Primož Repar (16. lipanj 1967, Ljubljana) slovenski je pjesnik, pisac, filozof, prevoditelj, esejist, urednik, izdavač i organizator međunarodnih kulturnih i znanstveno/stručnih događaja, radionica, festivala, konferencija, simpozija, škola kao i različitih znanstvenih te stručnih istraživanja i drugih inicijativa u zemlji i inozemstvu.

Životopis
Rođen je u Ljubljani gdje je završio Osnovnu školu Majde Vrhovnik. Studirao je na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Ljubljani te diplomira filozofiju i povijest. Kao prvi doktorand prof. Cvetke H. Tóth (1948–2020) zagovara tezu Kierkegaard: Pitanje izbora i egzistencijalna komunikacija te 2009. godine doktorira. Njegov doktorski rad o Kierkegaardu je pionirski rad u Sloveniji. Kao stipendist danske vlade u jesen 1993. godine pogađa Dansku međunarodnu školu za povezivanje i razumijevanje različitih kultura i naroda (Međunarodna visoka narodna škola u Helsingøru) te usavršava svoje znanje danskog jezika.

U periodu od 2001. do 2015. godine oženjen je sa slovačko-slovenskom pjesnikinjom, literarnom znanstvenicom, prevoditeljicom i urednicom Stanislavom Reparovom.

Danas živi i radi kao slobodni književnik i neovisni istraživač.

Djelovanje
Jedan je od osnivača KUD Apokalipsa (1993), predsjednik KUD Apokalipsa kao i glavni urednik te izdavačke kuće. Direktor je Srednjoeuropskog istraživačkog instituta Soeren Kierkegaard, glavni urednik filozofske zbirke Aut i časopisa »za proboj i živu kulturu« Apokalipsa, isto tako je urednik nekih drugih knjižnih izdanja, kao i ustanovitelj te koordinator međunarodnog projekta »Revija v reviji« /Časopis u časopisu koji povezuje brojne literarne i humanističke časopise u Europi.

Svoju prvu pjesničku zbirku »Križ in kladivo« (Križ i čekić)  pisao je u godinama 1984. – 1987. Knjiga predstavlja svojevrstan subverzivni pjesnički manifest »punk diverzije« s egzistencijalno obojenom poezijom u kojoj su vidljivi tragovi prvog čitanja danskog filozofa Soerena Kierkegaarda, početnika egzistencijalizma i motivatora brojnih suvremenih filozofskih, teoloških, literarnih i drugih interdisciplinaranih smjerova. Već u srednjoj školi strasno se bavi i čita slovenske kršćanske intelektualce Edvarda Kocbeka, Janeza Evangelista Kreka i Andreja Gosara, što je naznačilo svojevrstan uvod u Kierkegaardovu misao koja ga potom općini i životno obilježi. Da bi tog »danskog Sokrata« mogao čitati u izvornom jeziku, pogađao je privatne časove danskog jezika kod slovenske glumice danskog porijekla Jette Ostan Vejrup.

Tijekom boravka u Danskoj počinje s pisanjem Haiku poezije. Poslije povrataka postaje član Kierkegaardovog društva, Društva dansko-slovenskog prijateljstva kao i Haiku društva Slovenije. Od 1997. godine je član Društva slovenskih pisaca, u kojem je kraći period 2020. godine član upravnog odbora. Pobornik je i ustanovitelj društva, časopisa i izdavačke kuće Apokalipsa, slovenačkog i međunarodnog haiku pokreta, međunarodnih projekata i festivala, susreta izdavača, autora i urednika »Revija v reviji« (2002), haiku natječaja za najbolji haiku, filozofskog simpozija Miklavža Ocepka, konferencija Srednjoeuropskog istraživačkog instituta Soeren Kierkegaard o Kierkegaardu u suradnji s Cankarjevim domom i UNESCO - slovensko sjedište, kao i egzistencijalističke filozofske škole na hrvatskom otoku Unije i slično.

Kao neovisni istraživač i vođa stručnih programa pri Srednjoeuropskom istraživačkom institutu S. Kierkegaard sudjeluje te povremeno predaje na raznim europskim sveučilištima i institutima. Njegova »Egzistencijalna revolucija« prevedena je u pet jezika. Godine 2018. predavač je na 24. svjetskom filozofskom kongresu u Pekingu (Kina) s temom Politike ljubavi te je suorganizator predavanja na području rasprava povezanih s Kierkegaardovom mišlju.

Član je više međunarodnih uredništava, kao što su časopis Slovačke akademije znanosti Filozofia i Acte Kierkegaardiane. Prevodi iz danskog jezika, posebno Soerena Kierkegaarda. Jednu od njegovih etičko-religioznih rasprava preveo je sa Stanislavom Chrobákovo Repar u slovački jezik. Zajedno su pobornici bogatih kulturnih i znanstvenih izmjena između Slovačke i Slovenije. Stručna i literarna dijela osim iz danskog jezika, prevodi i iz hrvatskog, srpskog, češkog, engleskog i norveškog jezika.

Njegov esejistički rad »Spisi o apokalipsi« bio je nominiran za Nagradu Rožanc, a pjesnička zbirka »Stanja darežljivosti« za Jenkovu nagradu. U 2007. godini bio je nagrađen kao najbolji izdavač i urednik časopisa u jugoistočnoj Europi na međunarodnom susretu urednika u Pazinu (Put u središte Europe). Za izdavačko i pjesničko stvaralaštvo bio je nagrađen i u Rumunjskoj (Arad, 2011.g.). Priznanje za najboljeg stranog suradnika-urednika revije Književnik (BiH) dobije 2013. godine kao i Zahvalnicu dekana FF Sveučilišta Konsantina Filozofa iz Nitre za svoje uredničko povezivanje i izdavačku djelatnost u akademskoj sferi.  Od 2013. godine direktor je novoustanovljenog Srednjoeuropskog istraživačkog instituta Soeren Kierkegaard Ljubljana. U ožujku 2014. godine primi posebno odličje St. Olafs Collega (ZDA) za iznimnu organizaciju Filozofskog simpozija posvećenog Kierkegaardu u povodu 200. obljetnice rođenja, te za filozofsko sudjelovanje u Srednjoj Europi.

Na temelju njegove Egzistencijalne revolucije (2013.g.) nastaje kazališno-predavački performans »Kako se kali egzistencijalna revolucija« u režiji N. Upperja. Za objavu priprema i uređuje svjetski poznate antologije poezije u slovenskom jeziku ali i u međunarodnim izdanjima. Suvremenu slovensku filozofiju predstavio je u češkem jeziku (Nová oikonomie vztahů). Slovensku bibliografiju o Kierkegaardu pripremio je za svjetsko izdanje izdavača Routledge (2017.g.).

Njegove knjige i samostalne monografske studije izdavane su ne samo u slovenskom jeziku već i u prijevodima, u slovački, češki, engleski, francuski, hrvatski, crnogorski, srpski, makedonski, poljski, mađarski i danski jezik.

Bibliografija (izbor)

Poezija
 Križ i čekić/Križ in kladivo. Ljubljana: Artus, 1992.
 Iznad svijeta krhka je paučina/Onkraj sveta je krhka pajčevina. Ljubljana: Emonika, 1994.
 Molitvenik. Ljubljana: Apokalipsa, 1995.(COBISS)
 Mors barbariorum. Ljubljana: Littera Picta, 1997.(COBISS)
 Alkimija srčnega utripa/Alkemija otkucaja srca. Ljubljana: Littera Picta, 1998 (2012; 2. izd.).
 Šume, ikone/Gozdovi, ikone. Ljubljana: Apokalipsa, 2004.
 Haiku. Skopje: Blesok, 2007.
 Stanja velikodušnosti/Stanja darežljivosti. Ljubljana: Mladinska knjiga, 2008.
 Šume, zvona … / Woods, Bells … Valjevo: Bogojevićeva izdanja, 2010.
 Hipohondrija. Banja Luka: Udruženje književnika Republike Srbske, 2013.
 Trije dana u Istri i jedan dan prije/Trije dnevi v Istri in en dan prej. Ljubljana: Apokalipsa, 2017.
 Križ i čekić/Križ in kladivo. (2. izd.). Ljubljana: Apokalipsa, 2018.
 Trije dana u Istri i jedan dan prije. Nova istra, Istrski ogranak DHK, 2020.

 Eseji Tekstovi o apokalipsi/Spisi o apokalipsi. Ljubljana: Apokalipsa, 2000.Apokrif bića/Apokrif bitja. Ljubljana: Apokalipsa, 2012.Dar osobe: Kocbek, Gosar, Krek/Dar osebe: Kocbek, Gosar, Krek. Ljubljana: Apokalipsa, 2019.Dar osobe: o društvenosti /Dar osobe: o družabnosti. Ljubljana: Apokalipsa, 2020.

 Znanstvene monografije
 Kierkegaard – pitanje izbora/Kierkegaard – vprašanje izbire (1. izd.). Ljubljana: Apokalipsa, 2009.
 Kiekegaard – egzistencijalna komunikacija/Kierkegaard – eksistencialna komunikacija. Ljubljana: Apokalipsa, 2009.
 Egzistencijalna revolucija/Eksistencialna revolucija. Ljubljana: Apokalipsa, 2013.
 Révolution existentielle. Ljubljana: Apokalipsa, 2013.
 Nova oikonomija odnosa/Nova oikonomija odnosov (skupa s J. Marek in R. Králik). Ljubljana: Apokalipsa, 2013.
 Decision and the Existential Turn. Toronto: Kierkegaard Circle (Trinity College, University of Toronto).
 Chcieť nemožné alebo skandalon rozhodnutia. Prešov: Vydavateľstvo Michala Vaška, 2017

 Prijevodi Kierkegaardovih djela
 Dnevnik zavodnika/Dnevnik zapeljivca (1. izd.). Ljubljana: KUD Apokalipsa, 1998.
 Pojam tjeskobe/Pojem tesnobe. Ljubljana: Slovenska matica, 1998.
 Ili-ili/Ali–ali I. i II. dio. Ljubljana: Študentska založba, 2003.
 Strah i drhtaj/Strah in trepet. Ljubljana: KUD Apokalipsa, 2005.
 Etičko religiozne raspravice/Etično-religiozni razpravici. Ljubljana: KUD Apokalipsa, 2009.
 Iz perspektive pisca. Pojedinac/Z vidika mojega pisateljstva, Posamičnik. Ljubljana: KUD Apokalipsa, 2012.
 Dnevnik zavodnika/Dnevnik zapeljivca (2. izd.). Ljubljana: KUD Apokalipsa, 2013.
 Johannes Climacus ali De omnibus dubitandum est. Ljubljana: KUD Apokalipsa, 2017.
 Dvije dobe: vrijeme revolucije i suvremenosti/Dve dobi: čas revolucije in sodobnost. Ljubljana: KUD Apokalipsa, 2018.

 Ostala prevodilička djela
 Roland Barthes. Miroslav Marcelli i Primož Repar.  Ljubljana: Apokalipsa, 2003.
 Zajedničke zime/Iz skupne zime. Stanislava Chrobáková Repar i Primož Repar. Ljubljana: Apokalipsa, 2006.
 Frizer za krizanteme. Luko Paljetak i Primož Repar. Ljubljana: Apokalipsa, 2008.
 Vuk u supermarketu/Volk v supermarketu. Goran Starčević i Primož Repar.'' Ljubljana: Apokalipsa, 2011

Izvori

Slovenski pjesnici
Slovenski filolozi
Prevoditelji
Esejisti

Primož Repar


William Powlett (vers 1693–1757), de Chilbolton et Easton, Hampshire, est un propriétaire terrien britannique et un homme politique whig qui siège à la Chambre des communes entre 1729 et 1757.

Biographie
Il est le fils aîné de William Powlett et de sa première épouse Louisa, fille d'Armand-Nompar de Caumont, marquis de Montpouillon, et petite-fille d'Henri-Nompar de Caumont,  duc de La Force. Il s'inscrit au Wadham College d'Oxford le 27 octobre 1710, à l'âge de 17 ans . En 1718 et de nouveau en 1721, il est maire de Lymington. Il épouse Lady Annabella Bennet, fille de Charles Bennet,  comte de Tankerville, le 10 février 1721. En 1729, il hérite des domaines de son père .

Powlett est réélu député de Lynington sous le patronage de son cousin, Charles Powlett (3e duc de Bolton), lors d'une élection partielle contestée le 13 mai 1729. Il soutient le gouvernement jusqu'en 1734, date à laquelle il suit le duc dans l'opposition, votant contre le gouvernement sur l'abrogation de l'acte septennal. Il se présente sans succès à Winchester aux élections générales britanniques de 1734, mais est réélu aux élections générales britanniques de 1741 après un scrutin. Il vote contre le gouvernement jusqu'en 1746, date à laquelle il vote avec eux sur les Hanovriens. Il est battu à Winchester lors des élections générales britanniques de 1747 et de nouveau lors d'une élection partielle en 1751 .

Aux élections générales britanniques de 1754, Powlett est réélu sans opposition pour Whitchurch sous le patronage de son beau-frère, John Wallop, Lord Portsmouth .

Powlett meurt le 28 février 1757 en laissant un fils et une fille. Sa fille Annabella épouse le révérend Richard Smyth d'Itchen et est la mère de William Powlett Powlett. Son frère Charles Armand Powlett est également député .

Références

Décès en 1757

William Powlett (homme politique)


Bakonycsernye (em : Čerňa) é um município da Hungria, situado no condado de Fejér. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 2.952 habitantes.

Localidades de Fejér

Bakonycsernye


Nils Paar (Zagreb, 28. prosinca 1972.), hrvatski fizičar. Redoviti profesor u trajnom zvanju na Prirodoslovno-matematičkom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Doktorirao je teorijsku nuklearnu fiziku na Tehničkom sveučilištu u Münchenu 2003. Bavi se istraživanjima atomskih jezgara u okviru relativističke kvantne mehanike, čime se svrstao među utemeljitelje ove teorije u opisu egzotičnih pobuđenja u nestabilnim jezgrama. Istražuje astrofizičke procese slabog međudjelovanja i neutrinske reakcije koji se odvijaju tijekom eksplozije supernove i sudara neutronskih zvijezda, i imaju značajnu ulogu u razumijevanju sinteze kemijskih elemenata težih od željeza koja se odvija u svemiru, što predstavlja jedan od najvećih izazova moderne znanosti.

