülü, (2017)
 Ankara Üniversitesi-DTCF, Türk Lehçeleri Araştırma Ödülü, (2018)
 Bergama Belediyesi, Pergamon Belgesel Ödülü, (2018)
 İzmit Belediyesi, Atatürk Araştırma Ödülü, (2019)

Dış bağlantılar
 English Dursun Ozden Dursun Özden'in İngilizce/Türkçe Biyografisi
 Dursun Özden'in Kimi Yazıları (antoloji.com)
 Dursun Özden Web Sitesi

1950 doğumlular
Resim aranan yazarlar
Türk belgeselciler
Türk araştırmacılar
Türk gezi yazarları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Yaşayan insanlar
Ulukışla doğumlular
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri

Dursun Özden


Elton Carlos Welter (Toledo, 23 de novembro de 1968), é um agrilcultor familiar, filósofo e político brasileiro, está filiado ao Partido dos Trabalhadores (PT). Foi vereador da cidade de Toledo e deputado estadual.

Biografia
Filhos de pequenos agricultores, concomitante ao trabalho na lavoura, Welter formou-se Técnico em Agropecuária pelo Colégio Estadual Presidente Castello Branco e depois em Filosofia pela Universidade Estadual do Oeste do Paraná (UNIOESTE). É especialista em Desenvolvimento Regional pela mesma instituição. Foi na universidade que conheceu o Partido dos Trabalhadores e iniciou sua trajetória de ativismo.

Trajetória Eleitoral
Foi eleito vereador de Toledo nas eleições de 1996 e reeleito em 2000. Em 2002, foi eleito à Assembleia Legislativa do Paraná (ALEPR). Foi reeleito em 2006 e ficou como suplente nas eleições de 2010. Contudo, com a eleição do deputado Augustinho Zucchi (PDT) para a prefeitura de Pato Branco, Elton retornou a ALEPR, assumindo a titularidade do mandato em 2013. Na Assembleia, foi líder da bancada do PT, presidente do Bloco Agropecuário e integrante da Mesa Diretora da Casa. Foi candidato a vereador nas eleições de 2020, sendo eleito retornou à Câmara Municipal de Toledo.

Nas eleições de 2022, foi candidato a deputado federal. Recebeu 21.118 votos, conquistando a primeira suplência da Federação Brasil da Esperança. Em janeiro de 2023, o deputado Enio Verri (PT) renunciou o mandato para assumir o comando da Itaipu Binacional, consequentemente Welter assumiu como deputado federal como titular.

Mandato

Apoio à projeto de oposição ao STF
No início de Outubro, foi colocado em discussão uma PEC que permite ao congresso anular as decisões do STF. Elton se juntou às lideranças da oposição para apoiar o projeto contrário ao Supremo.

Elton foi o único deputado da Esquerda, entre 175 que assinaram a PEC.

Naturais de Toledo (Paraná)
Filósofos do Paraná
Vereadores do Paraná
Deputados estaduais do Paraná
Deputados federais do Brasil pelo Paraná
Membros do Partido dos Trabalhadores
Alunos da Universidade Estadual do Oeste do Paraná
Brasileiros de ascendência alemã

Elton Welter


A Marinha dos Estados Unidos teve cinco navios chamados USS Mississippi:

 : uma fragata que serviu de 1841 a 1863.
 USS Mississippi (BB-23): um couraçado pré-dreadnought da Classe Mississippi que serviu de 1908 a 1914; vendido para a Grécia e renomeado .
 : um couraçado da Classe New Mexico que serviu de 1917 a 1956.
 : um cruzador de mísseis guiados da Classe Virginia que serviu de 1978 a 1997.
 : um submarino de ataque da Classe Virginia em serviço desde 2012.

USS Mississippi


Scott Ronald Dixon (Queensland, Australija, 22. srpnja 1980.) je novozelandski vozač automobilističkih utrka.

Trenutno se natječe u IndyCar prvenstvu za momčad Chip Ganassi. Naslove u toj kategoriji osvajao je 2003., 2008., 2013. i 2015., a na utrci 500 milja Indianapolisa pobijedio je 2008.

Karijera

Naslovi
 New Zealand Formula Vee Class II 1994.
 New Zealand Formula Ford Class II 1995.
 New Zealand Formula Ford Class I 1996.
 Australian Drivers' Champ 1998.
 Indy Lights 2000.
 IndyCar Series 2003., 2008., 2013., 2015.,

Rezultati u IndyCar-u

Indianapolis 500

Izvori

Vanjske poveznice
 Scott Dixon na racing-reference.info

Vozači IndyCar serije
Novozelandski automobilisti

Scott Dixon


1862 වසර (MDCCXVI) යනු, ග්‍රෙගෝරියානු දින දසුන ප්‍රකාර බදාදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්ද (බැඳිය විසින් මුළු දින දසුන දක්වනු ඇත) වන අතර,  දින-12ක් මන්දගාමී ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර   සඳුදා දිනයකින් ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අවුරුද්දක් වෙයි.

1862


Apatesieae, tribus biljaka iz porodice čupavica (Aizoaceae), dio potporodice Ruschioideae. U tribus je uključeno šest ili sedam rodova, s najmanje 11 vrsta.

Rodovi
 Apatesia N.E.Br. 3 vrste; Kapske provincije
 Carpanthea N.E.Br. 2 vrste; Kapske provincije
 Conicosia N.E.Br. 2 vrste; Kapske provincije
 Hymenogyne Haw. 2 vrste; Kapske provincije
 Saphesia N.E.Br. 1 vrsta; Kapske provincije
 Skiatophytum L.Bolus 3 vrste; Kapske provincije

Izvori

Ruschioideae

Apatesieae


Die Sinfonie Nr. 5 F-Dur op. 76 ist eine Sinfonie von Antonín Dvořák. Sie wurde zu Lebzeiten des Komponisten als dessen 3. Sinfonie veröffentlicht. Trotz ihrer höheren Opuszahl entstand sie vor der 6. Sinfonie (op. 60) und der 7. Sinfonie (op. 70). Das Werk ist dem Dirigenten Hans von Bülow gewidmet.

Entstehung

Die 5. Sinfonie entstand in den Sommermonaten des Jahres 1875. Zwischen der Vollendung seiner 4. Sinfonie und der neuen Sinfonie lag etwa ein Jahr, in welchem Dvořák zu einem noch persönlicheren und ausgefeilteren Kompositionsstil fand. So ist die 5. Sinfonie ihren Vorgängerinnen an Reife und Vollendung der musikalischen Form überlegen.
Wie die nachfolgende 6. Sinfonie hat auch diese Sinfonie einen starken pastoralen und typisch böhmischen Charakter, weshalb in Zusammenhang mit der 5. Sinfonie manchmal von Dvořáks Pastorale gesprochen wird. Dies kann damit in Verbindung stehen, dass der Komponist sich im Sommer meist auf einen Landsitz in Vysoká u Příbramě zurückzog, um ungestört komponieren zu können. Auch die 5. Sinfonie entstand im Sommer 1875 in ländlich-ruhiger Umgebung.

Zwischen Vollendung und Uraufführung lag ein ungewöhnlich langer Zeitraum von etwa vier Jahren. In der Zwischenzeit hatte u. a. Johannes Brahms dem aufstrebenden jungen Komponisten zum internationalen Durchbruch verholfen. Am 25. März 1879 kam es in Prag zur Uraufführung unter Leitung von Adolf Čech.

Zur Musik

Besetzung
2 Flöten, 2 Oboen, 2 Klarinetten (2. auch Bassklarinette), 2 Fagotte, 4 Hörner, 2 Trompeten, 3 Posaunen, Pauke, Triangel und Streicher.

1. Satz: Allegro ma non troppo

Der Hauptsatz beginnt mit einem pastoralen Thema in den Holzbläsern, welches schnell vom ganzen Orchester aufgenommen und gesteigert wird. Ein zweiter, beschleunigender Gedanke des Orchesters wird anschließend vorgestellt und gleich verarbeitet. Dieses zweite Thema behält auch in der Durchführung die Oberhand. Der pastorale Klang wird im ganzen Satz stets beibehalten. Der erste Satz verklingt schließlich auch im piano mit der letzten Rezitation des Hauptthemas in den Hörnern.

