Arap Sosyalist Baas Partisi (, ) Zeki el-Arsuzi'nin ortakları, Mişel Eflak ve Selahaddin el-Bitar tarafından Suriye'de kurulmuş bir siyasi partiydi. Parti, Arap milliyetçiliği, pan-Arabizm, Arap sosyalizmi ve anti-emperyalist çıkarları karıştıran bir ideoloji olan Baasçılığı benimsedi. (, baas "rönesans" veya "diriliş" anlamına gelir) Baasçılık, Arap dünyasının tek bir devlette birleştirilmesi çağrısında bulunur. "Birlik, Özgürlük, Sosyalizm" sloganı ile Arap birliğine ve Arap olmayandan gelen kontrole ve müdahaleye karşı özgürlüğe atıfta bulunur.

Parti, 7 Nisan 1947'de Eflak ve el-Bitar liderliğindeki Arap Baas Hareketi ile el-Arsuzī liderliğindeki Arap Baasının, Arap Baas Partisi olarak birleşmesiyle kuruldu. Parti, yalnızca Irak ve Suriye'de iktidara sahip olmasına rağmen, diğer Arap ülkelerinde de hızla şubeler kurdu. Arap Baas Partisi 1952'de Ekrem el-Havrani liderliğindeki Arap Sosyalist Hareketi ile birleşerek Arap Sosyalist Baas Partisini kurdu. Yeni kurulan parti göreceli olarak başarılıydı ve 1954 seçimlerinde Suriye parlamentosundaki en büyük ikinci parti oldu. Bu, Suriye Komünist Partisinin artan gücüyle birleştiğinde, Mısır ve Suriye'nin bir birliği olan Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin (BAC) kurulmasına yol açtı. Fakat birliktelik başarısız olacaktı ve 1961'deki bir Suriye darbesi birliği feshetti.

BAC'nin dağılmasının ardından Baas Partisi yeniden kuruldu. Ancak BAC sırasında askeri aktivistler, Baas Partisinin kontrolünü sivillerin elinden almak için askeri komiteyi kurmuştu. Bu arada Irak'ta yerel Baas Partisi şubesi, Ramazan Devrimi'ni düzenleyerek iktidarı ele geçirmiş, ancak birkaç ay sonra iktidarı kaybetmişti. Askeri Komite, Eflak'ın rızasıyla, 1963'teki 8 Mart Devrimi'nde Suriye'de iktidara geldi.

Eflak, el-Bitar ve Münif er-Razzāz liderliğindeki bir sivil hizip ile Salah Cedid ve Hafız Esad liderliğindeki Askeri Komite arasında hızla bir güç mücadelesi gelişti. İki hizip arasındaki ilişkiler kötüleştikçe Askeri Komite; er-Razzâz, Eflak ve destekçilerinin liderliğindeki Ulusal Komutanlığı deviren 1966 Suriye Darbesi'ni gerçekleştirdi. 1966 darbesi Baas Partisi'ni Irak hakimiyetindeki Baas hareketi ile Suriye hakimiyetindeki Baas hareketi olarak ikiye böldü.

Tarih

Parti, 7 Nisan 1947'de Şam, Suriye'de Mişel Eflak (Antakyalı bir Hristiyan), Selahaddin el-Bitar (Sünni Müslüman) ve Zeki el-Arsuzi'nin (ateist) takipçileri tarafından Arap Baas Partisi olarak kuruldu. Diğer bölgesel şubeler, 1940'ların sonlarında ve 1950'lerin başlarında Irak, Yemen ve Ürdün gibi Arap ülkelerinde kuruldu. Varlığı boyunca, Ulusal Komutanlık (tüm Arap işlerinden sorumlu organ), en çok Suriye işlerine odaklandı. 2. Ulusal Kongre Haziran 1954'te toplandı ve yedi kişilik bir Ulusal Komutanlık seçildi; Eflak, Bitar ve Ekram el-Havrani seçildi ve Suriye Bölgesel Şubesini temsil etti. Ürdün Şubesini temsil etmek üzere ise Abdullah Rimavi ve Abdullah Navas seçildi. Kongre, 1952'de Arap Sosyalist Hareketi ile Baas Partisinin birleşmesini onaylaması açısından dikkate değerdir.

Suriye Bölgesel Şubesi 1940'larda ve 1950'lerde öne çıktı; 1954 parlamento seçimlerinde Suriye Bölgesel Şubesi parlamentoda 22 sandalye kazanarak ülkedeki en büyük ikinci parti oldu. Seçimlere katılan Baas Partisi üyelerinin yüzde 90'ı parlamentoya seçildi. Halk Partisi ve Ulusal Parti tarafından temsil edilen geleneksel partilerin başarısızlığı, Baas Partisinin kamuoyundaki güvenilirliğini güçlendirdi. Bu pozisyon sayesinde parti, iki üyesini kabineye alabildi; Bitar, Dışişleri Bakanı olarak atandı ve Halil Kallas, Ekonomi Bakanı oldu. Yeni, güçlendirilmiş konumu; Suriye'nin 1958'de Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin (BAC) kurulmasına yol açan Cemal Abdünnasır'ın Mısır'ıyla birleşmesine destek toplamak için başarıyla kullanıldı.

24 Haziran 1959'da, Irak Bölgesel Şubesi Bölge Sekreteri Fuad er-Rikabi, Ulusal Komutanlığı, BAC'ye karşı komplo kurarak Arap milliyetçi ilkelerine ihanet etmekle suçladı. Bu eleştiriler ışığında Baas, Arap ülkeleri ve diğer ülkelerdeki üniversitelerden Irak, Lübnan, Ürdün, Güney Arabistan, Körfez, Arap Güneyi, Arap Mağrip, Filistin ve Parti öğrenci örgütlerinden delegelerin katıldığı 3. Ulusal Kongresini (27 Ağustos - 1 Eylül 1959) topladı. Kongre, 1958'de Eflak ve Bitar tarafından parti içi istişare olmaksızın kararlaştırılan Suriye Bölgesel Şubesinin kapatılmasını onaylaması, ve Ürdün Bölgesel Şubesi Bölge Sekreteri Rimavi'nin ihraç edilmesi nedeniyle dikkate değerdir. Rimavi ihraç edilmesine tepki gösterdi, kendi partisi olan Arap Sosyalist Devrimci Baas Partisini kurdu ve bu parti orijinaliyle rekabet etmek için rakip bir Ulusal Komutanlık kurdu. Ulusal Komutanlık Irak'taki sorunlara 2 Şubat 1960'ta Talib eş-Şibib'i Bölge Sekreteri olarak atayan Geçici Bölge Komutanlığını atayarak yanıt verdi ve 15 Haziran 1961'de Ulusal Komutanlık, Rikabi'yi partiden ihraç etti.

Irak'ta, Irak Bölgesel Şubesi, Abdülkerim Kasım'ın iktidarı ele geçirmesini ve ardından Irak monarşisini ortadan kaldırmasını desteklemişti. Iraklı Baasçılar, Kasım'ı Irak'ı BAC'ye sokacağına ve Arap milliyetçi cumhuriyetini genişleteceğine inandıkları gerekçesiyle desteklediler. Ancak bunun bir oyun olduğu kanıtlandı ve Kasım iktidarı aldıktan sonra bağımsız bir Irak politikası başlattı. Misilleme olarak Baas Partisi, Şubat 1959'da Kasım'a yönelik bir suikast düzenlemeye çalıştı, ancak (genç Saddam Hüseyin tarafından yönetilen) operasyon başarısız oldu. Kasım, genç Baasçı subay Ahmed Hassan el-Bekir liderliğindeki Ramazan Devrimi'nde devrildi, devrimin Amerikan Merkezi İstihbarat Teşkilatı (CIA) tarafından desteklendiği söylenir. Gizliliği kaldırılan belgeler ve eski CIA görevlilerinin ifadeleri, CIA'e daha önce Parti içindeki yüksek rütbeli bir muhbir tarafından Temmuz 1962'de daha önceki bir Baasçı darbe planı hakkında bilgi verilmiş olmasına rağmen, doğrudan bir Amerikan müdahalesi olmadığını gösteriyor. Kasım'a karşı bir askeri darbe başlatmak için ayrı bir plan üzerinde Archie Roosevelt Jr. ile birlikte çalışan ve daha sonra 1968'in sonundan Haziran 1970'e kadar CIA'in Irak ve Suriye'deki operasyonlarının başına geçen CIA yetkilisi, Baas Partisi'nin eylemlerine karşı herhangi bir müdahaleyi reddetmiştir. Irak Bölgesel Şubesi, iktidara geldiğinde, hizipçilik yüzünden o kadar parçalanmıştı ki, sözde müttefikleri, Kasım 1963'te onları iktidardan uzaklaştırmak için bir karşı darbe gerçekleştirdi.

Ağustos 1960'ta toplanan 4. Ulusal Kongre, Eflak ve Bitar'ın liderliğini eleştirdi, Suriye Bölgesel Şubesi'nin yeniden kurulması çağrısında bulundu ve partinin Arap milliyetçiliğine bağlılığını vurgularken, partinin daha sosyalist karakterini vurguladı. Bir yıl sonra, Suriyeli General Abdülkerim en-Nahlavi, 28 Eylül 1961'de Suriye Arap Cumhuriyeti'nin yeniden kurulmasına yol açan bir darbe gerçekleştirdi.

Suriye'de yönetim, iç çatışmalar, 1966 darbesi ve bölünme: 1963–1966
Baasçı bir devlet kurmanın zorlukları, parti içinde hatırı sayılır ideolojik tartışmalara ve iç mücadeleye yol açtı. Irak Bölgesel Şubesi, kendisini Marksist olarak tanımlayan Ali Salih es-Sadi'nin hakimiyeti altına girdi. İdeolojik yöneliminde Suriye Bölgesel Şubesi Bölge Sekreteri Hammud eş-Şufi partinin birkaç ideolojik teorisyeninden biri olan Yasin el-Hafız ve gizli Askeri Komite'nin bazı üyeleri tarafından desteklendi. Marksist kanat, Irak ve Suriye bölgesel şubelerinin "sosyalist planlama", "köylüler tarafından yönetilen kolektif çiftlikler", "işçilerin üretim araçları üzerindeki demokratik kontrolü" ve Sovyet tarzı sosyalizmin belirli bir öykünmesini yansıtan diğer talepler çağrısında bulunduğu 6. Ulusal Kongre'de (Ekim 1963'te) yeni bir zemin kazandı. Partisinin bu dönüşümüne öfkeli olan Eflak, nominal liderlik rolünü korudu, ancak Ulusal Komutanlık bir bütün olarak radikallerin kontrolü altına girdi.

1963'te Baas Partisi iktidarı ele geçirdi, o andan itibaren Baas, Suriye'de resmi olarak tanınan tek siyasi parti olarak işlev gördü, ancak parti içindeki hizipçilik ve bölünme, birbirini takip eden hükûmetlere ve yeni anayasalara yol açtı. 23 Şubat 1966'da Askeri Komite'nin gayrı resmi başkanı Salah Cedid liderliğindeki bir darbe, Eflak'ı ve Bitar'ın kabinesini devirdi. Darbe, Cedid'in Büyük Suriye hırslarını destekleyen "bölgeci" (kutri) kampı ile "milliyetçi" (kavmi) fraksiyon olarak adlandırılan iktidar fraksiyonundaki daha geleneksel olarak pan-Arap arasındaki hizip rekabetinden kaynaklandı. Cedid'in destekçileri, Eflak ve akranlarından daha solcu olarak kabul edilir. Cedid'in muhaliflerinden birkaçı kaçmayı başardı ve Lübnan'ın Beyrut kentine kaçtı. Cedid, partiyi daha radikal bir yöne kaydırdı. O ve destekçileri, 6. Parti Kongresi'nde muzaffer aşırı sol çizginin destekçisi olmasalar da, şimdi onun pozisyonlarını benimsemeye başlamışlardı. Eskiden Eflak ve el-Bitar liderliğindeki ılımlı hizip, partiden tasfiye edildi.

Birkaç yıl sürse de, 1966 darbesi, biri Suriye'nin, diğeri Irak'ın egemen olduğu iki rakip Ulusal Komutanlığın kurulmasıyla sonuçlandı. Bununla birlikte, hem Irak'ta hem de Suriye'de, Bölgesel Komutanlığı parti gücünün gerçek merkezi haline geldi ve Ulusal Komutanlık üyeliği büyük ölçüde fahri bir pozisyon haline geldi, çoğu zaman liderlikten uzaklaştırılan figürlerin hedefi oldu. Bölünmenin bir sonucu olarak, Zeki el-Arsuzi, Suriye yanlısı Baas hareketinde Baasçı düşüncenin resmi babası olarak Eflak'ın yerini alırken, Irak yanlısı Baas hareketi hala Eflak'ı Baasçı düşünceninde de jure babası olarak görüyordu.

Organizasyon
Baas Partisi'nin teşkilat yapısı, partinin 1947'deki 1. Ulusal Kongresi'nde onaylanan İç Tüzüğü (An-Nidhāmu-d-Dākhilī) değiştirilerek 2. Ulusal Kongre'de oluşturulmuştur. Organizasyon yapısı yukarıdan aşağıya doğru ilerliyordu ve üyelerin organizasyonun aynı seviyesindeki gruplar arasında temas başlatmaları yasaktı - tüm temasların daha yüksek bir komuta seviyesinden geçmesi gerekiyordu.

Ulusal organizasyon

Ulusal Komutanlık, Ulusal Kongre oturumları arasında partinin yönetici organıydı ve bir Genel Sekreter tarafından yönetiliyordu. Ulusal Kongreler arasında, Ulusal Komutanlık, Ulusal Danışma Konseyi (Arapça: al-majlis al-istishari al-quami) tarafından sorumlu tutuldu. Ulusal Danışma Konseyi, partinin bölgesel şubelerinden temsilcilerden oluşan bir forumdu. Ancak, Ulusal Danışma Konseyi üye sayısı bölge şubesinin büyüklüğüne göre kararlaştırıldı. Ulusal Kongre, partinin disiplin organı olan Ulusal Komutanlığı, Ulusal Mahkemeyi ve parti lideri olan Genel Sekreteri seçti. Partinin politika ve prosedürlerini kongre delegeleri belirledi.

1954'ten önce parti Yürütme Komitesi tarafından yönetiliyordu, ancak bu organ, diğerleriyle birlikte 2. Ulusal Kongre'de değiştirildi. Baasçı jargonunda "Ulus" Arap milleti anlamına gelir, bu nedenle Ulusal Komutanlık, Arap dünyasında Baas hareketi için en yüksek politika oluşturma ve koordinasyon konseyini oluşturdu. Ulusal Komutanlığın, Bölge Komutanlığına benzer birkaç bürosu vardı. Ulusal Komutanlık oturumları aylık olarak yapıldı. Bunlardan Ulusal İrtibat Bürosu, partinin bölge şubeleri ile teması sürdürmekten sorumluydu.