Životopis
Nils Paar je znanstveno radio na Tehničkom sveučilištu u Münchenu (2000. – 2003.) gdje je pod mentorstvom prof. dr Petera Ringa 2003. godine doktorirao u području teorijske nuklearne fizike. Usavršavao se na Tehničkom sveučilištu u Darmstadtu (2003. – 2006.) i Sveučilištu u Baselu (2014. – 2015.). Od 2006. godine djeluje na Sveučilištu u Zagrebu. Područja znanstvenog rada uključuju egzotičnu strukturu i dinamiku nestabilnih atomskih jezgara, procese slabog međudjelovanja, neutrinske reakcije, neutronske zvijezde, nuklearnu astrofiziku, računalnu fiziku. Teorijskim istraživanjima doprinosi razumijevanju nekih od najvećih otvorenih pitanja nuklearne fizike i astrofizike, primjerice, na koji način kompleksna nuklearna struktura i dinamika egzotičnih jezgara nastaje međudjelovanjem protona i neutrona, gdje su granice postojanja atomskih jezgara koje tvore atome i vidljivu materiju, kako su i gdje u svemiru proizvedeni kemijski elementi teži od željeza.

Objavio je više od 146 radova u međunarodnim znanstvenim časopisima i zbornicima konferencija i održao više od 60 predavanja na međunarodnim znanstvenim skupovima iz teorijske nuklearne fizike i nuklearne astrofizike.

Dobitnik je godišnje državne nagrade za znanost Republike Hrvatske za 2016. godinu za značajna znanstvena dostignuća u prirodnim znanostima. Bio je predstojnik Zavoda za teorijsku fizku (2013. – 2014.), pročelnik Fizičkog odsjeka (2018. – 2020.) na Prirodoslovno-matematičkom fakultetu i član senata Sveučilišta u Zagrebu (2017. – 2020.).

Javno djelovanje
Kritički se osvrće na stanje na Sveučilištu u Zagrebu tijekom mandata rektora Damira Borasa. 15. srpnja 2020. godine podnio je ostavku na članstvo u Senatu Sveučilišta u Zagrebu zbog neakademskog i nedemokratskog održavanja sjednica Senata glasovanjem putem e-maila, bez provođenja demokatske rasprave. Upozorio je da su na takav način donesene odluke s dalekosežnim posljedicama kao što je to neprihvaćanje plana rada predloženika za dekana Filozofskog fakulteta i potvrđivanje odluke rektora o suspenziji uprave Filozofskog fakulteta. Pritom je upozorio da se automatizmom, nekritički, i bez bilo kakve rasprave prihvaćaju svi prijedlozi rektora na dnevnom redu sjednica Senata. U pismu upućenom rektoru Damiru Borasu ističe da bi važna pitanja s dalekosežnim posljedicama trebalo rješavati slijedeći akademska načela nepristranosti, dijaloga i tolerancije, a ne institucionalnog nasilja i demonstracije nadmoći. 16. srpnja 2020. godine sedmero dekana zagrebačkih fakulteta uputilo je pismo rektoru Damiru Borasu izražavajući protest zbog načina održavanja sjednica Senata bez rasprave upozoravajući da se na takav način ne mogu donositi legitimne odluke.

Nils Paar svojim djelovanjem na sveučilištu i javno raspravlja o problemima Sveučilišta u Zagrebu, netransparentnom trošenju javnih sredstava na Rektoratu Sveučilišta i prikrivanju troškova prema Senatu. 10. veljače 2021. godine podnio je Predsjedniku Savjeta Sveučilišta u Zagrebu Luki Buriloviću zahtjev za provođenje nadzora racionalnosti korištenja materijalnih resursa u Rektoratu. Istaknuo je da sva najviša tijela sveučilišta, posebice Rektorski kolegij i Senat podržavaju situaciju u kojoj je akademska demokracija na sjednicama Senata suspendirana gotovo godinu dana, a istodobno je zbog toga zabrinuto tek nekoliko članova Senata. 16. veljače 2021. godine napisao je javno pismo o stanju na Sveučilištu u Zagrebu u kojem opisuje situaciju na Sveučilištu vezano uz postupanja s prijavama za seksualno uznemiravanje, nastavak nedemokratskog odlučivanja, netransparentno trošenje javnog novca i zapošljavanja. Javno promišlja o mogućim novim rješenjima izvan Sveučilišta u Zagrebu.

U javnom djelovanju Nils Paar raspravlja o mogućnosti osnivanja novog, snažnog i međunarodno kompetitivnog javnog sveučilišta - Tehničkog sveučilišta u Zagrebu, po uzoru na najbolja tehnička sveučiliša u Europi, koje bi objedinilo zagrebačke fakultete iz STEM područja djelovanja, u uskoj suradnji s najboljim STEM institutima u Hrvatskoj, kao što je to Institut Ruđer Bošković.  Navodi da bi takvo sveučilište u svojem fokusu trebalo imati razvoj, projekte, izvrsnost, vrhunsku znanost i njezine primjene, međunarodnu prepoznatljivost i djelovanje kojim će snažno potaknuti tehnološki i gospodarski napredak Hrvatske.

Izvori

Hrvatski fizičari

Nils Paar


Brinley Howard Davies, Baron Davies of Brixton (born 17 May 1944), known as Bryn Davies, is a British trade unionist, actuary and politician who was Leader of the Inner London Education Authority in the early 1980s.

Davies graduated from the University of Hull and qualified as an actuary. He worked in the pensions industry, becoming a Fellow of the Institute of Actuaries in 1974. He worked for the Trade Union Congress as Pensions Officer from that year, advising member unions on occupational and state pensions. With this came membership of the Occupation Pensions Board. He was also elected to Lambeth London Borough Council from 1978 where he became Deputy Leader.

At the beginning of 1980, the opportunity arose for him to go into London-wide politics in a by-election for the Greater London Council at Vauxhall, which he won easily as a Labour candidate. With membership of the GLC came ex officio membership of the Inner London Education Authority. Davies aligned himself with the left under Ken Livingstone.

The 1981 elections brought a new left majority to London. On 9 May 1981 Davies was chosen to be the new Leader of ILEA at the Annual General Meeting of the ILEA Labour Group, ousting Sir Ashley Bramall by 21 votes to 15. Bramall, who had been Leader for the previous eleven years, would have preferred to stay. Frances Morrell became Deputy Leader, replacing Mair Garside. The Labour right thought this takeover had been brutal and several of them decided to make life difficult for the new administration.

Among the first decisions taken under Davies' control was to allow GLC teachers paid leave to attend the People's March for Jobs, a protest against unemployment, but a rebellion by more moderate Labour councillors defeated the plan. ILEA continued the comprehensivisation policy and intensified it by ending 'streaming' within schools and insisting that Church schools end all selection as well. Davies' early priorities included a reduction in the price of school meals, which he eventually pressed through in spite of defeats caused by Labour rebellions and efforts to have it declared illegal.

ILEA's budget increased by 14% in the first year (and its precept by 46%) while the Conservatives nationally criticised the cost of schooling under ILEA which was the highest in the country. Margaret Thatcher had taken against ILEA when Education Secretary in the Heath government. However Davies never had to deal with the abolition of ILEA, as his deputy Frances Morrell used her connections within the GLC Women's Group to depose him in April 1983. He remained as a backbencher long enough to prove his left-wing credentials by supporting the strategy, subsequently held to be illegal, of refusing to set a GLC rate as a protest at ratecapping.

Davies went back into pensions in 1985 as a Director of Pensions and Investment Research Consultants. Later that year he was appointed as a Research Actuary at Bacon and Woodrow, and resigned from the GLC and ILEA. In 1989 he set up Union Pension Services Ltd., a consultancy on occupation pensions specialising in those for trade unions. He continues to work in and write about pensions.

Davies was made a Baron in the Dissolution Peerages 2019 by the Leader of the Labour Party at the time, Jeremy Corbyn. He made his maiden speech on 25 November 2020.

References

1944 births
Living people
Alumni of the University of Hull
British actuaries
Members of the Greater London Council
Labour Party (UK) councillors
Labour Party (UK) life peers
Councillors in the London Borough of Lambeth
Life peers created by Elizabeth II

Bryn Davies, Baron Davies of Brixton


La iglesia de Alvaredo (en portugués Igreja de Alvaredo) es un edificio religioso en Melgaço, Portugal, reconstruido entre 1939 y 1943, por encontrarse en ruinas la antigua iglesia.

Constituye una de las principales iglesias rurales en Melgaço.

Enlaces externos

Alvaredo
Melgazo
Edificios religiosos terminados en 1943
Alvaredo

Iglesia de Alvaredo


النفي في النحو خلاف الإثبات. وينقسم إلى ظاهر وغير ظاهر (أو نفي صريح ونفي ضمني). وتسمى حروفه أدوات النفي وهي: (لا، ليس، غير، لم، لمّا، لن، لام الجحود، ما، لات). يقع النفي على الفعل الماضي والمضارع  فقط أما فعل الأمر فلا يُنفى لأنه من أساليب الإنشاء.

النفي الظاهر (الصريح)
وهو ذلك النوع من أنواع النفي الذي يُسبَق بإحدى أدوات النفي، وهي كما يلي:

النفي غير الظاهر (الضمني)
وهو أسلوب النفي الذي يتم فيه نفي معنى الجملة اللغوية ضمنيًّا دون استخدام أدوات النفي بشكل مباشر، ويتم ذلك من خلال مجموعة من الأساليب اللغوية:

اقرأ أيضا

 لا النافية للجنس
 استثناء (نحو)

المصادر

استعراف
تصانيف نحوية
حقيقة
دلالات
صرف
علم المعاني
قواعد اللغة
نحو عربي
نفي

نفي (نحو)


An Agrostis inconspicua in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gustav Kunze. An Agrostis inconspicua in nahilalakip ha genus nga Agrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Agrostis

Agrostis inconspicua


Hausen () ist ein Kirchdorf und Ortsteil des Marktes Aindling im Landkreis Aichach-Friedberg, der zum Regierungsbezirk Schwaben in Bayern gehört.
Zur Gemarkung gehören auch das Kirchdorf Arnhofen und die Weiler Neßlach und Weichenberg. Arnhofen liegt nordwestlich, Weichenberg und Neßlach südöstlich von Hausen.
Im örtlichen westmittelbairischen Dialekt heißen die Orte Hausn, 'Àrnhoufa, Nejßlåch und Waicha'bör(g).

Geographie
Hausen und seine Ortsteile liegen südöstlich von Aindling. Hausen und Arnhofen liegen auf der Hochfläche des Unteren Lechrains der Aindlinger Terrassentreppe und damit auf der Donau-Iller-Lech-Platte, Weichenberg und Neßlach liegen bereits im Donau-Isar-Hügelland und damit im Unterbayerischen Hügelland. Beide Landschaften gehören zum Alpenvorland, einer der Naturräumlichen Haupteinheiten Deutschlands.

Die Nachbarorte von Hausen und seiner Ortsteile sind im Westen Gaulzhofen und Stotzard, im Nordwesten und Norden der Hauptort Aindling und Binnenbach und im Nordosten Petersdorf und sein Ortsteil Alsmoos. Im Osten und Südosten dehnt sich ein größeres Waldgebiet aus, hinter dem sich Hollenbach und seine Ortsteile Mainbach, Schönbach, Igenhausen und Hirschbach befinden.

Durch die Gemarkung führt in nordöstlich-südwestlicher Richtung die Staatsstraße St 2035 von Neuburg an der Donau nach Augsburg und trennt Hausen und Arnhofen auf der westlichen Seite von Weichenberg und Neßlach auf der östlichen Seite. Weichenberg liegt direkt an der Staatsstraße.

Geschichte

Hausen, Arnhofen und Neßlach gehören zur katholischen Pfarrei Sankt Peter in Stotzard, Weichenberg zur katholischen Pfarrei Sankt Johannes Baptist in Alsmoos.

Bis zum 1. Oktober 1971 gehörte Hausen mit seinen Ortsteilen als selbstständige Gemeinde zum Landkreis Aichach und wurde dann im Zuge der Gebietsreform in Bayern in den Markt Aindling eingemeindet. Am 1. Juli 1972 wurde Aindling mit seinen Ortsteilen dem neugegründeten Landkreis Aichach-Friedberg zugeschlagen, der bis zum 1. Mai 1973 den Namen Landkreis Augsburg-Ost trug.

Bodendenkmäler
Siehe: Liste der Bodendenkmäler in Aindling

Literatur
 Gertrud Diepolder: Historischer Atlas von Bayern, Altbayern, Reihe 1, Heft 2, Das Landgericht Aichach, München 1950 Digitalisat

Einzelnachweise

Weblinks

 Gemeinde Aindling

Ort im Landkreis Aichach-Friedberg
Aindling
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Aichach-Friedberg)
Gemeindegründung 1818
Gemeindeauflösung 1971
Kirchdorf (Siedlungstyp)

Hausen (Aindling)


Monica Iozzi de Castro (Ribeirão Preto, 2 de noviembre de 1981) es una actriz y periodista brasileña. Desde 2009 a 2013, integró el programa Custe o Que Custar, de Rede Bandeirantes.

Carrera
Ella tiene una licenciatura en artes escénicas por Unicamp en 2005, comenzó su carrera en el Núcleo Experimental de
SESI y luego trabajó con el teatro japonés y la compañía de teatro Os Satyros.

Desde 2015 a 2016 integró el programa  Vídeo Show, de Rede Globo como co-presentadora junto al también presentador Otaviano Costa.

Filmografía

Televisión
 2015 - Tomara que Caia .... Natasha
 2015 - Babilônia
 2017 - Vade Retro .... Celeste Vasconcelos
 2019 - Assédio .... Carmen
 2019 -  Dulce ambición .... Kim Ventura

Cine
 2008 - Dente de Leão (Cortometraje)
 2013 - Real Utopia (Cortometraje) .... Bruna
 2015 - Superpai .... Mariana
 2016 - Zootopia .... Judy Hopps (doblajista)
 2017 - A Comédia Divina .... Raquel
 2018 - Mulheres Alteradas .... Sônia
 2018 - Turma da Mônica - Laços .... Luisa Sousa (Dona Luisa)

Referencias

Enlaces externos

Mujeres periodistas de Brasil
Presentadores de televisión de Brasil
Actrices de televisión de Brasil
Actrices de cine de Brasil
Actrices de teatro de Brasil
Alumnado de la Universidad Estatal de Campinas
Nacidos en Ribeirão Preto

Monica Iozzi


Italo Campanini (* 30. Juni 1845 in Parma; † 14. Oktober 1896) war ein italienischer Opernsänger (Tenor).

Leben
Campanini war Schüler von Francesco Lamperti. Er debütierte 1864 am Teatro Regio seiner Heimatstadt als Oloferno Vitellozzo in Gaetano Donizettis Oper Lucrezia Borgia. Von 1864 bis 1867 hatte er ein Engagement am Opernhaus von Odessa. In der Saison 1870–71 sang er an der Mailänder Scala die Titelrolle in Charles Gounods Faust, den Don Ottavio in Mozarts Don Giovanni den Gennaro in Lucrezia Borgia, 1871 am Teatro Communale von Bologna die Titelrolle in der italienischen Erstaufführung von Richard Wagners Lohengrin.