2. Satz: Andante con moto

Das Andante beginnt mit einem traurig-lyrischen Thema, welches vom Violoncello vorgetragen wird. Es ist ein typischer Wesenszug in Dvořáks Kompositionsstil, dem Cello wichtige und tragende Passagen, beispielsweise die Vorstellung von Hauptthemen, zu übertragen.
Das Thema wird ausgiebig vorgestellt und eingeführt, bevor ein deutlich abgetrennter zweiter, lichterer Teil in den Holzbläsern beginnt. Die Streicher nehmen hierbei begleitende Rolle im Pizzicatostil ein. Ein plötzliches Orchestertutti führt anschließend zu einem retardierenden Moment, bevor sich das lyrische erste Thema, nun in den Flöten und von den Streichern mit Figurenwerk umspielt, zurückmeldet. Es führt zu einem dramatischen und pochenden Höhepunkt, der an den Beginn der 1. Sinfonie von Johannes Brahms erinnert. Anschließend klingt das Andante leise mit dem ersten Thema aus.

3. Satz: Allegro scherzando

Das folgende Allegro scherzando passt nahtlos in die Reihe Dvořákscher Scherzi aus seinen anderen Sinfonien hinein. Ein heiterer und besonders böhmisch-national geprägter Stil sind hierfür charakteristisch.
Der Satz beginnt mit einem Andante con moto, quasi l'istesso tempo, einer fragenden und zaghaften Geste der Holzbläser, welche die Celli mit dem Zitat des lyrischen und prägenden Themas des zweiten Satzes beantworten. Erst jetzt kann sich das heitere und gesangliche Scherzo-Thema durchsetzen. Die Triangel begleitet es in einigen Momenten. Das Thema durchläuft nahezu alle Teile des Orchesters, bevor ein tänzerisches aber zurückhaltendes Trio beginnt. Mit der Wiederholung des ersten Teils klingt der Satz heiter aus.

4. Satz: Finale, Allegro molto

Das Finale ist seiner Form nach nicht eindeutig zu definieren und changiert zwischen Sonatensatzform und Rondo.
Der Satz beginnt unvermittelt mit dem bewegten Hauptthema, welches zunächst in den tiefen Streichern vorgestellt wird. Die Wiederholung im ganzen Orchester deutet einige kontrapunktische Verschiebungen an. Nach einem kurzen Ruhepunkt kehrt das Thema hektisch von den Streichern vorgetragen zurück. Erst jetzt kann sich ein zaghaftes zweites Thema vorstellen, welches eher einer "endlosen Melodie" in Wagners Stil gleicht. Auch dieses Thema kommt wieder zum Stillstand, bevor gedämpfte Hornrufe einen seltsam in sich verschlungenen Wandel der Lautstärke und Geschwindigkeit bewirken und zum ersten Thema zurückführen.
Ein drittes Thema, welches beruhigenden Charakter hat, erscheint und wird wiederholt. Wieder führt der Hornruf zu einem Höhepunkt und der Wiederkehr des Hauptthemas. Ein letzter Ruhepunkt führt zur Coda, in der auch noch einmal der Beginn des Hauptthemas des ersten Satzes anklingt, welche den Satz zu einem jubelnden Ende führt.

Wirkung

Die 5. Sinfonie wurde bei ihrer Uraufführung am 25. März 1879 vom Prager Publikum wohlwollend angenommen, jedoch nicht so frenetisch gefeiert wie andere Sinfonien Dvořáks. Heute gehört sie ebenfalls nicht zu den am häufigsten aufgeführten Sinfonien des Meisters, erklingt aber dennoch regelmäßig in den Konzertsälen.

Die vergleichsweise hohe Opuszahl 76 verdankt das Werk Dvořáks Verleger Fritz Simrock. Aus verkaufstechnischen Erwägungen beschloss dieser, die Sinfonie als Dvořáks dritte und mit einer höheren Opuszahl versehen herauszugeben. Der Komponist hatte ursprünglich die Opuszahl 24 für das Werk vorgesehen, was chronologisch passender gewesen wäre. Simrock setzte sich allerdings gegen den Willen Dvořáks durch. Somit tragen die beiden nachfolgenden, späteren Sinfonien niedrigere Opuszahlen.

Literatur
 Hansjürgen Schaefer: Konzertbuch Orchestermusik A–F. VEB Deutscher Verlag für Musik, Leipzig 1958.
 Alfred Beaujean in: Lexikon Orchestermusik Romantik, hg. von Wulf Konold, München: Piper 1989, Bd. 1, S. 195–198
 Harenberg Konzertführer. Harenberg Kommunikation, Dortmund 1998, ISBN 3-611-00535-5.

Weblinks

05.
Musik 1875

5. Sinfonie (Dvořák)


Čin, dio kazališne predstave, opere, glazbenog komada i sl. Koristi se i riječ akt. Primjer: komedija u tri čina. Čin može biti određen elementima kao što su zaplet, vrhunac i rasplet. Scena je dio čina definiran promjenom likova.

Čin je dio kazališnog djela, filma, opere i komada u glazbenom kazalištu. Riječ se također može koristiti za glavne dijelove medijskih formi, poput emisija, televizijskih programa, te kod izvedbi u glazbenim dvoranama i kabareima. Pojam se može odnositi na podjelu unutar djela dramatičara (obično se sastoji od više scena) ili se odnosi na dio analize za podjelu dramskog djela u nizove.

U kazalištu se tijekom izvedbe predstave između činova može napraviti pauza, za vrijeme koje gledatelji mogu i izaći iz gledališta. Ako predstava to zahtijeva, kazališni djelatnici će tijekom pauze iza spuštenog zastora promijeniti izgled scene.

Izvori

Kazalište

Čin (kazalište)


"The Enemy" is the seventh episode of the third season of the syndicated American science fiction television series Star Trek: The Next Generation, the 55th episode overall, first broadcast on November 6, 1989.

Set in the 24th century, the series follows the adventures of the Starfleet crew of the Federation starship Enterprise-D.  In this episode, Lt. Cdr. Geordi La Forge (LeVar Burton) is trapped on an inhospitable planet hazardous to human life with a Romulan. The two adversaries must work together if they wish to survive. Aboard the Enterprise, Lt. Worf (Michael Dorn) is faced with a conflict between his duty as a Starfleet officer and his Klingon prejudice against Romulans, and Captain Picard (Patrick Stewart) must contend with a Romulan warbird intent on recovering their own personnel.

Plot
The Enterprise responds to a Romulan distress signal coming from Galorndon Core, a planet near the Neutral Zone with severe radiologic storms that interfere with transporters and communications. Riker, Worf, and La Forge transport down through a window in the storms and discover wreckage of a Romulan craft on the hostile planet's surface. Worf finds a Romulan survivor near death and subdues him.  While Riker and Worf take the Romulan back to the beacon for transport back to the ship, La Forge ends up falling into a hidden hole. Riker and Worf try to find him, but are forced to leave before the transport window in the storms closes.  By the time Geordi has climbed out, it is impossible to communicate with the Enterprise.

Aboard the ship, Dr. Crusher tends to the Romulan, finds that he is also suffering severe neurological damage due to the planet's storms, and that she needs to locate a matching donor of a rare variety of ribosomes to keep him alive. When Captain Picard asks for suggestions on how to locate Geordi, Wesley Crusher offers the idea of launching a probe onto the planet's surface that would send a neutrino signal that could be detected by La Forge's VISOR, lead him to the probe, and allow him to use it to signal he is all right and able to return to the ship during the next storm window. As they launch and monitor the probe, the Enterprise detects a communication from Romulan Commander Tomalak.  When they hail him to inform him that the Romulans violated the treaty by entering Federation space, he brushes it off as a misunderstanding and explains that the craft went off course due to a malfunction. Picard informs him that they found a survivor, and after getting assurances that the crashed craft only had the one occupant, agrees to meet Tomalak at the Neutral Zone to deliver the survivor.  Several crew members suggested a more aggressive response, but Picard warns his crew that they must handle the situation delicately to avoid setting off another war between the Federation and Romulan Empire.