Bölgesel organizasyon
Bölge terimi, partinin onları ayrı ulus devletler olarak kabul etmeyi reddetmesini yansıtıyordu. Baasçıların dilinde "Bölge" (quṭr); Suriye, Irak veya Lübnan gibi bir Arap devletidir. Tüm il şubelerini birleştiren Bölge Kongresi, bölgenin en yüksek otoritesiydi ve bir Bölge Komutanlığı, belirli bir bölgedeki parti liderliğini, disiplin denetiminden sorumlu organ olan Bölge Mahkemesini, bölgesel parti liderini ve Bölge Sekreterini seçerdi. Bölge Kongresi, il şubelerinden gelen delegelerden oluşurdu; diğer üyeler ancak gözlemci olarak katılırdı. Bölge Kongresi, partinin son Bölge Kongresinden bu yana performansını değerlendirmekten ve aynı zamanda bir sonraki Bölge Kongresine kadar sürecek olan yeni dönem için yeni politikalar oluşturmaktan sorumluydu. Bu sürenin ne kadar süreceğine Bölge Komutanlığı karar verirdi. Bölge Komutanlığı, Şube Komutanlığına benzer şekilde bürolar aracılığıyla çalışır ve haftalık oturumlar için bir araya gelirdi.

Bölge Komutanlıklarının altında şubeler vardı. Şube, en az iki ila beş alt şubeden oluşuyordu ve il düzeyinde faaliyet gösteriyorlardı. Şube, belirli aralıklarla bir komutanlık ve bir sekreter (lider) seçtiği bir kongre düzenlerdi. Komutanlık, örneğin İşçi Bürosu ve Sekreterlik Bürosu gibi bürolar aracılığıyla faaliyet gösteriyordu. Şubenin altında, üç ila beş bölümden oluşan ve "partinin periyodik bir kongre düzenleyen en düşük seviyesi olan" alt şube vardı. Bazı alt şubeler merkezi otoriteden bağımsızdı ve kendi komuta ve sekreterlerini seçerken, diğer alt şubeler üst şubelere dahil edildi. Bu durumlarda alt şube sekreteri, üst şube tarafından atanırdı.

İki ila beş divizyondan oluşan bir bölüm, büyük bir şehir mahallesi, bir kasaba veya bir kırsal bölge düzeyinde işlev görürdü. Beş üyeden oluşan kendi komutanlığını seçer, ancak alt şube komutanlığın sekreterini atardı. Bölümün altında divizyonlar vardı. Bir divizyon, bir divizyon komutanı tarafından kontrol edilen iki ila yedi daireden oluşuyordu. En düşük seviye daireydi. Temel organizasyon birimini oluşturan üç ila yedi üyeden oluşuyordu. Bu tür Baasçı gruplar, bürokrasi ve ordunun her yerinde ortaya çıktı. Partinin bekçi köpeği olarak işlev gördüler ve bir kamu idaresi içinde etkili bir gizli gözetim biçimiydiler.

Askeri Örgüt, Baas'ın sivil sektöründekilere benzer şubelerden oluşuyordu. Ancak, sivil kesimden farklı olarak, Askeri Örgüt ayrı bir Askeri Büro tarafından kontrol edilirdi ve periyodik Askeri Kongreler düzenlerdi. Askeri Örgüt ve Sivil Örgüt, Bölge Kongresi'nde bir araya gelirdi.

Üyelik
Baas Partisi'nde üç tür üyelik kategorisi vardı: aktif üye (Arapça: udw ämil), çırak üye (Arapça: udw mutadarrib) ve destekçi (Arapça: firqa). Aktif üye, parti biriminin tüm resmi toplantılarına katılmak zorundaydı, parti seçimlerinde oy kullanma hakkı vardı ve parti başkanlığına aday olabilirdi. Suriye Bölgesel Şubesinde bir üyenin çırak statüsüne terfi etmesi için destekçi olarak 18 ay geçirmesi ve ardından aktif üye statüsüne terfi etmesi için 18 ay daha beklemesi gerekiyordu.

İdeoloji ve politika

Klasik Baas: 1947-1960

Arap Ulusu

En başından beri parti, kendisini "Arap Birliği Partisi" olarak adlandıran parti ile Arap milliyetçi düşüncesinin bir tezahürüydü. Partinin selefi Arap Baas Hareketinin pan-Arap eğilimleri, 1945-1947 yılları arasında Zeki el-Arsuzi'nin Arap Baasından üyeler alarak güçlendirildi. Parti tüzüğünün birinci maddesinde "Araplar tek millettir. Bu milletin tek bir devlette yaşama hakkı vardır. [Böylece] Arap anavatanı bölünmez bir siyasi ve ekonomik birim oluşturur. Hiçbir Arap diğerlerinden ayrı yaşayamaz." ifadesi geçer.

Arap milliyetçiliğine olan içten inancını ifade etmek için Eflak, "ebedi mesaja sahip tek Arap ulusu" terimini kullandı. Parti ideolojisi ve genel olarak Baasçılık, Arap ırkının saflığı veya etnik şovenizm gibi kavramlara değil, aydınlanma döneminden ödünç alınan idealist düşüncelere dayanıyordu. Ortadoğu uzmanı Tabitha Petran'a göre partinin ideolojisinin temel fikri şöyleydi:Arap ulusunun tarihte kalıcı bir varlıktır. Arap ulusu, felsefi olarak - sosyal ve ekonomik bir oluşum olarak değil - farklı biçimlere ilham veren üstün bir gerçek olarak kabul edilir, en yüksek katkılarından biri İslam biçimini alır. Arabistan, Bereketli Hilal ve Kuzey Afrika halklarını modelleyen, onları İslami değerlerle, özellikle Arap dili ve Arap kültürüyle donatan İslam değil, İslam'ı da yaratan Arap milletiydi. Arap ulusunun bu anlayışı, Arapların tarihe katkısına örtük olarak avantaj sağlar. Öte yandan, Arap çöküşü, dini değil, ahlaki olan arındırıcı ve manevi bir eylemle aşılabilir."

Köylü ve işçiler

İlk Baas, köylülerin ve işçilerin karşı karşıya olduğu sorunlara çok az ilgi gösterdi. Hanna Batatu'nun belirttiği gibi, "Eflak görünüşte temelde şehirliydi. Köylüler hiçbir zaman onun özel ilgi konusu olmadılar. Yazılarında, ülkenin çiftçilerine yoğun bir ilginin ifadesi hemen hemen hiç yoktur." Köylülerden ve onların karşı karşıya olduğu sorunlardan Eflak'ın bazı eserlerinde söz edilirken, onlara veya karşı karşıya oldukları meselelere neredeyse hiçbir derinlik verilmemiştir. Bir örnek verecek olursak, bir örnekte Eflak, "[milli mücadele] ... ancak Arapların genelliğine dayandırılabilir ve bunlar sömürüldükleri takdirde onun içinde yer almayacaklardır" der. İkinci olarak, Eflak'ın geleneksel toprak ağalarına karşı hiçbir zaman resmi bir düşmanlığı olmadı. Bu tür meseleler ancak Ekrem el-Havrani önde gelen bir parti şahsiyeti haline geldiğinde ve "geçici Baasçılar" iktidara geldiğinde önem kazanacaktı. 1. Yürütme Komitesindeki dört üyeden köylülerin ve işçilerin sorunlarına çok dikkat eden tek kişi Vahib el-Ganim'di, çünkü diğer üyelerde (Eflak, Selahaddin el-Bitar ve Celil es-Sayyide) bir orta sınıf terbiyesi vardı ve orta sınıf değerlerine sahip çıktılar.

İlk parti örgütü, kırsal alanlarda hiçbir zaman derin bir takipçi kitlesi oluşturmadı. Aslında, partinin kuruluş kongresinde 217 delege arasında sadece bir köylü ve bir işçi vardı. Delegelerin çoğu ya okul öğretmeni ya da üniversitelere devam eden öğrencilerdi. Ekrem el-Havrani'nin Arap Sosyalist Partisi (ASP) Baas Partisi ile birleştiğinde, köylü kökenli ASP üyelerinin çoğunluğu Baas Partisi'ne katılmadı, bunun yerine Havrani'nin kişisel takipçileri oldular. Bununla birlikte, Baas üyelerinin çoğunluğu kırsal kesimde yetişiyordu. 1958'de Suriye Bölgesel Şubesi'nin ve Askeri Komite'nin dağılmasından doğan "Geçici Baas", görünüm, politika ve ideoloji açısından daha kırsaldı.

"Birlik, özgürlük, sosyalizm"
"Birlik, özgürlük, sosyalizm" sloganı Baasçı düşüncenin temel ilkesidir. Birlik, bağımsız ve güçlü bir Arap ulusunun yaratılması anlamına geliyordu. Özgürlük, liberal demokrasi değil, sömürge baskısından kurtulma, konuşma ve düşünce özgürlüğü anlamına geliyordu. Eflak, Baas Partisinin en azından teoride, geçiş döneminde halka danışmadan halkı yöneteceğine ve yol göstereceğine inanıyordu, ancak parti içi demokrasiyi destekledi. Son ilke olan 'sosyalizm', Batı'da tanımlandığı şekliyle bir sosyalizm değil, Arap sosyalizminin benzersiz bir biçimi anlamına geliyordu. Baasçı düşünceye göre, sosyalizm Muhammed'in yönetimi altında ortaya çıkmıştı. Arap sosyalizminin orijinal yorumu "ne kadar devlet kontrolü veya ekonomik eşitlik gerekliydi" gibi sorulara cevap vermiyordu. Bunun yerine Arap milletini ve halkını genel olarak sömürgecilik ve baskıdan kurtarmaya odaklandı.

Geçiş Dönemi Baası: 1960-1964

Milliyetçilere karşı bölgeselciler
Mısır ve Suriye birliği olan Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin (BAC) başarısızlığından sonra, Baas Partisi iki ana gruba ayrıldı: Bölgeselciler (Arapça: Qutriyyun) ve Milliyetçiler (pan-Arap) (Arapça: Qawmiyyun). Mısır ile birlik çöktüğünde, Baas Partisi zor durumda kaldı, parti hala Arap birliğini aradı, ancak BAC'nin dağılmasına karşı çıkmadı ve Cemal Abdünnasır'ın yönetimindeki Mısır ile başka bir birlik aramak istemedi. Ancak birlikçi bir parti olduğu için parti liderleri bu konudaki tutumlarını açıklayamadılar. Sonuç, Baas Partisi içindeki Arap milliyetçiliği yanlıları kararlı Nasırcılara dönüşürken, daha ılımlı Arap milliyetçilerinin ise Nasır yanlısı Sosyalist Birlikçiler partisini kurmaları oldu. Hem Nasır'a hem de birlik dönemine olan inancını yitirmiş insanların önderlik ettiği üçüncü grup, Baas Partisi'nde kaldı ve pan-Arabizm'in uygulanabilirliğine inanmayı bıraktı. 21 Şubat 1962'de Ulusal Komutanlık, pan-Arap projesiyle ilgili olarak, önce BAC'nin başarı ve başarısızlıklarından bahsederek, ancak BAC'nin Nasır'ın Mısır'ı ile merkezi olmayan bir federal birlik olarak yeniden kurulmasını talep ederek açıklamayı sonlandırdığı yeni bir politika yayınladı. Pek çok sıradan üye, politikadaki bu değişikliğe karşı çıktı; birçok üye hem pan-Arabizm hem de Eflak'ın devam eden parti yönetimi karşısında hayal kırıklığına uğradı.

Suriye Bölgesel Şubesi yeniden kurulduğunda, illerdeki üyelerinin çoğunluğu cemaat kökenliydi – Dürzi, Nusayri veya İsmaili.  İl parti üyelerine, Suriye Bölgesel Şubesinin, aslında il şubeleri ve Ulusal Komutanlık ile iletişim hattını kesen feshi hakkında bilgi verilmedi. 1962'de Bölgeselcilerin 5. Ulusal Kongre'de kabul edilen "Mısır ile birliğin geçmişteki hataları dikkate alarak yenilenmesi" sloganını destekledikleri doğru olsa da bu sloganı bir propaganda sloganı olarak ele aldılar, uygulanabilir bir hedef olarak değil.

"Sosyalizme Arap Yolu"
Parti üyeleri arasında pan-Arap projesi konusunda hissedilen hayal kırıklığı, partinin sosyalizm yorumunun radikalleşmesine yol açtı. Suriye Komünist Partisi'nin eski bir üyesi olan Yasin el-Hafız, partinin radikalleşmesinin öncülerindendi. Pan-Arap projesine karşı çıkmamakla birlikte, Arap sosyalizmi kavramını, Marksizmi yerel koşullara uyarlayan bilimsel ve devrimci bir sosyalist ideolojiye dönüştürmek istedi. Hayatının büyük bir bölümünde ılımlı bir sosyalist olan Cemal el-Etâsi, 1963'te Arap sosyalizminden vazgeçilmesi ve sınıf mücadelesinin toplumda itici güç olduğunu iddia ederek "neredeyse Marksist bir sosyalizm kavramının" benimsenmesi çağrısında bulundu.

Suriye Bölgesel Sekreteri Hammud eş-Şufi, kelimenin tam anlamıyla Suriye Bölgesel Örgütü'nün başkanı olarak kısa görev süresi sırasında partinin Marksist fraksiyonunun lideri oldu. Şufi, Bölgesel Komutanlığın Organizasyon Bürosu başkanı olarak konumu nedeniyle, Suriye Bölgesel Şubesi hiyerarşisinin tepesine birçok Marksist veya Marksist eğilimli üye toplamayı başardı. Ali Salih es-Sadi liderliğindeki radikal sosyalistler, 1963'te Irak Bölgesel Şubesinin kontrolünü ele geçirdiler ve bu da partinin ideolojisinin resmi olarak radikalleşmesine yol açtı.

6. Ulusal Kongre'deki delegeler, partinin ideolojisi hakkında bir tüzük yazmaktan sorumlu bir İdeoloji Komitesi seçtiler. Sonuç, Çıkış Noktaları belgesiydi. 6. Ulusal Kongre tarafından onaylanan belge, Arap birliğini ikincil bir role indirgemiş ve sosyalizmi ön plana çıkarmıştır. Marksist kavramlar Baasçı kavramların yanında birbirinin yerine kullanılmıştır; ancak belge, belirli fikirlerin Marksist kökenli olduğunu açıkça kabul etmekte isteksizdi. Çıkış Noktaları, partinin geleneksel ideolojisinden bir kopuş yaratmasa da partinin eski muhafızlarını sosyalizme değil Arap birliğine  öncelik vermekle ve Baasçılığı kapsamlı bir teori haline getirmedeki başarısızlıklarıyla eleştirdi. Belgeler, Arap birliğinin ilerici olduğunu söylerken, önemli olmasının nedeni değişti. Belgede şunlar yazıyordu: "Arap birliği, sosyalist bir ekonominin inşası için vazgeçilmez bir temeldir."  Eflak ayrıca Arap birliğinin yalnızca bir ara hedef olduğuna inanıyordu, ancak klasik Baasçılığın merkezinde duruyordu. Çıkış Noktalarında, kesin olarak ifade edilmese de sosyalist bir toplum yaratma hedefi, partinin hem acil hem de ana hedefi gibi görünüyordu.

Dar görüşlü ve milliyetçi olmakla suçlanan Arap sosyalizmi kavramı, yerini "sosyalizme giden Arap yolu" kavramına bırakmıştı. Çıkış Noktaları, özel mülkiyete ilişkin klasik Baasçı görüşü eleştirdi. Klasik Baasçılar, birçok küçük burjuva unsurunu partiye almanın bir yolu olarak özel mülkiyeti desteklediler. Belge, ekonominin hakim tepelerinin millileştirilmesini, küçük burjuvazinin sosyalist ekonomiye yavaş yavaş dahil edilmesini ve ulusal burjuvazinin ve onun müttefik sınıflarının ortadan kaldırılmasını gerektiriyordu. Partiyi devlet kapitalizmini destekleyen tek bir devlete dönüşmekten korumak için, sosyalist ekonomi, emekçi kitlelerin halk katılımıyla birlikte öncü bir parti tarafından kontrol edilecekti.