1872 debütierte Campanini am Drury Lane Theatre, wo er bis 1881 regelmäßig auftrat. Außerdem gab er Gastspiele in Madrid, Lissabon, an der Wiener Hofoper, in Barcelona, Sankt Petersburg und Moskau. In Bologna sang er 1875 den Faust in Arrigo Boitos Mefistofele, die gleiche Rolle gab er 1880 bei der englischen Uraufführung der Oper am Her Majesty's Theatre.

1873 trat Campanini erstmals an der New Yorker Academy of Music auf. Er sang hier den Radames in der amerikanischen Uraufführung von Giuseppe Verdis Aida (1873), den Raoul in Giacomo Meyerbeers Die Hugenotten (1874) und als Partner von Minnie Hauk den José in der Erstaufführung von Georges Bizets Carmen. 1883 trat er mit Christine Nilsson, Giuseppe del Puente, Sofia Scalchi und Franco Novara in der Titelrolle von Gounods Faust zur Eröffnung der Metropolitan Opera auf, wo er von 1891 bis 1894 ein Engagement hatte. 1888 veranstaltete er an der Academy of Music die amerikanische Erstaufführung von Verdis Otello mit seinem Bruder Cleofonte Campanini als Dirigent.

Weblinks

 Picture History - Italo Campanini
 The New York Times - Italo Campanini's Life

Opernsänger
Tenor
Italiener
Geboren 1845
Gestorben 1896
Mann

Italo Campanini


Udruga B.a.B.e. - Budi aktivna. Budi emancipiran. nevladina je organizacija osnovana 1994. godine s ciljem promicanja ženskih ljudskih prava i osiguravanja jednakih mogućnosti za sve građane/ke u svim područjima društvenog života u Republici Hrvatskoj. Aktivnosti udruge posebno su usmjerene na prevenciju i suzbijanje svih oblika rodno uvjetovanog nasilja, promicanje rodne ravnopravnosti te zastupanje i praćenje zakonodavnih procedura, javnih politika i provedbenih mjera.

Aktivnosti
Aktivnosti organizacije strukturirane su oko četiri strateška programa koji su usklađeni s vizijom, misijom i strateškim ciljevima organizacije:

 Rodna ravnopravnost,
 Prevencija i suzbijanje rodno uvjetovanog nasilja,
 Pružanje egzistencijalne zaštite i psihosocijalne podrške ženama žrtvama nasilja i njihovoj djeci u Vukovarsko-srijemskoj županiji (Sigurna kuća),
 Zagovaranje i praćenje zakonodavnih procedura, javnih politika i provedbenih mjera u području ljudskih prava.

Rodna ravnopravnost
Program je započeo 2009. godine, s ciljem uključivanja rodne ravnopravnosti u sve nacionalne, regionalne i lokalne politike, korištenjem relevantnih metodologija (istraživanja, analize javnih politika, savjetovanja, praćenja provedbi) te podizanjem javne svijesti. Aktivnosti programa uključuju edukacije donositelja/ica odluka o konceptu rodne ravnopravnosti i gender mainstreaming-a; monitoring, analizu i izvještavanje o rodnoj ravnopravnosti i nedostacima politika u tom pogledu te javne kampanje organizirane s ciljem podizanja javne svijesti o ključnim aspektima rodne neravnopravnosti.

Prevencija i suzbijanje rodno uvjetovanog nasilja
Program je nastavak i širenje opsega aktivnosti programa Legaline koji je pokrenut u drugoj polovini 1995. i jedan je od najstarijih programa organizacije. Svrha programa je pružanje pravne i psihosocijalne pomoći žrtvama nasilja te utvrđivanje manjkavosti u postojećem zakonodavstvu i/ili propuste u provedbi odgovornih institucija kroz direktnu komunikaciju s građanima/kama. U okviru programa uspostavljeno je pravno i psihološko savjetovalište (besplatno za sve građane/ke), vode se strateški sporovi, radi se monitoring i prati utjecaj na formuliranje javnih politika i zakona u području rodno uvjetovanog nasilja.

Pružanje egzistencijalne zaštite i psihosocijalne podrške ženama žrtvama nasilja i njihovoj djeci u Vukovarsko-srijemskoj županiji (Sigurna kuća)
U sklopu programa, od 2008. godine, djeluje Sigurna kuća Vukovarsko – srijemske županije s vrlo specifičnim ciljevima i ženama žrtvama nasilja (s djecom ili bez djece) kao ciljanom skupinom. U Sigurnoj kući pruža se istovremeno smještaj za 20 korisnica s područja čitave Hrvatske. Kuća je odlično opremljena i vrhunski osigurana, što uvelike doprinosi osjećaju egzistencijalne sigurnosti korisnica i djece. Maksimalno trajanje boravka je godinu dana. Stručne suradnice ulažu velike napore kako bi se u tom razdoblju žrtvama nasilja pružila adekvatna pomoć u prevladavanju proživljenih trauma i vraćanju samopouzdanja tijekom procesa osamostaljenja, odnosno pronalaska zaposlenja i stana.

Zagovaranje i praćenje zakonodavnih procedura, javnih politika i provedbenih mjera u području ljudskih prava
Cilj ovog programa je povećanje utjecaja koncepta ljudskih prava na legislativu i praksu u području borbe protiv diskriminacije te u području zaštite prava na javno izražavanje i slobodu mišljenja, okupljanja i sl. B.a.B.e. su u javnosti prepoznate kao organizacija za ženska ljudska prava, ali i kao organizacija koja reagira na sve oblike povreda ljudskih prava.

Projekti

2022.

 Dana 1. lipnja 2022. godine započela je provedba projekta puSHEd – Protect, Understand, Support: Help the Elderly. Projekt provodi udruga B.a.B.e. u partnerstvu s Gradom Zagrebom, domom Duga Zagreb i zakladom Zajednički put te uz podršku Pučke pravobraniteljice, Udruge za podršku žrtvama i svjedocima i Europske socijalne mreže.Cilj projekta je prevencija i suzbijanje rodno uvjetovanog nasilja prema ženama starije životne dobi razvojem rodno specifičnih odgovora u pružanju podrške žrtvama i podizanjem kapaciteta relevantnih dionika/ca sustava zaštite i podrške. Također, projekt je usmjer na podizanje svijesti opće populacije i poboljšanje odgovora zajednice na rodno uvjetovano nasilje prema starijim ženama pri čemu se prvenstveno podrazumijeva veći broj prijava nasilja te prevencija istog.
 Pokretanje nacionalne kampanje osvještavanja o online nasilju prema ženama - u suradnji s Agencijom za elektroničke medije tijekom lipnja provodila se  kampanja osvještavanja javnosti o rodno uvjetovanom online nasilju prema ženama. Središnji dio kampanje čine video i radijski spotovi te billboard plakati kojima se želi upozoriti na "posljedicu" objavljivanja intimnih snimki bez pristanka, koja je za počinitelje - i do tri godine kazne zatvora.

Arhiva projekata

 2013. -2021.

Vanjske poveznice

 https://babe.hr/
 https://trebam-savjet.com/
 https://www.esn-eu.org/ - europska socijalna mreža
 https://www.zagreb.hr/ - službene stranice Grada Zagreba
 https://pzs.hr/ - Udruga za podrška žrtvama i svjedocima
 https://www.zajednickiput.hr/ - zaklada Zajednički put
 https://www.duga-zagreb.hr/ - dom za djecu i odrasle žrtve nasilja u obitelji
 https://www.ombudsman.hr/hr/ - ured Pučke pravobraniteljice
 https://www.aem.hr/ - Agencija za elektroničke medije
 https://www.zeneimediji.hr/

Izvori

Hrvatske ženske udruge
Ljudska prava u Hrvatskoj

B.a.b.e. – Budi aktivna. Budi emancipiran


An Triodia pascoeana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bryan Kenneth Simon. An Triodia pascoeana in nahilalakip ha genus nga Triodia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triodia (Poaceae)

Triodia pascoeana


Le  (en occitan : baloard de la Mediterranèa) est une voie publique de Toulouse, chef-lieu de la région Occitanie, dans le Midi de la France. Il se trouve à la limite du quartier de Sauzelong-Rangueil, dans le secteur 5 - Sud-Est.

Situation et accès

Description

Voies rencontrées
Le boulevard de la Méditerranée rencontre les voies suivantes, d'ouest en est (« g » indique que la rue se situe à gauche, « d » à droite) :

 Avenue Antoine-de-Saint-Exupéry (g)
 Pont des Demoiselles (d)
 Rue des Trois-Fours (g)
 Chemin de Fages (g)
 Impasse Pauly (g)
 Rue de la Marine (g)
 Passerelle Albert-Viala (d)
 Chemin de la Cale (g)
 Rue du Général-Joseph-Guillaut (d)
 Rond-point Raymonde-Borios
 Avenue de Saouzelong / Périphérique (A620) - Échangeur

Transports

Odonymie

Histoire

Patrimoine et lieux d'intérêt

Canal du Midi
.

Le boulevard de la Méditerranée longe le canal du Midi. La première partie du canal, entre la Garonne, à Toulouse, et le seuil de Naurouze, est creusée entre 1667 et 1671.

Le canal est franchi par plusieurs ponts et passerelle :
 pont des Demoiselles. Le premier pont, caractéristique avec sa forme en dos-d'âne et bâti en brique, est construit vers 1681-1683. Il est alors connu comme le pont de Montaudran, du nom du village auquel il mène. Il est agrandi à deux reprises, au cours du , puis du siècle suivant. En 1910 apparaissent, avec le développement du faubourg du Busca et l'accroissement de la circulation, les premiers projets de reconstruction. En 1970, le pont est démoli et reconstruit sur des poutres de béton. Il compte deux travées, pour une longueur de 40 mètres et une largeur de 30 mètres.

 passerelle Albert-Viala. La passerelle est construite en 1961, afin de relier l'avenue Albert-Bedouce et le boulevard de la Méditerranée. La passerelle, en béton, est longue de 23 mètres et large de 2 mètres. Elle prend le nom, par décision du conseil municipal du 28 mai 2010, d'Albert Viala (1914-2003), bâtonnier du barreau de Toulouse, président honoraire de la conférence des bâtonniers et secrétaire perpétuel de l'académie de législation.

Immeubles
  21 : école élémentaire Anatole-France.

  25 : résidence Les Cyclades. La résidence Les Cyclades est un vaste ensemble de 113 logements de standing. Elle est construite entre 1973 et 1977 sur les plans des architectes Jacques Munvez et Pierre Eibel pour la SARL Soubié-Gayral. Elle forme un tripode qui s'élève au cœur d'une vaste parcelle entre le boulevard de la Méditerranée et le chemin des Fages (actuel ). Les trois corps de bâtiment se développent sur six étages et présentent de nombreux décrochements en redan. Les façades sont couvertes d'un plaquis de brique jaune flammée. Les appartements, du T1 au T5, donnent accès à de grands balcons, loggias et terrasses.

Œuvres publiques
 L'Attente. L'Attente est une fresque réalisée par le graffeur barcelonais Aryz en 2016, dans le cadre du festival Rose Béton. Elle couvre le mur-pignon d'un immeuble (actuel ) qui fait face au pont des Demoiselles et au canal du Midi.

 Invitation au voyage de la lecture. Invitation au voyage de la lecture est une fresque réalisée par le graffeur havrais Jace en 2016. Elle se déploie sur les 50 m² du mur-pignon de l'école élémentaire Anatole-France (actuel ). L'œuvre, sur le thème de la lecture et du voyage, met en scène des « gouzous ».

 L'Oasis des Tempêtes. L'Oasis des Tempêtes est une fresque réalisée par la graffeuse toulousaine Mademoiselle Kat en 2019, dans le cadre du festival Rose Béton. Elle se déploie sur le mur-pignon du gymnase Anatole-France, face à l'œuvre de Jace.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 Pierre Salies, Dictionnaire des rues de Toulouse, 2 vol., éd. Milan, Toulouse, 1989 .

Article connexe
 Liste des voies de Toulouse

Liens externes
 Inventaire préliminaire de la ville de Toulouse, sur le site Urban-Hist, Archives municipales de Toulouse (consulté le ).
 Inventaire général du patrimoine culturel d'Occitanie, sur le site Ressources patrimoines - La médiathèque culturelle de la Région Occitanie (consulté le ).

Méditerranée
Méditerranée

Boulevard de la Méditerranée


Lauro (, , nascido: Vasily Mikhailovich Shkurla, em russo: Василий Михайлович Шкурла; em eslovaco: Vasiľ Škurla; em russino: Василь Шкурла; 01 de janeiro de 1928, Ladomirová, Tchecoslováquia - 06 de março de 2008, Jordanville, Nova Iorque, EUA) foi Bispo da Igreja Ortodoxa Russa fora da Rússia (ROCOR). Desde outubro de 2001 foi Primeiro Hierarca da ROCOR e Metropolita de Nova Iorque e da América Oriental.

Ao assinar em 17 de maio de 2007, o Ato de Comunhão Canônica entre a ROCOR e o Patriarcado de Moscou, ele também se tornou membro do episcopado da Igreja Ortodoxa Russa.

Veja também

 Primeiro Hierarca da Igreja Ortodoxa Russa no Exterior

Referências

Religiosos da Eslováquia
Bispos da Igreja Ortodoxa Russa Fora da Rússia
Primeiro Hierarca da Igreja Ortodoxa Russa Fora da Rússia
Bispos ortodoxos

Lauro (Škurla)


Die Stadt Bayreuth besteht aus 30 Stadtteilen, das Stadtgebiet ist außerdem in 39 Distrikte gegliedert. Zusätzlich besteht eine Gliederung in 20 Stadtbezirke.

Amtliche Stadtgliederung
Bayreuth besteht aus 30 Stadtteilen:

Distrikte im Stadtgebiet

Das Stadtgebiet von Bayreuth ist in 39 Distrikte gegliedert:

Im Jahr 1946, als es keine leistungsfähigen Kommunikationsmittel und keine direkte Kontaktmöglichkeit zur Verwaltung gab, wurde jedem Distrikt als Ansprechpartner der Bevölkerung ein Vorsteher zugeordnet. Die Tätigkeit des Distriktvorstehers ist ehrenamtlich. Die Distriktsvorsteher werden für die Dauer der Sitzungsperiode des Stadtrats (sechs Jahre) bestellt, eine wiederholte Berufung in das Ehrenamt ist zulässig.

Stadtbezirke
Das Bayreuther Stadtgebiet ist in 20 Stadtbezirke unterteilt:

Weblinks
 Statistisches Jahrbuch der Stadt Bayreuth für das Jahr 2016 (PDF; 10,1 MB) – Genaue Gliederung der Straßen und des Stadtgebiets von Bayreuth in Stadtbezirke

Einzelnachweise

!Ortsteile und Distrikte
Bayreuth
Bayreuth

Liste der Stadtteile und Distrikte von Bayreuth


Gençlik, Osmanlı İmparatorluğu'nun son döneminde, İzmir'de haftalık olarak çıkmış olan edebiyat ve bilim dergisidir.