On the surface, La Forge discovers the probe's signal, but while following its guidance, is captured by Bochra, another Romulan survivor of the crash. Though Bochra holds La Forge hostage, he reveals that he is losing feeling in his legs from the crash, while Geordi notes he is starting to have problems seeing through his VISOR, leading him to conclude that the storms are causing neurological damage, upping the ante that they must get off the planet to survive. La Forge manages to convince him to take his chances with the Federation, but as they head out to the probe, Geordi succumbs to the neurological damage and is unable to see through his VISOR. Bochra suggests connecting the VISOR to the tri-corder using the combined technology to be able to direct them to the probe, and the two work together to overcome their physical disabilities to make it there.

On the ship, Worf is found as the only suitable donor for the dying Romulan, but he refuses due to his grudge with the Romulan race for killing his parents. Picard urges Worf to put his duty to Starfleet over his honor as a Klingon, but it is all for naught when the Romulan, refusing treatment, succumbs to his wounds and dies. Tomalak, irate that the Enterprise wasn't at the designated waiting point at the agreed upon time, violates the treaty and appears in front of the Enterprise at the planet.  Picard is forced to report that the Romulan crewman died, which infuriates Tomalak and he prepares his weapons to fire at the Enterprise. As the Enterprise raises its shields, they discover La Forge has reached the probe with another lifeform. Picard warns Tomalak they are lowering their shields to beam up the survivors directly to the bridge. When they arrive, Bochra reports to Tomalak that La Forge had helped save his life. Tomalak accepts this and stands down his weapons. Bochra cautiously thanks La Forge for his help and is returned to the Romulans, and the Enterprise escorts Tomalak's ship back to the Neutral Zone without further incident.

Releases
On April 23, 1995, "The Price" and "The Enemy" were released on LaserDisc in the United States.

This was released in Japan on LaserDisc on July 5, 1996, in the half season set Log. 5: Third Season Part.1 by CIC Video. This included episodes up to  "A Matter of Perspective" on 12-inch double sided optical discs. The video was in NTSC format with both English and Japanese audio tracks.

The episode was released with Star Trek: The Next Generation season three DVD box set, released in the United States on July 2, 2002. This had 26 episodes of Season 3 on seven discs, with a Dolby Digital 5.1 audio track. It was released in high-definition Blu-ray in the United States on April 30, 2013.

Reception
This episode was noted as one of the top episodes about tolerance, in this case highlighting the tensions between the Romulans and the Federation.

In 2019, Screen Rant ranked a character introduced in this episode, Bochra, as the 6th most important Romulan of the Star Trek Franchise.

In 2020, SyFy recommended watching "The Enemy" as background on Romulan aliens for Star Trek: Picard.

See also

Enemy Mine (film) (1985 film directed by Wolfgang Petersen, also featuring a stranded alien and human)
Hell in the Pacific (1968 film featuring Toshiro Mifune and Lee Marvin as World War II combatants stranded together on a Pacific island)

References

 Star Trek The Next Generation DVD set, volume 3, disc 2, selection 3

External links

 "The Enemy" rewatch by Keith R.A. DeCandido
 "The Enemy" rewatch by Zack Handlen of The A.V. Club

Star Trek: The Next Generation (season 3) episodes
1989 American television episodes

The Enemy (Star Trek: The Next Generation)


La statue (título original en francés; en español, La estatua) es una ópera en tres actos y cinco escenas con música de Ernest Reyer y libreto en francés de Michel Carré y Jules Barbier, basado en cuentos de Las mil y una noches y La statue merveilleuse, una obra de carnaval (pièce foraine) de Alain-René Lesage y Jacques-Philippe d'Orneval. Se estrenó en el Théâtre Lyrique el 11 de abril de 1861. y tuvo mucho éxito (Jules Massenet, que en aquella época participó en esa representación, tocando el timbal en la orquesta, lo describió como "una soberbia partitura y un tremendo éxito".

Personajes

Reproducción y grabación de sonido
Hasta hace poco tiempo no hay grabaciones conocidas completos de La estatua existido desde ópera no se llevó a cabo ya sea en el escenario o en concierto por el pasado de más de 100 años. Ahora, sin embargo, esa brecha se llenó parcialmente con sustituciones decentes: Grabación Internet gratuito de acceso disponible (arreglo para piano sexteto), disponible en y grabación comercial (con "VST" en nueva orquestación realizada por Voytek Gagalka) en Amazon.com..Extraits choisis de cet enregistrement est disponible à YouTube.

Notas y referencias

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de Ernest Reyer
Óperas de 1861
Óperas en francés
Óperas estrenadas en París
Adaptaciones de Las mil y una noches

La statue


Henri Félix Emmanuel Philippoteaux (3 de abril de 1815, Paris - 8 de novembro de 1884, Paris) foi um artista e ilustrador francês, conhecido principalmente como pintor de batalha.

Vida e obra
Ele nasceu em Paris, França, estudou arte no estúdio de Léon Cogniet, e expôs pela primeira vez seu trabalho no Salão de Paris de 1833.

Uma de suas obras mais conhecidas foi uma representação do Cerco de Paris durante a Guerra Franco-Prussiana, pintada na forma de um ciclorama, um tipo de grande pintura panorâmica no interior de uma plataforma cilíndrica projetada para fornecer a um espectador posicionado no meio do cilindro uma visão de 360° da pintura. Os espectadores cercados pela imagem panorâmica devem se sentir como se estivessem no meio de um evento histórico ou lugar famoso.

Philippoteaux também produziu um grande número de obras narrando a ascensão e sucessos de Napoleão Bonaparte, incluindo um retrato de Napoleão em seu uniforme regimental e um grupo de pinturas de vitórias francesas nas guerras napoleônicas. Philippoteaux foi premiado com a Légion d'honneur em 1846.

O filho de Philippoteaux, Paul Philippoteaux, também era um artista; ambos eram famosos por sua produção de cicloramas. Pai e filho colaboraram em The Defense of the Fort d'Issy em 1871. Eles também colaboraram em um ciclorama da Batalha de Gettysburg que se tornou uma obra célebre nos Estados Unidos:"Um ciclorama, no entanto, interrompeu a queda na popularidade e quase sozinho reviveu o interesse do público no meio por mais uma década... esta criação singular foi inicialmente pintada em 1882-83 por Henry F. Philippoteaux e Paul Philippoteaux, um pai e filho de artistas franceses... em um ano, meio milhão de pessoas estavam diante dele."Pai e filho melhoraram o efeito artístico de sua pintura cilíndrica adicionando uma terceira dimensão, incluindo elementos de diorama colocados na frente da pintura e incorporando seções de paredes e objetos do campo de batalha que se misturavam às partes pintadas da apresentação.

Ele morreu em 1884 e seu obituário no New York Times apareceu em 10 de novembro de 1884.

Lista parcial de obras

 Les Gentilshommes du Duc d'Orléans
 O Iceberg, Episódio das Guerras da América (1833)
 O Retiro de Moscou (1835)
 A captura de Ypres (1837)
 Morte de Turenne
 O cerco de Antuérpia em 1792
 Coronel Pe. Ponsonby resgatado no campo de batalha de Waterloo, por um oficial francês
 Eles estão em nossa casa (1880)
 A pervinca
 O engano
 A Lâmina de Grama
 O Retorno da Dram-shop (1853)
 A Batalha do Raab
 A Passagem do Tagliamento
 O cerco de Antuérpia em 1832

Referências

Links externos

 Gallery of Philippoteaux works at New York Public Library (em inglês)
 Philippoteaux's The Siege of Paris cyclorama (em inglês)
 Panorama of the Defence of Paris, 1875 trabalho no google books (em inglês)
 Lista parcial de suas pinturas a óleo (em inglês)

Pintores da França

Henri Félix Emmanuel Philippoteaux


Hristo Dimitrov Burmov (Gabrovo, 23. rujna 1869. – Sofija, 23. prosinca 1936.) je bio bugarski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata zapovijedao je 10. egejskom divizijom i 2. trakijskom divizijom na Solunskom bojištu, te je obnašao dužnost načelnika Glavnog stožera.