Neo-Baas: 1964-1966

Neo-Baasçılık, 1960'tan 1964'e kadar Baas ideolojisinde ortaya çıkan dramatik değişiklikler ve 1964-1966 döneminde Askeri Komitenin Suriye Bölge Şubesi ve Ulusal Komutanlığı ele geçirmesidir. 6. Ulusal Kongre, hem Ulusal Komutadaki geleneksel liderlere hem de Askeri Komitedeki pragmatistlere karşı çıkan anti-militarist bir sol tarafından partinin ele geçirilmesi anlamına geliyordu. Ordu karşıtı sol halk demokrasisi, ordunun ulusal siyasete ve halk mücadelesine karışmaması çağrısı yaptığında, Askeri Komite endişelendi. 1965'e gelindiğinde, asker karşıtı solcular "parti içindeki askeri cuntanın [Askeri Komite] sağcı karakteri ve partiyi yutmaya yönelik yıkıcı çabaları hakkında söylentiler yaymaya başladılar. Partide, komplo ve gerici eğilimlerle suçlanmayan tek bir subay yoktu." Askeri Komite, Ulusal Komutanlık ile işbirliği içinde, 7. Ulusal Kongre'de ordu karşıtı solu partiden çıkarmayı başardı. O anda Suriye Bölgesel Şubesini kontrol eden Askeri Komite, 1966 darbesinde Baas Partisi'nin de kontrolünü ele geçirdi. Ortadoğu uzmanı Avraham Ben-Tzur'a göre "[neo-]Baas, en son varyantı, günlük yaşamı ve rutini, iç cephedeki katı askeri baskı ve [diğerlerinin yanı sıra Sovyet yardımı] askeri yardım tarafından şekillendirilen ordu tarafından yönetilen bürokratik bir aygıttır."

Bölgesel şubeler

Irak

Fuad er-Rikabi  1951 veya 1952'de Irak Bölgesel Şubesini kurdu. Şubenin kuruluşunu, Suriye'de düzenlenen 1. Ulusal Kongre'den döndükten sonra 1947'de Abdurrahman ed-Damin ve Abdulhalik el-Hudeyri'ye kadar takip edenler var. Diğer bir versiyon ise şubenin 1948 yılında Şii bir Müslüman olan Rikabi ve Sadun Hamadi tarafından kurulduğudur. Ancak, Efraim Karsh ve Inari Rautsi, Bölgesel Şube'nin 1940'larda kurulduğunu, ancak 1952'de Ulusal Komutanlık tarafından Baas Partisinin Bölgesel Şubesi olarak resmen tanındığını iddia ediyor. Kesin olan şey, Rikabi'nin 1952'de Bölgesel Şubenin ilk Bölge Sekreteri seçildiğidir.

Parti, başlangıçta Şii Müslümanların çoğunluğundan oluşuyordu, çünkü Rikabi esas olarak arkadaşlarından ve ailesinden destekçiler topladı, ancak yavaş yavaş Sünni egemenliğine girdi. Bölgesel Şube ve diğer pan-Arap eğilimi partileri Şii üyeleri toplamakta güçlük çektiler. Çoğu Şii, Arapların çoğunluğu Sünni olduğu için pan-Arap ideolojisini Sünni bir proje olarak görüyordu.

1958'de Haşimi monarşisini deviren 14 Temmuz Devrimi sırasında, Bölgesel Şubenin 300 üyesi vardı. Irak Bölgesel Şubesi, Irak'ın Birleşik Arap Cumhuriyeti'ne girmesini isteyeceği gerekçesiyle Abdülkerim Kasım'ın yönetimini destekledi. Kasım'ın kabinesinin 16 üyesinden 12'si Bölgesel Şube üyesiydi. İktidara geldikten sonra Kasım, eski "bağımsız Irak" geri dönerek BAC ile ilgili pozisyonunu değiştirdi. Bu dönüş, Bölgesel Şubeyi ve diğer Arap milliyetçi gruplarını rahatsız etti. Politika değişikliği nedeniyle, Bölgesel Şube, Kasım'a suikast girişiminde bulunan ancak başarısız olan Saddam Hüseyin liderliğindeki bir grup topladı.

Bölgesel Şube Ramazan Devrimi'nde iktidarı ele geçirdi. Darbe, önde gelen Bölgesel Şube üyesi Ahmed Hasan el-Bekir tarafından yönetildi. Darbeciler Nasırcı Abdüsselam Arif'i cumhurbaşkanlığına atadı, el-Bekir ise ülkenin başbakanı oldu. Ancak asıl güç, şubenin Bölge Sekreteri olan Ali Salih es-Sadi'nin elindeydi. İktidara geldikten sonra, Bölgesel Şube milisleri, Ulusal Muhafızlar aracılığıyla,  komünist ve solcu unsurlara karşı Iraklı uzman Con Coughlin'in "şiddet cümbüşü" olarak adlandırdığı şeyi başlattı. Bölgesel Şube içindeki hizipçilikle birleşen bu baskıcı önlemler, Cumhurbaşkanı Arif ve onun Nasırcı destekçileri tarafından Kasım 1963'teki Irak darbesine yol açtı. Irak uzmanı Malik Müftü, Eflak'ın Arif'in darbesini, es-Sadi'nin parti içindeki konumunu zayıflattığı ve kendisininkini güçlendirdiği için desteklemiş olabileceğine inanıyor. Darbe şubeyi yer altına inmeye zorladı. Darbe nedeniyle, Bekir ve Saddam gibi önde gelen birkaç Baasçı hapse atıldı. Buna rağmen, Bölgesel Şube 1964'te el-Bekir'i Bölge Sekreteri olarak seçti.

Libya

Bölgesel Şube 1950'lerde Emir Tahir Deghayes tarafından kuruldu. Baasçılık, Birleşik Arap Cumhuriyeti'nin kurulmasının ardından Libya'da önemli bir siyasi güçtü. Libya Krallığı'nın sonraki yıllarında birçok aydın Baas ideolojisine ilgi duydu. Ancak, Nasırcı propagandanın yardımıyla birkaç Baasçı, üyeliğini değiştirdi ve bunun yerine Nasırcı oldu. Bu tür pan-Arap ideolojilerinin büyümesi hükûmeti endişelendirdi ve bu da altmışların başlarında birkaç Nasırcı ve Baasçı subayın hapsedilmesine yol açtı. Baasçılar, Krallığın "siyasi, ekonomik ve sosyal sistemini" yıkmaya çalışmakla suçlandılar ve cezalar sekiz aydan iki yıla kadar değişiyordu. 1964'e gelindiğinde, Libya Bölgesel Şubesi, Bölge Komutanlığının altında sadece bir seviye, şube seviyesi kurmayı başarmıştı. Suriyeli uzman John Devlin, Libya Bölgesel Şubesinin 1964'te 50 ila 150 üye arasında olduğunu tahmin ediyor.

Lübnan

Lübnan Bölgesel Şubesi 1949-1950'de kuruldu. BAC'nin varlığı sırasında, Bölgesel Şube, Nasır'ı destekleyenler ve ona karşı çıkanlar olmak üzere iki gruba ayrıldı. Ancak 1960 Nisan'ında BAC, Bölgesel Şube organı As Sahafäh'ın BAC tarafından yönetilen Suriye'ye girişini engelledi.

Bölgesel Şube Trablusşam kentinde en güçlüydü. 1960 seçimlerinde Abdülmecid er-Rafei'nin parlamentoya seçilmesi için sadece birkaç oy eksikti. Bununla birlikte, seçim kampanyası sırasında onun için kalıcı bir sorun, Lübnan Komünist Partisi tarafından kendisine ve Bölgesel Şubeye yönelik sesli eleştiriydi. Trablusşam'da komünistler, Bölgesel Şube zaferini garantilemek için Reşid Karami'nin adaylığını desteklediler. 17 Temmuz 1961'de Rimavi liderliğindeki bir grup rakip Baasçı, Bölgesel Şubenin birkaç üyesine ateş açtı.

BAC yıllarında, Suriye Bölge Şubesinde gelişen aynı hizipçi hatlar Lübnan Bölge Şubesine de geldi. Ağırlıklı olarak Lübnan'ı temsil eden delegelerin katıldığı (Lübnan'da düzenlenen) 4. Ulusal Kongre'de, belirgin bir Nasır karşıtı birkaç karar onaylandı. Aynı zamanda, Eflak ve Bitar'a yönelik eleştiriler de şiddetliydi, hem liderlik sicilleri hem de ideolojileri eleştirildi. Parti liderlerinin (Eflak, Bitar ve diğerleri) sosyalizmin daha önemli olduğu zamanlarda pan-Arabizme öncelik vererek Mısır ile alelacele bir birliğe girdikleri, 1958'de Suriye Bölgesel Şubesini yanlış bir şekilde feshettikleri, mevcut durumu analiz etmek için Baasçı değil Marksist araçları kullanmanın gerektiği ve partinin halk sınıfları - işçiler, köylüler, zanaatkarlar ve esnaflar - arasındaki konumlarını güçlendirme ihtiyacını belirten bir karar onaylandı. Lübnan Bölgesel Şubesinin konumu nedeniyle, Eflak 5. Ulusal Kongre'de Lübnanlı delegeleri etkisiz hale getirmek için yeterli Irak Bölgesel Şubesi delegesini davet etti. Ancak aynı zamanda Lübnan Bölgesel Şubesi Havrani ve hizbine karşı çıktı. 6. Ulusal Kongrede, Lübnan Bölgesel Şubesi Cubran Mecdelani ve Halid el-Ali'yi Ulusal Komutanlığa seçti.

7. Ulusal Kongre'de Ulusal Komutanlık, Askeri Komite ile işbirliği içinde Lübnan Bölgesel Şubesinde bulunanlar gibi solcuları ya ihraç etti ya da liderlik pozisyonundan çıkardı ve en ağır durumlarda onları partiden ihraç etti. Lübnan Bölgesel Şubesi, 7. Ulusal Kongre'de Ulusal Komutanlığa üç üye seçmeyi başardı; Mecdelani, el-Ali ve Abdülmecid Rafi.

Suriye

Suriye siyaseti, 1954'te Edib Çiçekli'nin askeri hükûmetinin devrilmesi ve demokratik sistemin yeniden kurulmasıyla dramatik bir dönüş yaptı. Artık büyük ve popüler bir örgüt olan Baas, o yılki Suriye seçimlerinde 142 parlamento sandalyesinden 15'ini kazanarak parlamentodaki en büyük ikinci parti oldu. Suriye Komünist Partisi (SKP) dışında, Baas Partisi işçiler arasında kitlesel protestolar düzenleyebilen tek partiydi. Parti, Mısır yanlısı ve anti-emperyalist duruşları ile sosyal reformu savunmaları nedeniyle aydınlar tarafından desteklendi.

Baas ideolojik rakipleriyle, özellikle de Büyük Suriye'nin kurulmasını destekleyen Suriye Sosyal Milliyetçi Partisi (SSMP) ile hatırı sayılır bir rekabetle karşı karşıya kaldı. Baas Partisinin ana düşmanı ise sınıf mücadelesine ve enternasyonalizme verdiği destek Baas için lanetli olan SKP idi. Parlamento düzeyindeki rekabete ek olarak, tüm bu partiler (İslamcılar kadar) sokak düzeyindeki faaliyetlerde yarıştı ve ordudan destek toplamaya çalıştı.

1957'nin sonunda, SKP Baas Partisi'ni o kadar zayıflattı ki, Baas Partisi Aralık ayında Mısır ile birlik çağrısında bulunan bir yasa tasarısı hazırladı. Bu hareket çok popüler olduğunu kanıtladı. Baas liderliği 1958'de partiyi feshetti ve bazı partilerin yasadışı hale getirilmesinin Baas'tan daha fazla SKP'ye zarar vereceğine dair kumar oynadı.

1961'de Şam'da bir askeri darbe BAC'yi sona erdirdi. Aralarında Havrani ve Selahaddin el-Bitar (daha sonra imzasını geri aldı) gibi on altı önde gelen politikacı darbeyi destekleyen bir bildiri imzaladı. BAC'nin dağılmasının ardından, 1962 kongresinde Baas Partisi yeniden kuruldu. Askeri Komite bu kongrede partinin sivil kanadına kendini göstermedi. Kongre sırasında, Eflak ve Askeri Komite, Muhammed Ümran aracılığıyla ilk kez temas kurdular; komite bir darbe başlatmak için izin istedi; Eflak gerekli izni verdi.

Baas Partisi'nin Irak Bölgesel Şubesi liderliğindeki Ramazan Devrimi'nin başarısının ardından Askeri Komite, Nazım el-Kudsi'nin devlet başkanlığına karşı bir darbe planlamak için aceleyle toplandı. 8 Mart Devrimi başarılı oldu ve Suriye'de Baasçı bir hükûmet kuruldu. Darbecilerin ilk emri, baştan beri tamamen Baasçı ve Nasırcılardan oluşan ve sivillerden ziyade askeri personel tarafından kontrol edilen Ulusal Devrim Komutanlığı Konseyini (UDKK) kurmaktı.

Baas Partisi iktidara gelirken bir sorun vardı; iç çekişme. Zaten küçük olan Baas Partisi üyeliğinin küçük bir azınlığı olan Askeri Komite, zorla yönetmeye çalıştı. Baas Partisi'nin 1963'ün ortalarına kadar sadece 2.500 üyesi vardı, partinin popüler bir tabanı yoktu. Üyelik genişlese bile, iktidara gelirken getirdiği otoriter yönetim biçimi daha iyi değildi ve daha da kötüleşecekti.

Diğer bir sorun da, ordu daha birleşik dururken, sivil kanadın radikal sosyalist ve ılımlı hizip arasındaki sürtüşmeyle parçalanmasıydı. Durum ne olursa olsun, Suriye Bölge Komutanlığı, Ulusal Komutanlığı zayıflatarak yavaş yavaş güçlerini topladı. Bunların hepsi 1966 Suriye darbesinde doruğa ulaştı.

Ürdün

Partinin Suriye'de kurulmasının ardından Baasçı fikirler Arap dünyasına yayıldı. Ürdün'de Baasçı düşünce ilk olarak 1940'ların sonlarında, özellikle üniversitelerde Doğu Şeria'ya yayıldı. Bölgesel Şube 1951'e kadar kurulmasa da üniversitelerde öğrencilerin ve profesörlerin Baasçı düşünceyi tartıştıkları çeşitli toplantılar yapıldı. İdeoloji çok popüler olmasına rağmen, asıl Bölgesel Şube'nin kurulması zaman aldı. Bir grup öğretmen Kerek şehrinde Bölgesel Şubeyi kurdu. Başlangıçta Abdurrahman Şukyar'ın sahibi olduğu klinik şubenin buluşma yeri olarak kullanılıyordu. Behcet Ebu Garbiyah, Bölgesel Şubenin Batı Şeria'daki ilk üyesi oldu. Batı Şeria'da, şube en çok Kudüs ve Ramallah şehirlerinde faaliyet gösteriyordu.