Derginin sorumlu müdürü Âkil Koyuncu Bey, imtiyaz sahibi ise Mehmet Refet Bey idi.

Önemli yazarları arasında Âkil Koyuncu, Rasim Haşmet ve Mehmet Sırrı (Sanlı) Beyler yer almaktadır.

Mayıs-Temmuz 1911 tarihleri arasında toplam 3 sayı çıkmıştır.

"Genç Kalemler" dergisi ile paralel bir yayın sürdürmüş, Genç Kalemler'in başlattığı Yeni Lisan hareketinin İzmir'deki sözcüsü olmuştur.

Osmanlı dergileri
Haftalık dergiler
1911'de kurulan dergiler
İzmir medyası

Gençlik (dergi)


Vincenzo Maria Coronelli (Venecija, 16. kolovoza 1650. – Venecija, 9. prosinca 1718.), mletački geograf, kartograf, enciklopedist i teolog.

Pristupio franjevcima, a 1674. završio je studij teologije u Rimu. Osnovao jedno od najstarijih geografskih društava na svijetu, Accademia Cosmografica degli Argonauti (1684.). Izradio više od 100 globusa (uključivši zemaljski i nebeski, atlase promjera 4 m za Luja XIV.), kao i značajan broj kartografskih i geografskih izdanja. Za zasluge u kartografskoj djelatnost dobio je naziv kartografa Mletačke Republike.

Objavio je i karte istočne obale Jadrana koje se smatraju do tada najiscrpnijima, a među njima je i najvjerojatnije prva poznata karta Delte Neretve, kao i karta Dubrovačke Republike koju je izradio po narudžbi Malog vijeća Dubrovačke Republike.

Izbor iz djela
 Memorie istoriograrfiche del Regno di Morea e Negroponte (1685.)
 Conquiste della Repubblica in Dalmazia, Epiro e Morea (1685.)
 Atlante veneto (1691. – 1695.)
 Isolario dell' Atlante Veneto (1697.)
 Biblioteca universale (1701–09.)

Izvori

Vanjske poveznice

Životopisi, Venecija
Talijanski geografi
Talijanski franjevci

Vincenzo Coronelli


Articles with hCards

මර්සලින් ජයකොඩි පියතුමා (1902 ජූනි 3 ─ 1998 ජනවාරි 15) යනු ශ්‍රී ලාංකේය කතෝලික පූජකයෙක්, සංගීතඥයෙක්, ගීත රචකයෙක්, ලේඛකයෙක්, මාධ්‍යවේදියෙක්  සහ දේශීය සංස්කෘතියේ ප්‍රබලයෙකි. මෙතුමා 'පන්සලේ පියතුමා' යන විරුදාවලියෙන් ආරෝපණය කර ඇත. ආචාර්ය ඉත්තෑපානේ ධම්මාලංකාර හිමියෝ ජයකොඩි මහතාගේ ජීවිතය පිළිබඳ කෘතියක් රචනා කළහ. එය මල් පැලේ උපන් පන්සලේ පියතුමා නම් වන අතර එය කතෝලික පූජකවරයකු පිළිබඳ බෞද්ධ නායක හිමිපාණන් විසින් ලොව ප්‍රථම ග්‍රන්ථය ලෙස සටහන් කර ඇත.

සම්මාන

 1979 දී ඔහුගේ මුතු (මුතු) කාව්‍ය ග්‍රන්ථය ජාතික රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානය (රාජ්‍ය සම්මානයක් දිනූ පළමු කතෝලික පූජකයා) දිනා ගත්තේය.
 1982 දී දශක හයකට වැඩි කාලයක් කලාවට හා සංස්කෘතියට ඔහු කළ දායකත්වය වෙනුවෙන් රාජ්‍යය විසින් " කලාසුරි " සහ කතෝලික සභාව විසින් "කිතු නන්දන ප්‍රණාමය" යන නාමයෙන් ඔහුට ගෞරව කරන ලදී.
 1983 දී ඔහු පිලිපීනයේ මැනිලා නුවරදී පුවත්පත් කලාව, සාහිත්‍යය සහ නිර්මාණාත්මක සන්නිවේදන කලා (JLCCA) කාණ්ඩය යටතේ ආසියානු නොබෙල් ත්‍යාගය ලෙස සැලකෙන (ඩොලර් 20,000, පදක්කමක් සහ උපුටා දැක්වීමක් සමඟ) Ramon Magsaysay සම්මානය දිනා ගත්තේය. Ramon Magsaysay සම්මානලාභීන්ගේ ලැයිස්තුවේ පෙනී සිටියේය.

පාද සටහන්

යොමු කිරීම්

 "'නත්තල්, හොඳ හිත සහ සැමරුම් සමයක්'". sundayobserver.lk. 2005.  . 2005-12-25 ලබා ගන්නා ලදී.
 "'පන්සලේ පියතුමා'- වයස අවුරුදු 103". ඉරිදා වේලාවන්. 2005.  . ලබාගැනීම /2005/08/21.
 "'පන්සලේ පියතුම' වයස අවුරුදු 95 දී". ඉරිදා වේලාවන්. 1997.  . ලබාගැනීම /19977/06/01.
 "ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුළ පුරාවෘත්තයක්". sundayobserver. 2004.  . ලබාගැනීම /2004/05/23.
 "ගායකයෙක් - ශෛලිය සමග". sundayobserver. 2007.  . ලබාගැනීම /2007/06/03.
 "මර්සලින් ජයකොඩි පියතුමාගේ ජන්ම ශත සංවත්සරය". passionplay.lankasites.  2009 මාර්තු 14 දින ලබා ගන්නා ලදී.
 "කැරොල් සහ ශ්‍රී ලංකාවට ඔවුන්ගේ බලපෑම". ඉරිදා ඔබ්සවර්.2004.  . ලබාගැනීම /2004/12/19.
 "ශ්‍රී ලංකාවේ නත්තල් කැරොල්". දෛනික පුවත්. 2007.  . ලබාගැනීම /2007/12/25.
 "CITATION for Marcelline Jayakody". rmaf.org  .
 "මර්සලින් ජයකොඩි පියතුමාව 'නූතන ජාකොම් ගොන්සාල්වේස් පියතුමා' ලෙස හැඳින්විය හැකිද?". දිවයින.. 2001.  . ලබාගැනීම /2001/01/08.
 "ඩී.එෆ්. කාරියකරවන 60 පුවත්පත් කලාවේ 'නොට් අවුට්'". දිවයින. 2006.  . 2006/05/14 ලබා ගන්නා ලදී.
 "රැකව වසර පනහකට පසු. . .: රැකව – ඝනත්ව රේඛාව (1956)". sundayobserver.lk. 2006.  .
 "සැබෑ සමාජවාදයේ දසුන්". ඉරිදා නිරීක්ෂකයා. 2006.  . ලබාගැනීම /2006/12/03.
 "මර්සලින් ජයකොඩි පියතුමාගේ ආශ්වාදජනක ජීවිත කටු සටහන". දෛනික පුවත්. 2007.  . ලබාගැනීම /2007/09/05.
 "ලතා අයිකනය සහ ජාතික වස්තුව". දෛනික පුවත්. 2008.  . ලබාගැනීම /2008/11/4.
 "පහන් රිද්මා': සංයුක්ත තැටි මත ගායන සංගීතය". ඉරිදා ටයිමර්.. 2007.  . ලබාගැනීම /2007/06/24.
 "සුනිල් සාන්ත ගීත - නිධානයට යමක්". ඉරිදා දිනවල. 2008."සුනිල් සාන්ත ගීත - නිධානයට යමක්" . 2010 ඔක්තෝබර් 15 දින මුල් පිටපතෙන් සංරක්ෂණය කරන ලදී . 2013 සැප්තැම්බර් 30 දින ලබා ගන්නා ලදී . {{ cite web }} : CS1 maint: bot: මුල් URL තත්ත්වය නොදනී ( සබැඳිය ) CS1 maint: bot: original URL status unknown  2009/11/1 ලබා ගන්නා ලදී.
 "මාලිගාවේ පියා". dailymirror. 2010.   . ලබාගැනීම /2010/02/01.
 "සැබෑ ධර්ම ප්‍රචාරකයා". දෛනික පුවත්. 2010.  . ලබාගැනීම /2010/10/14.
 "කලා ක්ෂේත්‍රයේ කීර්තිමත් ශ්‍රී ලාංකිකයන් දෙදෙනෙකු ජුනි මස මුල් සතියේ උපත ලැබීය.". ඉරිදා වේලාවන්. 2007.  . ලබාගැනීම /2007/06/03.

බාහිර සබැඳි

 Malpale Upan Pansale Piyatuma
 The 1983 Ramon Magsaysay Award for Journalism, Literature and Creative Communication Arts CITATION for Marcelline Jayakody
1998 මරණ
1902 උපත්

මර්සලින් ජයකොඩි


A ponta de Dolgaya () é um cordão arenoso no mar de Azov localizado na península de Eysk, krai de Krasnodar, Rússia. Tem um comprimento de 17 km e largura de cerca de 500 m e separa o golfo de Taganrog do mar de Azov. A vila de Doljanskaya está localizada no início da ponta e desde 2011 recebe o festival A-ZOV. É uma área protegida desde 1988.

Bibliografia

Ligações externas

Geografia do krai de Krasnodar
Dolgaya

Ponta de Dolgaya


</ref>

Göktürkler ile ilişkiler
Göktürkler'in güçlenmesi ve İstemi Yabgu'nun batıya yönelmesiyle Ak Hunlar ile Göktürkler karşı karşıya geldi. Güçlenen Sasaniler de eski müttefikleri Ak Hunlar'ın zayıflığından istifade etmek için Göktürkler ile antlaşma yaptılar ve Ak Hun İmparatorluğu yıkıldı. Ak Hunlar ile Göktürkler arasındaki siyasi ilişkilerin neden kötüleştiğine dair fazla bilgi olmamasına karşın bazı kaynaklarda zikredilene göre Ak Hunlar'ın yabgusunun kızı Göktürk Kağanı Kolo'nun oğlu ile evlendirilmek üzere çeyizi ile birlikte yola çıkarılmış fakat yolda kervana bir rivayete göre Sasaniler tarafından bir rivayete göre de Çinliler tarafından saldırı düzenlenmiş ve gelin adayı öldürülüp çeyizi yağmalanmıştır. Bu olaydan her iki taraf birbirini sorumlu tutmuş ve düşmanlık başlamıştı.

Egemenlik alanı
Kuzey Hindistan'ın yarısı, Afganistan ve Türkistan'ın bir bölümü Ak Hun İmparatorluğunun hüküm sürdüğü toprakları kapsar.

Sosyal yaşam
Ak Hunlar, genel olarak göçebe bir yaşam sürüyorlardı. Buna karşın Gor, Huo ve Sakkala'yı başkent olarak da kullandılar. Ak Hunlar, Asya'nın ipek ticaretini ellerinde tuttukları sürece güçlerini korudular. Göktürkler'in İpek Yolu'nun denetimini ellerine geçirmesiyle bu üstünlüklerini yitirdiler.

Kaynakça

Yayınlar (Türkçe Literatür)

 Çeliktaş, Müslüme Melis. Ak Hunlar Tarihi Üzerine Türkiye ve Dünyada Yapılan Çalışmaların Değerlendirilmesi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Tarih (Genel Türk Tarihi) Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara, 2011.
 Dönmez, Belma. "Eftalit-Sasani Münasebetleri Üzerine", İtil Suwi Aka Turur: EÜ TDAE Türk Tarihi Anabilim Dalı 25. Yıl Armağanı, Haz. Umut Üren, Didem Çatalkılıç, İzmir, 2017, s. 157-167.
 Ersoy, Tolga. "Bizans-Sâsâni Savaşları Bağlamında Prokopios'un Akhunları Tasviri", XVII. Türk Tarih Kongresi, Ankara: 15-17 Eylül 2014, Kongreye Sunulan Bildiriler, II. Cilt - I. Kısım: Orta Asya ve Kafkasya Tarihi. Ankara: TTK, 2018, s. 89-106.
 Konukçu, Enver, "Ak Hunlar", Türkler, C.1, Ankara, 2002,ss.1310-1318.
 Konukçu, Enver, Kuşan ve Akhunlar Tarihi (Atatürk Üniversitesi Yayınları, No. 297), Ankara: Sevinç Matbaası, 1973.
 Marsoviç, Ahunov Azat. "Tarihçi al-Tabari ve Diğer Doğu Yazarlarında Bulgar, Türk ve Eftalitler (IV-VII. yy.)", KÖK Sosyal ve Stratejik Araştırmalar Dergisi, C. II/1 (2000), 113-120.
 Mızrak, Egemen Çağrı. "Başlangıçtan Mihiragula Döneminin Sonlarına Kadar Hindistan Hunaları (455 – 532)", Avrasya İncelemeleri Dergisi VI/2 (2017), s. 131-147.
 Öztürk, Murat. "Akhunlar Vasıtasıyla Bozkır Kültürü İle Hint Kültürünün Karşılaşması", Turkish Studies, Vol. IX/7 (2014), p. 475-484.
 Tezcan, Mehmet. "V. - VI. Yüzyıl Ermeni Kaynaklarının Hun ve Eftalit Tarihi Bakımından Önemi", XV. Türk Tarih Kongresi Orta Asya-Kafkasya Tarihi, Ankara, Turkey, 11 - 15 September 2006, C.II, Ankara: TTK, s.273-284.
 Tezcan, Mehmet. "Kuşanlar, Akhunlar ve Eftalitler", Tarihte Türk-Hint İlişkileri Sempozyumu (31 Ekim – 1 Kasım 2002), TTK Yayınları XXVI, 12, Ankara, s. 9-57, 2006.
 Tezcan, Mehmet. "Kuşanlar ve Eftalitler Döneminde Doğu Türkistan'da Budist Sanat ve Tercüme Faaliyetleri", Sanatta Anadolu-Asya İlişkileri. Prof. Dr. Beyhan Karamağaralı'ya Armağan, haz. Turgay Yazar, Ankara: Hacettepe Üniversitesi Yayınevi, 2006, s.473-499.
 Tezcan, Mehmet. "Kuzey Hindistan ve Türkistan Bölgesinde Eftalitlerde Polyandry Geleneği ve Onların Türklükle İlişkileri Hakkında", XVI. Türk Tarih Kongresi Ankara: 20-24 Eylül 2010. Kongreye Sunulan Bildiriler, 2. Cilt. Orta Asya ve Kafkasya Tarihi, 20 - 24 September 2010, s.159-197.
 Togan, Zeki Velidi, "Eftalit Devletini Teşkil Eden Kabilelere Dair", Atatürk Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Araştırma Dergisi (Ord. Prof. Dr. Ahmet Zeki Velidi Togan Özel Sayısı), Fasikül: 1, Sayı: 13, Erzurum, 1985, s. 59-65.