Vojna karijera
Hristo Burmov je rođen 23. rujna 1869. u Gabrovu. Sin je Dimitra Burmova. U vojnu službu stupa u lipnju 1887., dok u svibnju 1889. završava Vojnu učilište u Sofiji. Od 1892. služi u 4. topničkoj pukovniji. Te iste godine, u kolovozu, promaknut je u čin poručnika. Od 1894. nalazi se na školovanju u Italiji, u Vojnoj akademiji u Torinu, gdje diplomira 1898. godine. Po povratku u Bugarsku zapovijeda bitnicom u 4. topničkoj pukovniji. U siječnju 1899. unaprijeđen je u čin satnika, dok je u veljači raspoređen na službu u operativni odjel Glavnog stožera. Na navedenoj dužnosti nalazi se iduće dvije godine, do veljače 1902., kada je imenovan zapovjednikom satnije u 1. pješačkoj pukovniji. U stožeru predmetne pukovnije u travnju 1903. postaje stariji pobočnik koju dužnost obnaša do siječnja 1904. kada je imenovan načelnikom stožera 1. brigade 1. sofijske divizije.

U siječnju 1904. promaknut je u čin bojnika, te imenovan vojnim atašeom u veleposlanstvu u Italiji. Potom od svibnja 1907. zapovijeda bojnom u 6. pješačkoj tarnovskoj pukovniji na kojoj dužnosti se nalazi do siječnja 1910. kada je imenovan načelnikom stožera 3. balkanske divizije. Te iste 1910. godine postaje zapovjednikom 11. slivenske pukovnije. U međuvremenu je, u listopadu 1908., unaprijeđen u čin potpukovnika.

Tijekom Balkanskih ratova načelnik je stožera 3. balkanske divizije. U tom svojstvu u Prvom balkanskom ratu ističe se u opsadi Edirnea i bitki kod Čataldže. U listopadu 1912. promaknut je u čin pukovnika. U Drugom balkanskom ratu sudjeluje u bitkama protiv grčke vojske kod Kukuša i Pehčeva. Nakon završetka rata u ožujku 1914. postaje zapovjednikom Škole za pričuvne časnike koju dužnost obnaša do prosinca te iste godine kada je imenovan načelnikom stožera 1. vojno-inspekcijske oblasti.

Prvi svjetski rat
Po objavi mobilizacije imenovan je zapovjednikom 3. brigade 7. rilske divizije. S navedenom brigadom koja se sastojala od 53. i 54. pukovnije, sudjeluje u borbama na planini Golak, te zauzimanju Vinice i Velesa, te nakon toga u Bitci kod Krivolaka. U ožujku 1916. imenovan je zapovjednikom 10. egejske divizije koja je držala liniju bojišta uz Egejsko more. Potom u lipnju 1917. postaje zapovjednikom 2. trakijske divizije kojom zapovijeda idućih godinu dana. U međuvremenu je, u svibnju 1917., promaknut u čin general bojnika. U srpnju 1918. imenovan je privremenim načelnikom Glavnog stožera. Na tom položaju nije uspio zaustaviti proboj bojišta u savezničkoj Vardarskoj ofenzivi.

Poslije rata
Nakon završetka rata u studenom 1918. Burmov je imenovan načelnikom 2. vojno-inspekcijske oblasti. U ljeto 1919. je umirovljen, nakon čega se posvećuje znanstvenom radu. Godine 1932. izabran je za prvog predsjednika Vojnoznanstvenog instituta. U svibnju 1936. unaprijeđen je u čin general poručnika u pričuvi.

Preminuo je 23. prosinca 1936. u 68. godini života u Sofiji.

Vanjske poveznice
     Hristo Burmov na stranici Boinaslava.net
     Hristo Burmov na stranici Armymedia.bg
     Hristo Burmov na stranici Valka.cz
     Hristo Burmov na stranici Hrono.ru

Bugarski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Hristo Burmov


La saison 2022-2023 est la  saison consécutive du Bayern Munich en Bundesliga.

Préparation d'avant-saison

Transferts

Transferts estivaux

Transferts hivernaux

Compétitions

Supercoupe d'Allemagne

Championnat

Journées 1 à 5

Journées 6 à 10

Journées 11 à 15

Journées 16 et 17

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
| bgcolor = #eeeeee
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
}}

Journées 18 à 22

Journées 23 à 27

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
| bgcolor = #eeeeee
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
}}

Journées 28 à 32

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
| bgcolor = #eeeeee
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
| bgcolor = #eeeeee
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
}}

Journées 33 et 34

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
| bgcolor = #eeeeee
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
| bgcolor = #eeeeee
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
}}

Classement

Évolution du classement et des résultats

Ligue des champions

Parcours en Ligue des champions

Phase de groupes

Phase finale

Coefficient UEFA

Coupe d'Allemagne

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
| bgcolor = #eeeeee
}}

| date =
| heure =
| équipe 1 =
| équipe 2 =
| score =
| score mi-temps = -
| buts 1 =
| buts 2 =
| cartons 1 =
| cartons 2 =
| stade =
| affluence =
| diffuseur =
| arbitre =
| rapport =
}}

Matchs officiels de la saison

Joueurs et encadrement technique

Encadrement technique

Effectif professionnel

|-
!colspan=8 style="background: #FFFFFF" align=center| Gardiens
|-

|-
!colspan=8 style="background: #FFFFFF" align=center| Défenseurs
|-

|-
!colspan=8 style="background: #FFFFFF" align=center| Milieux
|-

|-
!colspan=8 style="background: #FFFFFF" align=center| Attaquants
|-

En grisé, les sélections de joueurs internationaux chez les jeunes mais n'ayant jamais été appelés aux échelons supérieur une fois l'âge limite dépassé.

Joueurs prêtés
En grisé, les sélections de joueurs internationaux chez les jeunes mais n'ayant jamais été appelés aux échelons supérieur une fois l'âge limite dépassé.
</center>
Le tableau suivant liste les joueurs en prêts pour la saison 2022-2023.

Statistiques

Statistiques collectives

Statistiques individuelles
(Mis à jour le )

Onze de départ (toutes compétitions)

Récompenses et distinctions

Affluence et télévision

Affluence

Retransmission télévisée

Équipe réserve et centre de formation

Équipe réserve
|-
!colspan=8 style="background: #ED1248" align=center|
|-

|-
!colspan=8 style="background: #ED1248" align=center|
|-

|-
!colspan=8 style="background: #ED1248" align=center|
|-

Equipe U19
|-
!colspan=8 style="background: #ED1248" align=center|
|-

|-
!colspan=8 style="background: #ED1248" align=center|
|-

|-
!colspan=8 style="background: #ED1248" align=center|
|-

Equipe U17
|-
!colspan=8 style="background: #ED1248" align=center|
|-

|-
!colspan=8 style="background: #ED1248" align=center|
|-

|-
!colspan=8 style="background: #ED1248" align=center|
|-

Références

Saison du Bayern Munich
Munich
Saison 2022-2023 de football en Allemagne

Saison 2022-2023 du Bayern Munich


Pahlen er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kirchspielslandgemeinden Eider i den nordlige del af Kreis Dithmarschen. Kreis Dithmarschen ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen er beliggende ca midtvejs mellem Heide og Rendsborg i den nordøstlige del af kreisen, hvor Ejderen danner kommunens nordgrænse til Kreis Nordfriesland.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Dithmarschen

Pahlen


Offlaga ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Brescia in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 18,5 Kilometer südsüdwestlich von Brescia an der Mella.

Geschichte
761 wird die Gemeinde erstmals unter dem Namen Ofolaga erwähnt.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die frühere Strada Statale 668 Lenese (heute die Provinzstraße Brescia (SPBS) 668) von Lonato nach Orzinuovi.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Lombardei

Offlaga


An Nidularium rosulatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Heinrich Georg Ule. An Nidularium rosulatum in nahilalakip ha genus nga Nidularium, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nidularium

Nidularium rosulatum


El Óxido de cromo(II) (CrO) u óxido hipocromoso es un compuesto inorgánico de cromo y oxígeno. Los hipofosfitos pueden reducir el óxido de cromo(III) a óxido de cromo(II):

H3PO2 + 2 Cr2O3 → 4 CrO + H3PO4

Rápidamente es oxidizada por la atmósfera.

Obtención

Se obtiene por oxidación de la amalgama cromo CrHg3 CrHg con ácido nítrico, o oxígeno.