1. Bölge Kongresi 1951 yılında Abdullah Rimavi'nin evinde yapıldı. Kongre, "partinin gelecekteki seyrini" belirledi. Ertesi yıl, 2. Bölge Kongresi, bu sefer Abdullah Navas'ın evinde yapıldı. Bir Bölge Komutanlığı seçildi ve Rimavi şubenin Bölge Sekreteri olarak atandı. Şugyar, Garbiyah ve Navas, Bölge Şubesi Merkez Komitesinde görev yapmayı kabul ettiler. Rimavi ve yardımcısı Navas, etkili liderler olduğunu kanıtlayacaklardı. 2. Bölgesel Kongre'den kısa bir süre sonra şube, Ürdün ve Filistin mahalle ve şehirlerinde başarılı bir işe alım kampanyası başlattı. 28 Ağustos 1956'da şube bir Yüksek Mahkeme tarafından yasallaştırıldı.

Hem Rimavi hem de Navas 1950 ve 1951 seçimlerinde bağımsız olarak parlamentoya seçildiler (o zamanlar şube yasal bir parti değildi). 1951 seçimlerinde şube meclise üç üye seçmeyi başardı. Rimavi, 1956 seçimlerine kadar parlamentodaki koltuğunu korumayı başardı. Bu seçimlerin hiçbiri demokratik değildir. Şukyar, 1951 seçimleri sırasında, görüşleri radikal olduğu için yetkililer tarafından hapsedildi. Seçim gününe bir aydan kısa bir süre kala, Amman'daki İngiliz Büyükelçiliği, Şukyar'ın kolay bir zafer kazanacağını tahmin etmişti  Ancak, seçimin demokratik olmayan doğası nedeniyle Şukyar seçilemedi. Oylama modellerinin kanıtlayacağı gibi Baasçı adaylara oy veren seçmenler Doğu Şeria'da İrbid ve Amman'da, Batı Şeria'da ise Kudüs ve Nablus'ta yaşıyorlardı.

Şukyar, Güney Ürdün'deki sürgünü sırasında, boş zamanlarını Marksist ve Leninist literatürü okuyarak geçirdi. Hiçbir zaman komünist olmadıysa da, Şukyar komünist kavramları desteklemeye başladı. Sürgünden dönüşünde, Bölgesel Şubeyi Ürdün Komünist Partisi ile bir seçim cephesine katılmaya ikna etmeye çalıştı. Ancak Bölgesel Şube liderleri Rimavi, Navas, Garbiyah ve Munif er-Razzaz bu fikre karşı çıktılar ve bunun üzerine Şukyar Baas Partisi'nden ayrıldı.

Rimavi ve Navas, 1952'de yapılan 2. Ulusal Kongre'de Ulusal Komutanlığa seçildiler. 6. ve 7. Ulusal Kongre'de Bölgesel Şube Razzaz'ı Ulusal Komutanlığa seçti.

Diğerleri
Baas Partisi'nin kurulmasının ardından Kuveyt ve Suudi Arabistan'da bölgesel şubeler kuruldu. Kısa bir süre sonra Kuzey Yemen ve Güney Yemen'de şubeler kurdu. Tunus'ta, 1950'lerde bir Bölgesel Şube kuruldu, ancak varlığının büyük bir kısmı için yeraltına zorlandı. Suudi Bölgesel Şubeleri, kendilerini 7. Ulusal Komutanlıkta temsil etmesi için Ali Gannäm'ı seçti. Suudi Baasın 1966 bölünmesinden sonra hangi tarafı tuttuğu şu anda bilinmemekle birlikte, 1973'ten 1980'e kadar Sawt al-Tal'iyya adlı bir gazete yayınladı. Şube, Suudi kraliyet ailesinin ve Amerikan emperyalizminin ateşli bir eleştirmeniydi. Üyelerinin çoğunluğu Şii Müslümanlardı. 1963 sonlarında Sudan'da Baas hücreleri kuruluyordu ve hatta Mısır'da bir Baas hücresinin kurulduğuna dair söylentiler bile vardı.

Notlar

Bibliyografya
 Makaleler ve dergiler

Bibliyografya

Dış bağlantılar
 Michel Eflak'ın Diriliş Yolunda (Fi Sebil al Ba'th) adlı kitabının beş cildi
 Arap Sosyalist Baas Partisi Anayasası

Orta Doğu tarihi
Baasçılık
Arap milliyetçiliği
Arap tarihi
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar
Baas Partisi

Baas Partisi


Die USS Laub (DD-614) war ein Zerstörer der Benson-Klasse der U.S. Navy. Er war benannt nach Midshipman Henry Laub und das zweite Schiff, das diesen Namen trug. Die Schiffstaufe erfolgte durch Miss Barbara Mohun Handley, einer Nachfahrin des Namensgebers. Erster Kommandant wurde Commander J. F. Gallaher.

Nach den notwendigen Ausbildungsfahrten passierte die "Laub" den Panamakanal und erreichte zunächst Norfolk (Virginia).  Sie verließ dann New York (New York) am 5. Februar, um einen Konvoi nach Nordafrika zu eskortieren. Nach der Ankunft in Casablanca patrouillierte sie zunächst vor der afrikanischen Küste, um dann am 14. März wieder als Geleitschiff in die USA zurückzukehren. Während dieser Reise auf dem Weg in die USA schloss sich der Zerstörer am 26. Mai 1943 einer Gruppe von Geleitschiffen an, die Jagd auf ein deutsches U-Boot machten.

Am 11. Juni verließ das Schiff New York wieder, um zu den alliierten Streitkräften im Mittelmeer zu stoßen, die sich dort auf die Invasion auf Sizilien vorbereiteten. Am 5. Juli verließ das Schiff Oran, um die Transportschiffe auf dem Weg zur sizilianischen Küste zu sichern.

Vier Tage später erfolgte die Landung auf Sizilien und am nächsten Tag wehrte die "Laub" zusammen mit anderen Kräften einen deutschen Bombenangriff auf die alliierte Landungszone ab. Es folgten Landzielbeschießungen, bei denen einige strategische Brücken stark beschädigt wurden. Während dieser Periode gelang es der "Laub" und anderen Einheiten am 11. Juli ein feindliches Flugzeug abzuschießen.

Danach verlegte der Zerstörer nach Mers-el-Kébir, wo er am 15. Juli eintraf und weitere Aufgaben im Mittelmeer übernahm, bis er am 28. Juli mit einem Geleitzug den Weg nach den USA antrat. Nach mehreren Fahrten zwischen Nordafrika und Großbritannien kehrte das Schiff nach Oran zurück, um erneut zur Unterstützung der alliierten Bewegungen im Mittelmeerraum eingesetzt zu werden.

Am 6. November 1943 griffen sechs Torpedoflugzeuge einen von der "Laub" geschützten Geleitzug an und konnten mehrere Treffer erzielen. Der Zerstörer eilte den torpedierten Schiffen "Beatty", "Maraix", und "Ruys" zur Hilfe und konnte insgesamt 341 Überlebende retten.

Von November 1943 bis April 1944 fuhr der Zerstörer weiterhin in Geleitschutzaufgaben im Mittelmeer und Atlantik, wobei er mehrfach den Weg von den USA nach Großbritannien zurücklegte.

Am 2. Mai zurück in Oran fuhr die "Laub" 10 Tage später zusammen mit dem leichten Kreuzer USS Philadelphia vor die italienische Küste, um im Bereich von Anzio Landziele zu beschießen. Dabei kollidierte sie am 23. Mai mit der "Philadelphia" und musste zu einer provisorischen Reparatur zunächst Neapel anlaufen, um dann zu einem Werftaufenthalt nach Boston zu verlegen. Am 22. Dezember 1943 war das Schiff zurück in Oran.

Für die restliche Zeit des Krieges in Europa fuhr der Zerstörer im Geleitzugsdienst und beschoss Landziele an der französisch-italienischen Küste. Dann verließ das Schiff Oran am 15. Mai 1945 und kehrte in die USA zurück, wo es am 23. Mai in Boston eintraf. Es folgte die Verlegung in die Karibik mit einem Ausbildungsprogramm für den Einsatz gegen Japan. Nach der japanischen Kapitulation fuhr die "Laub" zunächst nach Casco Bay, (Maine) und dann zur Außerdienststellung nach Charleston (South Carolina), wo sie am 2. November 1946 eintraf. Das Schiff wurde am 2. Februar 1946 außer Dienst gestellt und der "Atlantic Reserve Fleet" zugewiesen.

Am 1. Juli 1971 wurde die "USS Laub" aus der Schiffsliste gestrichen und am 14. Januar 1974 für 160.667 $ an die Firma Boston Metals in Baltimore zum Abbruch verkauft.

Der Laub wurden vier Battle Stars zuerkannt.

Kommandanten
 LCDR John Francis Gallaher: 24. Oktober 1942 - September 1943  Oct 24 1942 - Sep 1943 (später Rear-Admiral)
 LCDR Alexander Guion Hay: September 1943 - März 1944
 CDR Anthony Carroll Roessler: März 1944 - August 1945
 LCDR Moore P. Huffman: August 1945 - Februar 1946

Weblinks

 Bilder der Laub bei navsource.org

Benson-Klasse
Schiff im Zweiten Weltkrieg

USS Laub (DD-613)


රාජකීය විද්‍යාලය, පොලොන්නරුව

ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපන ආයතන
ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල්
ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසල්
පාසැල් ලැයිස්තු
පාසල්
පාසල් නාමාවලි - ශ්‍රී ලංකා

පොළොන්නරුව රාජකීය විද්‍යාලය


Taichen ist:

 die nazi-deutsche Bezeichnung einer französischen Gemeinde namens Tarquimpol;
 die Großgemeinde Taichen (台陈镇) im Kreis Linying der Stadt Luohe in der chinesischen Provinz Henan, siehe Taichen (Linying).

Taichen


The Minor Planet Center (MPC) is the official body for observing and reporting on minor planets under the auspices of the International Astronomical Union (IAU). Founded in 1947, it operates at the Smithsonian Astrophysical Observatory.

Function
The Minor Planet Center is the official worldwide organization in charge of collecting observational data for minor planets (such as asteroids), calculating their orbits and publishing this information via the Minor Planet Circulars. Under the auspices of the International Astronomical Union (IAU), it operates at the Smithsonian Astrophysical Observatory, which is part of the Center for Astrophysics along with the Harvard College Observatory.

The MPC runs a number of free online services for observers to assist them in observing minor planets and comets.  The complete catalogue of minor planet orbits (sometimes referred to as the "Minor Planet Catalogue") may also be freely downloaded. In addition to astrometric data, the MPC collects light curve photometry of minor planets. A key function of the MPC is helping observers coordinate follow up observations of possible near-Earth objects (NEOs) via its NEO web form and blog, the Near-Earth Object Confirmation Page. The MPC is also responsible for identifying, and alerting to, new NEOs with a risk of impacting Earth in the few weeks following their discovery (see Potentially hazardous objects and ).

History

The Minor Planet Center was set up at the University of Cincinnati in 1947, under the direction of Paul Herget. Upon Herget's retirement on June 30, 1978, the MPC was moved to the SAO, under the direction of Brian G. Marsden. From 2006 to 2015, the director of the MPC was Timothy Spahr, who oversaw a staff of five. From 2015 to 2021, the Minor Planet Center was headed by interim director Matthew Holman. Under his leadership, the MPC experienced a significant period of reorganization and growth, doubling both its staff size and the volume of observations processed per year. Upon Holman's resignation on February 9, 2021 (announced on February 19, 2021) Matthew Payne became acting director of the MPC.

Directors
 1947–1978: Paul Herget
 1978–2006: Brian Marsden
 2006–2015: Timothy Spahr
 2015–2021: Matthew Holman
 2021–present: Matthew Payne

Periodical publications

The MPC periodically releases astrometric observations of minor planets, as well as of comets and natural satellites. These publications are the Minor Planet Circulars (MPCs), the Minor Planet Electronic Circulars (MPECs), and the Minor Planet Supplements (MPSs and MPOs). An extensive archive of publications in a PDF format is available at the Minor Planet Center's website. The archive's oldest publication dates back to 1 November 1977 (MPC 4937–5016).
 Minor Planet Circulars (M.P.C. or MPCs), established 1947, is a scientific journal that is generally published  by the Minor Planet Center on the date of each full moon, when the number of reported observations are minimal due to the brighter night sky. The Circulars contain astrometric observations, orbits and ephemerides of minor planets, comets and certain natural satellites. The astrometric observations of comets are published in full, while the minor planet observations are summarised by observatory code (the full observations now being given in the Minor Planet Circulars Supplement). New numberings and namings of minor planets (also see Naming of Minor Planets), as well as numberings of periodic comets and natural satellites, are announced in the Circulars.  New orbits for comets and natural satellites appear in the Circulars; new orbits for minor planets appear in the Minor Planets and Comets Orbit Supplement (see below).
 The Minor Planet Electronic Circulars (MPECs) are published by the Minor Planet Center. They generally contain positional observations and orbits of unusual minor planets and all comets. Monthly lists of observable unusual objects, observable distant objects, observable comets and the critical list of numbered minor planets also appear on these circulars. Daily Orbit Update MPECs, issued every day, contain new identifications and orbits of minor planets, obtained over the previous 24 hours.
 The Minor Planets and Comets Supplement (MPS) is published on behalf of IAU's Division F (Planetary Systems and Bioastronomy) by the Minor Planet Center.
 The Minor Planets and Comets Orbit Supplement (MPO) is published on behalf of IAU's Division F by the Minor Planet Center.

Natural Satellites Ephemeris Service

The Natural Satellites Ephemeris Service is an online service of the Minor Planet Center. The service provides "ephemerides, orbital elements and residual blocks for the outer irregular satellites of the giant planets".

See also
 Central Bureau for Astronomical Telegrams
 IAU Circular
 List of astronomical societies
 List of minor-planet groups
 List of minor planets

 Meanings of minor-planet names

References

External links

 MPC/MPO/MPS Archive, all published circulars since 1977 (downloadable as PDF)
 The MPC Orbit (MPCORB) Database
 The Minor Planet Center Status Report, Matthew J. Holman, 8 November 2015
 Recent MPECs, list of most-recently published Minor Planet Electronic Circulars

Videos

Astronomy data and publications
Astronomy magazines
Astronomy organizations
Science and technology magazines published in the United States
Magazines established in 1947

Minor Planet Center


Xuan Chuan (, * 1982) ist ein chinesischer Badmintonspieler.

Karriere
Xuan Chuan siegte 2005 bei den Mongolia International im Herreneinzel. In der Folgezeit spielte er für die SG EBT Berlin in der 1. Badminton-Bundesliga und gewann mit dem Verein 2005 und 2006 Silber sowie 2007 und 2008 Bronze in der Liga.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Volksrepublik China)
Chinese
Geboren 1982
Mann

Xuan Chuan


An Stipa brandisii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Stipa brandisii in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Stipa

Stipa brandisii


Wietenberg puede referirse a:

Wietenberg, una colina transilvana.
Wietenberg, yacimiento arqueológico situado sobre dicha colina.
Cultura de Wietenberg, cultura del Bronce caucásico que toma el nombre del yacimiento.

Wietenberg


Johann Baptist Fuchs, genannt Hans (* 8. Juni 1877 in Regensburg; † 18. November 1938 in München) war ein deutscher Offizier, Polizist und SA-Führer, zuletzt im Rang eines Obergruppenführers.

Leben
Fuchs, Sohn eines Eisenbahnbediensteten, besuchte ein humanistisches Gymnasium und schloss seine Schullaufbahn mit dem Abitur ab. Anschließend besuchte er in München die Kriegsschule und diente ab 1899 als Berufsoffizier im 17. Infanterie-Regiment "Orff" der Bayerischen Armee. Ab 1914 nahm er als Hauptmann am Ersten Weltkrieg teil und war während des Krieges bei einer preußischen und mehreren bayerischen Einheiten, u. a. als Bataillonskommandeur und zuletzt als Generalstabsoffizier, eingesetzt. Hochdekoriert betätigte er sich nach Kriegsende als Stabschef beim Freikorps Bamberg und Bataillonskommandeur beim Wehrregiment München.