Dış bağlantılar

 Columbia Encyclopedia: Hephthalites
 Hephthalite coins
 Hephthalite History and Coins of the Kashmir Smast Kingdom- Waleed Ziad
 The Hephthalites of Central Asia - by Richard Heli (long article with a timeline)
 The Hephthalites Article archived from the University of Washington's Silk Road exhibition - has a slightly adapted form of the Richard Heli timeline.
 (pdf) The Ethnonym Apar in the Turkish Inscriptions of the VIII. Century and Armenian Manuscripts - Mehmet Tezcan

Orta Asya tarihindeki eski devletler
İran tarihi
Pakistan tarihi
Afganistan tarihi
Hunlar
Avrasya'daki göçebeler
5. yüzyılda kurulan oluşumlar
7. yüzyılda varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler
Süper güçler

Ak Hun İmparatorluğu


Kapela sv. Jurja se nalazi u naselju Mateško Selo, u općini Generalski Stol.

Opis
Najstarija kapela na karlovačkom području jednobrodna je građevina pravokutnog tlocrta s nešto užim pravokutnim svetištem, zvonikom na preslicu i otvorenim predvorjem ispred glavnog pročelja. Svetište je svođeno bačvastim svodom, strop lađe je drveni grednik.U kontinuitetu gradnje od 12. do 20. st. sačuvane su i prezentirane strukture srednjovjekovne, kasnogotičke i barokne faze, dok je intervencija 20. st. vidljiva u pročelnoj zoni i dijelu otvora. Kapela je dijelom građena od rimskih spolija-sanduka i poklopaca urni i sarkofaga u funkciji konstruktivno-građevnog elementa.

Zaštita
Pod oznakom Z-3174 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Crkve u Hrvatskoj
Zaštićene sakralne građevine u Karlovačkoj županiji

Kapela sv. Jurja u Mateškom Selu


Norlandair er flugfélag með aðsetur á Akureyri. Félagið var stofnað árið 2008 til að taka við rekstri Twin Otter-véla Icelandair. Félagið rekur áætlunarflug milli Reykjavíkur og Bíldudals og Gjögurs, og milli Akureyrar og Þórshafnar, Vopnafjarðar, Grímseyjar og Nerlerit Inaat-flugvallar í Scoresby-sundi á Grænlandi. Air Greenland á fjórðungshlut í félaginu eftir að það keypti þriðju Twin Otter-vélina frá þeim árið 2011.

Tenglar
 Vefur félagsins

Íslensk flugfélög
Fyrirtæki á Akureyri

Norlandair


Entelektüel, aydın ya da münevver, zekâsını ve analitik düşünme yetisini mesleği gereği ya da kişisel amaçlarına erişmekte kullanan kişi. Entelektüel kelimesinin kökeni Latince intellectus (anlamak) sözcüğüne dayanır ve günümüzde genellikle şu anlamlardan birinde kullanılır:

 Kapsamlı bilgi ve birikim gerektiren soyut konularla derinlemesine ilgilenen kişi.
 Mesleği, mal ve hizmet üreten diğer meslek gruplarından farklı olarak, fikir ve bilgi üretmek ve/veya yaymak olan kişi (akademisyenler, bilim insanları vb).
 Kültür ve sanat konularında uzman kabul edilen, bu konulardaki bilgisi birikimi kültürel bir otorite olmasına olanak sağlayan ve toplum karşısında çeşitli konularda değerlendirmeler yapan kişi.

Geçmişte tahsilli, bilgili kişiye münevver denirdi. Daha sonraları aydın sözcüğü "kültürlü, okumuş, görgülü, ileri düşünceli (kimse)" anlamında kullanılmaya başlandı.

Tarihçe

İlk toplumlarda şefler, şamanlar, din adamları, filozoflar; düşünüş, bilgi ve kavrayış önderleri oldular. Ancak Rönesans'tan günümüze filozoflar, bilim insanları, sanatçılar,Ansiklopedistler bilgi ile toplumları değişime uğratabilmişlerdir. Buna rağmen ilk entelektüelden, Platon'dan Aristo'dan bu yana güneş altında yeni bir şey yoktur.  Terim entelijensiya şeklinde geniş çapta fikir dünyası kişilerini tanımlamada kullanılmaktadır. 19. yüzyılda Rusya ve Polonya'daki önder anlamı eskimiştir.

Entelektüel; yazı bulunmadan önce pagan toplumlarda bilinen bütün bilgilerin aktarıcısı konumundaki kişiler olarak ortaya çıkarlar. Genelde felsefi anlamda doğa/insan yabancılaşması süreci üzerine makro bazda bilgi birikimi olan kişilerdir. Burada dikkatten kaçmaması gereken "ulus" kavramının oluştuğu 1789 yılından yaklaşık bir yüz yıl öncesine kadar sadece hümanistik değer yargıları ve doğa bilimlerin ile güncel problemlerin çözümünde gereksinim duyulan her veriye üst düzeyde ulaşabilmek için yeterli beyin gelişimine sahip olan kişidir. "Bütün düşünceleri ve ürettiği verilerde hiçbir ırk (etnisite) / grup veya tam doğru deyimle insan topluluğu kategorisi çıkarları doğrultusunda duruşu olmayan" olarak da tanımlanabilir.

Günümüzde, bütün dinler ve uluslar ile etnisiteler karşısında "seküler" (hepsine bilge insan kimliği ile eşit mesafede) duruşu olan her konuda "veri/bilgi"nin nerede olduğunu bilen ve süratle ulaşabilen bu kimliği ile ham bilgiyi uluslarüstü kullanılabilir veri haline getirip makro bazda insanlığın kullanımına açan kişidir.

Ulus ve "ulus devlet" kavramlarının ortaya çıkmasından sonra entelektüel tanımı ile aydın tanımı karıştırılmaya başlanmıştır.
Aydın; genelde "kendine göre doğru savlar için bilgi/veri toplayan" kişidir ve bu bağlamda çok okumuş bir insandır. Bilgisini İnsanlık için değil güncel "ulus/etnisite" aidiyeti amaçlı kullanan kişidir.

Osmanlı'da ulemalar (alimler) bilgiyi kuran, taşıyan, egemen hale getiren bir sınıftı. Cumhuriyet'te ise Türk aydınlanmasının aydınları ortaya çıktı. Fikir dünyasına ait bu tanım iki tip aydın üretti: Ruhban, gelenekçi entelektüel ve laik, yenilikçi entelektüel. Her ikisinde de İlk Çağ'dan kalma misyonculuk, yani cahil kitleyi bilgili etme tavrı görüldü. Kavramın öznesi Yeni Çağ'da bilginin bireyselleşmesi ve spekülatiften aksiyona geçmesiyle bir sınıfın, bir ideolojinin temsilcisi olarak yerleşti. Siyasi iktidarın karşısında oldu.

Kaynakça

 Cemil Meriç, Bu Ülke, İletişim Y. 1996.
 Cogito, s.31, Bahar 2002.
 Gordon Marshall, Sosyoloji Sözlüğü, Bilim ve Sanat, Ank.1999.
 Hilmi Ziya Ülken, Türkiye'de Çağdaş Düşünce Tarihi, 1977.
 Niyazi Berkes, Türk Düşününde Batı Sorunu, 1978.
 Ziya Gökalp, Türkçülüğün Esasları, 1976 bs.
Büyük Sovyet Ansiklopedisi, Intelligentsia [Entelijansiya] maddesinin Türkçe çevirisi , çev. S. Erdem Türközü ve Eren Buğlalılar, 2015.

Kavramlar
Felsefe

Entelektüel


Lerchenfeld este numele următoarelor așezări sau zone geografice:

în Germania:
 Lerchenfeld (Freising), cartier din Freising, districtul  Freising, Bavaria
 Lerchenfeld (Neutraubling), cartier din Neutraubling, districtul Regensburg, Bavaria
 Lerchenfeld (Viechtach), cartier din Viechtach, districtul Regen, Bavaria
 Lerchenfeld (Weiden in der Oberpfalz), cartier din Weiden in der Oberpfalz, Bavaria
 Lerchenfeld (Albstadt), o zonă de conservare a naturii din Albstadt, Zollernalbkreis
 Lerchenfeld (Hamburg), o stradă din Hamburg, cartierul Uhlenhorst

în Austria:
 Lerchenfeld (Krems), cartier din Krems an der Donau, Austria Inferioară
 Lerchenfeld (Furth an der Triesting), cartier din Furth an der Triesting, Austria Inferioară
 Lerchenfeld (Leoben), zonă din Leoben, Stiria
 Lerchenfeld (Viena), fostă zonă de pădure în districtele vieneze Neubau, Josefstadt și Ottakring
 Altlerchenfeld, cartier din Neubau și Josefstadt, Viena
 Neulerchenfeld, cartier din Ottakring, Viena

în Elveția:
 Lerchenfeld (St. Gallen), cartier din St. Gallen
 Lerchenfeld (Thun), cartier din Thun

Clădiri:
 Palais Lerchenfeld, palat din München

Lerchenfeld este numele de familie al următoarelor persoane:
 o familie nobiliară bavareză, vezi Lerchenfeld (familie nobiliară)

 Amand von Schweiger-Lerchenfeld (1846-1910), scriitor austriac
 Ernst von Lerchenfeld (1816-1873), om politic german
 Franz Xaver von Lerchenfeld (1710-1776), om politic german
 Gustav von Lerchenfeld (1806-1866), proprietar și om politic german
 Hubertus von Lerchenfeld (* 1970), actor de voce german

Dezambiguizare

Lerchenfeld


XML (Extensible Markup Language ya da Türkçesiyle Genişletilebilir İşaretleme Dili), hem insanlar hem bilgi işlem sistemleri tarafından kolayca okunabilecek dokümanlar oluşturmaya yarayan bir işaretleme dilidir. W3C tarafından tanımlanmış bir standarttır. Bu özelliği ile veri saklamanın yanında farklı sistemler arasında veri alışverişi yapmaya yarayan bir ara format görevi de görür. SGML'in basitleştirilmiş bir alt kümesidir.

Gelişimi
XML'in tasarımcısı, HTML'i de tasarlamış olan Tim Berners Lee'dir. Dilin düzenlenmesi de W3C'nin sorumluluğundadır. Karmaşık kod yazımı şeklinde görünen dizin, aslında bir grafiktir.

Kullanımı
Günümüzde birçok yazılım, diğer yazılımlarla veri alışverişini XML formatı üzerinden yapmaktadır. Ayrıca XML'i esas format olarak kullanan uygulamalara rastlamak mümkündür. Rastgele veri erişimine uygun olmadığından veri tabanı amaçlı kullanılmamaktadır.

Microsoft'un geliştirdiği .NET teknolojisinde kullanılan DataSet nesneleri XML formatındadır. Ayrıca XML, ofis uygulamalarının altyapısı haline getirilmiştir.

İçeriğin, doküman yapısının ve şeklin birbirinden ayrı ele alınması XML'i İçerik yönetim sistemlerinin ideal formatı haline getirmiştir.

XML dosyalarını işleme

SAX
Olay tabanlı, sözcüksel işleme. Dosyada içerisindeki her düğüm bir geri-besleme (callback) fonksiyonu aracılığı ile istemci koda yansıtılır. Bu yapısı nedeniyle oldukça hızlı ve etkilidir, ancak XML dosyasından rastgele düğüm ulaşımı oldukça zordur; Hedef düğüme ulaşmak için, her defasında dosyayı en başından işlemek zorundasınız.

DOM
Bu teknik tamamen arayüz yönelimlidir. Her düğüm ve parçalarına arayüz aracılığıyla ulaşılır. Rastgele ulaşımda etkili olmasına rağmen, büyük boyutlu dosyalar söz konusu olduğunda oldukça hantaldır ve hafıza tüketiminde fazla talepkârdır.

Örnek
XML dokumanları ağaç veri yapısında olurlar. Bağımsız imler yapıyı oluştururken, içerik ya imin özelliği olarak ya da iki im arasında gösterilir (bkz. örnek). Yapıyla ilgili ayrıntılar DTD (Document Type Definition) ya da XML Schema adı verilen harici dokümanlar ile tanımlanır. Aşağıdaki örnek bir XML dokümanında verinin nasıl belirtildiğini göstermektedir.

           A
       B

          C
       D

          E
       F

          G
       H

İlgili başlıklar
 XSL ve XSLT
 XLink
 XPath
 XQuery
 XPointer
 DTD
 XSD

Dış bağlantılar

İşaretleme dilleri

XML


Wataugans may refer to:

The Wataugans, the former name of the play Liberty! The Saga of Sycamore Shoals
Watauga Association, a government in the 1770s
People living along the Watauga River
Residents of Watauga County, North Carolina

Wataugans


Leon Christoph Goretzka (født 6. februar 1995 i Bochum) er en tysk fodboldspiller (midtbane). Han spiller for Bayern München i Bundesligaen og det tyske landshold.

Klubkarriere
Goretzka startede sin seniorkarriere hos VfL Bochum, der også havde været hans klub som ungdomsspiller. Efter en enkelt sæson hos klubben i 2. Bundesliga blev han i sommeren 2013 solgt til Schalke 04 for en pris på ca. 3 millioner euro.

De følgende fem sæsoner spillede Goretzka for Schalke, og han nåede at spille mere end 100 Bundesliga-kampe for klubben. Efter afslutningen på 2017-18-sæsonen skiftede han på en fri transfer til ligarivalerne Bayern München. Han var dermed med til at blive tysk mester i 2019, 2020, 2021 og 2022, og desuden var han med til at vinde Champions League 2020, klub-VM 2020 og UEFA Super Cup 2020.

Landshold
Goretzka spillede på flere af de tyske ungdomslandshold, og allerede mens han fortsat spillede på U/21-landsholdet, fik han debut for A-landsholdet 13. maj 2014 i en venskabskamp mod Polen.

Han var med på det tyske landshold ved OL 2016 i Rio de Janeiro. Her blev Tyskland nummer to i sin indledende pulje efter to uafgjorte kampe og en 10-0-sejr over . I kvartfinalen blev det til 4-0 over  og i semifinalen 2-0 over . I finalen mødte tyskerne hjemmeholdet fra , og her måtte man ud i straffesparkskonkurrencen for at få afgjort kampen. Brasilien vandt denne med 5-4 og fik dermed guld, mens Tyskland fik sølv, og Nigeria vandt kampen om bronze.

Han var en del af det tyske hold, der vandt guld ved Confederations Cup 2017 (han blev sammen med Lars Stindl og Timo Werner mest scorende med tre mål), og han deltog desuden ved VM 2018 i Rusland, EM 2020 (afholdt 2021) samt VM 2022. Han har pr. april 2023 spillet 50 landskampe og scoret tre mål.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra VfL Bochum
Fodboldspillere fra FC Schalke 04
Fodboldspillere fra FC Bayern München
Personer fra Bochum
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022
Deltagere for Tyskland ved sommer-OL 2016
Olympiske sølvmedaljevindere fra Tyskland

Leon Goretzka


Crkva sv. Stjepana, rimokatolička crkva u Šćepan Polju (Stjepan Polju).
Nalazi se kod sela Zagrađa ispod utvrde-grada Sokola, od koje su sačuvani visoki zidovi, ikonostas, kameni svod i kupola navodno građena po uzoru na carigradsku Aju Sofiju. Prema mjesnoj predaji ova je crkva bila dvorska crkva hercega Stjepana Vukčića Kosače.