 2CrHg3 + O2 = 2CrO + 6Hg
 2CrHg + O2 = 2CrO + 2Hg

O reducción de óxido de cromo(III)  :

 H3PO2 + 2Cr2O3 → 4CrO + H3PO4

También se puede obtener mediante la descomposición térmica de carbonilo Cr(CO)6

Propiedades químicas

A 100 °C se transforma en Cr2O3 :
 4CrO + O2 = 2Cr2O3

Con hidrógeno se reduce a cromo metálico a 1000 °C:
 CrO + H2 = Cr + H2O

También puede reducir con carbono:
 CrO + C = Cr + CO

Se disuelve en ácido clorhídrico con desprendimiento de hidrógeno y cloruro de cromo(III) . No es soluble ni en ácido nítrico ni en sulfúrico diluido.

Referencias

Enlaces externos
 https://web.archive.org/web/20110616145748/http://www.onx.distant.ru/elements/24-Cr_soed.html
 http://www.xumuk.ru/encyklopedia/2/5083.html

Óxidos
Óxidos de cromo
Compuestos de cromo
Agentes reductores

Óxido de cromo(II)


El LXXXII Campeonato Europeo de Halterofilia se celebró en Lutraki (Grecia) entre el 18 y el 23 de abril de 2003 bajo la organización de la Federación Europea de Halterofilia (EWF) y la Federación Helénica de Halterofilia.

Medallistas

Masculino

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Resultados masculinos en la pág. de la EWF  .
Resultados femeninos en la pág. de la EWF .
Base de datos de la IAT .

2003
Halterofilia en 2003
Deporte en Grecia en 2003

Campeonato Europeo de Halterofilia de 2003


Linda Fruhvirtová (pronúncia checa: [ˈlɪnda ˈfruɦvɪrtovaː]; nascida em 1 de maio de 2005) é uma tenista profissional tcheca. Em 30 de janeiro de 2023, ela alcançou suas melhores posições nos Rankings da WTA de sua carreira, como 51ª em simples e 253ª em duplas.

Ela fez sua estreia na chave principal do WTA Tour no Praga Open de 2020, onde recebeu um "wildcard" para a chave principal. Ela ganhou seu primeiro título de simples WTA no  de 2022.

Vida pregressa e antecedentes
Nascida em 1º de maio de 2005 na República Tcheca, Linda tem uma irmã mais nova,  (nascida em 2007), que também é tenista. Linda e Brenda foram "adotadas" pela fundação de Patrick Mouratoglou. Linda treina na "Mouratoglou Academy" no sul da França desde 2017; ela também treinou na  em janeiro de 2021.

Carreira júnior
No nível júnior, Fruhvirtová conquistou os títulos de simples e duplas do torneio "Les Petits As". Sua irmã Brenda ganhou o título de simples no ano seguinte, tornando-as os primeiros membros da mesma família a ganhar o título por dois anos consecutivos.

Linda Fruhvirtová alcançou o segundo lugar no ranking mundial da ITF Junior em 13 de dezembro de 2021.

Desempenho júnior em Grand Slams
Simples:
 Australian Open: 1R (2020)
 Aberto da França: 2R (2020, 2021)
 Wimbledon: SF (2021)
 US Open: 3R (2021)

Duplas:
 Australian Open: SF (2020)
 Aberto da França: QF (2021)
 Wimbledon: SF (2021)
 US Open: QF (2021)

Carreira profissional

2020–21: WTA Tour e estreia no top 300
Fruhvirtová fez sua estreia na chave principal do WTA Tour no Prague Open de 2020, recebendo "wild card" nos torneios de simples e duplas.

Ela também recebeu um "wild card" para a qualificatória do Miami Open 2021, onde foi derrotada na primeira rodada por . Em abril, ela recebeu um "wild card" para a chave principal no WTA 250 MUSC Health Open, onde venceu sua primeira partida de simples pela WTA quando Alizé Cornet desistiu da partida no terceiro set. Ela avançou nas quartas de final ao derrotar  em dois sets na rodada seguinte, antes de perder para a eventual campeã Astra Sharma. Linda, com apenas 15 anos, era a jogadora mais jovem na época no top 400 do ranking da WTA.

Ela jogou outra chave principal do WTA 250 em Cleveland como "lucky loser". Ela derrotou  antes de perder para Magda Linette em dois sets apertados. Ela terminou a temporada chegando às quartas de final no WTA 125 Korea Open antes de perder para , em três sets.

2022: Primeiro título WTA, quarta rodada em WTA 1000, estreia em Major e top 100
Fruhvirtová recebeu um "wild card" para a chave principal do Miami Open. Na primeira rodada, ela derrotou Danka Kovinić em sua primeira vitória no nível WTA 1000. Na segunda rodada, ela registrou a maior vitória de sua carreira, derrotando a 20ª "cabeça de chave" e nº 24 do mundo, Elise Mertens, em sua primeira vitória sobre uma adversária do top 25. Ela então registrou sua primeira vitória sobre uma oponente do top 20, derrotando a ex-nº 1 do mundo Victoria Azarenka, o que garantiu a ela uma estreia no top 200 após o torneio.

No US Open, ela conseguiu chegar à chave principal após três vitórias na qualificatória para sua estreia em Grand Slam. Em sua estreia na chave principal do Grand Slam, ela derrotou . Sua jornada foi interrompida por Garbiñe Muguruza, que a eliminou na rodada seguinte.

No , ela conquistou seu primeiro título do WTA Tour ao derrotar Magda Linette na final, em três sets. Com esta vitória, ela passou para o top 100 pela primeira vez em sua carreira, na 74ª posição no ranking.

2023: Estreia no Australian Open e quarta rodada
Em sua estreia no Australian Open, ela chegou à quarta rodada daquele major, derrotando a compatriota Markéta Vondroušová.

No Birmingham Classic, ela derrotou Elina Svitolina na primeira rodada em sua primeira partida de grama no nível do WTA Tour. Na segunda rodada, venceu Bernarda Pera em sets diretos. Na quarta de final ela perdeu para Barbora Krejcikova em sets diretos.

Na temporada asiática, chegou à semifinal do Ningbo Open, onde perdeu para  em sets diretos.

Ligações externas

Tenistas da Chéquia

Linda Fruhvirtová


ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 1998 දී එංගලන්තයේ සංචාරය කළේය. සංචාරයේදී ඔවුන් පළමු පන්තියේ තරඟ 4 ක්, ලැයිස්තු A තරඟ 5 ක් සහ එක් ටෙස්ට් තරඟයක් ක්‍රීඩා කළහ. ඔවුන් එමිරේට්ස් තුන්කොන් තරඟාවලිය නමින් එංගලන්තය සහ දකුණු අප්‍රිකාවට එරෙහිව තුන්කොන් තරගාවලියකට ද සහභාගී වූහ . ඔවුන් අවසන් තරඟයේදී එංගලන්තය පරාජය කරමින් තරගාවලිය ජයග්‍රහණය කළ අතර එකම ටෙස්ට් තරගයද ජයග්‍රහණය කළ අතර මුත්තයියා මුරලිදරන් පුද්ගලික හොඳම 16/220 ලෙස ලබා ගත්තේය. එය ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ඉතිහාසයේ තරගයක 5 වන හොඳම පන්දු යැවීමයි.

සංචාර තරඟ
මෙහිදී ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම හැදින්වීමට ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවට ශ්‍රී ලාංකිකයන් යැයි යෙදී ඇත්තේ නිළ නොවන තරග සදහාය.

ලැයිස්තු ඒ: හැම්ප්ෂයර් එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්
ජූලි 12 වෙනිදා සවුත්හැම්ප්ටන් හි කවුන්ටි පිටියේදී පැවැත්වීමට නියමිත හැම්ප්ෂයර් කණ්ඩායමට එරෙහි සීමිත ඕවර තරගය පන්දුවක් නොයවා අතහැර දමා ඇත. එයට ලැයිස්තු A තත්වයක් නොතිබුණි.