Im Rang eines Majors wurde er im Herbst 1919 aus dem Militärdienst entlassen. Anfang Oktober 1919 trat Fuchs in die staatliche Polizeiwehr Bayerns ein, die spätere Bayerische Landespolizei, wo er bis Februar 1923 als Stabschef eingesetzt war. Danach war er im Rang eines Polizeimajors bis November 1923 Referent bei den Abschnitts-Kommandos II und III der Landespolizei München. Mitte November 1923 wechselte er zum Kommando der Landespolizei Ansbach und schied dort aufgrund von Dienstuntauglichkeit Ende Oktober 1925 aus dem Polizeidienst aus. Nebenbei studierte er von 1923 bis 1925 Rechts- und Staatswissenschaften an der Universität München. Danach war er bis 1931 als selbstständiger Geschäftsmann tätig.

Fuchs, der bereits im November 1923 am Hitler-Putsch teilgenommen hatte, trat zum 1. Februar 1931 der NSDAP bei (Mitgliedsnummer 411.570). Zeitgleich wurde er im Rang eines Gruppenführers Mitglied der SA und hauptamtlicher SA-Führer beim Stab der Obersten SA-Führung (OSAF), wo er bis Mitte März 1933 den Quartiermeisterstab leitete. Zusätzlich führte er von Februar 1933 bis März 1933 die SA-Gruppe Hochland in München. Von Mitte März 1933 bis Ende Dezember 1933 war er beim Bayerischen Staatsministerium des Innern als Sonderkommissar der Hilfspolizei eingesetzt. Fuchs, der Anfang April 1933 erneut im Rang eines Polizeiobersten in die bayerische Landespolizei eingetreten war, war von Anfang Mai 1933 bis Ende August 1933 für die OSAF als Sonderkommissar für die bayerische Sicherheitspolizei beim Staatsministerium des Innern tätig. Nachdem er Anfang September 1933 aus dem Polizeidienst wieder ausgeschieden war, fungierte er bis November 1934 als Sonderkommissar der OSAF für Bayern. Seit dem 9. November 1933 bekleidete er den Rang eines SA-Obergruppenführers. Ab Anfang Mai 1935 war er Beauftragter der OSAF für das Siedlungswesen beim Stab des Stellvertreters des Führers und gehörte ab Mai 1937 dem SA-Führerkorps an.

Literatur
 Bruce Campbell: The SA Generals and the Rise of Nazism, Lexington: Univ. Press of Kentucky 2004, ISBN 978-0-8131-9098-3.

Weblinks
 Joachim Lilla: Fuchs, Johann Baptist, in: ders.: Staatsminister, leitende Verwaltungsbeamte und (NS-)Funktionsträger in Bayern 1918 bis 1945, URL: <http://verwaltungshandbuch.bayerische-landesbibliothek-online.de/fuchs-johann>

Einzelnachweise

Major (Bayern)
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Generalstabsoffizier (Deutsches Reich)
Freikorps-Mitglied
Polizist (Deutsches Reich)
NSDAP-Mitglied
SA-Mitglied
Teilnehmer am Hitlerputsch
Deutscher
Geboren 1877
Gestorben 1938
Mann

Johann Baptist Fuchs (Offizier)


AKB - bebyggelser siden 1913 er en dansk dokumentarfilm.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

AKB - bebyggelser siden 1913


A whipped cream charger is a steel cylinder or cartridge filled with nitrous oxide (N2O) that is used as a whipping agent in a whipped cream dispenser. The narrow end of a charger has a foil covering that is broken to release the gas. This is usually done by a sharp pin inside the whipped cream dispenser. The nitrous oxide in chargers is also used as an oxidizer in hybrid model rocket engines.

Nitrous oxide is a popular recreational drug, and whipped cream chargers are a convenient source of the gas. Among users, the chargers are colloquially called whippets, nos, nossies or nangs.

The kitchen appliance that receives the charger is a whipping siphon.

Description

The cylinders are about  long by  wide, with a volume of  and capacity for most brands of  of pressurized N2O. Their walls are about  thick to withstand the pressure of the gas, and they are rounded at one end with a narrow tip at the other end. While refillable chargers were once available, all chargers are now non-refillable; the latter consist entirely of recyclable steel.

Production
In Europe, where the production and use of whip cream chargers originated, there are presently three factories involved in its production. Their standard capacity is 7.8 grams of nitrous oxide.

Application

Whipped cream chargers are intended for low-volume or occasional use, such as home kitchens, restaurants, and coffee shop applications.

For very high volume commercial use, there are regulated tank systems for filling much larger containers and dispensing more whipped cream. These are desirable if the volume is more than a production level of ten litres per hour.

Uses

Culinary

Nitrous oxide is used because it dissolves easily into the cream, and does not cause the cream to oxidize while it is in the can.
The cream must have a minimum fat content of 28% to produce whipped cream with a dispenser. The recipe for the cream to be whipped typically calls for heavy cream and sugar, along with any desired flavorings or colorings. In a sealed container, this cream is pressurized with nitrous oxide, which dissolves into the cream as per its lipophilicity.

When the cream dispenser's valve is opened, the cream solution is expelled by the high pressure inside. The change in pressure causes some of the dissolved gas to return to bubbles, effectively fluffing up the cream. Nitrous oxide is bacteriostatic (it inhibits bacteria growth), so a charged cream dispenser can be kept in the refrigerator for up to two weeks.

Recreational drug

Because of their availability, chargers are usually the method of choice for users seeking to use nitrous oxide recreationally. Tanks of medical-grade nitrous are difficult to obtain, and auto-grade nitrous contains substances such as sulfur dioxide to prevent human consumption. Chargers are cheaply available in many stores and online.

To inhale from a charger, users either fill a balloon using a cracker, fill an empty whipped cream dispenser and inhale from it, or likewise use a dispenser to fill a balloon as the potentially rapid rush of gas from the spout of the dispenser may be too harsh. Inhaling directly from a cracker is particularly dangerous due to the risk of developing frostbite on the inside of the mouth or esophagus. The 8 gram nitrous oxide steel cylinder charger when discharged into an empty whipped cream dispenser creates a pressure of 30 pounds per square inch (200kPa) and delivers 3.24 litres of nitrous oxide gas.

Model rocketry
Whipped cream chargers are also used by model rocket enthusiasts for micro hybrid engines, where it acts as an oxidizer for solid fuels such as polyethylene or HTPB.

See also
 Powerlet

References

External links

 Microscale Gas Chemistry: Experiments with Nitrous Oxide
Containers
Substance-related disorders

Whipped-cream charger


Ostreola is a genus of fungi in the family Mytilinidiaceae. This is a monotypic genus, containing the single species Ostreola consociata.

Ostreola may also be used to refer to also a genus of oyster in the family Ostreidae; however, this name is unaccepted and Ostrea should be used instead.

References

External links
Index Fungorum

Mytilinidiales
Monotypic Dothideomycetes genera

Ostreola


Diese Liste enthält in Catania geborene Persönlichkeiten sowie solche, die in Catania gewirkt haben, dabei jedoch andernorts geboren wurden. Die Liste erhebt keinen Anspruch auf Vollständigkeit.

In Catania geborene Persönlichkeiten

Bis 1800
 Agatha von Catania (um 225 – um 250), Heilige
 Konstanze von Sizilien (um 1249–1302), Königin von Aragonien und von Sizilien
 Jakob III. (1315–1349), König von Mallorca
 Ludwig (1337–1355), König von Sizilien
 Friedrich III. (um 1341–1377), König von Sizilien, sowie Herzog von Athen und Neopatria
 Nicolaus de Tudeschis (1386–1445), Theologe
 Olivio Sozzi (1690–1765), Maler
 Francesco Battaglia (1701–1788), Architekt
 Sebastiano Lo Monaco (um 1730 – um 1775), Maler
 Saverio Landolina (1743–1814), Archäologe und Naturwissenschaftler
 Giuseppe Zacco (1786–1834), Maler
 Giuseppe Gandolfo (1792–1855), Maler
 Giovanni Pacini (1796–1867), Opernkomponist
 Giuseppe Rapisardi (1799–1853), Maler

1801 bis 1900

 Vincenzo Bellini (1801–1835), Opernkomponist
 Michele Rapisardi (1822–1886), Maler
 Pietro Platania (1828–1907), Komponist und Musikpädagoge
 Gaetano Giorgio Gemmellaro (1832–1904), Paläontologe und Geologe
 Giovanni Verga (1840–1922), Schriftsteller
 Antonino Gandolfo (1841–1910), Maler
 Mario Rapisardi (1844–1912), Dichter
 Giuseppe Francica-Nava de Bontifè (1846–1928), Erzbischof von Catania
 Giuseppe Vadalà-Papale (1854–1921), Jurist und Rechtsphilosoph
 Giuseppe de Felice Giuffrida (1859–1920), Politiker und Journalist
 Francesco Paolo Frontini (1860–1939), Komponist
 Alessandro Abate (1867–1952), Maler
 Quirino Majorana (1871–1957), Experimentalphysiker
 Antonio Savasta (1874–1959), Komponist und Musikpädagoge
 Oreste Bilancia (1881–1945), Schauspieler
 Saro Arcidiacono (1886–1972), Schauspieler
 Rodolfo Spahr (1894–1981), Schweizer Numismatiker und Geschäftsmann

1901 bis 1950

 Filippo Anfuso (1901–1963), Diplomat und Politiker
 Salvatore Battaglia (1904–1971), Romanist und Lexikograf
 Ettore Majorana (1906 – verschollen 1938), Physiker
 Adele Gloria (1910–1984), Malerin, Fotografin, Bildhauerin und Dichterin
 Ignazio Balsamo (1912–1994), Schauspieler
 Vittorio Crucillà (1917–2008), Journalist und Filmregisseur
 Giovanni Grimaldi (1917–2001), Drehbuchautor und Filmregisseur
 Sebastiano Lo Nigro (1919–1984), Folklorist
 Gaetano Benedetti (1920–2013), Psychiater und Psychotherapeut
 Giuseppe Catalfamo (1921–1989), Professor für Pädagogik
 Turi Ferro (1921–2001), Schauspieler
 Grazia Di Marzà (1922–1993), Schauspielerin
 Libero Grassi (1924–1991), Bekleidungs-Unternehmer und Mafia-Gegner
 Goliarda Sapienza (1924–1996), Schauspielerin und Schriftstellerin
 Giuseppe Calderone (1925–1978), Mafioso
 Aldo Clementi (1925–2011), Komponist
 Roberto Pregadio (1928–2010), Filmkomponist, Musiker und Dirigent
 Candido Cannavò (1930–2009), Sportjournalist und Herausgeber der Gazzetta dello Sport
 Raoul Gatto (1930–2017), theoretischer Physiker
 Roberto Zapperi (* 1932), Historiker und Schriftsteller
 Tuccio Musumeci (* 1934), Filmschauspieler
 Antonio Calderone (1935–2013), Mafioso
 Alfredo Maria Bonanno (* 1937), Insurrektionalist
 Daniela Rocca (1937–1995), Schauspielerin
 Héctor Darío (1938–2013), argentinischer Tangosänger
 Nitto Santapaola (* 1938), Mafioso
 Pietro Torrisi (* 1940), Stuntman und Schauspieler
 Umberto Balsamo (* 1942), Liedermacher
 Aldo Grimaldi (1942–1990), Filmregisseur und Drehbuchautor
 Ada Pometti (* 1942), Schauspielerin
 Salvatore Bugnatelli (* 1943), Filmregisseur, Drehbuchautor und Filmeditor
 Gianni Bella (* 1946), Sänger
 Franco Diogene (1947–2005), Schauspieler
 Dante Majorana (* 1947), Dokumentarfilmer und Filmregisseur
 Pietro Anastasi (1948–2020), Fußballspieler
 Ivan Garofalo (* 1948), Gräzist und Medizinhistoriker
 Raffaele Lombardo (* 1950), Politiker

1951 bis 1970

 Jerry Calà (* 1951), Schauspieler, Drehbuchautor und Filmregisseur
 Giuseppe Marciante (* 1951), Bischof von Cefalù
 Marcella Bella (* 1952), Sängerin
 Stelio Mangiameli (* 1954), Rechtswissenschaftler
 Angelo Arcidiacono (1955–2007), Säbelfechter
 Giuseppe Sciacca (* 1955), Kurienbischof der katholischen Kirche
 Napoleone Ferrara (* 1956), italienisch-US-amerikanischer Angiogenese-Forscher
 Guia Jelo (* 1956), Schauspielerin
 Claudio Fava (* 1957), Politiker, Journalist und Mafiagegner
 Etta Scollo (* 1958), Sängerin
 Ettore Messina (* 1959), Basketballtrainer
 Pietro Scalia (* 1960), Filmeditor
 Angelo d'Arrigo (1961–2006), Gleitschirm- und Hängegleiterpilot sowie Vogelkundler
 Manuel Zurria (* 1962), Flötist
 Caterina Carpinato (* 1963), Neogräzistin
 Giovanni La Via (* 1963), Politiker
 Gianni Celeste (* 1964), Sänger
 Michela Giuffrida (* 1964), Politikerin
 Vincenzo Ortoleva (* 1965), Altphilologe
 Guglielmo Giombanco (* 1966), römisch-katholischer Geistlicher, Bischof von Patti
 Rosario Salvatore Aitala (* 1967), Jurist und Richter
 Nunzia Catalfo (* 1967), Politikerin und ehemalige Ministerin für Arbeit und Soziales
 Gerardina Trovato (* 1967), Singer-Songwriterin und Sängerin
 Giuseppe Fiorello (* 1969), Schauspieler
 Fabrizio Puglisi (* 1969), Jazzbassist
 Giuseppe D'Urso (* 1969), Mittelstreckenläufer
 Pierluca Azzaro (* 1970), Historiker

Ab 1971

 Mario Biondi (* 1971), Sänger
 Jenny B (* 1972), Pop- und Jazzsängerin
 Michelangelo Crispi (* 1972), Ruderer
 Salvatore Domenico Pogliese (* 1972), Politiker
 Carmen Consoli (* 1974), Liedermacherin und Sängerin
 Massimo (* 1975), Musiker
 Misstress Barbara (* 1975), DJ und Musikproduzentin
 Tiziana Lodato (* 1976), Schauspielerin
 Lorenzo Patanè (* 1976), Schauspieler
 Cinzia Ragusa (* 1977), Wasserballspielerin
 Laura Torrisi (* 1979), Schauspielerin
 Daniele Gangemi (* 1980), Filmregisseur und Drehbuchautor
 Luca Butera (* 1980 oder * 1981), Popsänger
 Paolo Pizzo (* 1983), Fechter
 Miriam Leone (* 1985), Schauspielerin, Fernsehmoderatorin und Model
 Melissa Panarello (* 1985), Autorin
 Claudio Licciardello (* 1986), Leichtathlet
 Rossella Fiamingo (* 1991), Fechterin
 Diletta Leotta (* 1991), Fernsehmoderatorin
 Alberta Santuccio (* 1994), Degenfechterin
 Salvatore Cavallaro (* 1995), Boxer
 Carlotta Ferlito (* 1995), Kunstturnerin
 Lorenzo Fragola (* 1995), Popsänger
 Giuseppe Leonardi (* 1996), Sprinter
 Emanuele Ndoj (* 1996), albanischer Fußballspieler
 Giulia Mignemi (* 1999), Ruderin

Bekannte Einwohner von Catania
 Luigi Capuana (1839–1915), Schriftsteller

Siehe auch
 Liste der Bischöfe von Catania
 Catania Calcio: Ehemalige Spieler und Trainer

Catania
!Personlichkeiten

Liste von Persönlichkeiten der Stadt Catania


යම හෝ යමරාජ ලෙස හඳුන්වන හින්දු දෙවියන් මරණයේ දෙවියන් ලෙස සැලකේ.