Kraj je imao katoličku tradiciju do turskih vremena, na što upućuju brojni toponimi oblika Crkvina, Crkvice ili Crkvište napućuju. Dok je utvrda Sokol bila u vlasništvu Sandalja Hranića, Sandalj se angažirao na izgradnji crkve u podnožju Sokola na Stjepan polju. Više autora smatra da je sagradio crkvu svetoga Stjepana (Šćepana) i da je kao njen ktitor u njoj sahranjen. Postoji izvorna potvrda za taj angažman, često netočno povezivana za tvrđavu Sokol u Konavlima. Početkom svibnja 1421. godine se dubrovački kamenar Mihoč Klapotić obvezao da će sa svojim šegrtom ići u Sokol kod vojvode Sandalja sazidati mu crkvu, možda upravo crkvu sv. Stjepana. U blizini te crkve je crkva u Zagrađu za koju se smatra da ju je herceg Stjepan Vukčić Kosača. Činjenica je da postoji izvorna potvrda za Sandaljev angažman na gradnji crkve, no često je bila neopravdano povezivana za tvrđavu Sokol u Konavlima.

Crkva sv. Stjepana i crkva u Zagrađu nisu ista crkva. Crkva sv. Stjepana je sjeverozapadno od grada Sokola, bliže Pivi, i u blizini je nekropola. Crkva u Zagrađu je sjeverno od grada Sokola.
Uzvisina na kojoj je grad Sokol nadmorske je visine 927 metara i imena je Hercegov grad.

Izvori

Katoličke crkve u Crnoj Gori
Šćepan

Crkva sv. Stjepana na Šćepan Polju


WinCGI es una interfaz de programación similar a CGI desarrollado por Bob Denny en 1994 para facilitar la programación de CGI mediante Microsoft Visual Basic.

Poco después de su creación, el software de servidor web de Bob Denny y la especificación de WinCGI fue comprado por O'Reilly & Associates y empezó a comercializarse con el nombre de O'Reilly
WebSite Professional. El 20 de agosto de 2001, O'Reilly & Associates cedió los derechos de su servidor web a la empresa Deerfield.com.

Mientras que en el estándar CGI el servidor web pasa al programa CGI la información a través de variables de entorno, en WinCGI la información se pasa mediante los típicos ficheros .ini de Microsoft Windows. El intercambio de información en ambos sentidos (del servidor al programa CGI y viceversa) se realiza a través de ficheros (file spooling), lo que supone una merma en la
velocidad de procesamiento frente a CGI.

Véase también
 CGI
 FastCGI
 SCGI

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Estándar CGI en w3.org.
 La especificación CGI/1.1
 Windows CGI for TCL

Software de Internet
Acrónimos de informática

WinCGI


Dancing with the Moonlit Knight est une chanson du groupe de rock progressif Genesis, parue en 1973 sur l'album Selling England by the Pound.

Elle est le premier titre de l'album, qui tire son nom d'une phrase dans la chanson.

Genèse et enregistrement
La chanson a été développée à partir de plusieurs morceaux de piano composées par le leader Peter Gabriel, qui ont ensuite été combinées avec la guitare de Steve Hackett pour composer la chanson. Elle devait à l'origine s'intituler Disney.

Thèmes et composition

Musique
La chanson est une des premières à utiliser du tapping, par le biais du guitariste Steve Hackett.

La fin de la chanson, qui contient un certain nombre de figures de guitare à douze cordes, était à l'origine censé faire la transition avec The Cinema Show (une autre chanson de l'album) pour faire une chanson d'environ 20 minutes. Cette idée a été abandonnée, car elle ressemblait trop à la chanson de 23 minutes Supper's Ready de Foxtrot, le précédent album du groupe.

Paroles
La thème de la chanson porte sur la mythologie ancestrale de l'Angleterre, la presse musicale jugeant que Genesis faisait trop d'efforts pour attirer le public américain.

Réception
Le bassiste de Genesis, Mike Rutherford, a déclaré qu'il pensait que la chanson était une bonne ouverture pour l'album Selling England by the Pound, mais il était moins satisfait de l'ensemble de la chanson, déclarant qu'elle était « un peu chargée. »

La dernière chanson de Genesis de l'ère Phil Collins, Paperlate, sortie en 1982, a été conçue lors d'une répétition de vérification du son de Dancing with The Moonlit Knight et tire son titre d'une phrase de la chanson.

En concert

Lors des interprétations en concert de Dancing with the Moonlit Knight, Peter Gabriel était vêtu d'une robe, d'un casque et d'une lance de l'Union Jack. La chanson a été retirée de la setlist du groupe après la sortie de The Lamb Lies Down on Broadway, et n'a été que rarement reprise par la suit.

La chanson est interprétée en rappel lors da tournée The Last Domino? Tour sous forme d'un medley avec The Carpet Crawlers.

Musiciens
 Peter Gabriel : chant, flûte traversière, percussions
 Tony Banks : orgue Hammond, piano, synthétiseur ARP Pro Soloist, mellotron
 Steve Hackett : guitare électrique
 Mike Rutherford : guitare basse, sitar électrique
 Phil Collins : batterie, percussions, chœurs

Références

Chanson de 1973
Chanson interprétée par Genesis
Chanson sur la Lune

Dancing with the Moonlit Knight


Ordinul de Merit al Republicii Polone (în ) este un ordin de merit polonez creat în 1974, acordat celor care au prestat mari servicii Poloniei. Acesta este acordat pentru străini sau polonezi care locuiesc în străinătate. Ca atare, este uneori menționat "ordin diplomatic". Este a șasea decorație în ordinea de prioritate a decorațiilor poloneze.

Istoria

Ordinul a fost stabilit prin legea din 10 aprilie 1974 ca Ordinul de Merit al Republicii Populare Polone (în ). Acesta a fost acordat în cinci clase: Marele Cordon al Ordinului, Comandantament cu Stea, Comandament, Insigna de Aur a Ordinului și Insigna de Argint a Ordinului. Acesta a fost acordat de către Consiliul Polonez de Stat.

După căderea comunismului în Polonia în 1989, s-a decis menținerea ordinului cu modificările necesare. Fără o schimbare formală a legii din 1974 sau a numelui ordinului, insignele fost schimbată cu cele actuale prin decretul prezidențial din 16 aprilie 1991. Abrevierea "PRL" a fost schimbată la "RP", Vulturul a primit coroană în conformitate cu noua stemă a Poloniei, data "1974" a fost înlăturată de pe revers,iar culoarea baretei a fost schimbată de la albastru deschis cobalt în cobalt închis.

Conform legii din 16 octombrie 1992, ordinul a fost restabilit sub numele Ordinul de Merit al Republicii Polone (Order Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej).

Conform acestei legi, ordinul este acordat străinilor sau polonezilor care locuiesc în străinătate pentru contribuție importantă la cooperarea internațională sau la cooperarea între Polonia și alte țări. Acesta este acordat de președintele Poloniei.

Grade
Din 1974 până în 1991 ordinul a fost acordat în următoarele clase:
  Clasa I - Marele Cordon al Ordinului de Merit al Republicii Populare Polone
  Clasa a II-a - Comandamentul cu Stea a Ordinului de Merit al Republicii Populare Polone
  Clasa a III-a - Comandamentul Ordinului de Merit al Republicii Populare Polone
  Clasa a IV-a - Insigna de Aur a Ordinului de Merit al Republicii Populare Polone
  Clasa a V-a - Insigna de Argint a Ordinului de Merit al Republicii Populare Polone

Din 1992 Ordinul se acordă în următoarele clase:
  Clasa I - Marea Cruce a Ordinului de Merit al Republicii Polone
  Clasa a II-a - Crucea Comandantului cu Stea a Ordinului de Merit al Republicii Polone
  Clasa a III-a - Comandant al Ordinului de Merit al Republicii Polone
  Clasa a IV-a - Crucea Ofițerului Ordinului de Merit al Republicii Polone
  Clasa a V-a - Crucea Cavalerului a Ordinului de Merit al Republicii Polone

Referințe

 Legea poloneză din 16 aprilie 1991 (Dz.U. 1991 nr 43 poz. 190) (în poloneză)
 Legea poloneză din 16 octombrie 1992 (Dz.U. 1992 nr 90 poz. 450) (în poloneză)
 Legea poloneză din 10 noiembrie 1992 (Dz.U. 1992 nr 90 poz. 452) (în poloneză)
 Persoane decorate cu "Crucea Ofițerului Ordinului de Merit al Republicii Polone"
 Comunicat de presă care include persoanele decorate cu "Ordinul de Merit al Republicii Polone" la president.pl
 Nume schimbat la "ORDINUL DE MERIT AL REPUBLICII POLONE" la geocities.com/polishnobles/merit
Ordine, decorații și medalii ale Poloniei

Ordinul de Merit al Republicii Polone


මෘදුකාංග පේටන්ට් බලපත්‍රයකට මුළු ලෝකයටම වලංගු වන නිර්වචනයක් ලැබී නොමැත. නිදහස් දන්ත යටිතල ව්‍යුහයක් සදහා වන සංවිධානය විසින් යෝජනා කර ඇති නිර්වචනය නම් මෘදුකාංග පේටන්ට් බලපත්‍රය යනු පරිගණක වැඩ සටහන් කරණයක් මගින් සාක්ෂාත් කරගත් ඕනෑම පරිගණක ක්‍රීයාකාරීත්වයකට බලපවත්වන පේටන්ට් බලපත්‍රයක් ලෙසය.
තවද කුමන මෘදුකාංග පේටන්ට් බලපත්‍රයක් ලබාදිය යුතුද යන්න පිළිබදව ඉතා තීව්‍ර විවාදයක් පවති. එය සියල්ලටම නිකුත් කරන්නේ නම් මෘදුකාංග පේට්න් බලපත්‍ර සම්බන්ධ වැදගත් නිකුත් කිරීම් වලට අන්තර්ගත වනුයේ,

පේට්න්ට් බලපත්‍රයක් ලබාදිය යුතු හෝ ලබා නොදිය යුතු සීමාවක් තිබීම.
නිෂ්පාදනයෙහි දක්ෂ බව හෝ පැහැදිලි ලෙස නොපෙනෙන යන අවශ්‍යතා 2 න් 1 ක් පහසුවෙන් හදුනාගත හැකිවීම සහ
පේටන්ට් බලපත්‍රයෙන් නවෝත්පාදනය ධෛර්යමත් හෝ අධෛර්යමත් වන්නේ ද යන කරුණු ආවරණය වීම.

සාමාන්‍යයෙන් ඕනෑම නිපැයුමක් සඳහා පේටන්ට් ලබාදෙනුයේ පේටන්ට් ඉල්ලුම් කල දින සිට හෝ නිකුත් කල දින සිට වසර 20ක කාල පරාසයකටයි. නමුත් පහත සඳහන් කරුණු නිසා මෙම කාලය දිර්ඝ විය හැක.
පේටන්ට් ඉල්ලුම්පත්‍රය සලකා බැලිමට ප්‍රමාද විම.
පේටන්ට් ඉල්ලුම්පත්‍රය සලකා බැලිමට වසර 3 කට වඩා ගත විම.
වෙනත් විරෝධතා නිසා සිදුවන ප්‍රමාදවිම්.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Software_patent

මෘදුකාංග පේටන්ට් බලපත්‍රය


The Crew Motorfest é um videogame de corrida desenvolvido pela Ivory Tower e publicado pela Ubisoft para PlayStation 4, PlayStation 5, Windows, Xbox One e Xbox Series X/S. É a sequência de The Crew 2 de 2018 e o terceiro jogo da série The Crew. Assim como seus predecessores, o jogo se passa em um ambiente de mundo aberto; no entanto, ao contrário dos predecessores (que foram ambientados nos Estados Unidos contíguos), o Motorfest seria ambientado em uma versão reduzida da Ilha havaiana de Oahu.

Jogabilidade
The Crew Motorfest é ambientado em uma versão reduzida da ilha de O'ahu, no Hawaii. Tem como tema um festival que serve como a principal área de acesso aos vários eventos do jogo, que é semelhante ao da série de jogos Forza Horizon. Sua jogabilidade é semelhante à dos jogos anteriores da série, apresentando recursos multiplayer online referidos no jogo como "tripulação", além de poder controlar veículos que não sejam carros, como aviões e barcos.

Desenvolvimento e lançamento
Motorfest foi desenvolvido pela Ubisoft Ivory Tower. Era conhecido internamente como Projeto Orlando durante o desenvolvimento até outubro de 2022, quando o título e o cenário do jogo vazaram. Foi anunciado com um teaser trailer lançado em 31 de janeiro de 2023. Um período de testes fechado para Motorfest no PC começou em 1º de fevereiro de 2023, com testes para consoles chegando em uma data posterior. Esperava-se que o jogo seria lançado em 2023 para PlayStation 4, PlayStation 5, Windows, Xbox One, e Xbox Series X/S. Os jornalistas notaram as semelhanças entre Motorfest e os dois primeiros jogos Test Drive Unlimited (2006 e 2011), nos quais vários desenvolvedores da Ivory Tower trabalharam anteriormente e também compartilham Oʻahu como cenário principal.

Ligações externas

Jogos eletrônicos de mundo aberto
Jogos para PlayStation 4
Jogos para PlayStation 5
Jogos eletrônicos de corrida
Jogos eletrônicos da Ubisoft
Jogos eletrônicos desenvolvidos na França
Sequências de jogos eletrônicos
Jogos para Windows
Jogos para Xbox One
Jogos para Xbox Series X e Series S
Jogos eletrônicos multijogador e um jogador

The Crew Motorfest


Das Abkommen der Baie James und des Quebecer Nordens (, abgekürzt CBJNQ) ist ein im Jahr 1975 geschlossener Vertrag zwischen der Regierung der kanadischen Provinz Québec und Vertretern der indigenen Ethnien Cree und Inuit in der Region Nord-du-Québec. Es regelt Fragen der wirtschaftlichen Entwicklung und der Landnutzung sowie die Einrichtung einer Reihe von kulturellen, sozialen und behördlichen Institutionen für Ureinwohner, deren Gemeinschaften vom Vertrag erfasst sind. Ein leicht veränderter Vertrag, das Abkommen des nordöstlichen Québec (Convention du Nord-Est québécois, CNEQ), besteht seit 1978 mit den Naskapi.