පළමු පන්තිය: සමර්සෙට් එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්

පළමු පන්තිය: ග්ලැමෝගන් එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්

පළමු පන්තිය: ලීස්ටර්ෂයර් එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්

ලැයිස්තු ඒ: වර්සෙස්ටර්ෂයර් එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්

පළමු පන්තිය: මිඩ්ල්සෙක්ස් එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්

ඕවර 50: එංගලන්ත ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය XI එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්

ලැයිස්තු ඒ: නෝර්ත්හැම්ප්ටන්ෂයර් එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්

ලැයිස්තු ඒ: නෝර්ත්හැම්ප්ටන්ෂයර් එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්

ලැයිස්තු ඒ: කෙන්ට් එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්
තණතීරුවේ ගැටලු හේතුවෙන් තරගය ආරම්භ කිරීමට ගත් මූලික උත්සාහයන් අසාර්ථක වීමෙන් පසුව තරඟය මදක් කෙටි විය. පළමු ඕවර 4 තුළදී සනත් ජයසූරියගේ අතේ පන්දුව 4 වරක් වැදී ඇති අතර, එය ක්‍රීඩා කිරීමට ඉතා අනතුරුදායක බව පසක් විය. එක් එක් කණ්ඩායම සඳහා ඕවර 5 ක් අහිමි වීමත් සමඟ තරගය නැවත ආරම්භ විය.

පළමු පන්තිය: හැම්ප්ෂයර් එරෙහිව ශ්‍රී ලාංකිකයන්
ලකුණු 308 ක් පසුපසින් සිටිමින් සහ තම ඉහළ පෙළේ පිතිකරුවන් සිව් දෙනෙකු අහිමි වූ ශ්‍රී ලංකා ක්‍රීඩකයින් තම ආරම්භක පිතිකරුවන්ට සහ ඉහළ පෙළේ පිතිකරුවන්ට යම් පුහුණුවක් ලබා දීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් පලමු ඉනිම අත්හිටුවීම ප්‍රකාශ කිරීමට තීරණය කළහ. නැවත පන්දුවට පහර දීමට හැකි වූවත් හැම්ප්ෂයර් කණ්ඩායම සිය දෙවන ඉනිම එකදු පන්දුවකට හෝ මුහුණ නොදී අත්හිටුවීමට තීරණය කළ අතර, ජයග්‍රහණය සඳහා ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමට අවසන් දිනයේ අවසන් ඕවර 89 තුළදී ලකුණු 309 ක ඉලක්කයක් ලබා දුන්නේය. චන්දික හතුරුසිංහගේ නොදැවී ශතකය හේතුවෙන් සහ මහේල ජයවර්ධන ලබා ගත් ලකුණු 90 හේතුවෙන් ශ්‍රී ලංකාව තරගය ජය ගන්නා ලදී. ජයවර්ධන එංගලන්තය සමඟ පැවැත්වෙන ශ්‍රී ලංකා ටෙස්ට් සංචිතයේ ස්ථානයක්ද හිමි කර ගත්තේය.

එමිරේට්ස් තුන්කොන් තරඟාවලිය

 එමිරේට්ස් කුසලානය (එංගලන්තය)

ටෙස්ට් තරගමාලාව

එකම ටෙස්ට් තරගය

වාර්තා
මුත්තයියා මුරලිදරන්ගේ දෙවන ඉනිමේ හොඳම ලෙස 9/65 විය. පසුව 2002 දී සිම්බාබ්වේට එරෙහිව හොඳම වාර්තාව වාර්තා කලේය. ඒ වන විට ටෙස්ට් ඉනිමේ 8 වෙනි හොඳම පන්දු යැවීම විය. නමුත් 9 වන ස්ථානයට එක් තැනක් පසු බැස ඇත. තරඟයේ දී ලබාගත් 16/220 තරඟයක පුද්ගලික 5 වන හොඳම පන්දු යැවීමේ වාර්තාව වන අතර එය තවමත්එ ම ස්ථානයේ රැඳී සිටි.

ජෝන් ක්‍රෝලි නොදැවී ලබාගත් ලකුණු 156 ටෙස්ට් දිවියේ හොදම වාර්තාව විය.  මෙම තරගය එක්සත් රාජධානියේ බීබීසී රූපවාහිනිය මඟින් සජීවීව විකාශනය කළ අවසාන එංගලන්ත ටෙස්ට් තරගය වන අතර 1999 නවසීලන්ත කණ්ඩායමේ එංගලන්ත සංචාරයේ සිට චැනල් 4 සහ ස්කයි ප්‍රදර්ශන අයිතිය ලබාගෙන තිබුණි.

මේවාද බලන්න

 1998 එමිරේට්ස් තුන්කොන් තරඟාවලිය

සටහන්

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ එංගලන්ත තරග සංචාරය 1998


L'opposition à Vladimir Poutine en Russie peut être divisée entre les partis d'opposition parlementaire à la Douma d'État et les diverses organisations et personnalités d'opposition. Alors que les premiers sont largement considérés comme étant plus ou moins fidèles au gouvernement et à Poutine, les seconds s'opposent au gouvernement et sont pour la plupart non représentés dans les organes gouvernementaux.

Historique

Élections législatives de 2011

La contestation des élections législatives russes de 2011, rebaptisée par Boris Nemtsov révolution blanche  ou  révolution des neiges, consiste en une série de manifestations à la suite des élections législatives russes du 4 décembre 2011.

Invasion de la Crimée (2014)

Alors que la majorité des Russes soutiennent Vladimir Poutine, une minorité s'oppose à l'annexion de la Crimée. Ainsi, en mars 2014, environ  ( selon la police) manifestent contre cette politique sur l'avenue Sakharov à Moscou.

Élections législatives de 2021

Guerre en Ukraine (depuis 2022)

À la suite de l'invasion russe de l'Ukraine le 24 février 2022, des manifestations anti-guerre ont éclaté dans l'ensemble de la Russie.

Pour éviter d'être mobilisé dans l'armée, des Russes anti-guerre quittent le pays et se réfugient à l'étranger notamment en Ouzbékistan, Géorgie, Arménie, Turquie ou dans les états nordiques comme la Finlande.

Références

Articles connexes
 Assassinat de Boris Nemtsov
 Drapeau blanc-bleu-blanc

Opposition à Vladimir Poutine en Russie


Michael James Gubitosi, mais conhecido pelo nome artístico de Robert Blake (Nova Jersey, 18 de setembro de 1933 – Los Angeles, 9 de março de 2023), foi um premiado ator estadunidense, mais conhecido por estrelar o filme de 1967 In Cold Blood e como protagonista da telessérie da década de 1970, Baretta.

Inciou a carreira ainda criança em Nova Jersey, mudando-se com a família para a Califórnia onde atuou em O Tesouro de Sierra Madre ainda na década de 1930.

Em 2001 foi acusado de feminicídio da sua segunda esposa, Bonny Lee Bakley, crime do qual foi absolvido em 2005. Apesar de sempre alegar inocência no caso em que a mulher fora baleada no seu carro à saída de um restaurante onde, segundo ele alegou, a deixara para voltar ao local a fim de buscar uma arma que havia esquecido, situação essa que levou a imprensa a comparar seu caso com o de O. J. Simpson. Apesar de inocentado criminalmente, foi condenado na esfera cível a uma indenização de trinta milhões de dólares aos herdeiros de Bonny, levando-o a declarar falência. A pena foi reduzida pela metade, após recursos.

Blake morreu em decorrência de problemas cardíacos, em Los Angeles, aos 89 anos de idade. Teve quatro filhos e mais dois casamentos: o primeiro com a atriz Sondra Kerr (1961-1983) e o terceiro com a amiga Pamela Hudak (2017-2019).

Atores dos Estados Unidos

Robert Blake (ator)


An Eragrostis pilgeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Karl Georg Fedde. An Eragrostis pilgeri in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis pilgeri


Hermann de Bury ou Hermannus archidiaconus (« Hermann l'Archidiacre ») est un homme d'Église du .

Probablement d'origine allemande, Hermann fait partie de l'entourage de l'évêque Herfast, qui détient le siège épiscopal d'Est-Anglie de 1070 à 1084. Durant cette période, il est impliqué dans la querelle qui oppose l'évêque à , abbé de l'abbaye de Bury St Edmunds. Après la mort de Herfast, il devient à une date inconnue moine à Bury St Edmunds, où il termine ses jours en 1097 ou 1098.

Hermann est l'auteur des , une hagiographie d'Edmond le Martyr, roi d'Est-Anglie tué par les Vikings en 869. Son texte décrit les miracles attribués au saint et chronique l'histoire de l'abbaye de Bury St Edmunds, qui doit son nom à Edmond.