යම


Laurent Busine (né en 1951), historien de l'art belge.
 Zéphir Busine (1916-1976), peintre, sculpteur, céramiste, décorateur monumental, auteur de vitraux et de tapisseries belge.

Busine


Hasanlar, Çine - Aydın ili Çine ilçesine bağlı mahalle
 Hasanlar, Dursunbey - Balıkesir ili Dursunbey ilçesine bağlı mahalle
 Hasanlar, Bartın - Bartın ili merkez ilçesine bağlı köy
 Hasanlar, Göynük - Bolu ili Göynük ilçesine bağlı köy
 Hasanlar, Düzce - Düzce ili merkez ilçesine bağlı köy
 Hasanlar, Menemen - İzmir ili Menemen ilçesine bağlı mahalle
 Hasanlar, Eskipazar - Karabük ili Eskipazar ilçesine bağlı köy
 Hasanlar, Milas - Muğla ili Milas ilçesine bağlı mahalle
 Hasanlar, Hacıbektaş - Nevşehir ili Hacıbektaş ilçesine bağlı köy

Hasanlar


Dunavski peljar (francuski: Le pilote du Danube), francuski je pustolovni roman kojeg je napisao književnik Jules Verne.

Radnja

U djelu se miješaju tri različite priče. U prvoj od njih glavni junak romana, odvažni dunavski pilot Sergej Ladko, upleće se u pripremanje domoljubnog ustanka s ciljem oslobađanje Bugarske. Druga priča govori o jednoj lijepoj mladoj ženi za čiju se ljubav bore dva podjednako odlučna muškarca. Treća priča je uzbudljiva kriminalistička priča u kojoj budimpeštanski detektiv Karl Dragoch, šef Dunavske policije, pokušava ući u trag opasnoj razbojničkoj bandi.

Likovi

Sergej Ladko – bugarski domoljub i dunavski peljar, čovjek koji tijekom osmanske vlasti potpomaže ustanak svog naroda. Zbog osmanskih progona bježi iz domovine i vraća se kao Ilija Brusch, njemački ribolovac i pustolov. Tijekom plovidbe Dunavom doživljava nevjerojatne pustolovine, ali na kraju završava kao otac troje uspješne djece.
Karl Dragoch – mađarski detektiv, inteligentan i konzervativan. Njegov zadatak je uhvatiti dunavske lopove, zbog čega počne sumnjati na Sergeja i ukrcava se u njegov brod pod imenom gospodin Jager.
Nača Gregorović – mlada Bugarka i Sergejeva djevojka, kasnije i žena, razlog njegovog i Ivanovog sukoba.
Ivan Striga – vođa bande koji je zaljubljen u Naču; sukobljava se sa Sergejem i izdaje ga osmanskim vlastima. Nakon toga počinje terorizirati dunavske obale i za sve optužuje Sergeja, koji ga ubija u sukobu na brodu.
Gospodin Miclesco – poglavar Dunavskog saveza.

Vanjske poveznice

Djela Julesa Vernea
Pustolovni romani

Dunavski peljar


Einar Veede (* 20. Juli 1966 in Tartu) ist ein estnischer Badmintonspieler.

Karriere
Einar Veede ist siebenfacher estnischer Meister im Badminton. Fünf Titel davon gewann er im Herrendoppel und zwei im Mixed.

Sportliche Erfolge

Referenzen
http://www.spordiinfo.ee/esbl/biograafia/Einar_Veede

Badmintonspieler (Estland)
Badmintonspieler (Sowjetunion)
Estnischer Meister (Badminton)
Sowjetbürger
Este
Geboren 1966
Mann
Badmintontrainer (Estland)

Einar Veede


Hrvatski akademski odbojkaški klub Rijeka hrvatski je ženski odbojkaški klub iz Rijeke. Osnovan je 2012. spajanjem sa ŽOK Rijeka.

Natječe se u Hrvatskom prvenstvu i Ligi prvaka. Domaće utakmice igraju u Dvorani Mladosti kapaciteta 3.950 mjesta.

Sjedište kluba nalazi se na Trgu Viktora Bubnja 1 u Rijeci. Djevojčad ima 5 ekipa: najmlađe kadetkinje (do 13 godina), mlađe kadetkinje, kadetkinje, juniorke i seniorke.

Postignuća
 Hrvatski kup
 pobjednice: 2012.
 finalistice: 2019.

Poznate igračice
  Samanta Fabris

Izvori

Rijeka
Rijeka HAOK

HAOK Rijeka


Dalal Mughrabi (,  ; née vers 1959 et morte le 11 mars 1978) est une militante palestinienne membre du Fatah de l'Organisation de libération de la Palestine (OLP). Elle a participé au massacre de la route côtière de 1978 en Israël. L'attaque a entraîné la mort de 38 civils israéliens, dont 13 enfants. Mughrabi et huit autres militants ont également été tués au cours de l'opération . Alors qu'elle est considérée comme une martyre et une héroïne nationale par de nombreux Palestiniens, Israël et les Nations Unies la décrivent comme une terroriste.

Jeunesse
Dalal Mughrabi est née et a grandi dans le camp de réfugiés palestiniens de Sabra à Beyrouth au Liban. Son père était un réfugié palestinien dont la maison familiale avant la guerre de Palestine de 1948 était à Jaffa, en Palestine. Sa mère était libanaise.

Initialement formée comme infirmière, Dalal Mughrabi a décidé de consacrer sa vie à la politique lorsque la guerre civile libanaise a éclaté en 1975. Elle a rejoint le Fatah et a commencé à travailler au sein du service de communication de l'organisation. Elle a participé aux combats contre l'armée syrienne dans les montagnes au sud-est de Beyrouth lorsque les forces syriennes sont entrées au Liban en 1976 pour aider les phalangistes et leurs alliés. En 1977, elle suit un stage de formation de trois mois et obtient le grade de lieutenant. Elle s'est vue offrir un poste en Italie par le Fatah en tant qu'officier politique travaillant au bureau de l'OLP, mais elle a refusé, choisissant à la place une carrière militaire.

L'opération de 1978
Mughrabi faisait partie d'un groupe de onze

 palestiniens et libanais qui ont débarqué le 11 mars 1978, sur la plaine côtière près de Tel-Aviv. Mughrabi aurait dirigé le groupe, bien que les rapports diffèrent. Le timing visait à faire échouer les pourparlers de paix entre Menahem Begin et Anouar Sadate, et l'intention était d'attaquer le ministère de la Défense à Tel-Aviv  ou « d'atteindre la Knesset et d'exiger la libération des prisonniers palestiniens » ou de « tuer autant d'Israéliens que possible ».

Meurtre de Gail Rubin
En débarquant sur la plage, le groupe de Mughrabi a rencontré la photographe américaine Gail Rubin, qui prenait des photos de la nature sur la plage, et lui a demandé où ils se trouvaient, après quoi ils l'ont tué. Les deux membres survivants du groupe ont confirmé plus tard que c'était Mughrabi qui avait tué Rubin, qui était la nièce du sénateur américain Abraham A. Ribicoff.

Détournement
Les terroristes ont ouvert le feu sur la circulation et ont détourné un taxi, tuant ses occupants. Ils ont saisi un bus et se sont dirigés vers Tel-Aviv, puis ont détourné un autre bus, déplaçant les otages (maintenant au nombre de 71) dans le premier bus.

Les forces israéliennes ont arrêté le bus et une fusillade s'est ensuivie ; le bus a ensuite explosé. Au cours de la fusillade, Mughrabi aurait hissé le drapeau palestinien et déclaré la création d'un État palestinien . Israël dit que le bus a explosé après que Mughrabi l'ait fait exploser avec une grenade, tandis que les Palestiniens disent qu'il a été touché par le feu d'un hélicoptère de combat israélien. Au total, 38 Israéliens, dont 13 enfants, ont été tués et 72 blessés ; Mughrabi et huit autres militants sont également morts .

Libération des restes
Dans le cadre de l' échange de prisonniers entre Israël et le Hezbollah en 2008, les restes de Mughrabi devaient être exhumés et renvoyés au Liban. Dalal a été enterré dans un "cimetière pour morts ennemis", mais les Forces de défense israéliennes n'ont apparemment pas pu localiser le corps en raison des courants souterrains déplaçant les cercueils dans le cimetière. La sœur de Dalal a déclaré à l'agence de presse Ma'an que la famille avait reçu un cercueil contenant « juste de la terre et des pierres ».

Commémoration en tant que martyr
Pour de nombreux Palestiniens, Mughrabi est un martyr dans la lutte pour la libération de la Palestine. Les Israéliens la considèrent comme une terroriste responsable de l'attaque terroriste la plus meurtrière de l'histoire de l'État d'Israël.

De nombreux sites et institutions palestiniens, dont certains inaugurés par l'Autorité palestinienne, portent son nom, dont une place publique, des écoles, un centre informatique, un tournoi de football et un camp d'été.

La consécration de la place publique de la ville d'al-Bireh a été controversée. Elle était initialement prévue pour mars 2010 à l'occasion du  anniversaire de l'attaque de la route côtière, et aurait également coïncidé avec une visite dans la région du vice-président américain Joe Biden.

La condamnation publique est venue de Benjamin Netanyahu, le Premier ministre israélien, qui a déclaré que le fait d'honorer Mughrabi était une incitation anti-israélienne qui « encourage le terrorisme », et la secrétaire d'État américaine Hillary Clinton, a déclaré que de telles actions étaient des « provocations... exacerbant inutilement les tensions et mettant en péril les perspectives d'une paix globale ». Des dizaines d'adolescents palestiniens de la division jeunesse du Fatah et un haut responsable du Fatah se sont rassemblés sur la place.

En mars 2011, une cérémonie officielle a eu lieu, installant une plaque représentant Mughrabi berçant un fusil contre une carte d'Israël, de la Cisjordanie et de la bande de Gaza.

De plus, l'Autorité Palestinienne a lancé un séminaire appelé « Camp Martyr Dalal Mughrabi », qui se tient à Jéricho.

En mai 2017, l'Autorité palestinienne, via son organisation  (WATC), a nommé un centre pour femmes de la ville de Burqa du nom de Mughrabi et l'a célébrée comme un modèle.

Le centre a été construit avec l'aide du gouvernement norvégien et d'ONU Femmes. Le ministre norvégien des Affaires étrangères a exigé que le financement de la Norvège pour le bâtiment soit remboursé et que son logo soit retiré du bâtiment. Il a déclaré que "la Norvège ne se laissera pas associer à des institutions qui prennent ainsi le nom de terroristes".

Les Nations Unies ont également condamné l'appellation comme « glorification du terrorisme » et ont exigé que leur logo soit retiré du bâtiment.

Le ministère danois des Affaires étrangères a lancé ses propres enquêtes sur le WATC et a découvert qu'il avait retenu des informations centrales sur la dénomination du centre et mis fin à ses relations de travail avec le WATC. À la suite de ces conclusions, le Danemark a cessé de financer 23 autres ONG en Palestine.

Références

Annexes

Pages connexes
 Leïla Khaled
 Abou Jihad
 Violence politique palestinienne

Liens externes

 Article du magazine Time
 Article AlShamsi.Net (in Arabic)

Personnalité liée à Beyrouth
Personnalité du Fatah
Personnalité féminine palestinienne
Naissance en 1959
Décès en mars 1978
Pages avec des traductions non relues
Naissance à Beyrouth
Militant pro-palestinien

Dalal Mughrabi


Babaeski, Kırklareli'nin ilçesidir.

Babaeski Marmara Bölgesi'nin Trakya kesiminde, Kırklareli'ye bağlı bir ilçedir. Kuzeyinde Merkez ilçe, doğusunda Lüleburgaz, güneybatısında Pehlivanköy, güneyinde Tekirdağ, batısında da Edirne bulunmaktadır. Küçük bir şehir yerleşmesidir. Tarım ve sanayi başlıca geçim kaynağıdır. İlçe toprakları Ergene Ovası'nda olup, yüksek alanlar ve dağlar yok denilecek kadar azdır. İlçenin kuzeyini yükseklikleri 150 m'yi geçmeyen Yıldız Dağlarının uzantıları engebelendirmektedir. Bunlar Babaeski'nin başlıca yükseltileridir. Ergene Ovası, Ergene Nehri'nin suladığı oldukça geniş bir düzlüktür. Ayrıca yükseklikleri 50–150 m arasında değişen irili ufaklı ovalar bulunmaktadır. Bütün bu ovalar ilçenin tarım alanlarını oluşturmaktadır. İlçe topraklarını Ergene Nehri'nin bir bölümü sulamaktadır. Bunun dışında Kavak Deresi (Cürtlen Dere) ile Şeytan deresi de bulunmaktadır.

Köken bilimi
Babaeski ismi yörede bulunan Baba Kavağı ağacından gelmiştir. Eski Osmanlıda Babaeski civarındaki kavak/kayın ağacından yapılan oklar ve yaylar  çok meşhurdu. Saltukname'de Babaeski'den ve bu yörede yetişen Baba Kavağından bahsedilir. Ağaç dikmek Türklerde çok eskiden beri var olan kutsal bir gelenektir. Yakutlar'da gençlerin, şaman olmaya niyetlenince hemen bir ağaç diktiklerini ve bu ağaç büyüdükçe rütbelerinin arttığını belirtmektedir.

Saltukname'de, Sarı Saltuk'un diktiği kavak ağacı 10 kişinin kucaklayamayacağı kadar büyüktür. Buna "Baba Kavağı" denilmektedir Babaeski'de bulunan ve Baba Kavağı denilen bu ağacın kayın ağacı olduğu da söylenmektedir. Eski Türkler'de okların kayın ağacından yapıldığı bilinir. Adil Sultan Destanı'nda Babaeski'nin okları, Edirne'nin yayları ile meşhur olduğu ifade edilmektedir. Saltukname'de adı geçen Baba Kavağı denilen kayın ağacı ile Babaeski'nin meşhur okları arasında efsanevi bir münasebet vardır.

Tarih
MÖ 5. yüzyıl ortalarında burada kurulan Trakların Odrys kolunun kurduğu devletini Makedonya Kralı II. Phillip yıkmış, bunu Bitinya Krallığı'nın egemenliği izlenmiştir. MÖ 46'da Roma İmparatoru Cladius Trakya ile birlikte Kırklareli yöresine de hakim olmuşlardır.

Milattan sonra
Bizans İmparatoru I. Anastasius'un (491-518) yaptırdığı Marmara'dan Karadeniz'e kadar uzanan büyük liman suru Babaeski'nin yakınında geçmekte idi. I. Justinianus (527-533) bu surları onarmış, ancak bunlar sürekli saldırılara uğradığından günümüze ulaşamamıştır. Bu iki Bizans imparatorunun üzerinde özenle durduğu surların yapımındaki amaç, Balkanlardan gelecek akınlara karşı İstanbul'u korumaktı.