Geschichte
Vor der Gründung Kanadas waren die Gebiete im Norden Québecs Teil von Ruperts Land, dem von der Hudson's Bay Company verwalteten Territorium. 1870 gelangte ganz Ruperts Land zu Kanada und 1895 wurde aus dem Gebiet zwischen der Provinz Québec und der Hudsonstraße der Ungava-Distrikt der Nordwest-Territorien. 1898 erweiterte Québec seine Grenzen nordwärts zum Rivière Eastmain. 1912 gelangte auch der restliche Ungava-Distrikt zu Québec – unter der Voraussetzung, dass später ein Abkommen mit den Ureinwohnern der Region ausgehandelt würde, das ihre kulturellen Rechte anerkennt und die Landnutzung regelt. Zuvor gab es für dieses Gebiet kein solches Abkommen und die Regierung Québecs führte vorerst auch keine Verhandlungen.

In den 1960er-Jahren begann Québec mit der Erschließung des Wasserkraftpotenzials im Norden und gründete 1971 die Société d'énergie de la Baie James (SEBJ), eine Tochtergesellschaft des staatlichen Energieversorgungsunternehmens Hydro-Québec, um das Baie-James-Wasserkraftprojekt voranzutreiben. Dieses gigantische Projekt stieß auf Widerstand der in der Region lebenden Cree und Inuit, die schwerwiegende Konsequenzen für ihre traditionelle Lebensweise befürchteten. Die Association des Indiens du Québec, eine ad hoc gebildete repräsentative Vereinigung der Betroffenen, protestierte gegen das Vorhaben und sicherte sich die Unterstützung von Jean Chrétien, dem Bundesminister für Indianerangelegenheiten, der ihren Rekurs vor Gericht finanzierte. Im November 1973 erwirkten die Cree eine Verfügung durch den Obersten Gerichtshof von Québec, die zu einem vorübergehenden Baustopp führte. Zwar hob der Oberste Gerichtshof von Kanada die Verfügung sieben Tage später wieder auf, doch der Provinzregierung blieb aufgrund des Drucks der Öffentlichkeit keine andere Wahl, als mit den Ureinwohnern zu verhandeln.

Am 15. November 1974, genau ein Jahr nachdem die Verfügung erteilt worden war, unterzeichneten die Bundesregierung, die Provinzregierung, die Unternehmensleitung von Hydro-Québec, der Große Rat der Cree und die Vereinigung der Inuit eine Grundsatzvereinbarung. Die Unterzeichnung des ausgearbeiteten Vertrags erfolgte schließlich am 11. November 1975. Das Abkommen betraf zunächst nur die Ansprüche der Cree und der Inuit. Am 31. Januar 1978 unterzeichneten die Naskapi ein ähnlich lautendes Vertragswerk.

Inhalt
Das Abkommen umfasst folgende Themenbereiche:

 Landnutzung
Das traditionelle Land der Unterzeichner wird in drei Kategorien unterteilt:
 Kategorie I: Land, dessen Nutzung exklusiv den Ureinwohnern Québecs vorbehalten ist (14.000 km²)
 Kategorie II: Land im Besitz der Provinz, auf dem die Jagd, das Fischen und das Fallenstellen den Ureinwohnern vorbehalten wird; außerdem werden die Forstwirtschaft, der Bergbau und der Tourismus von gemeinsamen Behörden verwaltet (155.000 km²)
 Kategorie III: Öffentlich zugängliches Land im Besitz der Provinz, auf dem die Ureinwohner einige spezifische Arten exklusiv jagen und fischen dürfen; die sonstige Bewirtschaftung des Landes obliegt gemeinsamen Behörden (911.000 km²)

 Umweltschutz und soziale Maßnahmen
Das Abkommen sieht zwei konsultative Komitees aus Vertretern von Ureinwohnern und Regierungsbeamten vor, um die Regierung zu beraten, wie sich neue Gesetze und Verordnungen auf die Umwelt und die Sozialstruktur auswirken. Südlich des 55. Breitengrades ist das Comité consultatif pour l'environnement de la Baie-James zuständig, in Nunavik (das alle Gebiete nördlich des 55. Breitengrades umfasst) die Commission de la qualité de l'environnement Kativik. Ein Evaluationskomitee überprüft Bauprojekte auf ihre Umweltverträglichkeit.

 Wirtschaftliche Entwicklung und finanzielle Entschädigung
Die Bundesregierung, die Provinzregierung und Hydro-Québec verpflichteten sich dazu, die Ureinwohner im nördlichen Québec finanziell zu entschädigen. 225 Millionen CAD wurden bereitgestellt, um die wirtschaftliche Entwicklung der Ureinwohner mittels dreier Entwicklungsgesellschaften zu fördern. Es sind dies das Bureau de l'indemnité cri, Makivik und die Société de développement des Naskapis.

 Bildung
Das Abkommen sah die Einrichtung von Schulbehörden für die Ureinwohner vor: die Commission scolaire crie für die Cree-Siedlungen, die Commission scolaire Kativik für die Inuit-Siedlungen und eine Spezialschule der Naskapi in Kawawachikamach. Zum Gebrauch der einheimischen Sprachen im Unterricht wird ausdrücklich ermutigt.

 Lokale Selbstverwaltung
 Gesundheits- und Sozialeinrichtungen

Literatur

Weblinks
 Zusatzabkommen zum Hauptvertragswerk
 Comité consultatif pour l'environnement de la Baie-James
 Commission de la qualité de l'environnement Kativik

Rechtsgeschichte (Kanada)
Geschichte der Indianer
Politik (Kanada)
Vertrag (Kanada)
Vertrag (20. Jahrhundert)


Hvarsku nogometnu ligu, također i pod nazivom "3. županijska nogometna liga (Liga otoka Hvara", "3. županijska nogometna liga Splitsko-dalmatinska – Hvarska liga", "3. županijska nogometna liga Splitsko-dalmatinska – Hvar", "3. ŽNL Hvarska liga", "Liga otoka Hvara", "Forska liga",  predstavlja ligu sedmog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva, odnosno treći stupanj nogometne lige u Splitsko-dalmatinskoj županiji za sezonu 2022./23.
Sudjelovalo je 10 klubova, a ligu je osvojio "Jadran" iz Starog Grada..

Sustav natjecanja
Deset klubova igra dvokružnim ligaškim sustavom (18 kola).

Sudionici
 Hvar – Hvar
 Jadran – Stari Grad
 Jelsa – Jelsa
 Levanda – Velo Grablje, Hvar
 Mladost – Sućuraj
 Sloga – Dol, Stari Grad
 SOŠK – Svirče, Jelsa
 Varbonj – Vrbanj, Stari Grad
 Vatra – Poljica, Jelsa
 Vrisnik – Vrisnik, Jelsa

Ljestvica

Rezultati
Ažurirano: 6. svibnja 2023.)

Najbolji strijelci
Izvori:

Strijelci 10 i više pogodaka:

 ''Ažurirano: 6. svibnja 2023.

Povezani članci
 Hvarska nogometna liga
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2022./23.
 2. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2022./23.

Vanjske poveznice
 Nogometni savez Županije Splitsko-dalmatinske
 hnkhajduk.com/forum, Forska Liga, forum o Hvarskoj nogometnoj ligi
 nszsd.hr, 3. Županijska Nogometna Liga – HEP
 dalmatinskinogomet.hr

Izvori

 nszsd.hr, "Balun" – Službeno glasilo NSŽSD
 dalmatinskinogomet.hr, SPLITSKO-DALMATINSKA ŽNL
  rsssf.org, Croatia 2022/23 / Eighth Level
  sofascore.com, 3. ŽNL Hvarska liga
  tipscore.com, 3. ŽNL Hvarska liga – 2022-2023
 nszsd.hr, "Balun" – Službeno glasilo NSŽSD, br. 12/2023, izdano 23. ožujka 2023., (18. kolo, konačna ljestvica, popis strijelaca), preuzeto 6. svibnja 2023.
 nszsd.hr, "Balun" – Službeno glasilo NSŽSD, br. 46/2012, izdano 14. listopada 2022., (IZMJENE I DOPUNE PROPOZICIJA NATJECANJA TREĆE ŽNL), preuzeto 6. svibnja 2023.
 nszsd.hr, "Balun" – Službeno glasilo NSŽSD, br. 36/2012, izdano 5. rujna 2022., (ODLUKA O SUSTAVU STALNIH NATJECANJA NSŽSD), preuzeto 6. svibnja 2023.
 tartajun.hr, Završena Forska nogometna liga, sezona '22./'23. – HNK Jadran prvak, pristupljeno 6. svibnja 2023.

2022-23
splitsko-dalmatinska-3-Hvar

Hvarska nogometna liga 2022./23.


Cross Purposes ist das 17. Studioalbum der britischen Heavy-Metal-Band Black Sabbath. Es wurde im Januar 1994 veröffentlicht.

Entstehung und Stil
Nach der Tour zu Dehumanizer ging die Besetzung der Mob-Rules-Ära wieder auseinander, Ronnie James Dio und Vinnie Appice verließen die Band. Dafür stießen Tony Martin und der ehemalige Schlagzeuger von Rainbow und Blue Öyster Cult, Bobby Rondinelli, hinzu. Musikalisch bot das Album eine Mischung aus Heavy Metal und Power Metal mit Elementen des Stoner Rock.

Rezeption

Das in Deutschland etablierte Heavy-Metal-Musikmagazin Rock Hard veröffentlichte 1994 in der Heftnummer 81 ein Review des Albums, worin der Wiederzugang von Tony Martin als Sänger als großes Plus bezeichnet wird. Sein Timbre würde nach Meinung des Rezensenten Frank Albrecht besser zum moderneren Sound von Sabbath passen, der zum Veröffentlichungszeitpunkt als kraftvoll interpretiert und wuchtig produziert beschrieben wird. Streckenweise seien auch Parallelen zum Seattle-Sound Anfang der Neunzigerjahre vorhanden. Im Ganzen sei das Album "grundsolide" und "routiniert", reiche aber an Werke wie "Headless Cross" und "TYR" nicht heran. "Cross Purposes" erhält 8 von 10 Punkten.

Bradley Torreano von Allmusic schrieb, Cross Purposes hätte angesichts der Besetzung, die 1970er, 80er und 90er miteinander mischte, das ultimative Black-Sabbath-Album werden können. Das Album beginne mit einigen Füllstücken, das bessere Material sei in der zweiten Hälfte zu finden. Immerhin sei es das erste Album seit Born Again, das wie ein Black-Sabbath-Album klinge. Er vergab drei von fünf Sternen.

Die Online-Plattform der Zeitschrift Guitar World nennt "Cross Purposes" als eines von "ikonischen" 50 Alben, die das Jahr 1994 definierten.

Titelliste
Alle Stücke wurden von Tony Iommi, Tony Martin und Geezer Butler komponiert, sofern nicht anders angegeben.

 I Witness – 4:56
 Cross of Thorns – 4:32
 Psychophobia – 3:15
 Virtual Death – 5:49
 Immaculate Deception – 4:15
 Dying for Love – 5:53
 Back to Eden – 3:57
 The Hand That Rocks the Cradle – 4:30
 Cardinal Sin – 4:21
 Evil Eye – 5:58 (Tony Iommi, Tony Martin, Geezer Butler, Eddie Van Halen)

Bonus-Titel
 What's the Use? – 3:03 (Bonusstück der japanischen Version)

Einzelnachweise

Black-Sabbath-Album
Album (Heavy Metal)
Album 1994

Cross Purposes


Yong Tian Chang (o Zhang Yongtian, translitera al chino 张永田) ( n. 1936 ) es un botánico chino, que ha trabajado extensamente en el "Instituto de Botánica", de la Academia China de las Ciencias.

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de China del siglo XX

Yong Tian Chang


Der Große Preis der USA (offiziell 2012 Formula 1 United States Grand Prix) fand am 18. November auf dem Circuit of The Americas in Austin statt und war das neunzehnte Rennen der Formel-1-Weltmeisterschaft 2012.

Berichte

Hintergrund
Der Große Preis der USA kehrte 2012 in den Formel-1-Kalender zurück. Unter der Regie von Hermann Tilke entstand der Circuit of The Americas. Der letzte Große Preis der USA hatte 2007 auf dem Indianapolis Motor Speedway stattgefunden.

Nach dem Großen Preis von Abu Dhabi führte Sebastian Vettel in der Fahrerwertung mit 10 Punkten vor Fernando Alonso und mit 57 Punkten vor Kimi Räikkönen. In der Konstrukteurswertung führte Red Bull-Renault mit 82 Punkten vor Ferrari und mit 104 Punkten vor McLaren-Mercedes. Vettel und Red Bull-Renault hatten bei dem Grand Prix die Chance den Weltmeistertitel ihrer Kategorie zu gewinnen.

Beim Großen Preis der USA stellte Pirelli den Fahrern die Reifenmischungen P Zero Hard (silber) und P Zero Medium (weiß) sowie für Nässe Cinturato Intermediates (grün) und Cinturato Full-Wets (blau) zur Verfügung.

Mit Michael Schumacher (fünfmal) und Lewis Hamilton (einmal) traten zwei ehemalige Sieger zu diesem Grand Prix an.

Als Rennkommissare fungierten José Abed (MEX), Garry Connelly (AUS), Emerson Fittipaldi (BRA) und Tim Mayer (USA).

Training
Im ersten Training war die Strecke zunächst rutschig und besaß wenig Grip. Vettel war der schnellste Fahrer vor Hamilton und Alonso. In diesem Training übernahm Qing Hua Ma den HRT von Narain Karthikeyan.

Im zweiten freien Training behauptete Vettel die Führung vor seinem Teamkollegen Mark Webber und Alonso.

Auch im dritten freien Training blieb Vettel vorne. Hamilton wurde Zweiter vor Pastor Maldonado.

Qualifying
Im ersten Abschnitt des Qualifyings war Vettel schnellster Pilot. Die HRT-, Caterham- und Marussia-Piloten sowie Daniel Ricciardo schieden aus. Im zweiten Segment blieb Vettel vorne. Die Sauber-Piloten sowie Nico Rosberg, Jean-Éric Vergne, Paul di Resta, Jenson Button und Bruno Senna schieden aus. Im dritten Segment behielt Vettel die Führung und sicherte sich die Pole-Position vor Hamilton und Webber.

In der Startaufstellung wurden Romain Grosjean und Felipe Massa aufgrund eines Getriebewechsels um je fünf Positionen nach hinten versetzt. Dabei wurde am Boliden von Massa nicht das Getriebe gewechselt, sondern nur das FIA-Siegel beschädigt. Ferrari entschied sich zu dieser Aktion, um Alonso eine Position nach vorne auf die "saubere" Startseite zu versetzen.

Rennen
Hamilton gewann das Rennen vor Vettel und Alonso. Für Hamilton war es der 21. Sieg in der Formel-1-Weltmeisterschaft.

Vettel behielt die Führung beim Start und führte das Rennen zunächst an. Durch ein Überholmanöver in der zweiten Rennhälfte gelang es Hamilton, an Vettel vorbeizufahren. Er behielt die Führung bis zum Ziel.