Biographie

L'historien Tom Licence décrit Hermann de Bury comme un individu « haut en couleur ».

Hermann est probablement d'origine allemande. Il pourrait avoir été moine à l'abbaye Saint-Vincent de Metz, à en juger par les similitudes entre ses écrits et ceux de Sigebert de Gembloux et d'Alpert de Metz. Il pourrait avoir été l'élève de Sigebert, écolâtre à Saint-Vincent entre 1050 et 1070 environ, avant d'émigrer en Est-Anglie. Il doit être né au plus tard en 1040 dans la mesure où il occupe un poste à responsabilités auprès de l'évêque d'Elmham Herfast à partir du début des années 1070, un poste qu'il aurait été trop jeune pour occuper s'il était né plus tard. D'après Henry de Kirkestede, prieur de l'abbaye de Bury St Edmunds au , Hermann est l'archidiacre de Herfast, un poste qui implique d'importantes responsabilités administratives.

Les premières années de l'épiscopat de Herfast sont marquées par une querelle avec l'abbé  dans laquelle Hermann est amené à jouer un rôle. Le siège épiscopal de l'Est-Anglie se situe d'abord à North Elmham avant que Herfast ne le transfère à Thetford en 1072, mais ces deux localités n'offrent pas de sources de revenus dignes d'un évêque et Herfast souhaite par conséquent s'installer à Bury St Edmunds. Baudouin s'oppose farouchement à ce que son abbaye devienne un siège épiscopal et l'affaire remonte jusqu'à l'archevêque de Cantorbéry Lanfranc. Celui-ci exprime son mécontentement dans une lettre à Herfast, dans laquelle il exige que sa querelle avec Baudouin soit portée devant lui et réclame par ailleurs le bannissement du « moine Hermann », soit dans un monastère, soit hors du royaume d'Angleterre, en raison de sa vie dissolue. Lanfranc a pour informateur dans cette affaire un clerc de Baudouin qui entretenait peut-être une rancune toute particulière à l'encontre de Hermann, d'où cette requête. Herfast ignore la demande de l'archevêque et garde Hermann avec lui. Lorsqu'il manque de perdre la vue à la suite d'un accident de cheval, Hermann tente de le convaincre de se réconcilier avec Baudouin pour faire appel à ses compétences ; l'abbé a été le médecin des rois Édouard le Confesseur et Guillaume le Conquérant. La dispute entre Herfast et Baudouin est finalement tranchée en défaveur de l'évêque par un tribunal royal en 1081. Par la suite, Hermann regrette d'avoir assisté Herfast en s'occupant de rédiger les lettres qu'il a adressées au roi Guillaume à ce sujet.

Hermann reste auprès de Herfast jusqu'à la mort de l'évêque, en 1084, mais il n'est pas certain qu'il soit entré au service de son successeur . En 1092, il est moine à l'abbaye de Bury St Edmunds avec un rang élevé, probablement préchantre, puis peut-être prieur à partir de 1095 environ. Il fait preuve d'un grand zèle lorsqu'il prêche et n'hésite pas à montrer aux gens du peuple les vêtements ensanglantés du saint éponyme de l'abbaye, Edmond le Martyr. D'après un écrivain qui ne l'apprécie guère, il aurait laissé la foule embrasser les reliques d'Edmond en échange de deux pence et serait mort peu après en punition de ce manque de respect. Il meurt probablement en juin 1097 ou 1098.

Œuvre

Hermann est l'auteur des  (« Miracles d'Edmond, roi d'Angleterre »), une hagiographie du roi d'Est-Anglie Edmond le Martyr. Mort en affrontant une armée viking en 869, Edmond est très tôt considéré comme un saint et ses reliques sont transférées à l'abbaye de Bury au début du . Son culte est très populaire en Angleterre tout au long du Moyen Âge. La première hagiographie connue d'Edmond est la  rédigée par Abbon de Fleury à la fin du  ; celle d'Hermann est la seconde. Il affirme s'appuyer sur un autre récit des miracles d'Edmond, mais il pourrait s'agir d'un simple artifice rhétorique pour rendre son propos plus crédible en l'attribuant à une tradition antérieure.

Le principal objectif de Hermann est de justifier la foi en Dieu et en Edmond, mais ses  ne sont pas un simple récit de la vie du saint et des miracles qui lui sont attribués. Il s'appuie sur des sources historiques, comme la Chronique anglo-saxonne, pour structurer son propos et décrire l'histoire de l'abbaye de Bury St Edmunds, ainsi que les bonnes actions de divers rois et évêques. L'historien Tom Licence estime qu'il réalise ainsi un véritable tour de force : une histoire d'Angleterre sous la forme d'un récit narratif continu plutôt que d'une série d'annales, comparable aux travaux de Bède le Vénérable avant lui et de Guillaume de Malmesbury après.

Les  s'adressent à un public savant, qui possède une maîtrise avancée du latin. Comme d'autres auteurs contemporains, Hermann aime utiliser des mots rares (grécismes, archaïsmes ou néologismes), mais il témoigne également d'un goût pour les dictons vernaculaires et l'humour noir, ainsi que pour les images paradoxales comme « l'ancre de la mécréance », « le fardeau de la paresse » ou « faire confiance à l'injustice ». Tom Licence décrit son style comme « maniériste » dans le sens où il s'efforce de surprendre et d'étonner son lectorat en s'exprimant de manière inhabituelle. Il connaît les grands auteurs classiques et chrétiens et se montre capable de traduire dans un latin élégant et précis un texte en langue vernaculaire.

La première moitié des , jusqu'à la conquête normande de l'Angleterre, pourrait avoir été rédigée vers 1070, mais il est plus probable qu'il ait été intégralement composé entre 1087 et 1100, sous le règne de Guillaume le Roux. Le texte original rédigé par Hermann ne subsiste pas, mais une version abrégée figure juste après la  d'Abbon de Fleury dans un manuscrit produit vers 1100 et conservé dans la bibliothèque Cotton de la British Library. Ce manuscrit présente ainsi un aperçu complet de la vie du saint et de ses miracles. Bien qu'il soit rédigé avec beaucoup de soin, ce livre présente des espaces vierges et le récit des miracles d'Edmond s'interrompt au beau milieu d'une phrase, ce qui suggère un arrêt brutal du travail de copie. Le contenu manquant correspond probablement aux sept miracles figurant dans un manuscrit de 1377 conservé à la bibliothèque Bodléienne et attribués par le scribe à Hermann. Il subsiste par ailleurs deux exemplaires d'une version des  produite peu après la mort de Hermann qui ne reprend que les miracles en omettant le contenu de nature historique, un conservé à la bibliothèque Bodléienne et l'autre à la Bibliothèque nationale de France. Tom Licence estime que les deux versions connues de la  doivent provenir d'une version intermédiaire perdue depuis, car elles partagent des erreurs de langue qu'un érudit comme Hermann n'aurait pas pu commettre.

Une autre révision des , peut-être réalisée par l'hagiographe Goscelin de Saint-Bertin, subsiste dans un manuscrit enluminé des années 1120 ou 1130 conservé à la Morgan Library and Museum. Ce nouveau texte semble avoir été commandé par Herbert de Losinga, évêque d'Est-Anglie de 1091 à 1119 : il met l'accent sur le rôle joué par les évêques dans l'histoire de Bury St Edmunds et ne se montre pas tendre à l'encontre des ennemis d'Herbert, parmi lesquels l'abbé Baudouin et Hermann lui-même, qui s'opposent à ses tentatives infructueuses de soumettre l'abbaye de Bury à son autorité.

Hermann pourrait également être l'auteur de Sur l'hérésie simonie, une satire anonyme en . Ce texte s'en prend à Herbert de Losinga, qui a acheté l'évêché d'Est-Anglie pour lui-même et l'abbatiat du New Minster de Winchester pour son père. Hermann s'en prend à Herbert dans les  où il le compare à Satan.

Références

Bibliographie

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Hagiographe
Écrivain du XIe siècle
Écrivain médiéval de langue latine
Moine du XIe siècle

Hermann de Bury


La région de bien-être de Savonie du Sud (en ) est un organisme public indépendant des municipalités et de l'État chargé des services sociaux, de santé et de secours en Savonie du Sud.
C'est l'une des 23 régions de bien-être de Finlande.