Bizans döneminde, bölge Bulgarofigon (Bizans Yunancası'nda ) olarak biliniyordu ve 896'da Bizanslılar burada Bulgarlara karşı ağır bir mağlubiyet aldı. 1047 yılında Leon Tornikios'un liderliğindeki isyancıların eline geçmişse de İmparator IX. Konstantinos tarafından geri alınmıştır.

Trakya halklari
Balkan Türkleri, Gacallar, Pomaklar, Megleno-Rumenler (Karacaovalılar ya da Nutyalı) ve Çingeneler burada yaşıyor. Amuca Kabilesi Osmaniye, Babaeski'de yaşıyor

Osmanlı

Babaeski yöresi, Sultan I. Murat döneminde Balaban Bey tarafından 1359'da Osmanlı topraklarına katılmıştır. Bizans döneminde Bulgaraphygon ismi Fatih Sultan Mehmet'in burayı ziyaretinden sonra, yöreyi yeniden düzenleyen Ahi Baba'dan ötürü Babaeski olarak değiştirilmiştir.

Babaeski adını alması ise, Fatih Sultan Mehmet'e dayandırılmaktadır. Bir söylentiye göre Fatih Sultan Mehmet İstanbul'un fethi için Edirne'den yola çıkıp buraya geldiğinde, Eski Cami önünde gördüğü yaşlı bir tamirciye beldenin ne zaman kurulduğunu sormuş ve aldığı yanıt, "Eskidir, eski," olmuştur. Padişah, yaşlı adamın kendi yaşını sorduğunda da yine, "Baba, eski," yanıtını alır. Bunun üzerine beldenin adı "Babaeski" olarak anılmaya başlanmıştır. Cumhuriyet döneminde de bu isim kullanılmaya devam etmiştir.

Evliya Çelebi, Seyahatnamesinde Babaeski'deki mimari eserlerle ilgili şöyle nakletmiştir:
{{quote|Şehrin doğu girişinde ve su kenarındaki Ali Paşa Camii, medrese, imaret, [han ve dükkânların hepsi Semiz Ali Paşa tarafından yaptırılmıştır. Bunlardan başka, yedi mescid, yedi çocuk mektebi, yedi han, yüz kadar dükkân, bir aşevi, bir hamam, üç adet tekke ve çarşı içinde hayat suyu akan bir çeşmesi vardır. Ayrıca Saltuk Baba ziyaret yeri ve Şeyh Mahmud Şühüdi Türbesi buradadır.

Ayrıca Babaeski'nin Pehlivanköyü yolu üzerinde Mutlu Köyü'nde Bolca Nine'nin kabri bulunur. Rivayet olunur ki 15. yy.'da Fatih Sultan Mehmet Edirne'ye giderken askerleriyle birlikte Mutlu Köy'de konaklamış. Bu konaklama esnasında bir yemek kazanından o kadar çok kişiyi doyurabilen hatun kişi askerleri hayrete düşürmüş. Askerler yemeğin yetmeyeceğini söylemesi üzerine, nine, "Yeyin evlatlarım bolca bolca yeyin," demiş ve yemek hepsine yetmiş ve artmış. Bu hikmetli olay padişaha anlatılınca Fatih Sultan Mehmet yaşlı ninenin elini öper, "Senin adın Bolca Nine olsun," der. O zamandan beri bu kişinin adı Bolca Nine olarak kalmıştır. Diğer bir rivayete göre, bu yaşlı nine padişaha, "Atalarınızın kazıkları mola yerinde kalsın," der. Bu isteği kabul edilir,  sabah olup kalkıldığında kazıkların yeşerdiği fark edilir ve Bolca Nine'nin ermiş olduğuna hükmedilmiştir.

Edirne Vilayet Matbaası Müdürü Şevket Dağdeviren'in yazdığı 1892 tarihli salnameye göre;

Kırkkilise sancağına bağlı bir kaza olan Baba-i Atik (Babaeski), Karahalil, Çengerli, Pınarhisar, Kozciğaz nahiyelerinde ve merkeze bağlı 31 köyde 1505 evde 5064 Müslüman nüfus, 1219 evde 5561 Hristiyan, 18 evde 82 Çingene ile kasaba içinde 4 mahalledeki 320 evde 1149 Müslüman, 246 evde 989 Hristiyan ve 1 evde 9 Yahudi nüfustan oluşmaktadır.

Kasaba demiryolu istasyonunda 50'ye yakın mağaza ve dükkân bulunup, büyük ölçüde zahire ihracatı yapılır. Kasabada ayrıca 347 dükkân, 4 han, 1 ortaokulla birlikte 5 okul, 2 cami, 1 tekke, 1 kilise, 1 hükûmet konağı, resmî emlak şubesi, telgrafhane ve belediye vardır. Ayrıca 3 köprü, 4 çeşme ve kiremithane bulunur. Dindoğru Mahallesindeki cami ahşap olup Fatih tarafından, Hacı Hasan Mahallesindeki nakışlı, kubbeli cami ise Cedid Ali Paşa tarafından yaptırılmıştır. Köprülerden 6 gözlü taş olanı Sultan IV. Murat tarafından H: 1044 / M: 1634/35 tarihinde yaptırılmıştır.

İdari yapısı
Kırklareli ilinin ilk belediyesi Babaeski'dir. 1854 yılında belediye olmuştur. Şu an 136 çalışanı bulunmaktadır. 2009 yılı bütçesi 13.500.000 TL'dir. Belediye Başkanı Abdullah Hacı'dır.

19. yüzyılda Edirne vilayeti Kırkkilise (Kırklareli) sancağına bağlı bir kaza merkezi idi.

Babaeski 1912 yılında Bulgarların, 1919'da da Yunanların işgaline uğramıştır. Türk Kurtuluş Savaşı sırasında Türk askeri kuvvetlerinin toplanma yerlerinden olan Babaeski'de "Trakya Paşaeli Müdafa-i Hukuk Cemiyeti" kurulmuştur. Türk Kurtuluş Savaşı sırasında 9 Kasım 1922'de işgalden kurtarılmıştır. Cumhuriyetin ilanından sonra, 1924'te Kırklareli'ne bağlı ilçe konumuna getirilmiştir.

Yüzölçümü ve nüfus

İl Merkezine 37 km uzaklıktaki ilçenin yüzölçümü 652 km²dir. Dokuz mahallesi; Alpullu, Büyük Mandıra, Karahalil olmak üzere üç beldesi, 31 köyü vardır.

İlçede 31 köy, 1'i ilçe merkezi 3'ü belde olmak üzere 4 belediye, toplam 35 yerleşim merkezi, belediye sınırları içinde de 21 mahallesi bulunmaktadır.

Babaeski merkezde 9 mahalle vardır
 Gazi Kemal Mahallesi
 Kurtuluş Mahallesi
 Hacı Hasan Mahallesi
 Fevzi Çakmak Mahallesi
 Dindoğru Mahallesi
 Atatürk Mahallesi
 Hamidiye Mahallesi
 Cumhuriyet Mahallesi
 Gazi Osman Paşa Mahallesi

Ekonomi
Babaeski'nin ekonomisi tarım,hayvancılık ve sanayi faaliyetlerine dayalıdır.İlçede genellikle karpuz.ayçiçeği,buğday,kanola gibi tarım ürünleri yetişir.Merkez dışında büyükbaş ve küçükbaş hayvan besiciliği yapılır.Özellikle unlu mamuller ve öğütülmüş tahıl ürünlerini içeren imalatlar dışında, "süthane işletmeciliği ve peynir imalatı", "çiftlik hayvanları için hazır yem imalatı", rafine sıvı ve katı yağların imalatı yapılmaktadır. Bunlar dışında mobilya imalatı da yapılıyor. Birçok fabrika kurulmuştur. Bunlardan en önemlileri: Çölgeçen, TEM Mobilya, Bahçıvan Gıda, Türkiye'nin ilk şeker fabrikası Alpullu Şeker Fabrikası, vs. Ayrıca 38 sanayi tesisi mevcuttur.

Babaeski Tarım Festivali
1971 yılında o zamanın Belediye Başkanı Gündüz ONAT'in girişimleriyle belediyenin önderliğinde ilçede bulunan; tarım ve eğitim kuruluşları, dernek, oda, basın organları, sanayici ve esnaf temsilcilerinin katılımları ile gerçekleşen çalışmalar sonunda; belediyenin himayesinde "Karpuz Festivali" adı altında yapılması kararlaştırılan organizasyon daha sonraları 'Tarım Festivali' adını almıştır 40 yıldır aralıksız yapıla gelmektedir. Festival sayesinde, ilçeden Avrupa'ya ilk kez karpuz ihracı yapılmıştır.İlçe nüfusu festival için gelen yerli ve yabancı turistlerle birlikte oldukça artmaktadır.

Tarihî eserler
İlçede günümüze gelebilen tarihî eserler arasında höyük ve tümülüsler vardır.

Eski Cami: Fatih Sultan Mehmet döneminde 1467 yılında yapılmıştır.Hâlen ibadete açıktır.
Cedid Ali Paşa Camii: Kanuni Sultan Süleyman döneminde 1555 yılında Mimar Sinan tarafından yapılmıştır. Edirne'deki Selimiye Camii'nin modeli olup, Balkan Savaşlarında Bulgarlar tarafından minaresi yıkılmış ve sonra yeniden yapılmıştır.Hâlen ibadete açıktır.
Dördüzlü Çeşme: 17.yüzyılda yapılmış, dört cepheli ve kubbeli bir meydan çeşmesidir.
Babaeski Köprüsü: 4.Murat döneminde 1633 yılında yapılmış olup, hâlen D-100 uluslararası karayolu üzerinde trafiğe açıktır.
Hamam: Hâlen şehir hamamı olarak kullanılmakta olan bina tek kubbeli, klasik tiptedir.
Atatürk İlkokulu: 1914 yılında Kaymakam Tevfik Gür tarafından yaptırılan tek katlı, ahşap çatılı, Türk saçaklı olan okul bugün 2 Nolu Babaeski Sağlık Ocağı olarak kullanılıyordu.

Eğitim

 Babaeski'de okuma-yazma oranı %96'dır
 Babaeski Halk Eğitim Merkezi. 1963'te kurulmuştur.
 Babaeski Mesleki Eğitim Merkezi.

Merkezde 7 tane ilköğretim okulu bulunuyor,

 Fatih İlköğretim Okulu
 Atatürk İlköğretim Okulu
 Cumhuriyet İlköğretim Okulu
 Gazi Osman Paşa İlköğretim Okulu
 Plevne İlköğretim Okulu
 Babaeski İlköğretim Okulu
 Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu(Kapandı)
 Babaeski Şehit Turgay Süzgen İmam Hatip Ortaokulu

İlçe genelinde 21 ilköğretim okulu bulunuyor.

Merkezde 5 lise bulunuyor,
 Babaeski Anadolu Lisesi(BAL) (Yeni ismi: Şehit Ersan Yenici Anadolu Lisesi)
 Babaeski İMKB Çok Programlı Lisesi
 Babaeski Atatürk Anadolu Lisesi
 Babaeski Kız Meslek Lisesi
 Babaeski Gazi Teknik ve Anadolu Meslek Lisesi (Kapandı)
 Babaeski Şehit Turgay Süzgen Anadolu İmam Hatip Lisesi

Merkez dışında,
 Alpullu Çok Programlı Lisesi(Kapandı)
 Büyük Mandıra Lisesi

Babaeski Mesleki Eğitim Merkezi

Kurumda Mesleki Eğitim Kanunu kapsamında yer alan 153 meslek dalında Kalfalık-Ustalık eğitimleri yapılmaktadır. Ayrıca Kalfalık Ustalık sınavları ve Usta Öğreticilik Kursları i,çin de kurumumuz Tam Gün-Tam Yıl kapsamında faaliyetlerine devam etmektedir.Babaeski Mesleki Eğitim Merkezi'nin web sitesi (BABAESKİ MESLEKİ EĞİTİM MERKEZİ) Mesleki Eğitim, Çıraklık,Kalfalık,Ustalık,Usta Öğreticilik ile ilgili detaylı bilgilerin bulunabileceği bir kaynakça özelliği taşımaktadır.

İlçe merkezinde 1 tane yüksek okul bulunuyor: Babaeski Meslek Yüksek Okulu
Babaeski Meslek Yüksek Okulu Bünyesinde ;
1.İşletme Yönetimi
2.Bankacılık ve Sigortacılık
3.Büro Yönetimi ve Sekreterlik
4.Dış Ticaret

Sağlık Hizmetleri

 Babaeski Devlet Hastanesi
 1 Aile Sağlığı Merkezi
 2. Aile Sağlığı Merkezi
 3. Aile Sağlığı Merkezi
 4 .Aile Sağlığı Merkezi
 Verem  Birimi
 Alpullu   Aile Sağlığı Merkezi
 Büyük  Aile Sağlığı Merkezi
 Karahalil  Aile Sağlığı Merkezi

Medya Kuruluşları

Gazeteler:

Babaeski Söz Gazetesi
Babaeski Gündem Gazetesi
Çağdaş Babaeski Gazetesi
Babaeski Esnaf Ve Sanatkarın Sesi Bülteni
Gelişim Bülteni
Yeni Haber Gazetesi

Radyolar:

Soylu FM (94.1)
Melodi FM (99.3)

Askeri Birimler
Kışlalar

1. Zırhlı Tugay Komutanlığı - General Ali Fuat Cebesoy Kışlası
1. Zırhlı Tugay Komutanlığı - İldeniz Kışlası
1. Zırhlı Tugay Komutanlığı - Özden Kışlası

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YrelNET
 Babaeski Kaymakamlığı
 Babaeski Belediyesi

Doğumlular

Babaeski


Radio Kampus, radijska postaja iz Splita, nekad poznata pod imenima Radio KL, Radio KL-Eurodom, Jadranski radio.

Povijest
Osnovana je 12. siječnja 1996. godine kao radijska postaja za područje grada Splita. Imao je dosta glazbenog sadržaja te noćnu kontakt emisiju. Funkcionirao je kao radio zajednice (community radio). Počeo je kao Radio KL, pa je u ime unio ime pokrovitelja te se zvao Radio KL-Eurodom. Postaja je u punom sastavu proslavila 15. obljetnicu. Spiritus movens postaje je Rade Čikeš Medan, poznati voditelj i glazbenik s Radio Splita 1980-ih u emisiji Trta-mrta i glazbenik u Pravoj kotki. Istaknuta imena u postoji bila su Arsen Košta, Blaž Limić, Damir Duplančić (emisija Izgubljena generacija), Vedran Limić i dr. Urednik programa bio je Ante Franjkić. Glazbena politika bila je "protiv loše glazbe", otklon od "domaće kuruze" i "bezlične komercijale", birani rock, pop, adult contemporary. Od početka svoga djelovanja politika je bila "odašiljanje dobrih vibracija ,otklon od sve prisutnijeg defetizma, obilje humora, sarkazma na tuđi a posebno na svoj račun, neposrednost, otvorenost, pila naopako, čuvanje tradicije, i obilje kontakt programa."

Godine 2012. došlo je do promjena. Polovica bivših glazbenih suradnika osnovalo je radijsku postaju KLFM. Dana 10. prosinca 2012. javlja se kao Jadranski radio.

Siječnja 2013. godine Radio KL-Eurodom je promijenio vlasničku strukturu i preimenovan je u Jadranski radio. U noćnom programu su se našli narodnjaci, krajnja suprotnost svemu što je prije bila glazbena politika radija. S 31. prosincem 2018. prestao je s emitiranjem na postojećoj frekvenciji i nije dobio produljenje koncesije.