Während die Weltmeisterschaft der Fahrer offen blieb, sicherte sich Red Bull-Renault den Konstrukteurs-Weltmeistertitel.

Meldeliste

Anmerkungen

Klassifikationen

Qualifying

Anmerkungen

Rennen

Anmerkungen

WM-Stände nach dem Rennen
Die ersten zehn des Rennens bekamen 25, 18, 15, 12, 10, 8, 6, 4, 2 bzw. 1 Punkt(e).

Fahrerwertung

Konstrukteurswertung

Weblinks

Einzelnachweise

2012
USA
Sportveranstaltung in Texas
Circuit of The Americas

Großer Preis der USA 2012


2005 Dünya Üniversite Yaz Oyunları'nda güreş müsabakaları, Türkiye'nin İzmir kentinde Özel Yamanlar Koleji Spor Salonu'nda 13 Ağustos ile 17 Ağustos tarihleri arasında düzenlendi. Güreş, şampiyonadaki 14 spor dalından biriydi ve de İzmir'in düzenlemeyi teklif ettiği spor branşlarındandı.

Madalya tablosu

Madalya özeti

Erkekler serbest

Erkekler grekoromen

Kadınlar serbest

Kaynakça

Dış Bağlantılar
 Güreş Karşılaşmalarındaki Resmî Sonuçlar

Güreş
Dünya Üniversite Yaz Oyunları
Türkiye'de düzenlenen uluslararası güreş müsabakaları
Dünya Üniversite Yaz Oyunları'nda güreş


Stanhope es una parroquia civil sobre la villa de Ashford, en el distrito homónimo del condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Stanhope tiene una superficie de 0,57 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Stanhope tenía 3833 habitantes (49,99% varones, 50,01% mujeres) y una densidad de población de 6724,56 hab/km². El 32,43% eran menores de 16 años, el 65,82% tenían entre 16 y 74 y el 1,75% eran mayores de 74. La media de edad era de 28,86 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 38,53% estaban solteros, el 46,02% casados y el 15,44% divorciados o viudos.

El 93,87% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,57% de la población, mientras que el 4,57% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 94,6% eran blancos, el 1,62% mestizos, el 1,25% asiáticos, el 0,81% negros, el 0,08% chinos y el 1,56% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 64,51%, el budismo por el 0,08%, el hinduismo por el 0,08%, el judaísmo por el 0,08%, el islam por el 2,79% y cualquier otra religión, salvo el sijismo, por el 0,37%. El 21,36% no eran religiosos y el 10,74% no marcaron ninguna opción en el censo.

1529 habitantes eran económicamente activos, 1360 de ellos (88,95%) empleados y 169 (11,05%) desempleados. Había 1313 hogares con residentes y 113 vacíos.

Referencias

Parroquias civiles de Kent

Stanhope (Kent)


Kimberly Wasserman (Kimberly Wasserman Nieto) é uma ambientalista americana. Como diretora da Little Village Environmental Justice Organization (LVEJO), recebeu o Prémio Ambiental Goldman de 2013 por liderar a bem-sucedida campanha de lobby para a aprovação do Decreto de Energia Limpa de Chicago, que resultou no encerramento das usinas a carvão de Crawford e Fisk .

Wasserman foi criada em Little Village, Illinois . Entrou no mundo do ativismo ambiental em 1998, depois de o seu filho de três meses sofrer um ataque de asma, apesar de não ter histórico familiar de asma. Depois de pesquisar a conexão entre asma e poluição do ar, ela voltou a sua atenção para as usinas a carvão no seu bairro e envolveu-se com a LVEJO. LVEJO é uma organização que defende a justiça ambiental em Little Village e em Chicago.

Em 2002, a LVEJO primeiro mobilizou-se politicamente contra as emissões provenientes das duas fábricas. Eles organizaram uma recolha de assinaturas para obter um referendo sobre a votação da Prefeitura de 2003 exigindo que as duas usinas reduzissem drasticamente a poluição ou fossem encerradas. Embora não tenham conseguido o apoio imediato dos seus vereadores, após uma batalha de dez anos para influenciar a sua opinião, eles finalmente tiveram sucesso. A 28 de fevereiro de 2012, foi anunciado que as fábricas de Fisk e Crawford seriam encerradas permanentemente.

Condecorados com o Prémio Ambiental Goldman
Ambientalistas dos Estados Unidos
Pessoas vivas

Kimberly Wasserman


An Amorphophallus in uska genus han Liliopsida. An Amorphophallus in nahilalakip ha familia nga Araceae.

Ilarom nga taxa

 Amorphophallus aberrans
 Amorphophallus abyssinicus
 Amorphophallus albispathus
 Amorphophallus albus
 Amorphophallus amygdaloides
 Amorphophallus andranogidroensis
 Amorphophallus angolensis
 Amorphophallus angulatus
 Amorphophallus angustispathus
 Amorphophallus ankarana
 Amorphophallus annulifer
 Amorphophallus antsingyensis
 Amorphophallus aphyllus
 Amorphophallus asper
 Amorphophallus asterostigmatus
 Amorphophallus atrorubens
 Amorphophallus atroviridis
 Amorphophallus barthlottii
 Amorphophallus baumannii
 Amorphophallus beccarii
 Amorphophallus bequaertii
 Amorphophallus bonaccordensis
 Amorphophallus borneensis
 Amorphophallus boyceanus
 Amorphophallus brachyphyllus
 Amorphophallus brevispathus
 Amorphophallus bufo
 Amorphophallus bulbifer
 Amorphophallus calabaricus
 Amorphophallus canaliculatus
 Amorphophallus carneus
 Amorphophallus chlorospathus
 Amorphophallus cicatricifer
 Amorphophallus cirrifer
 Amorphophallus coaetaneus
 Amorphophallus commutatus
 Amorphophallus consimilis
 Amorphophallus corrugatus
 Amorphophallus costatus
 Amorphophallus coudercii
 Amorphophallus croatii
 Amorphophallus cruddasianus
 Amorphophallus curvistylis
 Amorphophallus dactylifer
 Amorphophallus declinatus
 Amorphophallus decus-silvae
 Amorphophallus discophorus
 Amorphophallus dracontioides
 Amorphophallus dunnii
 Amorphophallus dzui
 Amorphophallus eburneus
 Amorphophallus echinatus
 Amorphophallus eichleri
 Amorphophallus elatus
 Amorphophallus elegans
 Amorphophallus elliottii
 Amorphophallus erythrororrhachis
 Amorphophallus excentricus
 Amorphophallus forbesii
 Amorphophallus fuscus
 Amorphophallus galbra
 Amorphophallus gallaensis
 Amorphophallus gallowayi
 Amorphophallus gigas
 Amorphophallus glaucophyllus
 Amorphophallus gliruroides
 Amorphophallus glossophyllus
 Amorphophallus goetzei
 Amorphophallus gomboczianus
 Amorphophallus gracilior
 Amorphophallus gracilis
 Amorphophallus haematospadix
 Amorphophallus harmandii
 Amorphophallus hayi
 Amorphophallus henryi
 Amorphophallus hetterscheidii
 Amorphophallus hewittii
 Amorphophallus hildebrandtii
 Amorphophallus hirsutus
 Amorphophallus hirtus
 Amorphophallus hohenackeri
 Amorphophallus hottae
 Amorphophallus impressus
 Amorphophallus incurvatus
 Amorphophallus infundibuliformis
 Amorphophallus interruptus
 Amorphophallus johnsonii
 Amorphophallus josefbogneri
 Amorphophallus julaihii
 Amorphophallus juliae
 Amorphophallus kachinensis
 Amorphophallus kiusianus
 Amorphophallus konjac
 Amorphophallus konkanensis
 Amorphophallus koratensis
 Amorphophallus krausei
 Amorphophallus lambii
 Amorphophallus lanuginosus
 Amorphophallus laoticus
 Amorphophallus lewallei
 Amorphophallus linearis
 Amorphophallus linguiformis
 Amorphophallus longicomus
 Amorphophallus longiconnectivus
 Amorphophallus longispathaceus
 Amorphophallus longistylus
 Amorphophallus longituberosus
 Amorphophallus lunatus
 Amorphophallus luzoniensis
 Amorphophallus lyratus
 Amorphophallus macrorhizus
 Amorphophallus mangelsdorffii
 Amorphophallus manta
 Amorphophallus margaritifer
 Amorphophallus margretae
 Amorphophallus maximus
 Amorphophallus maxwellii
 Amorphophallus mekongensis
 Amorphophallus merrillii
 Amorphophallus mildbraedii
 Amorphophallus minor
 Amorphophallus mossambicensis
 Amorphophallus muelleri
 Amorphophallus mullendersii
 Amorphophallus myosuroides
 Amorphophallus mysorensis
 Amorphophallus napalensis
 Amorphophallus napiger
 Amorphophallus niahensis
 Amorphophallus nicolsonianus
 Amorphophallus obovoideus
 Amorphophallus obscurus
 Amorphophallus ochroleucus
 Amorphophallus ongsakulii
 Amorphophallus operculatus
 Amorphophallus opertus
 Amorphophallus paeoniifolius
 Amorphophallus palawanensis
 Amorphophallus parvulus
 Amorphophallus paucisectus
 Amorphophallus pendulus
 Amorphophallus perakensis
 Amorphophallus pilosus
 Amorphophallus plicatus
 Amorphophallus polyanthus
 Amorphophallus prainii
 Amorphophallus preussii
 Amorphophallus prolificus
 Amorphophallus purpurascens
 Amorphophallus pusillus
 Amorphophallus putii
 Amorphophallus pygmaeus
 Amorphophallus ranchanensis
 Amorphophallus reflexus
 Amorphophallus rhizomatosus
 Amorphophallus richardsiae
 Amorphophallus rostratus
 Amorphophallus rugosus
 Amorphophallus sagittarius
 Amorphophallus salmoneus
 Amorphophallus saraburiensis
 Amorphophallus saururus
 Amorphophallus scaber
 Amorphophallus schmidtiae
 Amorphophallus scutatus
 Amorphophallus serrulatus
 Amorphophallus sinuatus
 Amorphophallus sizemoreae
 Amorphophallus smithsonianus
 Amorphophallus sparsiflorus
 Amorphophallus spectabilis
 Amorphophallus staudtii
 Amorphophallus stuhlmannii
 Amorphophallus subcymbiformis
 Amorphophallus sumawongii
 Amorphophallus sylvaticus
 Amorphophallus symonianus
 Amorphophallus synandrifer
 Amorphophallus taurostigma
 Amorphophallus tenuispadix
 Amorphophallus tenuistylis
 Amorphophallus teuszii
 Amorphophallus tinekeae
 Amorphophallus titanum
 Amorphophallus tonkinensis
 Amorphophallus tuberculatus
 Amorphophallus variabilis
 Amorphophallus venustus
 Amorphophallus verticillatus
 Amorphophallus vogelianus
 Amorphophallus xiei
 Amorphophallus yuloensis
 Amorphophallus yunnanensis
 Amorphophallus zenkeri

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Amorphophallus

Amorphophallus


Albert Alvarez (pseudônimo de Albert Raymond Gourron) (Bordéus, 16 de janeiro de 1861 - Nice, 1 de fevereiro de 1933) foi um renomado tenor francês.

Conhecido pela intensidade da sua voz e expressividade de suas interpretações, ele teve uma carreira ilustre de 24 anos, por toda a Europa e a América do Norte.

Biografia
Início de vida

Albert nasceu em 16 de janeiro de 1861 em Bordéus, na França. Seu pai era um açougueiro, e principal fonte de renda da família. Seu primeiro contato com a música ocorreu aos 18 anos, enquanto servia no exército, onde tocou a corneta na banda militar de seu batalhão. Após ser dispensado do exército, ele trabalhou como trombonista no famoso Café-Concert de la Pépinière. Enquanto estava lá, Albert descobriu seus talentos vocais e foi pressionado por seus colegas a seguir uma carreira de cantor. Convencido, o futuro tenor tentou entrar no Conservatório de Paris em 1883. Apesar de ter surpreendido quem estava presente em seu teste, foi negada a sua entrada pois não tinha dinheiro para pagar a mensalidade do curso. Porém, Auguste de Martini, um renomado professor de canto que estava presente no teste de Albert, reconheceu o talento do jovem tenor e concordou em trabalhar com ele.

Carreira

Após três meses de estudos com de Martini, Albert fez a sua estréia como o personagem título em Fausto do compositor Charles Gounod, no Teatro de Ópera de Ghent. Alguns meses depois em uma produção de Carmen de Georges Bizet, no qual Albert havia sido escalado para interpretar o personagem Don José, o tenor de 26 anos enquanto procurava o seu nome no cartaz divulgando a ópera ficou enfurecido após ver o nome de outro tenor como intérprete de Don José. Quando confrontou o diretor do teatro, ele lhe explicou que seu nome havia sido mudado para  'Albert Alvarez'  porque a direção achou que seria mais apropriado que o tenor adotasse um pseudônimo mais espanhol para a produção (dado que 'Carmen' se passa na Espanha). Após ver os comentários maravilhosos que os críticos lhe fizeram, notando a sua potência vocal e  atuação expressiva, ele decidiu adotar o pseudônimo de 'Albert Alvarez' permanentemente. Albert passou os próximos anos cantando em recitais em pequenos teatros na França, até atrair a atenção da Ópera Nacional de Paris, que pouco tempo depois ofereceu a ele um contrato. Ele logo aceitou e fez a sua estréia parisiense em uma nova produção de Fausto de Gounod em 15 de março de 1895 (a mesma ópera na qual fez a sua estréia). Albert virou uma celebridade internacional após suas performances em Paris, se apresentado em ilustres teatros como o Royal Opera House em Londres, o Metropolitan Opera House em Nova Iorque, e o Teatro alla Scala em Milão. Após completar 50 anos, Albert começou a se aposentar aos poucos, terminando de vez a sua carreira após um grande tour pela Alemanha e Bélgica, e uma última apresentação pública na Ópera de Paris em 1910.

Ultimos Anos

Após se aposentar, Albert foi para Nice, onde virou um procurado professor de canto. Cerca de vinte anos depois, no dia primeiro de fevereiro de 1933, Albert Alvarez faleceu aos 71 anos de idade de causas naturais.

Legado
Apesar de não ser muito conhecido atualmente, Albert foi um dos maiores cantores de sua época. Além de ter gravado mais de 40 discos para a Pathé Records, (além de também ter a sua voz registrada em gravações 'piratas' feitas durante suas performances em Nova Iorque por Lionel Mapleson), Albert tinha mais de 50 papéis no seu repertório, além de também ter cantado em várias estréias mundiais de pelo menos 12 operas, entre elas estão: Thaïs de Jules Massenet, Hélène de Camille Saint-Saëns, e La Montagne Noire de Augusta Holmès.

Tenores da França

Albert Alvarez