Municipalités
La région compte 12 municipalités, dont 3 villes.

  Enonkoski
  Hirvensalmi
  Juva
  Kangasniemi
  Mikkeli
  Mäntyharju
  Pertunmaa
  Pieksämäki
  Puumala
  Rantasalmi
  Savonlinna
  Sulkava

Services
La responsabilité légale de l'organisation des services sociaux et de santé et de secours passera des municipalités à la région de bien-être de Savonie du Sud à partir du 1er janvier 2023.

Soins de santé
Les municipalités d'Hirvensalmi, Juva, Kangasniemi, Mikkeli, Mäntyharju, Pertunmaa, Pieksämäki et Puumala font partie de l'association intercommunale des services sociaux et de santé de Savonie du Sud.
Les municipalités d'Enonkoski, Rantasalmi, Savonlinna et Sulkava font partie du district hospitalier de Savonie orientale.
La région compte deux hôpitaux centraux l'un à Mikkeli et l'autre à Savonlinna ainsi que l'hôpital de Moisio.

Opérations de secours
En termes d'opérations de secours d'urgence, les municipalités de la région de bien-être de Savonie du Sud dépendent du service de secours de Savonie du Sud .

Politique et administration
Les élections régionales finlandaises de 2022 ont eu lieu le 23 janvier 2022 afin de désigner pour la première fois les 79 conseillers régionaux élus pour 3 ans pour administrer la région de services du bien-être de Savonie du Sud.
La répartition des voix et des sièges sont les suivantes :

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Régions de bien-être

Liens externes
 etela-savo

Savonie du Sud
Savonie du Sud

Région de bien-être de Savonie du Sud


LEN Euro Cup svoje dvadeset i sedmo izdanje ima u sezoni 2018./19.
Natjecanje je osvojio francuski klub "CN Marseille".

Sustav natjecanja
Natjecanje se odigrava u dva kvalifikacijska kruga te potom na ispadanje. U kvalifikacijskim krugovima su formirane skupine koje se odigravaju kao jednokružna liga na turnirima koji se odigravaju na jednom terenu.
U prvom krugu kvalifikacija 15 klubova je podijeljeno u četiri skupine s tri, odnosno četiri kluba, te iz svake skupine dva prvoplasirana kluba prolaze u sljedeću rundu kvalifikacija.
U drugom krugu kvalifikacija osam klubova je raspoređeno u dvije skupine po četiri, a prve dvije momčadi prolaze u četvrtzavršnicu.
Četvrtzavršnica - ulaze četiri momčadi iz 2. kruga kvalifikacija i četiri momčadi eliminirane iz 3. kruga kvalifikacija za Ligu prvaka.
Četvrtzavršnica, poluzavršnica i završnica se igraju na dvije utakmice (domaća i gostujuća za svaki klub).
Natjecanje je započelo 28. rujna 2019., a završilo uzvratnim susretom završnice p, odigranim 13. travnja 2019. godine.

Sudionici

  - uključuju se u četvrzavršnici, eliminirani nakon 3. kruga kvalifikacija Lige prvaka

Rezultati i ljestvice

1. krug kvalifikacija
 - prošli u 2. krug kvalifikacija
Igrano od 28. do 30. rujna 2018. godine.

2. krug kvalifikacija
 - prošli u četvrtzavršnicu
Igrano od 12. do 14. listopada 2018. godine.

Dio na ispadanje

Četvrtzavršnica
Prve utakmice igrane 21. studenog, a uzvrati 5. prosinca 2018. godine.

Poluzavršnica
Prve utakmice igrane 23. siječnja, a uzvrati 27. veljače 2019. godine.

Završnica
Igrano 30. ožujka i 13. travnja 2019. godine.

Povezani članci
 Liga prvaka 2018./19.

Vanjske poveznice
 len.eu - službene stranice LEN-a
 len.eu, LEN Euro Cup 2018./19.

Izvori

 len.eu, water polo - competitions for club, pristupljeno 29. travnja 2019.
 microplustiming.com, LEN Euro Cup 2018./19. - rezultati, pristupljeno 29. travnja 2019.
 microplustiming.com, LEN Euro Cup 2018./19. - poredak, pristupljeno 29. travnja 2019.

2018-19

LEN Eurokup 2018./19.


Boeing X-51 Waverider bespilotna je istraživačka scramjet eksperimentalna letjelica za hipersonični let pri brzini od 5 Macha (5300 km/h) i na visini od 21000 m. Zrakoplov je 2005. godine dobio oznaku X-51. Završio je svoj prvi hipersonični let s motorom 26. svibnja 2010. Nakon dva neuspješna probna leta, X-51 letio je preko šest minuta i postigao brzinu od preko 5 Macha za 210 sekundi 1. svibnja 2013. za najdulji motorni hipersonični let.

Waverider se općenito odnosi na zrakoplove koji iskorištavaju kompresijsko dizanje koje stvaraju njihovi vlastiti udarni valovi. Program X-51 bio je zajednički napor Zračnih snaga Sjedinjenih Država, DARPA-e, NASA-e, Boeinga i Pratt & Whitney Rocketdynea. Programom je upravljala Uprava za zrakoplovne sustave unutar Istraživačkog laboratorija američkog ratnog zrakoplovstva (AFRL).

Dizajn i razvoj
U 1990-ima je Laboratorij za istraživanje zračnih snaga (AFRL) započeo HyTECH program za hipersoničnu propulziju. Pratt & Whitney je dobio ugovor od AFRL-a za razvoj scramjet motora na ugljikovodik koji je doveo do razvoja motora SJX61. Motor SJX61 izvorno je bio namijenjen za NASA X-43C, koji je na kraju otkazan. Motor je primijenjen na AFRL-ov Scramjet Engine Demonstrator program krajem 2003. Scramjet zrakoplov za testiranje letenja označen je X-51 27. rujna 2005.

U demonstracijama leta, B-52 nosi X-51 na visinu od oko 15 km i zatim ga pušta iznad Tihog oceana. X-51 je u početku pogonjen MGM-140 ATACMS čvrstim raketnim pojačivačem do približno Mach 4,5 (4 800 km/h). Pogonski uređaj se zatim odbacuje i Pratt & Whitney Rocketdyne SJY61 scramjet motor ga ubrzava do najveće brzine leta blizu Macha 6 (6 400 km/h).  X-51 koristi gorivo JP-7 za SJY61 scramjet te nosi 120 kg tog goriva.

Tehnički podaci
 Posada: Nema
 Duljina: 7,62 m
 Prazna masa: 1 814 kg
 Pogon: 1 × MGM-140 ATACMS raketni pojačivač
 Pogon: 1 × Pratt & Whitney Rocketdyne SJY61 scramjet

Performanse
 Najveća brzina: Mach 5.1 (6.200 km/h)
 Domet: 740 km
 Gornja granica leta: 21 300 m

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima
Američke vojne bespilotne letjelice

Boeing X-51 Waverider


Olaylar

Doğumlar
 II. İoannis, Trabzon İmparatorluğu imparatoru (ö. 1297)

Ölümler
 Müstansır, Abbâsî-Memlûk halifesi

1262


L'Jarius Sneed, né le  à Minden (Louisiane), est un joueur américain de football américain. Il joue cornerback en National Football League (NFL).

Liens externes

Naissance en janvier 1997
Naissance dans la paroisse de Webster
Joueur américain de football américain
Cornerback
Joueur de football américain des Bulldogs de Louisiana Tech
Choix de draft des Chiefs de Kansas City
Joueur des Chiefs de Kansas City
Joueur vainqueur du Super Bowl

L'Jarius Sneed


Krahô é um dialeto da língua timbira, falada pelo povo Krahô, que vive na Terra Indígena Kraolândia, na margem esquerda do rio Vermelho, no leste do Tocantins.

A língua timbira pertence ao grupo Jê Setentrional do tronco macro-jê.

É um dialeto próximo do dialeto canela.

Ainda há controvérsia se os dialetos da língua timbira são de fato dialetos (um continuum dialetal) ou podem ser reconhecidos como línguas aparentadas.

Língua timbira
!Mais Teoria da História na Wiki (Povos originários)

Língua craó