2022. godine, koncesiju za frekvenciju od 104,1 dobiva studentski Radio Kampus u vlasništvu Sveučilišta u Splitu, koji je prije emitirao program putem internet streama.

Izvori

Vanjske poveznice
Facebook

Splitske radijske postaje
Hrvatske radijske postaje

Radio Kampus


Fondul Global pentru Femei (în ) este o  organizație non-profit internațională pentru egalitatea de șanse între femei și bărbați, sprijinind drepturile femeilor și ale fetelor de peste 25 de ani. Fiind o fundație publică, fondurile provin din donații, având peste 20.000 de donatori, 2.000 de consilieri și 500.000 de susținători. Printre temele campaniilor se număra: violența zero, sănătatea sexuală și reproductivă, drepturile și împuternicirea economică și politică.  Viziunea fundației se bazează pe faptul că: "Fiecare femeie și fată este puternică, în siguranță și auzită. Fără excepții!".

Istorie
Fondul Global pentru femei a fost creat în California, în anul 1987 de catrre Anne Firth Murray, Frances Kissling, Laura Lederer și Nita Barrow, plecând de la ideea că drepturile femeilor sunt esențiale pentru schimbarea socială, economică și politică în toată lumea, fiind benefice pentru toți.
Din 1987, Fondul Global pentru Femei a investit în aproape 5.000 de organizații din 175 de țări, ajutând la câștigarea drepturilor pentru milioane de femei și fete.

 Anne Firth Murray a fost Președintele Fondator din 1986 până în anul 1996. Kavita Remdas, a devenit CEO în 1996, deținând funcția până în 2010. Sub conducerea acesteia capitalul a crescut de la 6 milioane de dolari până la 21 milioane USD.

Musimbi Kanyoro s-a alăturat organizației în 2011. Sub conducerea acesteia, fondurile au depășit 100 milioane USD.

În 2014, Fondul Global pentru Femei s-a unit cu Muzeul Internațional al Femeilor (IMOW).

Impact
În 2016, Fondul Global pentru Femei a alocat 6,635,567 USD sub formă de granturi pentru 281 de organizații din 68 de țări, acordând 110 subvenții grupurilor ce au sporit împuternicirea politică și economică a femeilor, 99 pentru combaterea violenței bazate pe criteriul de gen și 61 de granturi pentru a promova sănătatea, drepturile sexuale și reproductive ale femeilor.
În ceea ce privește anul 2017, Fondul Global pentru Femei a alocat 10,2 milioane USD sub formă de granturi în 60 de țări, susținând mișcările ce promovează drepturile femeilor, ale fetelor și persoanelor LGBTQIA.
Având la bază probleme precum violența, sănătatea și drepturile sexuale și reproductive și egalitatea economică și politică, "Planul strategic pentru perioada 2015-2020", are următoarele obiective:
 Accelerarea strângerii de fonduri (beneficierea de un minimum de 25 de milioane de dolari anual)
 Consolidarea mișcărilor pentru drepturile femeilor (Demonstrarea unui impact clar asupra drepturilor și mișcărilor femeilor prin elaborarea de granturi și prin promovarea);
 Extinderea influenței (schimbarea conversațiilor critice privind drepturile femeilor);
 Mobilizarea resurselor (alianțe strategice cu impact sporit; implementarea a cel puțin patru colaborări majore, generând cel puțin 50 de milioane de dolari și/sau resurse în natură, atrăgând noi susținători semnificativi);
 Încorporarea inovației  și colaborării (sisteme, culturi, talente, activități și valori).

Referințe

Organizații din Statele Unite ale Americii după stat
Drepturile femeii
Fondări în 1987

Fondul Global pentru Femei


Sklop željezničke postaje u gradiću Sinju, Put Ferate 21, predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Sklop nekadašnje željezničke postaje nalazi se u istočnom dijelu Sinja. Sagrađen je 1903.g., kao prateći objekt uskotračne željezničke pruge Split–Sinj. To je niz od tri zgrade pravokutnog tlocrta: dvokatnice s podrumom i potkrovljem, te prizemne natkrivene čekaonice za putnike i pomoćne građevine. Građene su kamenom "muljika" slaganim u pravilne redove s bazom od bijelog kamena obrade "na bunju". Krovovi su drveni dvostrešni s dubokim strehama, pokriveni kupom kanalicom i valovitim salonitom. Otvori pročelja imaju zidane ravne nadvoje, a prozori kamene klupčice. Glavni ulazi sa stubištima su na SZ pročelju. Sjeveroistočno se nalazi bunar i manje prizemno skladište.

Zaštita
Pod oznakom Z-5871 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačna, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Sinju
Sinj

Sklop željezničke postaje u Sinju


A loan sale is a sale, often by a bank, under contract of all or part of the cash stream from a specific loan, thereby removing the loan from the bank's balance sheet.

Often subprime loans from failed banks in the United States are sold by the Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC) in an online auction format through companies. Performing loans are also sold between financial institutions.

See also
Internet Data Exchange (IDX)
Commercial Information Exchange

External links
 Federal Deposit Insurance Corporation

Credit
Loans

Loan sale


Oristano (sardinski: Aristànis) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 9 metara i ima 31 687 stanovnika. Prostire se na 84,57 km². Gustoća naseljenosti je 375 st/km².Susjedne općine su: Baratili San Pietro, Cabras, Nurachi, Palmas Arborea, Santa Giusta, Siamaggiore, Siamanna, Simaxis, Solarussa, Villaurbana i Zeddiani.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Oristano


Erba-Odescalchi  i Odescalchi ogranci su talijanskih plemićkih obitelji nastalih spajanjem obitelji Erba i Odescalchi. Obitelj Odescalchi bila je, od izbora Benedetta Odescalchija za papu Inocenta XI. 1676. godine, pripadnicima najviše rimske aristokracije.

Obitelj Odescalchi
Obitelj Odescalchi bili su poduzetnici iz nižeg plemstva Como. Njihova obiteljska linija seže do Giorgia Odescalchija iz Coma, rođenog oko 1290. godine.

Pietro Giorgio Odescalchi bio je biskup Alessandrije (1598.–1610.), a zatim biskup Vigevana (1610.–1620.).

Godine 1619. Benedettov brat i tri ujaka osnovali su banku u Genovi, koja je prerasla u uspješan posao zajma novca. Nakon što je završio studij gramatike i pisma, 15-godišnji Benedetto preselio se u Genovu kako bi sudjelovao u obiteljskom poslu kao šegrt. Obitelj je uspostavila unosne financijske transakcije s klijentima u velikim talijanskim i europskim gradovima, kao što su Nürnberg, Milano, Kraków i Rim.

Benedetto Odescalchi vladao je kao papa Inocent XI. od 1676. do 1689. Njegov nećak po muškoj liniji Livio Odescalchi dobio je od svog strica vojvodstvo Ceri. Nakon sudjelovanja u bici za Beč 1683., dobio je Vojvodstvo Srijem (oko Iločkog dvorca) i dostojanstvo princa Svetog Rimskog Carstva od Leopolda I.. Također je ovim posjedima pridružio vojvodstvo Bracciano od obitelji Orsini. Livio Odescalchi umro je 1713. bez nasljednika po muškoj liniji i sve te titule i imanja otišli su njegovom rođaku Baldassareu Erbi Odescalchiju.

Izvori

Hrvatsko plemstvo
Talijani u Hrvatskoj

Erba-Odescalchi


Zakharivka (, , Zakharievka; de 1927 à 2016: Frounzivka, Фру́нзівка) est une commune urbaine de l'oblast d'Odessa, en Ukraine. Elle compte  en 2021. Il compte aussi les anciens villages d'Adamivka, Baïerove, Katerynivka et Latiïvka.

Géographie
La commune est traversée par la rivière Koutchourgan.

Histoire
Des fouilles ont permis de trouver des restes du mésolithique et une tombe de la culture de Tcherniakhov (IIIe siècle av. J.-C. - VIe siècle av. J.-C.)

En 1798, le village comprenait 78 foyers où vivaient 249 habitants. Il devient en 1843, le centre administratif d'une volost de l'ouïezd de Tiraspol et fait partie du gouvernement de Kherson sur la route entre Odessa et Balta. Il s'y tient alors un marché hebdomadaire avec des chargements de céréales venant des steppes et des ports de la mer Noire. Le petit bourg accueille aussi un artisanat florissant: forgerons, tailleurs, selliers, chapeliers, etc. A la fin du XIXe siècle, il y avait 21 tailleurs, 12 cordonniers, 12 menuisiers, 8 forgerons. L'écrasante majorité des artisans, ainsi que des petits commerçants, étaient juifs. La population juive de Zakharievka à la fin du XIXe et au début du XXe siècle représentait la moitié de ses habitants.
En 1886, y vivaient 702 habitants dans 127 foyers. On y trouvait une église orthodoxe, deux synagogues, une taverne, un entrepôt de vin et une grande foire annuelle s'y tenait en plus des bazars hebdomadaires. La gare de chemin de fer se trouve à 9 verstes avec une auberge et à 12 verstes une maison de prière, plus loin à 16 verstes se trouve une autre gare de chemin de fer. Le village d'Adamovka comprenait une cinquantaine d'habitants dans douze fermes avec un moulin et une briqueterie. Le village de Katerinovka regroupait une douzaine d'habitants avec un chais pour le vin.

Environ 400 habitants de Zakharievka sont mobilisés pour la Première Guerre mondiale et une centaine meurt au front. Le bourg est renommé en Frounzovka en 1927 en hommage à Frounzé.

Pour la Grande Guerre patriotique de 1941-1945, ce sont plus d'un millier d'hommes qui sont appelés dans les rangs de l'Armée rouge. On compte 283 tués au front. Plus de 200 anciens combattants sont décorés de divers ordres et médailles.

En mai 1995, le cabinet des ministres de l'Ukraine privatise la coopérative de machines agricoles locale.

En 2016, Frounzovka redevient Zakharievka (ukrainisé en Zakharivka).

Transport
La commune est traversée par les routes R33, Т-1614  et marque le début de la route О-162544.

Références

Commune urbaine dans l'oblast d'Odessa

Zakharivka


බොහොමයක් පිළිකා මුලින්ම හදුනාගනු ලබන්නේ එහි රෝග ලක්ෂණ මගින් හෝ රෝග විමර්ශන ක්‍රම මගිනි. ඉහත කී ආකාර දෙකෙන්ම පිළිකාවක් පිළිබද නිශ්චිත රෝග නිර්ණයක් ලබාදිය නොහැකි අතර ඒ සදහා ව්‍යාදිවේදියකුගේ උපදෙස් අවශ්‍ය වේ. ව්‍යාදිවේදියෙකු යනු පිළිකාවන් සහ අනෙකුත් රෝග නිර්ණය කිරීම සදහා විශේෂඥ දැනුමක් ඇති වෛද්‍ය වරයෙකි.

රෝග නිර්ණය කිරීමේ ක්‍රම
පිළිකාවක් ඇති බවට සැක සහිත පුද්ගලයෙකු විවිධ වෛද්‍ය පරීක්ෂණ කෙරෙහි භාජනය කෙරේ. ඒවා නම් රුධිර පරීක්ෂා, එක්ස් රේ පරීක්ෂාවන්, සී.ටී. ස්කෑන් සහ එන්ඩොස්කොපි පරීක්ෂාවන්ය.

ශරීරයේ පටක විශ්ලේෂණය (බයොප්සි පරීක්ෂාවක්)
විවිධාකාර හේතුමත පදනම් වුවත් පිළිකාවක් ඇති බවට සැක කලද බොහෝ පිළිකාවන් සදහා නිශ්චිත රෝග නිර්ණයක් ලබාගැනීමට ව්‍යාදිවේදියකු මගින්  ලබාදෙන අදාල පිලිකා සෛල වල පටක වාර්තාවක් අත්‍යවශ්‍ය වේ. මෙම අදාල පටක කොටස බයොප්සි පරීක්ෂාවකින් හෝ සැත්කමකින් ලබාගත හැකිය. බොහෝ බයොප්සි පරීක්ෂාවන් ශල්‍යාගාරයකට නොගොස් වෛද්‍යවරයා රැඳී සිටින කාමරය තුළදීම ලබා ගත හැකිය. උදා - සම, පියයුරු හෝ අක්මාවේ පටක කොටස් අනෙකුත් අවයව වල සිදුකරන බයොප්සි පරීක්ෂාවන් සදහා නිර්වින්දන ක්‍රම භාවිතා කරමින් ශල්‍යාගාරයක් තුළ සිදු කරන සැත්කමක් අවශ්‍ය වේ.

ව්‍යාදිවේදියෙකු මගින් ලබාදෙන නිර්ණයෙහි වර්ධනයට ලක්වන සෛල වර්ගය පිලිබද හැදින්වීමක් කරයි.  තවද අදාල වර්ධනයෙහි පටක විද්‍යාත්මක වර්ගි කරණයේ සහ එහි අනෙකුත් ලක්ෂණ ද සදහන් කරයි. ඉහත තො‍රතුරු එක්ව ගත් කළ අදාල රෝගියාගේ රෝගයෙහි තත්ත්වය අවබෝධකර ගැනීමට සහ වඩාත් සුදුසු ප්‍රතිකාර ක්‍රමය තෝරා ගැනීමට උපකාරීවේ. සෛල ජාන විද්‍යාව (Cytogenetics) සහ ප්‍රතිශක්ති පටක රසායන විද්‍යාව (Immunohistochemistry) යනු ව්‍යාදිවේදීන් විසින් පටක කොටස් මගින් සිදුකරන අනෙකුත් වර්ග වල පරීක්ෂාවන්ය. මෙම පරීක්ෂණ මගින් අදාල පිළිකාව අනාගතයේදී හැසිරෙන ආකාරය සහ වඩාත් සුදුසු ප්‍රතිකාර ක්‍රම පිලිබද අවබෝධයක් ලබාගත හැකිය.

…
ජීව විද්‍යාව පිළිබඳ අංකුර ලිපි

පිළිකා රෝග නිර්ණය


عدنان أحمد راسم النعيمي أول مدير للتلفزيون العراقي الذي أسس سنة 1956 فكان أول تلفزيون في الشرق الأوسط ،
وتولى هذا المنصب بعد عودته من الولايات المتحدة الأمريكية وحصوله على شهادة الدبلوم في السمعية والبصرية، وماجستير في التربية الفنية من جامعة إنديانا الأمريكية.

إعلاميون عراقيون

عدنان أحمد راسم النعيمي


Goodrich may refer to:
 Goodrich (surname)

Places

United Kingdom
 Goodrich, Herefordshire
 Goodrich Castle, a fortification in Goodrich, Herefordshire
 Goodrich Court, a former neo-gothic castle in Goodrich, Herefordshire

United States
 Goodrich, Colorado
 Goodrich, Idaho
 Goodrich, Michigan
 Goodrich, North Dakota
 Goodrich, Tennessee
 Goodrich, Texas
 Goodrich, Wisconsin, a town
 Goodrich (community), Wisconsin, an unincorporated community
 Goodrich Falls, waterfall and unincorporated community in New Hampshire

Other uses
 Goodrich Corporation or B.F. Goodrich Company, former American aerospace manufacturing company
 BFGoodrich, American tires company
 Goodrich Quality Theaters, American movie theater chain
 Goodrich (film), an American comedy film

See also
 Goderich (disambiguation)
 Godric (disambiguation)

Goodrich